‫[سال 1902، آفریقای جنوبی]
‫عالی‌جناب؟
‫گروهبان، من از طرف ‫صلیب سرخ اومدم اینجا...
‫و مایلم با ژنرال کیچنر صحبت کنم.
‫اینجا ژنرال کیچنر نداریم.
‫عالی‌جناب؟
‫عالی‌جناب؟ بذارید بیاد داخل.
‫خب اگه مورتون هست، ‫پس کیچنر هم همین اطرافه.
‫عذرخواهی می‌کنم، عالی‌جناب. ‫درحال حاضر امنیت توی اولویته.
‫ملاقات شما و ژنرال نباید درز کنه.
‫به خاطر بوئرها و این تاکتیک‌های ‫چریکی‌شون خیلی احتیاط می‌کنیم.
‫احتیاط؟
‫انگار اون قدر هم که باید ‫احتیاط کافی ندارید.
‫قربان، عذرخواهی می‌کنم‌ها...
‫ولی همین اردوگاه‌های کار اجباری، ‫علت پیشی گرفتن ما توی جنگ هستن.
‫بفرمایید.
‫اورلاندو، شوالیه‌ی درخشان ما.
‫لطف کردی اومدی.
‫کیچنر، قضیه چیه؟
‫مثل اینکه سر گفتن حقیقت ‫یه مقدار لیبرال بازی درآوردین.
‫الآن توی شرایط خوبی نیستیم.
‫خب، واسه خود امیلی توضیح بده.
‫اولین اقدامم بعد از ‫برگشتن به انگلستان همینه.
‫خودش بیرونه...
‫کنراد هم اومده.
‫مامان، چرا اومدیم این جا؟
‫یادت میاد چرا شاه آرتور و ‫شوالیه‌هاش میزگرد داشتن؟
‫چون به معنی برابری همگانی بود.
‫خیلی مهمه که افراد ذاتا ممتاز، ‫الگوی رفتاری بقیه باشن.
‫واسه همین من و پدرت به ‫صلیب سرخ کمک می‌کنیم.
‫تا به بقیه کمک کنیم...
‫نه که پشت جایگاه خودمون قایم بشیم.
‫همیشه یادت باشه.
‫یه سر می‌رم پیش بابات.
‫همین جا بشین، کنراد.
‫اگه شاه آرتور و شوالیه‌هاش هنوز بودن...
‫این جنگ وحشتناک تا الآن تموم شده بود، شولا.
‫معلومه. تو نقش کی رو داشتی؟
‫من که "لنسلوت" می‌شدم. ‫(شوالیه تاریخی)
‫پدرم هم می‌شد آرتور. ‫مادرم هم گینیور.
‫تو هم می‌شدی مرلینِ توانا.
‫جدی؟
‫خیلی مسخره‌ست. ‫داریم وقتمون رو تلف می‌کنیم.
‫چشم‌هات رو باز کن، ‫مردم دارن می‌میرن.
‫ما هم از طرف صلیب سرخ ‫مهمات و آذوقه آوردیم.
‫خدایا شکرت که طرف ما ـست.
‫طرف من که نیست.
‫زورش از دشمن ما هم بیشتره.
‫اینم ژنرال کیچنر.
‫دروازه رو باز کنید دیگه! ‫آذوقه‌ها رو هم بیارید!
‫امیلی!
‫همین جا بمون تا برگردم.
‫برو دنبال کنراد.
‫تو جهنم بپوسی، کیچنر.
‫زدمش! شلیک نکنید!
‫امیلی!
‫شلیک نکنید!
‫امیلی.
‫عزیزم، منم.
‫من کنارتم. ‫عزیزم، منم.
‫همینه، من کنارتم. ‫باید پیشم بمونی.
‫باید بمونی.
‫عزیزم؟
‫مراقب پسرمون باش.
‫درمقابل این دنیا و...
‫نذار دیگه هیچ‌وقت ‫چشمش به جنگ بیفته.
‫قول بده.
‫قول می‌دم.
‫[12 سال بعد]
‫کنراد، می‌دونی...
‫موقع پرواز، احساس آزادی دارم.
‫آره، منم خیلی مشتاقم بالأخره ‫خودم تنهایی برم پرواز.
‫داستان ایکاروس رو یادت نره، کنراد...
‫اون موقعی که خیلی ‫نزدیک خورشید شد.
‫من اون بخشش رو یادمه که ‫می‌خواست آزاد باشه، تو چی؟
‫خب تهش سوخت دیگه!
‫مثل اینکه برداشت‌هامون ‫از داستان شبیه هم نیست.
‫- خوش اومدین، عالی‌جناب. ‫- ممنون، شولا.
‫- ظهر همگی بخیر. ‫- ظهر بخیر، عالی‌جناب.
‫هنوز نمی‌خوای یه بار هم پرواز کنی، شولا؟
‫اگه خدا می‌خواست آدم پرواز کنه، ‫خودش بهش بال می‌داد.
‫آره، لابد دیگه. ‫تو راننده ماشین پدری؟
‫ولی چرا چرخ نداری؟
‫خانم واتکینز.
‫پنج دقیقه دیگه ‫توی اتاق مطالعه باش.
‫به روی چشم.
‫عالی‌جناب.
‫باید بخاطر وقاحتت توبیخ بشی.
‫نظر شخصی خودت مال خودته، پالی...
‫ولی من تحمل همچین سرپیچی‌ای رو ‫توی خونه خودم ندارم.
‫هرموقع شما قبول کردین، ‫منم قبول می‌کنم.
‫واقعا فکر کردین می‌تونین ‫من رو گول بزنین؟
‫منظورت چیه؟
‫شما دوباره درخواست ‫پسرخاله فلیکس از کنراد...
‫برای اینکه بره روسیه ‫پیش اون بمونه رو رد کردین.
‫تو از کجا خبر داری؟
‫ما دایه‌ها عاشق خبرچینی‌ایم.
‫و هممون هم متوجه شدیم شما ‫هیچ مشکلی نداری فلیکس بیاد اینجا،
‫ولی با این که کنراد بره اونجا مشکل دارین.
‫یا کلا هرجای دیگه‌ای بره.
‫آره، راست می‌گی. ‫شرمنده‌ام.
‫باید باهات در میون می‌ذاشتم.
‫دیگه ادب و شخصیتتون هم ‫با این پرواز رفتن‌ها فراموش کردین؟
‫باز چی کار کردم؟
‫هنوز بهم نوشیدنی تعارف نکردین.
‫آره، ببخشید.
‫و اگه باهام در میون می‌ذاشتی، ‫به نظرت در جواب چی می‌گفتم؟
‫که به نظرت...
‫ترس من از ایمن بودن ‫زندگی کنراد یه جور ضعفه.
‫ترسیدن طبیعیه.
‫ولی هر چقدر بیشتر ازش بترسی، ‫بیشتر احتمال داره واقعی بشه.
‫پس لابد منم دایه لازم دارم.
‫به نظر که دارین.
‫با یه دست هم بلدی بجنگی؟
‫معلومه.
‫اگه واسم حریفی مونده باشه.
‫شولا، واقعا به نظرت ‫زور چاقو از گلوله بیشتره؟
‫دیگه کسی با چاقو نمی‌جنگه.
‫الآنم برین واسه جلسه امروز ‫به سر و وضعتون برسین.
‫بابای منم اولین کت من رو ‫از اینجا واسم خرید.
‫کینگزمن، بهترین خیاط دنیا.
‫صبح بخیر.
‫عالی‌جناب.
‫اتاق پرو شماره یک رو ‫واستون حاضر کردیم.
‫ممنون.
‫کاش مادرت الآن می‌تونست ببینت.
‫خیلی بهت افتخار می‌کرد.
‫امیدوارم، پدر.
‫البته حس می‌کنم لباس شکار ‫بیشتر بهم بیاد...
‫یا لباس سیگار.
‫هر چیزی که بیشتر ‫به شخصیت خودم نزدیک باشه.
‫بی‌خیال، پدر...
‫یه دنیای بزرگ منتظر منه.
‫دیر یا زود مجبوری بذاری ‫ازش لذت ببرم، حتی اگه...
‫حتی اگه خودت نمی‌خوای.
‫می‌دونی...
‫کنراد...
‫اجداد ما آدم‌های وحشتناکی بودن.
‫کارشون فقط دزدی و دروغ و ‫غارت و کشتن بود، تا اینکه یه روزی...
‫یه نجابت رسیدن.
‫ولی اون نجابت...
‫از جوان‌مردی اون‌ها نبود.
‫از سرسختی و بی‌رحمی بود.
‫اون زمان اگه بهت می‌گفتن "آقا"...
‫مساوی با حکم مرگ بود.
‫مثل امروز مایه افتخار نبود.
‫ما خاندان آکسفوردیم...
‫نه یه مشت سرکش.
‫آکسفورد!
‫کیچنر.
‫چه جالب که جفتمون ‫یه جا میاییم خیاطی.
‫آره خب، مشتری‌های کینگزمن هم ‫آدم‌های درست حسابی‌ای هستن.
‫آکسفورد، می‌شه یه دقیقه صحبت کنیم؟
‫یه جای خلوت ندارین؟
‫پیشنهاد من اتاق الگوی طبقه بالا ـست، جناب.
‫عالیه.
‫کنراد، ایشون مورتونه. آجودانِ من.
‫مورتون، می‌شه مراقب کنراد جوان باشی؟
‫باعث افتخاره، ارباب.
‫خوبه.
‫متوجه شدم دعوت دوست اتریشی ما...
‫آرشیدوک فردیناند رو ‫برای شکار پرنده، رد کردین.
‫مطمئنا قوانین صلح‌جویانه شما ‫شامل پرنده‌ها که نمی‌شه، مگه نه؟
‫این که جفتمون اومدیم اینجا، ‫اصلا اتفاقی نبود، نه؟
‫دیگه دیوارهای وایت‌هال پر از موش شده.
‫واسه همین فکر کردم کینگزمن ‫جای امن‌تری برای صحبت کردنه.
‫نگرانی من اینه که ‫جاه‌طلبی‌های سیاسی فردیناند...
‫ممکنه واسش دردسر ساز بشه.
‫می‌خوام یه لطف کوچیکی بهم بکنی.
‫چه جور لطفی؟
‫پس قصدت واسه سرباز شدن جدیه؟
‫معلومه.
‫کدوم هنگ؟
‫نارنجک‌داران.
‫نارنجک‌داران، خب...
‫وقتش که رسید یه ندا بهم بده. ‫شاید یه کاری ازم بر اومد.
‫کنراد.
‫انگار آخرش هم قرار شده ‫همون لباس شکاره رو بگیری.
‫شبان من.
‫بنده یک تخم‌مرغ فابرژه‌ی ‫مخصوص برای شما آورده‌ام.
‫و در داخلش...
‫یک نسخه‌ی کوچک از آنگوس...
‫بز مورد علاقه‌ی شماست.
‫دیر کردی.
‫بشین.
‫اعتماد یعنی چی؟
‫اعتماد یعنی خیال آدم...
‫از صداقت طرف مقابل راحت باشه.
‫که سلاح ما برای...
‫تغییر جهان همینه.
‫من به کی اعتماد دارم؟
‫حیوانات.
‫اونا هیچ‌وقت ناامیدم نکردن...
‫و کورکورانه از من پیروی می‌کنن.
‫سوالی که الآن دارم اینه...
‫که می‌تونم به شما هم ‫مثل اون‌ها اعتماد کنم؟
‫جعبه‌های جلوتون رو باز کنید.
‫این حلقه‌ها می‌شن نماد ‫عضویت شما توی گله‌ی من.
‫دستتون کنید، تا توی ‫موفقیت ما سهیم بشین.
‫ولی...
‫اگه به من خیانت کنید...
‫می‌بینید که آخرین هدیه‌ی من...
‫داخل این حلقه‌هاست.
‫لاک‌پشت؟
‫لیاقتم یه حیوون بهتر نیست؟
‫راسپوتین، مال من خرسه. ‫حاضرم باهات عوضش کنم.
‫باشه، پرنسیپ. ‫من می‌شم خرس عظیم روسیه.
‫هر کدوم دلت می‌خواد بردار.
‫ولی حواست باشه...
‫که با شبان ما ‫مثل همون دلقکی که...
‫به خودش می‌گه تزار، ‫با احترام رفتار کنی.
‫بردار دیگه، راسپوتین. ‫برش دار.
‫اگه جرأت داری.
‫ماتا و اریک، کافیه دیگه. ‫ما اینجا...
‫یه گروهیم.
‫و راسپوتین هم...
‫مثل آنگوس دوست‌داشتنیِ خودمه.
‫دائم درحال شاخ زدن...
‫و آسیب زدنه.
‫ولی علاقه رو با ضعف اشتباه نگیر...
‫مرتیکه روسی عوضی!
‫همه هم خوب می‌دونن...
‫که لاک‌پشت...
‫آخرش برنده‌ی مسابقه‌ست.
‫حالا...
‫جاسوس من...
‫یا بهتره بگم موش کور من...
‫توی دولت انگلیس...
‫به گوشم رسونده که کیچنر...
‫خیلی نگران امنیت...
‫آرشیدوک فردیناند شده.
‫پرینسیپ، خرس کوچولوی من.
‫حاضری به کیچنر ثابت کنی...
‫که نگرانی‌هاش کاملا به جا بودن؟
‫بله حاضرم، شبان من. ‫ناامیدتون نمی‌کنم.
‫معلومه که حاضری!
‫حالا درک می‌کنی، فردیناند؟
‫پس بگو چرا دعوت شکارم رو قبول کردی.
‫راستش من تاکتیک‌های ‫ترسوندن کیچنر رو باور نمی‌کردم.
‫درمورد این که من ‫توی خطرم صحبت می‌کرد.
‫فقط یه آدم احمق هشدار ‫دوستش رو جدی نمی‌گیره، فردی.
‫خواسته‌ی خیلی زیادیه؟
‫فقط می‌خوام باهام برگردی، ‫که خودش بهت بگه چی کارت داره.
‫زمین انداختن روی تو هم سخته‌ها.
‫امشب نتیجه‌ی نهایی رو بهت می‌گم.
‫خوبه.
‫برو! برو!
‫من با حسن نیت اومدم اینجا، ‫شما با بمب از من پذیرایی می‌کنید؟
‫نباید با خودم می‌آوردمت.
‫باید زود بریم خونه، ‫که بتونم مراقبت باشم.
‫چی...
‫الآن من مراقب تو بودم. ‫به مراقبت تو هم نیازی ندارم.
‫معلومه که داری، کنراد.
‫ببخشیدها، ولی تو خیال می‌کنی ‫سر از کار این دنیا در میاری...
‫ولی درواقع یه پسربچه‌ای...
‫که نمی‌دونه مردم چه کارهایی ‫از دستشون بر میاد.
‫همین که مرگ مادر خودمو دیدم، ‫واسه فهمیدنش کافی نبود؟
‫مطمئنی همین جاست؟
‫هر کاری می‌گم بکن.
‫اولین کوچه سمت چپ.
‫این جا که بن‌بسته، احمق.
‫می‌دونستم اشتباه اومدیم.
‫منظورم کوچه بعدی بود.
‫بسه دیگه، اینجا اومدیم توی دید.
‫زودباش حرکت کن.
‫پدر، خیلی بلای وحشتناکی ‫سر فردی و سوفی اومد.
‫الآن دیگه جامون امنه، مگه نه؟
‫آره، ولی تا کِی؟
‫کم‌کم دارم می‌فهمم کیچنر نگران چی بود.
‫هیچی نشده شایعه شده که اتریشی‌ها ‫دارن نیروهاشون رو بسیج می‌کنن.
‫به نظر اونا این قاتل از یکی خط گرفته.
‫که نظر منم همینه.
‫آخه صربستان خیلی جای کوچیکیه. ‫چرا ازش احساس خطر کردن؟
‫چون چیزهای کوچیک ممکنه ‫تبدیل به مشکلات بزرگ بشن.
‫سال‌ها پیش، سه تا پسرعمو بودن.
‫بزرگه همیشه دردسر ساز بود...
‫سربازم رو پس بده!
‫توی جنگ قانون نداریم.
‫نشونت می‌دم، ویلهلم!
‫- مادربزرگشون، ملکه ویکتوریا بود... ‫- نیکلاس، بسه!
‫که ادبشون می‌کرد
‫بزرگ که شدن...
‫شدن قیصر ویلهلم آلمانی...
‫تزار نیکلاس روسیه...
‫و پادشاه جورج انگلستان.
‫حالا هم قتل فردیناند دست اون...
‫قیصر احمق یه بهونه داده...
‫که دعواهای بچگی‌شون رو ادامه بده.
‫ولی انقدر هم بچه نیستن ‫که جنگ به پا کنن، نه؟
‫خدا کنه.
‫و خداروشکر، ما پادشاه جورج ‫خودمون رو داریم...
‫که کمک کنه صلح برقرار بمونه.
‫ایناهاش.
‫نگاه کن.
‫سه تا عموزاده‌ی جوون...
‫که فکر می‌کردن ‫فرمانروا بودن بلدن.
‫ولی الآن سربازها واقعی‌ان.
‫دو تا کپی از این عکس بگیر...
‫و بگو فورا همراه این نامه تحویل بدن.
‫به مورتون می‌گم ‫شخصا رسیدگی کنه.
‫عالیه.
‫اعلی‌حضرت.
‫- اریک! ‫- قیصر بزرگ.
‫"خویشتن‌داری فضیلت است، ‫وظیفه‌ات را فراموش نکن."
‫اعلی‌حضرت پادشاه انگلستان، پسرعموی من...
‫اکیدا توصیه کرده هیچ کاری نکنیم!
‫یادتونه شاهزاده جورج چقدر کیف می‌کرد...
‫که مادر انگلیسی و پزشک انگلیسی‌ش ‫شما رو شکنجه می‌دادن؟
‫جورج نقض‌های بدن شما رو...
‫مسخره می‌کرد.
‫آره، آره. آره.
‫و اون آب‌زیرکاهی که کنارش هست...
‫پسرعموی روسی خودتون رو یادتون نره؛
‫تزار نیکلاس.
‫جورج درمقابل اون قیصر احمق، ‫اون یکی پسرعمو ـمون خودداری کنه.
‫پادشاه جورج همیشه حواسش ‫به منافع ما بوده.
‫چرا سر مسائل پیش پا افتاده ‫وارد جنگ بشیم؟
‫چون به صربستان قول داده بودیم.
‫بماند که از قیصر متنفرم.
‫بد نیست غرورش رو اندازه‌ی ‫دست کوچولوش خُرد کنم.
‫تصمیم عاقلانه‌ایه، تزار من.
‫روح روسیه در دستان شما امنه.
‫کل دنیا به شما می‌خنده...
‫که سر قولتون به اتریش نموندین.
‫حرف پادشاه انگلیس رو فراموش کنین.
‫می‌شه بری به جورج بگی ‫سرش تو کار خودش باشه؟
‫اگه دلم جنگ بخواد، ‫پس شروعش می‌کنم.
‫ما به عنوان متحد روسیه، چاره‌ای به جز ‫وارد جنگ شدن نداریم.
‫من که نمی‌فهمم. ‫قیصر و تزار جفتشون...
‫از پادشاه سرپیچی کردن. ولی چرا؟
‫سوال خوبیه.
‫قربان، با کمال احترام...
‫این بحث مال بعد از ‫وقتیه که جنگ رو پیروز شدیم.
‫نخست وزیر منتظره.
‫ما هم دیر کردیم.
‫مورتون راست می‌گه.
‫اعلی‌حضرت، مایه افتخارمه ‫که توی جنگ شرکت کنم.
‫- افتخار؟ ‫- آفرین، کنراد جوان.
‫ولی یک مشکلی هم هست.
‫از نظر قانونی، سن شما برای ‫داوطلب شدن کافی نیست.
‫ولی با این سنش ‫بعید نیست که فکر می‌کنه،
‫جون دادن برای کشور ‫افتخار محسوب می‌شه.
‫هدف جنگ، مُردن برای کشور نیست...
‫اینه که کاری کنیم ‫دشمن برای کشورش بمیره.
‫سرنیزه!
‫حتی من هم همچین ‫جنگی رو تصور نمی‌کردم.
‫جنگی که فکر می‌کردم ‫یک دهه طول بکشه...
‫فقط دو سال زمان برد.
‫منابع اروپا رو تخلیه کردیم...
‫و میلیون‌ها نفر ‫مرگ بیهوده داشتن.
‫آتش!
‫ما اعتماد بین مردم و ‫سلطنت طلبانی رو شکستیم...
‫که سلطنت رو حق ذاتی خودشون می‌دونن.
‫می‌دونین پادشاه جورج از کی ‫بیشتر از قیصر متنفره؟
‫از من.
‫سلطنت انگلیس...
‫بیش از 700 ساله که ‫اسکاتلند عزیزم رو تحت ستم قرار داده...
‫و زمان انتقام رسیده.
‫ما روسیه رو از جنگمون خارج می‌کنیم...
‫و با تمام قدرت آلمان...
‫روی نابودی انگلیس فشار می‌ذاریم.
‫راسپوتین...
‫تو برای مرگ پادشاه جورج حاضری؟
‫هر چی شما امر کنی، شبان من.
‫- خدمت اجباری شروع شده. ‫- آره، خبر دارم، کنراد.
‫خب؟
‫آخه، همین که داوطلبانه ‫نرفتم هم زشت بود...
‫کنراد، این یکی جنگ نیست. متوجه‌ای؟
‫مثل هیچ جنگ دیگه‌ای نیست.
‫مهم نیست! ‫می‌خوام توی جنگ باشم.
‫اسمش جنگ نیست. ‫اسمش مردنه.
‫یه چیزی شبیه همین مکالمه.
‫همین رو برو به کیچنر بگو.
‫هنوز خیلی جوونی، کنراد.
‫ولی همه سنشون رو دروغ می‌گن. ‫همشون دارن می‌رن.
‫می‌دونم.
‫و می‌دونم که دلت می‌خواد بجنگی.
‫نشون دهنده‌ی شخصیتته...
‫منم بهش افتخار می‌کنم.
‫آره، ولی ببین بهم چی دادن.
‫توی روستا.
‫نماد یه آدم بزدله.
‫و همچین حقارتی حق منه؟
‫شهرت چیزیه که مردم ‫درموردت فکر می‌کنن.
‫شخصیت چیزیه که تو واقعا داری.
‫صلیب ویکتوریا.
‫مال خودته.
‫آره.
‫وقتی منم مثل تو جوون بودم، ‫می‌خواستم به کشورم خدمت کنم.
‫اما خیلی زود واسم سوال شد ‫که ما چه حقی...
‫به سرزمین و دارایی...
‫و زندگی مردمی داریم که ‫می‌خوان از زادگاهشون حفاظت کنن؟
‫با هرکسی که کشتم...
‫یه تیکه از خودم کشته شد.
‫شاید بهتر باشه به جای این نشان...
‫یه پر با خودت حمل کنی.
‫روز بعدش اسلحه‌ام ‫رو زمین گذاشتم و...
‫یه برانکارد برداشتم.
‫باید واسه نجات دادنشون صلیب می‌گرفتم.
‫نه واسه کشتن‌شون.
‫بعد این که جای این ‫یه مدال گیرم اومد...
‫منم می‌رم توی کادر پزشکی.
‫به کیچنر درمورد این که ‫می‌خوای بهشون ملحق بشی گفتم.
‫و بهم گفت مطمئن باشم که ‫نمی‌ذاره یواشکی وارد بشی.
‫من یه تصوری دارم.
‫این پسر نماد روح روسیه‌ست.
‫باید روسیه رو نجات بدین.
‫باید از جنگ کناره‌گیری کنید ‫که از پسرتون محافظت کنید.
‫چرنده.
‫جرأت زیر سوال بردن ‫فرستاده خدا رو داری؟
‫جرأت بازی با زندگی پسرت رو داری؟
‫نیکلاس، تورو به خدا سر عقل بیا!
‫لطفا.
‫پسرخاله کنراد عزیزم...
‫از آخرین باری که ‫هم دیگه رو دیدیم خیلی می‌گذره،
‫و شرمنده که دارم واست ‫نامه می‌نویسم، اما...
‫امروزه نمی‌تونم راحت ‫به هر کسی اعتماد کنم.
‫خوش برگشتی.
‫چند وقتی هست که من به...
‫یه مثلا-کشیش‌ای شک کردم ‫به اسم راسپوتین.
‫تزار رو مسخ خودش کرده...
‫هم از نظر روحی، ‫هم از طریق تریاک...
‫و ترغیبش کرده تا ‫از جنگ کناره‌گیری کنه.
‫و تزار می‌خواد کناره‌گیری خودش رو ‫توی نطق سال نوی خودش اعلام کنه.
‫پسرخاله فلیکس سلام می‌رسونه.
‫امیدوارم رابط‌های پدرت ‫بتونه کمکی بکنه.
‫مورتون، نظری نداری؟
‫قربان، به نظر من؛ ‫توی شرایط سختی هستیم.
‫اصلا نمی‌شه به کسی اعتماد کرد.
‫من می‌گم یه گروه نخبه ‫از مردان رو تشکیل بدیم...
‫بفرستیم به روسیه، ‫و خودمون حلش کنیم.
‫موافقم. فورا دست به کار بشو.
‫اگه من نمی‌تونم توی ارتش باشم، ‫می‌شه حداقل کنار شما باشم؟
‫کنراد، می‌دونی که به پدرت قول دادم که...
‫تحت هر شرایطی ‫حواست به پسر من باشه.
‫می‌خوای کجا بری، کنراد؟
‫- روسیه. ‫- چرا؟
‫که به پسرخاله یوسپوف ‫تو ماجرای راسپوتین کمک کنم.
‫طرف داره کاری می‌کنه ‫روسیه کناره‌گیری کنه.
‫کیچنر، انقدر نیروهات کم شدن...
‫که به پسرهای جوون برای ‫عملیات‌های نظامی‌ات تکیه کردی؟
‫- با چه رویی... ‫- خفه شو، مورتون.
‫کنراد، بیا بریم.
‫زودباش!
‫عالی‌جناب؟
‫فقط دعا کنیم اوضاع روسیه انقدر وخیم نشه.
‫یه بسته دیگه اومده، جناب.
‫لعنت بهش، مورتون. ‫چقدر باید بخونم؟
‫واقعا شرمنده‌ام، عالیجناب. ‫دوست دارم کمک کنم، ولی...
‫حال‌وهوای دریا زیاد باهام نمی‌سازه.
‫خب برو بیرون دیگه. ‫یه هوایی تازه کن.
‫درسته.
‫[تلفات خط مقدم]
‫پنج میلیون کشته.
‫خدا منو ببخشه.
‫اول فردیناند، حالا هم کیچنر.
‫این اتفاقی نبوده.
‫کیچنر دوست شما بوده.
‫تازه بماند که آخرین امید کشورش بوده. ‫چطوریه که عصبانی نیستین؟
‫آکسفورد عزیز...
‫می‌خواستم بابت جنجال‌های ‫اخیر عذرخواهی کنم.
‫به نظر من، ‫کنراد خیلی پسر خوبیه.
‫بهش خیانت کردن. ‫باید یه کاری بکنیم.
‫همیشه واسه زشتی‌های دنیا آماده بود.
‫انقدر منو ندید نگیر، پدر. ‫می‌دونی که راست می‌گم.
‫همیشه که نمی‌شه ‫از مشکلات فرار کرد.
‫اما البته من به تصمیمات ‫تو احترام می‌ذارم...
‫و تمام تلاشم رو می‌کنم... ‫که توی مسیر آسیب دیدن قرارش ندم.
‫به نظر من ماجرا معدن آلمانی نبوده. ‫قضیه اصلی طولانی‌تره.
‫بعدش که موفق شدی چی؟
‫بعدش که من رو حین نابودی دنیا ‫همین‌طوری زندانی نگه‌داشتی چی؟
‫اگه تمام خانواده‌ها دیدگاه تو رو داشتن، ‫اصلا جنگی وجود نداشت.
‫ولی تا رسیدن اون روز...
‫بدون شک من مشغله‌ی جنگ رو دارم.
‫دوست همیشگی تو، کیچ.
‫این اصرارت برای ‫محافظت از من...
‫شکستت برای نجات مادر رو جبران نمی‌کنه.
‫معذرت می‌خوام، پدر.
‫نه، نه.
‫من معذرت می‌خوام.
‫بیا دنبالم.
‫دیگه وقتش شده بود.
‫به جمع ما خوش اومدی.
‫قراره توی جلسه توجیهی باشه؟
‫آره.
‫برو یه نگاه بنداز.
‫می‌دونی، این جنگ باعث شد بفهمم...
‫که نمی‌شه روی سیاست‌مدار ها...
‫برای انجام درست وظیفه‌شون حساب باز کرد.
‫پس تصمیم گرفتم که...
‫یه قدمی برداریم.
‫اصلا درک نمی‌کنم، پدر.
‫بذار توضیح بدم.
‫شخصیت من طوری شناخته شده ‫که انگار دلم نمی‌خواد مداخله کنم...
‫که یعنی شخصیت من درواقع طوریه ‫که مداخله‌کردن مخفیانه واسم آسون‌تره.
‫مثل خادم‌های خونه که همه جا دیده می‌شن، ‫ولی صداشون رو کسی نمی‌شنوه.
‫اساسا نامرئی.
‫البته مگر اینکه خادم‌های ‫خاندان آکسفورد باشن.
‫شولا و پالی شبکه‌ای...
‫از خادم‌ها رو جمع آوردی کردن، ‫که دنیا به چشم خودش ندیده.
‫وقتی اطلاعات بریتانیا از پشت ‫سوراخ‌های کلید فالگوش ایستاده،
‫افراد ما توی اون اتاق حضور دارن.
‫چه هوشمندانه.
‫خب، بعد از ترور فردیناند...
‫من رفتم ملاقات گاوریلو پرینسپ، ‫توی زندان ساراویوو.
‫ممنون.
‫چرا دوست منو کشتی؟
‫مست بودم. ‫دست خودم نبود.
‫من یه صرب ساده‌ام.
‫به عنوان یه صرب ساده...
‫چه انگشتر قیمتی‌ای داری.
‫با یه محفظه‌ی مخفی.
‫که بوی بادوم می‌داد. ‫که یعنی سیانور بوده.
‫انگشتر پرینسپ نشون می‌ده ‫که تنها عامل نبوده.
‫به قول خودت، کنراد. ‫قصه سر دراز داشته.
‫درسته.
‫نامه پسرخاله شما باعث شد ما ‫شبکه خودمون رو تا روسیه گسترش بدیم،
‫و نتیجه هم داد.
‫دایه‌ی تزار یه انگشتر دیگه ‫توی اتاق‌های راسپوتین پیدا کرد.
‫درست شبیه مال پرینسپ،
‫ولی به جای خرس، ‫روش لاک‌پشت بود.
‫پس به نظرم باید فورا بریم روسیه...
‫تا یه جوری از این ‫راهب حرف بکشیم.
‫ولی راسپوتین از هر نظر مقاومه.
‫تا وقتی اون زنده باشه، ‫تزار نظرش عوض نمی‌شه...
‫و اگه روسیه توی جنگ نباشه...
‫انگلستان نابود می‌شه.
‫عالی‌جناب.
‫جون یک نفر، ‫در ازای جون میلیون‌ها.
‫خب...
‫تنها راه موندن سر قولی ‫که به مادرت دادم...
‫اینه قولی که به خودم دادم رو بشکنم.
‫متأسفانه چاره دیگه‌ای نداریم.
‫وقتش رسیده گریگوری راسپوتین رو بکشیم.
‫راسپوتین دعوت پسرخاله شما ‫به مراسم رقص رو قبول کرده.
‫دایه‌ی تزار خبر داده که راسپوتین ‫درمقابل کیک‌های شیرین وسوسه می‌شه.
‫و حتی پسرهای شیرین.
‫پس بعد سرو غذای اصلی...
‫کنراد کاری می‌کنه که راسپوتین...
‫دعوتش برای خوردن دسر ‫توی یه اتاق تابستونی رو قبول کنه.
‫تا دسر تارت افسانه‌ایِ بیکول...
‫آغشته به سم بشه...
‫و منتظر سرو شدن بمونه.
‫پالی، دست به کار شو.
‫آره و...
‫یادت نره سم هم بزنی.
‫مجبورش کن کیک رو بخوره. فهمیدی؟
‫بله، پدر.
‫خوبه، امشب اسم ما سرکشه...
‫نه آکسفورد.
‫مهمان افتخاری ما، پدر راسپوتین.
‫شما پیش‌خدمتین، یا انگلیسی؟
‫هر کوفتی که هستین، ‫یه نوشیدنی واسم بیارین.
‫خودت یه راهبی یا رقاص باله؟
‫می‌بینم که تو اجرای حرکت بریوزکا ماهر شدی.
‫نظرت چیه که رقصان رقصان بری اونجا ‫و یه نوشیدنی برام بیاری؟
‫از انگلیسی‌ها خوشم میاد.
‫ولی معمولا واسه شرکت ‫تو جشن کریسمس این همه راه نمیان.
‫خب، من که معمولا نمیام. ‫ولی پسرم که قطعا...
‫تو این دوران شوم ‫خیلی از خودم باحال‌تره، میاد.
‫دنبال کسی‌ام که بتونه ‫یه جلسه با تزار برام ترتیب بده.
‫شاید تو بتونی کمکم کنی.
‫ولی من که راهب خاشعی بیش نیستم.
‫راهب خاشعی هستی ‫که کل حضار اینجا بهت احترام می‌ذارن...
‫یا ازت می‌ترسن.
‫من فقط وقتی شکمم سیر باشه ‫ تصمیم می‌گیرم.
‫خب، خدا رو شکر که دارن شام رو میارن.
‫خب...
‫پدرت بهم گفته اهل عشق و حالی.
‫آره. به نظرم تا حد ‫قابل قبولی روشن‌فکر هستم.
‫شما روس‌ها چه کارهایی می‌کنین ‫که انگلیسی‌ها هم ازش لذت ببرن؟
‫خب، هر کاری می‌کنیم.
‫غذا می‌خوریم، موسیقی گوش می‌دیم، ‫باله می‌رقصیم،
‫تنباکو می‌کشیم، ‫از آثار هنری لذت می‌بریم.
‫ولی بیش از هر چیز...
‫ترجیح می‌دیم عین ببر زندگی کنیم.
‫احیانا پسرهای انگلستانی ‫از چنین کاری لذت می‌برن؟
‫چرا.
‫ولی امشب نمی‌خوام چیزی یاد بدم.
‫اگه بهتون توهین کردم، خیلی عذر می‌خوام.
‫شرمنده پدر. ‫می‌خواد جامون رو با هم عوض کنیم.
‫ببخشید، عذر می‌خوام. عذر می‌خوام.
‫پام عین یه نفرین وحشتناک می‌مونه.
‫راستش، اگه از یه سری مسائل خبر نداشتم، ‫خیال می‌کردم پسرت می‌خواد بهم توهین کنه.
‫این‌طور که پیداست، ‫انگار خودت سعی داشتی .
‫آوازه‌ات به گوش همه رسیده.
‫خب، اگه آوازه‌ام به گوشت رسیده،
‫پات رو بذار رو پام.
‫شاید بتونم ترمیمش کنم.
‫- همین‌جا؟ ‫- اینجا که نه.
‫مسلما باید بریم یه جای خلوت دیگه.
‫این هم از جای خلوت.
‫منتظر کسی هستی؟
‫آره، دایه پسرم آشپز خارق‌العاده‌ایه،
‫واسه همین این کیک رو ‫پخت که به میزبانمون، شاهزاده، هدیه بدیم.
‫خواهشا...
‫شلوارت رو دربیار و بشین.
‫حتما.
‫اتاق رو برات گرم می‌کنم.
‫تابستون‌ها با دوستان ‫ میام اینجا.
‫برهنه تو آبگیر شنا می‌کنیم،
‫بعدش میایم تو و جلوی آتش میشینیم.
‫طبیعتا همین‌طوره دیگه.
‫این هم از این.
‫شلوارم رو درآوردم.
‫آروم تکونش بده.
‫حیات در خون خلاصه می‌شه.
‫جاری شدن خون موجب ترمیم می‌شه.
‫من هم می‌تونم به خون یاد بدم کجا جاری بشه.
‫زخمت رو سرسری درمان کرده بودن ‫و خیلی هم بد بخیه‌اش زدن.
‫کیکه خوشمزه است، مگه نه؟
‫آره. تارت بیکوله. کیک محبوب خودمه.
‫می‌تونیم وقتی دوباره شلوارم رو پام کردم، ‫با همدیگه بخوریمش.
‫نه خیر. خب، اگه بخوام ‫کارم رو درست انجام بدم،
‫باید انرژی داشته باشم.
‫خیلی خوشمزه است.
‫خیلی انگلیسیه.
‫آره. خیلی انگلیسیه.
‫- صدای چیه؟ بهتره بریم تو. ‫- نه، نه.
‫صدای راسپوتینه، صدای پدرتون نیست. ‫گمون کنم سمه داره منجر به مرگش می‌شه.
‫آروم باش. ‫بذار خونت جاری بشه.
‫- بذار زخم‌هات رو ترمیم کنم. ‫- باشه.
‫- بهم اعتماد کن. بهم اعتماد کن. ‫- وای خدا.
‫- وای خدا، دارم می‌بینمش. ‫- بهم اعتماد کن.
‫نگران نباش، من کمکت می‌کنم، ‫تو هم کمکم می‌کنی.
‫واسه چی می‌خوای تزار رو ببینی؟
‫تزار نباید از جنگ کناره‌گیری کنه.
‫واسه چی خیال می‌کنی کناره‌گیری می‌کنه؟
‫شنیدم دارن زیر سرش بلند می‌شن.
‫خوبه. حالا داریم به یه نتیجه‌ای می‌رسیم.
‫خب، اگه واقعا می‌خوای پات رو ترمیم کنم، ‫راستش رو بهم بگو.
‫واسه چی اومدی اینجا؟
‫اومدم اینجا...
‫- که؟ ‫- که...
‫- که؟ ‫- که بکشمـ...
‫عذر می‌خوام.
‫کیکتون...
‫به بدنم نساخت.
‫بیا!
‫باید پات رو سرد نگه داریم.
‫کافیه دو دقیقه تو آب یخ بمونه ‫که عین روز اولت بشی.
‫- پام... ‫- آره.
‫- ... خوب شده. ‫- آره.
‫آره.
‫بیا پیشم.
‫نه خیر. نه، نه، نه. ‫عصات رو برندار.
‫عصات رو بذار بمونه.
‫- آها، باشه. ‫- عصات رو بذار بمونه.
‫حرفت رو باور نکرده بودم.
‫بیا پیشم. بیا پیشم.
‫- واسه چی پدر داره می‌خنده؟ ‫- اصلا نمی‌دونم.
‫حالا بذار...
‫آب یخ روسیه...
‫درمان ابدیت رو تثبیت کنه.
‫بیا. بیا. بیا. بیا.
‫بیا. بیا.
‫- آفرین. آفرین، آفرین. ‫- خیلی یخه.
‫بذار مام طبیعت واسه خودش جادو کنه.
‫دو دقیقه بمون.
‫دو دقیقه که بمونی، درمان می‌شی.
‫درمان می‌شی.
‫تارت بیکول.
‫بگو ببینم، تارت بیکوله کلی بادوم داشت.
‫تارت بیکوله دیگه چی داشت؟
‫اصلا بلد نیستم. من که آشپز نیستم.
‫خب، من که هستم.
‫ضمنا، خودم می‌دونم ‫دیگه چی بوی بادوم می‌ده:
‫سیانور!
‫اگه آوازه‌ام درست و حسابی ‫به گوشت رسیده بود،
‫می‌دونستی که هر روز صبحانه ‫یه کم زهر می‌خورم...
‫- تو دردسر افتاده. ‫- ... که مصونیت بدنم رو حفظ کنم.
‫حالا شد یه چیزی.
‫وقتشه که... رو قبرهاتون برقصم.
‫برو به پدرت کمک کن.
‫پدر. پدر. وای خدا. داری یخ می‌زنی.
‫پدر، حالت خوبه؟ نفس بکش.
‫خیلی سردمه. خیلی سردمه.
‫شولا.
‫شلیک کن.
‫شلیک کن!
‫بهم شلیک کن.
‫خواهش می‌کنم من رو بکش.
‫ای پسر خوشگل.
‫پات رو درمان کردم.
‫ولی وضع گردن پسرت خیلی بدتر از پای خودته.
‫بابت پای جدیدم ازت ممنونم.
‫حالت خوبه؟
‫خوبم. ممنون.
‫نه خیر. خودم از تو ممنونم. ‫تو جونم رو نجات دادی.
‫تو هم جون من رو نجات دادی.
‫شولا چی می‌شه؟
‫خوب می‌شه بابا. ‫کافیه یه کم بخوابه.
‫چرا پسر جماعت همیشه این‌قدر گند بالا میاره؟
‫بلندش کنین. ‫وقتشه که بریم.
‫حتما داری سر به سرم می‌ذاری!
‫ازت می‌خوام کار ناتمام راسپوتین رو ‫به اتمام برسونی.
‫ایدئولوژی و گرایش سیاسیت برام مهم نیست.
‫انقلابت رو به راه بنداز...
‫و پای روسیه رو از جنگ من کوتاه کن...
‫همرزم لنین.
‫چشم جناب شبان.
‫انقلابم که به سرانجام برسه...
‫قدرت ملت باقی‌مونده اون‌قدر زیاد می‌شه...
‫که یه مشکل بیشتر ‫براتون نمی‌مونه:
‫باید کسی رو از جناح راست پیدا کنین ‫که هم‌سطح من باشه و ثبات برقرار بشه.
‫چش شده؟
‫پدرت امروز سوگند صلح‌جوییش رو زیر پا گذاشت.
‫ولی کار درستی کرد.
‫درست یا غلطش فرقی نداره، ‫به هر حال کار دشواری بوده.
‫♪ تولدت مبارک. ♪
‫♪ تولدت مبارک کنراد جان. ♪
‫♪ تولدت مبارک. ♪
‫آفرین.
‫ازت ممنونم.
‫امروز ثابت کردی مرد شدی...
‫و مایه سرافرازی همگیمون بودی.
‫تولدت مبارک کنراد.
‫ممنون پدر.
‫خوشحالم که بالاخره می تونیم به توافق برسیم.
‫خب، دیگه می تونیم.
‫مطمئنم الان که دیگه ‫نوزده تا شمع رو فوت کردم،
‫قبول می کنی به ارتش ملحق بشم...
‫و در قبال کشورم انجام وظیفه کنم.
‫کنراد، تو که امروز فراتر از حد خودت ‫در قبال کشورت انجام وظیفه کردی.
‫خواسته من اصلا به سنت مربوط نیست.
‫پدر، به خاطر سنم بود ‫که خواسته‌ات عملی شد دیگه.
‫الان دیگه هیچ‌جوره نمی‌تونی جلوم رو بگیری.
‫فقط ازت می‌خوام که حداقل راضی باشی.
‫عذر می‌خوام کنراد.
‫ولی اجابت خواسته‌ات، ‫تنها کاریه که نه می‌تونم...
‫و نه حاضرم انجامش بدم.
‫قیصر بزرگ.
‫نیروهای محاصره دریاییمون ‫در حوالی انگلستان،
‫یه کشتی مسافربری آمریکایی دیگه رو ‫هم غرق کردن.
‫احتمالش هست که طاقت ‫رئیس‌جمهور آمریکا به زودی طاق بشه...
‫و اگه در حمایت از انگلستان ‫به جنگ ملحق بشن،
‫ازشون شکست می‌خوریم.
‫جنگ که قانونی نداره.
‫ضمنا، گرسنگی دادن به مردم انگلستان ‫تا حد مرگ به ریسکش می‌ارزه.
‫ولی اگه این رو ارسال کنین،
‫ریسکش کاهش پیدا می‌کنه.
‫مطمئنی؟
‫بله قیصر بزرگ.
‫تسیمرمان رو وصل کنین.
‫سلام تسیمرمان، متنی رو که می‌گم تلگراف کن.
‫سریعا ارسالش کن. ‫با رمزنگاری سطح بالای قیصر ارسالش کن.
‫[دفتر اطلاعات نیروی دریایی بریتانیا.]
‫آقایون...
‫رد یه پیام با اولویت بالا رو زدیم.
‫هر کاری که دارین می‌کنین، ‫همین الان دست بردارین.
‫باید این پیام رمزی رو سریعا رمزگشایی کنیم.
‫چای میل دارین؟
‫ممنون می‌شم.
‫آفرین ریتا.
‫قیصر همین رمزنگاری رو به کار می‌برده.
‫حتما رمزنگاری به شدت مهمیه.
‫می‌تونی رمزگشاییش کنی؟
‫یک! دو! سه! چهار!
‫واسه رمزگشاییش ‫اطلاعات خیلی بیشتری لازمم می‌شه.
‫از دشمن چشم برندارین!
‫با تفنگتون سمت چپ رو نشونه بگیرین!
‫شلیک کنین!
‫ممنون.
‫چمن از چه می‌روید؟
‫از خون! از خون! از خون!
‫شما چه می‌کنین؟
‫می‌کشیم! می‌کشیم! می‌کشیم!
‫بفرمایین چای.
‫بجنبین! به پیش!
‫اوهوم، بله.
‫دارم با الگوی رمزگشایی می‌خونمش دیگه.
‫این هشته «ز» بود یا «ر»؟
‫خداوند یار و همراه همگیتون باشه.
‫ضمنا، یادتون باشه:
‫«دولچه ات دکوروم است پرو پاتریا موری.»
‫یعنی چی؟
‫«جان دادن در راه وطن ‫شیرین و به جاست».
‫یه راست از آلمان اومده.
‫ممنون.
‫دارم با الگوی رمزگشایی می‌خونمش دیگه.
‫این هشته «ز» بود یا «ر»؟
‫«ز» بود. ممنون.
‫رمزگشاییش کردم.
‫آرتور تسیمرمان، ‫وزیر امور خارجه آلمان، از برلین...
‫به سفیرشون تو مکزیکو سیتی ‫پیام فرستاده بوده.
‫به مکزیک پیشنهاد اتحاد داده.
‫آلمان می‌خواد توجه آمریکا رو ‫به جای دیگه‌ای جلب کنه،
‫واسه همین از مکزیک خواستن ‫به آمریکا حمله کنه.
‫همه‌چی کتبا ذکر شده.
‫پس رئیس‌جمهور ویلسون که این پیام رو ببینه، ‫چاره‌ای جز...
‫شرکت در جنگ نداره.
‫بعدش هم جنگ به اتمام می‌رسه.
‫احسنت. وای، پالی عزیزم.
‫احسنت به تو.
‫خیلی خارق‌العاده‌ای.
‫واسه کنراد هم جای امید هست.
‫احسنت آکسفورد.
‫فامیل احمقم، قیصر، بالاخره گور خودش رو کند.
‫با این تلگراف زدی تو خال پیر پسر خان. ‫مایه افتخار کیچنر می‌شی.
‫خب، به نظرم بهتره نوشیدنی بخوریم
‫ممنون اعلیحضرت، ‫ولی من سوگند خوردم تا کنراد...
‫به سلامت از جنگ برنگشته، الکل نخوردم.
‫چرا زودتر نگفته بودی؟
‫کاری می‌کنم که خطرناک‌ترین وظیفه پسرت ‫تیز کردن مدادهای ژنرالمون باشه.
‫مطمئن نیستم کار منصفانه‌ای باشه.
‫اورلاندو، می‌دونی با این تلگراف ‫جون چند تا پسر رو نجات دادی؟
‫حداقل بذار من هم ‫جون یکیشون رو نجات بدم دیگه.
‫خب...
‫حالا که امنیت کنراد تضمین شده،
‫پادشاه جورج منتظر پاسختونه جناب رئیس‌جمهور.
‫ولی چطور ممکنه این تلگراف واقعی باشه؟
‫حتی آلمانی‌ها هم ‫این‌قدر حماقت به خرج نمی‌دن.
‫- ولی قربان... ‫- تا این مسئله کاملا اثبات نشه،
‫هیچ کاری نمی‌کنم.
‫داگلاس.
‫لطفا یه لیوان نوشیدنی با یخ بیار.
‫[مرکز فرماندهی جبهه غربی.]
‫ستوان آکسفورد هستم قربان، در خدمتم.
‫آها، آره. آکسفوردی.
‫چه خوش‌شانسی. ‫اعزامت کردن که برگردی لندن.
‫قربان، حتما اشتباهی شده.
‫نه. افراد شجاع شانس میارن...
‫البته سوگلی‌های پادشاه هم شانس میارن.
‫با اجازه قربان.
‫خبردار!
‫نائب سرجوخه.
‫بله قربان؟
‫اسمت چیه؟
‫نائب سرجوخه رید هستم قربان.
‫دنبالم بیا.
‫فکر کنم شما شولا باشین.
‫درسته.
‫از طرف کنراد اومدم که دوک رو ببینم.
‫خب، اسمتون چیه جناب؟
‫سوال خوبی پرسیدین. ‫جوابش پیچیده است.
‫فقط می‌تونم شخصا به اطلاع خود دوک برسونم.
‫خب، به هر حال باید اسمتون رو بگین.
‫حرفم به نظرتون مسخره میاد،
‫ولی به نقل از کنراد، اسم من لانسلوته.
‫شما مرلین هستین، من هم باید ‫به دیدار شاه آرتور برم.
‫دنبالم بیاین جناب.
‫«همچنان به صحت این تلگراف مشکوک هستند.»
‫«نگرانند که ویلسون در جنگ شرکت نکند.»
‫یه مشت احمق و نادانن. ‫دیگه حرفی باقی نمونده.
‫پالی، به نظرت می‌تونیم شبکه‌مون رو ‫تا کاخ سفید گسترش بدیم؟
‫اکثر خدمه خانگیشون تو انگلستان آموزش دیدن، ‫پس نباید کار دشواری باشه.
‫که این‌طور. خب، پس مشغول شو.
‫همین الان مشغول می‌شم.
‫ممنون.
‫بله، بیا تو.
‫عالی‌جناب. یه مهمون داریم.
‫کیه؟
‫از دوستانه کنراده، می‌گه اسمش لانسلوته...
‫و می‌خواد شاه آرتور رو ببینه.
‫چی؟
‫با شنیدن این حرفش ‫خاطرات خوشی به یادم اومد.
‫می‌شه بفرستیش تو؟
‫چشم قربان.
‫جناب.
‫اسمت چیه؟
‫نائب سرجوخه رید، عضو هنگ ‫«نگهبانان مشکی» هستم قربان.
‫پس واسه چی لباس فرم «نارنجک‌داران» تنته؟
‫اِم، متن این...
‫متن این نامه از توضیحات من بهتره.
‫شرایط یه مقدار سورئاله قربان.
‫عجیبه.
‫نامه از طرف کنراده.
‫تو هم که لانسلوتی.
‫سلام پدر جان. ‫من هم می‌تونم باز دربیارم.
‫جام رو با آرچی رید، ‫همین شخصی...
‫که جلوت وایستاده، ‫عوض کردم.
‫اسمت آرچیه؟
‫- آدم خوبیه... ‫- بله قربان.
‫که صرفا داره از دستورات من ‫پیروی می‌کنه...
‫و احتمالا خودش هم ‫عین خودت گیج شده.
‫خواهشا حواست باشه ‫که به خاطر اعمال من تو دردسر نیفته.
‫بالاخره فردا به آرزوم می‌رسم ‫و می‌رم خط مقدم.
‫فعلا هم یه شعر ضمیمه نامه‌ام می‌کنم ‫که به نظرم ازش خوشت بیاد.
‫«چون گدایان پیر گونی پوش،»
‫«خمیده گشته‌ایم.»
‫«با پاهایی کج و خسته، ‫سرفه‌کنان چون جادوگران پیر،»
‫«از میان گل و لای می‌گذشتیم،»
‫«تا آن که به شراره‌های ‫خیره‌کننده پشت کرده...»
‫«و لنگ لنگان عازم ‫استراحتی دورهنگام گشتیم.»
‫«سربازان در خواب رژه می‌رفتند.»
‫«چکمه بسیاری از پایشان درآمده بود، ‫اما خونین و مالین،»
‫«به زور پیش می‌رفتند.»
‫«هیچ‌کس توان پیش‌روی نداشت، ‫همگی نابینا شده بودند.»
‫«خستگی داغونشون کرده...»
‫«و حتی فریاد سربازان بی‌خوابی...»
‫«که پشت سرشان کم می‌آوردند...»
‫«را هم نمی‌شنیدند.»
‫سربازان تازه‌وارد.
‫به خط مقدم خوش اومدین.
‫تو این سنگر مستقر می‌شین و طی شش...
‫اصلا باورم نمی‌شه. ‫پیغام‌رسان اومده!
‫بیاین بچه‌ها!
‫خب، بجنبین دیگه بچه‌ها! ‫هواش رو داشته باشین!
‫شلیک کنین!
‫واینستا!
‫شلیک نکنین!
‫تلاش خوبی بود بچه‌ها.
‫این جنگ همیشه یه‌جوری غافلگیرم می‌کنه.
‫یه آلمانی پرچم انگلستان رو تکون می‌داد! ‫بعدش می‌خوان چیکار کنن؟
‫بذار خودم جواب سوالت رو بدم استوار.
‫به صف شین!
‫پیغام‌رسانه در واقع ‫یکی از جاسوس‌های بریتانیا بود.
‫داشت اطلاعات مهمی رو برام می‌آورد.
‫کشورمون به اطلاعاتش نیاز داره...
‫و از همین روی، ‫شش داوطلب می‌خوام.
‫به محض تاریکی هوا، با خودم میاین ‫که جسدش رو برگردونیم.
‫احسنت پسر.
‫دیگه کی داوطلب می‌شه؟
‫استوار؟
‫شما پنج نفر. ‫یه قدم بیاین جلو ببینم. به پیش!
‫پنج سرباز شجاع دیگه هم داوطلب شدن قربان.
‫چه عالی. ‫نیمه‌شب حرکت می‌کنیم.
‫شلیک نکنین.
‫اگه صدامون به سنگرشون برسه، ‫از دو طرف بهمون شلیک می‌کنن.
‫شترق.
‫خواهش می‌کنم من رو نکش.
‫خیلی شرمنده‌ام.
‫صدای چی بود؟
‫«صحبت به زبان آلمانی.»
‫اونجاست.
‫شلیک نکنین!
‫نه!
‫شلیک نکنین!
‫اولین بارته که اومدی اینجا پسر؟
‫آروم باش.
‫از یه جناحیم.
‫خدا پدر طراح پرچم انگلستان رو ‫بیامرزه، مگه نه؟
‫راستش رو بخوای، ‫از دست دادن پام...
‫از اولین باری که اومده بودم اینجا ‫هم بهتر بود.
‫خیلی عذر می‌خوام، ‫من الان نباید گریه کنم.
‫بیا اینجا و کمکم کن. ‫دارم یخ می‌زنم.
‫بیا اینجا. بیا ببینم.
‫خیال می‌کردم از خواسته‌ام اطمینان دارم.
‫پدرم بهم هشدار داده بودها.
‫پدرم بهم هشدار داده بود. ‫من به حرفش گوش ندادم،
‫ولی حرف‌هاش الان خیلی منطقیه.
‫حتی فرصت نکرده بودم باهاش خداحافظی کنم.
‫خب، پیشنهاد می‌کنم ‫مشکل جفتمون رو حل کنیم، موافقی؟
‫ببین.
‫باید این رو به دست ‫فرماندهان رده بالا برسونم.
‫ممکنه محتویاتش خاتمه یافتن ‫این جنگ کوفتی رو تسریع کنه.
‫از اون جایی که من نمی‌تونم ‫به این زودی‌ها راه برم...
‫پیشنهاد می‌کنم تو مأموریتم رو ‫به اتمام برسونی...
‫و وقتی رفتی خونه، ‫عین یه قهرمان به پیشوازت بیان.
‫نه، نه. نه. ‫عین قهرمان به پیشوازمون میان.
‫چیزی نیست. هوات رو دارم.
‫«صحبت به زبان آلمانی.»
‫ای بابا. بجنب!
‫هواشون رو داشته باشین!
‫هواشون رو داشته باشین بچه‌ها!
‫بجنب دیگه!
‫مسلسل‌داره رو بکشین!
‫هواش رو داشته باشین!
‫بجنب!
‫بدو!
‫- بجنب دیگه پسر! بدو! ‫- بدو! بدو! بدو!
‫حالتون خوبه؟ ‫حالتون خوبه؟
‫یا خدا! کارت حرف نداشت! ‫به عمرم چنین چیزی ندیده بودم.
‫اصلا خودت اونجا چه غلطی می‌کردی؟
‫بهتره از اون بپرسین. ‫از اون بپرسین.
‫خودش همه‌چی رو توضیح می‌ده.
‫کل نیروی انفجار شامل حالش شد قربان.
‫آره. ولی حداقل تو تونستی برگردی پسرم.
‫از من بشنو، اگه بابت این کارت ‫بهت نشان صلیب ویکتوریا ندن،
‫دیگه نمی‌دونم به کی می‌خوان بدن.
‫باید مأموریتم رو ادامه بدم.
‫باید سریعا این رو به دست ‫فرماندهان رده بالا برسونم.
‫خودم شخصا می‌برمت پیششون. ‫اسمت چیه سرباز؟
‫آرچی هستم. نائب سرجوخه آرچی رید هستم.
‫گفتی اسمت آرچی ریده؟
‫آره.
‫همین طوره.
‫نائب سرجوخه آرچی ریدی؟
‫عضو دسته سگانِ اولین گردانِ ‫هنگ «نگهبانان سیاه»ـی؟
‫درسته.
‫بهتر از این بلد نیستی ‫لهجه اسکاتلندی دربیاری؟
‫تو که آرچی رید نیستی.
‫نائب سرجوخه آرچی رید از دوستان منه.
‫من هم داشتم شب تا صبح دنبالش می‌گشتم. ‫پس بگو کی هستی؟
‫باشه، باشه. درست می‌گی. ‫توضیحش ساده است.
‫- من آرچی رید نیستم. ‫- جاسوس آلمانی عوضی.
‫من کنراد...
‫پسرتون در حین خدمت کشته شد قربان.
‫چی؟
‫پالی.
‫پسرم.
‫چرا؟
‫[چارلز ادواردز.]
‫«ای دوست من، اگر تو هم می‌توانستی...»
‫«در خوابی خفقان‌آور، ‫پشت گاری حامل اجسادشان حرکت کرده...»
‫«و تکان خوردن چشمان سفیدشان را ‫بر چهره‌هایشان...»
‫«بر چهره‌های آویزانش شاهد باشی...»
‫«اگر تو هم می‌توانستی صدای...»
‫«غرغره خونی را به کراهت سرطان...»
‫«و به تلخی نشخوار...»
‫«که از ریه‌های کف‌کرده‌شان...»
‫«بر زخم‌های بهبود نیافتنی ‫و کریه زبانشان جاری بود...»
‫«بشنوی،»
‫«چنین دروغ پرقدمتی را...»
‫«با شوق فراوان...»
‫«به خورد کودکان مشتاق...»
‫«عزت و افتخار نمی‌دادی:»
‫«دولچه ات دکوروم است...»
‫«پرو پاتریا موری.»
‫جان دادن در راه وطن...
‫شیرین و به جاست.
‫اینجانب، نیکلای الکساندروویچ رومانوف،
‫امپراتور روسیه،
‫بدین وسیله، با کناره‌گیری آنی از سلطنت،
‫خودم و نوادگانم را...
‫از تاج و تخت...
‫دور می‌دارم.
‫معلوم شد اسنادی که کنراد برگردونده بود،
‫نسخه خطی همون تلگراف سفیر آلمان بود ‫که رمزگشاییش کرده بودم.
‫اثبات قطعی مورد نیاز آمریکا تأمین شد.
‫آمریکا دیگه مجبوره تو جنگ شرکت کنه.
‫کنراد در راهی که همگی ‫شکست خورده بودیم، موفق شد.
‫جناب شبان.
‫شرافت قواعد خاصی داره،
‫ولی آدم با استفاده از حواس‌پرتی حریف ‫به نفع خودش، قواعدش رو زیر پا می‌ذاره.
‫- چیه؟ ‫- عذر می‌خوام جناب شبان،
‫ولی خبر ناخوش‌آیندی به دستم رسیده.
‫با این که نقشه شما در راستای روسیه ‫به شدت موفقیت‌آمیز بوده،
‫نقشه من در راستای دور نگه داشتن ‫آمریکا از جنگ، نتیجه عکس داده.
‫قراره نسخه اصلی تلگرافی رو ‫که به زور به قیصر گفته بودم بفرسته...
‫به دست رئیس‌جمهور آمریکا برسونن.
‫ممکنه آمریکایی با مشاهده این مدرک قطعی، ‫تو جنگ شرکت کنن.
‫آماده باش.
‫از مردانی که اشتباهاتشون رو ‫قبول می‌کنن خوشم میاد، جدی می‌گم.
‫ولی از زنانی که اشتباهاتشون رو ‫تصحیح می‌کنن بیشتر خوشم میاد.
‫به دوست آمریکاییمون، دوپونت، ‫بگو ماتا رو وارد کاخ سفید کنه.
‫وقتشه که رئیس‌جمهورشون رو جادو کنی ماتا.
‫دیگه برین.
‫وقتشه به رئیس‌جمهورشون نشون بدم ‫رئیس اصلی کیه.
‫چای میل دارین عالی‌جناب؟
‫دیگه تکرار نمی کنم: ‫اصلا چای میل ندارم!
‫من هم میل ندارم.
‫سلام قربان.
‫البته به نظر میاد که بد نیست ‫یه چای پررنگ میل کنین تا سرحال بیاین.
‫متأسفانه با یه چای پررنگ سرحال نمیام قربان.
‫آها، خب، شاید با شنیدن این خبر سرحال بیاین:
‫روسیه از جنگ کناره‌گیری کرده.
‫شکست امپراتوری بریتانیا حتمیه.
‫آمریکا هنوز نمی‌خواد تو جنگ شرکت کنه.
‫شخصا با رئیس‌جمهور ویلسون تماس گرفتم.
‫حتی نخواست جواب تماسم رو بده.
‫پس اون رو هم دست‌نشونده خودشون کردن.
‫همین‌طوره.
‫محاصره قیصر اثر کرده.
‫ملت گرسنه‌ان.
‫احتمالش هست که انقلاب بعدی به وقوع بپیونده.
‫حتی بهم پیشنهاد کردن ‫که نام خانوادگی آلمانیم رو...
‫از ساکس کوبورگ ‫به ویندزور تغییر بدم.
‫این‌جوری انگلیسی‌تره.
‫پس متأسفانه...
‫انگلستان محکوم به فناست قربان.
‫می‌خواستم این رو بهتون بدم.
‫مال کنراده.
‫واقعا یه پا قهرمان بود.
‫از وظیفه‌اش آگاه بود.
‫دیگه نمی‌خواد این‌قدر مسخره ‫به حال خودت غصه بخوری.
‫اگه پای کسی دیگه‌ای در میون نبود...
‫و فقط خودم و خودت سوگوار بودیم، ‫می‌گفتم هر کاری می‌خوای بکن.
‫می‌گفتم خودت رو تو غصه غرق کن، ‫خودم هم باهات می‌خوردم.
‫ولی اون شاهد کارهامونه.
‫و اگه زنده بود، خیلی بهتر رفتار می‌کرد.
‫ولی نمی‌تونه.
‫بهتر رفتار نمی‌کنه. ‫دیگه نمی‌تونه بهتر رفتار کنه.
‫واسه همین، خودت باید...
‫به جای پسرت، بهتر رفتار کنی.
‫متأسفانه، من دیگه نمی تونم برات کار کنم.
‫عذر می‌خوام بانوی من.
‫پالی. پالی.
‫استعفات رو قبول نمی‌کنم.
‫ولی...
‫اگه یه فنجون چای پررنگ بیاری، می‌خورم.
‫مرتب‌تر شدین عالی‌جناب.
‫حالم هم بهتره پالی.
‫خب، وقتی نبودم چی شد؟
‫از آخرین دستورتون ‫طی هوشیاریتون پیروی کردیم...
‫و شبکه‌مون رو تا کاخ سفید گسترش دادیم.
‫پیشخدمت رئیس‌جمهورشون ‫به اطلاعمون رسونده...
‫ایشون از وقتی تلگرافی رو ‫که کنراد برگردونده بود...
‫مشاهده کرده، خیلی عوض شده.
‫شاید این تلگراف مردک قطعی مورد نظرم باشه. ‫ولی وعده انتخاباتیم یادتون نره.
‫از جنگ دور می‌شیم، ‫تو جنگ شرکت نمی‌کنیم.
‫داگلاس، زود باش یه لیوان نوشیدنی با یخ برام بیار!
‫دائما مشغول مکالمات فوق محرمانه ‫با سفارتشون تو لندنه.
‫پیشنهاد همه رو هم در راستای ‫شرکت در چنگ نادیده می‌گیره.
‫خب، تو سفارتشون آدم نداریم؟
‫معلومه که داریم.
‫جناب رئیس‌جمهور...
‫نمی‌دونم چیکار کنم.
‫جلسه گذاشتیم که راجع به ‫خواسته‌های جدیدش صحبت کنیم.
‫- که این‌طور. ‫- به شدت ترغیبمون کرد.
‫آدممون ازمون خواسته خواسته ‫ساعت سه سرزده یه سر بریم اونجا.
‫که این‌طور، خب. ‫پس بهتره حرکت کنیم.
‫سلام.
‫خواهشا به اطلاع سفیر برسونین ‫که دوک آکسفورد اومده دیدنشون.
‫چشم عالی‌جناب.
‫سلام جناب سفیر.
‫واسه چی دوستم رو کشتی؟
‫مست بودم.
‫دست خودم نبود.
‫ممنون که وقت گذاشتین جناب سفیر.
‫اگه اشکالی نداره، بدینش...
‫عذر می‌خوام. ‫شالتون ناخواسته چشمم رو گرفت.
‫کرک کشمیری نفیسیه.
‫درسته، خیلی نادره.
‫می‌دونین چطوری می‌شه فهمید ‫کرک کشمیری اصله یا نه؟
‫با حلقه.
‫ولی خوش‌بختانه خودتون حلقه ندارین.
‫اشتباه...
‫می‌کنین.
‫خب، واقعا...
‫ناامید شدم.
‫ولی با دیدن این...
‫ناامید نمی‌شین.
‫به نظرم آسیب رسوندن به زنان ‫کار متشخصانه‌ای نیست،
‫ولی از اون جایی که پای سرنوشت دنیا وسطه،
‫قواعد رو رعایت نمی‌کنم.
‫حالا بگو ببینم این جریانات زیر سر کیه، ‫وگرنه نفست دیگه بالا نمیاد.
‫مجبور می‌شی من رو بکشی.
‫سلام جناب سفیر.
‫- ایشون مرده؟ ‫- نه.
‫دچار هیپوکسی وخیم شده.
‫چیزیش نمی‌شه، شما هم اگه باهام ‫صادقانه صحبت کنین، چیزیتون نمی‌شه.
‫ایشون همون خانمیه ‫که خفه‌اش کردین.
‫در جین اغفال کردن رئیس‌جمهورمون ‫از خودش فیلم گرفته بود،
‫الان هم داره ازمون باج می‌گیره ‫که اصلا به فکر شرکت در جنگ نباشیم.
‫نمی‌تونیم راست‌کرداری ریاست‌جمهوری ‫ایالات متحده رو به خطر بندازیم.
‫مطمئنا همین‌طوره.
‫حالا اگه بتونیم نگاتیوش رو گیر بیاریم،
‫با کمال میل به انگلستان ملحق می‌شیم ‫و کار آلمان رو یه سره می‌کنیم.
‫خب، پیشنهاد می‌کنم ازش بازجویی کنین.
‫من هم رد این رو می‌گیرم.
‫کرک کشمیری بز کامالیروئه.
‫خیلی نادره.
‫کجا تولید شده؟
‫آقای کالینز، خواهشا جلد اول ‫کتاب کرک کشمیری رو بهم بده.
‫[«کرک کشمیری. جلد اول».]
‫ممنون.
‫اینجا تولید شده.
‫بز کامالیرو فقط همین‌جا تولید مثل می‌کنه.
‫چه عالی.
‫شولا...
‫قراره بزنیم تو کار کرک کشمیری.
‫شش تا نگهبان دور بالابرشون می‌بینم.
‫البته اگه بشه اسمش رو بالابر گذاشت.
‫کافیه دستور بدی ‫تا نفراتشون کاهش پیدا کنه.
‫وای، نه پالی. نگاتیو فیلمه همون بالاست.
‫در اصل دنبال همونیم.
‫گمون نکنم اگه این نگهبان‌ها خبردار بشن، ‫بتونیم خودمون رو به اون بالا برسونیم.
‫به دست آوردن کنترل بالابره حیاتیه.
‫این چتر نجاته.
‫یعنی آدم می‌تونه باهاش ‫از هواپیما بپره و سالم فرود بیاد.
‫خب...
‫من سپیده‌دم فردا به هواپیمامون ‫از بالای کوهه رد می‌شم...
‫و شولا می‌پره پایین.
‫با چتر نجاته فرود میای،
‫کنترل بالابره رو به دست می‌گیری ‫و بعدش این منور رو شلیک می‌کنی.
‫این‌جوری من رو خبر می‌کنی، ‫من تا اون موقع هواپیمامون رو فرود آوردم...
‫و در حالی که پالی هوام رو داره، ‫خودم رو به پایین بالابره رسوندم.
‫قربان، من حاضرم به‌خاطر شما هر کاری بکنم،
‫ولی نمی‌تونم از هواپیما بپرم پایین.
‫منظورم هم این نیست ‫که تلاشم رو نمی‌کنم،
‫منظورم اینه که روسیاهتون می‌کنم.
‫باشه. خب، متوجهم که از ارتفاع می‌ترسی،
‫ولی فقط خودم خلبانی بلدم. اینه که...
‫ولی لزومی نداره که هواپیما رو فرود بیاری.
‫صرفا کافیه خودت فرود بیای.
‫خب، خوبیت نداره از کسی بخوام ‫کاری رو که خودم...
‫حاضر به انجامش نیستم، انجام بده.
‫خیلی خب شولا، منتظر باش که بهت علامت بدم.
‫سپیده‌دم وارد عمل می‌شیم.
‫خاک بر سرم!
‫آفرین. آفرین.
‫جواب سوالم رو بده دوپونت.
‫می‌دونی ماتا کجاست یا نه؟
‫- نه. اِم... ‫- خب، باید بدونی دیگه.
‫آخه فرستاده بودمش سفارت آمریکا، ‫ولی هنوز برنگشته!
‫این رو می‌بینی؟
‫اگه رئیس‌جمهور آمریکا خیال کرده ‫می‌تونه من رو هم بکنه،
‫اشتباه بزرگی کرده.
‫این نگاتیو رو به دست مطبوعات برسون ‫که آبروش نقش بر آب بشه.
‫اون‌جوری آمریکایی‌ها اصلا ‫به فکر جنگ نمی‌افتن.
‫ضمنا، اطمینان حاصل کن ‫که بعد از اتمام این رسوایی،
‫رئیس‌جمهور بعدیشون ‫دست‌نشونده خودمون باشه!
‫برو دیگه. بدو! بدو!
‫از همین‌جا تا کاخ سفید بدو.
‫بریم اون طرف رو هم ببینیم.
‫بریم سمت جنوب رو ببینیم.
‫سریع‌تر برسونش پایین رفیق!
‫آهای!
‫یهو چی شد؟
‫رفیق، واسه چی معطل می‌کنی؟
‫اونجا رو!
‫علامت داد.
‫خودت رو برسون دم بالابر. ‫من هوات رو دارم.
‫روی اون تپه است!
‫اون بابا دیگه کیه؟
‫شولا! این‌قدر مسخره‌بازی درنیار! ‫پارسنگه رو بگیر دیگه!
‫خاک بر سرم!
‫خدا رو شکر که اینجایین.
‫نقشه‌مون یه مقدار کج و کوله اجرا شد.
‫پالی. فیلمه دستته؟
‫نگاتیوش دستمه عالی‌جناب.
‫احسنت.
‫خب، به خواسته‌مون رسیدیم.
‫آره، ولی عامل این همه آشوب هنوز اونجاست.
‫دیگه مقابله با بازوهای دشمن بسه شولا.
‫وقتشه که سرش رو قطع کنیم.
‫خوشحالم که عین سابق شدین قربان.
‫حتما داری سر به سرم می‌ذاری.
‫عامل رنج و عذابم گل رز انگلیسی ‫صلح‌جویی بیش نبوده.
‫کار دوک آکسفورد بوده. ‫روزتون به خیر قربان!
‫جناب عالی نماد...
‫کل چیزهایی هستی ‫که قصد نابودیشون رو دارم.
‫اشراف‌زادگان امثال خود تو ‫وقتی بچه بودم...
‫آسیاب والدینم رو ‫از چنگشون درآوردن.
‫بیخود نیست که کل مقامات ‫حق به جانبن، مگه نه؟
‫از کشتنت خیلی لذت می‌برم.
‫بیا پیش بابایی ببینم اشراف‌زاده خان عوضی!
‫تیرم تموم شد.
‫آوای سکوت.
‫این طور که فهمیدم، جناب عالی...
‫شمشیرباز قهاری هستی دوک.
‫نظرت چیه که این فضاحت رو ‫متشخصانه فیصله بدیم؟
‫بالاخره...
‫انسان با اخلاقیاتش سنجیده می‌شه.
‫آدم متشخص که زیر سایه قایم نمی‌شه.
‫درسته.
‫غافلگیر شدی؟
‫مورتون.
‫می‌بینی؟
‫یه ذره اعتماد نا به جا باعث می‌شه ‫آدم از قتل قسر در بره.
‫این بحث مال بعد از وقتیه ‫که جنگ رو پیروز شدیم.
‫من می‌گم بفرستمشون به روسیه ‫و خودمون حلش کنیم.
‫این موضوع هم در قبال کیچنر بیچاره...
‫کاملا صادقه.
‫حرف‌هات بدجور بوی خیانت می‌ده.
‫از نظر من که مرگش...
‫تقصیر خودته.
‫دو به یک مبارزه کنیم؟
‫عجب آدم متشخصی هستی.
‫خیال برت داشته.
‫چندین میلیون نفر رو هم به کشتن دادی.
‫نظرت چیه که علاوه بر اون‌ها، ‫یه نفر دیگه رو هم به کشتن بدم؟
‫عه!
‫یالا دیگه پیرمرد.
‫بلند شو.
‫گفتم بلند شو!
‫گور بابای مبارزه متشخصانه.
‫ای بابا.
‫ای عوضی.
‫سلامم رو به کیچ پیر برسون، باشه؟
‫از پسش برنمیای. ‫نمی‌تونی ولم کنی که بیفتم.
‫چنین کاری بر خلاف تک‌تک عقایدته. ‫تو صلح‌جویی.
‫جون من هم الان کاملا ‫دست خودته پیر پسر خان.
‫درست می‌گی. ‫نباید ولت کنم که بیفتی.
‫ولی من الان دارم به جای پسرم، ‫بهتر رفتار می‌کنم.
‫ای آدمِ...
‫قربان.
‫شولا، حالت خوبه؟
‫بدتر از این‌هاش رو هم دیدیم عالی‌جناب.
‫خب، پس حاضری به‌خاطر من تیر بخوری، ‫ولی از هواپیما نمی‌پری پایین؟
‫ظاهرا همین‌طوره دیگه.
‫ممنونم دوست عزیزم.
‫مایه افتخارم بود.
‫خب، شولا.
‫چطوری می‌خوایم از اینجا بریم پایین؟
‫بیا تو.
‫جناب رئیس‌جمهور، سرآشپزمون ‫شیرینی کره بادوم‌زمینی محبوبتون رو پخته.
‫ممنون.
‫[رازتون دیگه برملا نمی‌شه.]
‫زود باش ژنرال‌هامون رو صدا کن بیان اینجا.
‫تو جنگ شرکت می‌کنیم!
‫این پیروزی به لطف خودتون...
‫و پسر کاربلدتون ، کنراد، میسر شده.
‫شجاعت نفرات متعدد دیگه‌ای ‫هم در کار بوده قربان.
‫معلومه.
‫بریتانیا ازتون سپاس‌گزاره. ‫من هم بابت این که...
‫اطمینان حاصل کردین به سرنوشت ‫فامیل‌هام دچار نمی‌شم، ازتون سپاس‌گزارم.
‫کناره‌گیری ویلهلم از سلطنت قابل درک بود،
‫ولی بلایی که سر نیکلاس اومد...
‫خیلی زشت بود.
‫واقعا زشت بود قربان.
‫شخصا بابت این که هنوز ‫تاج و تختم دست خودمه، بهتون مدیونم.
‫حالا که این‌طوره، فردا ساعت سه ‫میاین «کینگزمن» که ببینمتون؟
‫بیام خیاطی؟
‫بله قربان.
‫خیابون ساویل رو، پلاک یازدهه.
‫[«کینگزمن.»]
‫متأسفانه همگی به خاطر از دست دادن...
‫پسران و دوستانمون در طول ‫این جنگ وحشتناک اینجا جمع شدیم.
‫بلایی که سر این نسل از جوانان اومد، ‫دیگه نباید تکرار بشه.
‫به نظر من شرایطی که ورسای وضع کرده، ‫بیش از حد دشوار...
‫و شدیده و ممکنه موجب ‫تسریع وقوع جنگ دیگه‌ای بشه.
‫دنیا به سازمانی نیاز داره ‫که هدف اصلیش...
‫حفظ صلح و محافظت از جون ملت باشه.
‫به سازمان اطلاعاتی مستقلی نیاز داره...
‫که به شدت محرمانه فعالیت کنه...
‫و تحت نظر سیاست‌ها و دیوان‌سالاری ‫سازمان‌های جاسوسی دولتی نباشه.
‫من در همین راستا...
‫این خیاطی رو خریداری کردم.
‫و پیشنهاد می‌کنم که خودمون اعضای مؤسس...
‫سازمان «کینگزمن» باشیم.
‫اسم رمز من رو می‌ذاریم...
‫آرتور.
‫شما هم اگه قبول کنین بهم ملحق بشین، ‫می‌تونین کارت اسمتون رو برگردونین...
‫تا اسم رمز خودتون رو ببینین.
‫[گالاهاد.]
‫اسم رمز من گالاهاده.
‫اسم رمز من لانسلوته.
‫اسم رمز من بدی‌وره.
‫اسم رمز من پرسیواله.
‫چه عالی.
‫اسم رمز ایشون هم مرلینه...
‫که مدیریت مایحتاجمون رو بر عهده داره.
‫دیگه وقتشه که یه فکری ‫به حال ثبات ملتمون بکنیم.
‫همرزم عزیز، به لطف شما ‫جناح چپمون الان قوی شده.
‫ولی طبق گفته خودتون، ‫باید جناح راستمون رو تقویت کنیم.
‫بیا تو.
‫خجالت نکش.
‫بیا، بیا.
‫سلام جناب شبان.
‫قراره این مرد جوان سر جایگاهت تو دنیا ‫باهات رقابت کنه دوست عزیزم.
‫مایه افتخارمه همرزم لنین.
‫خب، اسمتون چیه؟
‫آدولف هیتلر هستم.