‫به نیواورلینز خوش آمدید فانی‌های جاهل.
‫شهری مملو از فراطبیعی‌ها.
‫شهری که تشیع‌جنازه‌های غم‌انگیز ‫به جشن و سرور ختم می‌شود.
‫مکانی که مرگ پایان ماجرا نیست...
‫بلکه شروعی بدیع است.
‫چنانچه حتی غم و اندوه هم ‫می‌تواند دروازه‌ای رو به نشاط باشد...
‫البته اگر مایل به قدم برداشتن ‫در چنین مسیری باشید.
‫ساعت ۱۱:۵۸ـه! بیاید آماده بشیم.
‫- به به. ‫- هی ببخشید بارتندر عزیز.
‫ببخشید. ببخشید. عذر می‌خوام آقای بارتندر. ‫می‌شه یه نوشیدنی واسم بریزی؟ باشه.
‫بفرما.
‫نوشیدنیِ من مالِ شما.
‫اینطوری پس خودتون چی؟
‫مشکلی نیست، ‫نمی‌خوام زیاد بخورم.
‫شاید بتونیم ‫نصفش کنیم.
‫آره.
‫با کسی اومدی؟
‫بله.
‫با همکارهام به اینجا اومدم...
‫که الان پشتـم هستن ‫و مطمئنـم خیلی هم داغون به نظر میان.
‫شغلتون چیه؟
‫متخصص اخترفیزیک‌ام.
‫یعنی می‌شه...
‫دانشمندِ موشک‌ساز دیگه؟
‫- نورشناسیـه بیشتر. لنز می‌سازم. ‫- نورشناسی.
‫مثلاً در حال حاضر دارم ‫روی یه فرمولی کار می‌کنم تا با ترکیبِ
‫دستورالعمل‌هایی که موجوده ‫به همراهِ مواردی که از...
‫مکانیک کوانتومی یاد می‌گیریم، ‫«ماده تاریک» رو ترسیم کنیم... ‫[اشاره به بخش گمشده و نامرئی از جرم کیهان]
‫و واقعاً هم خیلی پیچیده‌ست اما...
‫بله، انگار که سعی دارید ‫چیزمیزهای نامرئی‌ رو ببینید.
‫دقیقاً شغلم همینـه.
‫ولی تو خیلی بهتر توصیفـش کردی.
‫آخه خودمم یه جورایی...
‫شغلـم تو همین مایه‌هاست.
‫من کارم گردشگریِ ارواحـه.
‫پس اصلاً کارت به شغل من ربطی نداره.
‫ابداً، ولی یه جورایی شبیه بهشـه.
‫به مردم کمک می‌کنم ‫بهتر نگاه کنن تا همه‌چیز رو ببینن.
‫مثل ارواحی که توی هوا معلق‌ان.
‫- توهمات... ‫- ده!
‫- ...ارواحی که از دیوارها عبور می‌کنن... ‫- نه! هشت!
‫- ...و ملت رو تسخیر می‌کنن. ‫- داری مسخره‌ام می‌کنی...
‫هفت!
‫- ...ولی یک بار بیا باهم بریم گردشگری. ‫- شش! پنج!
‫- باشه. ‫- چهار!
‫آره.
‫سه! دو! یک!
‫سال نو مبارک!
‫من بن هستم.
‫منم آلیسام.
‫بن؟
‫بن!
‫بن؟
‫گوش کن، اصلاً دلـم نمی‌خواد ‫روز بدت رو بدتر کنم...
‫چی باعث شده که ‫فکر کنی روز بدی رو دارم پشت‌سر می‌ذارم؟
‫چی شده که باعث شده ‫من فکر کنم داری روز بدی رو پشت‌سر می‌ذاری؟
شاید چون دقیقا مثل دیروزت ای!؟
‫چند نفرن؟
‫- هفت تا. ‫- خیله‌خب، هفت نفرن.
‫چرا هنوزم گردشگرهاش ‫رو دنبال خودت می‌کشونی؟
‫ببین، می‌تونم از ‫درِ پشتی فراریت بدم‌ها.
‫نه، دنبالـم میان.
‫همیشه همین کار رو می‌کنن.
‫آره.
‫شما همون راهنمای تور، بنی؟
‫- بله همینطوره. ‫- من اهل شهر سیراکیوسـم.
‫عالیه. فهرست اسامیـتون رو می‌خونم ‫ببینیم کی هست کی نیست.
‫و فقط کافیه بگید «هستم»، همین...
‫و دیگه توضیح اضافه هم ندید، خب؟
‫- خب اولین نفر آقای «جان پلوسو»؟ ‫- حاضر.
‫۵۰ سال تموم حسابدار بودم.
مهم نیست
‫ظاهراً نفر بعدی کارولـه...
‫اینجام!
‫من کارولـم. شمام کارولی؟
‫آره، وای خیلی خنده‌داره!
‫اسم کارول خیلی زیاده‌ها.
‫مگه این ساختمون تسخیرشده نبود؟
‫تورمون تاریخیـه و پیاده‌روی داره. ‫هی، هی، هی.
‫همه‌چیز رو بهتون نشون می‌دم ‫و درموردشون توضیح می‌دم.
‫خبری از داستان‌های ارواح نیست.
‫خب...
‫شنیدم اون کلیسای بزرگی که اونجاست... ‫روح داره.
‫ارواح حقیقت ندارن.
‫من به ارواح اعتقاد دارم.
‫خاله‌ام باربارا خیلی پرنده‌ها رو دوست داشت ‫و عاشق مرغ مگس‌خوار بود.
‫به نظرتون روز تشیع‌جنازه‌اش، ‫چی دیدیم؟
‫یه مرغ مگس‌خوار!
‫خیله‌خب، کارول‌ها...
‫بذارید رک و پوست‌کنده ‫حرفـم رو بهتون بزنم.
‫من توی همۀ خونه‌های تسخیرشدۀ...
‫اکثر شهرهای تسخیرشدۀ دنیا بودم.
‫حتی ۷۲ ساعت هم ‫توی اون خونده وقت‌ گذروندم.
‫می‌خواید بدونید ‫چی دستگیرم شد؟
‫هیچی. هیچیِ هیچی.
‫ارواح وجود ندارن. زندگی آشغالـه. ‫همۀ ما آشغالیـم!
‫شرمنده...
‫ببخشید.
‫بسیارخب، بریم.
‫به خونه خوش اومدی.
‫هی.
‫کارگرهان.
‫بله، ما رسیدیم. ‫شما چقدر با ما فاصله دارید؟
‫چطوری چهار ساعت دیگه می‌رسید؟ ‫با همدیگه حرکت کرده بودیم‌ها.
‫آره. ‫نه، ناهار خوردنـتون رو می‌فهمم...
‫ولی به نظرم دیگه شامم خوردید ‫و یه فیلمم تماشا کردید.
‫هروقت رسیدید می‌بینمتون.
‫از دست این کارگرها.
‫تراویس؟
‫اینجام مامان.
‫فقط دارم به خونه یه نگاهی می‌اندازم.
‫وقتـشه. وقتـشه. ‫یکی اومده.
‫همه برید سرجاهاتون. ‫سرجاهاتون.
‫می‌تونه ما رو ببینه.
‫اینجا رو تعمیرش که بکنیم ‫فوق‌العاده می‌شه.
‫به به.
‫می‌خوای اتاقت رو انتخاب کنی؟
‫احتمالاً طبقۀ بالا باشه.
‫- خوشت اومده؟ ‫- نه.
‫امروز نه.
‫به خونه خوش اومدید!
‫نه، نه، نه!
‫عزیزدلـم چی شده؟
‫اینجا تسخیرشده‌ست!
‫خیله‌خب، یه لحظه وایسا.
‫می‌دونم اینجا به اندازه‌ای ‫که می‌خواستم گرم و نرم نیست.
‫ولی فکر کنم روز که بشه، ‫احساس بهتری پیدا کنی.
‫هی، وایسا برم یه شمع با رایحۀ وانیل روشن کنم، ‫مطمئن نظرت عوض می‌شه.
‫مطمئنی عوض می‌شه؟
‫عزیزدلـم لطفا یه فرصت به این خونه بده.
‫دیگه خونۀ ماست.
‫نه. جمع کن بریم.
‫نه، نه.
‫بجنب، سوار ماشین شو. ‫سوار ماشین شو.
‫- کمربندت. اول ایمنی. ‫- چرا نمی...
‫- آروم، آروم، از پسش برمیای. تو می‌تونی. ‫- باشه.
‫- مامانی پیشتـه. ‫- باشه.
‫نگران نباش. درسته که عتیقه دوست دارم ‫ولی نه دیگه به این اندازه!
‫برمی‌گردید.
‫[عمارتِ تسخیرشده]
‫خب، خیله‌خب. پیشتـم آلیسا.
‫ببخشید، سلام، شما آقایی ‫که اینجا زندگی می‌کنه رو می‌شناسید؟
‫آره ولی آدم خونگرمی نیست.
‫آهای؟
‫- خب پس نابغه‌ها وضع زندگیـشون اینطوریه. ‫- داری چه غلطی می‌کنی؟
‫آروم، آروم باش، ‫من دزد نیستم!
‫نه، ببین... گنجی که ‫من دنبالـشم، توی بهشتـه.
‫کدوم آدم خلی همینطوری ‫واردِ خونۀ یه آدم دیگه می‌شه؟
‫شرمنده، ولی شانس فقط یک‌بار ‫درِ خونۀ آدم رو می‌زنه.
‫- درست مثل الان. ‫- چی؟
‫چرا داری... ‫چرا گربه بغلتـه؟
‫- مال شما نیست؟ ‫- نه.
‫فکر کردم مال شماست. ‫خیلی سعی داشت وارد بشه.
‫برو دوست پشمالوی من. برو.
‫گمونم این کوچولو می‌تونست ‫تموم انرژی‌های مثبتی که...
‫از این خونۀ دلپذیر...
‫خارج می‌شه رو حس کنه.
‫بهتر نیست یکی از ‫پنجره‌ها رو وا کنیم؟
‫راستی، من پدر کنت هستم.
‫سلام کنت.
‫- اجازه هست بشینم؟ ‫- نخیرم، نمی‌خواد.
‫باشه، باشه.
‫فقط یه سوال می‌پرسم و می‌رم پی کارم.
‫می‌خوای قهرمان بشی؟
‫نخیر.
‫- آمادگی داری مغزت بپوکه؟ ‫- به سلامت.
‫دو کلمه بگم می‌رم.
‫عکاسی با دوربین طیف.
‫آها.
‫توجه‌ات رو جلب کرد؟
‫چون خودم بدجور تو نَخِش‌ ام.
‫یعنی واقعاً دوربینی ساختی ‫که انقدر قدرتمنده که...
‫می‌تونه از «ذرات شبح‌گونه» عکسبرداری بکنه؟
‫نخیر، من چنین ادعایی نکردم. ‫خبرگزاری‌ها اینطوری گفتن.
‫در هر صورت، در سطح حرفه‌ای، ‫مورد تمسخر قرار گرفتـم.
‫هی دکتر فرانکشتاین.
‫مردی سرشار از علم و دانش بود، ‫که ملت بهش هجوم بردن.
‫علت چی بود؟
‫بخاطر اینکه سعی داشت ‫چیزی رو خلق بکنه.
‫ایشون هیولا خلق کرد خب؟
‫که اگه اشتباه نکنم، چند نفری ‫رو هم کشته به گمونم. درست می‌گم؟
‫هی هیولای هر آدم، واسه ‫یه آدم دیگه فقط حکم لباس هالووین رو داره.
‫- وااااای. خیله‌خب بریم. ‫- باشه، به حرف‌هام گوش کن.
‫یه خانم خیلی خوبی بهم زنگ زد.
‫یه بچۀ کوچولوی دوست‌داشتنی هم داره...
‫و از نظرشون خونه‌ـشون تسخیرشده‌ست.
‫ازم خواست مراسم جن‌گیری برگزار کنم...
‫ولی از نظر من، به یه...
‫متخصص موجودات فراطبیعی نیاز دارن.
‫- من راهنمای تورم. ‫- تو بن متایسی.
‫توی یه مرکز فضایی کار کردی ‫و تلسکوپ می‌ساختی.
‫قبلشم که متخصص اخترفیزیک توی سرن بودی. ‫[سازمان اروپایی برای تحقیقات هسته‌ای]
‫حالا شدی راهنمای تور؟
‫انگار که مایکل جردن بیسبال بازی کنه. ‫[بازیکن بسکتبال]
‫بیا برگرد به جایی که بهش متعلقی.
‫توی مسیر درست قدم بردار.
‫احتمالاً این زن مخش تاب برداشته.
‫چیزی به اسم ارواح وجود ندارن.
‫خب پس ضررش کجاست...
‫که یک ساعت تا شمال برونی، ‫با دوربین ارواحت چهارتا عکسم بگیری...
‫و خیالـشون رو راحت بکنی.
‫امکان نداره یک ساعت ‫رانندگی بکنم تا...
‫پول می‌ده‌ها.
‫دو هزار دلار.
‫آدرسش کجاست؟
‫پول حلالِ مشکلاتـه.
‫هی واسه منـم همینه‌ها. ولی ساکت!
‫هیچی نگو.
‫این یارو که تو آسمون‌هاست ‫همیشه حواسش هست...
‫و واقعا افسارم دستـشه.
‫- آره، زیادی هم دستـش نیست. ‫- هی گوش بده.
‫شغل من ایمان داشتنـه...
‫و بهت ایمان دارم.
‫می‌دونی چقدر تفاوت‌هامون زیاده، ‫ولی کنار هم ترکیبِـمون خداست؟
‫قبول دارم.
‫خب این مثل یه پُلیـه ‫بین کار من و کار تو.
‫درسته؟ خب نگاه کن حالا.
‫داری چیکار...
‫یه لنزـه.
‫- عه لنزه! ‫- مراقب باش.
‫لنز کوانتومی...
‫که اگه همه‌چیز طبق انتظاراتـم پیش بره...
‫زندگیـمون از این رو به اون رو می‌شه.
‫خیله‌خب، بذار ببینمش.
‫چی شد؟
‫بعله، شارژش تموم شده.
‫- بن؟ ‫- گبی؟
‫- اومدید! ‫- از آشنایی باهاتون خوشحالم. ببخشید دیر کردم.
‫نزدیک خونه مِه گرفته بود ‫و عجیب و غریب شده بود ولی...
‫- آره، موضوع... ‫- مشکلی نیست.
‫وایسا!
‫قبل از اینکه وارد این خونه بشی ‫باید بهت هشدار بدم.
‫اوضاع خیطه، خیلی خیطه.
‫درسته که خیلی بهت نیاز دارم...
‫ولی می‌تونی بری و پشت‌سرتم نگاه نکنی.
‫- نه، نه، نه. ‫- آره، بهتره بری.
‫- اگه بخوای بری، مشکلی نداره. ‫- مشکلی ندارم گبی.
‫من از چهار تا روح که نمی‌ترسم.
‫الان اینجوری می‌گی.
‫ولی واقعاً...
‫این ماجرا ممکنه ‫کلِ مسیر زندگیت رو تغییر بده.
‫به محض اینکه وارد بشی، تمومه.
‫هیچ راه برگشتی وجود نداره.
‫گمونم حاضرم خطرش رو به جون بخرم.
‫راستی، مبلغی که...
‫عالی شد.
‫بسیارخب.
‫لعنتی!
‫- بله. ‫- نیازی نبود انقدر بپردازی.
‫- حتی مطمئن نیستم قبول کنم یا نه. ‫- نه، خواهش می‌کنم قبول کنید.
‫باشه، قبول می‌کنم.
‫خب نظرت چیه یکم بیشتر ‫درمورد این خونه واسم بگی؟
‫احتمالاً بهتره که نشونت بدم.
‫- آره، آره، بریم ببینم. ‫- باشه.
‫باشه.
‫اون‌ها کی هستن؟
‫مشخص نیست. ‫از بومی‌ها پرسیدم.
‫تئوری‌های جالبِ زیادی ‫درمورد این خونه موجوده.
‫خب، ایشون پسرمه.
‫که اینجا می‌خوابه. ‫به دلایلی، اینجا امن‌تر از جاهای دیگه‌ست.
‫و شما دو نفر تنهاییـد؟
‫آره خب، پدرش...
‫سلام عزیزدلم!
‫سلام رفیق.
‫می‌خوای بیای بیرون و ‫با آقای متایس آشنا بشی؟
‫این چیه اینجا؟
‫خطِ دفاعی.
‫توی خطِ دفاعیـت،
‫اکشن گای هم داری؟
‫اکشن گای کیه دیگه؟
‫اکشن گای رو می‌شناسی دیگه، نه؟
‫همونی که کفش داره؟
‫یادت میاد؟
‫- سلاحـشه؟ ‫- آره.
‫از اون کفش به عنوان سلاح استفاده می‌کنه.
‫و یه تکیه کلامی داشت ‫که همیشه می‌گفت...
‫«تکرار کن! تکرار کن پسر!»
‫یادت نمیاد؟
‫مثل این می‌مونه که ابولیتا دمپایی دستش بگیره!
‫شایدم فقط من توی ارزون‌فروشی‌ام داشتمش.
‫ولی شما چی؟
‫من توی نیویورک دکتر بودم...
‫و مادرم اهل اینجاست.
‫و فقط قصدمون این بود ‫که زندگیـمون رو از نو شروع کنیم.
‫همیشه می‌خواستم برگردم...
‫و یه اقامتگاه به پا کنم.
‫عجب واکنش غیرارادی و عجیبی.
‫از اقامتگاه خوشت نمیاد؟
‫مشکلی ندارم باهاش، فقط...
‫راستش به چشم من یه مُشت ‫غریبه دور همدیگه جمع می‌شن...
‫و با هم صحبت می‌کنن و گپ می‌زنن.
‫احوالپرسی و این چرت‌وپرت‌ها، ‫می‌دونی...
‫و راستش اگه بخوام حقیقت رو بگم، ‫بدترین کابوس زندگیـمه.
‫خب کمک بزرگی بود. ممنون.
‫خب همونطور که ‫می‌دونید خونوادۀ کوچکی داریم.
‫اینجا رم از توی «زیلو» پیدا کردم.
‫فکر می‌کردم شیوۀ خوبیه برای...
‫برای اینکه پسرم با آدم‌های ‫جدید و جالبی آشنا بشه.
‫دوست‌هاش خیلی دردسرسازن.
‫دوست‌های منم همینطور.
‫بعدش دیگه اوضاع واقعاً...
‫- بد پیش رفت. ‫- افتضاح.
‫آره.
‫بگذریم، پدر کنت گفتن که شما ‫یه لنز دوربین مخصوص دارید.
‫درسته.
‫بسیارخب، گمونم از ‫همین اتاق شروع کنیم.
‫صبر کن، فلش نزنیدها!
‫و...
‫چرا؟
‫باعث ناراحتـیشون می‌شه.
‫شاید بهتر باشه عکاسی رو ‫از توی اتاق غذاخوری شروع کنیم.
‫تازه...
‫این‌ها رو درست کرده بودم.
‫اومده.
‫دارید سربه‌سرم می‌ذارید دیگه ها؟
‫نه، فکر می‌کنید ‫این کارتون بانمکه، ها؟
‫که باهام شوخی بکنید.
‫بذارید ببینم روحـش کجاست.
‫- نه، نکن... ‫- بهش دست نزن.
‫بهش دست نزن.
‫هیچی نیست.
‫- یه عکس بگیرید خب. ‫- عکس؟
‫درسته.
‫بخاطر همینـم هست که اومدم.
‫الان کاری نمی‌کنه...
‫ولی معمولاً سرش رو می‌چرخونه ‫و بهت خیره می‌شه.
‫- کاملاً وحشتناکه. ‫- همینطوره.
‫واقعا نگران شدم.
‫و... زیرزمین هم هست.
‫گاهی‌اوقات، وقتی به این طرف میام...
‫درد شدیدی توی ‫پهلوهام حس می‌کنم.
‫بنابراین می‌خوام انجامش بدم.
‫بسیارخب.
‫خیله‌خب.
‫مشکلی نیست.
‫هی اگه دلت بخواد می‌تونی بری ‫توی چادرت و منتظرمون بمونی، اشکالی نداره.
‫- باشه عزیزدلم؟ ‫- نه.
‫می‌خوام انجامش بدم.
‫خیله‌خب، من می‌گیرمت. مامان پیشته.
‫تو از پسش برمیای.
‫پسر شجاعـم.
‫خیله‌خب!
‫چیزی نیست، چیزی نیست.
‫وای عزیزم.
‫اگه فکر می‌کنی کار آسونیـه، ‫مستقیم برو.
‫- تنها کاری که باید بکنید... ‫- چیزی نیست، به من نگاه کن.
‫...اینه که قدم به قدم حرکت کنید.
‫عملاً نیمه شب این اتفاقات میفتن.
‫درسته.
‫این یارو جدی هست؟
‫ظاهراً که نه.
‫باشه؟ پسر قویِ من.
‫بسیارخب، حالا دارم ‫محاسبات نهایی رو انجام می‌دم.
‫خبر خوب داریم.
‫خبری از ارواح نیست.
‫می‌دونم که ترسناکه واقعا.
‫زندگی توی چنین خونۀ بزرگی...
‫طبیعیـه که صدای جیرجیر بشنوید ‫و باد سرد بزنه.
‫ولی یه چیزی هست که بهش می‌گن...
‫قدرتِ پیشنهاد.
‫آره، احتمالا فقط باید ‫خونسردیم رو حفظ کنم، درسته؟
‫ضرر که نداره.
‫اگه ارواح حقیقت داشته باشن، ‫دقیقاً از چی ساخته شدن؟
‫به «شکار خونین» بازگشتیم...
‫بالاخره طوفان به پایان رسید. ‫بنابراین کارمون رو شروع می‌کنیم.
‫در زمین‌های بردی.
‫باقی این ظروف رو پُر می‌کنیم ‫و فصل بردی ۲۰۱۸ رو ختم می‌کنیم.
‫و تموم می‌شه، موافقی؟
‫موافقم.
‫دو روز بعد از نشستن در...
‫برای کسانی که باور دارند، ارواح همانند ‫انسان‌ها حقیقت دارند و ارواحی که...
‫امید دارن که آخرین ‫شکارشـون توی بردی اتفاق بیفته.
‫بریم ستاره.
‫کشف کردیم که این اجرام، ‫ظاهراً نشانه‌هایی از انرژیِ ارواح‌اند...
‫ممکنه صرفاً به این معنا باشه...
‫...به طور میانگین، ‫ما رو به خونه می‌رسونه.
‫چی؟
‫ولی چطوری...
‫سلام علیکم! شما بنی، درسته؟
‫وای نه، نه، نه. ‫نخیر، نخیر. نه، نخیر، نخیرم.
‫خیله‌خب، بذار بدون فلش امتحانش کنم.
‫قدرتِ پیشنهاد.
‫فقط خواب بد دیدی بن.
‫فقط همین، یه کابوس بود.
‫چه خبر شده؟
‫چی؟
‫افتادی دنبالـم؟
‫خیله‌خب، همه‌چیز تموم شده.
‫نه، نه، نه.
‫برگرد!
‫درست به موقع رسید.
‫یه چیزی تا خونه دنبالـم کرده!
‫یالا عزیزم، ‫بیا بهش چند تا ملحفه بدیم.
‫هی!
‫وایسید، صبر کنید!
‫نرید.
‫هی، گفتم...
‫یه چیزی...
‫تا خونه‌ام دنبالـم اومده!
‫اولین باری که فهمیدیم...
‫اینجا چه جریانی داره...
‫زدیم بیرون.
‫آخه فکر کردی پسرم رو توی ‫یه خونۀ تسخیرشده نگه می‌دارم؟
‫- نه، قرار نیست که... ‫- دقیقا، نه.
‫ولی فرقی نمی‌کرد که کجا بریم.
‫این ارواح و من...
‫که گمون کنم چند تایی باشن...
‫مثل...
‫حشراتِ کنه‌ان.
‫کافیه یه قدم وارد خونه بشی، ‫تا مثل کنه بهت بچسبن.
‫سعی کردیم از شهر خارج بشیم، ‫از این هتل به اون هتل رفتیم...
‫ولی فقط شرایط بدتر و بدتر شد.
‫درست مثل خودت، ما رو هم ‫مجبور کردن که به اینجا برگردیم.
‫بنابراین می‌تونستی خیلی جدی ‫مثل یه آدم بزرگ بهم بگی که...
‫دیگه هرگز نمی‌تونم به خونه‌ام برگردم.
‫نه، نه، نه.
‫بهت هشدار داده بودم. ‫خودت وارد شدی.
‫می‌تونستی بهم بگی که چه خبره قبل اینکه...
‫سلام. آره.
‫می‌تونستی بهم بگی اینجا چه خبره ‫قبل از اینکه بذاری خیلی راحت از اینجا برم...
‫احساس بدی بهم دست می‌داد...
‫اگه اونقدر پول نمی‌گرفتی...
‫اونـم بخاطر یه دوربین زپرتی ‫و چرت‌وپرت‌هایی که واسم نوشتی.
‫دقیقا همین کار رو کردم.
‫کیک می‌خوری؟
‫آره، یکمی دیر شده، نه؟
‫- خوب‌ان‌ها. ‫- راست می‌گه.
‫من بچه دارم.
‫نمی‌تونه شب هرجایی که دلش بخواد بره...
‫بدون اینکه یه روح ‫پشت‌سرش نباشه.
‫بخاطر همینـم شرمنده ولی هرکاری که ‫لازم باشه برای مراقبت از پسرم انجام می‌دم.
‫می‌فهمم...
‫ولی من به کارتون نمیام.
‫یه جن‌گیر لازم دارید.
‫امتحان کردیم.
‫سر منم همین بلا اومد.
‫خدای من.
‫خوش اومدی بن.
‫سوپرایز!
‫تو هم همدستـشونی؟ ‫تموم این مدت از این ماجراها خبر داشتی؟
‫مثلا کشیشی‌ها!
‫انتظار داری چی بگم؟ ‫خداوند شیوه‌های اسرارآمیز خودش رو داره.
‫نه، تو یه هیولایی!
‫- هی پولت رو گرفتی دیگه. ‫- کافی نبود.
‫ازت پرسیدم می‌خوای قهرمان بشی یا نه؟
‫یادته چی گفتم؟ ‫گفتم که نمی‌خوام.
‫ولی چشم‌هات فریاد می‌زدن که می‌خوان!
‫باشه. باشه.
‫شما گفتی که تو کارش متخصصه.
‫- متخصص نیستم من... ‫- متخصصه.
‫صرفاً به یکم تشویق از ‫طرفِ مربی کنت لازم داره.
‫بگو ببینم این کار می‌کنه یا نه؟
‫راستش یه عکسی انداختم.
‫حالا می‌تونیم ببینیمش.
‫اولش مطمئن نبودم...
‫ولی گمون کنم ملوانیـه ‫که توی نقاشی طبقۀ بالاست.
‫جلل الخالق.
‫می‌دونید چیه؟
‫بچه‌ها الان می‌تونیم از ‫دوربینِ بن استفاده کنیم...
‫و تموم ارواح این عمارتِ ‫لعنتی رو شناسایی کنیم...
‫ببینیم اصلاً با چی طرفیـم ‫و عادلانه پیش بریم.
‫چرا از مبارزه با ارواح حرف می‌زنی؟
‫آخه الان باید فکرهامون رو روی هم بریزیم...
‫و ببینیم چطوری اینجا گیر افتادیم ‫تا بتونیم خودمون رو نجات بدیم.
‫ببین، چه دلمون بخواد ‫چه نخواد جنگ راه افتاده.
‫حس می‌کنم گاهی‌وقت‌ها ‫بیشتر نیمۀ خالی لیوان رو می‌بینی.
‫بله چون دیگه امکان نداره ‫به خونه‌هامون برگردیم.
‫ببین چه مایوس‌کننده‌ای.
‫صبر کنید، روحِ ما همیشه ‫درخواست برگشتنـمون رو داشته.
‫آره. روح منم همینطور.
‫روح منم همینطوری بود.
‫نصف صورت نداشت ‫و حرف‌هاش قابل فهم نبودن...
‫ولی همش تکرار می‌کرد ‫برگرد، برگرد.
‫وایسا، وایسا، قصدشون ‫تسخیر کردنـمون نبوده.
‫حتما به یه دلیلی ‫می‌خواستن که به اینجا برگردیم.
‫- نیمه شب شد. عجله کنید! ‫- آره.
‫چی شده؟
‫بعد از نیمه شب، ‫باید همگی همینجا توی این اتاق بمونیم.
‫اینطوری امن‌تـره.
‫پدر کنت مبلمان آبی‌رنگ رو برداشته.
‫آره، خب...
‫مگه اینکه خودت بخوای ‫اونجا بخوابی.
‫انقدر که توی کلکته تمیزکاری کردم، ‫کمرم بدجور درد می‌کنه.
‫مبل واسه تو.
‫هرچقدر می‌خوای بخواب.
‫اگه می‌خوان که اینجا بمونیم، ‫باید بفهمم که دلیلـشون چیه.
‫هی کجا داری می‌ری؟
‫نباید بعد از نیمه شب از اینجا بری! ‫داری پا روی قوانین می‌ذاری، وایسا!
‫مامان!
‫این آدم‌ها...
‫آهای؟ کسی نیست؟
‫گبی؟
‫تراویس؟
‫نوچ.
‫ترسوندمت؟
‫خوبه، بایدم بترسی.
‫حتما بخاطر اومدنت خیلی هیجان‌زده می‌شه. ‫عاشق مهمون‌هاست.
‫بن، تو...
‫- چی؟ ‫- حالت خوبه بن؟
‫به کمک بیشتری نیاز داریم.
‫وقتـشه که تیم رویایی رو جمع کنیم.
‫به عنوان لقبـمون انتخابش کردم.
‫مطمئنم که تکراریه.
‫اولین چیزی که مهمه اینه که ‫بفهمیم اینجا چه اتفاقی رخ داده.
‫بخاطر همینـم با یکی از ‫برجسته‌ترین تاریخدان‌های...
‫دورۀ رنسانس یونانِ اینجا تماس گرفتم.
‫حالا، مُرده...
‫ولی سریعاً یه راه‌حل جایگزین پیدا کردم ‫چون تیم رویایی همیشه رویایی پیش می‌ره...
‫و متوجه شدم یه استادی ‫توی دانشگاه تولین هست...
‫که کتابی درمورد ‫عمارت‌های تسخیرشدۀ لوئیزیانا نوشته.
‫فقط تا نُه نسخه‌اش فروش رفته...
‫ولی خب زنده که هست.
‫استاد؟
‫ببینید اگه اومدید نمره بگیرید...
‫- برید پی کارتون... ‫- نه.
‫...وگرنه حذفتون می‌کنم!
‫راستش ما دانشجو نیستیم. ‫فقط اومدیم ازتون یه سوالی بپرسیم قربان.
‫چیزی درمورد اینجا می‌دونی؟
‫خب، علم و دانش ‫با مشاهدات شکل می‌گیره.
‫پس من از همۀ این ارواح عکسبرداری می‌کنم...
‫تا مطمئن بشیم که ‫دقیقاً با چی طرفیـم.
‫عالیـه. به محض اینکه بفهمیم ‫با چی طرفیـم...
‫به کسی نیاز داریم که بتونه ‫با این ارواح صحبت کنه.
‫یه رمّال.
‫با توجه به بودجه‌ـمون ‫یکی رو پیدا کردم.
‫تو کافه‌ی میتسوا فالگیری می‌کرده...
‫ولی کامنت‌های خوبی داره.
‫راحت باشید.
‫میچل کیه؟
‫- نمی‌دونم. ‫- یکم بیشتر فکر کن.
‫آدم‌های زیادی توی محله‌ام هستن، ‫گمونم ممکنه که...
‫کسی به اسم میچل نمی‌شناسه.
‫جیاوانی چطور؟
‫- نه، فکر نمی‌کنم... ‫- گری؟
‫اخیراً با کسی آشنا شدی ‫که اسمش گری باشه؟
‫خیله‌خب، پس باید دنبال یکی بگردیم ‫که اسمش با «گ» شروع بشه؟
‫خیله‌خب، پس کسی به ‫اسم گری پیدا نشد؟
‫راستش کارش خوبه‌ها. ‫خیلی کارتون خوبه.
‫جدی می‌گم، توی محله‌ـمون ‫یه پسرعمو گری‌ نامی داشتیم.
‫- خیلی بابت امروز ممنونم... ‫- داری دروغ می‌گی.
‫کسی به اسم گری نمی‌شناسی.
‫با کسی آشنا شدی که ‫اسمش گبی باشه؟
‫قبل از تاریکی باید برگردم خونه!
‫چرا باید انقدر زود ‫برگردی خونه؟
‫دیدم اون پسرها دنبالت می‌اومدن.
‫فقط تا داشتن تا خونه همراهیـم می‌کردن.
‫فکر کنم فقط یکم...
‫زمان نیاز دارن تا ‫بیشتر باهام آشنا بشن.
‫- آره. ‫- می‌بینم که مشغولی.
‫این خونه غرق در حوادث ناگواره.
‫انفجار.
‫باتلاق شنی.
‫اونم توی لوئیزیانا!
‫اون خونواده باید ‫از اونجا کوچ کنن.
‫حالا بخورید. تخفیف‌ها ‫سر ساعت ۵ تموم می‌شه!
‫باشه؟
‫یه بار دیگه.
‫یه بار دیگه. دهنت باز کن.
‫شوخیت گرفته؟
‫توی نیمه‌شب فعالیت‌ـشون ‫خیلی زیاد می‌شه.
‫ببین، سعی کردم اطلاعاتی ‫مربوط به این ارواح پیدا کنم...
‫ولی واقعاً سختـه ‫چون یه جا بند نمی‌شن.
‫صرفاً حرکت نمی‌کنن.
‫احساسـشون رو درک می‌کنم. ‫دارن از یه چیزی فرار می‌کنن.
‫ممنون که دعوتـم کردید پدر کنت.
‫کی قراره هزینۀ ‫سفرم رو پرداخت کنه؟
‫ملت...
‫قبلاً...
‫اینجا غذا می‌خوردن.
‫گفتم که کارش خوبه.
‫نه، اینجا اتاق غذاخوریـه دیگه.
‫مدتی بعد از سال ۱۷۸۸...
‫عمارت رو تکمیل‌شده پیدا کردن
‫اصلاً هیچکسی براش کاری نکرده.
‫قدیمی‌ترین سوابقی ‫که تونستم ازش بدست بیارم...
‫این سندِ مالکیتـه...
‫که ویلیام گریسی پیدا کرده.
‫از مالکِ قبلیـش که ناشناخته بوده، خریده.
‫همسرش، النور، ‫بر اثر تب زرد از دنیا رفت.
‫همون موقع بود که ‫اوضاع عجیب‌وغریب پیش رفت.
‫عالی نیست؟
‫۶۰ سالی می‌شه که مشتاقِ ‫رفتن به این عمارتـم آخه.
‫بخاطر همینـم هست که سراغتون اومدیم، ‫چون شما قدرت تحلیل دارید.
‫باید ببینمـش رفقا.
‫هفتۀ آینده عملِ قلب دارم.
‫شما...
‫- نمی‎‌تونی بیای. ‫- باید بیام.
‫- نه. ‫- نه، باید بیام!
‫- فکر خوبی نیست. خیلی دوره. ‫- شصت ساله که سعی دارم به اونجا برم!
‫خودم ماشین دارم، ‫می‌تونم دنبالتون کنم.
‫اصلاً نیا!
‫پس گمونم این‌ها رو نمی‌خواید.
‫بسیارخب، بسیارخب، ‫شما به کارتون برسید...
‫- منم می‌رم سرویس و... ‫- خوبه. باشه.
‫فرار کن، فرار کن! ‫فرار کن! برو، فرار کن!
‫- چی؟ باشه، ماشین رو روشن می‌کنم! ‫- برو!
‫هی، کمک، کمک!
‫خیلی زور داره!
‫آتش، آتش، آتش. ‫آتش، آتش، آتش.
‫اگه یه روح شیطانی اینجا باشه، ‫فقط با تبعید می‌شه حلـش کرد.
‫و باید بهتون بگم ‫که مقاومت می‌کنه.
‫ارواح عاشقِ مبارزه کردنن.
‫به عنوان مثال، سال ۱۸۱۳...
‫گروهی از واسطه‌ها وارد خونه‌ای ‫شدن که شمال اینجاست.
‫۲۱ روز طول کشید.
‫دهنـشون سرویس شد ولی تونستن ‫صاحب مرحومـش رو از اونجا بیرون کنن.
‫ولی وقتی همه‌شون رو پیدا کردن...
‫چند سالتـه شما؟
‫نُه سالمـه.
‫خیله‌خب. تموم دل و روده‌شون ‫بیرون ریخته بود.
‫- وای بیخیال. ‫- نه ساله‌ها بچه‌ان دیگه!
‫اونقدرهام بچه نیستن دیگه دخترجون. ‫من نُه سالم بود رانندگی می‌کردم.
‫ببینید، می‌دونم که شاید ‫مثال افراطی زده باشم.
‫- بله که بوده! ‫- ولی همه‌ـشون آماتور بودن.
‫من توی کارم حرفه‌ای‌ام. خب؟
‫من شایسته، واجد شرایط و مجوز دارم. ‫مطمئن باشید می‌تونم از شرِّ این روح خلاصـتون کنم.
‫خب من که شکی ندارم.
‫غم و اندوهِ زیادی رو ‫توی این خونه احساس می‌کنم.
‫و غم و اندوهی که برطرف نشده، ‫ارواح رو گیر می‌اندازه.
‫خیله‌خب، حالا می‌تونی کاری بکنی ‫گیرشون برطرف بشه؟
‫می‌تونم.
‫ولی یک هفته با دستمزد وقت می‌خوام...
‫جایی که بتونم کریستال‌هام رو شارژ کنم ‫و تحقیقاتـم رو شروع کنم.
‫بعدش می‌تونیم ‫کارمون رو شروع کنیم.
‫تو همین مدت ‫براتون فاکتور می‌فرستم.
‫خداحافظ.
‫از آشنایی باهاتون خوشحال شدم.
‫[دو ساعت بعد] ‫نگفتید این ارواح ‫مردم رو تعقیب می‌کنن!
‫مطمئنم مادرت ‫ازت قطع امید کرده.
‫می‌دونم که ازت ناامید شده...
‫چون مطمئنم که ‫بهتر از این‌ها بزرگت کرده!
‫یه حسی بهم می‌گفت ‫همه‌چی عجیب و غریبـه.
‫که اینجوری چنین آدم‌های متفاوتی ‫با همدیگه زیر یه سقف زندگی می‌کنن.
‫حالش چطوره؟
‫قاطی کرده.
‫کاری که شما کردید...
‫شدیداً اشتباه و ‫مطلقاً غیرقابل‌بخششـه.
‫روحی که باهام تا خونه‌ام اومد ‫سوار بر اسب بود.
‫اصلاً می‌فهمید چه احساسی داره...
‫وقتی روح یه اسب...
‫به تاخت واردِ اتاق خوابت می‌شه؟
‫الان تصمیم گرفتم بزرگی کنم ‫و به دادتون برسم.
‫بیشترش هم بخاطر اینه که ‫چارۀ دیگه‌ای واسم نذاشتید.
‫حالا بگید ببینم...
‫چه اتفاقی توی این خونه افتاده؟
‫وای، چقدر قشنگ‌ـن.
‫این نقشه‌هایی که...
‫که قرض‌شون گرفتی...
‫- حرف ندارن. ‫- بی‌خیال.
‫آیا افتخار می‌کنم که بن ‫به یه استادِ سالخورده حمله کرده؟
‫معلومه که نه. ‫با این حال...
‫کاملاً ارزشش رو داشت!
‫روی این کاغذها نوشته چه اتفاقی ‫توی این خونه افتاده.
‫گریسیِ بیوه دیوونه میشه و خودکشی می‌کنه.
‫چون غم و اندوه امونش رو بریده بود. ‫نگفتم غم و اندوه رو حس کردم؟
‫و گویا تمام پولش رو هم ‫خرج یه رمالی چیزی کرده.
‫واسطه. بهمون میگن واسطه.
‫همون واسطه.
‫مرسی.
‫گمونم بعد از اون ۶۶ نفر ‫به این خونه نقل مکان کردن...
‫و هرکدوم‌شون به طرز وحشتناک...
‫و عجیبی مُردن.
‫دوتا برادر توی دوئل بهم شلیک می‌کنن.
‫و این خانم زده پنج‌تا از شوهرهاش رو ‫تیکه تیکه کرده.
‫پس گریسی باید کلیدِ ‫تموم کردنِ این ماجراها باشه.
‫اسم اون واسطه‌هه چی بود؟
‫فکر کنم مادام لیوتو بود.
‫مادام لیوتا؟
‫مادام لیوتا بهترین واسطۀ دنیا بود.
‫خاندان سلطنتی...
‫و ثروتمندان دنبالش بودن.
‫وایسا ببینم، این دیگه چیه؟
‫نامه‌ای که ویلیام گریسی ‫واسه مادام لیوتا نوشته
‫و ازش خواسته به اتاق احضار روحش بیاد.
‫ولی اینجا که اتاق احضار روح نداره.
‫مطمئنی؟
‫وایسا.
‫اصلاً ته اون راهرو اتاقی نیست.
‫دیدین؟
‫هیچی اینجا نیست.
‫- فقط... ‫- صبر کن. یه لحظه وایسا
‫فهمیدم.
‫وای، زدی...
‫- خیلی‌خب... ‫- آره.
‫وایسین ببینم. صبر کنین.
‫وایسا، چیه؟ خیلی‌خب.
‫مراقب باش، حواست به پله باشه.
‫بوی کپک میاد.
‫اون چیه؟
‫نفته.
‫وایسا، فکر کنم بدونم این چیه. ‫یه لحظه صبر کنین.
‫خیلی‌خب.
‫وای خدای من.
‫قرن هاست که کسی اینجا نیومده.
‫شاید بهتر باشه یه دعای مختصری بخونم.
‫یه دعایی که باعث بشه شروع خوبی داشته باشیم.
‫خدایا، دست از سرِ ما بردار.
‫ما نمی‌خوایم تسخیر بشیم...
‫و توی این دنیا هم که کلی آدم بد داریم.
‫بگو برن سراغِ اونا.
‫نظرتون چیه با شمارۀ سه آمین بگیم؟ ‫یک، دو، سه، آمین.
‫آمین.
‫مطمئنی یارو واقعاً کشیشه؟
‫حالا اگه بتونم با ویلیام گریسی ‫ارتباط بگیرم...
‫گمونم جوابِ سوال‌هامون رو داشته باشه.
‫و فقط محضِ اینکه مطمئن بشم می‌پرسم
‫تنها چیزی که در حال حاضر ‫موجوده همین شمعِ با رایحۀ وانیلـه؟
‫آره، آخه همه‌ش یادم میره
‫اشتراک آمازونم رو کنسل کنم واسه همین...
‫لطفاً دست‌های همدیگه رو بگیرین.
‫حالا ذهنم رو آروم می‌کنم.
‫تا با اون عالم ارتباط بگیرم.
‫لطفاً تمرکزم رو بهم نزنین.
‫وگرنه باید کلاً از اول شروع کنم.
‫خیالت راحت.
‫- خوابش برد. نگاهش کنین. خوابیده. ‫- نه، توی حالتِ...
‫تو حالتِ خلسه‌ست.
‫یه‌جور...
‫- وایسا ببینم، خوابه؟ ‫- خوابیده.
‫- خوابه؟ یا تو حالت خلسه‌ست؟ ‫- دارم نگاهش می‌کنم بابا. خوابه.
‫میشه بذارین به کارم برسم؟
‫- باشه. ‫- اعصابِ آدم رو بهم می‌ریزین.
‫شرمنده.
‫لطفاً دوباره تمرکز کن.
‫خیلی‌خب، باز که...
‫- واسه چی... ‫- شاید دچارِ حمله خواب میشه.
‫اصلاً نمی...
‫کی رفت اونجا؟
‫ارواحِ گرامی...
‫من با نیتِ خیر اینجا اومدم.
‫روحِ ویلیام گریسی رو احضار می‌کنم.
‫اگه الان پیشِ مایی...
‫یه نشونه بهمون بده!
‫اون اینجاست.
‫چرا اینجایی؟
‫منتظر چی هستی؟
‫اگه پیامی داری که می‌خوای بهمون بدی
‫یا یه سلام و احوالپرسی‌ای کنی،
‫این قلم و کاغذ خدمت شما
‫جفت‌شونم از سی‌وی‌اس خریدم.
‫بن، دوربین!
‫بیارش، بیارش! ‫زود باش دیگه!
‫وای! گریسیـه!
‫رفتش.
‫چی نوشته؟
‫«با لیوتا حرف بزن.»
‫پس واقعاً می‌تونی با مُرده‌ها حرف بزنی.
‫معلومه.
‫میشه با یه نفر برام ارتباط بگیری؟
‫کی؟
‫زنـم.
‫پس غم و اندوه رو از طرفِ تو حس کردم.
‫اسمش آلیساست.
‫بله.
‫نمی‌تونم.
‫فکر نکنم الان اینجا باشه.
‫میشه ببینی لیوتا اینجاست یا نه؟
‫این دفعه فرق داره.
‫چه فرقـی؟
‫دیوونگیه.
‫هریت، لیوتا رو احضار کن!
‫مادام لیوتا رو احضار می‌کنم!
‫نـه!
‫بی‌خیال! وای خدای من!
‫- به دادم برسین! ‫- هریت!
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، وایسا.
‫نه، وایسا، وایسا، وایسا.
‫می‌خواستم از اینجا برم بیرون ‫ولی نه این‌جوری!
‫- هریت! ‫- هریت! بدویین دیگه!
‫هریت!
‫هریت! یالا بیایین!
‫عصبانیش کردیم.
‫نمی‌دونستم قراره گِل‌مالی بشم.
‫- اون دیگه کیـه؟ ‫- اون کیه؟
‫بروسـه؟
‫- هوی! وایسا! ‫- وایسا! نـه!
‫بروس، نرو تو خونه! نری‌ها!
‫چیزمیزهام رو دزدیدین، بیچاره‌م کردین!
‫نشون‌تون میدم!
‫این خونه رو می‌بینم و هیچی جلودارم نیست.
‫بروس!
‫- کمـک! ‫- بروس!
‫مامان‌بزرگ، مامان‌بزرگ!
‫مُردن دیگه از من گذشته! نمیشه که...
‫در عجبم چرا مردی به این سن و سال
‫- با صندلی اومده وسط جادۀ اصلی؟ ‫- آخه...
‫- عاشقِ این‌جور کارهاست. ‫- عاشقِ اینه که با صندلی بره اینور و اونور.
‫- آره، یه‌جورایی عادتشـه. ‫- عادتشـه.
‫هیچ هم از صندلی خوشم نمیاد!
‫باشه، خب فعلاً بحثش رو نمی‌کنیم.
‫- حواس‌تون باشه حسابی استراحت کنه. ‫- استراحت. باشه.
‫- باشه؟ ‫- آره.
‫و دیگه هم نباید هیجان‌زده بشه وگرنه ‫ممکنه دفعۀ دیگه واقعاً کار دست خودش بده.
‫گفتن تنها زندگی می‌کنن واسه همین ‫می‌خوام امشب نگه‌شون دارم.
‫آره، شاید بهتر باشه یه سرم بهش بزنید.
‫- نه، اونجا رو، اونجا رو. ‫- نه؟
‫- نه. نه! ‫- نه!
‫وای خدای من!
‫- باید بریم. دیگه واقعاً باید بریم! ‫- آره، آره، آره.
‫- منو ول نکنین برین‌ها! ‫- نه، می‌بریمت.
‫آروم باش. آروم باش.
‫دیگه باید بریم خونه.
‫اول ما رو اینجا زندونی می‌کنه ‫بعد حالا می‌کشونت‌مون بیرون.
‫بسه دیگه! معلوم نیست با خودش چند چنده.
‫خب، اینا کار گریسی نیست.
‫هر موجود شروری که هست ‫دلش نمی‌خواد ما با لیوتا حرف بزنیم.
‫الان ما رو به چشم تهدید می‌بینه.
‫خب بیا بریم لیوتا رو پیدا کنیم ‫و ببینیم نظرش چیه.
‫کسی رو داری که بهش خبر بدیم پیشِ مایی
‫تا نگرانت نشه؟
‫خب، یه خانمی هست.
‫مجبورش می‌کنم ‫آشغال‌هام رو برام ببره پایین.
‫- اون... ‫- آهان، مطمئنم اون نگرانت نمی‌شه.
‫- باشه. ‫- آره.
‫برو ببینم، حوصلۀ بازی ندارم.
‫- باید نبضت رو بگیرم. بذار... ‫- عزیز دلم، زیاده‌روی نکن.
‫پاشو ببینم. برو ردِ کارت.
‫زیاده‌روی نکن.
‫متأسفم که همسرت رو از دست دادی.
‫خوبه که اینجا نیست.
‫مُرده‌ها و زنده‌ها هر کدوم ‫باید توی عالمِ خودشون باشن.
‫ببین...
‫این دنیای ماست...
‫و این دنیای پس از مرگـه.
‫و جایی که بیشترین تداخل رو با هم دارن...
‫جاییه که زنده‌ها می‌تونن ‫از طریق تسخیرشدن با مُرده‌ها مواجه بشن.
‫مثلِ همین خونه.
‫ولی وقتی کسی می‌میره ‫و وارد عالم پس از مرگ میشه
‫اگه آرامش داشته باشه، همون‌جا می‌مونه.
‫پس خوبه که زنت اینجا نیست.
‫این یعنی آرامش داره.
‫و مطمئنم می‌خواد تو هم به آرامش برسی.
‫می‌دونم ممکنه به نظرت مسخره باشه
‫ولی من اعتقاد دارم ارواح می‌تونن ‫از اون دنیا برامون نشونه بفرستن.
‫پدرم از دنیا رفته و وقتی زنده ‫بود عاشقِ قطارهای اسباب‌بازی بود.
‫هر روزِ از هم جداشون می‌کرد
‫و دوباره سرهم‌شون می‌کرد.
‫ولی روزایی که حسابی خودمو می‌بازم...
‫یعنی وقتی که دیگه هیچ امیدی ندارم...
‫اتفاقی صدای یه قطار رو...
‫از دور می‌شنوم.
‫و می‌دونم که بابام این‌جوری ‫می‌خواد بهم سلام کنه.
‫میگن این لحظه‌ها
‫یه نشونه از طرف اوناست.
‫بن.
‫ببخشید خیلی آشنا می‌زنی.
‫به نظرم قبلاً دیدمت.
‫می‌دونی، یه دوستِ مشترک داریم.
‫آلیسا؟
‫آلیسا!
‫آلیسا؟
‫من بودم اونجا نمی‌رفتم...
‫مگه اینکه بخوای بری اون دنیا!
‫ما رو هم با خودت می‌بری؟
‫می‌دونیم که به زودی میری اون‌طرفا!
‫آلیسا!
‫آلیسا.
‫- بن! ‫- چیـه؟
‫بروس غیبش زده و یه اتفاق‌هایی داره میفته.
‫خیلی‌خب، میرم دنبالش.
‫خیلی‌خب، اینا رو بده به من.
‫- نه، از نیمه شب گذشته. ‫- نـه!
‫-من هواتو دارم. ‫- هریت!
‫منم میرم برای سلامتی‌مون ‫دعای صبحگاهی بخونم.
‫الان که نصفه‌شبه!
‫توی رم که نصفه‌شب نیست!
‫چیزی می‌بینی؟
‫نه ولی یه چیزی رو حس می‌کنم.
‫بروس، تو اینجا چی کار می‌کنی؟
‫باید لیوتا رو پیدا کنیم.
‫اتاق زیرشیروانی چی؟
‫مطمئن نیستم. اتاق‌های زیرشیروانی ‫از قدیم جاهای ترسناکی بودن.
‫سردتون نیست؟ کم کم ‫داره سردتر میشه.
‫بروس، دلیلش اینه که شلوار پات نیست.
‫نمیشه یه لحظه ساکت باشـ...
واوو
‫خیلی‌خب.
‫- بریم بالا! ‫- بروس، صبر کن!
‫- بروس، تو باید وایسی مراقب من باشی. ‫- ولم کن. چیه؟
‫- بروس، همین‌جا بمون و مراقبِ من باش. ‫- بابا تو مشکل قلبی داری. کوتاه بیا!
‫باشه، باشه، باشه.
‫مراقبم باش.
‫خیلی‌خب.
‫مراقب خودت باش.
‫کسی اینجا نیست؟
‫مادام لیوتا؟
‫ما به کمک‌تون نیاز داریم.
‫وای! ای بابا!
‫خودت این کار رو کردی؟
‫نه بابا!
‫لیوتا؟ خودتی؟
‫بیا نزدیک‌تر.
‫نزدیک‌تر.
‫آهان باشه.
‫می‌خوام از اینجا بری بیرون!
‫یا خدا!
‫گوش کن ببین چی میگم.
‫ببین مطمئنم اون مردها هرچی ‫سرشون اومده حق‌شون بوده
‫ولی عزیزم، گوش کن...
‫می‌دونم که صدامو می‌شنوی، باشه جونم؟
‫روح جونم. میشه روح جون صدات کنم؟
‫ولی من با بقیه فرق دارم. ‫من حامی‌تونم.
‫من خودم طرفِ تو و تمام خانم‌هام...
‫- چه بوی بدی میده. ‫- خیلی بوش تنده.
‫- وای. ‫- عجب بوی گندی میده.
‫آلوده‌ست.
‫خیلی‌خب. اینجا نوشته...
‫اینجا رو. ‫«متعلق به مادام لیوتا
‫اگر این کتاب مال شما نیست
‫دیگه...
‫ورق نزنید.»
‫- وای خدای من! وای خدای من! ‫- هریت!
‫این کتابِ افسون‌های شخصیِ مادام لیوتاست.
‫وای خدای من!
‫خب یکی‌مون باید این کار رو می‌کرد.
‫آرزوم برآورده شد. وای خدای من!
‫واوو! این دیگه چیه؟
‫چه قشنگه.
‫گوی کریستالیه.
‫ارزشی هم داره؟
‫هی!
‫خانم، ما شما رو می‌بینیم. سلام.
‫مادام لیوتا؟
‫خب بالاخره وقتش رسید.
‫کتابِ قدرتمندی توی دستته.
‫بهتره بدونی چطور ازش استفاده کنی.
‫چطوری رفتی اون تو؟
‫می‌تونم بهتون نشونم بدم چه ‫اتفاقی افتاده ولی براتون هزینه داره.
‫سه دلار میشه.
‫- چی؟ ‫- عجب!
‫- مگه سر گردنه‌ست؟! ‫- باشه، باشه. نشون بده.
‫ویلیام گریسی که غم و اندوه ‫از پا درش آورده بود...
‫دنبال من بود تا با همسر مرحومش ‫ارتباط بگیرم.
‫النور گریسی!
‫بزن روی میز، وقتشه جواب بدی.
‫- پلی از دنیا پس از مرگ به این دنیا بزن! ‫- وقتی برنگشت پیشش...
‫بارها و بارها صداش زدیم.
‫یه سالِ تموم هر نیمه شب ‫جلسه احضار روح داشتیم.
‫یه سالِ تموم؟ چقدر بی‌ملاحظه بودین.
‫کی این حرف رو زد؟
‫این احضارهای مکرر ‫دروازۀ دنیای ارواح رو باز کرد.
‫صدها روح آزادانـه اومدن و رفتن
‫ولی خبری از النورِ عزیـزش نشد.
‫از ترسِ چیزی که ممکن بود اتفاقی ‫احضارش کنیم، التماسش کردم که بیخیال بشه.
‫ولی اصرار داشت که ادامه بدیم.
‫خیلی زود گریسی پیام‌هایی ‫از طرفِ النور دریافت کرد
‫که التماسش می‌کرد اونم ‫به دنیای ارواح بیاد و کنارش باشه.
‫ولی من می‌دونستم اون النور نبود.
‫ما روحِ خبیثی رو احضار کرده بودیم
‫که از غم و اندوهِ گریسی تغذیه می‌کرد.
‫یه روحِ معمولی نبود.
‫این توانایی رو داشت که...
‫این ارواحی که شاد و خوشبخت بودن رو ‫توی این خونه گیر بندازه.
‫مال منی!
‫قبل از اینکه بتونم چهره‌ش رو ببینم،
‫اون روحِ شرور منو توی گوی کریستالیِ خودم ‫زندونی کرد.
‫نمی‌دونم الان چند وقت شده.
‫احتمالاً چند ماهی شده باشه.
‫اون ۹۳۳تا روح رو زندونی کرده.
‫ولی باید ۱۰۰۰تا بشن تا ‫بتونه مراسمی رو اجرا کنه
‫که بهش اجازه میده از این خونه فرار کنه.
‫حواس‌تون به وقتی که ماه کامله باشه. ‫چون اون موقع قدرتش از همیشه بیشتره.
‫ازش جونِ سالم به در نمی‌برین.
‫وای، غم و اندوهِ زیادی توی وجودت هست.
‫تو در برابر فریب‌کاری‌هاش از همه آسیب‌پذیرتری.
‫غمت نباشه که ما مراقبتیم. ‫خودمون هوات رو داریم.
‫حالا می‌خوای چی کار کنی؟
‫- آهان! ‫- اونا که همین الانشم مُرده‌ن.
‫- آره. ‫- پس از اینم مُرده‌تر میشن!
‫خیلی‌خب.
‫می‌دونین به چی نیاز داریم؟ ‫یه طلسم دوری ارواح نیاز داریم.
‫- آره. ‫- یه طلسم دوری ارواح!
‫آره، یه طلسم دوری ارواح...
‫ولی به یکی از اموالِ سابقِ اون روح نیاز داریم.
‫وقتی اون جور شد...
‫دیگه کافیه!
‫چیزی نشد. بیایین یه طلسم ‫دوری ارواح پیدا کنیم. خیلی‌خب پس...
‫دلم نمی‌خواد خبر بد بهتون بدم
‫ولی از وقتی که این ‫خانومه توی گوی گیر افتاده
‫۶۶ نفر توی این خونه مُردن!
‫پس یعنی الان ۹۳۳تا روح نداره.
‫بلکه ۹۹۹تا داره.
‫و حالا اگه نمی‌خواین برای ‫کارهای کفن و دفن آماده بشین...
‫پس بهتره از اینجا بزنیم بیرون.
‫کیش! کیش!
‫یعنی فقط من نمی‌دونستم واقعیه؟
‫بهتره عجله هم کنیم چون این احضار ‫روح‌ها باعث شده این خونه بازی دربیاره
‫اونو ولش کن. تمام مرگ‌هایی ‫که توی این خونه اتفاق افتاده
‫زمانِ ماهِ کامل بوده.
‫که یعنی کمتر از ۴ روزِ دیگه وقت داریم.
‫مگه مادام لیوتا نگفته بود باید یه چیزی ‫پیدا کنیم که سابقاً مال روح‌ها باشه؟
‫آخه وقتی طرف رو نشناسی
‫از کجا می‌خوای یه چیزی که ‫متعلق بهش بوده رو پیدا کنی؟
‫خب حالا یه کار خاصی ‫هست که می‌تونم براتون بکنم.
‫واقعاً خارق‌العاده‌ست.
‫روح من می‌تونه از بدنم جدا ‫بشه و وارد دنیای ارواح بشه
‫اونجا می‌تونم روحه رو ببینم.
‫میشه گفت یه احضار روح برعکسه.
‫احضار روح برعکس؟
‫رو منم حساب کن.
‫بروس، خیلی خطرناکه. ‫هرکسی نمی‌تونه احضار برعکس انجام بده.
‫فرافکنی اثیری.
‫صرفاً بگین «فرافکنی اثیری»
‫لازم نیست این کلمه‌ها رو یه‌جوری به‌کار ‫ببری که انگار خودت اختراع‌شون کردی
‫- مسخره‌ست. ‫- فرافکنی اثیری؟
‫تو تا حالا فرافکنی اثیری شنیدی؟ ‫توی انجیل اومده؟
‫- بذار بهت بگم چی واقعاً مسخره‌ست. ‫- هریت، هریت، خیلی‌خب. گوش کن.
‫بس کن، همه‌مون اینجا توی یه تیم هستیم.
‫اگرچه مثل یه تیم رفتار ‫نمی‌کنیم و اینم به نفع اونا میشه.
‫راستی از پیشنهادِ احضار برعکس خوشم اومد.
‫آره، اگه اونا وارد دنیای ما میشن ‫پس بیایین بریم یه سری بهشون بزنیم
‫شما می‌خواین ما رو بترسونین؟ ‫نه، ما شما رو می‌ترسونیم!
‫- آره! ‫- پخ!
‫آره! این روح خبیث رو همین امشب پیدا می‌کنیم!
‫فقط پوست‌ها رو جدا کنین. دیگه مشکلی نداره.
‫نیمرو کرانچی درست می‌کنی؟
‫مادربزرگم قدیما همین‌جوری درست می‌کرد.
‫همون موقع دیگه عینکی شد.
‫اوضاع و احوالش چطوره؟
‫می‌ترسم بچه‌تر از اون باشه که
‫وحشت اگزیستانسیال رو درک کنه.
‫می‌دونی خیال می‌کردم با اینجا اومدن‌مون
‫می‌تونیم ماجراهای مربوط ‫به پدرش رو پشت سر بذاریم
‫می‌دونی، گفتم می‌تونه واسه خودش ‫بچرخه، بچگی کنه و خوش بگذرونه
‫ولی این خونه نمی‌ذاره ‫هیچ‌کدوم از این عملی بشه.
‫- ترسناکـه. ‫- دیگه تخم‌مرغ نمی‌خوام.
‫آخه الان بحثِ اِگ‌زیستانسیالی بود. ‫(اِگ: تخم‌مرغ)
‫اِگ‌زیستانسیالی آخه؟!
‫وای خدای من
‫وای اگه از اونجا بیفته پاش می‌شکنه.
‫- تراویس! تراویس! ‫- میگما...
‫میگما، نظرت چیه من برم باهاش حرف بزنم؟
‫باشه فقط...
‫- فقط اِگ‌ش نکن(=شیرش نکن) ‫- اِگ‌زکتلی (=دقیقاً)
‫خب دیگه کافیه! زودی برمی‌گردم.
‫مرسی.
‫ایول به این تیم.
‫این صدای فرود اومدنشه
‫مرد پرنده‌ای همچین صدایی نمیده.
‫درسته. راست میگی.
‫چی شده؟
‫بچه‌های مدرسه امشب میرن جشن تولد
‫البته که من نمی‌تونم برم.
‫یعنی اصلاً دعوتم نکردن.
‫- تُرده. ‫- تُرده.
‫- کلی پوسته تخم‌مرغ توشه. ‫- آره انگار برشتوک تخم‌مرغـه.
‫اصلاً نمی‌فهمم چرا از من خوش‌شون نمیاد.
‫آخه...
‫هر روز لباس قشنگ‌هام رو می‌پوشم...
‫همیشه توی کلاس دستم رو بلند می‌کنم...
‫و حواسم هست که همه ‫تو زمین بازی قوانین رو رعایت کنن.
‫باشه خب فکر کنم همین الان ‫جواب سوالِ خودت رو دادی.
‫امروز با بابام حرف زدم.
‫باشه، این که خوبـه.
‫می‌خواد یه سر برم پیشش.
‫ولی فکر کنم مامانم بفهمه ناراحت بشه.
‫بهش نگی‌ها.
‫خیلی ناراحت میشه.
‫خب بهترین ویژگیِ من رازداریه.
‫و می‌دونی چیه؟
‫حرکتِ جالبی بود، آره.
‫نمی‌دونم واسه چی بهم لگد می‌زنه.
‫اکشن گای
‫بیا.
‫بگیرش دیگه. آره.
‫مراقب باش. ارزونـه.
‫می‌خواستم بپرسم می‌خوای... راستش...
‫«تکرار کن!»
‫باشه بابا. خیلی‌خب، تو بردی.
‫- آهای! روح‌خوار رو بده به من! هوی! برگرد بببینم. ‫- «تکرار کن!»
‫ای روحِ خبیث، هر کی که هستی...
‫هریت داره میاد سراغت.
‫آره.
‫قشنگ آدم جادوش رو حس می‌کنه.
‫یه کم خون اژدها؟ گیاهِ یربا سانتا؟ ‫با چی سر و کار داریم؟
‫مریم گلی که از کاستکو خریدم.
‫نمی‌خوام وقتی روحم از بدنم جدا ‫میشه تا بره این روح خبیث رو ببینه
‫روح دیگه‌ای وارد بدنم بشه.
‫نه که فکر کنم کار به اونجا می‌رسه‌ها.
‫تا حالا هزار بار این کار رو انجام دادم.
‫ببین، وقتی این‌جوری حرف می‌زنی باعث ‫میشه فکر کنم تا حالا همچین کاری نکردی.
‫چرا کردم.
‫شاید تا حالا ده هزار بار انجامش داده باشم.
‫حالا چرا هِی عددش رو می‌بری بالا؟ ‫این‌جوری که اصلاً باورم نمیشه.
‫- آخه چطور باورم بشه؟ ‫- باور کن، عزیزم. باور کن
‫حالا اگه تا ده دقیقۀ دیگه برنگشتم...
‫این زنگ رو بزنید
‫اگه گم بشم این کمکم می‌کنه ‫تا راهِ برگشت رو پیدا کنم.
‫ببینید باید واقعاً احساساتی بشم ‫تا بتونم برم توی دنیای ارواح.
‫این عکسِ سگمه...
‫که متأسفانه از پیشم رفت ‫که توی یه مزرعه زندگی کنه
‫راستش یه ماشین بهش زد
‫مثل یه بادکنک ترکید.
‫- آبجی! ‫- وایسا ببینم، چی گفتی؟
‫چی؟
‫حالا شروع می‌کنیم.
‫«ارواحِ گرامی، من از سر کنجکاوی اومدم.
‫دروازه‌های عالم خود را بگشایید.
‫وقتی جسمم رو ترک می‌کنم، مراقبش باشید.
‫اکنون روحِ من وارد دنیای ارواح میشه.»
‫به چیزهای غم‌انگیز فکر کن. ‫به چیزهای غم‌انگیز فکر کن.
‫النور؟
‫گریسی! آهای، ما به کمکت نیاز داریم.
‫تو نباید اینجا باشی.
‫آهای!
‫گریسی وایسا! می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫یک، دو...
‫سه، چهار، پنج، شش، هفت
‫عزیزم، می‌دونی که بلوز دوست دارم
‫ولی میشه یه چیزی بزنی که یه ذره...
‫شادتر باشه؟
‫این تنها چیزیه که اون دوست داره بشنوه.
‫همین‌جور بخورین. شاد‌تر میشه.
‫نذار بگیرتت.
‫النور؟
‫گریسی؟
‫گریسی، باید بهم کمک کنی.
‫بن...
‫اینا همه‌ش تقصیر منـه.
‫این روح خبیث کیه؟
‫هیچ‌کس اسمش رو توی دنیای زنده‌ها نمی‌دونه
‫ولی از ما نیست.
‫قدرتش توی این دنیا غیرقابل کنترلـه
‫و خیلی از ما رو مجبور کرده خواسته‌هاش رو انجام بدیم.
‫تو رو خدا نذار آخرین روح رو تسخیر کنه
‫وگرنه تا ابد اینجا گیر می‌افتیم.
‫صبر کن.
‫داره میاد.
‫- همین الان از اینجا برو. ‫- گریسی.
‫دنبالم بیا.
‫- از این طرف! ‫- اومد!
‫دستم رو بگیر!
‫یالا! یالا!
‫بدو بیا تو.
‫قایم شو. قایم شو.
‫نه، نه، نه.
‫نه! بی‌خیال دیگه.
‫بن.
‫دنبالِ من می‌گشتی؟
‫نه، نه.
‫وایسا.
‫چی؟
‫لازم نیست بترسی.
‫ببین می‌دونم که اینجا پُر از
‫ارواح غمگینـه
‫و همه دنبال چیزی هست که ‫توی زندگی نداشتن.
‫دنبال هدفـن...
‫ولی بزدل‌تر از اونن که حرکتی بزنن.
‫ولی به تو میشه امید داشت.
‫تو می‌دونی که زندگی معنایی نداره.
‫می‌دونی که عاقبت همه‌مون خاکـه.
‫پخ!
‫اگه حاضر باشی کمکم کنی، ‫تو رو به خواسته‌ت می‌رسونم.
‫نه! نه!
‫دنیای ارواح نمی‌تونه امشب پذیرای من باشه.
‫فرار کردن فایده‌ای نداره.
‫رنج برای آدم‌های ضعیفه و ‫من راه خلاصی ازش رو بلدم.
‫باید یه معامله‌ای کنیم.
‫خیلی ناامیدکننده‌ست ولی...
‫ولی عشق و حال تازه بعداً شروع میشه.
‫این بن نیست.
‫اگه بخوای...
‫می‌تونی به خواسته‌ت برسی.
‫بن!
‫الان دیگه خودمم.
‫حالم خوبـه.
‫من دیدمش.
‫یه روحِ معمولی نبود.
‫گریسی وحشت کرده بود.
‫در واقع همه‌شون وحشت کرده بودن.
‫بی‌خیال، یه روحی که ‫بقیه روح‌ها رو تسخیر می‌کنه؟
‫اینکه نامردیـه.
‫مگه قانونی اونجا وجود نداره؟
‫شبیه آدمیزاد بود؟
‫یه‌جورایی.
‫با عصا راه می‌رفت و لنگ می‌زد...
‫سرش هم توی یه جعبه کلاه بود ‫که با خودش اینور و اونور می‌برد
‫این کجاش شبیه آدمیزاد بود؟
‫اطلاعات دیگه‌ای هم از این روحِ جعبه به‌دست ‫داری تا بتونیم شناساییش کنیم؟
‫می‌تونم تو رو به خواسته‌ت برسونم.
‫روی چهره‌ای که توی جعبه بود...
‫یه پوزخند بود
‫پوزخندش از حافظه‌م پاک نمیشه.
‫اونجا چه‌جوری بود؟
‫به عنوان دنیای ارواح خیلی...
‫زندگیِ توش جریان داشت.
‫یعنی خب احضار برعکس اونقدرا هم سخت نبود.
‫نه، به نظرم چند دقیقه‌ای حسش کردم
‫انگار تو هوا معلق بودم.
‫- مثل یه تجربه نزدیک به مرگ بود. مثل برق. ‫- یه کم لرزیدم و مورمورم شد.
‫هریت می‌دونم که می‌تونی اون کار رو بکنی
‫ولی به نظرم خیلی ‫احساساتی شده بودم.
‫نه، نه، مشکلی نیست.
‫- من ظرفیتش رو ندارم. ‫- نه، این‌جوریم نیست.
‫همینه که هست.
‫خانواده‌م هم هیچ‌وقت باورشون ‫نشد که من استعدادش رو داشته باشم.
‫هیچ‌کدوم از اعضای خانواده‌ت زنده‌ن؟
‫سه‌تا از خواهرهام که ‫کل زندگیم برام قلدری کردن.
‫خواهر بزرگم که خیلی مزخرفه
‫خواهر وسطم آدمِ آشغالیه.
‫ولی خواهر کوچیکم...
‫راستش رو بخوای به نظرم خودِ شیطانه.
‫بگذریم...
‫می‌دونم تحملم سختـه.
‫نه، این‌جوری نیست هریت.
‫اون منو می‌خواد
‫فکر کنم می‌خواد من آخرین روحش باشم.
‫نه. بن، منو نگاه کن.
‫تو تنها نیستی.
‫زنم توی تصادف مُرد.
‫چه‌جور آدمی بود؟
‫بهترین آدمِ دنیا بود.
‫آره، اصلاً خودش بود.
‫و عاشقِ ورزش بود.
‫بلد نبود ولی دوست داشت
‫ کُندترین دوندۀ دنیا بود.
‫می‌گفت «بیا بریم بدویم»...
‫بعد تو همون حالت که این حرف رو می‌زد ‫چیزاستیک هم می‌خورد!
‫می‌گفت باید کربوهیدرات بخورم تا انرژی بگیرم.
‫از اون آدمایی بود که با همه می‌جوشید.
‫و من...
‫من یه‌جورایی برعکسش بودم. ‫آدما مضطربم می‌کنن.
‫تو اصلاً مهارتِ اجتماعی نداری.
‫درسته.
‫و خلاصه...
‫عمراً بدون وجود اون به ‫اینجایی که هستم می‌رسیدم.
‫بعد یهو یه روز...
‫گفت می‌خواد بره تیتر تاتس بگیره. ‫(اسنک سیب‌زمینی)
‫عاشقِ تیتر تاتس بود.
‫بهم گفت منم همراهش برم.
‫و منم نمی‌تونستم برم چون خیلی خسته بودم.
‫کلی کار سرم ریخته بود ‫و باید به کارهام می‌رسیدم.
‫خلاصه...
‫خلاصه منم از کوره در رفتم.
‫گفتم «الان نه! کار دارم.»
‫و اونم خودش رفت.
‫ظاهراً رفت فروشگاه بسکین-رابینز
‫که بستنی بخره.
‫اونجا تصادف می‌کنه...
‫و حدوداً بیست دقیقه بعدش...
‫می‌میره و...
‫واسه همین کل وقت و انرژیم رو گذاشتم
‫تا دوربین رو سرهم کنم.
‫چون می‌خواستم فقط یه بار دیگه ببینمش.
‫اون تک و تنها مُرد.
‫و حس می‌کنم نمی‌دونست که من عاشقش بودم.
‫نه، مطمئنم که می‌دونه.
‫قطعاً می‌دونسته.
‫وای خدای من.
‫- معلوم نیست اون زن چقدر کلسترولش بالا بوده. ‫- بروس!
‫فکر کنین!
‫چیزاستیک، تیتر تاتس
‫تازه رفته بستنی هم بخره.
‫- نمک و چربی. ‫- وای خدای من.
‫- همین دیگه. ‫- بروس.
‫در هر صورت داشته خودشو می‌فرستاده ‫سینه قبرستون!
‫- وای خدای من! ‫- ممنون، بروس!
‫واقعاً بهش نیاز داشتم.
‫ببینین، نمی‌دونم هیچ‌کدوم‌مون ‫بتونیم جون سالم به در ببریم یا نه.
‫مطمئناً از قرار معلوم بن که ‫رفتنیه ولی بذارین بهتون بگم که...
‫خیلی خوشحالم که با شماها ‫تو این وضع گیر افتادم.
‫وایسا ببینم بچه‌جون...
‫گفتی تصویر چهرۀ اون روحه...
‫از حافظه‌ت پاک نمیشه.
‫آره.
‫یه فکری دارم.
‫رفیقم رو خفت کردن...
‫و الان بهش ضربۀ روحی وارد شده...
‫ولی دوست داریم تا وقتی ‫هنوز چهرۀ طرف رو یادشه
‫بره پیش چهره‌نگار.
‫قدش بلند بود.
‫و قوز هم داشت.
‫خیلی لاغر بود.
‫موهاش از کلاه استوانه‌ایش زده بود بیرون.
‫- کلاه استوانه‌ای؟ ‫- آره. آره.
‫- یعنی استوانه‌ای بود؟ ‫- کلاه استوانه‌ای داشت.
‫کلاه بولر یا کابویی نبود.
‫- مثل کلاهِ اپرا بود. ‫- آره از اینا که شعبده‌بازها دارن.
‫- مثل کلاه شعبده بازا! ‫- همونا که از توشون خرگوش می‌کَشن بیرون.
‫چشم‌هاش چی؟
‫فاصله‌شون زیاد بود یا کم یا معمولی؟
‫گمونم نرمال بود. معمولی.
‫باشه پس معمولی.
‫ولی یه کم توی کاسه چشمش فرو رفته بودن
‫چشم‌های گود افتاده‌ای داشت.
‫- چشم‌هاش گود افتاده بود. ‫- مثل راکون‌ها.
‫- چشم‌های ریزی داشت. ‫- فرورفتگی داشتن.
‫چشم‌هاش این‌جوری بودن و پلک هم نداشت.
‫پس یعنی فرورفتگی داشتن و پلک هم نداشت
‫- دماغش چی؟ ‫- دماغ نداشت.
‫- اصلاً دماغی ندا... ‫- دماغی در کار نبود.
‫اصلاً دماغ به چه کارش میاد؟
‫- خندون بود. ‫- اونی که خفتت کرد خندون بود؟
‫ولی لب نداشت.
‫- یه‌جورایی مثل یه لبخند دائمی بود... ‫- البته.
‫یه جورایی... آره. همون‌جوری.
‫- از همین چیزها. ‫- دقیقاً، آره.
‫بدون لب؟ چرا که نه. ‫اصلاً لب به چه کارش میاد؟
‫این آدم شما رو خفت کرده بود؟
‫- واو! ‫- اوه!
‫همین الان این رو کشیدی؟ حرف نداره.
‫می‌دونی چطور بامزه‌تر می‌شد؟
‫این که با پوست تصورش کنی.
‫کلانتری رفتن‌مون جواب داد!
‫الستر کرامپ.
‫یه آدم خیلی بد. خیلی بد!
‫پسر بنگاهی شیاد و بانفوذ، ادیسون کرامپ.
‫پدر بی‌رحمی که وقتی الستر بچه بود ‫و به گفتهٔ خودش: بیش از حد...
‫توی مراسم مادرش گریه کرده بود، ‫اون رو از خونه‌ش بیرون کرد.
‫گفت: «باید ازش یه مرد بسازم.»
‫دوستانِ پدرش از طبقهٔ اشرافی بهش پشت کردن.
‫و الستر بدون هیچ دوست ‫و خانواده‌ای ناپدید شد.
‫سال‌ها بعد از مرگ مشکوکِ پدرش...
‫الستر به عنوان سرمایه‌داری برگشت ...
‫و کم‌کم بین مردم پیچید که الستر ‫درگیرِ یه جادوی تاریک شده...
‫که برای حفظ سرمایه و قدرتش ‫به خونِ قربانی نیاز داره.
‫هیچکس تابه‌حال جسدشون رو پیدا نکرده،
‫اما بعد از سال‌ها آزار و اذیت، ‫کارکنانش علیه اون قیام کردن...
‫و سرِ کرامپ رو بریدن!
‫درست قبل از اینکه تبر روی سرش فرود بیاد، ‫[کرامپ کشته شد]
‫الستر عهد بست از اون دنیا انتقامش رو بگیره. ‫[سرِ مقتول پیدا نشد.]
‫کرامپ، قاتلی در عالم دنیا...
‫و حالا، قاتلی در عالم موت.
‫برای ما، خوشبختانه، خونهٔ قدیمیش ‫یه بنای تاریخی نام‌گذاری شده،
‫که چند ساعتی از اینجا فاصله‌ست.
‫تازه تبدیل به یه اقامتگاه هم شده.
‫پس کافیه فقط تا بریم، ‫از ماجرا سر دربیاریم و فقط نمی‌ریم.
‫آدرسش دست‌مونه!
‫بذار وسایلم رو بردارم.
‫من می‌تونم برم چون کار با لوازم رو بلدم.
‫حالا زود برمی‌گردم...
‫دوباره بگو! دوباره بگو!
‫- می‌ریم طرف رو می‌گیریم. ‫- ایول!
‫بهش نزدیک شیم، اینه کارمون. ‫اینکه بهش نزدیک بشیم.
‫بجنب، پرینتر چه مرگشه؟
‫زود باش، باید بریم.
‫- داره میاد. ‫- اومد.
‫کسی این رو می‌بینه؟
‫آره، من می‌بینمش.
‫به همین زودی تشریف می‌برین؟
‫بن، این آدرسشه!
‫- اگه از اینجا بیرون رفتی، برو کرامپ منر. ‫- اوه، نه!
‫من عاشق سورپرایزم.
‫و یه سورپرایز خیلی خوب واسه تو دارم.
‫حالا، تراویس...
‫باتلاق شنی!
‫تراویس!
‫خدای من، دینامیت!
‫گیر افتادیم، دنبال راه فرار باش.
‫باید فرار کنیم، باید فرار کنیم.
‫سمت مجسمه‌ها برین، زود!
‫تراویس، باید از مجسمه‌ها بالا بریم.
‫این تنها راه فراره.
‫عالیه، فقط طاقت بیار.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫وای، وای، وای!
‫پایین رو نگاه نکن.
‫بن!
‫امروز نه، شیطان!
‫بهتره که برگردی تا ‫یه گوش‌مالی حسابی بهت ندادم.
‫گفتم امروز نه!
‫بروس!
‫اون دندون‌ها به‌نظر خیلی تیز میان، بن.
‫هی، خانمی که توی تابلویی، حالا چیکار کنیم؟
‫هرکاری می‌کنی زودتر انجامش بده.
‫بیا، زودباش.
‫می‌خوای یه نگاه دیگه به سقف بکنی؟
‫یا می‌خوای بلایی که سر ‫همسرم اومده سر تو هم بیاد؟
‫نجات‌مون بده!
‫یه لحظه وایسا، تراویس.
‫باشه، داره نزدیک‌تر می‌شه.
‫می‌بینیش؟
‫اگه ازش بالا بری می‌تونی فرار کنی.
‫باشه، باشه.
‫عجله کن!
‫دستم بهش نمی‌رسه.
‫بجنب، بن.
‫باشه، باشه. دارم سعیم رو می‌کنم.
‫ایول، چه عجب!
‫نگاه، نگاه. کنتـه!
‫کنت، سلام!
‫تا پنج دقیقه توی ماشینم میرم یهو ‫می‌بینم دیگه داخل خونه نمی‌شه رفت.
‫باز چی شده؟
‫چون کرامپ می‌خواد ما رو داخل خونه نگه داره.
‫بروس!
‫بروس، بلند شو.
‫وای، واو. خیلی‌خب.
‫چیزی نیست.
‫بذار ببینم. نه!
‫آروم باش.
‫- نه. کرامپ. ‫- سرت رو پایین بیار.
‫من رانندگی می‌کنم. نگران نباش. ‫خیلی وقت نداریم.
‫خیلی دوست دارم ماجرا رو برات ‫تعریف کنم، ولی الان وقت نداریم.
‫بجنب، زود باش.
‫زود باش، سوار شو.
‫- مراقب باش. ‫- حواسم هست، حواسم هست، حواسم هست.
‫
‫خیلی از اون چیزی که به‌نظر می‌اومد سخت‌تره!
‫خیلی‌خب، برو.
‫- مراقب باش، اوه خدای من. ‫- حواسم هست، حواسم هست.
‫اصلاً دلم نمی‌خواد بمیرم.
‫- همین‌جوری برو. ‫- باشه، باشه.
‫تا ته گاز بده!
‫- از این سریع‌تر نمیره. ‫- درخت‌ها دارن بهمون حمله می‌کنن.
‫- خدای من! ‫- سخت‌تر از چیزیه که به‌نظر می‌رسه.
‫مراقب باشین، مراقب باشین.
‫- خدای من. ‫- خیلی‌خب.
‫- حواست باشه کجا میری. ‫- باشه!
‫- واو! ‫- چی شده؟ دیگه چه‌خبر شده؟
‫پیداش کردیم. اصلاً خوشحال نیست.
‫اون عقبی‌ها چطور؟
‫خب، شاید اون‌ها هم مثل اون چند نفری ‫که توی تابلو بودن کمک‌مون کنن.
‫بروس، طاقت بیار.
‫[کرامپ منر]
‫نه تنها یه اقامتگاه دوست‌داشتنیه، ‫بلکه صاحبانش...
‫پت و ویک، سینما به صرف شام هم دارن.
‫خدای من.
‫خب، جناب روح؟
‫سلام.
‫می‌شه بی‌زحمت تا عمارت‌تون رو ‫پس بگیریم، توی ماشین منتظر باشین...
‫تا دیگه دنبال تسخیر ما نگردین؟
‫خیلی ممنون.
‫تا پنج دقیقهٔ دیگه یه تور ‫گردشگری داخل عمارت شروع می‌شه.
‫از این بهتر نمی‌‍شه.
‫خیلی‌خب، فقط یه وسیله از عمارت ‫برمی‌داریم، بعدش می‌تونیم بریم، خب؟
‫فوری تمومش می‌کنیم، جیرینگی.
‫این تور حدوداً سه ساعت طول می‌کشه.
‫زمان استراحت برای استفاده از ‫سرویس بهداشتی شدیداً ممنوعه.
‫جناب الستر کرامپ دنبال ‫باشکوه‌ترین عمارت «وَلی» بودن.
‫حتماً دقت کردین که توی راهروی اصلی ‫هیچ جای نشستنی وجود نداره.
‫و این یعنی وقتی ایشون وارد ‫اتاقی می‌شدن، به هیچ مرد و زنی...
‫اجازهٔ نشستن نمی‌دادن.
‫اون عصا...
‫احتمالش هست که متعلق به الستر کرامپ باشه؟
‫نه، اون عصای منه.
‫من ازش یه استفادهٔ کاملاً شخصی دارم.
‫اصلاً چیزی توی این اتاق ‫متعلق به الستر کرامپ هست؟
‫اوه، خیر.
‫خب، من نمی‌دونم چرا واقعاً اینجاییم.
‫و اگه دقت داشته باشین، ‫این صندلی‌ای که انتهای میزه...
‫مقدار قابل توجه‌ای ‫از صندلی‌های دیگه مرتفع‌تره.
‫ایشون پایه‌ها رو کوتاه کردن...
‫و روی صندلی بالش گذاشتن...
‫تا بالاتر از هرکس دیگه‌ای باشن.
‫طرف انقدر حقیر بود از روی ‫دلسوزی بهش احترام می‌ذاشتی.
‫پس یعنی اون بالش‌ها مال خودش‌ان؟
‫خیر.
‫اینجا نقاشی مارگارت، ‫همسر سوم آقای کرامپ رو می‌بینیم.
‫زمانی که این نقاشی کشیده شد ‫مارگارت همچنان معشوقهٔ ایشون بود.
‫و از طریق تابلوی نقاشی بود که همسر دوم ‫ایشون از رابطهٔ نامشروع همسرش باخبر شد،
‫وقتی که ایشون تابلو رو ‫برای همسرش اینجا آویزون کرد.
‫اینم یه راهِ گفتنه.
‫خب...
‫«من به هیچ مرد یا زنی که...
‫نقطه، نقطه، نقطه، ‫سواد داره اعتماد ندارم.»
‫قحطی نقل قول بود؟
‫این شونه متعلق به کرامپه؟
‫نه، این نسخهٔ کپی هستش.
‫پس چرا توی جعبهٔ شیشه‌ایه؟
‫می‌خواین شما بیاین راهنمای تور باشین؟
‫نه.
‫ببخشید...
‫مجبورم کارتون رو تعطیل کنم.
‫چون...
‫یه قتل رخ داده!
‫سرِ الستر کرامپ بریده شد.
‫کار سرخدمتکار بود؟
‫نه.
‫همون دختر معصوم روستایی؟
‫اون پیش من بود.
‫من ویک هستم، ‫اون یکی راهنمای تورِ شما
‫و کهنه سربازِ صحنهٔ نمایش.
‫اگه من رو تا سالن همراهی کنین، داستان‌های ‫مشابه زیادِ دیگه‌ای براتون تعریف خواهم کرد.
‫پت و ویک کارشون حرف نداره.
‫یه قتل...
‫- شرط می‌بندم سرش توی اتاق ماست. ‫- دفعه قبل که نبود.
‫صبر کنین ببینم. چی گفتین؟
‫ظاهراً بدن کرامپ رو پیدا کردن ‫ولی سرش پیدا نشده.
‫و مظنون دست خالی از اینجا خارج شده.
‫واسه همون مردم فکر می‌کنن...
‫سرِ کرامپ هنوز اینجاست.
‫مرسی، رفیق.
‫- به‌نظر میاد که... ‫- باید سر کرامپ رو پیدا کنیم.
‫آره.
‫وقتی خودشون ۱۵۰ سال پیداش نکردن ‫ما چطوری می‌خوایم پیداش کنیم؟
‫یه راه دیگه‌ای هم هست.
‫ما تنها نیستیم.
‫باشه، خیلی‌خب.
‫ما شکست بدی می‌خوریم.
‫شرایط نامساعد جوّی ‫که شناخته شده‌ست به...
‫آهــای!
‫حالا که فکر می‌کنم اسمت رو به‌جا نمیارم.
‫بن، باهاش گرم بگیر.
‫کاپیتان؟
‫نظرت چیه که این‌جوری سر صحبت رو باز کنم:
‫چی می‌دونی؟
‫شاید اگه تو به ما کمکی کنی، ‫ما هم بتونیم برات جبران کنیم.
‫خیلی‌خب، خوبه.
‫قصد کمک داره، ‫شک نکن کمک می‌کنه.
‫خب...
‫خیلی‌خب.
‫هر کاری که می‌خوای انجام بدیم ‫رو روی آینه بنویس.
‫[منو...]
‫[منو دریا ببرین]
‫- دریا! دریا! باشه. ‫- ردیفه.
‫- ببریمش دریا، چرا که نه. خیلی هم شدنیه. ‫- آره، این کار رو می‌تونیم بکنیم.
‫تو کمک‌مون کن تا ما هم تو رو تا دریا ببریم.
‫بذار...
‫خب، چی راجع‌به کرامپ می‌دونی؟
‫خب.
‫[آخرین روح کرامپ با خواستِ ‫خودش باید روحش رو تقدیم کنه...
‫و اگه کرامپ روحش رو بگیره...]
‫[دنبالم بیاین]
‫باورتون می‌شه من تا حالا تمرین نکردم؟
‫نه، نه. همراهی نکنین.
‫عالی شد، بن‌بست!
‫صبر کن ببینم.
‫من که اصلاً جا نمی‌شم تا پایین برم.
‫آره، منم همین‌طور.
‫نه!
‫منتظرین من برم؟
‫شوخی‌تون گرفته؟ من بچه‌ام!
‫آره، درسته.
‫مجبور نیستی پایین بری.
‫ولی...
‫- راهی نیست، باید بری. ‫- آره، باید بری.
‫- خوبی؟ حالت خوبه؟ ‫- نه، مثل تونل وحشت می‌مونه.
‫اوه، نه...
‫[خدمتکاری که رفتار درست رو بلد نیست ‫عاقبتش به گور ختم می‌شه.]
‫خدای من!
‫پس جسدها رو اینجا مخفی می‌کرد!
‫- تراویس! ‫- تراویس، حالت خوبه؟
‫تراویس، خوبی؟ چیزیت نشده؟
‫آره. آره، من خوبم.
‫امیدوارم حالِ همه توی خونه خوب باشه.
‫اینجا رو!
‫چیه؟
‫تیتر تاتس.
‫- یه نشونه‌ست. ‫- بذار ببینم.
‫نه.
‫اون‌ها چیپس فلفلی‌ان.
‫واسه من که تیتر تات‌ان.
‫خدای من.
‫به موقع رسیدیم؟
‫همه‌چیز که به‌نظر عادی میاد.
‫البته این خونه عادیش هم ترسناکه.
‫خب، گوش بده. اگه تا دو ساعت دیگه برنگشتیم،
‫خودم هرگز فکر نمی‌کردم این حرف رو بزنم،
‫به پلیس زنگ بزن.
‫صبر کن.
‫یه لحظه صبر کن ببینم. وایسا.
‫تراویس، تو باید توی ماشین بمونی، خب؟
‫ولی من کارم حرف نداشت. ‫کلاه استوانه‌ای کرامپ رو من پیدا کردم!
‫بذار منم توی این کار سهیم باشم.
‫ببین، تراویس. این کار خیلی خطرناکه.
‫- باشه، با بابام صحبت می‌کنم. ‫- خیلی‌خب.
‫همین‌جا بمون، خب؟ ‫بده‌ش من.
‫بریم کار رو یه‌سره کنیم.
‫کنت، زود باش. منتظر چی هسـ...
‫اگه آخرش به جن‌گیری ختم شه، ‫توی دردسر بزرگی می‌افتیم.
‫- چرا الان... ‫- چون من اصلاً نمی‌دونم دارم چیکار می‌کنم.
‫من از اولش هم کشیش نبودم.
‫من کارم فروش لوازم هالووینه.
‫این لباس رو واسه دو هزار پولِ بیشتر می‌پوشم.
‫آره، همه فکر می‌کنن خونه‌شون تسخیر شده‌ست.
‫منم میرم یه مقدار آب مقدس ‫می‌ریزم و پولم رو می‌گیرم.
‫من کلاهبردارم.
‫متأسفم.
‫تو...
‫ببین، من نمی‌دونم چیکاره‌ای ‫و برام اهمیتی هم نداره.
‫فقط این رو می‌دونم که تو...
‫به من کمک کردی!
‫آره، تو کمکم کردی تا متوجهٔ استعداد ‫بدرد بخوری که توی خودم داشتم بشم.
‫این رو تو یادِ من دادی.
‫و هرچی که توی اون خونه‌ست، ‫هرچیزی که باید باهاش روبه‌رو شیم،
‫بدون تو از پسش برنمیایم، خب؟
‫- نه... ‫- پدر کِنت.
‫بذار یه سؤالی ازت بپرسم.
‫می‌خوای قهرمان بشی؟
‫- نه. ‫- دیدی!
‫نمی‌شه که حرف خودم رو به خودم پس بدی.
‫پس بزن بریم. ‫بریم قال قضیه رو بکنیم.
‫- برو که رفتیم. ‫- نوشیدنی لازم ام.
‫تقریباً نیمه‌شبه.
‫آره، باید به هریت بگیم زود ‫طلسم تبعید ارواح رو بخونه.
‫هریت؟
‫من می‌ترسم که...
‫بروس، باید دست از این کارهات برداری.
‫بقیه کجان؟
‫خونه پاکسازی شد. دیگه تمومه.
‫هریت یه مشت وِرد از اون کتاب پیدا کرد.
‫اوضاع به‌هم ریخته بود...
‫ولی بالاخره یه توفیق اجباری بود...
‫تا به پختگی شخصیتی برسه.
‫خب، حالا هریت و گبی کجان؟
‫خواربار فروشی.
‫واسه آبنبات.
‫- رفتن آبنبات بخرن؟ ‫- آره!
‫رفتن خرید کنن. بخورین!
‫راستش، من نمی‌خورم. ممنون.
‫من میرم پیداشون کنم.
‫پس فقط خودم و خودتیم.
زمان خوشی ، درسته؟
‫«زمان خوشی؟»
‫لحنت رو دوست داشتم.
‫زمان خوشی!
‫بابا...
‫من می‌ترسم.
‫این همون کلاهه؟
‫نه، راستش. این کپیِ کلاه اصلیه.
‫می‌تونم ببینمش؟
‫بروس، حالت خوبه؟
‫بذار روشنت کنم.
‫تو اون کلاه رو به من میدی،
‫از این خونه میری بیرون...
‫و پشت سرت هم نگاه نمی‌کنی.
‫- حواسم هست، حواسم هست. ‫- تراویس کجاست؟
‫- کلاه رو بده من! ‫- بروس، نه!
‫بده‌ش من! بده!
‫- بده من! ‫- نه! نه!
‫با کتاب مقدس!
‫الان بازِت می‌کنم، هریت. گبی، ‫چند لحظه دیگه تو هم باز می‌کنم.
‫تراویس!
‫لعنت بهت دختر، چه سرعتی داری.
‫- ماه کامله. کرامپ قدرتش کامل شده. ‫- هریت، طلسم رو بخون.
‫- باشه، باشه، باشه. ‫- کارِ خودته.
‫وقتی غژغژ لولای در توی تالارهای ‫بی‌دروپیکر به‌صدا درمیاد...
‫و غریب و...
‫از کمکت ممنونم، پرفسور.
‫بروس!
‫این خرابه جون به لبم کرده.
‫فکر کنم دیگه وقتش باشه که برم.
‫من میرم سراغ کلاه.
‫نزدیکش نمی‌شی!
‫اینجا ۹۹۹ روح ساکن‌ان.
‫ولی همیشه جا برای...
‫یکی دیگه هست!
‫فکرش رو بکن...
‫اون یه نفر تو می‌تونستی باشی، بن!
‫تراویس؟ تراویس کجاست؟
‫تراویس خوبه، خب؟ توی ماشین ‫داره با پدرش صحبت می‌کنه.
‫چی؟ امکان نداره!
‫گبی، اون هنوز هم با پدرش صحبت می‌کنه.
‫پدرش مُرده، بن.
‫نزدیک به یه سالی می‌شه.
‫سورپرایز!
‫[بچه‌جون، دلم برات تنگ شده. می‌خوام ببینمت]
‫منم می‌خوام ببینمت.
‫ولی آخه چطوری؟
‫منم خدمتگزارهای خودم رو دارم.
‫خدای من!
‫متنفرم که میزبان بدی باشم و فرار کنم،
‫ولی یه دورهمی هست که باید توش شرکت کنم.
‫نگران نباشین، تنهاتون نمی‌ذارم.
‫عالی شد، حالا واسه‌مون ‫ارتش ارواح احضار می‌کنه.
‫اجازه بدین دوستانم اطراف رو نشون‌تون بدن.
‫عزت زیاد.
‫تراویس...
‫خب، فقط کافیه که دست‌مون به اون کلاه برسه.
‫خب، هریت. تو مادام لیوتا رو احضار کن.
‫شاید اون بتونه کمک‌مون کنه.
‫- گبی، من و تو می‌ریم دنبال تراویس. ‫- باشه.
‫بروس، تو همین‌جا بمون، خب؟
‫به محض اینکه ارواح رفتن ‫باید بری کلاه رو برداری، خب؟
‫چرا باید ارواح برن؟
‫چون مهم‌ترین کار رو دست تو سپردم، کنت.
‫تو عامل حواس‌پرتی‌ای.
‫دیگه وقتی نمونده!
‫- بیا بریم. ‫- زود باش.
‫کنت!
‫من بهت باور دارم.
‫لیوتا!
‫تراویس!
‫اون می‌خواد تراویس رو ازمون دور کنه.
‫تراویس.
‫بابا؟
‫- گبی! گبی! ‫- بن!
‫وقتِ حواس‌پرتیه.
‫می‌خواین با من طرف شین؟
‫چون یه مراسم جن‌گیری واسه‌تون آماده کردم...
‫که تازه قراره شروع بشه.
‫باشد تا شرارت از این خانه رانده شود.
‫مادام لیوتا؟ مادام لیوتا.
‫به کمکت نیاز داریم.
‫من سعی کردم جلوش رو بگیرم ‫ولی اون خیلی قویه.
‫تنها شانس ما واسه شکست دادنش...
‫اینه که قدرت‌هامون رو روی هم بذاریم.
‫باید اول من رو آزاد کنی.
‫قدرتِ کنت تو رو صدا می‌زنه.
‫
‫شروع کن، حالا!
‫همون‌طوری که فکرش رو می‌کردم.
‫نفهمیدین چی شد، نه؟
‫چون از بس ابله‌این لاتین بلد نیستین!
‫همین‌جوری ادامه بده، داره جواب میده.
‫یه مشت ارواح کله‌پوک.
‫آره، درست شنیدین. کودن‌ها.
‫دخلم اومده‌ست.
‫گریسی، به کمکت احتیاج دارم.
‫باید کمکم کنی تراویس رو پیدا کنم.
‫هی، گریسی.
‫هی، باید کمکم کنی.
‫از این‌طرف.
‫حالا که دوتا دنیاها یکی شده، ‫می‌تونیم دنبال یه راه کوتاه‌تر بگردیم.
‫توی کتابم یه طلسمه.
‫اما تنها کسی که صاحب این ‫محبت الهیه می‌تونه اون رو بخونه.
‫شاید تو به خودت باور نداشته باشی، ‫ولی من بهت باور دارم.
‫منو آزاد کن تا بهت کمک کنم اون رو تبعید کنی.
‫تراویس؟ خودتی؟
‫بابا، من اینجام.
‫نه، نه، نه.
‫بروس، عجله کن.
‫بیشتر از این نمی‌تونم معطل‌شون کنم.
‫اوه، نه! نه!‍
‫من میرم بقیه رو پیدا کنم.
‫بن، موفق باشی.
‫ممنون، گریسی.
‫تراویس!‍
‫تراویس، تراویس، دستمو بگیر!
‫می‌خوام برم بابام رو ببینم.
‫ببین، من اشتباه کردم، خب؟
‫اشتباه کردم، بابات اینجا نیست.
‫واقعاً متأسفم، ولی وقتی برامون نمونده، خب؟
‫بیا، دستت رو بده من.
‫نه، من صداش رو می‌شنوم.
‫تراویس، اون کیه؟
‫هی، گوش کن. بهش فکر کن، بهش فکر کن!
‫بابات هم اگه اینجا بود دوست داشت ‫یه جای امن، پیش مامانت، باشی.
‫- می‌خوام به من اعتماد کنی. ‫- نه، من از اینجا متنفرم.
‫می‌دونم، ولی تو و مامانت...
‫یه‌جای کاملاً متفاوت قراره برین.
‫من از همه‌جا متنفرم.
‫بدون پدرم هیچ جایی بهم حس خوبی نمیده.
‫گوش کن، تراویس...
‫رنجی که توی دلته رو حس می‌کنم. ‫منم حسش می‌کنم.
‫ولی می‌خوام که الان به من اعتماد کنی، خب؟
‫میای اینجا و از بدبختی‌هات بهم میگی،
‫ما دوتایی بدبخت می‌شیم تا جایی که ‫چیزی واسه از دست دادن نمونده باشه.
‫تراویس، دلت برام تنگ نشده؟
‫بابات عاشقته، خب؟
‫اون می‌خواد پیشرفت و رشدت رو ببینه!
‫بیا، تراویس.
‫پس، با من بیا.
‫بیا!
‫تراویس، حرفش رو باور نکن. ‫اون که پدرت نیست.
‫نذار رو مخت بره. بیا، تو می‌تونی.
‫ما باز هم می‌تونیم کنار هم باشیم. ‫این کار رو نکن.
‫اون از غم و اندوه تو تغذیه می‌کنه. ‫باید بیخیالش شی، تراویس.
‫باید بیخیالش شی، خب؟
‫خیلی‌خب، آفرین. تو می‌تونی. تو می‌تونی.
‫از پسش برمیای.
‫نه! منو ول نکن، خواهش می‌کنم.
‫بیا، خیلی‌خب. خوبه.
‫چیزی نیست، چیزی نیست، چیزی نیست.
‫پیش خودمی، پیش خودمی.
‫کارت خوب بود، حرف نداشت. خب؟
‫آره.
‫این نشونهٔ خوبی نیست.
‫بدو، تراویس. از پسش برمیایم.
‫موفق باشی! انتهای این مسیر راه خروجیه.
‫تراویس.
‫خداروشکر.
‫- بجنب! ‫- باید بریم.
‫- مامان! ‫- برو، برو، برو!
‫برو، فرار کن!
‫بهتون که گفته بودم.
‫همهٔ راه‌ها به من ختم می‌شه.
‫و بذارین روشن‌تون کنم:
‫یا روح این بچه و مامانش ‫رو تا ابد تسخیر می‌کنم،
‫یا من و تو یه معامله‌ای باهم می‌کنیم.
‫فقط کافیه که...
‫خودت بخوای!
‫- نه، نه، نه. ‫- بن.
‫- به حرفش گوش نده. ‫- نمی‌ذارم به تو و تراویس صدمه بزنه.
‫بن، این کار رو نکن. خواهش می‌کنم.
‫- این کار رو نکن. ‫- بن، نه!
‫دیگه بسه. دیگه نمی‌تونم.
‫یه نگاه به خودتون بندازین.
‫این‌جوری می‌خواین تا ابدیت زندگی کنین؟
‫دنبال ملت بیفتین؟
‫خب، می‌دونین چیه؟ اونقدرها ‫هم ترسناک نیستین، جدی می‌گم.
‫و... خب، تو یکی خیلی وحشتناکی.
‫می‌شه تا وقتی سخنرانیم تموم شه برگردی نبینمت؟
‫ممنون.
‫[بن متایس] ‫[۱۹۸۱ - ۲۰۲۳]
‫بهترین تصمیم رو گرفتی، بن.
‫اون‌ها هرگز نمی‌تونستن ‫به قلب شکسته‌ت کمکی کنن.
‫کرامپ داره از شماها سوءاستفاده می‌کنه.
‫داره ازتون سوءاستفاده می‌کنه تا ‫کثافت‌کاری‌هاش رو انجام بدین، که چی؟
‫تا ابد توی این خونه گرفتار شین؟
‫و باور کنین، من وقتی یه ‫کلاهبردار ببینم، می‌شناسم.
‫راستش، تمام این مدت سرتون رو کلاه گذاشتم.
‫آره، کل این دنبال کردن‌هاتون ‫یه حواس‌پرتی بود.
‫وقتی شما حواس‌تون پرت بود، ‫ما کلاه رو برداشتیم.
‫پس، شاید امروز روزی باشه که بخواین...
‫خطر رفتن به تیم برنده رو به جون بخرین.
‫روزی که دست به دستِ هم قیام کنین...
‫و از خودتون بپرسین که ‫حاضرین که یه قهرمان باشین؟
‫خدای من.
‫بهم قول میدی...
‫دیگه باهاشون کاری نداشته باشی ‫و هرگز دیگه سراغ‌شون نری؟
‫روحِ تو آخرین چیزیه که بهش احتیاج دارم.
‫خودت بهتر می‌دونی چیکار کنی.
‫می‌تونی نجات‌شون بدی.
‫بن! دوستات اینجان.
‫از لحظه‌ای که توی این خونه پا گذاشتی...
‫غمت رو می‌تونستم حس کنم.
‫من می‌دونم که دنبال چی هستی.
‫به حرفش گوش نکن.
‫به زبون بیارش.
‫قبول می‌کنم.
‫دستم رو بگیر...
‫تا با الیسای عزیزت باشی.
‫چرا که توی این دنیا...
‫تو هیچکس رو نداری.
‫هریت؟
‫دیر اومدی.
‫من اگه جای تو بودم ‫انقدر مطمئن حرف نمی‌زدم، کرامپ.
‫تو من رو حبس کردی،
‫و حالا وقتشه تا لطفت رو جبران کنم.
‫خودم آزادش کردم.
‫کار خودم بود.
‫رقت‌انگیزه.
‫کارشون رو تموم کنین.
‫باید اول از جنازهٔ من رد شن.
‫و منظورش از «جنازهٔ من» ‫در واقع جنازهٔ ماست!
‫این آخرین باری بود که به من خیانت کردین.
‫از این کار پشیمون می‌شین.
‫کلاه رو برداشتم!
‫بروس!
‫جلوش رو بگیرین.
‫- بیارش پیش ما. باید همین الان تبعیدش کنیم. ‫- آره.
‫صبرم دیگه به سر رسیده، پیرمرد.
‫نابودش کنین!
‫- بروس! ‫- بروس!
‫هنوز یه قسمتی از اون کلاه رو می‌خوایم.
‫من میارمش. می‌تونم کمکش کنم.
‫نه، نه، نه، تراویس!
‫برو...
‫دارم میام، بروس!
‫به تراویس کمک کنین!
‫- اونجا. ‫- از این‌طرف.
‫- دارم میام. ‫- کافیه.
‫خودم باید دست به کار شم.
‫وایسا، وایسا. حق با تو بود.
‫هرچی راجع‌به من و غمم گفتی درست بود.
‫کلاه رو بردار.
‫این آدم‌ها...
‫نمی‌تونی فرار کنی!
‫نمی‌تونن منو از غم درونم نجاتم بدن.
‫دارم میام!
‫- آوردمش. ‫- هریت، تو قدرتش رو داری.
‫کارش رو تموم کن!
‫ولی از دست تو می‌تونن نجاتم بدن.
‫وقتی غژغژ لولای در توی تالارهای ‫بی‌دروپیکر به‌صدا درمیاد...
‫جایی که هوا ساکنه...
‫این ارواح سرگردان نخواهند بود.
‫اون‌ها رو به آرامگاه نهایی خودشون برگردون!
‫بن، نه!
‫آره، دوباره بگو!
‫بـرگـرد!
‫دوستانت رو تا قیامت شکنجه می‌کنم!
‫دوباره بگو!
‫بـرگـرد!
‫بن!
‫همراه من بیا تا همسرت رو ببینی.
‫این آخرین فرصتته تا عشقت رو بهش ابراز کنی!
‫اون خودش می‌دونه.
‫بن.
‫نه.
‫ایول!
‫موفق شدیم. بیا. بیا بغلم، ‫مردکِ غول تشنگ.
‫فکر کنم حالا دیگه خونه‌تون رو پس گرفتین.
‫بن!
‫- خوبی؟ ‫- واو، کارت حرف نداشت.
‫واو.
‫حالا دیگه آزادین.
‫آزادین که به دنیای ارواح برگردین.
‫برین.
‫آزادین.
‫خیلی‌خب، قبلش باید ‫خط قرمزهامون رو مشخص کنیم.
‫حس می‌کنم خیلی از این ارواح نمی‌خوان برن.
‫تو چی؟
‫تأثیر طلسم به‌زودی از بین میره.
‫منم به گوی کریستالی خودم برمی‌گردم.
‫نه، راستش اون داخل هم جای بزرگیه.
‫من متعلق به همین خونه‌ام.
‫آره، این ارواحی که من می‌بینم ‫قطعاً نمی‌خوان از این خونه برن.
خب، می‌دونی...
‫بالاخره یکی باید مراقب‌شون باشه، مگه نه؟
‫زدی تو خال.
‫اشکال نداره.
‫برو، برو. نترس.
‫سوار شو.
‫چی شده؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫حتماً وسایلش رو به یکی که نیاز داره بده، خب؟
‫شک نکن حالِ چندتا از خانم‌های ‫خوش‌شانس کلیسا رو خوب می‌کنه.
‫تو که توی کلیسا کار نمی‌کنی.
‫ولی هنوز عاشق خیرات کردنم.
‫تو خوبی؟
‫من خوبم.
‫خیلی‌خب، نبینم جا بزنی.
‫امشب می‌بینمت.
‫هی!
‫سلام.
‫حالت چطوره؟
‫چقدر تو نازی.
‫این چیه دور گردنت؟
‫اسمت چیه؟
‫[تیتر تات]
‫- ببخشید دیر کردم.
‫سخنرانی یه‌کم زیادی طول کشید...
‫الان جدیدترین پزشک بیمارستان مرکزی نیو اورلئانز ‫روبه‌روتون وایساده.
‫آره!
‫پس، این یعنی شماها همین‌جا می‌مونین، درسته؟
‫این خبر رو می‌تونستم ‫هفتهٔ قبل بهت بدم، عزیزم.
‫به چه دردی می‌خوره وقتی این چیزها ‫رو از دوستِ واسطه‌ت نمی‌پرسی؟
‫- راست میگه. ‫- بن!
‫من ارشد کلاس‌مون انتخاب شدم.
‫چی؟
‫چی؟ عالیه!
‫و حدس بزن کی کاهن کلیسا شد؟
‫صرفاً واسه وقتی که یکی از ‫دوستات خواستن ازدواج کنن.
‫حتماً.
‫شما دوتا، بیاین داخل. ‫غذا سرد شد.
‫- خیلی‌خب، باشه. ‫- باشه.
‫خب، اجازه هست؟
‫خب، بن. قبل از اینکه پات رو داخل ‫خونه بذاری باید بهت هشدار بدم...
‫این ماجرا ممکنه ‫کلِ مسیر زندگیت رو تغییر بده.
‫این خطر رو به جون می‌خرم.
‫باشه، پس. خوش اومدی.
‫خیلی‌خب.
‫[پـایـان]