‫♪ کلی از مردم امشب شام ندارن ♪
‫♪ کلی از مردم باید قد علم کنن و بجنگن ♪
‫♪ اقدام خودته ♪
‫♪ اقدام خودت... ♪
«هنگام آرماگدون»
،مدرسه دولتی ۱۷۳ شهر نیویورک] [محلۀ کوئینز، سال ۱۹۸۰ ‫خیلی‌خب دیگه. ‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، آروم بشینید.
‫بسیارخب.
‫به روز اول مدرسه خوش اومدید.
‫اسم من آقای ترکل‌تابه.
‫آقای ترکل‌تاب.
‫الآن دیگه کلاس شیشمی شدین، ‫که یعنی...
‫مسئولیت بیشتری نسبت به سال قبلی دارید.
‫پس اینجا روی همین تخته،
‫من به‌صورت روزانه واستون ‫تکالیف شما رو می‌نویسم،
‫با وظایفی که دارید،
‫و زمان تحویل دادن تکالیف.
‫باید مسئولیت‌پذیر باشید،
‫چون شما رهبران این مدرسه هستید.
‫بسیارخب.
‫وقت حضور غیابه.
‫جنیفر آشکنازی.
‫حاضر.
‫کیت برسلو.
‫حاضر.
‫میشل چن.
‫- حاضر. ‫- شارون کوهن.
‫بده ببینم.
‫حاضر.
‫خیلی‌خب.
‫عه، عه، عه، بده من.
‫بده، زودباش بده ببینم.
‫این کار کیه؟
‫کار کیه؟
‫هوم؟
‫کسی گردن نمی‌گیره؟ ‫پس از ورزشگاه خبری نیست.
‫یک.
‫دو.
‫آها.
‫حدس می‌زدم کار خودت باشه.
‫اسمت چیه؟
‫پال گراف.
‫به‌نظرت چنین کاری درسته؟
‫ازت سوال کردم.
‫فقط می‌خواستم بقیه رو بخندونم.
‫آها.
‫پس کمدین کلاسی؟
‫می‌خوای بشی محبوب کلاس، مگه نه؟
‫باشه، بیا جلوی تخته وایستا.
‫زودباش.
‫جوآن دارش.
‫حاضر.
‫جاناتان دیویس.
‫اسمم بانده. جیمز باند.
‫جاناتان دیویس!
‫جاناتان دیویس، زود بیا اینجا ببینم!
‫امسال توی این کلاس ‫خبری از بی‌انضباطی نیست.
‫می‌بینم که سال گذشته مردود شدی.
‫تعجبی هم نداره که چرا ‫دوباره برگشتی کلاس شیشم،
‫چون اینجات خالیه.
‫پس ببین از کی یاد گرفتم.
‫حیوان.
‫صبح بخیر دانش‌آموزان.
‫مدیر سیبل صحبت می‌کنه.
‫لطفاً همگی بلند بشید...
‫یک ده رو با ده تا یک عوض می‌کنیم.
‫بچه‌ها، یک ده رو...
‫- با ده تا یک عوض می‌کنیم. ‫- با ده تا یک عوض می‌کنیم.
‫این‌جوری اعداد رو کم می‌کنیم، فهمیدین؟
‫اسمشم منها کردنه. بپرس.
‫آقای ترکی‌تاب، من نفهمیدم...
‫اسمم ترکل‌تابه. ‫الآن واست توضیح دادم آقای...
‫اسمم ادگار رومانلیه.
‫آقای رومانلی، مگه حواست نیست؟
‫خب، واسه خودتون تکرار کنید.
‫یاد می‌گیرید.
‫پشت سرم چشم دارم آقای دیویس.
‫من که اصلاً کاری نکردم.
‫من تحمل این مزخرفات رو ندارم.
‫تمومش کن تا نفرستادمت دفتر مدیر سیبل.
‫ای بابا.
‫خیلی‌خب، کل کلاس بگه:
‫- یک ده رو... ‫- یک ده...
‫خیلی‌خب، واسه ورزشگاه حاضر بشید.
‫ولی اول، همه‌تون باید رضایت‌نامه‌هاتون،
‫برای اردوی هفتۀ دیگه ‫به موزۀ گوگنهایم رو بگیرید.
‫خیلی‌خب.
‫حالا همگی پشت به دیوار صف بکشید.
‫از قد کوتاه تا قد بلند. راه بیفتید.
‫نه، نه، شما نه. شما شیطون‌ها نه.
‫ورزشگاه رفتن امتیازه.
‫مخصوصاً تو نباید بری جناب مغتشش.
‫بشینید سر جاهاتون.
‫بی‌حرکت.
‫ادامه بدید.
‫دوباره بی‌حرکت.
‫ادامه بدید.
‫عه، جانی؟
‫بله؟
‫اگه واقعاً توی دردسر میفتادی ‫حتماً می‌گفتم کار من بوده.
‫مهم نیست گراف.
‫ترکی وانمود می‌کنه پشت سرش چشم داره،
‫انگار ابرقدرتی واسه خودش داره،
‫ولی هیچ‌وقت کاری نمی‌کنه.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫برچسب‌های مأموریت آپولوئه.
‫وای. چه باحاله.
‫کل مجموعه‌اش رو دارم.
‫برادر ناتنیم بهم دادش.
‫توی فلوریدا عضو نیروی هواییه.
‫دقیقاً کنار ناسا.
‫ترکی هنوز اون مهمونی مسخره‌اش رو می‌ذاره؟
‫دقیقاْ.
‫آخه، مهمونی کلاً مسخره‌ست.
‫کرتیس بلاو رو می‌شناسی؟ ‫گروه شوگرهیل گنگ چی؟
‫نه، ولی کلی آلبوم خونه‌مون داریم.
‫مثلاً چی دارید؟
‫آلبوم قرمز و آبی بیتلز رو داریم،
‫که عملاً بهترین آهنگ‌های گروهشونه.
‫شنیدم به‌زودی احتمالش هست ‫دوباره تشکیل گروه بدن.
‫اگه خواستی می‌تونم بهت قرض بدم.
‫واقعاً از برچسب‌هات خوشم اومد.
‫مرسی.
‫می‌شه ببینمش؟
‫باید حواسم بهشون باشه.
‫نمی‌خوام عین نقاشی تو،
‫- ترکی این رو ازمون بگیره. ‫- می‌دونم.
‫ولی مادرم رئیس پی‌تی‌ایه.
‫می‌تونه حسابی واسش دردسر درست کنه.
‫دل تو دلم نیست اون لحظه رو ببینم.
‫عجب صحنه‌ای بشه موقعی ‫که ترکی می‌رینه توی شلوار خودش.
‫آره.
‫تو هم می‌ری اردوی مدرسه؟
‫نمی‌دونم.
‫هزینه‌اش زیاده.
‫احتمالاً بتونم هزینۀ تو رو بدم.
‫خانوادۀ من حسابی پولدارن.
‫پارسال با پدربزرگم رفتیم ‫رستوران بیگ‌بن توی انگلستان.
‫چه باحال.
‫خب، اگه مامانت رضایت‌نامه رو امضا کرد،
‫می‌تونیم حسابی خوش بگذرونیم.
‫راستش من با مادربزرگم زندگی می‌کنم.
‫اونم که هیچی یادش نمی‌مونه.
‫گاهی اوقات حتی منم یادش می‌ره.
‫چه عجیب.
‫- گفتی خونه‌تون کجاست؟ ‫- هالیس.
‫- باید سوار اتوبوس بشم. ‫- عه.
‫- خوش گذشت گراف. ‫- آره.
‫- تا بعد. ‫- فردا می‌بینمت. خبردار!
‫می‌بینمت.
‫تد؟
‫مامان؟ بابا؟
‫سلام ترکی.
‫آهای ترکی، من قهرمان سنگین‌وزن جهانم!
‫من خفن‌ترینم!
‫دید اشعۀ ایکس.
‫سلام.
‫سلام بابابزرگ.
‫- سلام مرد جوان. ‫- سلام بابابزرگ.
‫بغل رو بده.
‫♪ تومبالالایکا، تومبا... ♪
‫حالت خوبه؟ خوبی؟
‫- خوبم. ‫- آفرین.
‫- بیا این خوشگله رو نشونت بدم. ‫- چیه؟
‫- جدیده؟ ‫- این... آره.
‫اسمش کاپیتان یونایتده. ‫ابرقهرمان خودم رو ساختم.
‫عه.
‫این که خیلی خوبه.
‫بر فراز شهرم که پرواز می‌کنه.
‫کارت درسته‌ها.
‫خیلی تأثیرگذاره، خبر داری؟
‫- مرسی آقای مهربون. ‫- خوش به‌حالت.
‫خوش به...
‫واقعاً عالیه.
‫عه، راستی.
‫- واست پاستیل آوردم. ‫- عه.
‫- هیس. حواست هست؟ ‫- اوهوم.
‫مامانم می‌گه نباید بخورم.
‫- واسه دندون‌هام ضرر داره. ‫- ولمون کن بابا.
‫من کل عمرم با پاستیل گذشته.
‫دندون‌هام رو که می‌بینی.
‫حرف ندارن.
‫- راستی بابابزرگ. ‫- چیه؟
‫گمونم وقتی بزرگ شدم ‫می‌خوام هنرمند مشهوری بشم.
‫عه، اگه می‌خوای مشهور بشی،
‫فقط علاقه‌ات رو دنبال کن، ‫ولی اگه قراره مشهور بشی،
‫باید اول نقاشیت رو امضا کنی.
‫هنرمندهای بزرگ آثارشون رو ‫امضا می‌کنن. زودباش دیگه.
‫راست می‌گی، یادم رفت.
‫آره.
‫شنیدم امروز اولین روز مدرسه‌ات بوده.
‫درسته؟
‫آره، درسته.
‫- با دوستم جانی وقت گذروندیم. ‫- آره.
‫و هفتۀ دیگه قراره اردو ‫ما رو ببرن موزۀ گوگنهایم.
‫موزۀ گیگیلی‌هایم. خب پس، خوبه.
‫خیلیم خوبه. اِم...
‫الآن یادم افتاد درمورد ‫یه چیزی صحبت کرده بودیم.
‫چی بود درموردش صحبت کردیم؟ ‫درمورد... تو یادت نیست؟
‫آها راستی، درمورد هدیه‌ای که...
‫برای سال جدید مدرسه بود ‫صحبت کردیم، نه؟
‫برو توی کیفم رو ببین.
‫موشکه! واسم گرفتیش.
‫- خیلی باحاله!
‫- می‌شه بسازیمش؟ ‫- آره.
‫می‌تونیم بریم پارک فلاشینگ میادو، ‫همون‌جا روشنش کنیم.
‫ولی آسیاب به نوبت.
‫می‌دونی دارن واسه شام میان اینجا،
‫پس به مامانت چیزی نگو.
‫این پروژۀ سرّی خودمونه، باشه؟
‫گرفتم بابابزرگ.
‫- دستت درد نکنه. ‫- قابلی نداشت.
‫این همونه که رفت روی ماه بابابزرگ.
‫وای خدا!
‫ببرش... ببرش کنار!
‫- این که موشه! ‫- نه، همستره.
‫- اذیتت که نمی‌کنه. ‫- ببرش بیرون!
‫- موشه. موشه! ‫- موش نیست.
‫- این همستره خاله روث. ‫- ببرش...
‫- ببرش اون‌طرف ببینم! ‫- واسه پروژۀ علمیه.
‫- ببین، الآن می‌ذارمش... ‫- وای! وای خدا!
‫- گفتم ببرش اون‌طرف! ‫- اذیتت نمی‌کنه...
‫- اصلاً آزارش بهت نمی‌رسه. ‫- از جلو چشم‌هام دورش کن!
‫- روثی، اذیت نکن. حیوان خانگیشه دیگه. ‫- بسه!
‫من نمی‌ندازمش بیرون. ‫من نمی‌ندازمش بیرون.
‫ما هم بچگی از اینا داشتیم میکی.
‫سلام بابابزرگ.
‫- سلام، حالت چطوره؟ ‫- جدی می‌گی؟
‫چی می‌خونی؟
‫- چیه؟ ‫- سلام.
‫- نکن. ‫- موشک کجاست؟
‫واسه مدرسه‌ست.
‫منظورت مدرسۀ الکیه؟
‫مدرسۀ من واقعیه که توش همه کار می‌کنن،
‫و همه تنبیه می‌شن.
‫اصلاً واسم مهم نیست تد.
‫خیلی‌خب دوستان، الآن شام رو میارم.
‫نه، مشکل کمپرسور نیست.
‫ایروینگ، من اجاقم رو لازم دارم.
‫استر، باید درستش کنم.
‫قضیه چیه؟
‫- سلام بابا. ‫- سلام.
‫منم خبر ندارم. ‫- قضیه چیه؟
‫آرون، می‌تونی...
‫می‌تونی کمکم کنی درستش کنم؟
‫می‌خوام بفهمم چرا ازش...
‫صدای ساییدن در میاد.
‫و اینکه، گمونم...
‫خط فریونش...
‫- بابا، مراقب لباست باش. ‫- باشه.
‫یه تایمر یخ‌زدایی داره. ‫اون رو امتحان کن.
‫- تایمر یخ‌زدایی؟ ‫- آره.
‫- چی می‌خوای؟ ‫- می‌شه جعبۀ سرپیچ‌هام رو بدی؟
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- آخ! واسه چی زدی؟
‫- چون عشقم کشید. ‫- بسه نفهم!
‫ولمون کن اسکل.
‫یک، دو، سه، چهار، ‫پنج، شیش، هفت، هشت.
‫- اِم... ‫ - مامان.
‫تد گوشم رو فشار داد.
‫- مامان! ‫- چیه؟ شنیدم دیگه.
‫خب؟
‫لابد تو هم کاملاً بی‌تقصیری.
‫- معلومه که هستم! ‫- «ولی من کاریش نداشتم مامان».
‫- آره. من... ‫- «آره».
‫من بی‌گناهم مامان!
‫مدرسه چطور بود پسرک؟
‫- خوب بود. ‫- جدی؟
‫معلممون آقای ترکل‌تابه.
‫- رضایت‌نامه‌ام رو امضا می‌کنی؟ ‫- هوم؟
‫هفتۀ بعدی قراره بریم اردوی کلاسی.
‫- آها. ‫- با دوستام قراره بریم شهر.
‫پس حدس بزن مامان کی توی ‫جلسۀ اولیا مربیان رضایت‌نامه امضا کرده؟
‫- مامان؟ ‫- بله.
‫تو توی مدرسه چقدر قدرت داری؟
‫مثلاً مسئول همه‌چی هستی؟ یا...
‫نه.
‫نه، من رئیس پی‌تی‌ای هستم. چرا؟
‫- همین‌جوری پرسیدم. ‫- هوم...
‫این چیه؟
‫یه نوع ماهیه. خیلی خوشمزه‌ست.
‫اسمش اسکروده.
‫خب، منم که عمراً اسکرود بخورم.
‫مگه فرق می‌کنه اسمش چی باشه؟
‫پوسته‌پوسته می‌شه. پس یعنی تازه‌ست.
‫- مثل پی‌پی سگ تازه‌ست. ‫- آهای!
‫من همون اسپاگتی رو می‌خورم،
‫و از رستوران فن‌فن کوفته سفارش می‌دم.
‫چقدر تو پرویی. چقدر پررویی.
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫من کلی غذا درست کردم.
‫خبری از سفارش کوفته نیست.
‫خواهیم دید کی می‌بره.
‫چی گفتی؟
‫آهای پاستیل. بیا اینجا.
‫این رو بخور.
‫این رو بگیر.
‫مؤدب باش.
‫انقدرم مادرت رو اذیت نکن.
‫حالا برو ببینم.
‫برو به داداشتم بگو مؤدب باشه.
‫باشه.
‫من تروگز نک رو دوست دارم.
‫از پل معلق خوشم میاد.
‫هورت نکش.
‫پل کاسکیاکو خیلی پل قشنگیه.
‫- پل خوشگلیه. ‫- گفتم هورت نکش.
‫ولی از نظر من پل خرپایی، بهترین نوع پله.
‫- پل خرپایی؟ ‫- پل خرپایی.
‫اینی که گفتی رو مگه پشت کمر نمی‌بندن؟
‫بفرما. کرم خونی بخور.
‫پل خرپایی از مثلث‌های ‫به‌هم پیوسته درست می‌شه،
‫و مثلث با فشار خم نمی‌شه،
‫پس کاملاً مخصوص باربریه.
‫راستش ما رفتیم پل کاسکیاکو...
‫تو به چی می‌خندی؟
‫پدرت داره مطلب مهمی رو می‌گه.
‫کاملاً مخصوص باربریه. ‫با فشار ناهموار نمی‌شه.
‫راستش منم می‌خواستم ‫مسئلۀ کوچیکی رو بیان کنم.
‫استر می‌خواد صحبت کنه.
‫تصمیم گرفتم با حمایت خودت،
‫برای کاندیدای هیئت مدیرۀ ‫مدارس منطقه اقدام کنم.
‫عه، خیلی هم عالی.
‫عالیه.
‫مرسی، ممنون. ممنون.
‫موفق می‌شی؟
‫اگه تو حمایت کنی، آره. شاید بتونم.
‫پس انگار قرار نیست موفق بشی.
‫گفتم حمایتت رو می‌خوام، ‫نه نظرات بی‌ادبانه‌ات، خب؟
‫شنیدی بهم چی گفت؟
‫یه بارم که شده ساز مخالف نزن، باشه؟
‫صورتت رو پاک کن.
‫استر جان،
‫چرا وقتی تدی رفته مدرسۀ غیردولتی،
‫می‌خوای بشی رئیس هیئت مدیرۀ مدارس؟
‫واسه پال.
‫و برای اینکه توی جامعه‌مون ‫تغییری ایجاد کنم.
‫ببخشید، ولی به‌نظرم خیلی مسخره‌ست.
‫در هر صورت پالی هم باید ‫بره مدرسه‌ای که تد می‌ره.
‫ما هم می‌تونیم کمک کنیم.
‫- مگه نه آرون؟ ‫- آره، می‌تونیم.
‫کاملاً.
‫از جایی که می‌ره راضیه مامان.
‫من حرفم اینه سیستم مدارس غیردولتی،
‫مثل زمانی که ما محصل بودیم نیست.
‫اشتباه می‌گم؟
‫گمونم عوض شده.
‫مامان‌بزرگ، من مدرسه رو دوست دارم.
‫کل دوست‌هام اونجان.
‫پسر جان، تو هر کجا که بخوای ‫می‌تونی دوست پیدا کنی.
‫بذار یه چیزی بهت بگم.
‫حجم کلاس‌های اونجا از کنترل خارجه،
‫و الآنم از تمامی نقاط اونجا،
‫قراره بچه‌های جدید ثبت نام کنن.
‫سیاه‌ها هم قراره بیان...
‫- مامان! ‫- شرمنده.
‫بی‌خیال. جای دیگه‌ای نمی‌تونن برن.
‫مدرسه‌شون ورشکست شده.
‫اون باید بره مدرسۀ خصوصی آرون.
‫- اصلاً باورم نمی‌شه. ‫- خودتم می‌دونی.
‫اینا فنجون‌های کیدوش منه.
‫از چکسلواکی با خودم آورده بودمشون.
‫تبریک می‌گم.
‫تو رفته بودی چکسلواکی خاله روث؟
‫آره.
‫درست بعد جنگ برای پنتاگون کار می‌کردم.
‫مشغول بازیابی افراد تبعیدی پراگ بودم.
‫چه باحال.
‫خاله بزرگه‌ات خیلی آدم تأثیرگذاریه.
‫اونجا رفته بودم سمساری خیریه،
‫بعد این فنجون‌های کیدوش رو دیدم.
‫یه نگاه انداختم ته فنجون‌ها،
‫- دیدم کلی اسم داخلش نوشته. ‫- وای.
‫فهمیدم موقعی که یهودی‌ها رو بردن اردوگاه،
‫اینا رو ازشون دزدیده بودن.
‫نزدیک بود بخورم زمین.
‫به چی می‌خندین؟
‫این کجاش خنده‌داره؟
‫به چی می‌خندین؟
‫این چه ادبیه شما دارید...
‫نازی‌ها توی اردوگاه گرفته بودنشون.
‫استر، دارن به نازی‌ها می‌خندن.
‫- ایروینگ. ‫- اصلاً بامزه نیست.
‫- مؤدب باش. ‫- چی کار...
‫- به چی می‌خندین؟ ‫- مؤدب باش!
‫- ایروینگ. ‫- اصلاً بامزه نیست.
‫- تموم شد. گوشت خالی بخور. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫نمی‌خوام عذر و بهونه بیارید.
‫چنین کاری هیچ عذری نداره. شرمنده.
‫آخرش پدرت رو کفری می‌کنی.
‫بامزه نبود.
‫من نمی‌فهمم چرا نمی‌شه ‫هر شب کوفته بخوریم.
‫این ماهیه خیلی چندشه.
‫چندش نیست.
‫تازه نمی‌شه که هر شب کوفته بخوریم،
‫وگرنه واسه باقی شب‌های زندگی‌مون،
‫واسمون پولی نمی‌مونه که چیزی بخوریم.
‫- بخور. ‫- می‌دونی چی می‌تونم یادت بدم؟
‫می‌تونم اقتصاد بهت یاد بدم.
‫خب؟ می‌دونی یعنی چی؟
‫یعنی می‌تونم تدریس کنم ‫که چطوری بودجه کم نیاریم.
‫- خب؟ ‫- شنیدی چی گفتم؟
‫- هیچ خبر نداره. ‫- بخور.
‫حتی معنی دلار رو نمی‌دونه.
‫خبر نداره ما چقدر سخت کار می‌کنیم.
‫اصلاً... به هیچ عنوان درک نمی‌کنه.
‫آهای، بسه. نه، نه.
‫می‌رم کوفته سفارش بدم بدبخت‌ها.
‫پال، کجا می‌ری؟ پررو نباش.
‫پال، پررویی نکن.
‫- پال، کجا می‌ری؟ ‫- آهای.
‫آهای، واسه منم سرخ‌شده بگیر.
‫نکنه تو هم دیگه شام طبعت نمی‌گیره؟
‫- این غذاش خیلی خیسه مامان. ‫- نه، اصلاً نیست.
‫توی بشقاب داره لیز می‌خوره. نگاه کن.
‫نه، اصلاً لیز نمی‌خوره. ‫دقیقاً عین رستوران آنتونیو شده.
‫- اصلاً نیست. ‫- پال؟
‫پال نبینم شماره رو گرفتی... ایروینگ.
‫زودباش تلفن رو قطع کن.
‫امشب از اون غذاهای ‫چینگ چانگی خبری نیست، خب؟
‫- پال؟ ‫- بس کن! مادرت شام درست کرده.
‫باهات شوخی ندارم‌ها، باشه؟
‫- گوشی رو بذار. ‫- پال، گوشی رو بذار.
‫- پال، گفتم گوشی رو بذار. ‫- پال.
‫- نبینم سفارش دادی. ‫- پال، گوشی رو بذار!
‫- پال؟ ‫- احترام سرت بشه دیگه.
‫- آخرین باره می‌گم. قطعش کن. ‫- ♪ آی مادر ♪
‫- ♪ پاستات خوشمزه نیست ♪ ‫- بذار سر جاش!
‫تو هم بشین سر جات.
‫آخرش می‌ریزی روی فرش.
‫خفه‌شو دیگه. بسه.
‫یه سفارش برنج سرخ‌شده ‫با گوشت خوک کبابی،
‫گوشی رو بذار!
‫با یه سفارش کوفته سرخ‌شده.
‫پال، گوشی رو قطع کن!
‫- مگه نمی‌گم... ‫- آخ!
‫خدا لعنتت کنه!
‫نشنیدی چی گفتم؟
‫آخرش لیچار بارت می‌کنم!
‫خیابان ۷۴، پلاک ۱۷۵۲۳.
‫می‌رم حوله بیارم.
‫- ببخشید. ‫- نه، چیزی نیست.
‫چیزی نشد. یه خرده سس ریخته...
‫نه، بکنیدش دوتا کوفتۀ سرخ‌شده.
‫اگه الآن دست‌به‌کار نشیم. ‫اگه بذاریم دوباره...
‫بشه مثل سودوم و عموره...
‫خیلی فرماندار بدیه.
‫اون‌وقت شاید ما نسلی باشیم...
‫که شاهد آرماگدون خواهد بود.
‫عجب اسکلیه.
‫کسی پس‌موندۀ غذای چینی رو نمی‌خواد؟
‫وگرنه بریزمشون آشغالی.
‫نه، نه، نمی‌خواد بریزی دور. ‫خودم می‌خورمشون.
‫باشه.
‫حالت خوبه؟
‫- هوم؟ ‫- سرت گیج می‌ره؟
‫نه، نه، نه. صرفاً سردرد گرفتم.
‫- سردرد گرفتی؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب، بیا اینجا.
‫من زانودرد دارم، تو هم سردرد داری.
‫- بیا برقصیم. ‫- عجب زوجی شدیم.
‫احسنت.
‫زودی حالت خوب می‌شه.
‫ولی این بچه‌ها آدم رو عاصی می‌کنن.
[تاریخ هنر، به قلم ه. و. جانسون]
‫آهای پسر.
‫چرا نمی‌خوابی؟
‫می‌شه بمونی پیشم؟
‫یه، راستش یه روزی میاد ‫که دیگه نخوای توی اتاقت بمونم.
‫عمراً اگه اون روز بیاد.
‫نمی‌دونم راستش. ‫همین‌جوریش که حسابی...
‫مادرت رو اذیت می‌کنی.
‫هوم.
‫چرا این کارها رو می‌کنی؟
‫ها؟
‫- بابابزرگ؟ ‫- چیه؟
‫امشب که گفتی اسپاگتی ‫همون کرم خونیه،
‫- منظورت چی بود؟ ‫- اون رو می‌گی؟
‫مادرم موقعی که اومدیم اینجا،
‫یعنی از طریق الیس آیلند اومدیم آمریکا،
‫توی الیس آیلند بهمون اسپاگتی می‌دادن.
‫مادرم خیال می‌کرد کرمه.
‫می‌گفت «اوق، کرم آوردن. کرم خونی آوردن.»
‫که توی خونه هیچ‌وقت نخوردیم.
‫آره، متوجه شدم.
‫ولی چرا اصلاً اومد اینجا؟
‫چون می‌خواستن بکشنش. به این دلیل.
‫کی می‌خواست؟
‫عه...
‫توی شهر کوچیکی به دنیا اومده بود،
‫به اسم اوستروپیل توی اوکراین.
‫و خانواده‌اش توی خیابون اصلی ‫اون شهر فروشگاهی داشتن.
‫مغازه داشتن و...
‫ولی اونجا دو تا سرباز مست،
‫توی پادگان بودن و...
‫و قزاق‌های دیوانه‌ای هم همیشه اونجا بودن.
‫گاهی اوقات میفتادن دنبال یهودی‌ها.
‫می‌گفتن «دنبال یهودی‌ها می‌گردیم».
‫تا اینکه یک شب وارد شهر شدن،
‫زورکی وارد فروشگاه خانواده‌اش شدن،
‫و بدون هیچ دلیلی جفتشون رو با چاقو زدن.
‫جلوی چشم مامان خودم،
‫تا حد مرگ با چاقو زدنشون و...
‫اون زمانم بچه بود. پونزده شونزده سالش بود.
‫بهم می‌گفت تا آخر عمرش ‫سر اون اتفاق کابوس می‌دید.
‫می‌گفت اصلاً و ابداً ‫نباید گذشته رو فراموش کرد،
‫چون هیچ خبر نداری که ‫کی قراره گذشته به سراغت بیاد.
‫و... راستم می‌گفت.
‫آره.
‫ولی زنده موند، فرار کرد.
‫از اونجا خارج شد. از کشورش خارج شد.
‫از اوکراین خارج شد، ‫دیگه چیزی جلودارش نبود.
‫گمونم رفت لهستان و دانمارک،
‫و گمونم بعدش رفت لیورپول.
‫گروه بیتلز هم اهل اونجاست.
‫گروه بیتلز.
‫بگذریم، اونجا بود که با پدرم آشنا شدن،
‫بعد ازدواج کردن و من به دنیا اومدم،
‫بعد یهو گفت: بیاید، راه بیفتید بریم.
‫بعد سوار یه قایق عازم آمریکا شدیم.
‫عازم سرزمین رویاها.
‫می‌تونی اون آهنگ خنده‌داره رو بخونی؟
‫کدوم رو می‌گی؟
‫همونی که توش می‌گه: ‫«مادیانوهو»...
‫یادم رفته، ولی یه بار واسم خونده بودیش.
‫اسمش... اسمش چی بود؟
‫می‌گه: «مادیونا جو می‌خورن»...
‫♪ مادیانو جو می‌خورن، ‫بره‌ها پیچک می‌خورن ♪
‫♪ یه بچه هم پیچک می‌خوره، تو چی؟ ♪
‫♪ سلام خانمی ♪
‫بابا؟
‫مامان واسه رفتن حاضر شده.
‫باشه. کمکم می‌کنی بلند بشم؟
‫خدایا، آدم پیر نشه بهتره.
‫آی خدا.
‫تولد بابابزرگه. زودی قراره ببینیش.
‫آخ یادم ننداز. حس می‌کنم...
‫- دوستت دارم. ‫- ...دویست سالم شده.
‫خیلی‌خب بچه‌جان. ‫توی مدرسه خوش بگذرون. باشه؟
‫مواظب خودت باش و ‫گذشته‌ات رو فراموش نکن.
‫خیلی‌خب، شب بخیر پاستیل خان.
‫دوستت دارم بابابزرگ.
‫منم دوستت دارم.
‫دوستت دارم.
‫شب بخیر آرون.
‫شب بخیر. یک‌شنبه واسه صبحونه می‌بینمت.
‫گاهی اوقات میفتادن دنبال یهودی‌ها.
‫می‌گفتن «دنبال یهودی‌ها می‌گردیم».
‫جلوی چشم مامان خودم،
‫تا حد مرگ با چاقو زدنشون و...
‫بدون هیچ دلیلی.
‫می‌گفت تا آخر عمرش ‫سر اون اتفاق کابوس می‌دید.
‫♪ صبح شما بخیر ♪
‫♪ صبح بخیر، صبح بخیر ♪
‫- بسه! ‫- ♪ صبح شما بخیر ♪
‫♪ صبح شما بخیر ♪
‫♪ صبح بخیر، صبح بخیر ♪
‫♪ صبح بخیر ♪
‫♪ بیدار شو و سحرخیز باش ♪
‫♪ و سعی کن آدم... ♪
‫♪ تنبل و احمقی نباشی ♪
‫بیدار شو.
‫بلند شو دست بجنبون.
‫زودباش. نمی‌تونم...
‫ساعت نه باید دیگ بخار درست کنم.
‫زیاد وقت ندارم.
‫بیدار شو.
‫اینجا چی داریم؟
‫♪ ساعت، ساعت، ساعت ♪
‫♪ فنجان چای ساعته ♪
‫♪ ساعت، ساعت، ساعت ♪
‫♪ دورانی که فراموش کردم... ♪
‫یا خدا.
‫این ته موسیقی بزن و بکوبه.
‫کی به اینا گوش می‌ده؟
‫بازم... بازم آهنگ کلاسیک.
‫از اون آهنگ‌های مجموعۀ برادرته.
‫زودباش.
‫♪ وقت مدرسه‌ست! ♪
‫اونجا. پلاکارد رو بگیر پایین.
‫نگهش دارید. خب، بسه.
‫زیاد هم نزدیک به همدیگه نباشید.
‫یادتون باشه که نمی‌خواد شپش بگیرید.
‫خب، تابلو رو بگیرید بالا. ‫همون‌جا، بگیریدش بالا.
‫- به دوربین لبخند بزنید. ‫- سیب!
‫خب، بریم سراغ رضایت‌نامه.
‫زودباشید. زودباشید.
‫همه کوله‌پشتی‌هاشون رو بذارن اینجا.
‫فردا برمی‌گردید همین‌جا. نگران نباشید.
‫- تو هم میای؟ ‫- نه، نمیام.
‫پسر، من که بهت گفتم.
‫خانوادۀ من واقعاً پولداره.
‫بیا، بگیرش.
‫قراره بریم داخل شهر.
‫- خیلی خوش می‌گذره. ‫- خوبه.
‫هر کسی باید همراه پیدا کنه.
‫یه همراه پیدا کنید.
‫این امضای مادرته؟
‫امضای مادربزرگمه.
‫پس اگه زنگ بزنم خونه‌تون،
‫مادربزرگت می‌گه که امضاش کرده؟
‫نمی‌دونم. ما که خونه‌مون تلفن نداریم.
‫باشه، برو توی اتوبوس.
‫از همه‌تون می‌خوام مؤدب باشید.
‫بشینید!
‫زودباشید بشینید. قانون اتوبوسه.
‫بسه...
‫انقدر طبقۀ منفی داره.
‫[موزۀ گوگنهایم] عین کیک فنجونیه.
‫اینجا رو ببین. رقص هیپ‌هاپ.
‫رقص هیپ‌هاپ؟
‫- آقای دیویس. ‫- بیاید دنبالم.
‫مجبورم نکن بیرونت کنم. ‫چون شک نکن می‌کنم.
‫- خیلی‌خب، بیاید اینجا. ‫- برگردید پیش گروه.
‫اینجا جای خوبیه.
‫خیلی‌خب، حالا همگی بیاید اینجا.
‫اینم هدیۀ کوچیکی از طرف موزۀ گوگنهایم.
‫کارت پستال‌های آثار هنرمندیه...
‫که دارید می‌بینید.
‫برای همه‌تون هست.
‫مواظب باشید. به همه می‌رسه.
‫آروم. خوشحالم انقدر ذوق دارید،
‫ولی بیاید اینجا رو ببینید.
‫به این نقاشی نگاه کنید،
‫اثری از کاندینسکی هنرمنده.
‫به این نوع نقاشی می‌گن هنر انتزاعی.
‫نظرتون چیه؟
‫به‌نظرتون «انتزاعی» یعنی چی؟
‫- روشن. ‫- پر از رنگ؟
‫کاندینسکی.
‫پال! پال! پال! پال!
‫- پال! پال! پال! پال! ‫- پال؟
‫پال، تو نابغه‌ای.
‫تو بهتر از هر کسی که اینجاست،
‫می‌تونی این اثر رو درک کنی.
‫و زودی قراره میلیونر بشی.
‫یه نگاه به اطرافت بنداز. ‫هیچی نشده معروف شدی.
‫پال گراف.
‫پدربزرگ یک نقاشی بهمون اهدا کرده،
‫و طبق قضاوت ما این نقاشی،
‫بزرگترین اثر نقاشی ابرقهرمانی‌ایه...
‫که ما به عمرمون دیدیم.
‫و دست بر قضا اینجا پیش ماست،
‫که به‌صورت مادام‌العمر ‫جزو کلکسیون موزه قرار بگیره.
‫پال! پال! پال! پال!
‫پال! پال! پال! پال! پال!
‫پال! پال! پال!
‫پال! پال!
‫پال! پال! پال! پال! پال!
‫آقای گراف، چی کار می‌کنی؟
‫برگرد پیش گروه.
‫خیلی‌خب همگی، بریم طبقۀ پایین.
‫پیش بقیۀ بچه‌های کلاس.
‫- خیلی‌خب بچه‌ها. ‫- بیاید.
‫- راه بیفتید بچه‌ها. ‫- بیاید.
‫لینور، می‌شه مطمئن بشی ‫همه‌شون اومدن؟
‫ممنون.
‫ترکی سرشماری نکرده.
‫می‌خوای بپیچیم؟
‫- الآن؟ ‫- آره. واسه خودمون بریم.
‫آره.
‫یوهو!
‫پلیس‌ها دارن میان!
‫دارن نزدیک می‌شن!
‫خیلی‌خب، بیا فقط کاری نکنیم ‫که وضع بدتر بشه، باشه؟
‫رواله. پسرعموم اومده پیشمون.
‫واسه همین لازم نیست ‫برگردم مواظب مامان‌بزرگم باشم.
‫کل روز رو وقت داریم.
‫مواظب باش.
‫آهای، ولم کن.
‫برو عوضی!
‫♪ رولر کوستر عشق ♪
‫- ♪ چی گفتی؟ ♪ ‫- ♪ رولر کوستر عشق ♪
‫ببین، ببین، ببین.
‫- ♪ آها، آها، آها ♪ ‫- ♪ رولر کوستر... ♪
‫به‌نظرت می‌فهمن ما نیستیم؟
‫عمراً.
‫فقط خدا کنه بررسی نکنن.
‫تو توی دردسر نمیفتی پسر.
‫تو که پولداری،
‫مادرتم که مدیر مدرسه‌ست.
‫ترکی حتی بهت دست هم نمی‌زنه.
‫خودم می‌دونستم.
‫ولی تو چی می‌شی؟
‫چون ترکی همیشه اذیتت می‌کنه.
‫واسم ارزشی نداره.
‫گروه شوگرهیل گنگ،
‫ششم، هفتم، هشتم اکتبر، ‫در سالن ریتز...
‫باورم نمیشه . گروه شوگرهیل گنگه.
‫- درموردش بهت گفته بودم. ‫- اوهوم.
‫خودم و خودت ماه دیگه می‌ریم اجراشون.
‫- زودتر مدرسه رو می‌پیچونیم. ‫- پایه‌ام.
‫بیا بریم فروشگاه کلنی. ‫می‌تونیم آلبومش رو بخریم.
‫آره بابا.
‫یه تکونی باید بخوره.
‫انرژی بگیر.
‫یعنی وقتی بهش فکر می‌کنی،
‫صرفاً چندتا خط و شکل و نقطه‌ست.
‫بعد با خودت می‌گی: ‫خب یارو حتماً اسکل بوده.
‫که منم درک می‌کنم، ‫ولی درواقع خیلی کار سختیه،
‫چون ببین چطوری از مثلث‌ها رد شده،
‫اینجا رو ببین، مثل یه ماهه. ‫اینجا هم مثلاً یه صورت اخموئه.
‫- که یه چشم داره. ‫- آره، چون یه چشم داره.
‫پس این صورت اخموئه، ‫ولی وقتی برعکسش می‌کنی...
‫می‌شه صورت خوشحال.
‫باحاله.
‫اینی که اینجاست شبیه سفینۀ فضاییه.
‫خوب شد گفتی سفینه فضایی.
‫دو تا مثل هم دارم.
‫- اگه می‌خوای یکیش مال تو. ‫- جدی؟
‫وایستا، اون اولی که توش ‫نیل آرمسترانگ بود کدومه؟
‫اون که اولی نیست.
‫یازدهمی بود، ‫همونی که روش عقاب داشت.
‫اون باارزش‌ترینه.
‫واقعاً ارزشمنده. بگیرش.
‫- خیلی خفنه. ‫- آره.
‫دستت درد نکنه.
‫روی مریخ که راه برم، ‫واسم سردوشی درست می‌کنن،
‫که روش نوشته «مأموریت دیویس».
‫منم باهات میام.
‫واقعاً می‌تونم‌ها.
‫که فضانورد بشم.
‫آهای احمق.
‫این چه بازی‌ایه؟
‫این که بازی نیست. ناسائه.
‫ناسا؟
‫توی کاکاسیاه رو اونجا راه نمی‌دن،
‫حتی از در پشتی اون خراب‌شده.
احمق گاو
لعنت بهشون
‫آره.
‫خیلی بدبختن.
‫وایستا.
‫می‌خوای پیاده بشی؟
‫آره.
‫نکنه باید اجازه بگیرم؟
‫چیزی شده؟
‫مشکلم تو نیستی گراف.
‫فقط خسته‌ام از اینکه هرکسی ‫از راه می‌رسه بهم می‌توپه.
‫معذرت می‌خوام.
‫پس توی کلاس می‌بینمت.
‫خداحافظ.
‫♪ گفتم هیپ‌هاپ، هیپی، هیپی ♪
‫♪ تا هیپ، هیپ‌هاپ و ‫همین‌جوری تکون بخور ♪
‫♪ بزن و برقص، مدل بوگی برقص ♪
‫♪ همراه ریتم بوگی و بیت برقص ♪
‫♪ این که گوش می‌دی نسخۀ آزمایشی نیست ♪
‫♪ دارم روی بیت رپ می‌کنم ♪
‫♪ و من، شیار آلبوم و رفقام ♪
‫♪ می‌خوایم کاری کنیم به خودت تکونی بدی ♪
‫♪ آخه من خود مایک اعجوبه‌ام، ‫و می‌خواستم سلامی عرض کنم ♪
‫پال؟ می‌شه بیای پایین لطفاً؟
‫♪ به سیاه، به سفید و قرمز و قهوه‌ای ♪
‫♪ به بنفش و زرد، ولی اول... ♪
‫سلام.
‫بیا بشین.
‫چی شده؟ اوضاع روبه‌راهه؟
‫هوم. خب...
‫- تولد بابابزرگه. ‫- سلام.
‫ولی اون واست هدیه گرفته.
‫چون همیشه فکر و ذکرش تویی.
‫چی گرفتی؟
‫خودت ببین.
‫بازش کن.
‫حواست باشه، چون ممکنه کثیف‌کاری بشه.
‫اون‌جوری حسابی دردسر می‌شه.
‫منم وقتی هم‌سن تو بودم، ‫یه مجموعه عین همین داشتم.
‫یا خدا.
‫دستت درد نکنه آقا مهربونه.
‫عین ست حرفه‌ای‌هاست.
‫خب، تو هم می‌خوای حرفه‌ای بشی دیگه، نه؟
‫خب، می‌شه گفت سرگرمی خوبیه واسش.
‫راستی بابابزرگ.
‫واقعاً دیگه وقتشه واست هدیه بگیرم.
‫نه، نه. همین که می‌بینمت بهترین هدیه‌ست.
‫نظرت چیه؟
‫برو کفش‌هات رو بپوش.
‫قراره بریم اسلای‌فاکس و بعدش بریم سینما.
‫باشه. چه فیلمی ببینیم؟
‫وایستید، وایستید منم بیام.
‫آها، از این طرفه.
‫واقعاً زن خاصیه.
‫خوشم اومد پلاک هویتش رو نشون منم داد.
‫[فیلم سرباز بنجامین، با هنرنمایی گلدی هان] زن آزاده‌ای بود.
‫خانمه «شیا» بود، ولی بزرگ شد.
‫یعنی قرار بود جزو سازمان «سیا» باشه؟
‫منم نفهمیدم چی گفت.
‫نه لابی، منظورم «شاهدخت ‫یهودی آمریکایی» بود.
‫به عمرم چنین چیزی نشنیده بودم.
‫از دست تو لابی.
‫از ست نقاشی که بهت دادم ‫استفاده می‌کنی دیگه، نه؟
‫- معلومه که می‌کنم رفیق. ‫- خوبه.
‫آره، فیلم قشنگی بود. ‫اسم بازیگرش چی بود؟ گلدا؟
‫- گلدی هان. ‫- گلدی هان.
‫- بازیش عالی بود. ‫- آره.
‫آخ خدا.
‫چی شده؟
‫- وایستا! وایستا! ‫- پام درد می‌کنه.
‫- باشه، باشه، بسه دیگه. ‫- خیلی رومخی!
‫- وایستا دیگه! ‫- گفتم بسه...
‫- اول اون من رو زد. ‫- بسه، بسه، بسه.
‫نشون بده ببنیم. نشونم بده. ‫من که نمی‌فهمم.
‫- خیلی تیر می‌کشه یا فقط... ‫- بابابزرگ؟
‫ساق پام درد می‌کنه، ‫نمی‌تونم پام رو حس کنم.
‫- چی شده؟ ‫- حالم خوبه پاستیل.
‫- بابا؟ ‫- نه، اینجاست. دقیقاً ناحیه ساقه.
‫باید دورش یخ بذاریم...
‫حالت خوبه؟ حالش خوبه؟
‫گنده‌بک، حالت خوبه؟
‫- نمی‌دونم. ‫- پارت درد می‌کنه؟
‫- آره. ‫- رفتی پیش دکتر آرون؟
‫آره، بنزی رو دیدم. ‫می‌گفت آرتروز دارم.
‫ماشین همون گوشه‌ست، می‌رم بیارمش.
‫- حالش خوبه. ‫- مواظب خودت باش.
‫من که مواظبم. انقدر شلوغش نکنید.
‫دارید الکی دور من رو شلوغ می‌کنید.
‫بیاید، من خوبم. حالم خوبه.
‫داریم کجا می‌ریم؟
‫می‌ریم به خونه‌ها نگاه کنیم.
‫ملت از خدا هم بیشتر پول دارن.
‫از اون‌یکی خیلی خوشم میاد.
‫- اونی که حالت تودوره. ‫- کدوم؟
‫آها، آره.
‫نظرت چیه؟
‫اینجا واسه نوسازی معدن طلاست.
‫معدن طلا.
‫نوبت ما هم می‌رسه.
‫می‌بینی دیگه.
‫گمونم وقتی بزرگ شدم می‌خوام هنرمند بشم.
‫نه که خیلیم توش پوله.
‫راست می‌گه مامان؟
‫خب، واقعاً صنعت سختیه و...
‫ما هم زیاد توش آشنا نشدیم.
‫می‌دونی من چی کار می‌کنم؟
‫یه کتاب محشر بهت می‌دم ‫که نوشتۀ ادوارد دی‌بونوئه.
‫اسمش «هنر موفقیت»ه.
‫تنها هنری که باید به فکرش باشی همونه.
‫باید چیزی بخونی که پشت‌گرمیت باشه.
‫مثلاً... گرافیک کامپیوتر.
‫- هوم... ‫- این مثلاً صنعت رو به رشدیه.
‫شغل واقعیه.
‫می‌دونم چقدر همگی،
‫با رفتن به موزۀ گوگنهایم،
‫و دیدن نقاشی‌های کاندینسکی متأثر شدیم.
‫برای همین امروز می‌خوایم ‫پروژۀ هنری خودمون رو داشته باشیم.
‫خب؟ باید کلمه‌ای پیدا کنید،
‫که اسم باشه.
‫همه‌تون می‌دونید اسم چیه؟
‫شخص یا مکان یا یک شیء است،
‫- که بر... ‫- که بر چگونگی یا زمان دلالت دارد.
‫نه، نه، نه.
‫اون نیست، اون اسمش قیده.
‫خب، کلمه‌ای که اسمه رو بردارید...
‫و با حروفی که دقیقاً...
‫متشکل ازش هست بنویسید.
‫ازتون می‌خوام که...
‫- برای مثال «کتاب». ‫- جانی رو ببینید.
‫گفتم کتاب آقای دیویس. ‫چیزی که ازش سر در نمیاری.
‫گمشو ترکی.
‫بلند شو.
‫بیا اینجا ببینم.
‫بیا دیگه، زود، زود.
‫جنابعالی جزو این پروژه نیستی.
‫فقط بشین همین‌جا!
‫من که از خدامه.
‫فقط می‌شینی همین‌جا.
‫کل کاغذ رو باید رنگی کنید.
‫خب؟ از تخیل خودتون استفاده کنید.
‫و اصالت رو...
‫- حفظ کنید. ‫- حفظ کنید.
‫نقاشی رو رنگی کن، نه میز.
‫این چیه؟
‫نقاشی کاندینسکیه.
‫بلند شو.
‫خیلی‌خب.
‫بچه‌ها، ما رفته بودیم موزه.
‫کی نقاشی این شکلی دید؟
‫من یادمه. این کپی نقاشیه.
‫متوجه نشدی چی گفتم؟
‫آقای گراف، اینجا باید اثر خودمون رو بسازیم.
‫این کپی نقاشیه.
‫تکلیفتون این نبود، حواست به کلاس نیست.
‫نقاشیش حرف نداره بابا.
‫آقای دیویس، از شما نپرسیدم.
‫چون عقلت اندازه بوقلمونه،
‫خیلی‌خب، بسه دیگه! کافیه!
‫زود برو پیش آقای سیبل! زودباش!
‫به اینا می‌گن لوله‌های کوئیزنر.
‫خب؟
‫خب، حالا میلۀ سبزرنگ رو...
‫می‌ذارید روی ردیف ششم، ستون «آ».
‫فهمیدین؟ میلۀ سبزرنگ، روی ردیف ششم.
‫یه کاغذ شطرنجی می‌خوام.
‫ولش کن. دیگه خیلی عقب افتادی.
‫می‌تونی ساکت بشینی سر جات، ‫یا قلم‌موهای نقاشی رو تمیز کنی.
‫میل خودته.
‫عه.
‫خوبه آقای دیویس، ‫واسه تنوع قصد داری مفید باشی.
‫خب، کی دوست داره بره ‫توی بخش تمیزکاری کمک کنه؟
‫کی می‌خواد داوطلب بشه؟
‫عه، رفیقش پال می‌خواد بره.
‫زیاد لفتش ندید.
‫- حالا... ‫- سلام.
‫- مرسی که هوام رو داشتی. ‫- قابلی نداشت.
‫چی شد آخرش؟ توی دردسر افتادی؟
‫نه. یه مدت اونجا بودم،
‫حتی کسی نیومد باهام صحبت کنه.
‫- آها. ‫- همه‌اش که نه.
‫واسه همین برگشتم بالا.
‫- عجب. ‫- اینجا رو داشته باش.
‫پال، تو می‌دونی...
‫چی توی اون سیگار بود؟
‫مرد جوان، موادی که کشیدی غیرقانونیه،
‫و ممکنه بابتش بری زندان.
‫تو که نمی‌خوای این‌جوری بشه؟
‫می‌شه لطفاً جوابش رو بدی؟
‫نه، معلومه که نمی‌خوام.
‫جناب مدیر سیبل.
‫بهتون قول می‌دم اصلاً ‫نمی‌دونست داره چی کار کنه.
‫ما توی خونه‌مون اصلاً ‫چنین چیزهایی نداریم،
‫و اونم نبود که آوردش توی مدرسه.
‫و اینکه...
‫از نظرم وظیفۀ مدرسه‌ست،
‫که نه فقط به اندازۀ کلاس‌ها توجه کنه،
‫در کنار توجه به اندازۀ کلاس‌ها،
‫باید به اینکه چه کسانی ‫توی کلاس هستن توجه کنه.
‫خانم گراف...
‫می‌دونم قصد دارید برای ‫هیئت مدیرۀ مدارس منطقه اقدام کنید،
‫ولی تا حالا برای پال ‫کلاس‌های تقویتی رو در نظر گرفتید؟
‫تقویتی؟
‫بله.
‫ممکنه در آینده برای شما و خانواده‌تون،
‫انتخاب خوبی باشه. چون...
‫ممکنه پال کمی کم‌عقل باشه.
‫پسر من کم‌عقل نیست.
‫خیر جناب.
‫خانم گراف...
‫نه، اندازۀ کافی شنیدم.
‫بلند شو. باید بریم.
‫این چه کاری بود کردی؟
‫چطور تونستی چنین کاری کنی؟
‫- ها؟ ‫- وای خدا.
‫من از کجا باید می‌دونستم ‫کارم غیرقانونیه مامان؟
‫- وای خدا. ‫- تازه‌شم، مشکلی نیست.
‫تو که مدیر مدرسه‌ای.
‫نه، نیستم. من عضو پی‌تی‌ایم. ‫به خاطر خدا...
‫حتی فکر نکنم بعد این حادثه،
‫دیگه بتونم وارد هیئت مدیره بشم.
‫به لطف جنابعالی.
‫باشه پس.
‫نه، «باشه پس» نداریم. ‫«باشه پس»؟
‫جواب محترمانه‌ات اینه؟
‫- تو کی انقدر بی‌ادب شدی؟ ‫- ولم کن.
‫چیه؟
‫سیگاره رو از کجا گیر آوردی؟
‫هوم؟
‫مال اون پسر سیاهه که اونجا نشسته بوده؟
‫اون بهت دادش؟
‫دیگه فکرشم نکن باهاش بپری.
‫یعنی چی؟ چرا؟
‫گمونم خودت می‌دونی منظورم چیه.
‫- یعنی چون سیاهه؟ ‫- ساکت.
‫- اگه واسه اینه پارسال هم دوستم بود. ‫- بس کن.
‫به‌خاطر سیاه بودنش نیست.
‫چه رنگش سبز باشه، چه بنفش،
‫یا نارنجی فرقی نداره.
‫مدیر گفته بود رفوزه شده.
‫که چی؟
‫یعنی زیاد بچۀ باهوشی نیست.
‫- اصلاً این‌جوری نیست. ‫- چرا، هست.
‫- خیلی هم باهوشه... ‫- اصلاً نمی‌فهمم.
‫- تو که نمی‌شناسیش. ‫- نمی‌فهمم...
‫- می‌سپرمت دست بابات. ‫- چی؟
‫می‌سپرمت دست بابات.
‫چرا؟ مگه می‌خواد چی کار کنه؟
‫خودت حدس بزن نابغه.
‫دیگه ازت حمایت نمی‌کنم.
‫مامان؟ صبر کن مامان.
‫مامان! مامان!
‫ایروینگ؟ ایروینگ؟
‫- لطفا نکن. ‫- باید حرف بزنیم.
‫چی شده؟
‫در رو باز کن.
‫نمی‌تونم.
‫پال...
‫در رو باز کن.
‫- می‌خوای من رو بزنی بابا. ‫- بازش کن!
‫باز نمی‌کنم.
‫مادرت الان گفت که تو و یه بچه سیاه‌پوست...
‫توی مدرسه مواد مصرف می‌کردید.
‫نمی‌دونستم چیه.
‫در کوفتی رو باز کن!
‫لطفا.
‫درستت می‌کنم بچه.
‫درستت می‌کنم.
‫بیا اینجا!
‫بس کن!
‫لطفا بس کن!
‫- چه غلطی می‌کردی؟ ‫- لطفا!
‫پاشو!
‫لطفا!
‫بس کن.
‫لطفا بس کن.
‫بسه دیگه. گریه نکن.
‫انقدر نق نزن.
‫به چی می‌خندی؟
‫این قضیه کوفتی...
‫اصلا خنده دار نیست.
‫برو گمشو عوضی!
‫صورتت رو بشور که شام بخوری.
‫بعدش هم دهنت رو با دهانشویه بشور.
‫نفست بوی گند میده.
‫ازت متنفرم.
‫از این خانواده متنفرم.
‫چی گفتی؟
‫هیچی.
‫- گفتم چی گفتی؟ ‫- هیچی.
‫چی گفتی؟
‫هیچی نگفتم.
‫- چی گفتی؟ ‫- هیچی!
‫چی گفتی؟
‫هیچی!
‫- هان؟ ‫- هیچی!
‫چی گفتی؟
‫آخ! هیچی!
‫هیچی. قسم می‌خورم.
‫مجبورم کردی در کوفتی رو بشکنم.
‫یه روزی بالاخره می‌فهمه که...
‫باهوش ترین بچه‌ی دنیا نیست.
‫از اون مدرسه خسته شدم ایروینگ.
‫باید ببریمش جایی که نظم داره.
‫باید ببریمش مدرسه تد.
‫عمرا.
‫نمی‌خوام مدرسه عوض کنم.
‫- نه‌خیر. شرمنده‌م رفیق. ‫- به نظرت فکر خوبیه؟
‫به نظرت فکر خوبیه؟ ‫یه کلمه دیگه حرف بزن.
‫بگو دیگه. بگو.
‫اینجا تو تصمیم نمی‌گیری.
‫فهمیدی؟ من تصمیم می‌گیرم.
‫فهمیدی؟ ‫فهمیدی؟
‫من تصمیم می‌گیرم.
‫اوضاع اینجا باید تغییر کنه.
‫و اون دوست‌هاتم هم...
‫دیگه نبینم باهاشون حرف بزنی.
‫از این خانواده متنفرم.
‫سلام. اومدم بهت سر بزنم.
‫سلام. از کجا می‌دونستی کجا زندگی می‌کنم؟
‫از فهرستی که ازت داشتن.
‫کل اطلاعات توش بود.
‫خب... بیا اینجا.
‫اینجا کلبه منه.
‫میشه اینجا زندگی کرد.
‫آره، بابام چند سال پیش برام درستش کرد.
‫بابات کل اینجا رو برای تو ساخت؟
‫- اوهوم. ‫- وای.
‫اون موقع عوضی نبود.
‫پنجره هم داره.
‫گمونم جای خوبی برای گپ زدنه.
‫این چیه؟
‫جانی؟
‫مامان و بابام می‌خوان من رو ‫ بفرستن مدرسه داداشم.
‫وای. چقدر بد.
‫ولی می‌خوام به پدربزرگم بگم...
‫که شاید نظرشون رو عوض کنه.
‫آره، امیدوارم بکنه.
‫من هم امیدوارم بکنه.
‫خودت چی؟
‫من رو فرستادن طبقه سوم...
‫پیش اون عقب مونده‌ها.
‫من هم تصمیم گرفتم که بهتره جدا بشم.
‫کار خودم رو بکنم.
‫خیلی خوبه.
‫آره دیگه...
‫گمونم می‌بینمت.
‫راستی، هفته دیگه می‌خوام برم...
‫کنسرت گروه شوگرهیل گنگ.
‫تو هم میای؟
‫دوشنبه شب آینده.
‫- حتما. ‫- عالیه.
‫اگه برنگشتی مدرسه، میام دنبالت...
‫همون‌جایی که اون روز بودی.
‫اسمش چی بود؟
‫فارست مینور.
‫آره، فارست مینور.
‫اجرای خفنی میشه.
‫موفق باشی.
‫ممنونم.
‫زیاد نخور آرون.
‫بیگل آماده نشد؟
‫الان میاد ایرو.
‫داره میاد.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫نمی‌دونم هرکدومتون چی می‌خواستید...
‫- برای همین باید انتخاب کنید. ‫- ممنون.
‫الان بیگل تو هم آماده میشه پال، باشه؟
‫آره دیگه. همیشه باید تافته جدا بافته باشه.
‫ولش کن.
‫ناراحته.
‫خودت ناراحتم کردی.
‫می‌خوای مدرسه‌م رو عوض کنی.
‫ولی من قبول نمی‌کنم، پس...
‫یه چیزی بخور.
‫- من یکم می‌خورم. ‫- بد نیست.
‫بده‌ش به من.
‫- ببین، دیدی؟ ‫- ممنون.
‫آره، آره باید بشنوه.
‫باشه.
‫من به خانوادت گفتم این کار رو بکنن.
‫تو گفتی؟
‫آره، من گفتم.
‫چون وضعیت خراب شده.
‫و می‌خوایم مراقب تو و برادرت باشیم.
‫دلیلش همینه.
‫به حرفش گوش کن.
‫دارم گوش می‌کنم.
‫خوبه، می‌خوام برای اولین بار توی زندگیت...
‫با دقت گوش بدی.
‫چون حرف مهمی می‌زنه.
‫- به حرف بابابزرگ گوش بده. ‫- به حرفم گوش بده.
‫من وقتی کم‌سن بودم خیلی ‫ دانش‌آموز خوبی بودم.
‫ولی اسمم رابینوویتز بود.
‫و هر دانشگاهی که می‌رفتم...
‫حین مصاحبه مردم بهم نگاه می‌کردن...
‫حالا هر خری که بودن...
‫لبخند می‌زدن و جوری ‫ نگاهم می‌کردن که انگار...
‫یه هیولا توی سیرکم.
‫و بعدش با یه لبخند بزرگ می‌گفتن،
‫ممنون ولی شرمنده...
‫ امسال به اندازه کافی ‫ اسپینویتز ثبت نام کردیم.
‫و ممنون و خداحافظ.
‫بعدی لطفا.
‫- آره دیگه. ‫- منظورم رو می‌فهمی؟
‫فهمیدی چی گفت؟
‫فهمیدی یعنی چی؟
‫که به اندازه کافی اسپینویتز داریم؟
‫نه.
‫یعنی دیگه یهودی نمی‌خوان.
‫درسته، قبلا از ما متنفر بودن،
‫ما رو نمی‌خواستن، ‫هنوز هم از ما متنفرن.
‫و لعنت بهشون. مهم نیست.
‫ولی بخاطر همین این کار رو برات می‌کنم.
‫حالا اسم تو گرافه. ‫اسم بهتریه.
‫می‌تونی قاطی جمعیت بشی. ‫چرا که نه؟
‫و این مدرسه جدید ممکنه که...
‫دوست‌های جدید برات پیدا کنه.
‫می‌تونی بری دانشگاهی که می‌خوای.
‫باشه؟
‫آره، ولی اگه بخوای هنرمند بشی...
‫دانشگاهی که رفتی مهم نیست.
‫تو قراره بری دانشگاه.
‫اگه بخوای می‌تونی یه هنرمند بشی.
‫چیزی جلوت رو نمی‌گیره.
‫ولی دانشگاه بهتره. من...
‫من می‌خوام به این بچه زرنگ...
‫و تو کمک کنم که تحصیلات خوبی ‫ داشته باشید. همین.
‫سعی ما همینه.
‫این تنبیه نیست.
‫و یه چیز دیگه هم بهت بگم.
‫خانواده ما... خانواده پدرت...
‫و خانواده‌ی ما، مادربزرگت...
‫می‌دونی... ما اومدیم این کشور و...
‫چیز زیادی نداشتیم.
‫وضعمون خوب نبود.
‫ولی پس انداز کردیم. ‫من و مادربزرگت پس انداز کردیم...
‫و حالا می‌تونیم به پدر و مادرت کمک کنیم.
‫- می‌خوایم بهتون کمک کنیم عزیزم. ‫- آره.
‫ممنونیم.
‫خیلی‌خب پس. ‫قضیه تموم شد.
‫مدرسه‌ش رو عوض می‌کنه؟
‫- هان؟ ‫- آره.
‫- خوبه.
‫آره.
‫هی، هی گوش کن.
‫توی زندگیت فراز و نشیب زیاد میاد.
‫قراره صعودهای بزرگی داشته باشی... ‫و سقوط های بزرگی.
‫- به درک. مگه چی میشه؟ ‫- شوخیت گرفته؟
‫اگه قدر خودش رو بدونه خیلی موفق میشه.
‫- اوهوم. ‫- من هم موافقم ایروینگ.
‫این بخش جدیدی از زندگیته.
‫بخش جدید.
‫ماهی سالمون می‌خوای ایروینگ؟
‫- آره لطفا. ‫- چیزی نمیشه پسر.
‫رئیس جمهور یکی از شدیدترین...
‫حملاتش رو به رونالد ریگان انجام داده.
‫و به جمعیت شیکاگو گفته ‫ که کاندید جمهوری‌خواهان...
‫یه نیروی تجزیه طلب در سیاست‌های آمریکاست.
‫زودباش! پاشو! ‫زود. پاشو.
‫وقتشه که لباس مدرسه بپوشی. ‫زودباش. زودباش. زودباش.
‫کراوات قشنگیه.
‫مامان برام خریده.
‫چرا یه بار هم که شده...
‫ولم نمی‌کنی عوضی؟
‫آروم بشین. تکون نخور.
‫فقط قاطی جمعیت شو و باحال رفتار کن.
‫خیلی حرف نزن.
‫اگه یه ثانیه هم ضعف نشون بدی...
‫بیچارت می‌کنن.
‫- فهمیدی؟ ‫- اوهوم.
‫- فهمیدم. ‫- خنگول. خیلی‌خب. بیا بریم.
‫زودباش پاشو. کاری نکن دیرم بشه.
‫اوه.
‫نگاهش کن.
‫بیا اینجا.
‫- نگاهش کن. ‫- آخی.
‫یه مرد جوان.
‫اولین روز زندگی واقعیت.
‫واقعا خیلی جذاب شدی.
‫شبیه خنگ‌ها شدم.
‫نه، نشدی.
‫حتی نمی‌ذارین یه کوله پشتی ‫ معمولی داشته باشم.
‫وقتی چنین چیزی رو داری...
‫برای چی باید یه کوله پشتی ‫ معمولی داشته باشی؟
‫این کیف سامسونته. ‫درجه یکه.
‫این میگه که «من آماده‌م کار کنم».
‫«من به عنوان دانش‌آموز اومدم.»
‫تو می‌خوای من شبیه تو بشم.
‫- چی؟ ‫- تو می‌خوای شبیه خودت بشم.
‫نه، نه پسر.
‫می‌خوام خیلی از من بهتر باشی.
‫این رو می‌خوام.
‫فهمیدی؟
‫حالا وقتشه بری.
‫- مگه من رو نمی‌رسونی؟ ‫- نه، با مترو میری.
‫- برو دیگه. ‫- ولی کن...
‫وقتشه بزرگ شی.
‫- برو. ‫- مامان؟
‫هان؟ چیه؟ ‫من قاطی نمیشم.
‫خدای من!
‫شبیه احمق‌ها شدی.
‫تد...
‫دیر نکنی.
‫بعد مدرسه می‌بینمت...
‫و با مترو می‌ریم؟
‫نه احمق. من کار دارم.
‫صبرکن. من کجا برم؟
‫صبر کن تد؟
‫ببخشید.
‫تو.
‫آره، خودت.
‫دانش‌آموی این مدرسه‌ای؟
‫امروز روز اولمه.
‫اسمت چیه؟
‫پال... گراف.
‫گراف؟
‫گراف دیگه چه اسمیه؟
‫خب در اصل گریزراشتاین بوده.
‫خب از اونجا که تازه اومدی اینجا، ‫آقای گریزرشتاین...
‫باید بدونی که ما اینجا یه رسمی داریم.
‫بله آقا.
‫و تو باید از این رسم پیروی کنی.
‫امروز صبح یه اجتماع داریم.
‫می‌خوام تو هم باشی مرد جوان.
‫ممنونم آقا.
‫همینطوری برو.
‫صبح بخیر فارست مینور.
‫مطمئنم همتون مثل من...
‫خیلی مفتخرید که یکی از خودمون...
‫توی اجتماع امروز بیاد بهمون سر بزنه.
‫ولی قبل از اینکه بریم سراغ مهمون...
‫تشکری داشته باشیم از پدرش...
‫که مسئول جمع‌آوری کمک مالی ‫ برای کتابخونه جدیدمونه.
‫خانواده ترامپ مثل خانواده خودمونه.
‫میشه لطفا بایستی فرد؟
‫فرد ترامپ رو معرفی می‌کنم.
‫حالا هم یه انتخابات پیش رو داریم.
‫ریگان! ریگان!
‫ریگان! ریگان! ریگان! ریگان!
‫- ریگان! ریگان! ‫- نه، نه، نه.
‫منظورم انتخابات دانش‌آموزی بود.
‫می‌خوام تک تکتون که قصد ‫ کاندید شدن را دارید رو...
‫ترغیب کنم که امروز خوب گوش بدید.
‫و لطفا خوش‌آمد بگید به...
‫دادستان ایالات متحده، ماریان ترامپ.
‫ماریان؟
‫خیلی ممنونم مدیر فیتزروی.
‫و از تو هم ممنونم پدر.
‫من امروز نیومدم اینجا که ‫همون حرف‌های قدیمی رو بزنم.
‫امروز می‌خوام مستقیم برم سر اصل مطلب.
‫شما می‌خواید برید یه دانشکده خوب.
‫می‌خواید موفق بشید.
‫ولی اینطور نمیشه.
‫نه خیر. درست شنیدید.
‫مگر اینکه...
‫مگر اینکه از از مثالی که براتون می‌زنم...
‫پیروی بکنید.
‫شاید از خودتون بپرسید؛ «این چی می‌گه؟»
‫ولی وقتی من اومدم اینجا،
‫هیچ‌کس رایگان چیزی در اختیارم قرار نذاشت.
‫چطوری موفق شدم؟
‫با همون شیوه‌ی قدیمی. ‫سخت کوشی.
‫و شمام همین کار رو باید بکنید.
‫من می‌دونستم خبری از ناهار رایگان نیست.
‫توی دانشکده، دانشکده حقوق،
‫دفتر دادستانی دولت ایالات متحده،
‫من یه زنی بودم که وارد ‫ کسب و کار مردانه شده.
‫ولی به جنگیدن ادامه دادم.
‫درسته دخترها.
‫با شمام هستم.
‫توی این کشوری که با عظمت ترین کشور جهانه...
‫می‌تونید هرچی که می‌خواید بشید.
‫شمایی که توی این موسسه هستید...
‫قراره بهترین‌ها بشید.
‫و در آخرش متوجه می‌شید که...
‫فقط بخاطر یه جزوه نیست.
‫درسته؟
‫بخاطر این خواهد بود که ‫ جایگاهتون رو به دست آوردید.
‫ما خیلی بهتون افتخار می‌کنیم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫دارم نقاشی دستم رو می‌کشم.
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫خب، من تاپرم.
‫اسم تو چیه؟
‫من پالم.
‫ایول.
‫خیلی‌خب، نقاشیت بدک نیست.
‫سلام همگی.
‫صبح بخیر خانم هلمن.
‫امروز یه دانش آموز جدید...
‫به ما ملحق شده. ‫پال گراف.
‫سلام پال.
‫من خانم هلمن هستم.
‫سلام خانم هلمن.
‫یقه‌ت رو صاف کن.
‫فورا لطفا.
‫احترامی که به فرم مدرسه می‌ذاری...
‫نشون دهنده احترامت به مدرسه‌ست.
‫روز کلمب هفته‌ دیگه‌ست.
‫توپتون از حیاط مدرسه بیرون نره.
‫مطمئن شید که دروازه بسته‌ست.
‫هی پال.
‫خودتی؟
‫پال.
‫چطوری مرد؟
‫سلام.
‫خب پی شد؟
‫میای شوگرهیل گنگ؟
‫شوگرهیل؟
‫کنسرت شوگرهیل گنگ دیگه. ‫امشب.
‫فکر نکنم بتونم.
‫ببخشید.
‫خیلی بد شد.
‫چون قراره خفن باشه.
‫ببین، قضیه بزرگی نیست ولی...
‫چند نفر از شهر دارن میان اینجا...
‫دنبال من بگردن.
‫می‌خوان من رو ببرن یه جور پرورشگاه.
‫برای همین ممکنه یکم توی کلبه‌ت بمونم،
‫اگه عیبی نداره.
‫خب، ممکنه یکم سرد باشه.
‫نمی‌دونم، باشه؟
‫من باید برگردم سر کلاس باشه؟
‫خیلی‌خب پس...
‫بعدا می‌بینمت. ‫شاید همون جا.
‫آره، باشه. ‫می‌بینمت.
‫باشه خیلی‌خب.
‫کی بود؟
‫یه نفر از مدرسه قبلیم.
‫خیلی نمی‌شناسمش.
‫توی مدرستون کاکاسیاه داشتید؟
‫خونتون هم می‌اومدن؟
‫یکیشون یه بار اومد فکر کنم.
‫وای. کاکاسیاه برده خونه.
‫نه، شوخی کردم.
‫خیلی‌خب. بسه بسه.
‫کلاس بعدیت چیه؟
‫جلسه توجیهی. حالا هرچی که هست.
‫میشه گفت مزخرف خالصه.
‫نمی‌دونم، شاید اگه بزنی زیر گریه...
‫بذاره صورتت رو بذاری رو میز
‫هی چاد.
‫یه رازی بهت بگم؟
‫کاکاسیاه برده خونشون.
‫- این... ‫- آره، عالیه.
‫- برو. خب... ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب.
‫اینجا جاییه که ما احساساتمون رو...
‫صادقانه و صریح بیان می‌کنیم.
‫چیزی هست که به نظرت باید ‫راجع بهش حرف بزنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫خیلی‌خب...
‫چیزی هست که نگرانش باشی؟
‫نه، نه نه واقعا.
‫فقط این کراوات انگار داره خفه‌م می‌کنه.
‫اوهوم.
‫توی مدرسه قبلیم می‌تونستی هرچیزی بپوشی.
‫به نظرت اینطوری همه قشنگ تر نیستن؟
‫گمونم...
‫البته توی مدرسه قبلیم...
‫همه کتاب‌ها پاره و خط خطی بود.
‫اینجا همه نو هستن و...
‫من تاحالا کامپیوتر ندیده بودم،
‫ولی اینجا چندتا هست.
‫پس خیلی فرق دارن.
‫این تفاوت‌ها چه حسی بهت میده؟
‫- انگار که اینجا جدی تره. ‫- اوهوم.
‫نمی‌دونم.
‫فعلا که دارم سعی می‌کنم قاطی ‫ بقیه بشم و دوست پیدا کنم.
‫هرچند حس می‌کنم به اینجا تعلق ندارم.
‫دوست‌های جدیدت باهات بدرفتاری می‌کنن؟
‫خب، اون‌ها مشکلی ندارن.
‫ولی نمی‌دونم که منظوری دارن یا نه.
‫توی حیاط دیدمت.
‫اوضاع به نظر خوب بود، ‫آره؟
‫گاهی اوقات فقط می‌خوام فرار کنم.
‫می‌ترسم یه چیزی بگم که...
‫به نظر بقیه بچه‌ها احمقانه باشه.
‫و بعدش فکر کنن باحال نیستم.
‫و بعدش از دست خودم عصبانی میشم.
‫می‌تونی از وقتی که عصبانی میشی بهم بگی؟
‫فرار کردن چیز جدی ایه.
‫منظورم... ‫منظورم واقعا عصبانی نیست.
‫پال؟
‫وای، خوابم برد.
‫کجا بودی؟ ‫ساعت چنده؟
‫دیر شده؟
‫اشتباهی با قطار سریع السیر اومدم.
‫متاسفم.
‫پال این هفته باید... ‫بری پدربزرگت رو ببینی.
‫باشه.
‫همه چیز مرتبه؟
‫آره، آره. ‫همه چیز مرتبه.
‫اون فقط...
‫می‌خواد یکم پیشش باشی. ‫همین.
‫گفت دوتایی قراره موشکت رو هوا کنیم.
‫اوه آره، باید تمومش کنم.
‫مامان؟
‫امروز مدرسه خیلی خوش گذشت.
‫خوبه.
‫الان دیگه تنها امیدم به تو و برادرته.
‫شما فرشته‌های منید. ‫همه چیز منید.
‫کل زندگی منید.
‫ولی چیزی نشده که.
‫حالم زیاد خوب نیست پسرک، ‫میرم طبقه بالا.
‫مراقب باش. پدرت این اطراف...
‫یه پسر سیاه پوست دیده.
‫درها رو حتما قفل کن.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب.
‫جانی؟
‫اینجایی جانی؟
‫بابابزرگ.
‫امروز یکم باد می‌زنه.
‫ممکنه روش تاثیر بذاره.
‫اگه شانس بیاریم مستقیم میره بالا...
‫و مستقیم میاد پایین.
‫روی بدنه موشک نشونه گذاشتم.
‫آره، دیدمش.
‫پرچم آمریکا و نماد حمل باره.
‫- آره. ‫- آفرین.
‫تو خیلی بیشتر از من صبر داری پاستیل.
‫- عالیه. ‫- ممنونم بابابزرگ.
‫خب بعدش چی میشه؟ ‫اون رو می‌خوای؟
‫آره، لازم میشه.
‫ببین، می‌خواستم راجع به یه چیز...
‫باهات حرف بزنم و...
‫یه چیزی هست که باید بهت بگم.
‫من یه چند روزی باید برم.
‫یه مسافرته.
‫- امیدوارم... ‫- مسافرت؟
‫امیدوارم خیلی طولانی نشه.
‫خیلی طول... ‫زود برمی‌گردم.
‫خیلی دور نمیرم... ‫باید برم جزیره.
‫یه سری‌چیزها رو بررسی کنم.
‫و می‌خواستم خودم بهت بگم ‫ که اگه من رو ندیدی...
‫برات سوال نشه که کجا رفتم، باشه؟
‫باشه، ولی بهتره زود برگردی.
‫زود برمی‌گردم.
‫- حالا چی؟ می‌خوای پرتابش کنی؟ ‫- آره.
‫- چیز داری؟ ‫- این رو می‌خوای؟
‫آره، لازمش دارم.
‫خوبه.
‫آخرش جای یه هنرمند...
‫دانشمند هوافضا میشی.
‫اتصال‌هاش رو بررسی می‌کنم.
‫خب اوضاع چطوره؟
‫اوضاع مدرسه جدید.
‫یه چیزی اذیتت می‌کنه، چی شده؟
‫گاهی اوقات بچه‌ها یه چیزهایی میگن.
‫بچه‌ها همیشه یه چیزی میگن.
‫ولی چه جور چیزی؟
‫نمی‌دونم اون‌ها...
‫چیزهایی راجع به بچه‌های دیگه میگن.
‫بیا. بیا اینجا. ‫صدات رو نمی‌شنوم.
‫خب، یه چیزهایی راجع به بچه‌های دیگه میگن.
‫چی مثلا؟
‫خب، یه چیزهای بدی راجع ‫ به بچه‌های سیاه میگن.
‫جدا؟
‫خیلی‌خب.
‫و...
‫و تو در جواب چی میگی؟
‫زودباش بگو.
‫مشخصا چیزی نمیگم.
‫که چیزی نمیگی؟
‫به نظرت خنده‌داره؟ ‫زرنگیه؟
‫خب بذار من نظرم رو بگم.
‫به نظرم چرت و پرته.
‫یه کلمه زشت گفتم.
‫باهاش مشکلی داری؟ ‫صبر کن.
‫بهت میگم باید یه کاری بکنی.
‫یه چیزی بگی، باشه؟
‫می‌دونی چرا؟ ‫چون تو باهوشی.
‫مگه نه؟ زودباش پسر.
‫تو اینجوری تربیت نشدی.
‫خدای من.
‫بذار یه چیزی بهت بگم.
‫در طول این سال‌ها یاد گرفتم که...
‫اون احمق هایی که جلوت ‫این مزخرفات رو می‌گن...
‫پشت سرت هم همون مزخرفات رو میگن.
‫و با چاقو می‌زنن توی دل و روده‌ت.
‫و حینش هم لبخند می‌زنن.
لعنت بهشون
‫درسته. یه کلمه بد دیگه هم گفتم.
‫یه چیز رو یادت باشه.
‫دفعه بعدی که اون احمق‌ها حرف زشتی...
‫راجع به سیاهپوست‌ها یا لاتین‌ها گفتن...
‫تو بالغانه رفتار کن، باشه؟
‫اون‌ها مثل تو نیستن.
‫بهم دست بده.
‫بالغانه رفتار می‌کنی، باشه؟
‫محکم دست بده. ‫خیلی‌خب. حالا بغلم کن.
‫- دوستت دارم. ‫- من هم دوستت دارم.
‫خیلی‌خب، بریم سراغ پرتاب.
‫خیلی اضطراب دارم.
‫نداشته باش. شجاع باش.
‫- آره، شجاع. باشه. ‫- ادامه بده.
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫بزن بریم.
‫به گوش، آماده‌ی پرتاب.
‫تمام. شنیده شد.
‫ده، نه، هشت،
‫هفت، شش، پنج، چهار،
‫سه، دو، یک.
‫اوه!
‫- عجب چیزی بود. ایول. ‫- وای!
‫وای!
‫عالی!
‫اوه!
‫پال. پال.
‫هی.
‫لباس بپوش.
‫سریع بیدار شو.
‫- چی شده؟ ‫- لباس بپوش.
‫لباس مدرسه نه.
‫چی شده؟
‫بابابزرگ امروز صبح جراحی داشته.
‫برای چی؟
‫گفتن سرطان استخوان.
‫مامان از یه ماه پیش می‌دونست...
‫ولی بابا گفت که نگران واکنش تو بودن.
‫منظورت چیه؟ من می‌تونم با هرچیزی کنار بیام.
‫فقط...
‫نگرانم که مامان چطور واکنش نشون بده.
‫اگه بمیره مامان وحشت می‌کنه.
‫برادرت رو ببر بیرون تد.
‫- بیا بریم. ‫- نه، می‌خوام بمونم.
‫نباید اینطوری ببینش.
‫می‌خوام بمونم.
‫لازم نیست خیلی صبر کنیم.
‫خیلی‌خب، بذار مادرت تنها باشه.
‫می‌تونیم اینجا توی ماشین بمونیم.
‫چرا توی ماشینیم؟
‫مگه مامان نمی‌خواد پیشش باشیم؟
‫نه چیزی نیست، بذار، می‌دونی دیگه...
‫بذار خودش رو تخلیه کنه، و بعدش...
‫می‌تونیم بچرخیم و بریم خونه.
‫شما مدرسه دارید.
‫پدربزرگتون...
‫خیلی با من مهربون بود.
‫بهم احترام می‌ذاشت. ‫تنها کسی بود که می‌ذاشت.
‫بقیه خانواده مادرتون، شنیده بودن که پدرم...
‫یه لوله‌کشه و...
‫یهویی دیگه بهم محل ندادن.
‫ولی اون اینطوری نبود.
‫مرد خیلی خوبی بود.
‫همه ما رو کنار هم نگه داشت.
‫گمونم الان این وظیفه من باشه.
‫خداحافظ آرون.
‫خداحافظ پدربزرگ.
‫درها رو قفل کنید.
‫- مامان؟ ‫- اوه.
‫آذرخش لوییزیانا رو می‌بینیم، ‫راد گیدری.
‫سلام. حالت چطوره؟
‫سلام.
‫قبلا اومدی اینجا.
‫- مگه نه؟ ‫- آره، اومدم.
‫اون بچه‌ها دوباره اومده بودن ‫ خونه مادربزرگم و...
‫یکم اینجا می‌مونم بعدش برمی‌گردم.
‫فکر کنم می‌خوان ببرنش خونه سالمندان.
‫وای.
‫متاسفم من...
‫نمی‌تونستم توی مدرسه حرف بزنم.
‫خیلی قوانین سرسختی دارن.
‫آره، مشخص بود.
‫وی.
‫انگشت‌های پات زخمین. داره خون میاد.
‫باید چسب زخم بزنی.
‫بیا داخل.
‫راستش داره بهتر میشه.
‫ولی تو انگار خیلی موفق شدی، ‫با این کت با کلاست.
‫خیلی خوب شدی.
‫بخاطر خاکسپاری پدربزرگمه.
‫ای‌بابا.
‫خیلی سخته.
‫می‌دونی، چند وقتی هست ‫ که بهش فکر می‌کنم.
‫برادر ناتنیم توی فلوریداست.
‫به محض اینکه پول به دستم برسه، ‫میرم اونجا...
‫پول در میارم و کار می‌کنم.
‫تا وقتی که بتونم توی ‫ نیروی هوایی یا ناسا ثبت‌نام کنم.
‫ولی دارن توی اورلاندو یه ‫چیزی می‌سازن به اسم اپکات.
‫بیا، ببینش.
‫می‌تونی اونجا نقاشی کنی.
‫همونطور که توی کلاس می‌کنی.
‫اینطوری پول در میاری.
‫به نظر دور میاد.
‫بی‌خیال بابا، برای چی اینجا می‌مونی؟
‫می‌دونم.
‫صبر کن برات یه پتو بیارم.
‫باشه.
‫ولی احتمالا زیاد اینجا نمونم.
‫تصمیم دارم به زودی برم فلوریدا.
‫خیلی‌خب، الان برمی‌گردم.
‫خیلی‌خب.
‫مامانبزرگ.
‫نمی‌تونیم پیش هم بمونیم.
‫می‌خوان ببرنت.
‫کاری می‌کنم بهم افتخار کنی.
‫کلی باید از مدرسه درخواست می‌کردیم...
‫که ثبت نامش کنن.
‫و گزارش میگه که اون...
‫سر کلاس حواسش خوب جمع نیست.
‫این قرار بود راه حل باشه.
‫یعنی الان دیگه چه غلطی باید بکنیم؟
‫الان نمی‌خوام راجع بهش حرف بزنم ایروینگ.
‫اون به اندازه تد پتانسیل نداره.
‫نداره.
‫- ارزیابیشون اینه که کند ذهنه. ‫- لعنت بهشون.
‫- یه مشکلی داره. ‫- لعنت بهشون.
‫الان جدی ای؟
‫میگه می‌خواد هنرمند بشه.
‫هنرمند. ‫همه‌ش توی خیالات خودشه.
‫واقعیت رو نمی‌بینه.
‫و این باید تموم بشه.
‫باید تموم بشه استر.
‫- و مدرسه... ‫- ایروینگ.
‫هزینه‌های مدرسه برای مادرت خیلی سنگینه.
‫- لطفا، لطفا... ‫- از کجا معلوم کمک نخواد؟
‫حالا که تنهاست دیگه کسی رو نداره.
‫ما کاملا بهش وابسته‌ایم.
‫از کجا بیاریم؟
‫من نمی‌تونم شهریه رو پرداخت کنم.
‫فشارش رو دائما حس می‌کنم.
‫می‌خوای چیکار کنم؟
‫حالا که پدرم دیگه نیست، ‫کسی رو نداریم که...
‫بتونه باهاش حرف بزنه.
‫تو نمی‌تونی.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه.
‫و هربار که سعی می‌کنیم...
‫خودمون رو نقاشی کنیم، نه تنها چیزی که...
‫فکر می‌کنیم رو نقاشی می‌کنیم، ‫ بلکه درونمون رو نقاشی می‌کنیم.
‫ذاتمون رو.
‫و اگر برای ذاتتون الهامی لازم داشتید...
‫می‌تونید ذات پل گوگن رو در این...
‫خودنگاره ببینید.
‫رنگ‌هایی که پل گوگن برای توصیف ‫ خودش استفاده کرده رو ببینید.
‫آبی، نارنجی، صورتی.
‫پال؟
‫از زمین به پال.
‫سفینه‌ای که دانش‌آموز فضایی خودمون کشیده.
‫خیلی‌خب.
‫خب این تکلیفی که داشتیم نبود. ‫ولی قشنگه.
‫خیلی رساست.
‫رنگ‌هایی که اینجا استفاده کرده رو ببینید.
‫خیلی استعداد داری.
‫حالا بیا تکلیف رو انجام بدیم.
‫باهاش چیکار می‌کنید؟
‫به شما مربوط نیست خانم برانفمن.
‫و همونطور که داشتم می‌گفتم...
‫اون... مدادها.
‫بس کن استر.
‫بسه!
‫می‌خوای معروف بشی،
‫می‌تونی هرکاری دوست داری بکنی، ‫ولی اگه می‌خوای معروف بشی،
‫اول باید نقاشی‌هات رو امضا کنی.
‫همه هنرمندهای بزرگ کارهاشون رو امضا کردن.
‫اگه بخوای می‌تونی یه هنرمند بشی.
‫هیچ‌چیز جلوت رو نمی‌گیره.
‫- جانی؟ ‫- بله؟
‫فکر کنم فهمیدم چطوری اوضاع رو درست کنم.
‫مدرسه ما خیلی کامپیوتر داره.
‫بیا یکیش رو بگیریم.
‫چی بگیریم؟
‫کامپیوتر. ‫خیلی آسون می‌تونیم بگیریم.
‫من بلدم چطوری برم داخل.
‫می‌تونیم از پنجره بریم.
‫پنجره‌ها همیشه بازن.
‫حتما دیوانه شدی.
‫نه، می‌تونیم.
‫فرار می‌کنیم می‌ریم فلوریدا.
‫بیا بریم. زودباش.
‫کامپیوتر؟
‫آره، اگه بفروشیمش خرج سفرمون درمیاد.
‫تو می‌ری ناسا، من هم نقاشی می‌کنم.
‫تو هم باهام میای.
‫حتی می‌تونی زود برادر ناتنیت رو ببینی.
‫مدرسه سه تا ایستگاه مترو اونطرف تره.
‫بیا.
‫هیچ‌کس نمی‌فهمه.
‫گفتم نمی‌تونیم بگیریمش.
‫صبر کن.
‫فایده‌ای نداره.
‫لعنتی.
‫فایده‌ای نداره.
‫گفتم! گفتم! گفتم!
‫پال! پال! پال! پال!
‫چیکار می‌کنی رفیق؟
‫- من... ‫- این بیرون چیکار می‌کنی؟
‫خطرناکه.
‫- خیلی‌خب. ‫- مطمئنی فقط همین رو لازم داریم؟
‫آره گمونم.
‫خیلی‌خب. بیا بریم.
‫- باشه. باشه.
‫فقط برو. برو. برو.
‫باورم نمیشه.
‫حالا باهاش چیکار کنیم؟
‫یه نفر رو می‌شناسم.
‫توی بلوار ساتفین گروفروشی داره.
‫شرط می‌بندم قبول می‌کنه.
‫فردا می‌برمش پیشش.
‫بعدش می‌ریم فلوریدا رفیق.
‫عالیه. خیلی‌خب یه ماشین می‌گیریم.
‫با اتوبوس و قطار هم می‌تونیم.
‫نمی‌دونم.
‫- اتوبوس خوبه. ‫- اتوبوس.
‫خیلی‌خب رفیق. ایول.
‫ایول.
‫ایول!
‫موفق شدیم!
‫این پایین ترین نمره منه.
‫قبلا همیشه بیست می‌شدم، ‫ولی الان پونزده شدم.
‫اصلا خوب نیست.
‫پدر و مادرت خیلی به نمره اهمیت میدن؟
‫آره، خودم هم میدم.
‫هی گراف. ‫واسه امتحان درس خوندی؟
‫نه.
‫وای، می‌دونستی یک سوم ‫ معدلت از این امتحانه؟
‫احتمالا سرش با کشیدن...
‫نقاشی از دست خودش شلوغه.
‫من به زودی از اینجا میرم.
‫یعنی چی؟
‫- خودت می‌بینی. ‫- گراف می‌خواد یه کاری بکنه.
‫♪ کلی از مردم امشب شام ندارن ♪
‫♪ کلی از مردم امشب عدالت نصیبشون نمیشه ♪
‫چمدان مسخره.
‫♪ اوضاع داره بدتر میشه ♪
‫♪ توی جهان ♪
‫♪ وقت آرماگدون شده ♪
‫سلام؟ سلام؟
‫کی اونجاست؟
‫منم.
‫می‌خوام یه لحظه برم توی کلبه.
‫خیلی‌خب، قوطی ها رو هم ببر.
‫فردا میان ببرنشون.
‫و مادرت هم برای مراسم شیوای ‫پدربزرگت شرکت کرده،
‫برای همین دیر شام می‌خوریم.
‫باشه.
‫چارلی، آماده حالت اول باش.
‫- آماده. ‫- آماده.
‫حالت اول چارلی.
‫هی جانی.
‫من آمادم جانی.
‫خیلی‌خب، من میرم داخل پول رو می‌گیرم،
‫و بعدش میرم اون طرف خیابون.
‫جانی.
‫می‌تونم باهات بیام.
‫نه رفیق. بهم اعتماد داره.
‫تو می‌تونی منتظر باشی تا بیام.
‫خیلی‌خب، اینجا منتظرم.
‫دیگه نزدیکه. نزدیکه رفیق.
‫جواب میده.
‫امنه، برو برو.
‫♪ کلی از مردم ♪
‫♪ از ماشین حساب استفاده می‌کنن ♪
‫♪ کلی از مردم امشب ♪
‫♪ شام ندارن ♪
‫♪ کلی از مردم ♪
‫♪ کنار نور می‌شینن ♪
‫♪ اوضاع داره بدتر میشه ♪
‫♪ توی جهان ♪
‫♪ وقت آرماگدون شده ♪
‫دارم با دلفین‌ها شنا می‌کنم.
‫اینجا یکی از اقامتگاه‌های محشر فلوریداست.
‫من کاری نکردم.
‫دقیقا همین داخل.
‫من کاری نکردم.
‫اسلحه داره؟
‫ده، بیست و هشت، ‫درخواست نیروی پشتیبانی...
‫الان یه کد پنجاه و دو رو سر نبش گرفتیم.
‫صاحب مغازه گروفروشی زنگ زد.
‫گمونم شماره سریال دستگاه مشکل داشت.
‫کامپیوتر پیش پسر سیاه پوست بود.
‫اطلاعات تماسی ازش نیست.
‫ممکنه بی‌خانمان باشه. ‫هنوز نمی‌دونیم.
‫این پسر رو می‌شناسی؟
‫کیه؟
‫دوستمه.
‫دوستت توی دردسر بزرگی افتاده.
‫یه کامپیوتر دزدیده.
‫توضیحی داری بدی؟
‫نمی‌دونم چه اتفاقی افتاده.
‫پس اونجا چیکار می‌کردی؟
‫پس چی؟ بی‌گناهی؟
‫همه‌ش کار دوستت بود؟
‫هوی!
‫همه‌ش کار دوستت بود؟
‫من... چیز...
‫زبونت رو موش خورده؟
‫حرفی رو می‌زنی یا مجبورم حدس بزنم؟
‫کار هردومون بود.
‫از مدرسه من دزدیدیمش.
‫من مجبورش کردم باهام بیاد.
‫فکر من بود.
‫اگه مشکلی توی خونه هست،
‫اگه مشکل خانوادگیه پال،
‫می‌تونیم کمکت کنیم.
‫باشه؟
‫می‌تونیم کمک کنیم.
‫می‌شنوی چی میگم؟
‫اون کاری نکرد.
‫اصلا اونجا نبود.
‫پس حالا می‌خوای حرف بزنی؟
‫نمی‌خوام...
‫بعدا ترتیب این پری کوچولو‌ها رو می‌دیم.
‫باشه؟
‫چرا این رو میگی؟
‫حواست بهشون باشه.
‫آقای گراف؟
‫بله.
‫ایروینگ گراف؟
‫بله.
‫تام دارینزو ام.
‫یه دوست مشترک داشتیم. نیک بلوم.
‫- اوه آره. ‫- آره.
‫بله، البته.
‫تام دارینزو، آره.
‫حالتون چطوره؟
‫پسرم... ‫درگیر چیزی شده؟
‫بیایید اینجا باهاتون حرف بزنم. ‫بیایید.
‫راحت باشید.
‫می‌خوایم یه نفر رو بیاریم ‫ که باهاتون حرف بزنه.
‫ما اینجا همه دوستیم.
‫تو دوست من نیستی.
‫اگه دوستم هستی،
‫چرا به من پیشنهاد کمک نمی‌کنی؟
‫چون برات مهم نیست. ‫عمرا برات مهم باشه.
‫هیچ‌کس به جز خودم ازم حمایت نمی‌کنه.
‫تموم شد؟
‫الان بهتری؟
‫همراهم بیا.
‫فورا همراهم بیا.
‫به حرف پدرت گوش بده.
‫ولش کن رفیق.
‫فرقی ایجاد نمی‌کنه.
‫ولش کن.
‫پال.
‫گفتم زودباش.
‫خداحافظ جانی.
‫لطفا بابا، فقط میشه بریم توی خونه؟
‫لازم نیست این دفعه من رو کتک بزنی.
‫دیگه دردسر درست نمی‌کنم. ‫قول میدم.
‫نمی‌خوام کتکت بزنم پال.
‫ولی خیلی شانس آوردیم.
‫چند سال پیش آبگرم‌کن پلیسه ‫ رو درست کرده بودم...
‫و ازش پولی نگرفته بودم.
‫و این تنها دلیلیه که الان...
‫اوضاع درست شده و...
‫توی یه مرکز اصلاح تربیتی نیستی.
‫دوستم چی میشه؟
‫گمونم دیگه نمی‌بینیش.
‫تقصیر اون نبود.
‫فکر اون نبود.
‫دهنت رو ببند. ‫دهنت رو ببند.
‫گوش کن.
‫منصفانه نیست که تقصیرش گردن دوستت می‌افته.
‫باشه؟ منصفانه نیست، ‫و می‌دونم که ناراحتت می‌کنه.
‫ولی زندگی منصفانه نیست.
‫گاهی اوقات به بعضی‌ آدم‌ها سخت می‌گذره.
‫و از این متنفرم.
‫این... بدترین چیز دنیاست...
‫ولی باید زنده بمونی...
‫پس...
‫تنها کاری که الان می‌تونی بکنی...
‫اینه که قدر شانست رو بدونی ‫ و گذشته رو فراموش کنی.
‫نمی‌دونم. شاید کار من خوب نبوده.
‫من مثل پدربزرگت نیستم.
‫نمی‌دونم... ‫نمی‌دونم چطوری...
‫ولی خیلی وقت پیش یاد گرفتم...
‫وقتی که شانس میاری...
‫باید قدردان باشی.
‫خیلی‌خب، بیا بریم داخل.
‫نمی‌خوام یه کلمه دیگه هم بشنوم.
‫و لزومی هم نداره مادرت این قضیه رو بشنوه.
‫به اندازه کافی اخیرا مشکل داره.
‫باشه؟
‫ما در ایالات مهم...
‫رای‌گیری‌هایی انجام دادیم.
‫اخبار ان‌بی‌سی و انجمن مطبوعات...
‫چیزی که متوجه شدیم این است که...
‫رونالد ریگان امشب...
‫پیروزی بسیار بزرگی خواهد داشت.
‫- خیلی بزرگ. ‫- اوه...
‫به کجا رسیدیم؟
‫احمق‌ها.
‫همه‌شون از دم احمقن.
‫ایالات مربوطه در رقابت ریاست‌جمهوری...
‫جنگ هسته‌ای میشه.
‫می‌دونی، خوشحالم که آرون...
‫اینجا نیست که این رو ببینه.
‫قلبش می‌شکست.
‫پال کجاست؟
‫داره تکالیفش رو انجام میده.
‫تکالیفش رو انجام میده؟
‫پال گراف خودمون رو میگی؟
‫عالیه.
‫بالاخره مدرسه‌ست، جاییه که باید باشه.
‫بعد این همه مدت.
‫هردوی بچه‌هامون به جای بزرگی می‌رسن.
‫دو تا از ایالات مربوطه...
‫و یکی دیگه...
‫جنگیدن سخته، نه؟
‫سعیم کردم.
‫به نظرت چطور بودی؟
‫بابت دوستت متاسفم پسر.
‫گمونم ناامیدش کردی.
‫ولی باز هم سعی کن.
‫هیچ‌وقت تسلیم اون حیوونا نشو.
‫هیچ‌وقت تسلیم نشو پاستیل.
[غروب ساعت پنج]
‫[مهمونی رقص آمادگی برای عید شکرگزاری فارست مینور] حرکاتت رو بهمون نشون بده.
‫بلرزون.
‫ایول.
‫از کجا یاد گرفتی؟
‫یه دوست قدیمی.
‫ایول.
‫خیلی‌خب همگی، جمع بشید.
‫اول از همه...
‫عید شکرگزاری مبارک.
‫این رسمی که ما داریم...
‫و تا الان حفظش کردیم عالیه.
‫مراسم رقص سالانه ‫عید شکرگزاری فارست مینور.
‫فرصتیه که دور هم جمع بشیم،
‫و بابت تمامی نعمت‌ها...
‫و چیزهای خوب زندگیمون شکرگزار باشیم.
‫شخصا وقتی نگاه می‌کنم...
‫و شما بچه‌های زیبا رو می‌بینم.
‫شما آمادگی رویارویی با دنیای رو دارید.
‫ولی همیشه تفریح و بازی نیست.
‫شما تعهد دادید که در کسب و کار، دارایی،
‫و سیاست، رهبر بشید.
‫که مدیرعامل و نماینده و رئیس‌جمهور بشید.
‫شما نخبه هستید.
‫درحال حاضر خیلی...
‫به آینده‌ امیدوارم.
‫زندگی بزرگی منتظر شماست بچه‌ها.