‫اوه پسر.
‫واقعاً توی برف درست نمی‌شه صدا رو شنید.
‫من یه...
‫نوازند‌ه‌ی جاز می‌شم.
‫هر طور که شده.
‫من بهترین نوازنده‌ی جاز دنیا می‌شم.
‫اوه؟ تو هم تنهایی؟
‫اگه این جاده رو برم، دوستاتو پیدا می‌کنم؟
‫جواب می‌ده. حتماً.
‫خب دیگه، من می‌رم.
‫آره. آیاکا زود باش.
‫بیا، این از طرف آیاکاست.
‫او! کیک برنجیه! ممنون.
‫و این؟
‫از طرف منه. حواست باشه رسیدی اونجا یه‌چیزی بخوری.
‫ماسا-نی... ممنونم.
‫با شناختی که ازش دارم، تا یه هفته دیگه برمی‌گرده.
‫برنمی‌گرده.
‫اونی-چان برنمی‌گرده.
‫ها، این چیه؟
‫این بچه چشه؟
‫گفتن این ایستگاه شینجوکو سانچومه کجاست؟
‫وای، خوابیده.
‫ای بابا، کیفتو بذار زمین.
‫اوه، ببخشید.
‫ببخشید، ببخشید.
‫اینجا نمی‌شه انجامش داد.
‫اینجا هم فایده نداره.
‫اوه لعنتی!
‫کجا می‌شه یه جای خوب پیدا کرد؟
‫وای...
‫کلی قایق پر از آدم اینجا هست.
‫گرسنه‌ته ها.
‫اینجا!
‫بالأخره اومدم... توکیو.
‫بله؟ دای؟؟!
‫یو تامادا! از دوستای تایلندیت آدرستو پرسیدم.
‫اون که واسه جشن فارغ‌التحصیلیمون بود.
‫یهویی چی شده؟
‫خوب از این استفاده کردم!
‫اوه آره!
‫خب اون کوله‌پشتی چیه؟
‫خواهش می‌کنم تامادا! یه 2، 3 روزی تحملم کن!
‫ها؟! عموماً آدما قبل از اومدن خبر می‌دن.
‫خب، اگه قبلش بهت خبر می‌دادم، ممکن بود بگی نه، درسته؟
‫هه، بیا تو.
‫ممنونم تامادا.
‫واو!
‫حرفه‌ای چیزی هستم؟
‫نه، مطمئنم حسابی توش کاردرست شدم.
‫ممنون بابت غذا.
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫چطوره؟ خوشمزه‌ست؟
‫خوبه...
‫آره؟!!
‫مگه ما زن ‌و شوهریم؟
‫اگه زن و شوهر نیستیم، پس چی‌ایم؟ ‫عاشق و معشوقی که با همدیگه زندگی می‌کنن؟
‫دیگه دو هفته شده!
‫تامادا...
‫واقعاً دیگه لهجه نداری!
‫انگاری بچه‌ی خود توکیو‌ای.
‫دلیلی که من اومدم توکیو، آزادی...
‫و تحصیل بود!
‫برای بهترین زندگی دانشگاهی برنامه‌ها که نداشتم.
‫برای همین اون‌همه بدبختی رو به‌جون خریدم تا از اونجا فرار کنم.
‫ولی همچنان، هر روز خدا رو با توی بی‌مصرف می‌گذرونم.
‫من اصلاً واسه چی از سندای زدم بیرون؟
‫باشه!
‫تا یه ماه دیگه یه اتاق دیگه پیدا می‌کنم.
‫از مدلی که داری می‌گی معلومه قضیه بو داره...
‫هر روزو فقط صرف تمرین نکن!
‫واقعاً که! یه‌کاریش بکن.
‫گفتم فهمیدم دیگه.
‫خب حالا، قبل از اینکه سرد بشه بخور.
‫وای، یه آپارتمان می‌شه 80,000تا؟
‫سندای خیلی ارزون‌تره.
‫واقعاً باید یه‌کاری پیدا کنم.
‫اوه؟ 25,000 ین؟
‫کـ ـ کار ساختمونی...
‫این مگه چند کیلوـه؟
‫ایـ ـ اینا واسه جازه.
‫امروز واقعاً سخت کار کردی.
‫بازم روت حساب می‌کنیم...
‫ممنون!
‫ایول ایول ایول!
‫خودشه!
‫واسه تامادا... 10,000 باید خوب باشه.
‫فردا، یکم جاز توکیویی می‌بینم.
‫صداش بلنده.
‫اوی دای.
‫فقط یه امروز رو بی‌خیالش می‌شم.
‫اینجاست.
‫عصر بخیر.
‫بله؟
‫خوش اومدین.
‫چیزه... امروز اینجا...
‫نوشیدنی می‌خوری؟
‫اوه، یه چای اولونگ می‌خورم. ‫بله.
‫دوست داری؟
‫ها؟
‫جاز... دوست داری؟
‫بله.
‫دوست دارم... جازو.
‫ضبط شده‌ش هم جوابه؟
‫بله!
‫این اواخر اجرای نداشتیم...
‫بیرون هنوز بارون میاد؟
‫بله. ابری بود.
یا خدا
‫انگاری که به جاز ایمان داره..
‫واو!
‫چه صدایی!
‫اینا دیگه کی‌ان؟
‫کال اند ریسپانس با گیتار و پیانو؟ ‫یه مدل دونوازی که به صورت گفت و شنود اجرا می‌شه
‫چقدر خفنه!
‫ساوابه-چان!
‫فوق‌العاده بود!
‫ازتون خیلی ممنونم.
‫جوونی و بااستعداد.
‫به بقیه‌ی ماها روحیه می‌دی و باعث می‌شی ‫کم‌تر از خودت به چشم بیایم.
‫زیادی لطف دارین.
‫از خدام بود عضو گروهتون بشم.
‫کسی که دستای به‌این توانمندی داره همچین چیزی می‌گه.
‫جدی بهش فکر کن.
‫اسمتو از اینجا فراتر می‌بریم.
‫بله، لطفاً اجازه بدید بهش فکر کنم.
‫آلتو کار می‌کنی؟ یا تنور؟
‫از اون پینه‌ی روی انگشت شستت معلومه نوازنده‌ی ساکسیفونی؟
‫آها اینو می‌گی.
‫ببخشید.
‫بله؟
‫می‌شه یکم حرف بزنیم؟
‫بفرما.
‫من ساوابه یوکینوری‌ام.
‫من فقط یه آهنگو شنیدم، اما...
‫ظرافت دستات،
‫سرعت و فشردگی ریتم،
‫مخلص کلام، حرف نداشت.
‫نظرت در مورد بقیه چیه؟
‫من... توی جایگاهی نیستم که چیزی بگم، اما...
‫همه کارشون عالی بود.
‫به‌خصوص گیتاریست، حضور خیلی خوبی داشت.
‫فایده نداره.
‫جاز دیگه توی رکوده.
‫دیگه داره نفسای آخرشو می‌کشه.
‫اونا توی سطحی هستن که توی حال و هوای قدیمی خودشون ‫می‌چرخن و می‌چرخن و اسمشو می‌ذارن جاز.
‫اینطور پیش بره، جاز می‌میره.
‫ولی بازم، همونا نبودن که جاز رو به ما معرفی کردن؟
‫اون... هیچ معنایی نـ ـدا ره.
‫آدمای زیادی به جاز گوش نمی‌دن.
‫برای همینه که من می‌خوام با صدای درستم بکشونمشون سمت خودم.
‫ها، بکشونی؟
‫نوازندگی کردن توی توکیو، مثل اینه که توی میدون جنگ باشی.
‫هدف تو اینه که آدمای جدیدو به جاز نیمه‌مردی معرفی کنی؟
‫من بهترین نوازنده‌ی جاز توی کل دنیا می‌شم.
‫بهترین توی دنیا؟
‫آره.
‫دقیقاً می‌تونی توضیح بدی که یعنی چی؟
‫احساسات. با صدای سازم همه‌ی احساساتمو بیان می‌کنم.
‫این چیزی نیست که همینطوری بگی.
‫اعصابمو می‌ریزه به‌هم.
‫همینطوری نگفتم.
‫می‌گم، می‌خوای با من یه گروه تشکیل بدی؟
‫گروه؟ منظورت بنده؟
‫بله.
‫من حتی صدای سازت رو نشنیدم.
‫لطفاً به صدای سازم گوش کن، بعدش تصمیم بگیر.
‫اگه داغون باشی، عمراً خبری از بند نیست.
‫احتمالاً مشکلی پیش نمیاد.
‫بی‌خیال رسمی حرف‌زدن شو.
‫منم 18 سالمه، هم‌ سنیم.
‫18 سالته و انقدر خفنی؟
تیک تو؟
‫نمی‌فهمم.
‫اوه یوکینوری! اومدی؟
‫دای، اینجا کجاست؟
‫کافه جاز آکیکو-سانه.
‫باهاشون صحبت کردم، گذاشتن اینجا ساز بزنیم.
‫سلام.
‫سلام، من ساوابه هستم.
‫خب! بریم توی کارش.
‫یه لحظه مهلت بده.
‫حداقل بذار یه گلویی تر کنم.
‫خب، دای تو چندوقته داری ساز می‌زنی؟
‫حدود 3 سال.
‫سـ ـ سه سال؟
‫آره، دقیقاً سه سال.
‫پس یعنی فقط توی تیم مدرسه زدی؟
‫نه، من تو تیم بسکتبال بودم.
‫همیشه تنهایی کنار رودخونه ساز می‌زدم.
‫البته 6 ماه آخر یکمی کلاس رفتم.
‫حتماً داری سربه‌سرم می‌ذاری.
‫تو از کی داری ساز می‌زنی یوکینوری؟
‫4 سال؟
‫از 4 سالگی!
‫واو! پس یعنی 14 ساله داری ساز می‌زنی؟
‫هی، دای، اگه کارت بد باشه...
‫آره، اشکالی نداره.
‫خب، آکیکو-سان، من اون پیانو رو قرض می‌گیرم.
‫بفرمایید.
‫نه، مشکلی نیست.
‫تنهایی می‌زنم.
‫اگه تنهایی ساز بزنم، می‌تونی بفهمی کارم خوبه یا نه.
‫که می‌تونیم یه با هم بند بزنیم یا نه.
‫چطور بود؟ انقدری خوب هست که بند بزنیم؟
‫هومم، یوکینوری؟
‫فهمیدم، امروزو برو خونه، دای.
‫ها؟ یعنی چی؟
‫چیزی نیست. دوباره بهت زنگ می‌زنم، باشه؟
‫ولی بازم...
‫دارم می‌گم بهت یکم وقت بده.
‫آکیکو-سان، خیلی ازتون ممنونم.
‫بله.
‫یوکینوری، زنگ بزنی‌ ها.
‫لعنتی، استعداد؟
‫نه، ولی فقط با 3 سال؟
‫چقدر... دقیقاً چقدر داشته تمرین می‌کرده؟
‫احتمالاً سال سوم دبیرستانش بود.
‫بهم گفت حدود 6 ماه ساکسیفون زده...
‫قبل از من، به‌نظر خودآموز کار کرده بود.
‫انقدری خوب نبود که بشه ازش یه ویدیو ساخت.
‫ولی صدای رو نواخت که برای من خیلی غافلگیرکننده و جدید بود.
‫هرکسی ظرف 30 ثانیه می‌تونه یاد بگیره توی ساکس بِدَمه.
‫ولی اینکه همچین صدای خوبی در بیاری، زمان زیادی می‌بره.
‫یه جاده‌ی تنهاست.
‫که بی هیچ استثنایی جلو می‌ره.
‫یه زمستون، کنار رودخونه توی سرمای یخبندون،
‫دیدم که داره تنهایی ساز می‌زنه و با خودم گفتم؛
‫گفتم: این پسر نرمال نیست. این پسر حتماً دیوونه‌ست...
‫این پسر خیلی خفنه.»
‫این دیگه چی بود؟
‫خیلی خفن زدم؟
‫نچ!
‫عمداً داری کاملاً اشتباه می‌زنی.
‫نه، حسی پیش می‌رم.
‫امان از اینایی که تنهایی ساز می‌زنن.
‫ولی... تو نباید سعی کنی منو همراهی کنی؟
‫منظورم اینه اگه زیاد توی چشم باشی، تهش فالش می‌زنی.
‫خوب گوش کن.
‫خیلی‌خب، بذار این چهارچوب کارت بشه.
‫تا زمانی که توی چهارچوب بمونی...
‫هرچقدر که دلت بخواد می‌تونی دیوونه‌ ‌بشی- ‫بدون اینکه فالش بزنی.
‫واو... چه خفن.
‫هرچه زودتر به سکشن ریتم نیاز داریم
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫معلومه.
‫درام موتورمونه!
‫ما هم طبق سرعت اون پیش می‌ریم.
‫بندی که دنبالشیم بستگی به درامر جازمون داره.
‫به‌علاوه به رام‌ کردن نوازندگی تو هم کمک می‌کنه.
‫واقعاً؟
‫خیلی‌خب، دوباره شروع می‌کنیم.
‫آره!
‫هی، من بازم.
‫آه، شوت به اون بلندیم.
‫هنوز وقت استراحت نشده؟
‫نه، هنوز نه.
‫پسر خیلی خسته‌م.
‫سنپای، اون شوتی که زدی.
‫اوه، تامادا، تیم دبیرستانت جز 8 تیم برتر بود، درسته؟
‫زیاد سخت نگیر.
‫نه، اما....
‫این تیم بیشتر برای اینه که قبل از اینکه وارد ‫جامعه بشیم، یه ورزشی هم بکنیم.
‫که اینطور.
‫داری می‌ترکونیا!
‫عه؟
‫تامادا-سان شما قرار نبود امشب بعد از فوتبال یه غذا بگیری بری خونه؟
‫احمق.
‫بیا یکم از باقیمونده‌های مهمونیمون.
‫واو، احسنت به تامادا!
‫چه پسر خوبی.
‫ من از تیم زدم بیرون.
‫چی؟ چیزی شده؟
‫نه راستش.
‫بگذریم، خیلی میای اینجا ها.
‫بعد از اومدن به توکیو،
‫هر روز توی همچین جایی تمرین می‌کنی...
‫به‌خاطر اینه که تصمیمم رو گرفتم.
‫گفتم که من بهترین نوازنده‌ی جاز دنیا می‌شم.
‫اوه راستی، یه لطفی بهم می‌کنی تامادا؟
‫من الان... جاز زدم؟
‫ممنون تامادا.
‫ریتم خوبی با قوطی در آوردی.
‫با چیزی که تصور می‌کردم فرق داشت.
‫نمی‌دونم چطور بگم، اما...
‫خشنه، گمونم.
‫دلیلی که من جاز دوست دارم اینه که پرزور و خشنه.
‫به‌خصوص سولوهاش خیلی خوبه. (تک‌نوازی)
‫سولو؟
‫یه بخش بداهه‌ست.
‫نباید فکر کنی...
‫یه‌طور آزادیه... و یه‌طور عمق هم داره.
‫بگذریم، سولو‌های نوازنده‌های سطح اول خیلی خفنه.
‫به‌نظر جاز خیلی باحاله.
‫اینکه درک کردی خیلی خوشحالم می‌کنه.
‫واقعاً؟
‫آدمای زیادی هستن که مثل تو، چیزی از جاز نمی‌دونن.
‫اگه تو جاز رو درک کردی، پس بقیه‌ی آدما هم درکش می‌کنن.
‫هی دای.
‫من می‌تونم نوازنده‌ی... درام بشم؟
‫اوووو! درام خیلی خفنه!
‫چقدر از اینا داره.
‫کدومش اصلیه؟
‫اولیش، اون اسنیره.
این؟
‫دای، دای.
‫این دیگه کیه؟
‫صاحبخونه‌ام. تامادا کن.
‫تامادا کن.
‫آرت بلیکی رو می‌شناسی؟ (جاز درامر معروف آمریکایی)
‫ها؟ آکسل بریک؟
‫اوه اینه.
‫واو...
‫اوی دای... ما الان تو فاز خیلی مهمی هستیم.
‫آره.
‫برای اینکه به اون توهمت برسی، یه ‫درامر خفن نیاز داریم، می‌فهمی؟
‫پس برای چی این احمقو برداشتی آوردی؟
‫الان به کی گفتی احمق، مرتیکه؟
‫تامادا می‌تونست بندازتم بیرون، برای همین چاره‌ای نداشتم.
‫آره آره، اینطوری های هات رو می‌بندی.
‫حالا بسته‌ست.
‫بعدش این ریتو بزن.
‫آ ـ آره.
‫اینطوری؟
‫آره، همینو ادامه بده.
‫خب، بیا یکیشون کنیم.
‫اما، فقط برای امروز.
‫هیچ عرق نکرده.
‫لعنتی، باید تمرکز کنم.
‫تامادا کن کافیه. خسته نباشید.
‫می‌خوام با دای تنهایی حرف بزنم، ‫پس اگه می‌شه لطف کنید بفرمایید بیرون.
‫دای... دمت گرم.
‫تو به کسی که می‌خواد ساز بزنه «نه» می‌گی؟
‫تامادا؟
‫اوس!
‫می‌شه ببندیش؟ راحت نیستم.
‫خیلی خوبه... که می‌خواد ساز بزنه.
‫تامادا-سان، باید نرم‌تر بگیریش.
‫بله سنسه.
‫آه هانون-چان داری خوب می‌زنی! درست مثل کندریک اسکوت!
‫نه، من کیث مون رو دوست دارم.
‫مردی بعد از اینکه 36امین وامش رو هم گرفته.
‫دیگه راه برگشتی وجود نداره.
‫خب، کسی هم قصد پا پس کشیدن نداره.
‫اوه، ساوابه‌ست که!
‫خیلی وقته همو ندیدیم.
‫خسته نباشید همگی.
‫واسه اجرای امروز، میای؟
‫یه اجرای سه‌نفره با من، تو و یاماگوچی-‌سانه.
‫راستش من دنبال یه درامر می‌گردم.
‫یعنی یاماگوچی... خوب نیست؟
‫من فقط یه درامر می‌خوام.
‫چی؟ یعنی آدم بااستعداد تو دست‌وبالت نیست؟
‫توی دانشگاه یه درامر خفن سراغ ندارین؟
‫اوه، یعنی در سطح خودم باشه.
‫توی این چهار روز گذشته دقیقاً چیکار کردی؟
‫یکم کلاس رفتم.
‫بچه‌های مدرسه‌ای هم بودن، ولی من از همه‌شون بدتر بودم.
‫اما وقتی با دای زدم، با خودم گفتم جاز خوش می‌گذره.
‫تامادا، با این سرعت می‌تونی؟
‫اینقدر می‌تونم.
‫یوکینوری، این جواب می‌ده، آره؟
‫بیاید با هم گوش کنیم.
‫باشه باشه.
‫پس بگو.
‫مهربونی ها، دای-چان.
‫حتی می‌تونی ضعفا رو هم همراهی کنی.
‫تامادا، حرف نداری!
‫شاید یکمی پیشرفت کردم.
‫تامادا کن، نمی‌تونیم به عنوان رسمی داشته باشیمت.
‫یوکینوری.
‫جاز اینطوری نیست.
‫به‌نظرم ربطی به تکنیک و این چیزای قلبمه‌سلمبه نداره...
‫تا وقتی بمونی آدما رو تحت تأثیر قرار بدی، کافیه.
‫هنوز حرفم تموم نشده بود.
‫نمی‌تونه عضو رسمی باشه، ‫ولی هرچقدر بخواد می‌تونه باهامون تمرین کنه.
‫واقعاً، یوکینوری؟
‫ایول!
‫اوه، مامان.
‫آره، خوبم.
‫الان خوبه؟ دانش‌آموزات رفتن؟
‫خب، من باید بعد از نت 8ام و 16ام به یه درامر چی یاد بدم؟
‫اوه، فیل این‌ها.
‫نوتای دست‌نوشته هم خیلی خفنن، نه؟
‫ولی هنوز یه‌جاهاییش باید تغییر کنه.
‫بیاید زنده بزنیمش.
‫عمراً، غیرممکنه.
‫تامادا هم سه ماهه داره انجامش می‌ده. دیگه وقتشه.
‫یادت باشه، تامادا عضو رسمی نیست.
‫به‌علاوه، یه تازه‌وارد سه ماهه می‌تونه اجرای زنده بره؟
‫عمراً نمی‌شه.
‫وقت نداریم.
‫اگه بدون یه بند درست و حسابی اجرا بریم که فایده‌ای نداره.
‫فقط خودمونو خجالت‌زده می‌کنیم و فاتحه‌مون خونده می‌شه.
‫کی اصلاً میاد اجرای یه گروه بی‌نام‌ونشون رو ببینه؟
‫تا وقتی تلاش نکنی، نمی‌فهمی.
‫من می‌خوام ببینم با وضعیت فعلیمون چی ازمون بر میاد.
‫یه بار. فقط برای یه‌بار اجازه بدید اجرا کنیم.
‫ما اینجا پول در میاریم.
‫مهمه که بدونیم چندتا مشتری می‌تونین برامون بیارین.
‫آه، چیزه.
‫ما دوتا دانشجو داریم! که هم‌کلاسی‌هاشون ‫رو می‌تونن با خودشون بیارن، جوونم هستن.
‫خب، نمی‌خوایم مشتری‌های جوونمونو زیاد کنیم.
‫ببینید!
‫هرچی شما بگین، همون خوبه.
‫خواهش می‌کنم.
‫جاز می‌زنیم.
‫ما جاز می‌زنیم.
‫ممنون می‌شم.
‫ما جاز می‌زنیم.
‫اوه، ازتون خیلی ممنونم.
‫بله؟
‫سوال عجیبیه، ولی دقیقاً چند درصد احتمال داره فردا بتونین بیاین؟
‫عه، فرداست؟
‫آه، راستش من تا حالا جاز گوش ندادم...
‫شاید 10 درصد؟
‫10 درصد...
‫ازتون خیلی ممنونم.
‫من 100 درصد...
‫نه 125 درصد توانایی‌ـمون رو اجرا می‌کنیم.
‫پس حتماً بیاید.
‫واو.
‫خیلی ازتون ممنونم.
‫منتظرتون می‌مونیم.
‫گرمه!
‫استعداد صفر.
‫ها، پس اینجاست.
‫رو هم سوار شده.
‫گمونم چارت جازه.
‫به دردی که نمی‌خوره.
‫یو.
‫شرمنده، کارم طول کشید.
‫چند نفر اومدن؟
‫خب، مردم وقتی برای یه‌ گروه بی‌نام‌ونشون ندارن.
‫هی، یوکینوری.
‫ما خیلی خفنیم.
‫هی تامادا، ما الان قراره جاز بزنیم.
‫پس ماها خیلی خیلی خفنیم.
‫بریم.
‫ها؟ چه جوونن.
‫پوسترو دم در ندیدی؟
‫گفته یه سری نوازنده‌ی جاز 18 ساله‌ن.
‫این استیج رو توی حافظه‌م حک می‌کنم.
‫مثل اینکه درامره حالش خوب نیست، انگار ته جونشه.
‫ولی اون دوتای دیگه...
‫ساکسیفون و پیانو.
‫18 سالشونه؟
‫پس جاز اینه.
‫پس اولین اجرامون رو جلوی ماشین خودکار جشن می‌گیریم.
‫سه‌تا مشتری برامون درآمدی نمیاره.
‫برای همینه که می‌گم روشت به درد نمی‌خوره.
‫بعدم چرا تراکت پخش می‌کنی؟ اینجا توکیوـه.
‫ولی بازم.
‫متأسفم.
‫درام زدنم افتضاح بود.
‫همه‌ش مانعتون می‌شدم.
‫اوی، تامادا.
‫من فکر کنم باید از بند برم.
‫135 اشتباه.
‫وقتی آهنگ سومو شروع کردیم 135بار اشتباه کرده بودی.
‫بعد از اون دیگه نشمردم.
‫حرفم اینه که...
‫اونقدری که فکر می‌کردم بد نبود.
نه، دای؟
‫آره. بقیه هر فکری می‌خوان بکنن...
‫اجرای خوبی بود.
‫اوه لعنتی! باید برم سر کار بعدیم.
‫منم، تا بعد تامادا.
‫بهت که گفتم خیلی زوده.
‫خب دیگه کاریه که شده. ‫ها؟
‫تا وقتی تامادا همه‌ی تلاششو بکنه، خوبه.
درسته که به‌خاطر ما همچون ریختی به خودش بگیره؟
‫داشت می‌خندید.
‫لبخند اجباری بود.
‫سخت تلاش کردن یه چیزه.
‫ولی ما برای خودمون سخت تلاش نمی‌کنیم، درسته؟
‫ولی تامادا بازم خندید.
‫ها؟
‫من می‌دونم... که اونم سخت تلاش می‌کنه.
‫دای، یه لطفی بهم بکن و بمیر.
‫چرا اینکارو کردن؟
‫درسته.
‫کسی منو مجبور به این کار نکرده.
‫انتخاب خودم بود.
‫هنوزم وقتی به اولین اجرام فکر می‌کنم عرق سرد می‌کنم.
‫گمونم حتی اولین اجرای دای هم بود.
‫آره... اون‌موقع با تمام توانش ساز زد.
‫من خودم همیشه نتونستم بهترین خودمو رو کنم.
‫چون اون همیشه همه‌جوره مایه می‌ذاشت، ‫یوکینوری و من هم دنبالش می‌کردیم.
‫این چیزیه که ما رو به آخرین اجرای مشترکمون رسوند.
‫آره، اون یه سال نیم یکی از بهترین دوران زندگی من بود.
‫حتی همین الانش هم پیش مردم می‌گم:
‫«من هم توی بهترین اجرای اون میاموتو دای، باهاش ساز زدم.»
‫تادا!
‫جاس هستیم.
‫جاس؟
‫پس اسممون شد جاس!
‫خیلی‌خب، یه‌بار دیگه.
‫واو! عالیه!
‫عه... عصر بخیر.
‫جاس هستیم!
‫جاس هستیم!!
‫دای، به‌نظرت امشب چند نفر اومدن؟
‫عه...
‫خیلی؟
‫آه، 32 نفر. ‫انقدر زیاد؟
‫فوق‌العاده‌ست که!
‫و بابتش، اینو گرفتیم.
‫آه، اولین اسکناس پولی که به عنوان موزیسین درآوردیم.
‫امروز چندتا اشتباه داشتم؟
‫38تا بزرگ، و واسه کوچیکا دوبرابرش کن.
دای تو چرا جاز می‌زنی؟
‫دای برای تو اینطوری نبوده، نه؟
‫چرا جاز؟
‫چون جاز پرزور و خشنه.
‫ژانرای دیگه اینطوری نیستن؟
‫اینطوری نیستن...؟ هوم...
‫جاز موسیقی احساساته.
‫هر روز فرق داره.
‫برای همین، هیچ حد و مرزی هم نداره.
‫اینو در مورد سولو گفتی.
‫دای. وقتش نرسیده یه هدف برای سه‌تامون بذاریم؟
‫هدف؟ عه؟
‫یه لحظه، سه‌تامون؟ منظورت اینه تامادا هم عضو رسمی شد؟
‫تامادا شنیدی؟
‫هی، این یکی سوخت.
‫تامادا.... تو..
‫چیه؟
‫واقعاً توی پختن گوشت حرف نداری.
‫پس اینجاست.
‫ما روی این استیج اجرا می‌کنیم.
اسمش چیه؟ سوبلو؟
‫بهترین صحنه جاز ژاپنه.
‫اینجا بهترین ژاپنه؟
‫جفتتونو با خاک یکی می‌کنم!
‫دوست دارم ببینم می‌تونی یا نه.
‫شماها، حوصله‌ی یه فستیوال رو دارین؟
‫جریان چیه؟
‫همین الان بهم زنگ زدن،
‫بهم گفتن می‌خوان توی یه فستیوال بزنیم.
‫فستیوال؟
‫فستیوال کجا؟
‫فستیوال جاز کاتسوشا. یه ماه دیگه برگزار می‌شه.
‫یه فستیوال برای احیاء اصول تاریخی جاز.
‫یه پیانیست به اسم آمانه‌ما توی یکی از اکت‌هاست. ‫(اکت در موسیقی به معنای توصیف یک گروه یا بند موسیقیست.)
‫یارو معروفه. آمانه‌ما کوسی یه منتقد معروفه ‫خیلی هم توی رسانه‌ها فعاله.
‫اوه این؟
‫گویا توی اکت اصلیه.
‫ما توی افتتاحیه‌ایم، پس باید براشون شنونده جور کنیم.
‫پس قراره استیج بزرگی باشه.
‫پس یه‌طورایی مرگ و زندگیمونه.
مرگ و زندگیمون؟
‫اگه فستیواله، پس یه عالمه آدم از صنعت جاز توش هستن.
‫اگه رومون برچسب به‌دردنخور بزنن، ‫دیگه هیچوقت بهمون زنگ نمی‌زنن.
‫ولی بازم. خیلی‌ها میان و به صدای سازمون گوش می‌دن.
‫وقتشه تا شنونده‌های خودمونو بیشتر کنیم.
‫ولی بازم... مرگ و زندگیمونه.
‫شاید ماها یه ماهی کوچیک توی یه دریاچه‌ی بزرگ باشیم،
‫ولی ما هم دنبال کسایی هستیم ‫که به موسیقی‌ـمون گوش می‌دن.
‫اگه بهمون یه‌بار گوش بدن، ‫مطمئنم می‌فهمن.
‫آمانه‌ما-سان!
‫چیه؟
‫لطفاً به اجرای ما گوش کنید.
‫خب دیگه، من تمرین دارم پس با اجازه.
‫ها؟ اون یارو آمانه‌ما حس بدی می‌ده.
‫بعدش؟
‫من بهش گفتم یه‌کاری می‌کنم طرفدارای ‫اکت‌های دیگه، طرفدار ما بشن.
‫از تو بر میاد اینو بگی.
‫خب... حالا دیگه باید هرطور شده ببریم.
‫اول بیاید یه نگاهی به آکت‌های دیگه‌ی موسیقی بندازیم.
‫منظورت اینه بفهمیم شنونده‌ها چطور موزیکی دوست دارن؟
‫اونو بریز دور.
‫اگه چیزای بیرونی رو قاطی کنیم، دیگه ما نیستیم.
‫پس برنامه‌ داری چیکار کنی؟
‫بیاید قوی‌تر بشیم.
‫اونطوری با همدیگه موزیک قوی‌تری می‌سازیم.
‫زیادی مبهم نیست؟
‫از لحاظ فیزیکی قوی‌تر بشیم.
‫اوه یوکینوری.
‫دای بیرونه.
گوشیشو جا گذاشته؟
‫رفت بدوئه.
‫اوه بهت نگفتم؟
‫توی این دو هفته روزی سه ساعت می‌دوئه.
‫گفت برای بالا بردن قدرت تنفسشه.
جان من؟
‫صداش اینطوری... بلندتر می‌شه.
‫تو چی؟
‫من، از این کارای خز نمی‌کنم.
‫بسیار زیرکانه توی خونه حبس شدم.
‫چه جدید و چه قدیم، من می‌خوام ‫صدایی رو بنوازم که شبیه همه‌ی ژانرها باشه.
‫اگه بشه که چه عالی.
‫واو، چه بزرگه.
‫آره، اندازه‌‌ایه که باهاش آشنا نیستیم.
‫اوه لعنتی، دارم استرس می‌گیرم.
‫نیازی به نگرانی نیست تامادا.
‫دبیرستانی که بودم، توی سالن‌های ‫چند برابر بزرگتر از این‌جا اجرا کردم.
‫الان مثلاً خواستی آرومم کنی؟
‫دای. شنیدم می‌دویدی.
‫آره.
‫اینا تنها کفشایین که دارم.
‫میاموتو کن.
‫اوه سلام.
‫مشتاق امروز هستم.
‫اوه؟ لباسای استیجتون کجاست؟
‫همینطوری اجرا می‌کنیم.
‫اوه جدی. خب باشه.
‫جوونی هم عجب چیزیه.
‫خب هرچی، به‌نظر میاد که آماده‌این.
‫و فقط برای اینه که به عنوان اکت نهایی اجرای آخر رو بریم.
‫پس میاموتو کن، خوب یا بد،
‫سعی کن بابت اشتیاقت زیاده‌روی نکنی، سعی کن آروم باشی.
‫ما همه‌ی تلاشمون رو جلوی جمعیت می‌کنیم.
‫پس شماها هم...
‫... همه‌ی تلاشتون رو بکنید.
‫مثل اینکه 150‌ نفری هستن.
‫خیلی‌ها موقع اکت میان..
‫تامادا، حواست باشه تمرکز کنی.
‫آره
‫جمعیت همین الان خیلی پرانرژیه، ‫هرچی نباشه نزدیک اکت اصلیه.
‫از همون اولش، می‌خوام یه صدای بلند در بیارم.
‫عه، چی؟ می‌خوای ست‌لیست رو تغییر بدی؟
‫اینطوری خیلی سخت‌تر می‌شه.
‫نه می‌خوام توجه همه‌ رو جلب کنم، پس اولش با خودم.
‫پس بیاید اولین آهنگ رو به «N.E.W» عوض کنیم.
‫باشه.
‫تامادا، واسه سولوی اینترو دای رو همراهی کن.
‫بـ ـ باشه.
‫ممنون! ما دومینو فایلزیم.
‫همگی با هم بریم بیرون، حتماً می‌ترکونیم.
‫اوه کاواکیتا-سان.
‫شما از 21 موزیک...
‫ایسو گای هستم. عجیبه که اینجایین.
‫اومدین اکتا رو ببینین؟
‫نه، بهم گفتن بیام.
‫چی شده؟ استرس داره؟
‫از پسش براومدیم.
‫آب آب.
‫چه جوی دادیم به جمعیت.
‫شرمنده که بلافاصله بعد از اجراتون اومدم.
‫من ایسو گای از 21 موزیک هستم.
‫می‌شه یکمی با همدیگه صحبت کنیم؟
‫موفق شدیم.
‫آره.
‫مطمئنم بعضی از شنونده‌ها ما رو یادشون می‌مونه.
‫جدی از پسش بر اومدیم.
‫و حتی یه نماینده از شرکت ضبط اومد سراغمون.
‫بهت که گفتم فقط دارن شانسشون رو تخمین می‌زنن.
‫چیزی نیست که بخوای روش حساب کنی.
‫که اینطور.
‫هنوز خیلی راه داریم.
‫اگه ضبط کردن مثل رفتن به ماه باشه، ‫ما الان آتامی یا حتی شیناگاواایم.
‫ولی بازم، این یارو می‌خواست ما رو ببره ماه.
‫من... باید بهتر بشم.
‫آره، هنوز به زور می‌تونیم پول بلیطمون رو در بیاریم.
‫نه فقط تامادا، ما هم هنوز خیلی چیزا ازمون بر میاد.
‫باید بتونیم نوازنده‌های خیلی خفن‌تری بشیم.
‫ها؟ من؟
‫امروزم به ذهنم اومد، سولوی امروزت مثل همیشه نبود؟
مثل همیشه؟
‫سولو بداهه‌نوازیه. باید هردفعه متفاوت باشه.
‫وگرنه،شنونده‌ها خسته می‌شن.
‫چیزی که الان اهمیت داره اینه که ‫یه اجرا با عملکرد بالا داشته باشیم.
‫اجرای یه سولوی خوب که مشکلی نداره.
‫همین الان یه عالمه ریسک داریم که باهاشون درگیریم.
‫برای همین دارم می‌گم.
‫بیشتر از اینکه اجرامون خوب باشه، ‫باید موقعیت‌های اجرای بیشتری به‌دست بیاریم.
‫هدف امروز هم همین نبود؟
‫بچگی‌هام، دوران کلاس پیانو توی خونه،
‫یه دختری بود که یکم حرفه‌ای‌تر بود.
‫همیشه موقع پیانو زدن لذت می‌برد.
‫بعد از دیدن اجراش، باعث شد منم دلم بخواد پیانو بزنم.
‫بعدش یه روز، خودش و والدینش از اونجا رفتن.
‫آخرین باری که دیدمش، اومده بود خونه‌مون که مادرم بهش گفت:
‫آئویی-چان، لطفاً پیانو رو ادامه بده.
‫بله.
‫تا بعد، یوکی-چان.
‫تحت هیچ شرایطی نمی‌تونست نوازندگی رو ادامه بده.
‫برای نوازندگی همیشه یه شرایطی وجود داره.
‫برای همینه که باید ببریم.
‫هنوز داره ساز می‌زنه.
‫ها؟
‫بحث برد و باخت نیست. ‫اون قطعاً هنوز داره پیانو می‌زنه.
‫خیلی ممنونم که ماه پیش به فستیوال کاتسوشا اومدین.
‫نظرتون در مورد جاس چی بود؟
‫خب، شوکه شدم.
‫اون تنور خیلی خوب بود.
‫ساوابه کن خودت هم خیلی بهتر شدی.
‫ازتون خیلی ممنونم.
‫خب، انگیزه‌ت برای اینکه اینو بهم نشون بدی چی بود؟
‫لطفاً ما رو با یه نفر از سوبلو آشنا کنید.
‫برای یه اهل جاز، اونجا مثل توکیو دومه. (استادیوم توکیو)
‫ما می‌خوایم روی استیج اصلی اجرا کنیم.
‫وقتی رتبه‌ها رو بالا بری و توی موقعیت من قرار بگیری، می‌فهمی.
‫چیزی که داری می‌گی، فراتر از حماقته.
‫راهنمایی که بودم، مادرم منو بردن تا برای اولین‌بار اجرای سوبلو رو ببینم.
‫از اون‌موقع، همیشه اون صحنه بت من شد.
‫درحالی که بقیه توی فوتبال یا بسکتبال، ‫هدفشون رو مسابقات کشوری می‌ذاشتن،
‫هدف من همیشه وارد شدن به سوبلو بود.
‫می‌دونم که از نظرتون حرف احمقانه‌ایه.
‫اما، من حتی یک‌بار هم نه موزیک و نه سوبلو رو دست‌کم نگرفتم.
‫اوچیمیا، نظرت در مورد این چیه؟
‫گویا یه‌نفر که گیتاریست کاواکیتا رو می‌شناسه، ‫آدرس ایمیل ما رو هم می‌دونه.
‫فرستنده یه دانشجوـه و این پنجمین ایمیلیه که می‌ده.
‫دانشجو؟ یا خیلی اعتماد به‌نفس داره یا فقط یه احمقه.
‫ولی تایلر-سان تو همیشه می‌گی جوونی حرف نداره. ‫پس امکانش هست بترکونه.
‫اوه، اومد!
‫چی شده، یوکینوری؟
‫بالأخره بعد از پنجمین ایمیلم یه جواب گرفتم.
‫گفت برای دیدن اجرای بعدیمون میاد.
‫اوه!
‫وقتی انقدر تلاش کردی معلومه طرف میاد.
‫آره آره!
‫خیلی‌خب! امروز می‌ترکونیم.
‫آه. امروز خیلی خوب ساز زدیم.
‫اون بخش پوششی درام به‌نظرم خیلی خوب پیش رفت، نظر تو چیه؟
‫ببخشید، من باید برم.
‫پای یه دختر درمیونه.
‫یوکینوری کن.
‫بـ ـ ببخشید می‌شه امضاءتون-
‫ببخشید.
‫آه میاموتو کن، می‌شه امضاءتونو بگیرم؟
‫بله! با کمال میل.
‫ازتون خیلی ممنونم.
‫پیشرفت کردی.
‫از اولین اجرای آگوستت، دیدم که تواناییت توی درام بهتر و بهتر شده.
‫من برای اینکه ببینم چقدر توی درام پیشرفت کردی، اومدم.
‫خوش اومدین.
‫من ساوابه‌ام.
‫از آشناییت خوشوقتم، من تایلرم. بفرما.
‫ممنونم.
‫عذر می‌خوام که منتظر موندین.
چی میل می‌کنین؟
‫هرچیزی خوبه. انتخابش با خودتون.
‫نظرتون چیه؟ چطور بودیم؟
‫درامره، تازه کاره، درسته؟
‫سولویی نداشت و کمترین حد انتظار رو اجرا کرد.
‫اما همه‌ی تلاشش رو کرد.
‫ولی اجرای خوبی داشت.
‫آه، تامادا؟
‫به‌نظر من تنور خوب بود.
‫وقتی که با تمام توان می‌دمید، یه قدرت خاصی داشت.
‫صداش غافلگیر‌کننده بود.
‫خیلی جالب بود. در مورد آینده‌ش کنجکاوم.
‫واقعاً مستعده.
‫تو.
‫تو اصلاً خوب نبودی.
‫ها؟
‫تو... بزدلی؟
‫همه‌ی تلاشت رو می‌کنی تا توجه‌ها رو به سمت ‫خودت جلب کنی، انقدری که کلاً ورق رو برمی‌گردونی.
‫ولی باید اون کارا رو حین سولوت انجام بدی.
‫به‌علاوه، گویا تو... نه تنها به موزیک بلکه به بقیه هم توهین می‌کنی.
‫بنابراین، وانمود می‌کنم هیچ ارتباطی باهات نداشتم.
‫ببخشید، حساب من با ایشونه.
‫واو.
‫تا این حد پیش می‌رن.
‫تا این حد که... اینا رو بهم بگن.
‫واقعاً که حرف نداره... اینجا.
‫عصر بخیر.
‫برای پیانو؟... من دارم می‌رم خونه، ‫ولی می‌تونی خودت تنهایی بزنی.
‫فردا هم بسته‌ایم.
‫می‌شه تا اونموقع بزنم؟
ورق رو برگردونم؟
‫اوه؟
‫دو روز تمام ساز زدی؟
‫بله.
‫چطور بود؟
‫اصلاً خوب نبود.
‫باید باهاشون حرف بزنم.
‫با چیزی که تصور می‌کردم کاملاً فرق داره.
‫چی؟
‫اتاق باکلاس‌تری توی تصوراتم بود.
‫«این اتاق منه»
‫خب، می‌خواستی در مورد چی حرف بزنیم؟
‫راستش، یکی از کارمندای سوبلو آخرین اجرای ما رو دید.
‫ها؟ منظورت چیه؟
‫یا بهتره بگم، من یه‌کاری کردم برای دیدن اجرامون بیاد.
‫اوه پس بگو، خب؟
‫از تو و تامادا تأثیر خوبی گرفت.
‫ولی گفت اجرای من، سولوی من داغون بود.
‫چی؟ گوشاش مشکل دارن؟
‫گفت اجرای سولوی من فقط تکنیک انگشت بود...
‫این سه روز گذشته، سعی کردم یه‌کاری در موردش بکنم...
‫فایده‌ای نداشت.
‫من باعث بسته شدن دری شدم که ما رو به سوبلو می‌رسوند.
‫متأسفم.
‫یوکینوری.
به‌نظرت... حرفی که اون زد درسته؟
‫آره.
‫پس به نظر منم درسته.
ها؟
‫تامادا. می‌ریم.
‫الان، کاری از ما بر نمیاد.
‫چی داری می‌گی؟
‫نمی‌بینی یوکینوری حالش گرفته؟
حالش نگرفته؟
‫باید یه‌راهی برای اینکه به چشم بیاد پیدا کنه.
‫وقتی من سولو می‌زنم، یه‌طوری ‫می‌زنم انگار بهترین نوازنده‌ی دنیام.
‫بهت گفتن داغونی. بعد تو هم قبولش کردی.
‫دیگه حرفی نمی‌مونه.
‫بزدلا نمی‌تونن به چیزی برسن.
‫اینطور نیست! حتماً یه‌کاری از ما برمیاد.
‫این مشکل یوکینوریه.
‫مگه دوست نیستیم؟
‫اعضای بند جاز همیشه با هم نمی‌مونن. ‫گاهی اوقات بعضی اعضا جایگزین می‌شن.
‫اینطوریه.
‫دای، تو می‌خوای توی دنیا بهترین بشی.
‫یوکینوری می‌خواد با جاز برنده بشه، همین خودش خوبه.
‫اما من...
‫من فقط می‌خوام با شماها ساز بزنم.
‫دوستا برای اینن که وقتی یکی به کمک نیاز داره، بهش کمک کنن.
‫اینطور لطفا باعث نمی‌شه سولوش خوب بشه.
‫پس چرا به من انقدر سخت نگرفتی؟
‫اونی که از همه بدتره منم. چرا به من نگفتی داغونم.
‫هی تامادا.
‫جریان چیه؟ می‌خواستی منو حمایت کنی؟
‫فکر کردی با این اوضاع داغون می‌تونی جاز بزنی؟
‫شونجی، راسته که باید یه سال دانشگاه رو مجدد بری؟
‫آره....
‫چی شده؟ خیلی نگران بودم نکنه توی دردسر افتادی.
‫نه، اینطور چیزی نیست.
‫خب پس چرا؟
‫متأسفم. بعداً برات توضیح می‌دم. ‫الان باید برم دانشگاه.
‫خیلی خش برداشتی.
‫اما هنوزم صدای خوبی داری.
‫خیلی‌خب! تعمیر تموم شد.
‫خیلی‌خب. ماشین قرمزی که سمت منه، آخریه.
‫حله.
‫هوی ساوابه! بذار ماشینا رد شن.
‫آه ببخشید.
‫مغازه‌ی توفو کاندا.
‫اینجاست.
‫می‌دونستم. خودشه.
‫ببخشید.
‫عه، تو-
‫بابت اون‌روز عذر می‌خوام، اگه مشکلی نیست اینو قبول کنید.
‫خب خب، ممنون که این‌همه راه اومدی.
‫وایسا. اینجا زندگی می‌کنی؟ یا رد می‌شدی؟
‫نه، فقط می‌خواستم عذرخواهی کنم.
‫لطفاً بازم برای اجرامون بیاین.
‫من... قول می‌دم بهتر از قبل ساز بزنم.
‫بسیار خب. در اولین فرصت باهاتون تماس می‌گیریم.
به بن‌بست خوردیم؟
‫آره. می‌خوام از آژانس یه پیانیست پیدا کنم.
‫نمی‌شه! اجرا پس‌فرداست.
‫یعنی ایتا کن الان توکیوـه؟
‫اگه درست یادم باشه، وازا کن الان توکیوـه.
‫می‌تونیم به...
‫اینطوری منصفانه‌ست؟
‫چی شد؟
‫تکیه‌ی اینجا روی موزیسین‌های رتبه‌ اوله.
‫واسه‌م سواله این روش منصفانه‌ست؟
‫سوال سختیه.
تو... احیاناً تنور جاسی؟
‫اوه، بله.
‫راستش من یکی از اجراهاتون رو دیدم.
‫اوه! ممنونم که صدام کردین.
‫حس آدم معروفا بهم دست داد.
‫نظرتون در مورد اجرامون چی بود؟
‫جالب بود.
‫اوه خیلی خوشحال شدم.
‫آره. اجراتون خیلی جالب‌ بود.
‫پرزور و خشن بود.
‫اوضاع پیانیستتون چطوره؟
‫اوه، یوکینوری؟
‫اون... الان به بن‌بست خورده.
‫مثل اینکه بن‌بست سختی هم هست.
‫که اینطور.
‫اما اشکالی نداره.
‫یوکینوری قطعاً از پسش بر میاد.
‫اوضاعمون خوبه.
‫به‌زودی شروع می‌شه.
‫من باید برم.
‫فعلاً.
‫ببخشید.
‫ما می‌خوایم یه روزی توی این سالن اجرا ‫کنیم، پس لطفاً هروقت اجرا داشتیم تشریف بیارید.
‫با اجازه.
‫تایلر-سان، اون پسر جوون کی بود؟
چی بگم؟
‫اون آینده جازه.
‫پس فردا، ما قراره میزبان یه اجرا برای فرد سیلور باشیم...
‫پیانیستشون مریض شده و نمی‌تونه بنوازه.
‫دنبال یه پیانیست اضطراری می‌گردیم ‫تا بتونه به عنوان مهمان جاش رو بگیره.
‫ساوابه کن، می‌تونی جاش رو پر کنی؟
‫اگه نمی‌تونی، باید فوراً بهم بگی.
‫باید بدونم همچنان باید دنبال پیانیست بگردم یا نه.
‫کسی اینجا نیست، و همچنان اونطوری ساز می‌زنه.
‫آره.
‫این... جازه.
‫تامادا، حتی اگه اوضاعمون داغون باشه،
‫فهمیدم که واقعاً... دلم می‌خواد با اون ساز بزنم.
‫آره!
‫اوه! یوکینوری! تامادا!
مشکل این پسر چیه؟
‫یو، دای؟
‫اوس.
‫خب چرا ما رو اینجا جمع کردی؟
‫یکم پیش از سوبلو باهام تماس گرفتن.
‫گفتن فقط منم که می‌تونم جایگزین یه موزیسین مریض بشم.
‫پرسیدن می‌تونم به‌عنوان پیانیست مهمان بیام، یا نه.
‫حس کردم اگه برم، منو بیرونم می‌کنین.
‫ولی، می‌شه یه‌بار از جاس برم؟
‫از پسش براومدی، یوکینوری.
‫برو صافشون کن.
‫ایولا! خیلی خفنیا یوکینوری.
‫هنوز می‌تونیم بلیط بگیریم؟
‫اوه مامان، منم شونجی.
‫راستش، من داشتم درام می‌زدم...
‫الان، حس می‌کنم اگه ادامه‌ش ندم، بقیه‌ی عمرم حسرت می‌خورم.
‫پس لطفاً اجازه بده به نوازندگی ادامه بدم.
‫یوکینوری اومد.
‫عجب ساکسیفونه.
‫اما، نمی‌تونم از یوکینوری چشم بر دارم.
‫ما... اینهمه مدت داشتیم با یه پیانیست خفن ساز می‌زدیما.
‫چقدر خوبه!
‫ساکسیفونه عالیه.
‫کم کم سولوی یوکینوریه.
‫یه راند دیگه انجام می‌دن؟
‫ورق رو برمی‌گردونم.
‫واو.
‫چه خفن!
‫اگه همچین عکس گنده‌ای از یوکینوری زدن...
‫پس من می‌شم کاور اصلی!
‫برای چهارماه دیگه‌ست، ولی ما توی سوبلو یه‌ اجرا گیر آوردیم.
‫ها؟
‫چی شده؟
‫دیروز، تایلر-سان بهم زنگ زد.
‫واقعاً؟
‫یه سال می‌شه که ما داریم توی اینجا تمرین می‌کنیم.
‫باید اول به کسی که بیشتر از همه کمکمون کرد، می‌گفتم.
‫ایولا!!!
‫خیلی خوشحالم.
‫پس فرداست.
‫آره.
‫بعداً می‌بینمت. می‌رم سر کار.
‫تامادا.
‫تو خیلی پیشرفت کردی.
ها؟
‫چـ ـ چت شده؟
‫توی درام پیشرفت کردی.
یهویی چت شد؟
‫یوکینوری سنگ‌دل تعریف کرد.
‫من همیشه تعریف می‌کنم.
‫مطمئنی؟
‫من همیشه... سولوها رو دوست داشتم.
‫ولی آهنگای ترکیبی رو هم به همون اندازه دوست داشتم.
‫از روند خلاقانه‌ی فکر کردن به ایده‌ها و سبک‌سنگین کردنشون خوشم میاد.
‫البته آهنگای تو هم خوبن.
‫تأیید می‌کنم که مستعدی.
‫آره؟ انقدری از استعداد خودم می‌ترسم که خوابم نمی‌بره.
‫احمق.
‫ولی تو برعکسی.
‫من؟
‫تو از اونایی هستی که نباید فکر کنی.
‫باید هر روز رو بدون فکر کردن و متوقف شدن بگذرونی.
‫هرچقدر که می‌خواد باشه، حتی اگه لازمه ‫10,000 بار هم که شده باید جلوی تماشاچی‌ها بمیری.
‫آره.
‫خب، از اولش هم برای تو، استفاده کردن از مغزت ایده‌ی خوبی نیست.
‫برو بمیر، یوکینوری.
‫تا بعد، می‌رم سر کار.
‫باشه، تا بعد.
‫پس فرداست.
‫من می‌رم سوبلو.
‫راستی... بار اول دای رو توی دستشویی دیدم.
‫در مورد تامادا هم اولش باورش نداشتم.
‫به‌خاطر اینکه سه‌تامون بودیم، ‫تونستیم تا اینجا پیش بیایم.
‫وگرنه، هیچ کاری ازمون بر نمیومد.
‫من... خیلی خوشحالم که با اونا بند زدم.
‫اوی! صدامو می‌شنوی؟ ساوابه؟
‫به هوشه! آمبولانس کجاست؟
‫جیـ ـ
‫چی؟ چی گفتی؟
‫جیب -
‫جیب راستم.
‫گوشیم.
‫یوکینوری.
‫دای متأسفم. من نمی‌تونم اجرا کنم.
‫دای!
‫یوکینوری چطوره؟
‫الان دارن عملش می‌کنن.
‫ها؟ وضعیتش چطوره؟
‫زندگیش نجات پیدا می‌کنه.
‫اما.
چی؟
‫وضعیت دست راستش... خیلی بده.
‫چرا... چرا باید همچین اتفاقی بیفته؟
‫احتمالاً راننده معتاد بوده.
‫الان مادرش از ناگانو داره میاد.
‫تامادا، بریم.
‫کجا؟
‫بریم.
‫هی دای، آکیکو-سان اینجا نیست.
نکنه می‌خوای تمرین کنی؟
‫آره. هر وضعیتی که باشه، اجرا می‌کنیم.
‫اما یوکینوری...
‫الان، حس می‌کنم نباید متوقف شیم.
‫هر روز، حس می‌کنم نباید متوقف شم.
‫اوه، که اینطور.
‫اما میاموتو کن، ممکنه مشتری‌ها زیاد راضی نباشن.
‫لطفاً بذارید دونفری اجرا کنیم.
‫خواهش می‌کنم.
‫همه رو جمع کن یه جلسه‌ی اضطراری داریم.
‫چشم.
‫صبح بخیر.
‫بالأخره به‌هوش اومدی.
‫گفتن شاید درمان باشه.
‫شاید، خوب بشه...
‫اوچیاما، ما هرکاری ازمون بربیاد انجام می‌دیم.
‫بله.
‫ها؟ نگفته بودن قراره دونوازی ساکسیفون و درام باشه.
‫دلیلی داره؟
‫عصر بخیر. به سوبلو خوش اومدین.
‫عمیقاً بابت تغییر برنامه‌ی امشب متأسفیم.
‫شما کاملاً حق دارین از اجرای امروز ناراضی باشین.
‫دیشب، پیانیستی که قرار بود امروز حضور پیدا کنه ‫بابت یه تصادف، توی شرایط وحشتناکی قرار گرفت.
‫یوکی-چان.
‫در نتیجه... ساکسیفون و درام باید با این حادثه‌ی باورنکردنی کنار میومدن.
‫من... از روزی که تصمیم گرفتم میزبان این بند بشم، ‫مشتاق این روز بودم.
‫شاید فقط دو نفر باشن، ولی این لحظه‌ی حیاتی برای اون‌هاست.
‫معرفیشون می‌کنم. تنور ساکسیفون میاموتو دای.
‫درامر. تامادا شونجی.
‫جاس هستن.
‫عصر بخیر. ما جاس هستیم.
‫متأسفیم که خیلی ناگهانی دونفره شدیم.
‫دو نفره هم عالی بودین! میاموتو!
‫درام. تامادا شونجی.
‫تنور. میاموتو دای.
‫و تمامی آهنگ‌های امروز توسط تنها پیانیست ما نوشته شده.
‫پیانو! ساوابه یوکینوری.
‫جاس بهترینه.
‫ازتون خیلی ممنونیم که امشب اومدین.
‫یوکینوری؟
‫یو، می‌دونی؟
‫بیمارستان موظف نیست نگهت داره.
‫یوکینوری موفق شدیم.
‫دو نفری رفتین، واقعاً که احمقین.
‫واسه آنکور منم میام.
‫احمق! تو نزدیک بود بمیری! بعدم دستت!
‫دست چپم مشکلی نداره.
‫می‌تونی بزنی؟
‫آره.
‫دای، می‌دونی، نه؟
‫این... آخرین اجرامونه.
‫آره.
‫آخری؟
‫یعنی جاس از هم می‌پاشه؟
‫این پسر قراره بهترین توی دنیا بشه.
‫دای، حق نداری بی‌خیالش بشی.
‫آره.
‫تامادا. یوکینوری.
ما بهترین بودیم، نه؟
‫قدیما که جوون بودم.
‫توی گروهمون یه نوازنده‌ی جاز بی‌نظیر بود.
‫اسمش رو گذاشته بودیم «بلو جاینت»
‫توی اون دما، جوری که به حد تحمل آدم می‌رسید،
‫اون شبیه یه ستاره‌ی درخشانِ روشنِ آبی بود.
‫اون اجرا خیلی آبی بود.
..‫بعد از تیتراژ ادامه دارد.
‫یو، الان فرودگاهی؟
‫آره.
‫یوکینوری،
‫من عاشق پیانوی توام.
‫شاید من طرفدار درجه اولت باشم...
‫زود خوب شو.
‫خودم می‌دونم احمق.
‫خب دیگه، می‌رم.
‫دای، برو!
‫خیلی‌خب! یکم جاز بزنیم!