‫افسانه‌ای روایت می‌شه ‫که قدمتش از سرآغاز تمدن ما هم بیشتره.
‫افسانه خدایی بدطینت، ‫به شدت بزرگ و قدرتمند...
‫که از خود سیارات تغذیه می‌کنه.
‫تعداد انگشت‌شماری ‫حقیقت این افسانه رو باور داشتن،
‫ولی بالاخره روزی یونی‌کران رو ‫به چشم خودمون دیدیم؛
‫اما صرفا دنبال سیاره‌مون نبود.
‫دنبال مهم‌ترین فناوریمون،
‫یعنی کلید فضازمان بود.
‫واسه پیدا کردنش هم ‫قدرتمندترین مریدش...
‫به نام اسکورج رو اعزام کرده بود.
‫دشمنان بیشتری دارن فرود میان.
‫به زودی در خطر می‌افتیم.
‫کلید دست ماست؟
‫باید برداریمش.
‫باید مخفیش کنیم...
‫که هرگز به دست یونی‌کران نیفته.
‫ولی می‌تونیم بجنگیم ایپ‌لینک.
‫نه. محافظت از کلید فضازمانمون ‫مهم‌ترین کار ماست.
‫برین. باهاش فرار کنین.
‫خودت چیکار می‌کنی؟
‫من معطلش می‌کنم.
‫براتون فرصت جور می‌کنم.
‫پس من هم پیشت می‌مونم.
‫جنگ خودمه.
‫ببین، اگه کلیدمون ‫دست یونی‌کران بیفته،
‫می‌تونه دریچه‌ای در فضازمان ایجاد کنه...
‫و کل سیارات رو نابود می‌کنه.
‫دیگه نوبت خودته ‫که رهبری ماکسیمال‌ها رو به دست بگیری...
‫آپتیموس پرایمال.
‫پس بهترین جنگجوی این سیاره تویی.
‫هوم. سیاره مملو از حیات...
‫خیلی قشنگی دارین.
‫خیلی لذیذه.
‫اربابم داره گرسنه‌تر می‌شه.
‫اگه کلید فضازمانتون رو بهم بدین، ‫از سیاره شما می‌گذره.
‫ترجیح می‌دیم بمیریم ‫و نذاریم دستش به باقی سیارات برسه.
‫هرطور که مایلین.
‫از فواید خدمت به یونی‌کران قدیره.
‫هیچ‌وقت درس نمی‌گیرن.
‫خیلی دیر رسیدی اسکورج.
‫اربابت تا ابد تو همین کهکشان گیر می‌کنه.
‫نه!
‫به خاطر فداکاریش سوگند یاد می‌کنیم...
‫به هر قیمتی که شده...
‫از کلیدمون محافظت کنیم.
‫گذاشتی با کلید فضازمان فرار کنن.
‫کل هستی رو بگرد ‫و ببین ماکسیمال‌ها کجا فرار کردن.
‫کلیدشون رو که به دست آوردی، ‫باهاش بیا پیش خودم.
‫چشم سرورم.
‫کلیدشون رو که به دست بیارم، ‫خودم سرور معظم هستی می‌شم.
‫«تغییرشکل‌دهندگان: قیام ربات‌های وحشی»
‫خیلی‌خب عزیز دلم، کار کن.
‫پول نصیبم کن. ‫پول نصیبم کن.
‫این هم از این. ایول.
‫سلام سونیک. صبحانه هنوز حاضر نشده؟
‫من که خدمتکارت نیستم کریس.
‫اذیت نکن پسر. ‫نباید اسم خودمون رو پشت بی‌سیم بگیم.
‫اسم مستعارم تیلزه.
‫وای، ببخشید...
‫کریستوفر دیاز، ساکن بروکلین، خیابان ویلسون،
‫پلاک ۹۷۴، واحد ۲سی.
‫اسم واقعیمون رو نگو. ‫دارن شنود می‌کنن.
‫هیچ سازمان سری دولتی‌ای ‫دنبال ما نیست تیلز.
‫حالا تا سرد نشده ‫بیا اینجا.
‫حداقل این کارشون به راهه. ‫بیا، این رو برات اتو کشیدم.
‫- من که اتو کشیده بودمش. ‫- اتو کشیدنت هم عین نیمرو درست کردنته؟
‫منظورت چیه؟ ‫بهش ادویه زدم دیگه.
‫وای، اذیت نکن دیگه.
‫بیا بخور داداش.
‫نمی‌تونم باوزر رو شکست بدم.
‫خب، صبح شما هم به خیر.
‫این رو با داروت بخور.
‫- تا تهش بخور. ‫- خیلی‌خب.
‫مطمئنی می‌تونی برسونیش؟
‫آره، اِم، بیمارستان سر راهه. ‫فرصت دارم.
‫راستی، اگه خانم مدیر امور مالیشون بود...
‫و از صورت‌حسابمون گفت،
‫صرفا...
‫بهش بگو داریم ردیفش می‌کنیم.
‫می‌گم. از امروز به بعد هم ‫می‌تونم بیشتر کمک کنم.
‫امیدوارم مصاحبه‌ات موفقیت‌آمیز باشه.
‫یادت باشه به کل شوخی‌هاشون بخندی.
‫- سفیدپوستان عاشق اینن ‫- مامان، عفت کلام داشته باش.
‫خیلی‌خب! ‫یادتون باشه امشب کلاس دارم و دیر میام خونه.
‫- خیلی دوستتون دارم. ‫- من هم خیلی دوستت دارم.
‫بجنب پسر. ‫باید بریم شهر.
‫عه. وایستا. وایستا ببینم.
‫باز هم دستت درد می‌کنه؟
‫نه، چیزی نیست.
‫بده ببینم.
‫کریس.
‫ورم کرده.
‫حتما کم‌خونی داسی‌شکلت ‫باز هم جریان خونت رو مسدود کرده.
‫چند وقته که این‌جوریه؟
‫دو روزی می‌شه.
‫ببین، من که بهت گفته بودم،
‫باید این مسائل رو ‫باهام در میون بذاری.
‫می‌خوای تنهایی با بیماریت مبارزه کنی ‫یا با همدیگه مبارزه کنیم؟
‫با همدیگه مبارزه کنیم؟
‫تیم میزبان شیره؟
‫تیم میزبان شیره.
‫دوتاش ده دلاره. دوتاش... ‫این‌قدر همه‌شون رو دست‌مالی نکن.
‫وای، اصلا راه نداره. ‫کریس، مگه بهت نگفته بودم...
‫نذار داداشت تو محله‌مون ‫عین بابابزرگ‌ها بگرده؟
‫کار خاصی از دستم برنمیاد.
‫آها، خب حالا داداش. ‫اینجا رو باش. بیا.
‫وای! ایول پسر!
‫کی می‌خوای بذاری با این مهارتت ‫برات کار با پول خوب جور کنم؟
‫آها. خودت که پول اشتراک ‫شبکه‌های کابلی رو هم نداری.
‫«خودت که پول...»
‫خودم نمی‌خوام پول اشتراک ‫شبکه‌های کابلی رو بدم.
‫این‌جوری به ذات خون‌آشامی...
‫نظام سرمایه‌داری مدرن اعتراض می‌کنم!
‫راستی، عمرا اگه با اون کت‌شلوار خاک‌گرفته ‫مصاحبه خوبی داشته باشی!
‫آخ! اومدم.
‫سلام بچه‌ها. خوب شده،
‫ولی آنکیلوسور از دایناسورهای سخت‌پوست بود.
‫ممنون، ممنون که صبر پیشه کردین.
‫کارآموز؟ کارآموز؟
‫سه‌بار به پیجرت پیام دادم. ‫واسه چی باهام تماس نگرفتی؟
‫خیلی‌خب، با خودم گفتم اگه وایستم ‫و تماس بگیرم، دیرتر می‌رسم.
‫پلیس‌ها اومدن.
‫مسئولین یه مزایده هنری رو گرفتن.
‫برگزارکننده‌اش مدعی شده ‫کل آثار اصلن،
‫ولی می‌خوان نظر متخصص رو هم بپرسن.
‫خیلی‌خب.
‫اون طراحی داوینچی اصله.
‫نقاشیه جعلیه.
‫نسخه اصلیش تو نگارخانه ملی لندنه.
‫گلدان رومیه.
‫گرونه، ولی بار آدم ‫با فروشش بسته نمی‌شه.
‫این لوح نفرین یونانی ‫در حالت عادی گرونه،
‫ولی جعلیه.
‫از کجا می‌فهمی؟
‫حروف‌چینیش رو می‌بینی؟ ‫زبان رومیه.
‫اصلا اون دوره رایج نبوده.
‫فهمیدم.
‫سرکاران عزیز، به نتیجه رسیدم. خب...
‫طراحی داوینچی اصله.
‫هوم. تو از کجا پیدات شده؟
‫چی هستی؟
‫- خیلی معرکه است، مگه نه؟ ‫- آره.
‫از کجا پیداش کردن؟
‫به تازگی تو سودان کشفش کردن.
‫بچه‌ها می‌گن مجسمه حوروسه،
‫مال نوبی‌هاست و قدمتش ‫پنج‌هزار سال پیش از میلاده؟
‫این نماد اصلا هیروگلیف مصری نیست.
‫خب، اگه واقعا این‌قدر شگفت‌انگیز باشه،
‫مقاله‌ام رو تو مجله «مینروا» چاپ می‌کنن.
‫اِم، جیلیان؟
‫خیلی‌خب بچه‌ها، بریم تو کارش.
‫خیلی‌خب، قانونمون از چه قرار بود؟
‫داداشی‌هامون رو ‫به دخترها نمی‌فروشیم.
‫«مشکل‌تراشی نمی‌کنیم.»
‫«دنبال مشکل نمی‌گردیم.»
‫- وگرنه مشکلی... ‫- گریبانگیرمون می‌شه.
‫خودم می‌دونم، می‌دونم.
‫خیلی‌خب، زود برمی‌گردم.
‫آقای دیاز؟
‫سلام، خودم می‌دونم ‫پرداخت صورت‌حسابمون عقب افتاده.
‫سه ماه عقب افتاده.
‫تا حسابتون رو صاف نکنین هم ‫نباید برادرتون رو بیارین اینجا.
‫- من که بهتون گفته بودم. ‫- درستش می‌کنم.
‫- کمی بیشتر فرصت لازم دارم. ‫- می‌تونین ببرینش اورژانس.
‫خب، اگه حالش خیلی خراب نباشه ‫که تو اورژانس معاینه‌اش نمی‌کنن.
‫- آقای دیاز. ‫- یازده سالشه‌ها!
‫یازده سالشه.
‫بیا کریس، باید بریم.
‫- چی شد؟ ‫- بعدا بهت می‌گن، خب پسر؟
‫بیا. ‫بیا از اینجا بریم.
‫ببین. همین‌جا بشین.
‫تکون هم نخور!
‫هاوارد وایزمن پس از ملاقات ‫با وکیلِ سیمپسون...
‫- امری داشتین؟ ‫- بله.
‫سلام، بابت مصاحبه ‫با آقای بیشاپ، رئیس حراست، اومدم.
‫نوا دیاز هستم.
‫- لغو شده. ‫- نه. نه، حتما اشتباهی شده.
‫خود آقای بیشاپ گفتن.
‫کافیه تصویبش کنین...
‫آقای بیشاپ! سلام! سلام!
‫اشکالی نداره واکر.
‫منم، نوا دیاز. قربان، گمون کنم ‫زیردستتون گیج شده.
‫- گفت مصاحبه‌مون لغو شده. ‫- چون لغو شده.
‫وایستن ببینم، واسه چی؟ ‫شما که پشت تلفن گفتین این کار خوراک خودمه.
‫گفتین مصاحبه‌مون تشریفاتیه.
‫همین‌طور بود، ولی فرمانده سابقت ‫بالاخره باهام تماس گرفت.
‫گفت شجاعی، استاد امور ارتباطی هستی، ‫ولی قابل‌اعتماد نیستی.
‫نمی‌شه بهت اعتماد کرد.
‫حواست همیشه پرت بود.
‫قربان، می‌تونم کل این مسائل رو توضیح بدم.
‫مسئولیت‌هایی تو خونه رو دوشم بود. ‫برادرم بیماره...
‫مسئولیت ارتش ایالات متحده رو دوشت بود.
‫آقای بیشاپ! قربان.
‫من خیلی سخت‌کوشم، خب؟ ‫فقط...
‫فقط بدجوری بدبختی رو سرم ریخته.
‫ببین، نمی‌تونم بذارم کسی چون تو ‫دست‌آوردهام رو خراب کنه.
‫کسی چون من؟
‫شما که اصلا من رو نمی‌شناسین!
‫می‌دونم کار گروهی بلد نیستی.
‫ای خدا.
‫ببین.
‫سوپرمن هم با چندجا مصاحبه کرده بود...
‫تا بالاخره تو «دیلی پلنت» استخدامش کردن؛
‫- ولی اصلا تسلیم نشد. ‫- من سوپرمن نیستم کریس.
‫زندگی هم کتاب مصور نیست.
‫همین‌جوری گفتم. ‫کار بعدی رو می‌قاپی.
‫ببین، کار بعدی‌ای در کار نیست.
‫کسی نمیاد نجاتمون بده. ‫خودمون تک و تنهاییم.
‫ببین پسر، شرمنده‌ام.
‫اشکالی نداره.
‫نه‌خیر، داره.
‫همه‌چی اشکال داره.
‫می‌دونی چیه؟
‫بیا.
‫بیا داداش.
‫تو برو بالا. ‫من هم زود میام، خب؟
‫خب، امروز صبح چی می‌گفتی؟
‫ببین، می‌خوای؟
‫نه. آب‌نبات نمی‌خوام.
‫باید آروم باشی پسر.
‫انرژیت داره رو نیروی حیاتم تأثیر می‌ذاره.
‫البته درک می‌کنم. ‫من هم بار اول مضطرب بودم؛
‫ولی شاید بهتر باشه تمرین تنفس کنی. ‫ببین من رو.
‫رفیق، رفیق، رفیق، رفیق.
‫آخه من تا حالا چنین کاری نکردم.
‫خودم می‌دونم. ‫ولی مایه‌دارهای اون تو...
‫سالانه کلی پول به خیریه‌ها اهدا می‌کنن...
‫که کمی از عذاب وجدانشون بکاهن.
‫اگه کارمون رو کلی‌نگرانه بررسی کنی، ‫داریم در حقشون لطف می‌کنیم.
‫- آهای! قابلتون رو نداره! ‫- می‌شه بس کنی؟
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- کار ما اصلا از ثروتشون نمی‌کاهه.
‫خیلی هم آسونه.
‫پس واسه چی خودت نمی‌ری تو ‫و تمومش نمی‌کنی؟
‫آخه من مغز متفکر داستانم پسرم.
‫حالا بیا، این رو تو گوشت بذار.
‫جدی می‌گی رفیق؟ ‫اصلا تمیزه؟
‫فرصتمون رو به اتمامه، ‫ده ثانیه بیشتر به اتمام بازی نمونده،
‫توپ هم دست خودته.
‫- این رو بذار کنار. ‫- ای بابا!
‫در رو محکم نبنـ...
‫خیلی‌خب. من می‌رم به مهمونی خیریه‌ام برسم.
‫اِم، می‌شه... ‫می‌شه مسئله‌ای رو باهات در میون بذارم؟
‫خب، من داشتم مقداری تحقیق می‌کردم،
‫ولی گمون نکنم مجسمه حوروس باشه.
‫در واقع، مطمئنم حوروس نیست.
‫بچه‌ها گفتن قدمتش تقریبا ‫پنج‌هزار سال پیش از میلاده، درسته؟
‫اوهوم.
‫ولی نوبی‌ها...
‫تا ششصد سال بعدش...
‫با مصری‌ها ارتباطی نداشتن.
‫نمادش هیروگلیف مصری نیست.
‫حتی گمون نکنم مال اون بخش از زمین باشه.
‫به نظرم احتمالا مال آزتک‌ها ‫یا امپراتوری اینکا بوده.
‫مجسمه خدای مصری نیست. ‫مجسمه چیز دیگه‌ایه.
‫جالبه.
‫اون‌ها رو پرس کن، خب؟
‫[کارت موزه جیلیان رابینسون]
‫آفرین.
‫حالا شد. ‫خوب نفس بگیر.
‫دم... بازدم.
‫لطفا این‌قدر حرف نزن.
‫باشه، خیلی‌خب، درک می‌کنم، ‫از گپ زدم مداوم خوشت نمیاد؛
‫ولی چیز دیگه‌ای برات ردیف کردم.
‫گلچین سرقت داری؟
‫اِم، نه‌خیر.
‫گلچین رهایی‌بخش دارم.
‫باهاش حال می‌کنی، ها؟
‫آره، خب حالا.
‫[فقط ورود متخصصان آزمایشگاه مجاز است]
‫خیلی‌خب، به احتمال زیاد ‫کسی تو این بخش از ساختمون نباشه.
‫باید بتونی راحت بری تو.
‫اولین خطا رو کردی مغز متفکر. ‫اینجا پر آدمه.
‫خب، ببین، اشتباه ملکوتیه.
‫وانمود کن اونجا مال خودته.
‫سلام، چطوری داداش؟ ‫از دیدنت خوشحال شدم.
‫سعی کن مشکوک جلوه نکنی.
‫بفرما. بفرما. ‫شرمنده. شرمنده. مال تو بود داداش.
‫چه عینک قشنگی. نمی‌دونستم... ‫نمی‌دونستم عینک می‌زنی.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫دوست پیدا می‌کنی؟
‫- همه‌چی روبه‌راهه؟ ‫- وارد شدیم.
‫سلام. بیا ببینیم واقعا چی هستی.
‫خب، رفیقم گفته ته پارکینگه.
‫دو هفته‌ای هست که اونجاست.
‫رنگ ماشینش تو مایه‌های خاکستریه...
‫و خط...
‫آبی داره.
‫خیلی‌خب، حالا عین دستورالعمل ‫داداش ریک عمل می‌کنی.
‫از پنجره بده تو،
‫کمی تکونش بده،
‫گیرش بده و...
‫ایول.
‫حالا پول به جیب می‌زنیم.
‫خیلی‌خب. ‫بگو ببینم چه خبره رفیق.
‫سوار شدم.
‫اصلا چیزیت نمی‌شه.
‫بس کن، بس کن، بس کن، ‫بس کن، بس کن، بس کن.
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫از کار بیکار می‌شم.
‫برام حبس می‌برن.
‫قطعا مال نوبی‌ها نیست.
‫امکان نداره.
‫خطاب به کل آتوبات‌ها! ‫خطاب به کل آتوبات‌ها!
‫ایول ایوله مادر...
‫پرایم، منم، آرسی. ‫دارم می‌بینمش.
‫این چیه؟
‫راه برگشت به خونه است.
‫خطاب به کل آتوبات‌ها!
‫- دارم چیکار می‌کنم؟ ‫- خب، اینجا که خبری نیست،
‫پس هر وقت خواستی بیاریش بیرون، ردیفه.
‫نمی‌تونم. نمی‌تونم.
‫یعنی رانندگی با دنده دستی بلد نیستی؟
‫نه، آخه... ‫من دزد نیستم.
‫الان دچار بحران وجودی شدی؟
‫بعد از تعارف آب‌نبات «توییزلر» ‫دیگه وقت این کارها نیست.
‫مسئله مهمی پیش اومده.
‫صدام رو داری میراژ؟ ‫حرکت کن!
‫این دیگه کدوم خری بود؟
‫صدای رادیو بود داداش. ‫این ماشین میکروفون داره. من نیستم.
‫آهای!
‫- وای، خاک عالم. ‫- آهای، با توئم!
‫از ماشین پیاده شو!
‫دارم سعی می‌کنم پیاده بشم! ‫ماشینه خودش روشن شد، قسم می‌خورم!
‫- ببین، باز نمی‌شه! ‫- زود باش پیاده شو!
‫نه! وایستا! چیکار می‌کنی؟
‫نوا، جریان...
‫ریک! ریک! ریک!
‫خیلی خفن ظاهر شدی!
‫ببین، ماشینه داره خودش می‌رونه!
‫نوا، ردیفی؟
‫نمی‌دونم چه خبر شده!
‫ترمز نمی‌گیره!
‫آهای، ترمز بگیر! ترمز بگیر! ‫واسه چی گوشت بدهکار نیست؟
‫- شاید بهتر باشه آروم‌تر بری. ‫- من نمی‌رونم، خود ماشینه می‌رونه!
‫- تسخیر شده! ‫- نه، نه، نه.
‫صرفا با ترشح آدرنالین اینطوری شدی
‫همون تمرینات تنفس رو به کار بگیر.
‫ببین، تمرین تنفس به کارم نمیاد!
‫ماشینه داره خودش می‌رونه!
‫وای،
‫ریک، چیکار کنیم؟
‫نوا، صدات رو ندارم.
‫- ریک! ‫- نوا، صدات رو نـ...
‫نه، باورم نمی‌شه! ‫نه، باورم نمی‌شه ولم کرد!
‫- بزن کنار! ‫- کمکم کنین!
‫وای! حالتون خوبه...؟
‫راه بیفت. راه بیفت، راه بیفت، ‫راه بیفت، راه بیفت، راه بیفت.
‫پل. ‫پل، پل...
‫از منطقه ویلیامزبرگ برو!
‫یه مورد ۱۰-۳۷ پیش اومده. ‫پورشه نقره‌ایه.
‫شوخیت گرفته پسر؟
‫وای نه. وای نه.
‫ای بابا، خواهش می‌کنم کاری بکن!
‫نه بابا. نه، نه، نه.
‫جواب بده، جواب بده.
‫- صدام رو داری میراژ؟ ‫- میرچی؟
‫آها، میراژ یعنی سراب.
‫عه، عه، عه، آروم‌تر برو! ‫آروم‌تر برو!
‫یوهو! ‫خیلی حال داد!
‫روغنم به جوش اومد، متوجهی؟ ‫ای وای!
‫خیلی وقت بود که ثابت مونده بودم پسر.
‫باورت نمی‌شه حرف‌هاش ‫چقدر تکراری می‌شه!
‫«میراژ، مخفی بمون.»
‫«میراژ، اصلا توجه ملت رو جلب نکن.»
‫«میراژ، «بزرگ» فیلمی بیش نیست. ‫هیچ‌وقت انسان واقعی نمی‌شی.»
‫ولی حال داد پسر. ‫آدم باحالی هستی.
‫آها، درسته. احتمالا هضم این اتفاقات ‫برات خیلی دشواره.
‫- برو عقب! ‫- عه، عه، عه. واسه چی پرخاش می‌کنی؟
‫خیال می‌کردم بعد از تعقیب و گریزمون ‫رفیق شدیم.
‫- می‌خوای من رو بزنی؟ ‫- شاید بزنم.
‫این‌جوریه؟
‫هوم. گردن‌کلفتی.
‫حال کردم. ‫خیلی حال کردم.
‫تو چی هستی؟
‫ماشین تسخیرشده‌ای؟
‫نه بابا. ‫ماشین تسخیرشده که واقعی نیست پسر.
‫من فضایی‌ام.
‫یعنی عین ای‌تی هستی؟
‫ای‌تی؟ همون کوچولوی سبدسوار رو می‌گی؟
‫نگاهی بهم بنداز! ‫بنده میراژ هستم.
‫بیا دیگه. بزن قدش، بزن قدش.
‫بزن قدش. بزن قدش دیگه.
‫بزن قدش دیگه.
‫ایول. ‫حالا رفیق شدیم.
‫عه، چه عالی. ‫بچه‌ها رسیدن.
‫- باز هم عین خودت هستن؟ ‫- عین خودم؟ نه‌خیر؛
‫ولی خونسرد باش که لهت نکنن.
‫چی؟
‫آره، من اگه جات بودم، ‫اون لوله رو کنار می‌ذاشتم.
‫خب، خب، ایشون کی باشن؟
‫میراژ، چیکار کردی؟
‫انسان آوردی اینجا؟
‫آپتیموس! ‫سلام! خوش‌تیپ شدی پسر!
‫وایستا ببینم. ‫طوقه‌ات رو عوض کردی؟
‫بهت گفته بودم مخفی بمونی.
‫درسته، درسته. ‫اتفاقی باورنکردنی رخ داد.
‫وقتی با لحن آپتیموسیت تماس گرفتی و گفتی:
‫«آتوبات‌ها، حرکت کنین!»
‫این بابا سوار ماشین شده بود.
‫ولی آدم باحالیه، پس مشکلی نیست. ‫ردیفه؟
‫ردیف نیست.
‫تو کی هستی انسان؟
‫من کسی نیستم. ‫اصلا شتر دیدم، ندیدم.
‫حتی همین الان هم شتر دیدم، ندیدم.
‫آرسی.
‫سرباز وظیفه نوا دیاز ‫از ارتش ایالات متحده.
‫چندین بار ازش تقدیر کردن. ‫متخصص ابزار الکترونیکیه.
‫عجب. سربازه.
‫بهش نمیاد سرباز باشه.
‫خب، خودت هم خیلی درب و داغونی.
‫عذر می‌خوام قربان.
‫بعدا به اشتباهت رسیدگی می‌کنم.
‫خیلی‌خب، انرژی ناگهانی‌ای که حس کردیم ‫در حد چهارهزار یوتاهرتز بود،
‫یعنی انسان‌ها ردش رو نمی‌گیرن.
‫من منشأش رو از طنین انرژیش تشخیص دادم.
‫باورم نمی‌شه. ‫واقعیه و همین‌جاست.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫کلید فضازمانه.
‫خیال می‌کردیم هزاران سال پیش گم شده.
‫اون قدیم‌ها باهاش در فضازمان...
‫به سیارات پرانرژان سراسر هستی ‫دریچه باز می‌کردن.
‫منظورت سیارات پرانرژانی مثل...
‫سایبرترانه.
‫بالاخره بعد از هفت سال آزگار ‫معطل شدن رو زمین،
‫راه بازگشتی به خونه پیدا کردیم.
‫وایستا تا دستم بهت برسه ریک.
‫خیلی‌خب، حالا این کلید فضـ... فضازمـ...
‫- کلید فضازمان کجاست؟ ‫- ممنون.
‫تو موزه جدید جزیره الیسه.
‫بیاین منفجرش کنیم ‫و گورمون رو از داج سیتی گم کنیم!
‫نه، نمی‌شه که همین‌جوری ‫با تیراندازی بدزدیمش بی.
‫انسان‌ها می‌گیرنمون.
‫باید بی‌سروصدا وارد بشیم.
‫آها، چطوره اون رو بفرستیم؟
‫- نه. ‫- چی؟ اذیت نکن دیگه پسر.
‫می‌تونه خیلی راحت ‫از درهای کوچکشون رد بشه،
‫کلیده رو برداره، یادداشت عذرخواهی بنویسه ‫و بزنه به چاک.
‫- حرف نداره. ‫- چی؟
‫نه، فکر بدیه.
‫من با بزرگ‌خان موافقم.
‫خب، خیلی خوش گذشت بچه‌ها؛ ‫ولی...
‫- اِم، یه لحظه فرصت بده. ‫- میراژ.
‫خودم می‌دونم. می‌دونم. آروم باش بابا. ‫بذار خیلی کوتاه با رفیقم صحبت کنم.
‫ببین، من رو با این عصاقورت‌داده‌ها ‫تنها نذار داداش.
‫همکاری ما حرف نداره.
‫داریم وقت تلف می‌کنیم.
‫ببین، من به خاطر ربات فضایی ‫از موزه دزدی نمی‌کنم.
‫ولی به خاطر رفاقت هم نمی‌کنی؟
‫اِم، اِم... یا... یا...
‫به خاطر پول هم نمی‌کنی؟
‫آها. اگه کمکمون کنی ‫این کلید رو به دست بیاریم...
‫تا بتونیم از این ‫سیاره سنگی بریم...
‫بی‌احترامی نباشه‌ها. ‫محله‌تون حرف نداره.
‫من هم می‌ذارم من رو بفروشی.
‫لامبورگینی می‌خوای؟
‫فراری می‌خوای؟
‫ایندی می‌خوای؟
‫ببین، پولت رو می‌گیری، ‫من هم بعدش می‌رم.
‫یعنی کافیه برم تو موزه ‫و بیام بیرون؟
‫همین کافیه. ‫خودمون باقیش رو ردیف می‌کنیم.
‫به احتراق شمعم قسم می‌خورم.
‫وای! الان که گفتم ‫فهمیدم خیلی چرند بود.
‫بزگ‌خان رو چیکار می‌کنی؟ ‫همین آپتیمال فلان رو می‌گم.
‫اون رو به من بسپار.
‫ردیفه؟
‫ایول! راضیش کردم! ‫پایه است بچه‌ها! یوهو!
‫[معمای صومعه سانتو دومینگو]
‫[هروگلیف‌های غافلگیرکننده در پرو]
‫یعنی شما ربات‌هایی فضایی هستین،
‫ولی به ماشین تغیر شکل می‌دین؟
‫ولی الان کلیدی پیدا شده ‫که دریچه‌ای به سیاره خودتون باز می‌کنه؟
‫ضمنا، از نور عظیمی تو آسمون ‫که چشم من به خاطر انسان بودنم...
‫قادر به دیدنش نیست، فهمیدین؟
‫- جوری می‌گی انگار غیرعادیه. ‫- اصلا عادی نیست.
‫غیرعادی واقعی به این می‌گن...
‫که مارکی مارک داره ‫از گروه «فانکی بانچ» می‌ره!
‫شنیدم الان دیگه می‌خواد ‫بازیگر بشه. باورنکردنیه!
‫چی؟
‫- اصلا مگه می‌شـ... ‫- چه دنیایی شده.
‫خب حالا.
‫من صرفا می‌خوام پولم رو بگیرم...
‫و تا سوییچ رئیس عصبانیت باز نشده، ‫از سیاره زمین بره.
‫با تو خصومتی نداره.
‫صرفا دلش واسه خونه‌مون تنگ شده.
‫ضمنا، گمون کنم خودش رو مقصر ‫اینجا گیر افتادنمون می‌دونه.
‫راستش، قرار بود مدت کوتاهی ‫رو سیاره زمین بمونیم،
‫قرار بود تجدید قوا کنیم ‫و دوباره به جنگ سیاره‌مون ملحق بشیم.
‫پرایم حس می‌کنه تقصیر خودشه ‫که اینجا معطل شدیم...
‫و باید خودش تنهایی درستش کنه.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، حواستون رو جمع کنین. ‫داریم به نگهبانی می‌رسیم.
‫ایول!
‫خیلی حال می‌ده پسر.
‫نه، نه، نه. نه داداش. ‫باید تغییر شکل بدی.
‫باید به هلیکوپتر یا قایق موتوری تبدیل بشی.
‫فکر خیلی بهتری به ذهنم خطور کرده.
‫تصمیم خوبی بود.
‫از این نقشه خوشم نمیاد.
‫آره، میراژ معمولا بی‌سروصدا عمل نمی‌کنه.
‫حداقل میراژ از خودمونه.
‫نباید به انسان جماعت تکیه کنیم.
‫انسان‌ها دوستمن.
‫خودم می‌دونم یکیشون ‫باهات مهربون بود بی،
‫ولی اینجا سیاره خودمون نیست.
‫انسان‌ها همیشه از داراییشون محافظت می‌کنن.
‫باید فقط به همنوعان خودمون ‫اعتماد کنیم.
‫پذیرای حقیقت نیستی!
‫دیگه نمی‌خوام به اون سینما ماشین سر بزنی.
‫نایت‌برد، جزیره رو بررسی کن.
‫بالاخره داریم به هدفمون می‌رسیم.
‫آهای؟
‫وای.
‫هیس، هیس، هیس، هیس.
‫- سلام، حالتون خوبه؟ ‫- برو عقب!
‫- حالتون خوبه؟ ‫- برو عقب! برو عقب! برو عقب!
‫گمون نمی‌کردم کسی اینجا باشه.
‫خودشه.
‫تو کی هستی؟ هوم؟
‫اِم، من...
‫سرایدارم.
‫حراست!
‫نه، نه، نه! لزومی به این کارها نیست! ‫اشتباه برداشت کردین.
‫ظاهرا می‌خوای اموال موزه رو بدزدی.
‫خیلی‌خب، تقریبا درست برداشت کردین.
‫وای،
‫آهای، آهای! ببینین، ببینین! ‫اون که اصلا مال شما نیست.
‫- نه، نه، نه! ‫- وایستین دیگه! وایستـ...
‫ببینین، ببینین! آروم باشین، ‫آروم باشین و بذارین توضیح بدم.
‫صاحب اصلیش...
‫یه مشت...
‫ربات غول‌پیکر فضایی‌ان.
‫واقعا؟
‫ببینین، باید ببرمش.
‫ای وای!
‫- ای وای! ‫- آهای!
‫آهای، آهای، آهای! ‫اینجا چه خبره؟ بی‌حرکت.
‫وای، چقدر دیر اومدی!
‫کلیده.
‫- داشتی راست می‌گفتی. ‫- آره؛
‫ولی اون‌ها رفیق من نیستن.
‫پوستشون رو بکنین و کلیده رو برام بیارین.
‫مال خودت.
‫بچه‌ها، مهمون داریم!
‫آتوبات‌ها، از کلیدمون محافظت کنین!
‫بگیرش!
‫این‌قدر تند نرو!
‫عه، الان دیگه پرواز هم می‌کنن؟ ‫این‌ها دیگه کدوم خری هستن؟
‫امکان نداره!
‫از چهره گیج موجودات پست...
‫موقع ملاقات قدرتمندتر از خودشون لذت می‌برم.
‫اون‌ها دیگه چی هستن؟
‫حالت خوبه؟
‫- آهای! این‌قدر دنبالم نیا! ‫- من که دنبال تو نمیام!
‫صرفا دارم از همین طرف فرار می‌کنم.
‫[تمدن مایای باستان]
‫اِم...
‫بدو، بدو!
‫فرار کن!
‫بدو، بدو، بدو، بدو، بدو!
‫مواظب باش!
‫مرسی.
‫اسکورج، کلیده رو دیدم.
‫پرایم، گمون نکنم ‫بتونیم جلوشون رو بگیریم...
‫وای نه!
‫خدایا! من رو بذار زمین!
‫وای، خیلی ترسناک بود.
‫عه، ایول. ‫هنوز زنده‌ای.
‫کلیده رو بگیرین!
‫نوا، از اینجا برو!
‫ولم کن! از عنکبوت متنفرم!
‫- بدو، بدو، بدو! ‫- نمیر، نمیر، نمیر، نمیر!
‫بدوین! از اینجا برین!
‫نه‌خیر. ‫به این زودی رفع زحمت می‌کنین؟
‫وای! مواظب باش!
‫کلید!
‫این بازی‌ها دیگه بسه. ‫خودم می‌گیرمش.
‫من نمی‌ذارم.
‫آخی، وحشت نکنین انسان‌ها.
‫همه‌چی زود تموم می‌شه.
‫اون‌وقت اسم خودت رو پرایم گذاشتی.
‫مایه ننگ پرایموسی.
‫از دخالت موجودات کوچولو ‫تو کارم خسته شدم.
‫بی!
‫بدرود فرمانده!
‫نه!
‫بی.
‫حالا یه پرایم دیگه ‫به کلکسیونم اضافه می‌کنم.
‫ماکسیمال‌ها اومدن.
‫خوبه. شاید بالاخره ‫مبارزه درست و حسابی نصیبمون بشه.
‫نه. به هدفمون رسیدیم.
‫نه.
‫امکان نداره.
‫باید زودتر بریم. باهام بیاین.
‫تقصیر خودمه. ‫باید من رو می‌کشت.
‫تسلیت می‌گم.
‫بی‌احترامی نباشه خانم، ‫ولی گفتین کی هستین؟
‫بنده ایریزر هستم.
‫از ماکسیمال‌هام.
‫جنگجویی از گذشته و آینده‌تونم.
‫آها، درسته. منـ... ‫منطقیه. آره.
‫ما دم نابودی سیاره‌مون ‫ازش فرار کردیم.
‫به سیاره زمین پناه آورده ‫و همین‌جا پنهان شدیم.
‫که این‌طور. پس تو از ماکسیمال‌هایی. ‫شما هم آتوباتین.
‫موجوداتی که امشب بهمون حمله کردن چی بودن؟
‫تراکان بودن. ‫خادمان خدایی خبیث و گرسنه‌ان...
‫که واسه بقای خودش ‫از سیارات تغذیه می‌کنه.
‫یونی‌کران رو می‌گه.
‫یعنی این یونی‌کران ‫واسه بقای خودش سیاره می‌خوره؟
‫درسته. خادمانش چون اسکورج رو هم...
‫از انرژی شومی سرشار می‌کنه ‫که مایه شکست‌ناپذیریشون می‌شه.
‫خودش رو تمام و کمال ‫وقف یونی‌کران کرده.
‫روح اسکورج از طریق قدرتش ‫در اختیار خودشه.
‫برخیزین ارباب خبیث من.
‫بلند شو.
‫دارم از گرسنگی می‌میرم.
‫چی دستگیرت شده؟
‫رستگاری دستگیرم شده.
‫دوباره می‌تونین از کل کهکشان ‫تغذیه کنین ارباب عزیزم.
‫بهتر بود خودم دنبال کلید می‌رفتم.
‫بهتر بود عقلم می‌رسی ‫که به انسان جماعت تکیه نکنم.
‫عه، وایستا ببینم. ‫می‌گی تقصیر منه؟
‫خودتون بهم نگفته بودین ‫پای هولایی سیاره‌خوار در میونه‌ها!
‫تقصیر توئه که کلید تغذیه...
‫از کل سیارات هستی ‫الان دست یونی‌کران افتاده!
‫سیاره خودم هم مشمولشونه.
‫کلید دستش نیست. ‫حداقل کل کلید دستش نیست.
‫ای احمق!
‫- این که نصف کلیده. ‫- خواهش می‌کنم!
‫حتما ماکسیمال‌ها نصفش کردن.
‫بهانه نتراش!
‫باقی کلید رو پیدا کن، ‫وگرنه آرزو می‌کنی خودت هم...
‫کنار باقی ساکنان سیاره‌تون مرده بودی.
‫کلید رو نصف کردیم ‫که راحت‌تر ازش محافظت کنیم،
‫بعدش جدا شده و مخفی شدیم.
‫نمی‌دونم اون یکی تکه‌اش کجاست.
‫این‌طور که می‌دونم، ‫من آخرین بازمانده از نسل خودمونم.
‫تو پروئه.
‫از کجا می‌دونی؟
‫از رو نمادهای سنگه فهمیدم.
‫فقط یه جای دیگه از زمین ثبت شده بودن.
‫تو مقبره خورشید امپراتوری اینکا ‫واقع در کوسکو بوده.
‫گمون نکنم تصادفی باشه.
‫اگه تو می‌تونی رد اون نمادها رو ‫تا پرو بگیری، تراکان‌ها هم می‌تونن.
‫باید زودتر از اون‌ها ‫خودمون رو به اونجا برسونیم.
‫بعدش اسکورج رو کشته و قطعه‌اش رو می‌گیریم ‫که کلید رو تکمیل کنیم.
‫عه. وایستین. وایستین ببینم.
‫می‌خواین اون یکی کلید رو پیدا کنین...
‫و به بابایی که همین الان ‫به خدمتتون رسید تحویلش بدین.
‫کلید فضازمان تنها راه ‫بازگشتمون به خونه است.
‫اگه این کلید دست اون بابا بیفته، ‫کار سیاره زمین تمومه!
‫کار خانواده‌‎هامون ‫و کل مردم تمومه!
‫من هم میام.
‫اصلا راه نداره.
‫بی‌احترامی نباشه‌ها، ‫ولی من سیاره‌ام رو به کسی که نتونست...
‫از سیاره خودش محافظت کنه نمی‌سپارم.
‫اینجا سیاره خودمه. ‫من هم میام.
‫تو چی؟
‫- با منی؟ ‫- اسمت چیه؟
‫النا هستم.
‫النا،
‫ما رو به این مقبره می‌رسونی؟
‫فرصت داری جلوی نابودی دنیا رو بگیری.
‫در واقع،
‫این‌جوری دو دنیا رو نجات می‌دی.
‫باشه.
‫سلام، خودتی سونیک؟
‫واسه چی بیداری تیلز؟
‫خوابم نمی‌بره.
‫خیلی داغه؟
‫بیش از حد بازی می‌کنی.
‫مدتی کنارش بذار ‫که دستت اذیت نشه.
‫تمومش می‌کنم.
‫مطمئنم تمومش می‌کنی داداش.
‫ما تسلیم نمی‌شیم.
‫بیا، چند ساعت بخواب، خب؟
‫راستی، ببین، اِم...
‫من باید مدتی برم بیرون....
‫و نمی‌دونم کی برمی‌گردم.
‫واسه چی؟
‫وای، لعنتی
‫- این دیگه چی بـ... ‫- نه، نه، نه!
‫نه! خواهش می‌کنم بس کن! ‫خاموشش کن! خاموشش کن!
‫آهای، واسه چی... ‫من که بهت گفتم سروصدا نکن.
‫- بس کن. ‫- نمی‌تونم خاموشش کنم. ببخشید.
‫رباته؟
‫نه، نه، نه. ‫بگیر بخواب.
‫آهای، خاموشش کن!
‫گمون کنم چون بدون کلید ‫روشنم کردی، چراغم خراب شده.
‫- چوب بیسبال رو آوردم. ‫- آروم باش بابا. بدش به من.
‫- کفت «چوب بیسبال»؟ ‫- مامان رو بیدار می‌کنی‌ها!
‫خودم می‌دونم رباتی.
‫کریس؟
‫آهای! رنگم رو خراب کردی!
‫چیکار می‌کنی؟
‫وای، رفتارشون با ای‌تی ‫اصلا این‌شکلی نبود.
‫- این رو می‌شناسی؟ ‫- آره.
‫دوست کاری هستیم.
‫«دوست کاری»؟ ‫تو که تو بدنم بودی.
‫ببین، یادته بهت گفته بودم ‫باید به کاری برسم؟
‫واسه خودش و دوستانشه.
‫داریم سعی می‌کنیم ‫جلوی نابودی دنیا رو بگیریم.
‫دنیا داره نابود می‌شه؟
‫- نه! ‫- شاید. احتمالش شصت‌چهله.
‫خودت که می‌دونی ‫نمی‌ذارم نابود بشه؛
‫ولی واسه همین باید برم.
‫می‌رم وسایلم رو جمع کنم.
‫چه بچه گردن‌کلفتی.
‫چی؟ نه. عه، عه. وایستا. وایستا. ‫تو باهام نمیای.
‫- واسه چی؟ یکی باید هوات رو داشته باشه. ‫- خیلی خطرناکه کریس.
‫تو هم باید اینجا بمونی ‫و مواظب مامان باشی.
‫آخه ممکنه برنگردی.
‫آهای ربات.
‫با منی؟ جونم؟
‫مواظب برادرم باش. خب؟
‫رو چشمم مرد کوچک.
‫نه، جدی گفتم.
‫اگه بلایی سرش بیاد، ‫به خدمتت می‌رسم.
‫نگران نباش. ‫هوای نوا رو دارم. قول می‌دم.
‫اوهوم.
‫تیم میزبان شیره؟
‫تیم میزبان شیره.
‫چه بچه شجاعی.
‫خیلی جگر داره.
‫بر و بچ «وو تنگ» اومدن بچه‌ها!
‫چقدر هم ناشناس اومدین.
‫ای بابا، اذیت نکن دیگه پرایم. ‫کمی لبخند بزن.
‫چیزیت نمی‌شه. ‫فک جلوت رو ببینم.
‫خیلی‌خب. خب، با چه جتی به پرو می‌ریم؟
‫یا نکنه یا هواپیما می‌ریم؟ ‫فرقی نداره.
‫فقط من باید فرست‌کلاس بشینم، خب؟ ‫آخه پام خیلی درازه.
‫اِم، خب، خودش هواپیماست.
‫نه. نه، نه. نگین...
‫نگین قراره سوار...
‫وای نه.
‫سلام بچه‌های عزیزم! ‫بنده استراتوسفر، سرور آسمانم!
‫آها، من تا پرو پیاده میام.
‫وای.
‫وای خدا جون.
‫ببخشید.
‫مضطرب که می‌شم، آواز می‌خونم. ‫معمولا این‌جوری آروم می‌شم.
‫اولین بارته که پرواز می‌کنی؟
‫پسر، اولین بارمه ‫که از نیویورک خارج می‌شم.
‫وای خدایا. وای خدا.
‫پس اهل محله برانکسی، ها؟
‫اهل منطقه بروکلینم، خب؟
‫پرچم شرق نیویورک بالاست.
‫من اهل محله بوشوکم.
‫- واقعا؟ ‫- اوهوم.
‫اِم، یکی از پیتزایی‌های ‫نبش نیکرباکر و گرین...
‫پاتوق سابق خودم و بابام بود.
‫پیتزایی تونی رو می‌گی؟ عجب.
‫خب، اِم، از بابات برام بگو.
‫چه‌جوری آدمی بود؟
‫چهل سال... ‫چهل سال راننده تاکسی بود.
‫به عمرت آدمی زرنگ‌تر ازش ندیدی.
‫می‌تونست راجع به هر موضوعی ‫با آدم صحبت کنه.
‫از تاریخ گرفته تا علوم تا کریکت.
‫کریکت؟
‫تازه، اصلا دانشگاه هم نرفته بود.
‫همیشه می‌گفت:
‫«اگه آدم چشم و گوشش رو باز کنه،»
‫«زندگی هرچی لازم باشه بدونه رو ‫بهش یاد می‌ده.»
‫پس واسه همین با کل این کارها موافقت کردی.
‫با خودم گفتم اگه الان ‫از جایی تماشام کنه...
‫و ببینه دخترش داره ‫چنین کار جنون‌آمیزی می‌کنه،
‫قطعا مایه افتخارش می‌شم.
‫واقعا به نظرت این کلیده الان پروئه؟
‫گمون کنم باشه.
‫شواهد حکم می‌کنن باشه.
‫خب، اگه باشه ‫و پیداش کردیم،
‫باید نابودش کنیم.
‫چی؟
‫اگه جفت قطعات رو نداشته باشن، ‫نمی‌تونن کلیده رو تکمیل کنن.
‫اگه کلیدی نباشه، یونی‌کرانی هم نمیاد ‫و سیاره زمین رو نمی‌خوره.
‫آره، ولی در اون صورت ‫نمی‌تونن برن خونه‌شون.
‫باید به فکر خودمون باشیم.
‫ببین، تو کافیه پیداش کنی.
‫خودم بقیه‌اش رو ردیف می‌کنم.
‫به نظرت ممکنه با تزریق انرژان احیا بشه؟
‫ممکنه.
‫ولی باید برگردونیمش سایبرتران.
‫اصلا نباید می‌گفتم ‫این‌قدر از خونه دور بشیم.
‫وای! ویل‌جک نباید این‌قدر تند فرمون بده.
‫شرمنده که دیر رسیدم.
‫داشتم صحنه‌ای خوش‌آیند...
‫با حضور پروانه‌ای متین ‫و کرم پیله‌سازی آرام رو تماشا می‌کردم.
‫خیلی آرامش‌بخش بود.
‫عه، عه، عه. وایستا ببینم داداش، ‫اهل کجایی؟
‫اهل سایبرترانم.
‫- پس واسه چی لهجه داری؟ ‫- لهجه؟ مگه من لهجه دارم؟
‫می‌گیری چی می‌گم؟ ‫منظورم اینه که باحاله.
‫می‌خواستم بگم: ‫«چطوری داداش؟ اهل کجایی؟»
‫ولی نمی‌خواستم فرض کنم ‫تو هم اسپانیایی بلدی،
‫آخه در اون صورت... درست نمی‌گم؟
‫هوم. رفتارت کمی نژادپرستانه بود داداش.
‫من که نمی‌خوام... ای بابا.
‫ولی بگذریم... بریم سراغ مأموریتمون. ‫دنبالم بیاین.
‫ولی طرف که رباته،
‫پس چطور ممکنه نژادپرستانه باشه؟
‫خیلی‌خب بچه‌ها، اینجا رو باشین.
‫مختصاتی که برام فرستادین ‫به کلیسایی قدیمی ختم شد.
‫نگاهی بندازین.
‫سانتو دومینگوئه. اسپانیایی‌ها ‫رو یکی از معابد قدیمی...
‫امپراتوری اینکا ساخته بودنش.
‫درسته. اطراف حیاطش ‫پسمونده انرژی شناسایی کردم،
‫واسه همین گمون می‌کنم ‫کلیده همون اطراف باشه؛
‫ولی احتمالا تا اونجا رسیدن دشوار باشه.
‫جشن اینتی رایمیه.
‫کل شهر رو در حین جشن تعطیل می‌کنن.
‫- پس لابد باید شبانه عملیش کنیم. ‫- نه‌خیر.
‫ممکنه اسکورج همین الانش رسیده باشه.
‫باید اون یکی قطعه‌اش رو ‫زودتر از اون به دست بیاریم.
‫- من و النا برمی‌داریمش. ‫- هوم؟
‫شما نمی‌تونین دو بلوک هم جلو برین.
‫اطراف کلیسا کلی نگهبان انسان هست. ‫عمرا ازشون رد بشین.
‫پس مجبوریم حقه شما رو به کار ببریم.
‫جلوی چشمشون مخفی می‌شیم.
‫همرنگ شرکت‌کنندگان جشن می‌شیم.
‫فکر بدی نیست.
‫ما مواظبیم که تراکان‌ها نیان.
‫همین که اولین نشانه از مشکل رؤیت شد، ‫وارد عمل می‌شیم.
‫آهای نوا، سریع بگیرش.
‫اگه کمک خواستی هم ‫صدامون کن.
‫مستقر شدم.
‫خیلی‌خب، خبری نیست.
‫نوا، النا، وقتشه برین.
‫همرنگ جماعت بشین. ‫عادی رفتار کنین.
‫حتما آتوبات‌ها به حیوانات دست‌آموز ‫جدیدشون گفتن...
‫خودشون رو به معبد برسونن.
‫چه قشنگ.
‫دارن زحمتمون رو متقبل می‌شن.
‫برو بگیرشون.
‫کلیده باید همین‌جاها باشه.
‫آره.
‫اون سنگ‌کاری مال قرن هفدهمه.
‫ما دنبال چیزی به شدت...
‫قدیمی‌تریم.
‫- چیه؟ ‫- ایریزر هم همین نشان رو داشت؛
‫ولی درست جا نخورده.
‫وایستا ببینم، تو هم می‌بینی؟
‫گمون کنم زیرش چیزی باشه.
‫یکی دیگه هم هست.
‫هست.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫خیال می‌کردم خودش.
‫عین فیلم‌های «ایندیانا جونز» شد.
‫مطمئنی پایین رفتن کار خوبیه؟
‫نه.
‫اثری از اسکورج نیست؟
‫نچ، اینجا خبری نیست.
‫اِم، آره.
‫کسی جز طرفدارانم اینجا نیست.
‫حواست به مأموریتت باشه میراژ.
‫پرایم، باید یاد بگیری ‫خونسرد باشی پسر.
‫راستش، احتمالا پونصد ساله ‫که انسانی اینجا پا نذاشته بود.
‫سونیک خان. هنوز نمردی؟
‫نه.
‫وایستا ببینم، الان من رو سونیک صدا کردی؟
‫گمون کنم معبدی اونجا باشه.
‫دنبال چی می‌گردیم؟
‫نمادهای رو اون معبد رو می‌بینی؟
‫عین نمادهای کف حیاطن.
‫گمون کنم اون بالاست.
‫گمون کنم پیداش کردیم.
‫همیشه می‌خواستم بدونم ‫حضور در مکان...
‫اصلی اکتشاف آثار تاریخی چه حسی داره.
‫خیلی‌خب. بیا ببینم، هل بده.
‫اصلا داری هل می‌دی؟
‫آره، دارم هل می‌دم.
‫- وایستا ببینم، چی شد؟ ‫- بذار... بذار فکر کنم.
‫وای نه، نه. کجاست؟
‫گاهی اوقات باز هم زیرشون جا داره.
‫اینجا رو.
‫گمون کنم چیزی دستگیرم شد. ‫این نماد رو می‌بینی؟
‫من رو مجسمه ایریزر تو موزه‌مون ‫چنین نمادهایی دیده بودم.
‫تازه حک شدن.
‫رو کلید فضازمان حک نشدن.
‫دو نماده.
‫میراژ؟
‫- بیا راه بیفتیم. ‫- یه لحظه وایستا.
‫فرار کن!
‫بدو، بدو، بدو، بدو، بدو!
‫میراژ! مشکلی پیش اومده!
‫یکی از اون ربات‌ها این پایینه! ‫شما کجایین؟
‫طاقت بیارین! ‫دارم میام.
‫آتوبات‌ها راه افتادن.
‫حتما کلید رو پیدا کردن.
‫ایریزر، انسان‌ها کجان؟
‫زیر زمینن، دارن به سمت جنگل می‌رن.
‫ای بابا، دارن تعقیبمون می‌کنن!
‫- کاری بکن! ‫- می‌خوای چیکار کنم؟
‫این همه مدت تفنگ داشتی؟
‫پرایم، داری چه غلطی می‌کنی؟
‫می‌خوام کلید اسکورج رو ‫ازش پس بگیرم...
‫و بعدش سرش رو قطع کنم.
‫بچه‌ها! اگه کمی کمکم کنین بد نمی‌شه!
‫کسی نیروی کمکی می‌خواست؟
‫- ترمز بگیر، ترمز بگیر، ترمز بگیر! ‫- چی؟
‫ترمز بگیر!
‫یوهو!
‫دارم انتقام بی رو می‌گیرم!
‫بیا اینجا.
‫طاقت بیار!
‫خیلی با روحیه آتشینت حال می‌کنم پرایم؛
‫ولی قراره رو همین سیاره خاکی بمیری.
‫قبرستون بهتری برات ‫به ذهنم خطور نمی‌کنه.
‫کارت رو تموم می‌کنم اسکورج.
‫بهت قول می‌دم.
‫دارن فرار می‌کنن.
‫این‌دفعه فرار نمی‌کنن.
‫اینجا کجاست؟
‫شما کی هستین...
‫و واسه چی دنبال کلیدین؟
‫آهای «دانکی کونگ» خان! ‫با دوستان من کاری نداشته باش!
‫- اِم، میراژ؟ ‫- نگران نباش. رفیقت ردیفش می‌کنه.
‫غریبه‌های خطرناک حمله کردن! ‫غریبه‌های خطرناک حمله کردن!
‫آهای، آهای، آهای!
‫این‌قدر تند نریـ...
‫وای، وای، وای.
‫آهای! بیا اینجا پیشی کوچولو.
‫کاری نکنین!
‫درخواستم رو تکرار نمی‌کنم.
‫نه! با همه‌تونم، بس کنین!
‫- ایریزر. ‫- پرایمال.
‫خیال می‌کردم همه‌تون از دست رفتین.
‫حال... بقیه...
‫کسی جز من باقی نمونده.
‫پرایم، این‌ها ماکسیمال‌های هم‌رزمم هستن.
‫ایشون راینوکسه.
‫ایشون چیتوره.
‫شرمنده که ترسوندمت داداش.
‫بترسونی؟ ‫بی‌خیال بابا.
‫من که نترسیدم.
‫روغن موتوره بابا.
‫ایشون هم آپتیموس پرایمال، رهبرمون هستن.
‫آپتیموس پرایمال؟
‫اسمم رو به یاد شما ‫که جنگجوی افسانه‌ای سایبرترانی، گذاشتن.
‫مایه افتخارمه.
‫ایریزر، از دیدنت خوشحالم دوست قدیمی؛
‫ولی نقشه‌مون از این قرار نبود ‫که بقیه رو به اینجا بیاریم.
‫می‌ترسم اخبار شومی آورده باشی.
‫اسکورج به زمین اومده.
‫پیدامون کرده.
‫نصف کلید رو هم در اختیار داره.
‫باید اون یکی قطعه‌اش رو ‫زودتر از خودش پیدا کنیم.
‫ولی تو غار نبود.
‫بود؛ ولی خیلی وقت پیش ‫واسه تأمین امنیتش جابه‌جاش کردیم.
‫الان کجاست؟
‫باهام بیاین.
‫انگار وضعت خرابه.
‫دست اسکورج که به هر کسی بخوره، ‫علائمش باقی می‌مونه؛
‫ولی چیزیم نمی‌شه.
‫راستی، اونجا من رو سونیک صدا کردی.
‫آره. داداش کوچولوت خوشش نمیاد...
‫اسم واقعیمون رو پشت بی‌سیم بگیم، اینه که...
‫- وایستا ببینم، با کریس صحبت می‌کنی؟ ‫- آها.
‫این رو بهم داد که حواسش بهت باشه...
‫و مطمئن بشه سر قولم می‌مونم.
‫آها، بیا.
‫دفعه بعد برچسب هشدار هم بزن.
‫نه، راحت باش، مال خودت.
‫گمون کنم واقعا ‫به خودم بیشتر بیاد.
‫خب، شما کی هستین؟
‫ما ماکسیمال‌ها گونه‌ای پیشرفته‌ایم...
‫که زندگیمون رو وقف گسترش حیات ‫در سراسر هستی کردیم.
‫با کلید فضازمان به سیارات جوان سر می‌زنیم.
‫خطوط ناکا و معبد تیکال...
‫کار شما بود، مگه نه؟
‫کار ما نبود.
‫ما نباید نبوغ انسان‌ها رو ‫به نام خودمون ثبت کنیم.
‫ولی کلید که دست شما بود. ‫واسه چی رو این سیاره موندین؟
‫یونی‌کران که دنیامون رو نابود کرد،
‫سوگند یاد کردیم به هر قیمتی که شده...
‫خودمون رو وقف حفظ حیات کنیم.
‫سیاره زمین هم پناهگاه امنی بود.
‫ایشون آماروئه.
‫خودش و خانواده‌اش ‫آخرین بازماندگان قبیله‌ای هستن...
‫که صدها ساله مواظبمونن.
‫وقتی از راه رسیدیم، ‫دنیاشون رو باهامون شریک شدن.
‫ما هم با همدیگه از ساکنان...
‫و رازهاش محافظت کردیم.
‫با انسان‌ها متحد شدین.
‫درسته.
‫اگه این کلید رو بهمون بدین،
‫فردا نورش رو به آسمون فرستاده ‫و اسکورج رو پیش خودمون می‌کشونم.
‫ماکسیمال‌ها همین الانش هم یه سیاره‌شون رو ‫در راه محافظت از هستی فدا کردن.
‫ریسک از دست دادن یه سیاره دیگه رو ‫قبول نمی‌کنم.
‫می‌دونم خودت هم رهبری و درکم می‌کنی.
‫تصور نمی‌کردم آپتیموس پرایم این شکلی باشه.
‫خب، خیلی چیزهاش رو از دست داده.
‫اگه کلید به دست فرد نامناسبی بیفته،
‫خیلی‌ها جون می‌بازن.
‫اگه خودت دوباره فرصت ‫نجات سیاره‌مون رو داشتی،
‫کار دیگه‌ای می‌کردی؟
‫آپتیموس، بیا. ‫می‌خوام چیزی نشونت بدم.
‫دوستتون اینجا به آرامش می‌رسه.
‫این انرژان تصفیه‌نشده است.
‫این دره مملو از انرژانه.
‫ممکنه بی رو احیا کنه؟
‫متأسفم، ولی این حالتش اثر نمی‌کنه.
‫فعال کردنش قدرت هنگفتی می‌طلبه.
‫اینجا چنین منبع قدرتی نداریم.
‫معلومه غافلگیر شدی ‫که کلیدمون رو بهشون سپردیم.
‫آره، همین‌طوره.
‫الان دیگه خیلی وقته ‫که بینشون زندگی می‌کنم.
‫ارزششون بیش از ظاهرشونه.
‫به نجاتشون می‌ارزه.
‫هوم.
‫اگه نابودش نکنیم چی؟
‫شاید بشه به طریق دیگه‌ای ‫جفت سیاراتمون رو نجات داد.
‫النا، من به عمرم اشتباهات زیادی کردم.
‫این‌دفعه فرق می‌کنه.
‫نباید این‌دفعه شکست بخورم.
‫نباید خانواده‌ام رو روسیاه کنم.
‫تو هم عین خودشی. ‫می‌دونستی؟
‫عین کی‌ام؟
‫عین آپتیموس.
‫جدی می‌گم.
‫- اون هم حسش می‌کنه. ‫- چی رو حس می‌کنه؟
‫حس می‌کنه وظیفه سنگینی داره...
‫و سعی می‌کنه بار کل دنیا رو ‫به دوش بکشه.
‫به نظر تو ارتشبد بزرگ‌جثه‌ایه ‫که دستوراتش رو فریاد می‌زنه،
‫ولی من که نگاهش می‌کنم،
‫برادر بزرگ‌تری رو می‌بینم ‫که می‌خواد از خانواده‌اش محافظت کنه.
‫حالت خوبه؟
‫ایریزر؟
‫حضور اسکورج رو حس می‌کنم!
‫- تو... ‫- تو ذهنمه.
‫فرار کن النا!
‫نه!
‫ایریزر.
‫پیدامون کردن.
‫همگی حالت دفاعی بگیرین!
‫نوا، از کلید محافظت کن.
‫با النا برین جای امنی مخفی بشین.
‫باید از انسان‌ها محافظت کنیم.
‫دلتون برام تنگ شده بود؟
‫نوا، النا، از اینجا برین!
‫باید نابودش کنیم.
‫نوا!
‫نه!
‫نابودش نکن.
‫خودم می‌دونم می‌خوای ‫از همنوعانت محافظت کنی،
‫ولی اگه اون کلید رو نابود کنی،
‫سیاره ما به کل از دست می‌ره.
‫لزومی نداره یکیشون رو انتخاب کنیم.
‫خواهش می‌کنم نوا.
‫النا!
‫بریم!
‫النا!
‫وایستا، وایستا ببینم. ‫مگه من قبلا نکشته بودمت؟
‫نه!
‫من همون ماکسیمالی‌ام ‫که قراره احتراق شمعت رو خاموش کنه.
‫خواهیم دید.
‫بکششون!
‫ایریزر، نه!
‫دیگه نمی‌تونم...
‫جلوش رو بگیرم.
‫باهاش مقابله کن ایریزر.
‫سوگندمون رو به یاد بیار پرایمال.
‫به هر قیمتی که شده.
‫نمی‌تونم جلوش رو بگیرم! ‫ایریزر، نه!
‫پرایمال!
‫اشکالی نداره.
‫تمومش کن.
‫پرایمال.
‫به هر قیمتی که شده.
‫النا! ‫النا، ببین من رو.
‫حالت خوبه؟
‫کلید دست اسکورجه.
‫برخیز یونی‌کران قدیر. ‫دوران رهبریت آغاز شده.
‫شرمنده‌ام نوا.
‫به فکر همنوعان خودت بودی.
‫حتی نمی‌تونم بابت چنین کاری ‫از دستت عصبانی باشم.
‫ما تو سیاره خودم معتقدیم ‫نبرد با خباثت تا زمان...
‫اتحاد همه ادامه می‌یابه.
‫یادم رفته بود.
‫تو در راه همنوعان خودت جنگیدی، ‫من هم در راه همنوعان خودم،
‫ولی باید با همدیگه با خباثت می‌جنگیدیم.
‫خب، جنگ من که هنوز تموم نشده.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، جمع بشین!
‫جمع بشین.
‫باید بشه به طریقی ‫جلوی این بابا رو گرفت.
‫کار از کار گذشته. ‫دیگه کلید فضازمان رو فعال کردن.
‫انرژیش از ابرنواخترها هم بیشتره.
‫با هر اختلالی، ‫عین بمب منفجر می‌شه.
‫تنها راه توقف این روند...
‫وارد کردن رمز دسترسی ضامنیه ‫که خیلی وقت پیش تعریف شده.
‫خیلی‌خب، رمزش چیه؟
‫رمزش رو هم با کلید نصف کرده بودیم.
‫متأسفانه نیمی از رمزش ‫موقع مرگ ایریزر از یادها پاک شد.
‫نه، وایستین، وایستین، وایستین. ‫من بلدم.
‫رو مجسمه‌ای که کلید رو ‫توش مخفی کرده بود...
‫نمادهایی حک شده بود،
‫شبیه نمادهای محل کلید شما ‫تو غار بود.
‫حتما رمز دسترسیش ‫با ترکیبشون به دست میاد.
‫هوم.
‫یعنی الان ممکنه موفق بشیم، مگه نه؟
‫احتمالش خیلی کمه.
‫اگه بهمون بگی چیکار کنیم،
‫همین احتمال خیلی کم کافیه پرایمال.
‫خیلی‌خب. ‫باید سریع دست‌به‌کار بشیم.
‫تا گسترش دریچه‌شون ‫و ورود یونی‌کران...
‫فرصت خیلی کمی داریم.
‫پلشون با چندین تونل احاطه شده.
‫ماکسیمال‌ها ازشون رد نمی‌شن، ولی...
‫ولی انسان‌ها رد می‌شن.
‫اگه نوا و النا خودشون رو ‫به آنتن مرکزیش برسونن،
‫می‌تونن با وارد کردن رمز خاموشش کنن،
‫کلید فضازمان رو بردارن...
‫و قبل از ورود یونی‌کران به جو این سیاره، ‫دریچه‌شون رو مسدود کنن.
‫ولی اسکورج تک‌تک حرکاتمون رو ‫تحت‌نظر داره.
‫به هر دری می‌زنه ‫که دستمون به کلید نرسه.
‫پس خودمون باهاش مبارزه می‌کنیم.
‫آتوبات‌ها و ماکسیمال‌ها...
‫با همدیگه به پلشون حمله می‌کنن...
‫و اسکورج رو به میدان نبرد می‌کشونن.
‫من و النا هم یواشکی ‫از ورودی پشتی وارد می‌شیم.
‫ظاهرا قراره همه‌مون بمیریم.
‫اگه قرار باشه بمیریم، ‫ایستاده و متحد...
‫می‌میریم.
‫این سیاره از آن شماست ارباب.
‫اسکورج،
‫برگشتن.
‫پرایم.
‫از کلید محافظت کنین. ‫نذارین پاشون به پلمون برسه.
‫ماکسیمال‌ها!
‫آتوبات‌ها!
‫حمله کنین!
‫راینوکس، چیتور، تمام توانتون رو ‫به کار بگیرین!
‫حداقل پیاده‌نظامشون گول خوردن.
‫آره، ولی اسکورج نیومده. ‫داره از کلید محافظت می‌کنه.
‫خیلی‌خب. این تونل باید ‫به زیر جعبه کنترل کلید فضازمان ختم بشه.
‫- کلید رو بردارین و بزنین به چاک. ‫- خودت چیکار می‌کنی؟
‫من حواس اسکورج رو پرت می‌کنم.
‫نه، نباید تنهایی با اسکورج مبارزه کنی؟
‫آروم باش. ‫من میراژم‌ها، یادت رفته؟
‫وایستا.
‫یک، دو، سه!
‫یوهو! این هم از این! شترق!
‫باید بجنبیم.
‫پناه بگیرین!
‫یکی بیاد درست و حسابی باهام بجنگه!
‫دنبال جنگی؟ ‫رو چشمم.
‫مال خودم بود.
‫نچ!
‫بهم نخورد!
‫نوا، خودتون رو به کلید برسونین.
‫میراژ!
‫اینجا چه خبره؟
‫النا، برو!
‫شجاعی، اما به هیچ دردی نمی‌خوری.
‫آهای! با رفیقم کاری نداشته باش!
‫میراژ.
‫این سیاره رقت‌انگیز ‫به یاد هیچ‌کس نمی‌مونه.
‫تو هم به یاد هیچ‌کس نمی‌مونی.
‫میراژ، چیکار می‌کنی؟
‫سر قولم می‌مونم.
‫میراژ، نه! ‫بجنب، باید بلند بشی!
‫اشکالی نداره نوا.
‫تیم... تیم میزبان شیره.
‫تیم میزبان شیره.
‫میراژ!
‫میراژ؟
‫میراژ.
‫اون یکی انسان رو بکش.
‫یونی‌کران.
‫شجاعانه جنگیدین؛
‫ولی این سیاره همین الانش هم ‫از آن منه.
‫خیلی دیر جنبیدیم.
‫آهای! ‫اونجا رو!
‫آهای! اونجا رو!
‫سلام ناکلز.
‫صدام رو داری؟ تمام.
‫سلام سونیک.
‫- سلام کریس! ‫- تویی نوا؟
‫جریان چیه؟
‫میراژ کجاست؟
‫از... از دنیا رفت.
‫از دنیا رفت؟
‫نه.
‫شرمنده‌ام کریس.
‫این‌دفعه پیروز نمی‌شم.
‫ولی تو که شکست نمی‌خوری، مگه نه؟
‫کاش واقعا همین‌طور بود،
‫ولی در توانم نیست.
‫چرا، هست.
‫نه.
‫نه پسر، من که عین تو نیستم.
‫من از بیمار بودن متنفرم.
‫هر وقت می‌خوام تسلیم بشم،
‫تو هوام رو داری ‫و بهم می‌گی ادامه بدم؛
‫ولی الان نوبت منه.
‫ادامه بده نوا.
‫خیال می‌کنی آدم مهمی نیستی، ‫ولی من به عمرم قوی‌تر از تو ندیدم.
‫خیلی نازین بچه‌ها.
‫میراژ؟
‫زنده‌ای!
‫اِم، آره، ولی... ‫خودت باید هدایتم رو به دست بگیری.
‫از پسش برمیای.
‫آخه برادر خودمی.
‫تو نوا دیاز، ساکن نیویورک، بروکلین،
‫خیابان ویلسون، واحد ۲سی هستی.
‫پشت بی‌سیم اسم واقعیمون رو نگو.
‫ولش کن بابا.
‫بذار بفهمن کی هستی.
‫آهای اسکورج!
‫من رو یادته؟
‫خیال کردی تنهایی از پس من برمیای؟
‫تنها نیست.
‫دیگه اصلا پام رو ‫از بروکلین بیرون نمی‌ذارم.
‫آها! دنبال انرژانه.
‫پرایم!
‫نوا!
‫دیگه دارم از دست شما انسان‌ها خسته می‌شم.
‫بی!
‫باز هم اومدی. ‫به نفعت بود احیا نمی‌شدی!
‫اومدم اینجا به خدمت همه برسم.
‫خوشحالم که برگشتی.
‫همگی از پل محافظت کنین!
‫النا، خاموشش کن!
‫باید هواش رو داشته باشیم!
‫ما امنیت مسیر رو تأمین می‌کنیم.
‫حالا شد یه چیزی.
‫باید رمز دسترسیش رو وارد کنم... ‫مگه چقدر می‌خواد سخت باشه؟
‫وای، حتما شوخیت گرفته.
‫فقط خودم و خودت موندیم اسکورج.
‫بیا یه بار واسه همیشه تمومش کنیم.
‫ارباب، نیروی کمکی اعزام کنین!
‫خیلی‌خب، از پسش برمیام.
‫برو بریم بی!
‫با دوست کوچولوم آشنا بشین!
‫باید بجنبیم!
‫آخریشه.
‫بمیر ربات زشت مادر...
‫اصلا شاهد تصاحب این سیاره ‫به دست یونی‌کران نخواهی بود.
‫موفق شدی!
‫پرچم بروکلین بالاست!
‫نه!
‫یونی‌کران پیروز می‌شه!
‫النا!
‫دیگه حوصله ندارم!
‫وقتشه قدرت واقعی پرایم رو نشونت بدم!
‫این مال یکی از دوستانمه!
‫جعبه کنترلش...
‫نابود شده.
‫نمی‌تونم جلوش رو بگیرم.
‫آتوبات‌ها و ماکسیمال‌ها...
‫به جای امنی عقب‌نشینی کنین.
‫خودم شخصا کلید رو نابود می‌کنم.
‫پرایم! نه!
‫باید راه‌حل دیگه‌ای هم باشه.
‫بی، ازشون محافظت کن.
‫به خاطر فداکاریت سوگند یاد می‌کنیم.
‫ممنونم دوستان عزیزم.
‫بی!
‫نباید تنهاش بذاریم!
‫همگی با من بیاین!
‫چنین کاری نکن پرایم.
‫من می‌تونم کل خواسته‌هات رو اجابت کنم.
‫پس بمیر.
‫نوا.
‫هوات رو دارم!
‫ولم کن نوا. ‫خودت رو نجات بده.
‫تا زمان اتحاد همه ادامه می‌یابه.
‫گاز بده پرایم.
‫ایول بابا!
‫یونی‌کران... مرده؟
‫گیر افتاده، ولی نمرده.
‫خیاثت هیچ‌وقت کاملا نابود نمی‌شه.
‫ممکنه برگرده.
‫بذار بیاد.
‫یه بار برای همیشه...
‫با اتحادمون نابودش می‌کنیم.
‫من آپتیموس پرایم،
‫رهبر آتوبات‌ها هستم.
‫کلید فضازمان رو از دست داده...
‫و دیگه نمی‌تونیم به خونه‌مون برگردیم؛
‫ولی در راه مبارزه با خباثت...
‫متحد جدیدی پیدا کردیم.
‫خودمون به تنهایی از پس شکست دادن...
‫اون موجودات خبیث قدرتمند برنمی‌اومدیم؛
‫ولی شاید با همدیگه بتونیم شکستشون بدیم.
‫[خبر داغ] ‫[طوفان مرموزی نیم‌کره غربی را در بر گرفت]
‫من نوا دیاز هستم.
‫چی از خودم بگم؟
‫تو منطقه بروکلین بزرگ شدم.
‫برادر کوچک‌تری دارم که سونیک صدام می‌کنه.
‫ضمنا، اگه قرار باشه واسه نجات عزیزانم، ‫تو نجات کل هستی نقش داشته باشم،
‫همین کار رو می‌کنم.
‫حالتون چطوره جناب؟
‫اِم، بابت مصاحبه کاری اومدم.
‫نوا دیاز هستم.
‫بهشون می‌گم اومدین.
‫این یکشنبه در برنامه «۶۰ دقیقه»...
‫با النا والاس مصاحبه می‌کنم.
‫ایشون اخیرا معبدی زیرزمینی ‫و شبکه‌ای مملو از گوردخمه‌هایی...
‫با قدمت پنج‌هزار سال پیش از میلاد کشف کردن.
‫اصلا خیال نمی‌کردم چنین اکتشاف مهمی بکنم.
‫در نتیجه، قطعا یکی از آرزوهام ‫به حقیقت پیوسته.
‫پرچم بروکلین بالاست.
‫آماده‌ان که مصاحبه کنین.
‫- ممنون جناب. ‫- آسانسور اون پشته.
‫نظرت چیه از نقاط قوتت بگی؟
‫علاوه بر تجربه کارم ‫با تجهیزات الکترونیکی،
‫چند وقته که خیلی مهارت کار گروهیم رو ‫بهبود بخشیدم.
‫واقعا؟
‫ببین، صادقانه باهات صحبت می‌کنم.
‫رزومه‌ات چندان پربار نیست.
‫آره، خب، همین اواخر مشغول...
‫کاری بین‌المللی بودم.
‫عه، همون...
‫نه، گمون نکنم اینجا ثبت شده باشه.
‫نه، قراردادمون کوتاه‌مدت بود.
‫آها، خب، ایول.
‫نظرت چیه برام تعریف کنی؟
‫کارم تو آمریکای جنوبی بود. ‫واسه همین اسپانیاییم رو بهبود بخشیدم.
‫مامانم خیلی خوشحال شد.
‫متوجهین؟ ‫مامان‌ها رو که می‌شناسین.
‫واقعا خیلی... ‫ولی راستش، اونجا که بودم...
‫بیست و چهار ساعته مشغول کار بودم، متوجهین؟
‫ای بابا. چه حیف، آخه شنیدم ‫غذاهای پرویی حرف ندارن.
‫وایستین ببینم، من که نگفتم پرو بودم.
‫خب، ولی پرو بودی دیگه؟
‫- رفته بودم... ‫- رفته بودی کوسکو؟
‫خودت، النا...
‫به همراه... اِم...
‫چه بدونم، دوست خطابشون کنیم؟
‫جریان...
‫جریان از چه قراره؟
‫ما اطلاعات زیادی ازت داریم آقای دیاز.
‫مأمور کدوم سازمانین؟ ‫سی‌آی‌ای یا اف‌بی‌آی یا...
‫ما سازمان دولتی محرمانه‌ای هستیم.
‫رسما هیچ اثری ازمون نیست.
‫تخصصمون خطرات جهانیه.
‫از خطراتی که شامل حال کل سیاره می‌شن ‫جلوگیری می‌کنیم.
‫الان وسط جنگیم...
‫و خیلی خوشحال می‌شیم ‫کنارمون بجنگی.
‫خودت و کل گروهت رو می‌گم.
‫همون...
‫بزرگ‌جثه‌ها رو می‌گم.
‫اصلا متوجه منظورتون نمی‌شم.
‫پاسخ خوبی دادی.
‫خیلی‌خب.
‫در هر صورت، می‌خوام بدونی...
‫به ازای قدردانی از طرف کل کشور،
‫هزینه درمان برادرت کریس رو تقبل می‌کنیم.
‫کل هزینه‌هاش رو تقبل می‌کنیم.
‫از این به بعد، هر روز و هر ساعت...
‫به بهترین دکترها جهان دسترسی داره.
‫این دکترها هم دنبال اطلاعات ‫حساب بانکی بیمارانشون نیستن.
‫جدی می‌گین؟
‫تو کل دنیا رو نجات دادی پسر. ‫حداقل کاریه که از دستمون برمیاد.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫حالا معلوم می‌شه.
‫برادرت خوب می‌شه.
‫آها.
‫راستی، کریس راست می‌گفت.
‫اسم واقعیتون رو پشت بی‌سیم نگین.
‫واقعا بدمون نمیاد ‫کسی چون تو بهمون ملحق بشه نوا.
‫نظرت چیه فکرهات رو بکنی؟
‫[مامور برک]
‫[جی‌آی جو]
‫«جی‌آی جو»؟
‫[جی‌آی جو]
‫«فیلم پس از تیتراژ ادامه دارد.»
‫اذیت نکن دیگه عزیز دلم، ‫کار کن. کار کن.
‫باید درست شده باشه.
‫این رو می‌گی؟
‫این‌جوری داریم مهارت تو ‫و تخصص من رو هدر می‌دیم.
‫به نظرم خیلی خوب شده.
‫خب، گمون کنم بتونیم ‫بگیم اثر هنری معاصره...
‫و به بچه مایه‌های سوهو بفروشیمش.
‫نه، نمی‌فروشمش.
‫چی؟
‫واسه چی؟
‫بابت جریان پلیس‌ها ناراحتی؟
‫نه. من که بهت گفتم، ‫قالت نذاشته بودم!
‫می‌خواستم دست‌به‌دستشون کنیم. ‫خیال می‌کردم خودت واردی.
‫خیلی‌خب، با این که قالت نذاشتم، ‫فرض کنیم گذاشتم.
‫از قیافه‌ات معلومه... فرض می‌کنیم ‫قالت گذاشتم که ناراحت نشی.
‫به نظرم با این همه زحمتی که کشیدم ‫و عرق ریختم...
‫تا قطعات این ماشین رو برات جور کنم، ‫دیگه بی‌حساب شدیم.
‫مشکلم اون نیست.
‫این ماشین خاصه.
‫این ماشین جورچینی متشکل از زباله است!
‫ببین، حتی شرط می‌بندم روشن هم نمی‌شه.
‫شرط می‌بندی؟
‫میراژ خان.
‫یوهو!
‫ایول! ‫رفیقت برگشته!
‫این بابا می‌گفت حتی روشن هم نمی‌شم!