‫وقتی سرخود تصمیم می‌گیریم...
‫برخلاف صلاح خودمون...
‫و صلاح جامعه‌مون عمل کنیم،
‫[خرید و فروش]
‫باید درک کنیم...
‫اعمالمون عواقبی دارن.
‫ضمنا، باید به سلسله مراتب ‫قدرتی که خداوند...
‫در اختیارمون قرار داده، احترام بذاریم.
‫من نخواسته بودم چنین مسئولیتی بهم محول کنن.
‫به خواست خودم به قدرت رسیدم،
‫ولی انگیزه چنین کاری رو...
‫قدرت برتری در اختیارم قرار داده بود.
‫جیمی.
‫خواست خداست...
‫که من امروز چنین جایگاهی دارم.
‫نگاهی درست و حسابی ‫به زندگیتون بندازین ملت.
‫به نظرتون اتفاقی هست...
‫که بدون خواست خدا رخ بده؟
‫اگه خواست خدا باشه...
‫که یکیتون رئیس باشین...
‫ببین بریگز.
‫برادرش رو چهارچشمی بپا.
‫رئیس خیال می‌کنه ممکنه کاری کنه.
‫این‌طور نیست.
‫خداوند ابزار و شهامت ذهنی مورد نیاز...
‫گسترش منافعم تو این جامعه رو ‫بهم عطا کرده.
‫نه تنها تونستم مرکز ‫خرید و فروش کلارک رو تأسیس کنم،
‫بلکه تونستم خط ‌آهن رو ‫هم به اینجا بکشونم.
‫البته خودم می‌دونم اکثرتون...
‫با روش‌های کاریم موافق نیستین.
‫بذارین بهتون اطمینان خاطر بدم ‫که این جناب مک‌کالیستر...
‫فرصت‌های متعددی واسه...
‫خدمت به این جامعه داشت، ‫ولی کلا سرباز زد.
‫جیمی، دیگه برو خونه.
‫اینجا نمون و تماشا نکن.
‫شنیدی چی گفتم پسرم؟
‫برو خونه دیگه!
‫برو!
‫اسمت جیمزه، درسته؟
‫می‌فهمی الان داره چه اتفاقی رخ می‌ده؟
‫خب، پدرت داره درس ارزشمندی بهت می‌ده.
‫برو خونه. برو!
‫جایگاهت رو بلد باش.
‫ازم دزدی کرده بود.
‫آره، دزدی کرده بود. ‫آره، دزدی کرده بود!
‫از کل این مردم خوش‌قلب دزدی کرده بود.
‫واسه همین گناهکاره.
‫می‌دونی گناهکاران کجا می‌رن؟
‫می‌تونم بهت بگم کجا می‌رن.
‫قطعا نمی‌رن وایومینگ.
‫دارش بزنین.
‫به درشکه‌چی شلیک کنین.
‫بابا!
‫به خدمتش برس بریگز!
‫خواهش می‌کنم کمکم کنین!
‫بابا، حالت خوبه؟
‫کمکم... کمکم کنین.
‫برو دکتر رو بیار.
‫بیشتر از این‌ها بهم بدهکاری.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫بابی.
‫وای خدا، نه.
‫حسابمون صاف شد.
‫تو برادرم رو کشتی عوضی...!
‫[خرید و فروش]
‫«مثل قدیم»
‫[بیست سال بعد]
‫این‌ها رو زود پهن می‌کنم...
‫که تا باد نوزیده، خشک بشن.
‫می‌خوای کمکم کنی ‫یا همین‌جوری تماشا کنی؟
‫از تماشا کردنت خوشم میاد.
‫واقعا؟ از تماشا کردن ‫لباس پهن کردنم خوشت میاد؟
‫از تماشا کردن اکثر کارهات خوشم میاد.
‫من اکثر کارهام رو به خاطر تو می‌کنم.
‫درسته.
‫لابد واسه همین از تماشا کردنم خوشت میاد؟
‫گمون کنم از تماشا کردن ‫کارهای دیگه‌ات هم خوشم بیاد.
‫نمی‌خوام صرفا به خاطر من کار کنی.
‫مثلا وقتی واسه دخترمون کاری می‌کنم؟
‫آره. ‫مادر خوبی هستی.
‫کاملا مشخصه.
‫من هم بهت نیاز دارم.
‫ولی امروز نمی‌تونم برسونمش،
‫آخه قراره باد بوزه...
‫و باید لباس‌ها رو پهن کنم.
‫باید مغازه‌مون رو باز کنم.
‫پس بهتره زودتر راه بیفتین...
‫که دیرت نشه.
‫بروک!
‫باید بجنبی!
‫امروز پدرت می‌رسوندت مدرسه.
‫چرا خودت نمی‌تونی برسونیم؟
‫بروک.
‫بله جناب؟
‫به حرف مادرت گوش بده.
‫ممنون.
‫بروک، امروز صبح خیلی کار دارم.
‫پس بحث نباشه.
‫کتاب‌های مدرسه‌ات رو بردار ‫تا دیرتون نشده، راه بیفت.
‫گمون کنم کلا بد نباشه...
‫کمی با پدرت قدم بزنی.
‫برو دیگه.
‫بهتر بود با اسب می‌اومدیم.
‫نه.
‫وقت نمی‌شد هم اسب رو زین کنم،
‫من تو رو برسونم مدرسه، ‫هم مغازه‌مون رو...
‫سر وقت باز کنم.
‫مگه با اسب سریع‌تر نمی‌رسیم؟
‫بدون شک.
‫پس سریع‌تر می رسوندمون...
‫زمانی رو که صرف زین کردن اسب می‌شد...
‫جبران نمی‌کرد؟
‫نه.
‫«به خاطر بیماری خانم والری، ‫امروز کلاس برگزار نمی‌شود.»
‫به نظرت چه بیماری‌ای گرفته؟
‫آبله گرفته؟
‫احتمالا آبله گرفته.
‫دیگه باید بری خونه. ‫باید مغازه‌مون رو باز کنم.
‫مامان می‌گه حق ندارم تنها برم خونه.
‫چه حرف چرتی.
‫خودت می‌گی باید به حرف مادر گوش بدم.
‫این دفعه فرق می‌کنه.
‫اگه مجبورم کنی تنهایی برم خونه، ‫مامان خوشش نمیاد.
‫[مرکز خرید و فروش بریگز]
‫اونجا بشین و درستو بخون.
‫درسم رو خوندم.
‫معلممون باید درس جدید بده.
‫پس اونجا بشین و کتاب بخون.
‫صبح به خیر آقای جفریز.
‫صبح به خیر آقای بریگز.
‫حالت چطوره؟
‫خوبِ خوبم. ‫چه کاری از دستم برمیاد؟
‫خب، الان بهت می‌گم آقای بریگز.
‫دیروز به مادرم سرزدم...
‫که می‌خواد واسه تهیه غذای اشتراکی...
‫کلیسا که آخر هفته است، کیک درست کنه.
‫پارسال پای درست کرده بود،
‫ولی سیب‌هایی رو که توش ریخته بود، ‫از درخت آقای جانسون چیده بود،
‫همون درخت پشتی کنار دسشویی رو می‌گم.
‫ولی متأسفانه...
‫سیب‌هاش خیلی بدمزه بودن...
‫و حال همه به هم خورده بود.
‫از من بشنو، گمون کنم کثافت دسشویی
‫به ریشه درخته نفوذ کرده...
‫و مزه عادی سیب رو تغییر داده.
‫ولی آقای جانسون چرت می‌گم...
‫و واسه همین...
‫دیگه نمی‌ذارم مامانم ‫واسه پای سیبش سیب بچینه،
‫البته اگه از من بپرسی،
‫خودم و مامانم مشکلی نداریم، ‫آخه همون‌طور که گفتم...
‫سیب‌هاش خیلی بدمزه‌ان.
‫خب، واسه همین مامانم ‫سر دوراهی مونده.
‫قرار نیست واسه تهیه غذای اشتراکی ‫این هفته پای درست کنه.
‫پس چی می‌خواد درست کنه؟
‫کیک درست می‌کنه.
‫احسنت. مامانم باید کیک درست کنه.
‫بعد از مراسم کلیسای یکشنبه ‫به خوراک اشتراکی کلیسا تحویلش می‌ده.
‫می‌خوای از مغازه...
‫چیزی بخری آقای جفریز؟
‫من رو باش، کلی از مامانم گفتم.
‫کلا یادم رفت که نگفتم واسه چی اومدم.
‫مامانم آرد می‌خواد.
‫آرد خودش پر از سوسکچه شده...
‫و گمون نمی‌کنه این دفعه ‫بتونه همه‌شون رو جدا کنه.
‫چند کیلو می‌خوای؟
‫یه بسته نه کیلویی کافیه.
‫ندیده بودم اونجا نشستی.
‫واقعا نمی‌خواستم بدزدمشون.
‫با بابات شوخی دارم.
‫نه کیلو آرد.
‫یه دلار و پنج سنت می‌شه.
‫آها، می‌شه به حساب مادرم بزنی؟
‫معلومه.
‫ممنون آقای بریگز.
‫امیدوارم یکشنبه ‫سر صرف خوراک اشتراکی ببینمت.
‫با اجازه خانم.
‫کتابت رو...
‫تا ته خوندی؟
‫سعی کرد آب‌نبات ژله‌ای بدزده.
‫چی؟
‫اون آقائه رو می‌گم.
‫آقای جفریز رو می‌گم.
‫موقع دزدیدن آب‌نبات ژله‌ای ‫مچش رو گرفتم...
‫گذاشتشون سر جاشون.
‫گذاشتشون سر جاشون؟
‫آره.
‫دفعه بعد که اون مغازه‌ام، ‫باهاش صحبت می‌کنم.
‫می‌خوای بخوری؟
‫نه.
‫پس چی می‌خوای؟
‫دستش کثیف بود.
‫عذر می‌خوام خانم.
‫نمی‌خواستم بترسونمتون.
‫مطمئن نبودیم کسی خونه است یا نه.
‫کسی خونه است. ‫خودم خونه‌ام.
‫چه کاری از دستم برمیاد؟
‫درسته خانم.
‫بذارین اول بابت معرفی بی‌ادبانه‌ام ‫عذرخواهی کنم.
‫بنده جیمز مک‌کالیستر هستم...
‫و الان چندین روزه که خودم و همراهانم...
‫تو راهیم.
‫خیلی خسته‌ایم و بدجوری گم شدیم.
‫همراهانتون؟
‫آره خانم.
‫ایشون که کنار جاده مونده، چکمه‌پوشه.
‫نمی‌خواست بیاد سمت خونه ‫و کسی رو بترسونه.
‫ادب به خرج می‌ده.
‫پشت سرتون هم مایک گردن‌کلفته.
‫خیلی عذر می‌خوام خانم.
‫رفته بودم پشت خونه‌تون...
‫که ببینم کسی تو باغچه‌تون هست یا نه.
‫کسی بود؟
‫نچ.
‫بهتر بود مثل آدم در می‌زدیم.
‫خب، در زدیم خانم.
‫هوم، درسته.
‫خودم دیدم مایک گردن‌کلفت ‫رفت دم در و در زد.
‫با چشم خودم شاهد بودم.
‫حتما محکم در نزده.
‫من که تو خونه صداش رو نشنیدم.
‫به هر حال...
‫خب، اگه یه لحظه فرصت بدین...
‫لباس‌ها رو بذارم سر جاشون، ‫با کمال میل...
‫بهتون می‌گم شهر از کدوم طرفه.
‫از همین جاده با پای پیاده ‫نیم‌ساعت راهه.
‫هم هتل دارن، هم سالن،
‫یه حموم عمومی هم دارن که آبش داغه.
‫خب، خیلی لطف می‌کنین خانم.
‫خیلی ممنون می‌شیم.
‫شوهرم همین الان‌ها میاد خونه،
‫خودش می‌تونه بهتون بگه ‫شهر از کدوم طرفه.
‫شوهرتون؟
‫آره آقا. شوهرم.
‫باید همین الان‌ها برسه.
‫احیانا شوهرتون همونی نیست که امروز...
‫پیاده تو جاده قدم می‌زد؟
‫دخترکی هم همراهش بود؟
‫آره، داشت دخترمون رو می‌رسوند مدرسه.
‫وای، چه قشنگ.
‫مرد گنده دخترکی رو می‌رسونه مدرسه.
‫واقعا دوره و زمونه عوض شده.
‫واقعا انگار عوض شده.
‫واقعا همین‌طوره.
‫گفتین از همین جاده با پای پیاده ‫نیم ساعت تا شهر راهه؟
‫درسته.
‫هوم.
‫خب، اگه قرار بود شوهرتون دخترتون رو...
‫برسونه و برگرده، خیلی دیر کرده.
‫امیدوارم اتفاقی نیفتاده باشه که معطل بشه.
‫برو کمکش کن.
‫حالت خوبه؟
‫زنیکه داغونم کرد
‫زنی بی‌سلاح که داشت لباس جمع می‌کرد...
‫به خدمتت رسید.
‫- آره.
‫باز کن خانم جون.
‫من بالاخره میام تو.
‫بهتره قبلش عصبانیمون نکنین.
‫خانم، گمون برداشت اشتباهی...
‫از من و دوستانم کردین.
‫فرار کردن و قایم شدن منطقی نیست.
‫من که نمی‌خوایم بلایی سر کسی بیاریم.
‫نباید این‌قدر سربه‌سر ملت بذاریم،
‫باید به مسیرمون ادامه بدیم.
‫حتما مارشاله به زودی می‌رسه.
‫یه روزه می‌رسه، ‫حداکثر یک و نیم روزه می‌رسه.
‫اگه شما احمق‌ها نمی‌خواین...
‫دوباره بیفتین زندان، ‫باید در حرکت باشیم.
‫یوستیس، دهنت رو ببند.
‫خودم می‌دونم ترسیدین و قایم شدین.
‫ولی اگه یه لحظه نگاهمون کنین،
‫می‌فهمین اصلا تفنگ نداریم.
‫صرفا می‌خوایم صحبت کنیم.
‫وای، خاک بر سرم.
‫برین. برین بیارینش.
‫برگردونینش.
‫- زنده می‌مونی؟ ‫- آره.
‫بیارینش اینجا!
‫بجنبین دیگه!
‫بازوش خیلی داغون شده.
‫اشکالی نداره. اشکالی نداره.
‫حس می‌کنم به طور مناسبی...
‫آشنا نشدیم.
‫به نظرم تقصیر خودتونه.
‫آخه من خودم رو موقع آشناییمون ‫معرفی کردم، مگه نه؟
‫اسمم رو کامل گفتم.
‫شما بهم افتخار آشنایی ندادین. مگه نه؟
‫گفتم مگه نه؟
‫من اصلا بهت افتخار نمی‌دم.
‫پس بگین ببینم...
‫شوهرتون همین آدمه؟ هوم؟
‫همون آدمیه که امروز صبح ‫داشت پیاده تو جاده می‌رفت؟
‫شوهرتون همون کولتون بریگز مشهوره؟
‫اسم شوهرم به گوشت خورده، مگه نه؟
‫وای، معلومه که اسم شوهرتون به گوشم خورده.
‫عین خانواده می‌مونیم.
‫خوبه.
‫در این صورت، لزومی نداره براتون توضیح بدم.
‫بدجوری بدبخت شدین بچه‌ها.
‫کولتون بریگز دیگه کدوم خریه؟
‫شوخی نمی‌کنی؟ ‫کولتون بریگز؟
‫ایشون همسر کولتون بریگزه؟
‫یوستیس، ساکت باش.
‫درسته.
‫من هم همسرشم.
‫شما هم با تفنگتون...
‫زدین تو صورتم.
‫دستم رو شکستی.
‫به اسبش شلیک کردین.
‫شیطان رو بیدار کردین بچه‌ها.
‫امان از دستت جیمی.
‫داری بدبختمون می‌کنی!
‫من شوهرتون رو خوب می‌شناسم، هوم؟
‫از قدیم همدیگه رو می‌شناسیم.
‫در واقع، بهش بدهکارم.
‫خوبه دیگه. ‫وقتشه بریم خونه.
‫مامان نیومد مدرسه دنبالم.
‫تو که مدرسه نبودی. ‫اینجا بودی.
‫آره، ولی اگه می‌دید مدرسه نیستم،
‫نمی‌اومد اینجا که پیدام کنه؟
‫مارشال!
‫بهتره بیاین بیرون.
‫اون‌ها کی‌ان؟
‫کی اومده؟ خانواده‌اشن؟
‫ممکنه. شبیه پدر و دختری‌ان...
‫که عکسشون رو طاقچه بود.
‫حتما موقع رد شدنشون...
‫خونه نبودن.
‫خدا رو شکر که سالمن.
‫بالاخره کمی شانس آوردیم.
‫واقعا خوش‌شانس بودیم.
‫به بقیه بگو بیان بیرون.
‫بهتره تو خونه‌شون...
‫جا خوش نکنیم.
‫آهای بچه‌ها، خانواده‌اش اومدن.
‫هنوز زنده‌ان؟
‫آره.
‫وای
‫اینجا خونه شماست؟
‫می‌خوام از طرف افرادم عذرخواهی کنم.
‫اِم، متوجه نشدیم کسی خونه نیست و...
‫همسرم خونه بود.
‫درسته جناب. ‫باز هم عذر می‌خوام.
‫بنده فراکلین جرت، ‫مارشال ایالات متحده، هستم.
‫خودم می‌شناسمت.
‫روث کجاست؟
‫متأسفانه گیجم کردین جناب.
‫می‌شناسمتون؟
‫خودتی بریگز؟
‫وای پسر.
‫عـ...
‫عذر می‌خوام خانم کوچولو.
‫نباید این شکلی صحبت کنم.
‫خانواده داری؟
‫خب، خوبه.
‫آدم باید خانواده داشته باشه. ‫این‌جوری زمین‌گیر می‌شه.
‫زندگیش متعادل می‌شه. ‫خوبه.
‫مارشال.
‫شرمنده‌ام بریگز، ولی باید صحبت کنیم.
‫ترجیحا بریم خصوصی صحبت کنیم.
‫نظرتون چیه برین تو حفاری کمکش کنین؟
‫می‌گه نمی‌خواد کمکش کنیم.
‫می‌گه باید کارمون رو بهتر انجام می‌دادیم.
‫اشتباه نمی‌گه.
‫برین اون اسب‌ها رو حاضر کنین.
‫خانم کوچولو.
‫به خنده‌رو گفتم مقداری شیرعسلی گرم کنه...
‫و کمی شکر قهوه‌ای توش بریزه.
‫خوشمزه است. ‫حالت بهتر می‌شه.
‫من اصلا مامانت رو نمی‌شناختم.
‫ولی می‌دونم خانم خوبی بود.
‫اما بابات رو می‌شناختم.
‫سال‌ها پیش می‌شناختمش.
‫آدم تو این کار با کلی آدم آشنا می‌شه...
‫و اکثر اوقات چهره‌شون رو...
‫از یاد می‌بره.
‫ولی بابات این‌طور نبود.
‫نه‌خیر. ‫این‌طور نبود.
‫می‌شه گفت بابات بدسگال‌ترین ‫آدمیه که به عمرم دیدم.
‫عذر می‌خوام که بددهنی می‌کنم، ولی ‫به عمرم کسی در حدش ندیدم.
‫از طرز نگاهش هم مشخصه،
‫انگار داره پشت سر آدم رو می‌بینه.
‫انگار آدم هیچی نیست.
‫ضمنا، اصلا شوخی ندارم،
‫بابات آدم خشنی بود.
‫یه بار شاهد شلیک کردنش ‫به سه گاوچرون بودم.
‫البته مبارزه منصفانه‌ای بود،
‫ولی گمون نکنم ذره‌ای مضطرب شده بوده باشه.
‫نمی‌تونم بگم خلافکار بود.
‫خبر ندارم، ولی می‌تونم بگم...
‫خودم «آدم خوبی» محسوبش نمی‌کردم.
‫اون موقع نمی‌کردم.
‫واسه چی این حرف‌ها رو بهم می‌زنین؟
‫هوم.
‫گمون کنم صرفا می‌خوام بفهمی...
‫مامانت چه خانم خوبی بود.
‫کاری کرد بی‌رحم‌ترین آدمکشی ‫که به عمرم دیدم...
‫به مردی خانواده‌دوست تبدیل بشه.
‫به مغازه‌اش برسه.
‫خانم کوچولویی رو بزرگ کنه.
‫مامانت کار خوبی کرد.
‫پدرم قبلا ملت رو می‌کشت؟
‫آره، ولی جریانش مال سال‌ها پیشه.
‫من حتی تفنگ هم تو دست پدرم ندیدم.
‫خب، چون الان دیگه آدم خوبیه.
‫به خاطر کار مامانت آدم خوبیه.
‫شما هم تفنگ دارین. ‫آدم خوبی هستین؟
‫سعی می‌کنم باشم.
‫مامانم دیگه از دنیا رفته.
‫پدرم هنوز هم آدم خوبیه؟
‫می‌خوای چند کلمه صحبت کنم؟
‫خیلی زیاد صحبت کردی.
‫اصلا به درد نخورد.
‫باید مسئله‌ای رو به اطلاعت برسونم.
‫اِم، طویله‌تون رو به کثافت کشیدن.
‫بهتره دخترت شاهدش نباشه.
‫بهتره اول تمیزش کنی، ‫بعد واردش بشه.
‫گمون کنم خودمون راه بیفتیم.
‫متوجه شدم چند ساعت بیشتر ‫ازمون جلو نیستن...
‫و گمون کنم از مقصدشون خبر داشته باشم.
‫اسم عاملان این اتفاق رو بهم بگو.
‫مقصدشون رو بهم بگو.
‫نه جناب. ‫گمون نکنم بتونم چنین کاری کنم.
‫گمون کنم چند سالی می‌شه...
‫که دنیا شاهد کولتون بریگز سابق نبوده...
‫و به نظرم اگه شرایط همین‌طور بمونه،
‫همه خوشحال می‌شن.
‫اسم عاملان...
‫مرگ همسرم رو بهم بگو.
‫بریگز، ببین چی داری می‌گی.
‫اون دخترکی رو که اونجا نشسته می‌بینی؟
‫تازه مامانش رو از دست داده. ‫الان به پدرش نیاز داره.
‫نذاری تغییراتی که اون زن ‫درونت اعمال کرده...
‫با مرگش از بین برن.
‫اون دخترک به مردی که می‌شناسه ‫و خیلی دوستش داره نیاز داره.
‫راستش، از وقتی رسما کشور شدیم،
‫اینجا هم مشمول کشور جدیدی می‌شه.
‫قوانینی داریم. ‫رویه عادلانه داریم.
‫ملت همین‌جوری همدیگه رو نمی‌کشن.
‫دنیا دیگه اون شکلی نیست.
‫در حق دخترت جفا نکن. ‫در حق خدا جفا نکن.
‫خودم اون قاتلان عوضی رو پیدا می‌کنم.
‫دستگیرشون می‌کنم.
‫دادگاهیشون می‌کنیم ‫و دارشون می‌زنیم.
‫بهت قول می‌دم.
‫برو مراقب دخترت باش.
‫تا وقتی اون دخترک زنده است،
‫انتقام تو زندگیت جایی نداره.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫برو بخواب.
‫من هم بهت نیاز دارم.
‫[بیشتر از این‌ها بهت بدهکارم]
‫«تا وقتی زنده است...»
‫اگه مامان می‌دید روم تفنگ کشیدی، ‫خوشش نمی‌اومد.
‫لباست رو بپوش.
‫شلوار بپوش. پیراهن نبودش.
‫یه ربع دیگه حرکت می‌کنیم.
‫اون که اسب مامانه.
‫آره. اسب خودم رو کشتن.
‫نباید بار زیادی با خودمون ببریم.
‫اگه جفتمون سوارش بشیم، ‫نمی‌تونه بدوه.
‫اگه بخوایم بهشون برسیم،
‫باید اسب دیگه‌ای جور کنیم.
‫آره. یکی تو راه پیدا می‌کنیم.
‫فرصت مناسبی واسه چنین کاری بود.
‫معلم مدرسه‌ام مریضه.
‫اگه آبله گرفته باشه، ‫ممکنه تا چند روز خوب نشه.
‫ممکنه بمیره.
‫معلم جدید میارن.
‫کتاب‌های مدرسه‌ام رو جا گذاشتم.
‫گمون کنم آتش گرفتن و سوختن.
‫کتاب جدید می‌خریم.
‫لباس‌هام چی؟
‫لباس جدید می‌خریم.
‫واسه چی قبلی‌ها رو سوزوندیم؟
‫چون قرار نیست برگردیم.
‫قرار نیست برگردیم.
‫همین که کارم رو تموم کردم
‫خونه جدیدی پیدا می‌کنیم...
‫و هرچی از دست دادی رو ‫دوباره می‌خریم.
‫ولی مامان رو نمی‌شه خرید.
‫کمربنده رو بده من.
‫می‌خوای کتکم بزنی؟
‫بگیرش.
‫برو کنار اون درخته که از مسیر فاصله داری.
‫می‌تونی نیم ساعت بخوابی، بیشتر نمی‌شه.
‫بعدش غذا می‌خوریم ‫و دوباره راه می‌افتیم.
‫تا گیرشون ننداختیم، ‫چهار ساعت یه بار همین کار رو می‌کنیم.
‫مگه خودشون دورتر نمی‌شن؟
‫اون‌ها هم آدمن. ‫اون‌ها هم باید بخوابن.
‫منتظرمون می‌مونن.
‫ولی اگه توقف نکنیم، ‫می‌تونیم زودتر برسیم.
‫در اون صورت اصلا...
‫اگه خسته و کوفته برسیم، ‫به درد نمی‌خوره.
‫اگه اسبمون از خستگی بمیره ‫هم به درد نمی‌خوره.
‫پیدا کردنشون کافی نیست.
‫باید آماده باشیم که بکشیمشون.
‫آخه خودشون می‌خوان ‫ما رو بکشن.
‫به نظرت اون دخترک...
‫دیشب غیرعادی نبود؟
‫منظورتون چیه؟
‫تازه مامانش رو کشته بودن.
‫همون‌جا کنار جسدش نشسته بود.
‫یه قطره اشک هم نریخت.
‫حتی منی که اصلا طرف رو ندیده بودم...
‫بیش از دختر خودش گریه کردم.
‫خب، احتمالا با شنیدن خبرش شوکه شده.
‫بالاخره تازه مامانش رو کشتن.
‫قرار نیست احیا بشه.
‫حتما درکش واسه هر بچه‌ای دشواره.
‫لابد دیگه.
‫خاک بر سرم!
‫بیا، بیا.
‫بیا.
‫آخ!
‫عوضی ها
‫چطوری زدی؟
‫پام زخمی شده.
‫وای.
‫طرف تیراندازه، خاک بر سرم.
‫مارشاله است.
‫به مارشاله شلیک نکرده بودی؟
‫گندش بزنن!
‫آشغال عوضی قبل از مستقر شدنمون حمله کرد!
‫چیکار کنیم؟
‫بریگز رو می‌بینی؟
‫ای بابا، رئیس، من که نمی‌دونم چه شکلیه؟
‫وقتی ببینیش، می‌فهمی خودشه یا نه.
‫بهت قول می‌دم.
‫پناه بگیر خنده‌رو!
‫وای.
‫ای احمق.
‫ببینیم تا کجا می‌تونن فرار کنن.
‫رئیس داره می‌ره.
‫بیا تیر بعدی رو که گذاشتم، ‫بریم بالای اون تپه.
‫من رفتم.
‫خدا به دادمون برسه.
‫وقتشه بریم؟
‫از اون طرف ژرف‌دره صدای شلیک شنیدم.
‫- کی؟ ‫- ده دقیقه پیش.
‫چرا بیدارم نکردی؟
‫دلیلی نداره عجله کنیم.
‫درسته که بعضی‌ها ‫با شنیدن صدای شلیک عجله می‌کنن،
‫ولی معمولا عده دیگه‌ای...
‫با شنیدنش آروم‌تر پیش می‌رن.
‫در هر صورت، به زودی...
‫می‌فهمیم چی شده.
‫باورم نمی‌شه.
‫می‌خوای بگی یهو چی شد یا نه؟
‫- ها؟ ‫- این دیگه چه کاریه رئیس؟
‫اون‌هایی که جلومون بودن...
‫می‌خواستن برن پشت تپه.
‫اگه صبر می‌کردم، نمی‌دیدمشون.
‫قرار بود اول به مارشاله شلیک کنی. مگه نه؟
‫نابغه خان تصمیم گرفت به جاش ‫به اولین کسی که دید شلیک کنه...
‫و کاری کنه همه‌شون، از جمله مارشاله،
‫پناه بگیرن. راستش...
‫من کلی زحمت کشیدم که کولتون بریگز رو ‫دعوت کنم بیاد پیدام کنه.
‫تو هم کاری کردی...
‫مأمور قانون سالمی سد راهمون بشه.
‫انگار می‌خوای موفق نشم.
‫جریان از همین قراره؟ ها؟
‫نمی‌خوای موفق بشم؟
‫نه رئیس.
‫من طرف خودتم.
‫فقط گند زدم. همین و بس.
‫واقعا امیدوارم همین‌طور باشه.
‫آخه اگه اون مأمور قانون ‫قبل از این که بریگز...
‫بهم برسه، جلوش رو بگیره، ‫باید تقاص پس بدی.
‫هوم.
‫اصلا مهم نیست.
‫حرفی تو دلته پیرمرد؟
‫اگه کولتون بریگز تصمیم بگیره بیاد،
‫بهتره یه بشقاب اضافه براش کنار بذاری،
‫آخه کولتون بریگز میاد.
‫جریان چیه؟
‫سواری داره میاد.
‫از افرادیه که مامان رو کشتن؟
‫شاید مأمور قانون باشه.
‫در هر صورت، اسبش رو لازم داریم.
‫- می‌خوای بکشیش؟ ‫- می‌خوام اسبش رو بگیرم.
‫به احتمال زیاد خوشش نمیاد چنین کاری بکنم.
‫گمون نکنم مامان خوشش بیاد ‫مأمور قانونی رو بکشی.
‫من که نمی‌دونم مأمور قانونه یا نه.
‫به احتمال زیاد نمی‌ایسته ‫که فرصت کنم ازش بپرسم.
‫نمی‌تونی کار دیگه‌ای کنی که وایسته؟
‫از اون طرف میاد.
‫تو اونجا وایستا ‫و کاری کن وایسته.
‫چطوری؟
‫گریه کن. ‫کاری کن دلش برات بسوزه.
‫بلد نیستم.
‫الان چی گفتی؟
‫بلد نیستم گریه کنم.
‫ببین چی می‌گم.
‫مردم این دنیا انتظار دارن ‫عین خودشون رفتار کنی.
‫انتظار دارن به شوخی‌هاشون بخندی،
‫به بچه‌هاشون بگی «آخی» ‫و تو ختمشون گریه کنی.
‫ولی اگه این کارها رو یاد نگیری،
‫نمی‌پذیرنت. ‫طردت می‌کنن.
‫خب، می‌خوای تو این دنیا موفق بشی؟
‫جوابم رو بده! ‫می‌خوای همرنگ جماعت باشی؟
‫پس باید یاد بگیری...
‫عین خودشون رفتار کنی.
‫یادته دختر خانواده پارسون ‫پارسال از دنیا رفته بود؟
‫یادته همسرش چطوری گریه می‌کرد؟
‫«وای! وای!»
‫وای! وای!
‫کمی بلندتر گریه کن. ‫وای! وای!
‫«بچه عزیزم! بچه عزیزم!»
‫وای! وای!
‫بچه عزیزم! بچه عزیزم!
‫مجبوریم به همین قانع باشیم. ‫ادامه بده.
‫وای! وای!
‫حالت خوبه دخترک؟
‫وای! بچه عزیزم! بچه عزیزم!
‫- وای! ‫- بچه؟ کدوم بچه؟
‫- چی؟ منظورت چیه؟ ‫- وای! وای!
‫از اسبه پیاده می‌شی.
‫بهتر بود بری. ‫ظاهرا مارک بدجوری مجروح شده.
‫چی؟
‫شما دوتا رو بدون محافظ ول می‌کردم؟
‫من که بی‌دست‌وپا نیستم.
‫شلیک نکنین. ‫شلیک نکنین.
‫منم.
‫ترسیدم مارک.
‫زهره‌ترکم کردی.
‫واسه چی برگشتی اینجا؟
‫اسبت کجاست؟
‫از این‌ها بپرس.
‫این دیگه چه کاریه؟
‫شرمنده‌ام بچه‌ها.
‫ببین بریگز، خودم می‌دونم ناراحتی.
‫به نظرم گناهی نداری.
‫نمی‌دونم خیال کردی ‫داری چیکار می‌کنی،
‫ولی باید این بچه‌ها رو ول کنی.
‫تفنگ روسیش رو بگیر و بیار اینجا.
‫پدرم شاتگانت رو می‌خواد.
‫به حرفش گوش بده گرگ.
‫کل این دره رو...
‫به مغز این دخترک آغشته می‌کنم.
‫شنیدی چی گفتم؟
‫گفتم کل این دره رو ‫به مغز این دخترک آغشته می‌کنم.
‫همین الان ماشه رو می‌کشم.
‫آخ!
‫خوب گریه می‌کنه.
‫دفعه بعد سعی می‌کنم ‫عین خودش گریه کنم.
‫جفتتون دستتون رو بگیرین پشت سرتون.
‫هیزم کافیه؟
‫هیزمش خیلی تره. ‫باید حرارتش بیشتر بشه.
‫نوکش رو می‌بینی؟ ‫باید این‌قدر داغ بشه که سرخ بشه.
‫هیزم خشک بیار.
‫سریع‌تر می‌سوزه ‫و حرارتش بیشتر می‌شه.
‫ببین چی می‌گم بریگز.
‫فقط ببین چی می‌گم.
‫تا حالا خلافی نکردی...
‫که نتونی ازش قسر در بری.
‫درک می‌کنم که خیلی تحت فشاری...
‫و ناراحتی که همسرت رو از دست دادی.
‫تصورش از توانم خارجه.
‫احتمالا هر کسی همین کار رو می‌کرد...
‫و یه سری از تصمیمات خودت رو می‌گرفت.
‫ولی به زودی خط قرمزی رو رد می‌کنی...
‫که جای برگشت نداره.
‫حمله به مارشال ایالات متحده، ‫قتل مارشال ایالات متحده...
‫دردسریه که تا حالا تجربه‌اش رو نداشتی.
‫از این بابت مطمئنی؟
‫دختر چی می‌شه بریگز؟
‫داری تو جرمت شریکش می‌کنی.
‫این افراد باید برن دکتر،
‫ولی تو نمی‌ذاری برن.
‫نه‌خیر. خودت نمی‌ذاری برن.
‫چون اطلاعات مد نظرم رو ‫در اختیارم قرار نمی‌دی.
‫من مارشال دولت فدرالم.
‫داری ازم می‌خوای تو قتل کسی نقش داشته باشم.
‫داری از یه آدمکش محافظت می‌کنی.
‫مقابل آدمکش دیگه‌ای ‫ازش محافظت می‌کنم.
‫درسته.
‫این خشکه؟
‫خوبه. ‫بذارش رو آتش.
‫به زودی می‌تونیم شروع کنیم.
‫به خدا قسم اگه بلایی سر افرادم بیاد...
‫خودم پیدات می‌کنم و می‌کشمت.
‫همون‌طوری که قاتل همسرم رو پیدا کردی؟
‫همون‌طوری که قاتل افرادت رو پیدا کردی؟
‫همون‌طوری که مسئول ‫کل این اتفاقات رو پیدا کردی؟
‫ببینیم چی می‌شه.
‫لباسش رو پاره کن.
‫به من دست نزن!
‫چوب رو همون‌طور که یادت داده بودم ‫بذار تو دهنش.
‫خواهش می‌کنم... نه.
‫- جیمز مک‌کالیستر! ‫- آخ!
‫اسمش جیمز مک‌کالیستره.
‫سه همراه داره: ‫مایکل اورلئان،
‫میلر چکمه‌پوش و یوستیس بدفورد.
‫همه‌شون خلافکارهای کارکشته‌ان.
‫می‌گن بهشون قول داده...
‫اگه از زندان شهرستان پاول فراریش بدن،
‫بخشی از گاوصندوقی رو ‫که مخفی کرده، بهشون می‌ده.
‫الان هم دارن می‌رن کلرادو.
‫از یکی شنیدم اونجا ‫تو شهری به نام سانتا روزا...
‫از دختری مکزیکی خوشش میاد.
‫قرار بود برم همون‌جا.
‫اطلاعات دیگه‌ای ندارم. ‫قسم می‌خورم.
‫نگهش دار.
‫نه، نه.
‫- ای عوضی ! ‫- آخ!
‫می‌کشمت عوضی
‫آهنه رو برام بیار.
‫گوشت دو طرف زخمش رو بگیر...
‫و به هم بچسبونش.
‫باید با آهنه بسوزونیمش، ‫وگرنه به زودی از خون‌ریزی می‌میره.
‫بوی گوشت خرگوش مامان رو می‌ده.
‫هوم، به خاطر نوشیدنیه.
‫گرسنه‌ام شد.
‫اوهوم.
‫گلوله داشت عفونت می‌کرد.
‫الان ممکنه زنده بمونه.
‫ولی این‌ها از این ژرف‌دره خارج نمی‌شن.
‫اگه برسم سانتا روزا...
‫و خبری از جیمز مک‌کالیستر،
‫دختری مکزیکی ‫و گروهی چهارنفره نباشه،
‫قبل از این که بتونی ‫نیروی کمکی بیاری،
‫برمی‌گردم اینجا ‫و این افراد رو می‌کشم.
‫بعدش هم صبر می‌کنم خودت برسی.
‫هرچقدر هم نیروی کمکی بیاری،
‫اول از همه خودت رو می‌کشم.
‫حتی قبل از این که من رو ببینی، می‌کشمت.
‫فهمیدی؟
‫تفنگ‌ها و اسبتون رو می‌بریم.
‫باید یه اسب برام بذاری بریگز!
‫نباید اسبم رو ببری!
‫سوار اسب مادرت شو.
‫این یکی خوبه.
‫ای بابا، رو حرف من حرف نزن.
‫تجربه سواریت با اسب مادرت بیشتره.
‫خودش می‌شناسدت. ‫کمتر غافلگیر می‌شی.
‫حالا بلند شو.
‫[کولتون بریگز]
‫اسبت رو تو سانتا روزا می‌بندم.
‫من اسب ‌دزد نیستم.
‫به سزای اعمالت می‌رسی بریگز.
‫برو!
‫شنیدی چی گفتم؟ ‫خدا لعنتت کنه.
‫به سزای اعمالت می‌رسی.
‫ایناهاش. بهتون که گفته بودم بچه‌ها.
‫بیاین بازش کنیم و ببینیم چی توشه.
‫وای خدا جون.
‫یوهو!
‫«بانک لندن مکزیک»؟
‫- این دیگه چیه؟ ‫- آروم باش ببینم.
‫این دیگه چیه رئیس؟
‫پولمون کجاست رئیس؟
‫ببینین، اگه می‌خواستم بهتون نارو بزنم، ‫تا الان کشته بودمتون.
‫ولی نکشتمتون.
‫موش کثیفی بیش نیستی.
‫چندان زرنگ نیستی، مگه نه؟
‫ولی اشکالی نداره. ‫من واسه همین هستم دیگه.
‫من زرنگم.
‫از همین روی، ‫می‌دونم چون از زندان فرار کردیم،
‫نباید مدتی آفتابی بشیم.
‫حداقل یه سالی نباید آفتابی بشیم.
‫هیچ‌کدومتون می‌دونین...
‫تو مکزیک چه پولی خرج می‌کنن؟ هوم؟
‫اون تو...
‫این‌قدر پول مکزیکی هست که هر کدوممون...
‫تا هر وقت لازم شد، شاهانه زندگی کنیم.
‫اگه همراهم بمونین، ‫به هرکدومتون...
‫سهم یکسانی می‌رسه.
‫یا می‌تونیم همین‌جا تقسیمش کنیم ‫و دوستانه خداحافظی کنیم.
‫ولی از من بشنوین...
‫اون پول...
‫این‌طرف مرز به هیچ دردی نمی‌خوره.
‫باید بدونین کجا خرجش کنین.
‫من هم می‌دونم بچه‌ها.
‫این یارو بریگز چی می‌شه؟
‫آره، باید سریع‌تر راه‌حلی...
‫پیدا کنیم.
‫همه‌اش بخشی از نقشه خودمه.
‫منتظرش بمونیم ‫و عین مارشاله...
‫براش کمین کنیم؟
‫نمی‌دونم چقدر مونده که بریگز بهمون برسه.
‫ممکنه چندین روز معطل بشیم.
‫ضمنا، بریگز آدمی نیست...
‫که بدون آمادگی وارد کمینگاهمون بشه.
‫پس چطوری گیرش بندازیم؟
‫خیال می‌کردم واضح و روشن گفتم.
‫ما کسی رو گیر نمی‌اندازیم.
‫بریگز داره ما رو گیر می‌اندازه.
‫به چه دردمون می‌خوره؟
‫هیزم خوبیه.
‫رو قبر کسی بود.
‫خب که چی؟
‫مال کسیه.
‫مردگان چیزی ندارن،
‫آخه مردگان چیزی لازم ندارن.
‫فقط زنده‌ها باید چیزها رو تصاحب کنن.
‫زنده‌ها غذا، آب، سرپناه،
‫لباس، خانواده، پول و ملک لازم دارن.
‫ولی به مردگان رسیدگی کردن.
‫وقتی برن زیر خاک ‫به کل خواسته‌شون رسیدن.
‫خودخواه نیستن.
‫از مردگان خوشم میاد.
‫[سانتا روزا]
‫از اینجا خوشم نمیاد. ‫کلانتری دارن.
‫خب، کلانترشون رفته دنور. ‫دو روز راهه.
‫موقع ورود به شهر، ‫خطوط تلگراف رو قطع کردیم،
‫یعنی حداقل چهار روز طول می‌کشه...
‫که خبر ورودمون به گوش کلانتری برسه...
‫و بیاد اینجا که کاری کنه.
‫آدم‌های بد رو تو کلانتریش نگه می‌دارن...
‫تا مأمور قانونشون بیاد تحویلشون بگیره.
‫باز هم حس می‌کنم این شکلی ‫که وارد شدیم، خیلی تابلوییم.
‫می‌خوای کل تصمیماتم رو زیر سوال ببری؟
‫خب، ازتون می‌خوام دم ورودی شهر...
‫نگهبانی بدین، خب؟
‫هر کسی که وارد شد، ‫بهم خبر بدین.
‫شیفتتون رو هم دو ساعت یه بار عوض کنین.
‫همه‌تون بدجوری داغون شدین.
‫باید قبل از رسیدن بریگز استراحت کرده باشین،
‫وگرنه به دردم نمی‌خورین. فهمیدین؟
‫کی می‌خواد اول نگهبانی بده؟
‫خب، من اول نگهبانی می‌دم،
‫ولی به نفعته چهار ساعت دیگه ‫بیای جام وایستی.
‫نمی‌خوای کمکم کنی؟
‫راست می‌گفت؟
‫آره.
‫گفت بی‌خیالش شدی.
‫گفت به خاطر مامان بی‌خیالش شدی.
‫راست می‌گفت؟
‫گفت مامان عوضت کرده.
‫کل عمرم، حتی وقتی بچه بودم، می‌دونستم.
‫می‌دونستم فرق می‌کنم.
‫مادرم همیشه می‌گفت ‫وقتی نوزاد بودم گریه نمی‌کردم.
‫نمی‌خندیدم.
‫مادرم وقتی خیلی بچه بودم ‫از دنیا رفت،
‫ولی تو مراسم ختمش ‫یه قطره اشک هم نریختم.
‫خیلی‌ها گریه کردن، ‫ولی من نکردم.
‫وقتی بچه بودم، ‫بقیه بچه‌ها بازی می‌کردن،
‫با همدیگه شوخی می‌کردن ‫و اگه چیزیشون می‌شد...
‫یا می‌ترسیدن، گریه می‌کردن.
‫من هم تماشاشون می‌کردم. ‫فیلم بازی کردن رو خیلی خوب یاد گرفتم.
‫حداقل قابل قبول بود.
‫وانمود می‌کردن عین بقیه بچه‌هام.
‫وانمود می‌کردم آدمی عادی‌ام.
‫ولی همون موقع فهمیدم ‫تا حالا ترس رو تجربه نکردم.
‫کل عمرم ترس رو تو چشم...
‫هر کسی که باهاش آشنا می‌شدم، می‌دیدم.
‫کم‌کم انتظارش رو داشتم.
‫یه مشت مرد گنده
‫یادمه یکی چون به دو تن از دوستانش...
‫شلیک کرده بودم، دنبالم بود.
‫تو حمومی عمومی پیدام کرد.
‫تفنگم دم دستم نبود، ‫کنار لباسم بود.
‫یادمه طرف رو دیدم...
‫که تفنگش رو سمت مردی برهنه تو وان...
‫نشونه رفته بود، ولی خودش داشت می‌لرزید.
‫این‌قدر ترسیده بود ‫که تکون نمی‌خورد.
‫خلاصه، از تو حموم بلند شدم،
‫آروم رفتم سمتش...
‫و تفنگش رو گرفتم.
‫بعدش با همون تفنگ کشتمش.
‫حتی التماس نکرد که از جونش بگذرم.
‫ولی با این که می‌تونستم ‫ترس بقیه رو تشخیص بدم...
‫و حتی ترسشون رو علیه خودشون ‫به کار بگیرم،
‫واقعا می‌گم که روحم خبر نداشت...
‫واقعا چه حسی داره.
‫انگار...
‫از بدو تولد از درون مرده بودم.
‫ولی برام مهم نبود. ‫آخه از درون مرده بودم.
‫آخیش.
‫مامان چطوری چنین وضعیتی رو عوض کرد؟
‫وقتی با مادرت آشنا شدم، ‫اصلا خودمون رو معرفی نکردیم.
‫اصلا با همدیگه آشنا نشدیم.
‫ولی اولین لحظه‌ای که دیدمش، حـ...
‫حسی بهم دست داد.
‫حسی بهم دست داد ‫که به عمرم تجربه نکرده بودم.
‫حس عشق بود؟
‫ترس بود.
‫می‌ترسیدم باهام صحبت نکنه. ‫می‌ترسیدم دوستم نداشته باشه.
‫می‌ترسیدم نتونم باهاش ازدواج کنم.
‫می‌ترسیدم از دستش بدم.
‫به عمرم فقط از خودش ترسیدم...
‫و به عمرم فقط عاشق خودش بودم.
‫وقتی بهم گفتن مامان از دنیا رفته،
‫نمی‌دونستم چه حسی داشته باشم.
‫مادرت بود. ‫غمگین می‌شی. سوگوار می‌شی.
‫خودت چنین حالی داری؟
‫به من حس درد دست داد.
‫انگار بخشی از وجودم رو ‫باهاش کشتن.
‫هنوز هم چنین حسی داری؟
‫وقتی مامان از دنیا رفت، ‫هیچ حسی بهم دست نداد.
‫انگار خودم مرده بودم.
‫انگار گم شده بودم.
‫رو تختم، تو اتاقم، تو خونه‌مون...
‫دراز کشیده بودم.
‫ولی انگار دیگه قرار نبود...
‫اون چیزها رو تجربه کنم.
‫می‌کنی.
‫قاتل مامان رو می‌شناسی؟
‫جیمز مک‌کالیستر رو می‌شناسی؟
‫می‌شه فردا بعد از سپیده‌دم...
‫بهم تیراندازی یاد بدی؟
‫خوبه.
‫گمون کنم خوشم بیاد.
‫وای! ای عوضی
‫وای. وای، گندش بزنن.
‫خب، یادت باشه چشم چپت رو باز نکنی.
‫بذار لوله تفنگ بالای هدفت شناور باشه.
‫هر وقت آماده بودی،
‫کل نفس ریه‌ات رو تخلیه کن...
‫و لوله رو بیار پایین.
‫جوری زمان‌بندی کن که نفست ‫دقیقا موقع رسیدن به هدف تخلیه بشه.
‫نفست که تخلیه شد، ‫ماشه رو فشار بده،
‫ماشه رو نکش، فشار بده. ‫با کل دستت فشار بده.
‫کلاهه رو هدف گرفته بودی؟
‫پایین‌ترش بود. ‫سینه‌اش رو هدف گرفته بودم.
‫ماشه رو کشیدی. ‫فشار ندادی.
‫بیا دوباره امتحان کنیم.
‫چی شده؟
‫می‌شه با هفت‌تیر شلیک کنم؟
‫برو! برو ببینم!
‫یادت باشه فشار بدی.
‫ماشه رو نکش.
‫صبح به خیر یوستیس.
‫اون عوضی‌ها...
‫اصلا دیشب نیومدن ‫شیفت عوض کنیم.
‫شب تا صبح همون‌جا ولم کردن!
‫که این‌طور؟
‫بچه‌ها؟ بیاین پایین.
‫یوستیس شکایتی داره...
‫که می‌خواد باهاتون در میون بذاره.
‫بگو.
‫شما دو نفر!
‫قرار بود بعد از چهار ساعت ‫بیاین شیفت عوض کنیم.
‫ولی نیومدین.
‫چنین کاری خیلی چرته!
‫یوستیس، من از طرف بقیه بچه‌ها...
‫از صمیم قلب ازت عذر می‌خوام.
‫واقعا شرمنده‌ایم، مگه نه بچه‌ها؟
‫خب، چرا خودت نیومدی دنبالمون؟
‫چی؟
‫اگه قرار بود بیایم شیفت عوض کنیم،
‫واسه چی نیومدی دنبال یکیمون ‫که شیفتت رو عوض کنی؟
‫یوستیس؟ واسه چی خودت ‫نرفتی دنبال یکی از بچه‌ها؟
‫خب، نمی‌خواستم شهر بی‌نگهبان بمونه.
‫بریگز آدم خطرناکیه.
‫شاید اگه می‌دید نگهبان نداریم،
‫یواشکی وارد می‌شد ‫و به خدمتمون می‌رسید.
‫تو که خوابت نبرد، مگه نه؟
‫نه رئیس.
‫یوستیس... تو که بهم دروغ نمی‌گی، مگه نه؟
‫نه رئیس. ‫یعنی شاید...
‫شاید یکی دو ثانیه ‫چشم رو هم گذاشته بودم، آخه...
‫خیلی خسته بودم.
‫کلی راه اومده بودیم...
‫- و من... ‫- یوستیس، هیس.
‫خوابیدن در حین نگهبانی ‫کار خیلی زشتیه.
‫اگه بریگز می‌اومد و خواب بودی چی؟
‫آره.
‫آره، همون‌طور که گفتی، ‫شاید یواشکی می‌اومد و به خدمتمون می‌رسید.
‫نه! ‫اگه می‌اومد، می‌دیدمش.
‫هیس! هیس!
‫ببین، من در حقت لطف کردم.
‫خب؟
‫دفعه بعد که وسط نگهبانی ‫خوابت گرفت،
‫انگشت شکسته‌ات رو فشار بده...
‫که سریع سرحال بشی.
‫چی شده؟
‫شهر یه ورودی بیشتر نداره.
‫اگه اونجا باشن،
‫هر کی وارد بشه رو ‫تحت نظر دارن.
‫تو طویله‌مون پیغامی نوشته بودن.
‫جمله آشنایی بود. ‫انگار با خودم بودن.
‫چی نوشته بودن؟
‫خوشم نمیاد بدون اطلاع از هویت طرف،
‫وارد شهر بشم.
‫اگه من رو بشناسن، ‫برتری پیدا می‌کنن.
‫می‌فهمن دارم میام.
‫خودم نمی‌فهمم کجان.
‫به نظرت من رو می‌شناسن؟
‫- [سانتا روزا] ‫- خیلی عادی وارد شهر بشو.
‫از مزرعه والدینت تو همین جاده اومدی...
‫که به کاری رسیدگی کنی.
‫سرت بالا باشه و همه رو با دقت نگاه کن.
‫یه راست برو مرکز خرید و فروش.
‫برو تو و از طرف چیزی بخر.
‫بعدش خیلی عادی بپرس ‫سواری وارد شهر شده یا نه.
‫یه راست برگرد پیش خودم...
‫و هرچی بهت گفت، بهم بگو.
‫چه کاری از دستم برمیاد خانم کوچولو؟
‫خانم کوچولو؟
‫عذر می‌خوام که بی‌ادبی کردم.
‫حتما داشتم خیال‌بافی می‌کردم.
‫داشت یادم می‌رفت واسه چی اومدم اینجا.
‫دیروز به سر مادرم زد...
‫که می‌خواد واسه تهیه غذای اشتراکی...
‫کلیسا که آخر هفته است، کیک درست کنه.
‫پارسال پای درست کرده بود، ‫ولی سیب‌هایی رو که توش ریخته بود...
‫از درخت آقای جانسون چیده بود،
‫همون درخت پشتی کنار دسشویی رو می‌گم.
‫ولی متأسفانه...
‫سیب‌هاش خیلی بدمزه بودن...
‫و حال همه به هم خورده بود.
‫از من بشنوین، گمون کنم کثافت دسشویی..
‫به ریشه درخته نفوذ کرده ‫و مزه عادی سیب رو...
‫تغییر داده.
‫ولی آقای جانسون می‌گه چرت می‌گم...
‫و واسه همین ‫دیگه نمی‌ذارم مامانم...
‫واسه پای سیبش سیب بچینه،
‫البته اگه از من بپرسین، ‫خودم و مامانم مشکلی نداریم،
‫آخه همون‌طور که گفتم...
‫سیب‌هاش خیلی بدمزه‌ان.
‫آقای جانسون دیگه کدوم خریه؟
‫[مرکز خرید و فروش]
‫همین دخترک رو دیده بودی چکمه‌پوش؟
‫همون دخترکیه که صبح اون روز دیده بودیم.
‫سلام خانم کوچولو.
‫چه اسب خوبی سواری.
‫چشمم به زینش خورد.
‫بهم می‌گی از کجا آوردیش، مگه نه؟
‫یا اصلا بهتر...
‫نظرت چیه بهم بگی بابا جونت کجاست؟
‫ماریا. ایشون خواهر کوچکمه.
‫صبحت به خیر.
‫هنوز اثری ازش نیست.
‫هوم.
‫گمون کنم به زودی پیداش بشه.
‫این یکی به غذاش دست نزده.
‫گمون کنم این‌قدر ترسیده ‫که غذا نمی‌خوره.
‫درست می‌گم خواهر کوچولو؟ ‫این‌قدر ترسیدی که غذا نمی‌خوری؟
‫نه.
‫معلومه که نه.
‫گمون نکنم دختر کولتون بریگز...
‫از چیزی بترسه.
‫به حرفم گوش دادین ‫و اعلامیه رو علم کردین؟
‫با رنگ قرمز درستش کردیم. ‫طبق حرف خودت عمل کردیم.
‫خوبه. ‫مایک گردن‌کلفت کجاست؟
‫داره جاده ورودی شهر رو می‌پاد.
‫آها، خب...
‫یکیتون بره اون سر شهر.
‫یکی وسط خیابون باشه.
‫چشم جناب.
‫راستی، بچه‌ها،
‫تو دید نباشین، خب؟
‫حتما باید برسه وسط شهر،
‫دعوت‌نامه‌مون رو ببینه...
‫و بعدش غافلگیرش کنیم.
‫رئیس، اگه فرصت داشته باشیم ‫یه کولتون بریگز شلیک کنیم،
‫باید شلیک کنیم.
‫به بازی گرفتن چنین آدمی ‫هوشمندانه نیست.
‫ظاهرا ایشون ترسیده.
‫واقعا همین‌طوره، مگه نه؟
‫شنیدی خواهر کوچولوم چی گفت؟
‫ترسیدی؟
‫من می‌رم اون سر شهر.
‫رئیس انتظار داره بریگز ‫به زودی بیاد.
‫شاید بهتر باشه بیدار بشی.
‫بیدارم.
‫خوبه. ‫بیدار بمون.
‫باید اول بذاریم وارد شهر بشه، ‫بعدش بکشیمش.
‫می‌خواد ببینه دخترش رو گرفتیم.
‫منطقیه.
‫در حق خودت و همه‌مون لطفی بکن.
‫اگه اون عوض رو دیدی، ‫بهش شلیک کن.
‫برو!
‫برگرد همون‌جا...
‫اگه غذا نخوردنت از روی ترس نیست،
‫واسه چی هنوز به غذات دست نزدی؟
‫احتمالا مسمومه.
‫پس ترسیدی. ‫از سم ترسیدی.
‫لزومی نداره آدم ترسیده باشه ‫تا سم نخوره.
‫کافیه احمق نباشه.
‫این رو می‌بینی؟
‫مسموم نیست.
‫حتی اگه می‌خواستم ‫هم نمی‌تونستم مسمومت کنم.
‫گمون کنم مسموم کردن ‫اعضای خانواده گناه باشه.
‫این‌قدر من رو خواهرت خطاب نکن.
‫ما خانواده نیستیم.
‫من و تو از اکثر جهات...
‫قطعا خانواده‌ایم.
‫ثمرات زحمات پدرتیم،
‫شک نکن.
‫دروغ می‌گی.
‫منظورم این نیست ‫که بابات با مامانم ازدواج کرده..
‫و بچه‌دار شدن.
‫نه، نه، نه.
‫افتخار تولد جسمانیم ‫نصیب مرد دیگه‌ای شده بود.
‫ولی الان دیگه در قید حیات نیست.
‫تو روزی که ترجیح می‌دم ‫«تولد معنوی»ـم خطاب کنم،
‫از دنیا رفت.
‫همون روز بود...
‫که بابا جونت...
‫خب، تصمیم گرفت من دیگه ‫به بابام نیازی ندارم.
‫جلوی چشم خودم ازم گرفتش.
‫شاهد مرگش بودم.
‫شاهد بی‌روح شدن چشمش بودم.
‫همون موقع به چشم قاتلش...
‫خیره شدم.
‫می‌دونی بابا جونت چیکار کرد؟
‫اون هم بهم خیره شد.
‫بعدش سوار اسبش شد و رفت.
‫ولی تمام وجودش نرفت. نه‌خیر.
‫بخش کوچکی از وجودش رو...
‫تو اعماقم جا گذاشت. ‫انگار بذری کاشته بود.
‫دارم کمی اطمینان حاصل می‌کنم.
‫بهتره به سر اون بچه‌ها نزنه...
‫که پوله رو بردارن و فرار کنن.
‫قبلا این حوالی هیچی...
‫ پیدا نمی‌کردم.
‫ببین، مشکل پیشرفت از این قراره...
‫که چیزی باید فدا بشه.
‫جدیده میاد و قدیمیه می‌ره.
‫روند دنیا از همین قراره.
‫ولی تغییرش...
‫به ندرت صلح‌آمیز صورت می‌گیره.
‫نه‌خیر خانم.
‫انتقال قدرت خشونت‌آمیزه.
‫خشونتش الزامیه.
‫واسه همین امروز اینجاییم.
‫آخه هیولایی درون وجودمه.
‫خود شیطان درون وجودمه.
‫تا وقتی شیطان دیگه‌ای...
‫تو دنیا باشه، ‫اون شیطان نمی‌تونه جلوه پیدا کنه.
‫وجود همزمان جفت این شیاطین غیرممکنه.
‫آها، فهمیدم.
‫دیوانه‌ای.
‫ولی نگران نباش، ‫پدرم به زودی می‌رسه.
‫درستش می‌کنه.
‫هوم، راستش،
‫خوشحالم که با هم صحبت کردیم.
‫تونستیم گپ خواهر و برادری بزنیم.
‫آخه بعد از امشب ‫که پدرت برسه اینجا...
‫خودم بابای جدیدت می‌شم.
‫بعدش می‌بینیم باید چی رو درست کنیم.
‫یوستیس!
‫آخ، اومده.
‫یوستیس!
‫اومده!
‫کمک کنین!
‫اومده.
‫نه جناب، خواهش می‌کنم من رو نکـ...
عوضی
‫اومده! ‫مایک گردن‌کلفت...
‫و یکی از گاوچرون‌های مکزیکی رو کشت!
‫بریم بابا رو ببینیم.
‫راه بیفت.
‫رفت تو اون کوچه، ‫رفت پشت این ساختمون‌ها.
‫دور بزن و بکشش بیرون.
‫یا خدای بزرگ.
‫یوستیس! شنیدی چی گفتم؟
‫برو!
‫گیرت انداختم احمق خان.
‫ندیدیش؟
‫حتما برگشته.
‫زدمش!
‫چکمه‌پوش رو کشت، ‫ولی بهش شلیک کردم!
‫مرده؟
‫نه. صرفا مجروحش کردم.
‫ولی تیرم قطعا بهش خورد.
‫تو اون ساختمون کنار کوچه پناه گرفته.
‫از این بابت مطمئنی؟
‫بهش میاد آدمی باشه ‫که پناه بگیره...
‫و منتظر بمونه بریم سراغش؟
‫لابد خواهیم دید دیگه.
‫با شما دوتام، ‫اون مرکز خرید و فروش رو می‌بینین؟
‫آدم خبیثی که رفقاتون رو کشته، اون توئه.
‫نظرتون چیه برین تو ‫و به خدمتش برسین؟
‫اگه زنده بیارینش، ‫دوبرابر بهتون می‌دم.
‫مواظب باشین‌ها. ‫خیلی مارموزه.
‫شاید مارموز باشه، ‫ولی جادوگر که نیست.
‫یوستیس.
‫باید بهم اعتماد کنی.
‫از پسش برمیای.
‫چه حیف که چیزی به تهش نمونده ‫و مجبورم بی‌خیالش بشم.
‫بریگز!
‫دارم به مبارزه می‌طلبمت.
‫مگه قبلا از این کارها نمی‌کردین؟
‫همدیگه رو به مبارزه می‌طلبیدین.
‫اختلافاتتون رو تو خیابون حل می‌کردین.
‫بیا مثل قدیم حلش کنیم!
‫هفت‌تیرت رو غلاف کن جناب.
‫به خدا قسم این دخترک رو می‌کشم.
‫سلام خوش‌تیپ.
‫من رو یادته؟
‫نه.
‫دست‌ها بالا.
‫جفت دست‌ها بالا.
‫تیر خورده.
‫گیرش انداختی رئیس. ‫می‌خوایم چیکار کنیم؟
‫واقعا من رو یادت نیست.
‫باید بگم ناراحت شدم.
‫ولی گمون نکنم جای تعجبی باشه.
‫آخرین باری که من رو دیدی ‫خیلی بچه بودم.
‫مهم اینه که خودم تو رو به یاد دارم.
‫نگران نباش. چیزیم نیست.
‫قطعا تو رو به یاد دارم کولتون بریگز.
‫هر بار که چشمم رو می‌بستم،
‫چهره‌ات رو می‌دیدم ‫که بهم خیره شدی.
‫بوی دود تفنگ‌هات رو حس می‌کنم...
‫و صدای رو به موت بابام رو می‌شنوم.
‫واسه همین اومدیم اینجا.
‫خودت، من... و دخترکت اینجاییم.
‫اصلا حاضر نشد اسمش رو بهم بگه،
‫ولی مهم نیست.
‫خانواده شادی هستیم.
‫قراره خودم و خودت مبارزه کنیم.
‫فرصت داری ‫به من هم عین بابام...
‫شلیک کنی.
‫اگه چنین کاری بکنی،
‫یوستیس مغز دخترت رو می‌پاشونه.
‫رئیس، بکشش دیگه.
‫خفه شو.
‫خب...
‫یا من رو می‌کشی...
‫و شاهد مرگ دخترت می‌شی،
‫یا دخترت رو نجات می‌دی ‫و شاهد جایگزینی من با خودت می‌شی.
‫بروک.
‫من به کل نیازهام رسیدم.
‫حواست باشه که بهم رسیدگی کنن.
‫نه.
‫خیلی هم دوستت دارم.
‫نه!
عوضی
‫موفق شدم.
‫کشتمش!
‫خیلی شرمنده‌ام بابا جون.
‫خیلی دوستت دارم.
‫- موفق شدم! ‫- خیلی شرمنده‌ام.
‫کولتون بریگز رو کشتم.
‫کشتمش.
‫شنیدی بابا؟
‫کشتمش.
‫خـ...
‫خودتی.
‫هیولائه خودتی.
‫تو خانواده من نیستی.
‫بروک...
‫مادرت...
‫بهت می‌گه چیکار کنی.
‫زنده‌ای؟
‫جسد دیگه‌ای تو اون کوچه پشتی پیدا کردیم.
‫شد چهار جسد.
‫تقریبا انتظار داشتم همین‌طور بشه.
‫اجسادشون رو جمع کنین ‫که برگردونیمشون.
‫میارنش خونه؟
‫آره، گمون کنم بیارن.
‫ممنون.
‫مارشال؟
‫بهشون چی می‌گین؟
‫با خودم گفتم شاید به خاطر ‫کار خودت و بابات احضارت کنم.
‫بهشون بگم چطوری اسیرمون کردین، ‫شکنجه‌مون کردین...
‫و وسط بیابون ولمون کردین که بمیریم.
‫ولی گمون کنم قاضی بگه...
‫داشتی از دستورات بابات پیروی می‌کردی...
‫و بابت قتل مامانت خیلی خشمگین بودی...
‫خب، در اون صورت،
‫بابات رو تحت عنوان خلافکار خاک می‌کنن.
‫بعدش گفتم شاید بهشون بگم...
‫خودت و بابات اومدین...
‫و جون یکی از افرادم رو...
‫با جراحی میدانی نجات دادین.
‫بعدش قاتلان مادرت رو پیدا کردین،
‫بعدش هم در حین دستگیریشون کشتنش...
‫که در این صورت باز هم می‌ری خونه.
‫خلاصه، با خودم گفتم ‫از اون‌جایی که نتیجه...
‫جفت سناریوها یکسانه،
‫روایتی رو که دختری دوازده ساله...
‫اسیرم نکرده باشه، ترجیح می‌دم.
‫شاید تو این روایت...
‫بتونیم اون گاوصندوق رو هم فراموش کنیم.
‫تو این روایت...
‫بابام قهرمان می‌شه؟
‫اگه به کسی چیزی نگی... آره.
‫گمون کنم روایت مناسبی باشه.
‫خب، پس به توافق رسیدیم.
‫مارشال؟
‫اسبتون رو پیدا کردین؟
‫دم ورودی شهر بسته بودش.
‫به حرفش عمل کرد.
‫تو برو خونه بریگز کوچولو.
‫به مغازه بابات برس.
‫برو!
‫شنیدی بابا؟
‫قراره قهرمان بشی.
‫اگه مامان زنده بود، ‫خیلی بهت افتخار می‌کرد.
‫اسمت ماریا بود، درسته؟
‫درسته خانم.
‫نظرت چیه خورجین برادرم رو...
‫از تو بار بیاری؟
‫بهتره برم خونه.