‫[برای اریک]
‫-جای قشنگیه همینطوره-
‫ولی خیلی نور خورشید نمی‌رسه. ‫فقط نور مصنوعی هست.
‫سرخ می‌شی دیگه.
‫با خودت محض اطمینان ضدآفتاب ببر.
‫از کار سخت لذت ببر.
‫ممنون.
چی شد؟
‫خفه نشی.
‫استفان!
‫عجیبه.
‫بیدارم.
‫ای بابا.
‫اینجا خونه‌ی منه.
‫- سلام سدریک. ‫- آقای بی‌خواب.
‫خوبی؟
‫آره.
‫آماده تعطیلات باش.
‫- کی می‌ری؟ ‫- امیدوارم دوشنبه برم.
‫دوشنبه؟
‫- سوپه. ‫- سوپ؟
‫- خانگیه؟ ‫- آره.
‫باید قبل رفتن یخچال رو خالی می‌کردم.
‫مرسی.
‫قابلی نداره.
‫- بریم؟ ‫- آره.
‫اون چیه؟
‫این؟
‫جولی واسم درستش کرده.
‫که ازم مراقبت کنه.
‫اجازه ندارم اینجا بندازمش.
‫و حالش چطوره؟
‫خیلی زود داره بزرگ می‌شه.
‫بیا بهت نشون بدم چطور دستمال‌ها رو تا بزنی.
‫این‌طوری.
‫بعد از مدرسه می‌رم دنبالش.
‫با هم غذا می‌خوریم.
‫بعد توی راهم به محل کار ‫خونه مادرش پیاده‌اش می‌کنم.
‫بیا، ببین.
‫دختره قراره دنیا رو تغییر بده.
‫جدی می‌گم!
‫باور می‌کنم.
‫امروز مادر ماریان، یکی از ‫دوست‌های بچگیم بهم زنگ زد.
‫شیش هفت سالی می‌شه که ندیدمش.
‫گفت می‌تونم برم دیدنش یا نه.
‫گفت که دوستم زندانه.
‫دلیلش رو نگفت.
‫نمی‌دونست که خارج کار می‌کنم.
‫خب؟
‫خب چی؟
‫می‌ری دیدنش؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید برم.
‫در هر صورت که قراره برم.
‫وقتی بهم زنگ زد...
‫عجیبه.
‫کلی از خاطرات بچگیم برگشت.
‫خاطرات جنگل.
‫خونه تابستونی‌مون...
‫کرم شب‌تاب گرفتنمون.
‫خرابکاری‌هامون.
‫اسمش چی بود؟
‫ماریان.
‫ماریان کرویتورو.
‫تعطیلات شما چند روزه؟
‫چهار هفته. واسه ساخت‌وساز.
‫مشکل چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫ممکنه یکم بیشتر بمونم.
‫بیشتر؟
‫یه کم.
‫سوپت رو گرم می‌کنم.
‫اولین قطارهایی که توی اروپا ساخته شدن...
‫اینجا بودن.
‫توی قرن هجدهم بود...
‫تاریخ دقیقش رو یادم نیست.
‫ببخشید.
‫جانم؟
‫دستم به شما خورد.
‫مشکلی نداره.
‫امروز صبح از یه خواب عمیق و سخت بیدار شدم.
‫چشم‌هام رو باز کردم.
‫به اطرافم در اتاق نگاه کردم.
‫و درحالی که هنوز نیمه بیدار بودم...
‫احساس وحشتی من رو فرا گرفت.
‫نمی‌تونستم اشیاء اطرافم رو اسم ببرم.
‫ساعت زنگ‌دار رو روی میز کنار تختم دیدم.
‫می‌دونستم که چیه.
‫ولی کلمات برام غریبه بودن.
‫حتی کلمه‌ی میز کنار تخت.
‫می‌دونستم پرده چیه. ‫که به آرامی به وسیله نسیم شناوره.
‫ولی کلمه‌ی «پرده»...
‫یا «نسیم صبحگاهی» به ذهنم نمی‌اومد.
‫اون وحشت به آرامی محو شد.
‫همین‌طور دراز کشیدم و به دنیای ‫اشیای غریبه اطرافم خیره شدم.
‫احساسی حیوانی داشتم.
‫حس می‌کردم کل اتاق بخشی از وجود منه.
‫من تبدیل به پرده و ساعت و روتختی ‫و نسیم صبحگاهی شده بودم.
‫هم اونجا بودم و هم نبودم.
‫همه‌چیز مایع شده بود...
‫و توسط یگانگی ده‌ها هزار چیز احاطه شده بود.
‫ولی بعدش صدای آژیری از دور رو شنیدم.
‫آژیر.
‫و بعد اسم اشیاء ناگهان مثل یک ‫موج خروشان به ذهنم برگشت.
‫بعدش بلند شدم و قهوه درست کردم.
‫سلام خاله.
‫تا ساعت هفت و نیم میام.
‫باشه.
‫اشکالی نداره.
‫خوب می‌شه. آره.
‫مرسی.
‫خداحافظ خاله.
‫سقف.
‫می‌بینیم که سطح اکسیژن پایین میاد...
‫و کربن دی‌اکسید و متان ‫و نیتروژن بالا می‌ره...
‫و این باعث نابودی گیاهان زمینی می‌شه.
‫پس گیاهی رو تصور کردم که ‫خودش رو با سیل منظم وفق بده.
‫باشه.
‫از کجا الهام گرفتی؟
‫خب من روی گیاهان رودخانه‌های ‫فصلی تحقیق کردم.
‫اون‌ها دوزیست هستن.
‫و از خصوصیات اکولوژیک ‫و مورفولوژیکشون استفاده کردم.
‫درحالی که گیاهان معمولی ‫می‌پوسن و نابود می‌شن...
‫گیاه من رشد می‌کنه تا ‫منابع بیشتری جمع بکنه.
‫حتی ریشه‌های جدیدی در میاره.
‫- ریشه‌های اضافی. ‫- بله.
‫بخشی زیر آبه می‌میره.
‫و بخش بالایی با رشد کردن و ریشه‌های جدید...
‫شناور می‌مونه تا سطح آب پایین بیاد.
‫یا تا وقتی که ریشه‌های جدید ‫ به خاک زیر آب برسن.
‫و این‌طوری گیاه می‌تونه زنده بمونه ‫و رشد کنه و جوانه بزنه.
‫توی طراحیت گلش کامل شکوفا شده.
‫گفتم شاید قشنگ باشه که ‫گل‌های شناور روی آب ببینیم.
‫محشره.
‫گلی که از سیل زنده می‌مونه.
‫ممنونم. حرف نداشت پالی.
‫کسی مایل هست که اختراع ‫ خودش رو به نمایش بذاره؟
‫سلام.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫واسم سوال بود.
‫این باغ مشترکه؟
‫یه‌جورهایی بله.
‫می‌تونی یه باغچه درخواست کنی. ‫ولی لیست انتظار داره.
‫بله. باشه.
‫علاقه داری؟
‫اوه نه.
‫خب.
‫- می‌شه یه سوالی ازت بپرسم؟ ‫- البته.
‫می‌دونی این‌ها چی هستن؟
‫بذرهای متفاوت.
‫این ممکنه بذر گندم باشه. ‫ولی مطمئن نیستم.
‫باید بکاریشون که مشخص بشه.
‫از کجا پیداشون کردی؟
‫نمی‌دونم.
‫توی جیبم پیداشون کردم.
‫آره، ممکنه از جای دوری اومده باشن. ‫با باد اومده باشن.
‫می‌‌تونی توی بخش من بکاریشون. ‫جا هست.
‫نه مرسی.
‫هرطور مایلی.
‫یکم هویج می‌خوای؟
‫لطف داری. ولی دارم یخچالم رو خالی می‌کنم
‫باشه، من می‌رم.
‫پس اون سمتی می‌ری؟
‫آره، می‌رم ویلوورده.
‫مسیرش طولانیه.
‫نه خیلی. چیزی نیست.
‫متوجه‌ام، باز هم زیاده.
‫آره، ولی پیاده‌روی واسه سلامتی خوبه دیگه.
‫آره، درسته.
‫تو چی؟
‫بیا یه نگاهی به خسارت بندازیم.
‫اینجاست.
‫فرسودگیه.
‫آره، می‌دونم.
‫می‌تونم تعمیرش کنم. ‫ولی جدی باید به فکر یکی دیگه باشی.
‫یه سری آشنا توی تارگوویسته دارم.
‫باشه، یه نگاهی بهش می‌اندازم.
‫تا دوشنبه آماده می‌شه؟
‫- اون موقع دارم می‌رم. ‫- سه شنبه.
‫این چیه؟
‫سوپ.
‫چیز...
‫خاصی نیست.
‫باشه.
‫دوشنبه.
‫بیا گرمش کنیم.
‫سوپ!
‫عجب سوپی.
‫آره، سوپ خوبیه.
‫توش چغندر ریختی؟
‫آره، چغندر هم داره.
‫همه چیز داره.
‫هیچ‌وقت آشپزی یاد نگرفتم.
‫گاهی‌اوقات می‌گم کاش یاد داشتم.
‫هیچ‌وقت واسه یاد گرفتنش دیر نیست.
‫نه ولی...
‫دست‌هام رو ببین.
‫دست‌هاش رو ببین.
‫خیلی کارها هست که ‫دوست دارم بکنم ولی نمی‌تونم.
‫فهرستش همیشه بلندتر می‌شه، نه کوتاهتر.
‫ولی تو که خیلی وقت داری میای!
‫با اون موتور توی بدنت هیچ‌وقت نمی‌میری.
‫موتور؟ کدوم موتور؟
‫باتری قلبم رو می‌گه.
‫الان حالت چطوره؟
‫تا حالا وارد بیهوشی کامل شدی؟
‫نه.
‫واسه عمل کامل بیهوشم کردن.
‫کامل کامل بیهوش بودم.
‫خیلی تجربه عجیبیه.
‫چشم‌ها بسته.
‫چشم‌ها باز.
‫زمان ناپدید می‌شه.
‫و مثل خوابیدن نیست.
‫همه چیز سیاهه.
‫پلک می‌زنی.
‫و همه چیز رفته.
‫چند روز بعدش خیلی خوابیدم.
‫خیلی چیزهای عجیبی...
‫دیدم.
‫که بچه‌ها دور تختم جمع شدن.
‫و آدریان گفت که می‌ره که کل دنیا رو بگرده.
‫و حینی که مردم می‌اومدن.
‫اتاق هم پر از جمعیت بود.
‫دور تخت، کنار پنجره.
‫حداقل پنجاه نفر آدم بود.
‫و همه‌شون رو می‌شناختم.
‫آندریا، دراگوس، گاوریل،
‫لیونل کوچولو.
‫خواهرت.
‫خودت هم اونجا بودی.
‫آره، بودی.
‫و صدای موسیقی می‌اومد.
‫و گریه می‌کردم.
‫گریه می‌کردم.
‫و بابت این دورهمی خیلی خوشحال بودم.
‫ولی چند روز بعد که کامل حالم خوب شد.
‫ساندا بهم گفت که توی بیمارستان ‫فقط اون اجازه ملاقاتم رو داشت.
‫فقط اون.
‫قلبت رو دستکاری کردن.
‫شوخی که نیست.
‫وقتی ماه آگست برگردی...
‫باید یه دورهمی بچینیم.
‫با همه.
‫خب؟
‫باشه.
‫می‌ری دیدن آنکا؟ ‫من امشب می‌رم بیمارستان.
‫بهش بگو به ساندا زنگ بزنه. ‫که تابستان بچه‌ها پیش هم باشن.
‫باشه.
‫سمت وین نرو.
‫برادرم دیروز رفت اونجا و جهنم بود.
‫از سمت گراتس برو.
‫گفتی گراتس.
‫سلام.
‫- ببخشید دیر کردم. ‫- اشکالی نداره.
‫این هم ترب ژاپنی.
‫- بیا. واسه موهات. ‫- مرسی.
‫زیر بارون گیر کردم.
‫آره.
‫می‌خواستم غذام رو ببرم. ‫ولی گفتم شاید بهتر باشه اینجا بخورم.
‫امکانش هست؟
‫آره، البته.
‫خاله، اون آقایی که شلوارک پاشه ‫می‌گه می‌شه اینجا غذا بخوره؟
‫باشه، چرا که نه.
‫کفش‌هات خیس شدن، نه؟
‫آره، می‌دونم.
‫می‌خوای بذاریشون روی شوفاژ که خشک بشن؟
‫گمون نکنم فکر خوبی باشه.
‫بعدش قراره مسیر طولانی‌ای بری؟
‫جانم؟
‫قراره با کفش‌هات مسیر طولانی‌ای بری؟
‫نه، توی ژت زندگی می‌کنم.
‫آهان. ژت.
‫خیلی وقت پیش اونجا زندگی می‌کردم. ‫پلیس دو میرویر.
‫جای خوبیه نه؟
‫هم. آره، خوبه.
‫معمولا می‌رم پارک.
‫با همکارهام بدمینتون بازی می‌کنم.
‫خیلی...
‫خیلی خوبه. مخصوصا الان که هوا گرم‌ تر شده.
‫همیشه خیلی شلوغه.
‫حتی شب‌ها.
‫به نظرم خیلی خاصه...
‫- سلام. ‫- سلام.
‫عصربخیر.
‫ممنون.
‫شب خوبی داشته باشی.
‫واسه اون پیک‌ها ناراحتم.
‫آره.
‫مخصوصا بخاطر کفش‌های خیسشون.
‫مامان خیلی مشتاقه که ببینت.
‫حتی خونه تابستونی رو هم آماده کرده.
‫جدی؟
‫آره، می‌دونم.
‫گفت که بهت بگم.
‫شیش تا پیغام واسم گذاشت.
‫خب چه خبر؟
‫چطوری؟
‫خیلی وقت ندارم.
‫خونه ام.
‫خوابیدم.
‫بعد دو، سه ساعت بیدار می‌شم.
‫کتم رو می‌پوشم و می‌رم بیرون.
‫چرخ می‌زنم.
‫می‌رم جاهای جدید.
‫چرخ زدن مردم رو می‌بینم. ‫معمولا با سگ‌هاشون.
‫و وقتی سردم بشه می‌رم خونه.
‫خسته شدم آنکا.
‫ماریان کرویتورو زندانه.
‫واسه چی؟
‫باورم نمی‌شه.
‫وقتی بچه بودیم خیلی ازش خوشم می‌اومد.
‫خیلی بانمک بود.
‫روانیش شده بودی.
‫ماریان. اوه ماریان.
‫آنکا.
‫می‌شه یه لحظه حرف بزنی؟
‫لطفا؟
‫می‌خوام صدات رو بشنوم.
‫این خوشمزه‌ست.
‫تنها چیزیه که توی درست کردنش خوبم.
‫خب تو...
‫- می‌خوای که فقط حرف بزنم؟ ‫- آره لطفا.
‫خیلی وقت ندارم.
‫خوابم برد.
‫واقعا؟
‫سوپت رو تموم کردم.
‫حالا هم باید بیرونت کنم.
‫صبح زود بخواب.
‫یه کتاب بخون.
‫از نوشیدنی و تلویزیون دوری کن.
‫نگران خودت نباش.
‫صرفا باید یه روتین متعادل زندگی پیدا کنی.
‫با احتیاط رانندگی کن. ‫استراحت کن.
‫از طرف من مامان رو ببوس.
‫شال‌گردن ابریشمی.
‫عاشقش می‌شه.
‫و یه سری از نقاشی‌های بچه‌ها.
‫ممکنه یه مدت بمونم.
‫منظورت چیه؟
‫نمی‌دونم که کی برمی‌گردم.
‫باشه.
‫سلام.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من، داشتم می‌رفتم ویلوورده.
‫که ماشینم رو بگیرم.
‫توی گاراژه.
‫توی ویلوورده.
‫تو چی؟ تو چیکار می‌کنی؟
‫من، واسه کارم اومدم.
‫روی خزه‌ها تحقیق می‌کنم.
‫درواقع یه خزه‌شناس هستم.
‫دارم یه مجموعه از تمامی خزه‌های ‫این ناحیه جمع می‌کنم.
‫راستش شمارشون از دستم در رفته، ولی...
‫جالبه.
‫می‌خوای ببینی؟
‫حتما.
‫این براکیتسیوم روتابلومه.
‫این هم اوندولاتوم دهلیزیه.
‫دو گونه خیلی معمول.
‫خزه‌ها اکثر جاها رشد می‌کنن، ‫ولی مردم متوجهشون نمی‌شن.
‫مثل من.
‫و چیزی که الان توی دستته....
‫مثل یه جنگل کوچیکه.
‫یه جنگل مملو از زندگی.
‫متوجه‌ام.
‫خزه‌ها از اولین گیاهانی بودن ‫که توی خشکی رشد کردن.
‫و به نظرم بعد از ما هم همچنان می‌مونن.
‫یعنی بیشتر از ما عمر می‌کنن.
‫به نظرم برخلاف اندازه‌شون، ‫واسه‌مون درس بزرگی دارن.
‫و خوردنین؟
‫نه، اصلا. ‫غیر قابل هضمه.
‫و کارت دقیقا چیه؟
‫دارم تحقیق می‌کنم که خزه‌ها به مزاحمت ‫در محیط زندگیشون چه واکنشی نشون می‌دن.
‫مثل آلودگی؟
‫مثلا.
‫و می‌شماریشون؟
‫آره.
‫یکی یکی.
‫با ذره‌بین کوچولوم.
‫ممنون.
‫من باید برم.
‫برم ماشینم رو پس بگیرم.
‫چی می‌بینی؟
‫برگ‌های خیلی کوچولو می‌بینم.
‫که تقریبا نامرئین.
‫واقعا قشنگه.
‫اولین قطارهایی که وارد اروپا شدن ‫به اینجا رسیدن.
‫تقریبا اینجا.
‫نمی‌دونستم.
‫بریم؟
‫وایستا!
‫گمت کردم.
‫ببین.
‫مرسی.
‫خیلی نزدیک شدی.
‫یکم بالاتر.
‫ممنون.
‫می‌بینی؟ به این می‌گن اسپوروفیت.
‫ساقه ریز و یه کپسول روش.
‫کپسول‌های روش باز می‌شن ‫که هاگ‌های خزه پخش بشه.
‫می‌شه کیفم رو بدی لطفا؟
‫باید همه چیز رو یادداشت کنی؟
‫آره، چون هر بار چیزهای جدید می‌بینم.
‫بیسکوئیت می‌خوای؟
‫چرا که نه.
‫ممنون.
‫باد شدت گرفته.
‫آره، داره سرد می‌شه.
‫یه چیزی توی کفشم گیر کرده.
‫صبر کن.
‫خاله.
‫بله، دارم میام.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫نه، فقط بشین.
‫بفرما.
‫ممنون! خیلی گرسنه بودم.
‫چون بیرون کار می‌کنی. ‫اشتهات باز می‌شه.
‫مراقب باش نسوزی. ‫آروم بخور.
‫- نوشیدنی می‌خوای؟ ‫- نه، ولی تو راحت باش.
‫اون چیه؟
‫- چی چیه؟ ‫- اون کیسه پلاستیکی.
‫یه جور سوپ.
‫سوپ؟
‫واسه تو.
‫واسه من؟
‫یه آقایی آوردش. ‫موهاش کوتاه بود و شورت پاش بود.
‫باید به مادرت زنگ بزنم!
‫عمرا!
‫اسمش چیه؟