‫امروز پنج‌شنبه، ششم اوت سال ۲۰۱۵ است.
‫قراره با سارا کوربت مصاحبه کنم.
‫خب، سارا، می‌دونی امروز چرا اینجایی؟
‫آره.
‫بهم بگو چرا اینجایی.
‫چون بابام مُرده.
‫خب.
‫فقط بشین عزیزم.
‫و جک، اسم من بَرَندی‌ئه و کار ‫من اینه که امروز با تو صحبت کنم.
‫گفتی بابات مرده. اسم بابات چیه؟
‫جیسون پاول کوربت. ک-و-ر-ب-ت.
‫اسم مامانت چیه؟
‫مالی مارتنز.
‫و اسم پدربزرگت چیه؟
‫اسمش تام مارتنزه.
‫باشه. و تو چی صداش می‌کنی؟
‫بهش می‌گم پدربزرگ تام.
‫- پدربزرگ تام. ‫- بسیار خب.
‫مرکز ۹۱۱ شهرستان دیویدسون. ‫آدرس موقعیت اضطراری‌تون کجاست؟
‫اسم من تام مارتنزه.
‫تو خیابون پنتر کریک کورت هستم،
‫و... ما کمک می‌خوایم.
‫باشه، اونجا چه خبره؟
‫شوهرِ... شوهر دخترم،
‫امم... دامادم،
‫اِ... با دخترم دعواش شد.
‫من دخالت کردم، و من...
‫...زدم تو سرش.
‫- با چی؟ ‫- با یه چوب بیسبال.
‫- با چوب بیسبال؟ ‫- بله خانم.
‫کمک!
‫- الان هوشیاره؟ ‫- نه.
‫نفس می‌کشه؟
‫نمی‌تونم بگم.
‫تو رختخواب خوابِ خواب ‫بودم که تلفن زنگ خورد.
‫به عنوان یه کارآگاه می‌دونی که وقتی ‫تلفن ساعت سه صبح زنگ می‌خوره،
‫هیچ‌وقت خبر خوبی نیست.
‫خلاصه از تخت پریدم ‫بیرون و از خونه زدم بیرون،
‫و راه افتادم به سمت ‫«مِدولندز» تو کارولینای شمالی.
‫وارد خونه می‌شم،
‫و یه نگاه به داخل اتاق ‫خواب اصلی می‌اندازم،
‫و صحنه‌ی خیلی وحشتناکیه.
‫یکی از خونین‌ترین صحنه‌های ‫جرمی‌ئه که تو این مدت دیده‌ام.
‫خانمی که اونجا زندگی می‌کنه ‫بهم می‌گه که اسمش مالی کوربته...
‫...و قربانی هم شوهرشه، جیسون کوربت.
‫این اداره‌ها خیلی سردن.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خیلی خب. بگو ببینم امشب چی شد.
‫داشتیم دعوا می‌کردیم.
‫- کی داشت دعوا می‌کرد؟ ‫- من و شوهرم.
‫دخترم کابوس دیده بود.
‫من یا اون بیدارش کردیم، ‫واسه همین عصبانی بود.
‫داشت خفه‌م می‌کرد.
‫چطوری داشت خفه‌ت می‌کرد؟
‫اول، با دستش خیلی محکم اینجا رو فشار داد.
‫یه لحظه ولم کرد و منم خیلی بلند جیغ زدم.
‫بعدش رو دیگه یادم نمیاد ‫تا وقتی که بابام اومد تو.
‫باشه.
‫از طبقه‌ی بالا صدای ‫جروبحث و بوم بوم می‌شنیدم.
‫و... اوضاع ناجور به نظر می‌رسید.
‫چوب بیسبال رو برداشتم و دویدم بالا.
‫خب، در اتاق خواب رو که باز کردم،
‫دیدم این‌طوری گلوی مالی رو گرفته.
‫تا من رو دید،
‫این‌طوری دستش رو دور گلوش حلقه کرد.
‫منم گفتم: «ولش کن».
‫گفت: «می‌کشمش».
‫- گفتم: «ولش کن». ‫- گفت: «می‌کشمش».
‫و شروع کرد به کشوندنش سمتِ...
‫...یعنی داخلِ، اِ... حموم.
‫و من زدمش.
‫با چوب بیسبال زدمش.
‫و اونم دستشو دراز کرد و چوب رو گرفت.
‫جیسون چوب بیسبال رو گرفت.
‫و... سعی کرد بابامو بزنه.
‫فکر کنم ضربه‌ش بهش نخورد و...
‫من...
‫امم...
‫زدم تو سرش.
‫با چی زدی تو سرش؟
‫با... با یه آجری که روی پاتختی‌م بود.
‫باشه.
‫مطمئن نیستم. به سرش زدم یا شونه‌ش.
‫چند بار به جیسون ضربه زدی؟
‫نمی‌دونم.
‫باشه. یادت نمیاد؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌تونم بهتون بگم چند بار زدمش.
‫نمی‌تونم بهتون بگم چند بار منو هُل داد.
‫نمی‌تونم بگم. من...
‫چون یه جنگ تمام عیار بود.
‫این دو نفر به ما می‌گن که داشتن ‫برای نجات جونشون می‌جنگیدن.
‫شوهرش جراحات وحشتناکی داره.
‫و به نظر میاد اون‌ها هیچ آسیبی ندیدن.
‫در کارولینای شمالی، اونا ‫حق دارن از خودشون دفاع کنن.
‫اما آیا اون‌ها قربانی‌ان، یا اون مرد؟
‫یک ازدواج مرگبار آمریکایی
‫می‌دونی که شوهرت با این ‫جراحات دووم نیاورد، درسته؟
‫نه... فکر نمی‌کردم زنده بمونه.
‫نه، زنده نموند.
‫چند وقت بود که با هم بودین؟
‫احتمالاً هفت سال.
‫بچه‌های من، بچه‌های بیولوژیکی خودم نیستن.
‫بچه‌های همسر اولش هستن که فوت کرده.
‫کسی از خانواده‌ی شوهرت هست ‫که بخوای باهاش تماس بگیریم؟
‫اوه خدای من.
‫اگه من از خانواده‌ش بترسم چی؟
‫می‌ترسم سعی کنن بچه‌ها رو بگیرن.
‫اِم...
‫- شماها قانونی ازدواج کردین؟ ‫- بله.
‫- بچه‌ها رو به فرزندی قبول کردی؟ ‫- نه.
‫خب، پس همچین احتمالی کاملاً وجود داره.
‫اوه!
‫به برادرم زنگ زدن و گفتن که جیسون مرده.
‫اون و مالی جر و بحث‌شون شده،
‫مالی هلش داده، افتاده، ‫سرش خورده به جایی و مرده.
‫برای همین من فوراً شروع ‫کردم به زنگ زدن به مالی،
‫اِم، ولی اون موقع جواب نداد.
‫درک نمی‌کنم. نمی‌تونم هضمش کنم.
‫می‌دونی، اصلاً نمی‌تونستم باورش کنم.
‫من و جیسون، خیلی با هم صمیمی بودیم.
‫خانواده‌ی خیلی پرجمعیتی داشتیم.
‫ما توی جینزبورو در لیمریک بزرگ شدیم.
‫جیسون، وِین و من سه تا بچه‌ی آخر بودیم.
‫جیسون همیشه بهترین دوستم بود.
‫وقتی خبر رو شنیدم،
‫اولین فکرم سلامتی و وضعیت جک و سارا بود.
‫و این‌طوری شد که، چند ساعت بعدش، ‫وسایلم رو جمع کردم و راهی شدم...
‫...تا به آمریکا پرواز کنم تا بفهمم ‫چه اتفاقی برای جیسون افتاده...
‫...و مطمئن بشم که جک و سارا در امان هستن.
‫فقط می‌دونستیم که باید خودمون رو ‫هرچه سریع‌تر به کارولینای شمالی برسونیم.
‫من و تریسی توی وصیت‌نامه‌ی ‫جیسون به‌عنوان قیم معرفی شده بودیم.
‫مستقیم رفتم دفتر وکیل جیسون.
‫وصیت‌نامه رو گرفتم و چند ‫ساعت بعد به آمریکا پرواز کردم.
‫شروع کردیم به هماهنگی ‫با دفتر دادستانی منطقه...
‫...که تحقیقات از این به ‫بعد باید به چه سمتی پیش بره.
‫چیزی که فوراً متوجهش شدم...
‫...این بود که این پرونده با پرونده‌های ‫معمالی‌ای که باهاشون سروکار داریم فرق داره.
‫من یه مأمور بازنشسته‌ی اف‌بی‌آی هستم.
‫توی اف‌بی‌آی چیکار می‌کردی؟
‫نیمه‌ی اول سابقه‌ی کاریم تو بخش جنایی بود.
‫نیمه‌ی دومش تو بخش ضداطلاعات.
‫تام مارتنز یه مأمور ‫بازنشسته‌ی اف‌بی‌آی‌ئه،
‫و خودش هم آموزش دیده...
‫...و هم به افسرهای دیگه آموزش داده...
‫...در مورد هنر بازجویی.
‫ما در انجام وظیفه‌مون کوتاهی کردیم...
‫...اگه بخوایم حرف‌های هر کسی که ‫مرتکب قتل شده رو دربست و بدون بررسی...
‫...قبول کنیم.
‫شاید بهتر باشه که من یه ‫راست برم سر اصل ماجرا.
‫باشه.
‫چون به درک وضعیت روانی من کمک می‌کنه.
‫باشه.
‫من می‌بینم که تام داره سعی ‫می‌کنه روایت رو کنترل کنه...
‫...و همه‌چیز رو اون‌طوری ‫که خودش می‌خواد نشون بده.
‫تام هیچ‌وقت اعتراف نمی‌کنه که ‫اصلاً دیده باشه مالی جیسون رو بزنه.
‫هیچ لحظه‌ای مالی هم توی ‫این ضربه زدن‌ها شرکت کرد؟
‫وقتی کنترل چوب بیسبال از دستم ‫در رفت و اون خودش رو خلاص کرد،
‫یه جوری حواسش رو پرت کرد، ولی نمی‌دونم.
‫دست‌پاچه‌ام. نمی‌دونم چی بگم.
‫هول شده بودم. نمی‌دونم.
‫باور کردنش برامون سخته.
‫شبِ حادثه، من خونه بودم،
‫متوجه شدم که مادر مالی تو زیرزمین بوده.
‫برای همین، ازش اظهارات گرفتیم.
‫شارون مارتنز بهمون می‌گه...
‫...که نصفه‌شب با یه سر و صدایی بیدار شدن،
‫و صدای جیغ دخترش رو می‌شنوه.
‫شوهرش از رختخواب بلند می‌شه،
‫می‌ره بالا تا ببینه چه خبره،
‫و اونم غلت می‌زنه و دوباره می‌خوابه.
‫من... خشکم زده بود.
‫آخه کدوم مادربزرگی این کارو می‌کنه؟
‫کدوم مادری این کارو می‌کنه؟
‫شارون مارتنز داره به ما می‌گه ‫که هیچ واکنشی نشون نداده...
‫...به این اتفاق وحشتناک، ‫خشن و پر سر و صدا...
‫...که درست طبقه‌ی بالا توی خونه‌ای پر از ‫آدمایی که دوستشون داشت، اتفاق افتاده بود.
‫اصلاً با عقل جور درنمیاد.
‫داریم تماس ۹۱۱ رو هم بررسی می‌کنیم.
‫...سه، چهار.
‫یک، دو، سه، چهار. خوبه. ‫- یک، دو، سه، چهار.
‫یک، دو، سه، چهار. یک...
‫نیروهای اورژانس دارن به ‫این مکالمه گوش می‌کنن و می‌گن،
‫«فکر نکنم این آدما دارن ‫سی‌پی‌آر (احیای قلبی) می‌کنن.»
‫کار خیلی سختیه.
‫نمی‌تونی با اون دقت و ریتم، ‫این‌جوری با صدای بلند بشمری.
‫یک... من می‌شمرم. من ‫می‌شمرم. یک، دو، سه، چهار.
‫پرسنل اورژانس همچنین تعریف می‌کنن...
‫...که بدن جیسون موقع معاینه کردن سرد بوده،
‫و حتی یکیشون به اون یکی نگاه کرده و گفته،
‫«گفتن کی حالش بد شده؟»
‫این یه مدرک علمی نیست،
‫و متغیرهای زیادی روی ‫سرعت سرد شدن بدن تأثیر دارن،
‫ولی برای ما اطلاعات قابل‌توجهی بود.
‫حالا این احتمال وجود داره که ‫خانواده‌ی مارتنز داشتن فکر می‌کردن،
‫«باید بشینیم و حرفامون رو یکی کنیم...
‫...قبل از اینکه به پلیس زنگ بزنیم.»
‫فهمیدیم که چند ساعت بعد از مرگ جیسون،
‫مالی و توماس مارتنز به خونه برگشتن،
‫و در این مقطع،
‫بچه‌ها تحت مراقبت و حضانت ‫مالی مارتنز و خانواده‌اش قرار داشتن.
‫ظرف ۴۸ ساعت، خانواده‌ی ‫مارتنز درخواست قیمومیت،...
‫...فرزندخواندگی و حضانت جک و سارا رو دادن.
‫ازشون خواستم که با بچه‌ها ‫صحبت کنم، می‌دونی، تلفنی،...
‫...یه ملاقات تحت نظارت ‫داشته باشم، اه، هرچیزی.
‫فقط می‌خواستم بغلشون کنم.
‫اونا پدرشون رو از دست داده بودن.
‫ولی مالی اجازه نمی‌داد.
‫همه‌چیز داشت با هم اتفاق می‌افتاد، ‫همزمان، همه با هم قاطی شده بود،
‫و من می‌خواستم برادرم رو ببینم.
‫ما با مسئول کفن‌ودفن صحبت ‫کردیم و سعی داشتیم جیسون رو ببینیم،
‫و اون کلی عذرخواهی کرد، ‫ولی بهش دستور اکید داده بودن...
‫...که ما اجازه‌ی دیدن جسد جیسون رو نداریم.
‫مطمئنم که مالی می‌خواست ‫جسد جیسون رو بسوزونه...
‫...قبل از اینکه من برسم اونجا.
‫با خودم فکر کردم، «چیکار کردی؟»
‫بعدش نتیجه‌ی کالبدشکافی به دستمون رسید.
‫و یافته‌های کالبدشکافی...
‫هولناک بود.
‫جیسون روی پیشونیش خراشیدگی داشت،
‫زیر چشمش،
‫کتف‌هاش،
‫و بعد... می‌رسیم به سرش.
‫و تو... ۳۰ سال سابقه‌ی دادستانی...
‫من هرگز عکس‌هایی مثل این ندیده بودم.
‫اون...
‫اونقدر به سرش ضربه خورده بود
‫که پزشک قانونی نمی‌تونست بشمارتشون
‫چون روی هم افتاده بودن،
‫و یه تیکه از جمجمه‌ی جیسون
‫افتاد روی میز.
‫یه نیروی فوق‌العاده زیادی لازمه
‫تا همچین آسیبی به وجود بیاد.
‫چهار روز اقدام قانونی طول کشید ‫تا تونستم جسد جیسون رو ببینم.
‫وحشتناکه که ببینی...
‫...یه آدم چه بلایی می‌تونه ‫سر یه آدم دیگه بیاره.
‫بچه‌هاش تو اتاق خواب، فقط ‫چند قدم اون‌طرف‌تر ازش بودن،
‫و من می‌دونم که آخرین فکرش پیش اونا بوده.
‫دستش رو می‌گیرم و بهش قول ‫می‌دم که بچه‌هاش در امان خواهند بود،
‫و قول می‌دم که عدالت رو برای ‫بلایی که سرش اومد اجرا کنم.
‫جک و سارا توی خونه بودن،
‫توی تخت‌شون خوابیده بودن،
‫وقتی که این اتفاق افتاد.
‫باید ازشون مصاحبه بشه
‫توسط کسانی که برای مصاحبه ‫با بچه‌های کوچیک آموزش دیدن.
‫برای همین، اونا رو به "مرکز حمایت از کودکان دراگون‌فلای" ‫(مرکز تخصصی مصاحبه با کودکان قربانی آزار) بردن.
‫بیا از همون اولین چیزی که بهم ‫گفتی شروع کنیم، اینکه پدرت مرده.
‫پدرت چطوری مرد؟
‫خب، خواهرم یه کابوس دید
‫راجع به حشره‌هایی که ‫داشتن ازش بالا می‌رفتن.
‫پتوهای طرح پری داشت و ‫همه جای تختش پر از حشره بود.
‫بابام خیلی عصبانی شد،
‫و داشت سر مامانم داد ‫می‌زد، و مامانم یه جیغ کشید،
‫و بابابزرگم اومد بالا و شروع ‫کرد به زدنش با یه چوب بیسبال.
‫بعد بابام چوب رو ازش گرفت، ‫و بابابزرگم رو با چوب زد.
‫و بعد مامانم... اون رو... یعنی...
‫ما می‌خواستیم یه آجری که اونجا ‫بود رو رنگ کنیم، مثل یه بلوک سیمانی،
‫و اون خورد به شقیقه‌ش، درست اینجا،
‫و اون مُرد.
‫باشه.
‫خب، خواهرت کابوس دیده ‫بود. تو از کجا می‌دونستی؟
‫پدر... مامانم بهم گفت.
‫باشه.
‫مامان و بابات قبل از این هم دعوا می‌کردن؟
‫اون سر مامانم خیلی عصبانی ‫می‌شد، اگه یه چراغ روشن می‌موند.
‫- چیکار می‌کرد؟ ‫- اون... اون سرش داد می‌زد.
‫باشه. هیچ‌وقت دیدی که بزنتش؟
‫اوم...
‫یه بار.
‫سر چیزای خیلی ساده خیلی عصبانی می‌شد.
‫- و سر کی عصبانی می‌شد؟ ‫- مامانم.
‫- می‌دیدی که سرش عصبانی می‌شه؟ ‫- بله.
‫و وقتی عصبانی می‌شد، چیکار می‌کرد؟
‫اون از نظر جسمی و کلامی آسیب می‌... از ‫نظر جسمی و کلامی به مامانم آسیب می‌رسوند.
‫دیدی که از نظر جسمی بهش آسیب بزنه؟
‫اوم، یکی دو بار.
‫چی دیدی؟
‫اوم، مشت زدن، ضربه زدن، هل دادن.
‫بچه‌ها هر دوتاشون حرف‌هایی ‫در مورد جیسون می‌زنن.
‫باید خیلی به این موضوع دقت کنیم.
‫ولی از کلماتی هم استفاده می‌کنن
‫که بچه‌های هشت ساله و ده‌ ‫ساله معمولاً به کار نمی‌برن.
‫اون از نظر جسمی و کلامی آسیب می‌... از ‫نظر جسمی و کلامی به مامانم آسیب می‌رسوند.
‫این غیرعادیه و خیلی تو چشمه.
‫و... و تو از کجا می‌دونی که ازش می‌ترسیده؟
‫اون بهمون گفت.
‫نه. مامانم بهم در موردش گفت.
‫و کی اینو بهت گفته؟
‫اه، مامانم.
‫مامانم بهم گفت.
‫اون بهم گفت.
‫مامانت بهت گفته.
‫این احتمال وجود داره که ‫به بچه‌ها تلقین شده باشه.
‫خیلی جاها می‌گن: «اینو مامانم ‫در مورد اون شب بهم گفت
‫و در مورد چیزایی که ‫در گذشته اتفاق افتاده بود.»
‫مامانم بهم گفت،
‫نه وقتی چهار سالم بود، نه وقتی پنج ‫سالم بود، بلکه وقتی شش سالم بود بهم گفت،
‫«پدرت، پدر اونقدر خوبی نیست.»
‫چرا داره این حرف رو به سارا می‌زنه؟
‫کدومش راسته و کدوم دروغ؟
‫ما دوباره مصاحبه‌های ‫مالی و تام رو بررسی کردیم.
‫می‌دونم حریفش نمیشم.
‫می‌دونم که رزمی‌کاره.
‫می‌دونم که بوکسوره.
‫تمام تلاشم اینه که به اندازه‌ی یه ‫چوب بیسبال از این آدم دور بمونم.
‫درسته.
‫داشتم از ترس می‌مردم.
‫داریم سعی می‌کنیم هر آموزشی که ‫جیسون احتمالاً داشته رو تأیید کنیم،
‫...چه در کاراته و چه در هنرهای رزمی.
‫هر آموزش بوکسی که ممکنه دیده باشه.
‫کمتر از یک هفته بعد از کشته شدن جیسون،
‫اداره‌ی پلیس بخش دیویدسون با من تماس گرفت
‫و سوال‌هایی از این قبیل می‌پرسید که: ‫«آیا جیسون مبارز ام‌ام‌ای (MMA) بود؟»
‫«آیا بوکسور حرفه‌ای بود؟»
‫«آیا خانواده‌ی ما عضو ارتش ‫جمهوری‌خواه ایرلند بودن؟»
‫اما خب، این حرف‌ها مسخره بود.
‫اونا فقط هر کاری از دستشون برمیومد ‫می‌کردن تا شخصیتش رو تخریب کنن.
‫من می‌خوام تمام دنیا حقیقت ‫رو در مورد جیسون بدونن.
‫اون مهربون‌ترین آدمی ‫بود که می‌شد پیدا کرد.
‫هیچ‌وقت نمی‌شد اون مرد رو بدون لبخند دید.
‫همه دوستش داشتن.
‫همه جیسون رو دوست ‫داشتن. اون... رفیق همه بود.
‫خیلی کاریزماتیک بود و صدای رسایی هم داشت.
‫وقتی جیسون جایی بود، همه متوجه می‌شدن.
‫خانواده براش همه چیز بود.
‫بچگی‌هاش هیچوقت فکر ‫نمی‌کردم آدم رمانتیکی باشه،
‫...تا اینکه با همسر اولش، مَگز، آشنا شد.
‫یه شب با هم بیرون بودیم که من ‫مگز رو به جیسون معرفی کردم.
‫و از همون اول، انگار ‫برای هم ساخته شده بودن.
‫خیلی خیلی خوشبخت بودن.
‫من، مارگارت، تو را، جیسون،
‫به همسری خود می‌پذیرم،
‫در سختی و آسایش، در فقر و ثروت،
‫در بیماری و سلامتی، در ‫تمام روزهای زندگی‌مان.
‫خونه‌شون رو ساخته بودن.
‫مَگز یه مهدکودک جدید باز کرده بود و ‫جیسون هم تو کارش ترفیع گرفته بود،
‫خلاصه که زندگی .
‫درست مثل یه قصه بود.
‫و بچه‌های جیسون همه چیزش بودن.
‫وقتی به دنیا اومدن، ‫خوشحال‌تر از همیشه بود.
‫همینه. پسر خوب. من سارا رو دوست دارم.
‫- آخی! تو بهترینی جک. ‫- اون کیه جک؟
‫جک، می‌دونی چی... می‌دونی سارا بهم چی گفت؟
‫گفت قراره برای جک یه ‫تراکتور با تریلی هدیه بگیره
‫چون تو داداششی.
‫چون جک رو دوست داره.
‫از رو صندلی من پاشو. از رو صندلی من پاشو.
‫این تازه شروع کل زندگیش بود.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫داری می‌رقصی؟
‫همه‌ی اینا یهو عوض شد، وقتی ‫یه شب تو خونه بهم زنگ زدن...
‫...داشت التماسش می‌کرد که نره
‫و تنهاش نذاره.
‫جیسون، تو اون لحظه، کاملاً...
‫...در هم شکسته بود.
‫برای مَگز نامه می‌نوشت و ‫نامه‌ها رو سر مزارش می‌ذاشت.
‫همه‌ی خانواده دورش جمع شدیم،
‫ولی خب مشخصه که فرصت ‫خیلی کمی برای سوگواری داشت.
‫اون یه پدر تنها با دو تا بچه بود،
‫و مجبور بود هر روز بره سر کار.
‫برای همین برای استخدام یه ‫پرستار بچه (او پِر) آگهی داد،
‫و اینجوری بود که مالی ‫مارتنز وارد زندگی ما شد.
‫اوایل ۲۰ سالگیم بود و چند ‫ماهی بود که تو یه رابطه بودم
‫و، خب، ناخواسته باردار شدم،
‫و، خب...
‫کمی بعد، بچه‌م سقط شد.
‫و فکر می‌کنم هر کسی که سقط جنین ‫رو تجربه کرده باشه می‌تونه بفهمه...
‫...که تو اون لحظه چقدر ویران‌کننده‌س.
‫من...
‫با کسی تو رابطه بودم،
‫و فهمیدم که نمی‌خوام ‫زندگیم رو با اون آدم بگذرونم.
‫و حس کردم اگه از اونجا دور ‫بشم، ممکنه برام راحت‌تر باشه...
‫...و از دنیا لذت ببرم.
‫و برای من، کار کردن با ‫بچه‌ها یه انتخاب طبیعی بود.
‫این بود که عضو یه مؤسسه‌ی ‫اعزام پرستار بچه شدم.
‫و وقتی جیسون با من تماس گرفت،
‫تو پروفایلش اشاره کرده بود ‫که همسرش رو از دست داده.
‫فکر کنم این موضوع دلم رو به رحم آورد.
‫دو تا بچه بودن
‫که مادر نداشتن،
‫و شاید منم یه حس درونی ‫برای پر کردن این خلأ داشتم.
‫طبیعی بود که استعدادی...
‫...در مراقبت از بچه‌های کوچیک پیدا کنه،
‫چون دو تا برادر کوچیک‌ترش...
‫...وقتی به دنیا اومدن که اون به سنی ‫رسیده بود که می‌تونست به مادرش کمک کنه.
‫خیلی خوب بلد بود سرگرمشون کنه.
‫من توی یه روز بارونیِ ‫معمولِ ایرلند، رسیدم اونجا.
‫و جیسون رو دیدم و اون ‫باعث شد احساس راحتی کنم.
‫جذاب بود، بامزه بود.
‫کاری کرد که احساس خیلی خاصی داشته باشم.
‫مالی هنوز خیلی وقت نبود ‫که به کشور اومده بود...
‫...که من متوجه یه چیزایی شدم،
‫همون سیگنال‌های کوچیک بین جیسون و مالی.
‫داشتیم لب ساحل قدم می‌زدیم ‫و اونا از ما عقب می‌افتادن،
‫و فکر کنم تریسی بهم گفت
‫که، می‌دونی، فکر می‌کنه ‫رابطه‌شون فراتر از این حرف‌هاست.
‫تا یه رابطه‌ی کارفرما-کارمندی.
‫حس می‌کردم دارم به زندگی ‫جک، سارا و جیسون شادی می‌آرم.
‫خب، برو صندلت رو بیار.
‫باید از روی جوراب...
‫سلام.
‫...بپوشیشون، آخه گرم‌ترین روز ‫ایرلنده و تو هنوز جوراب‌شلواری پاته.
‫سارا، چند سالته؟
‫دو.
‫- دو سال و نیم. ‫- آره.
‫تو چند سالته؟
‫چهار سال و نیم.
‫- مطمئنی یک سال و نیمت نیست؟ ‫- نه.
‫مطمئنی؟
‫ولی اون صدایی که از خودت ‫در میاری، بعضی وقتا اینجوریه...
‫این بیشتر به یه بچه‌ی ‫یک سال و نیمه می‌خوره.
‫و همون روزای اول بود که سارا ‫شروع کرد به «مامان» صدا زدنم.
‫من واقعاً داشتم مادر اون بچه‌ها می‌شدم
‫قبل از اینکه واقعاً مادر اون بچه‌ها بشم.
‫و اون خیلی وقت بود که نخندیده بود.
‫اما از ایمیل‌هایی که جیسون ‫به مالی می‌زد معلوم بود
‫که جیسون می‌خواست ‫سرعت رابطه‌شون رو کم کنه.
‫«نگرانی من بابت جک و ساراست.»
‫«اونا تو زندگی کوتاه‌شون به ‫اندازه‌ی کافی تراژدی داشتن،»
‫«و با اینکه می‌دونم بچه‌های مقاومی هستن،»
‫«ولی می‌ترسم دوباره یه ‫چیز بدتری سرشون بیاد.»
‫«واقعاً می‌ترسم، مالی.»
‫«نمی‌خوام از دستت بدم،»
‫«ولی بیشتر از اون، نمی‌خوام ‫جک و سارا رو در معرض خطر»
‫«از دست دادن یه مادر دیگه قرار ‫بدم، اگه رابطه‌ی ما سر نگیره.»
‫ولی مالی همیشه می‌خواست ‫رابطه‌شون رسمیت پیدا کنه.
‫و مدام اصرار می‌کرد، اصرار، اصرار.
‫«من که نمی‌خوام همین‌طور ‫بشینم و صبر کنم و صبر کنم.»
‫«یا این‌که همین‌طور منو تو بلاتکلیفی ‫نگه داری تا بالاخره تصمیم بگیری.»
‫بالاخره، جیسون کم‌کم شروع به ‫حرف زدن درباره‌ی این فرصت کرد
‫که زندگی جدیدی رو برای جک و سارا شروع کنه،
‫که بهشون اجازه بده یه محیط خانوادگی باثبات
‫همراه با یه مادر و پدر داشته باشن.
‫من یه شب معمالی با دوستام بیرون بودم.
‫اول جیسون وارد شد، و مالی هم پشت سرش اومد،
‫در حالی که حلقه‌ی توی ‫انگشتش رو نشون می‌داد.
‫منم گفتم: «خیلی خوشحالم. ‫می‌خوام که خوشبخت باشی.»
‫«مگز هم نمی‌خواست تو غمگین باشی.»
‫در نهایت، تصمیم گرفتیم ‫به آمریکا نقل مکان کنیم.
‫بیشتر به خاطر سبک زندگی بود،
‫و به خصوص، سبک زندگی ‫از لحاظ بزرگ کردن بچه‌ها.
‫برای شروع جدیدِ خونواده‌مون هیجان داشتم.
‫اولین باری که خونه رو ‫دیدم، فکر کردم یه قصره.
‫خیلی باحال بود.
‫همه چی خیلی بزرگ‌تر از ایرلند بود،
‫که من عاشقش بودم.
‫یادمه اولین بار که رفتم تو،
‫رفتم تو اتاقم و شروع کردم ‫به چرخیدن و دویدن دور خودم.
‫و راضی بودم از اینکه باغچه‌مون خیلی بزرگه،
‫چون بابام گفته بود می‌تونیم یه ‫ترامپولین و یه سگ هم بگیریم.
‫خیلی خوشحال بودم.
‫همه برای این ماجراجویی ‫جدید هیجان‌زده بودن.
‫تازه به آمریکا اومده بودیم.
‫احساس می‌کنم خیلی زود جا افتادیم،
‫وقتی به منطقه‌ی «مدولندز» ‫تو کارولینای شمالی اومدیم.
‫سریع مشغول فعالیت‌هایی مثل شنا شدیم،
‫و عضو تیم‌ها شدیم.
‫همه‌ی آدمای اونجا خیلی خوب و مهربون بودن.
‫واقعاً جای خوبی برای زندگی بود.
‫بعد از اینکه مالی، جیسون، جک ‫و سارا به کارولینای شمالی رفتن،
‫ظرف چند هفته، قرار بود یه عروسی برگزار بشه
‫و یه جشن شاد که همه‌مون منتظرش بودیم.
‫ما فقط خوشحالی جیسون رو می‌خواستیم ‫و برای حمایت ازش به اونجا سفر کردیم.
‫وقتی رسیدیم، همه هیجان‌زده بودن.
‫رفتیم مسابقات نسکار (اتومبیل‌رانی)،
‫مهمونی باربیکیو،
‫کلی بازی، کلی خوش‌گذرونی.
‫وظیفه‌ی من به عنوان ساقدوش ‫این بود که همه رو معرفی کنم،
‫و همه‌مون خیلی زود با هم گرم گرفتیم.
‫♪ ...توی یه تله افتادم ♪
‫♪ نمی‌تونم بیرون برم... ♪
‫آواز خوندیم، نوشیدیم و رقصیدیم.
‫فضا فوق‌العاده بود.
‫خوشحال به نظر می‌رسید.
‫فردای اون روز، تو عروسی،
‫کم‌کم داشتم متوجه می‌شدم
‫که یه جای کار می‌لنگه
‫من یه متن سخنرانی آماده کرده بودم.
‫قبل از اینکه بخوام بخونمش، ‫داشتم با تریسی حرف می‌زدم،
‫اونم شروع می‌کنه به گفتن اینکه ‫چقدر همه چی فوق‌العاده و رمانتیکه.
‫که، می‌دونی، مالی میره اونجا
‫تا مادرخونده‌ی بچه‌های جیسون بشه،
‫چون خودش با مگز دوست دوران بچگی بوده.
‫چی؟
‫و حالا هم، می‌دونی، قراره نامادری‌شون بشه.
‫م... من نمی‌دونم داری ‫درباره‌ی چی حرف می‌زنی.
‫اِ... اون پرستار بچه‌ها بود.
‫منم این‌جوری بودم که: «چی؟»
‫می‌گم: «داری سر به سرم می‌ذاری.»
‫که مهمونای آمریکاییِ عروسی ‫این داستان رو باور کردن.
‫آخه چرا یکی باید همچین ‫داستان ساختگی‌ای سر هم کنه؟
‫در جریان تحقیقات،
‫شروع کردیم با اطرافیان مالی حرف زدن.
‫دوستاش، خانواده‌اش، همسایه‌هاش.
‫و چیزهایی که دستگیرمون شد ‫دیگه رسماً عجیب‌وغریب بود.
‫یکی از همسایه‌ها بهمون گفت ‫که عضو یه کلوب کتابخونی بوده،
‫و یکی از خانما میاد تو
‫و کلی ذوق‌زده‌ست که فهمیده حامله‌ست.
‫ظاهراً، مالی شروع می‌کنه برای ‫همه این داستان کشدار رو تعریف کردن
‫که چطور سارا رو به دنیا آورده.
‫و بعضی از آدمایی که اونجا بودن ‫می‌دونستن که این قضیه دروغ محضه.
‫با این حال، داشت این داستان رو ‫برای بقیه جلوی چشم اونا تعریف می‌کرد.
‫و به هم‌اتاقیش تو دانشگاه ‫درمورد یه خواهر مرده گفته بود،
‫و اینکه خواهرش به خاطر سرطان مرده.
‫فهمیدیم که اینم دروغه.
‫یعنی، داره درمورد یه خواهری داستان‌سرایی ‫می‌کنه که اصلاً وجود خارجی نداره.
‫چرا مهمه که مالی، بارها و بارها،
‫این همه چیز گفته که مشخصاً دروغه؟
‫مهمه چون اون شب فقط ‫سه نفر تو اون اتاق بودن.
‫جیسون نمی‌تونه ماجرا رو تعریف کنه.
‫دو نفری که باقی موندن، تام و مالی هستن.
‫و ما به این نتیجه می‌رسیم که ‫حرف‌های مالی قابل اعتماد نیست.
‫یه مسئله‌ی دیگه‌ای که رو میشه...
‫...برای اینکه بتونه بچه‌های ‫جیسون رو به فرزندی قبول کنه.
‫فقط چند ماه بعد از عروسی،
‫رفته بود پیش یه وکیل طلاق تا در مورد ‫حقوقش نسبت به بچه‌ها پرس‌وجو کنه.
‫می‌خواستم به فرزندی قبولشون ‫کنم چون بچه‌های من بودن.
‫یعنی من مامانشون بودم. من ‫مادرشون بودم. بچه‌های عزیز من بودن.
‫ولی این یکی خیلی بزرگ بود.
‫چندین بار این موضوع رو پیش کشیدم...
‫...و می‌گفتم: «پروسه‌ی ‫فرزندخواندگی به کجا رسید؟»
‫«کاری هست من برای کمک انجام بدم؟»
‫و اونم می‌گفت که، خب، ‫می‌دونی، داره روش کار می‌کنه،
‫و، اممم... بعد هم هیچ اتفاقی نمی‌افتاد.
‫با نگاه به نامه‌نگاری‌هایی که بعد از ‫مرگ جیسون بهش دسترسی پیدا کردیم،
‫فهمیدیم جیسون سعی داشته به قولش عمل کنه
‫و اجازه بده مالی بچه‌ها ‫رو به فرزندی قبول کنه.
‫ما ایمیلی از جیسون به یک وکیل دیدیم.
‫اگه یه روز طلاق بگیرم، حق ‫نگهداری بچه‌ها با منه، نه با مالی؟
‫فکر کنم یه خط توی ایمیل ‫وکلا خیلی به چشم میاد.
‫اگه یه وقتی از هم جدا بشیم،
‫ممکنه قاضی تشخیص بده که به نفع بچه‌هاست
‫اگه حضانت کاملشون با مالی باشه.
‫جیسون هیچ‌وقت همچین ریسکی نمی‌کرد.
‫پشت درهای بسته در دیویدسون،
‫یک جنگ حضانت دیروز شروع شد.
‫در مرکز این دعوا، جک کوربت ده ساله...
‫...و خواهر هشت ساله‌اش، سارا، قرار دارند.
‫این بچه‌ها تحت سرپرستی این زن هستند،
‫همسر دومش، مالی پیج مارتنز.
‫یادمه مالی بهم گفت که...
‫...تریسی و دیوید دارن سعی ‫می‌کنن ما رو ازش بگیرن،
‫و اینکه قراره بره دادگاه.
‫و بهم گفت که داره برنده میشه.
‫مالی داشت درمورد زندگی جدیدی که ‫قرار بود داشته باشیم بهمون می‌گفت.
‫از همین حالا دنبال آپارتمان می‌گشت،
‫دنبال ماشین جدید، مدرسه‌های ‫جدیدی که قرار بود بریم.
‫اصلاً نباید کار به اینجا می‌کشید.
‫این بچه‌ها دو تا شهروند ایرلندی‌ان. ‫پدرشون هم شهروند ایرلند بود.
‫هیچی نیست. نه فرزندخواندگی‌ای ‫در کاره. نه تابعیت دوگانه‌ای.
‫اونا فقط و فقط شهروند ایرلند هستن.
‫ما مدارکی ارائه دادیم که من یک مادر بودم،
‫و مشخصاً مادرشون بودم. من بودم که ‫می‌بردمشون به همه‌ی قرارهای دکتر و...
‫و به غذاشون می‌رسیدم، و همه‌ی ‫کارهای روزمره‌شون رو انجام می‌دادم.
‫و حس می‌کنم این رو بدون شک ثابت کردیم،
‫و اینکه محیط خونه‌شون با من ‫بود و در امنیت و ثبات بودن.
‫ما اینجا هستیم برای ‫رسیدگی به موضوع حضانت...
‫...فرزندان خردسال، سارا و جک کوربت.
‫والدین سارا و جک، تقریباً مطمئنم،
‫می‌خواستند بچه‌هاشون در ‫سرزمین مادری‌شون بزرگ بشن،
‫جایی که فرهنگ، مذهب، آداب و رسوم،
‫و فامیل دورشون از هر دو طرف ‫آماده‌ان تا طوری ازشون مراقبت کنن...
‫...که به نفع خود بچه‌ها باشه.
‫این بچه‌ها به ایرلند برمی‌گردند.
‫همه‌ی این آدما، می‌دونی، گفتن،
‫«خب، جیسون می‌خواست بچه‌هاش ‫تو ایرلند با خانواده‌شون باشن.» چی؟
‫جیسون می‌خواست زنده باشه.
‫جیسون فکر نمی‌کرد قراره بمیره. ‫منم فکر نمی‌کردم قراره بمیره.
‫و نمی‌دونم، اگه تو یه دنیای ‫دیوونه‌ای که فکر می‌کرد قراره بمیره،
‫معتقدم دلش می‌خواست ‫بچه‌ها با مادرشون باشن.
‫این چیزیه که بهش باور دارم.
‫روزی که من رو از مالی گرفتن یادمه.
‫یه ماشین پلیس جلوی خونه وایساد،
‫و دو تا پلیس ازش پریدن بیرون،
‫و یه ون هم با دو نفر ‫سرنشین پشت سرشون اومد.
‫بهم گفتن که حکم دادگاه ‫برای بردن بچه‌ها صادر شده.
‫می‌دونی، جک داشت لگد ‫می‌زد و جیغ می‌کشید و می‌گفت:
‫«من باهاتون نمیام. من باهاتون نمیام.»
‫«من نمیام،»
‫و «شما نمی‌تونین منو ببرین.»
‫و سارا داشت گریه می‌کرد.
‫یادمه دست جک رو گرفته بودم، و ‫ازشون پرسیدم: «داریم کجا می‌ریم؟»
‫«شما کی هستین؟ ما رو برگردونین. ‫دارین ما رو کجا می‌برین؟»
‫و من... داشتم از هم می‌پاشیدم، ‫و، می‌دونی، داشتم گریه می‌کردم،
‫اممم، ولی داشتم سعی ‫می‌کردم خودمو کنترل کنم.
‫سعی می‌کردم از این قضیه سر ‫دربیارم، و داشتم سعی می‌کردم... نمی‌دونم.
‫چطور ممکنه همچین اتفاقی بیفته؟
‫خیلی دوستتون دارم.
‫یادمه که فقط داشتم خداحافظی ‫می‌کردم و بهش می‌گفتم «دوستت دارم»،
‫و اونم داشت می‌گفت که دوستم داره.
‫من یه بچه‌ی ده‌ساله بودم،
‫و این تنها کسی بود که هر ‫روز و هر روز کنارم بود.
‫داشتم با کسی خداحافظی ‫می‌کردم که برام مثل مادر بود...
‫...تا جایی که یادم میاد.
‫من مالی رو دوست داشتم.
‫برای من خداحافظی نبود، فقط یه ملاقات بود،
‫و قرار بود به زودی ببینمشون،
‫ولی اون آخرین باری بود که دیدمشون.
‫جک یازده ساله و سارای هشت ساله...
‫...دیروز به ایرلند بازگشتند.
‫مالی مارتنز و پدرش، ‫توماس مارتنزِ ۶۵ ساله،...
‫...از طرف پلیس به عنوان ‫افراد در مظان اتهام...
‫...در پرونده‌ی مرگ جیسونِ ‫۳۹ ساله معرفی شدند.
‫وقتی به ایرلند برگشتم،
‫یه جو رسانه‌ای عظیم دور و بر ‫خانواده‌مون و پدرم راه افتاده بود.
‫واقعاً شوکه‌کننده بود که ببینی ‫این همه آدم پیگیر ماجرا هستن،
‫و این پرونده اینقدر تو کشورمون مهم شده.
‫من به جیسون قول داده بودم...
‫...که مطمئن بشم کنار ‫«مگز» به خاک سپرده می‌شه.
‫اونجا آدمای خیلی زیادی بودن که پدرم ‫رو دوست داشتن و ازش حمایت می‌کردن،
‫و از همه‌ی ما حمایت می‌کردن.
‫و اون ۲۰۰ متر آخر رو، پشت تابوت راه رفتیم.
‫خیلی سخت بود که بدونی ‫دیگه هیچ‌وقت قرار نیست ببینیش.
‫یادمه شبا سارا رو تو تختم بغل ‫می‌کردم، و اون ازم می‌پرسید،
‫که چطور، می‌دونی، سه تا ‫پدر و مادر رو از دست داده.
‫دلم می‌خواست به تریسی و دیوید ‫اعتماد کنم. واقعاً دلم می‌خواست.
‫و یادمه که به این موضوع فکر می‌کردم.
‫یادمه با خودم می‌گفتم،
‫«باید بهشون اعتماد کنی. ‫می‌دونی که دوستت دارن.»
‫ولی برام خیلی سخت بود که به خودم اجازه بدم
‫چون نمی‌خواستم دوباره آسیب ببینم.
‫ما با دو تا بچه‌ی کوچیک ‫کاملاً آسیب‌دیده سروکار داشتیم.
‫و اونا فقط به من احتیاج داشتن که ‫براشون مادری کنم، و منم همین کارو کردم.
‫فکر کنم شانس آوردیم که من و تریسی ‫دوره دیده بودیم که قیم بچه‌ها باشیم.
‫می‌دونستیم برای اون دوتا ‫بچه باید چه کاری انجام بشه...
‫...تا بتونن با این قضیه کنار بیان،
‫و مشاوره قرار بود بخش خیلی ‫مهمی از روند بهبودی‌شون باشه.
‫خانواده‌اش اجازه‌ی هیچ تماسی نمی‌دادن.
‫به هیچ تلفنی جواب نمی‌دادن.
‫برای همین، از شبکه‌های ‫اجتماعی استفاده کردم...
‫... پیام بفرستم.
‫من از زمانی که...
‫...باهاشون ملاقات کردم ‫دیگه باهاشون حرف نزدم...
‫...که همه‌مون اینطور فکر می‌کردیم...
‫...که این یه ملاقاته، نه یه خداحافظی.
‫می‌خوام یکی بهشون بگه که دوستشون دارم.
‫و تولدتون مبارک بچه‌ها، از صمیم قلبم.
‫سعی کردن یه هواپیما بالای ‫مدرسه‌مون به پرواز دربیارن.
‫و مالی داشت تو شبکه‌های ‫اجتماعی از مردم می‌خواست...
‫...که فقط به ما بگن دوستمون داره.
‫واقعاً یه بمباران تمام‌وقت بود.
‫ما سعی داشتیم یه محیط ‫امن براشون درست کنیم،
‫و اونا تلاش می‌کردن همه چیز رو خراب کنن.
‫ما نمی‌خوایم اونا با ‫این بچه‌ها تماس بگیرن.
‫اینا همون آدمایی‌ان که پدرشون رو کشتن.
‫ما منتظر نتایج گزارش سم‌شناسی بودیم
‫چون در مراحل اولیه‌ی ‫تحقیقات به ما گفته شده بود...
‫...که جیسون حسابی احمق بوده.
‫می‌دونم نوشیدنی خورده بود.
‫منظورم اینه که، خیلی وحشی شده بود.
‫شما می‌گید که فکر می‌کردین حالش بد بود
‫بله، بود.
‫فقط یه حال بدی ساده نبود.
‫حالا ما مدرک علمی قطعی داریم...
‫...که این موضوع حقیقت نداشته.
‫عددش ۰.۰۲ هست.
‫حد مجاز رانندگی تو ‫کارولینای شمالی ۰.۰۸ هست.
‫موقع مرگش، اون حالش بد نبوده.
‫علاوه بر مقدار کمی نوشیدنی
‫توی بدن جیسون مقداری از ‫قرص خواب آرام‌بخشِ مالی هم...
‫...وجود داشته.
‫اون رو داوطلبانه خورده،
‫یا بدون اطلاعش بهش خورانده شده؟
‫این سؤالیه که احتمالاً هیچ‌وقت ‫نمی‌تونیم بهش جواب بدیم.
‫ولی این قضیه ذهن من رو درگیر ‫می‌کنه که اینجا واقعاً چه اتفاقی افتاده.
‫با مرور مصاحبه‌ی تام...
‫...درباره‌ی این که این دعوا ‫کجا و چطور اتفاق افتاده،
‫حرف‌هاش اصلاً با عقل جور درنمی‌اومد.
‫برای دفاع از خودش اون رو ‫سپر کرده بود جلوی خودش،
‫بین ما دو نفر قرارش داده بود.
‫اون رو جلوی خودش گرفته بود.
‫می‌ترسیدم بهش ضربه بزنم.
‫منم همش سعی می‌کردم دورش ‫بچرخم و حواسش رو پرت کنم،
‫و مجبورش کنم که ولش کنه.
‫بیشتر جراحات جیسون به ‫پشت و کنار سرش وارد شده.
‫چطور می‌شه یه چوب بیسبال رو بچرخونی...
‫...و اگه روبه‌روش وایسادی، ‫به پشت سرش ضربه بزنی؟
‫منطقی‌تر به نظر می‌رسه که اون ‫یا داشته از دستت فرار می‌کرده...
‫...یا تو از پشت بهش حمله کردی.
‫در صحنه‌ی جرم، در بیش از یک ‫اتاق آثار پاشیدگی خون وجود داشت.
‫اتاق خواب اصلی.
‫توی راهرو.
‫توی حمام.
‫به خاطر ضربه‌های سلاح، روی ‫دیوارها فرورفتگی ایجاد شده بود.
‫کارشناس پاشیدگی خون اشاره می‌کنه...
‫...که جاهایی هست که به ‫نظر می‌رسه مطابقت داره...
‫...با حالتی که جیسون در ‫حال افتادن ضربه خورده.
‫به‌خصوص یه جای مشخص هست...
‫جایی که وقتی سرش چند سانت با زمین ‫فاصله داشت، به جیسون ضربه خورده.
‫واضحه که بعد از افتادن جیسون هم، ‫همچنان داشتن به سرش ضربه می‌زدن.
‫همچنین، به این نکته اشاره می‌کنه ‫که پشتِ درِ اتاق خواب، خونه.
‫این یعنی این احتمال وجود داره که ‫خشونت مرگباری توی اون اتاق...
‫...قبل از رسیدنِ تام در ‫جریان بوده و در هم بسته بوده.
‫یعنی مالی چیزی رو شروع کرده ‫که پای تام هم بهش کشیده شده؟
‫حتی اگه شروعش برای دفاع از خود بوده،
‫از لحظه‌ای که جیسون دیگه رفتار ‫خشونت‌آمیزی باهاشون نداشته،
‫باید دست از زدنش می‌کشیدن،
‫ولی این کارو نکردن.
‫و اونقدر زدنش که کشتنش.
‫در نتیجه‌ی همه‌ی اون بررسی‌ها،...
‫...به این نتیجه رسیدیم که باید ‫اتهام قتل درجه دو رو مطرح کنیم.
‫این فقط استفاده‌ی بیش از حد از زور نیست.
‫این قتل با سوءنیت قبلیه.
‫پرونده‌ی یک مدل سابق و پدرش، ‫که یه مأمور سابق اف‌بی‌آیه،...
‫...که حالا هر دو به قتل همسرش متهم شدن.
‫اونا باید اواخر این ماه ‫دوباره در دادگاه حاضر بشن...
‫...و انتظار میره که ادعای بی‌گناهی کنن.
‫اگه محکوم بشن، ممکنه ‫با حبس ابد روبه‌رو بشن.
‫برای هر کدومشون باید وثیقه‌ی ‫۲۰۰ هزار دلاری پرداخت بشه.
‫باید گذرنامه‌هاشون رو تحویل بدن،
‫و باید موافقت کنن که هرگونه تماس ‫با خانواده‌ی کوربت رو متوقف کنن،
‫مخصوصاً با دو تا بچه‌ی کوچیک جیسون کوربت.
‫تو چند ماه اولی که به ایرلند برگشته بودم،
‫فقط احساس می‌کردم خیلی وصله‌ی ناجورم.
‫احساس تنهایی شدیدی می‌کردم.
‫به هیچ‌کس اعتماد نداشتم.
‫اون موقع دوستای زیادی نداشتم،
‫و دلم برای دوستام تو آمریکا تنگ شده بود.
‫دلمون برای همه تو "مدولندز" تنگ شده.
‫و به همه بگیم که دلمون براشون تنگ شده.
‫خداحافظ. دوستتون دارم.
‫من و سارا تجربیات واقعاً متفاوتی داشتیم،
‫با اینکه از یه شرایط مشابه اومده بودیم.
‫اون خیلی بهتر با شرایط کنار ‫اومد. خیلی از من پُرحرف‌تر بود.
‫اجتماعی‌تر بود.
‫خب، حالا بریم اون‌طرف ‫ببینیم سارا داره چیکار می‌کنه.
‫سلام بچه‌ها. من به این ‫میگم تاب‌تاب کوچولوها.
‫خب، بذار دوباره امتحان کنم.
‫اون تونست خیلی سریع‌تر ‫از من دوست پیدا کنه.
‫و انگار راحت‌تر می‌تونست ‫با بقیه ارتباط برقرار کنه.
‫خب، ناخوناشو ببین. لاک زده نیستن، نه؟
‫خیلی وقته نزده.
‫نه، مثل اینکه خیلی خوب درنمیاد.
‫و دلم برای زندگی نرمالم تنگ شده بود، ‫دلم برای همه‌ی ورزش‌هام تنگ شده بود،
‫دلم برای، اِمم، مدرسه،
‫و دلم برای مالی هم تنگ شده بود.
‫سلام مامان، جک هستم. ‫این تماس نباید لو بره.
‫دلم برات تنگ شده و دوستت دارم.
‫با تمام وجودت بجنگ. ‫می‌خوام بدونم حالت چطوره.
‫خیلی دوستت دارم.
‫بهم زنگ بزن، خواهش می‌کنم.
‫و بعد یهو در اختیار رسانه‌ها قرار گرفت،
‫و این همون موقعی بود که دیدگاهم عوض شد،
‫و شروع کردم به تحقیق کردن،
‫و فهمیدن اینکه واقعاً چه اتفاقی افتاده
‫و نظر خودم رو شکل بدم ‫و ببینم حقیقت واقعاً چیه.
‫همین‌طور که داشتیم ‫برای دادگاه آماده می‌شدیم،
‫از ایرلند خبر رسید که جک ‫می‌خواد بیاد جلو و حقیقت رو بگه.
‫برای همین یه مصاحبه‌ی ‫زنده‌ی ویدیویی ترتیب دادیم...
‫...بین دفتر ما و جک در ایرلند.
‫مالی منو مجبور کرد، اِممم، به آدمایی ‫که باهام مصاحبه می‌کردن دروغ بگم.
‫و مالی چطور مجبورت کرد دروغ بگی؟
‫امم...
‫یه عالمه داستان درمورد ‫بابام از خودش درآورد.
‫امم، که اون...
‫گفت که بابام خیلی آزارش میده ‫و خودش هم داره راست میگه.
‫بعدش شروع کرد به گریه کردن و ‫گفت: «دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینمت.»
‫من نمی‌دونستم چه خبره.
‫خیلی وقته که این بار ‫سنگین گناه روی دوشم بوده.
‫مالی بهم گفت،
‫«باید بگی که بابات منو می‌زد، ‫وگرنه تو رو از من می‌گیرن.»
‫«و دیگه هیچوقت منو نمی‌بینی.»
‫بگو ببینم چرا اینجایی؟
‫عمه و عموم از طرف بابام، دارن ‫سعی می‌کنن منو از مامانم جدا کنن.
‫قاضی فایل‌های صوتی ‫«دراگن‌فلای هاوس» رو می‌شنوه،
‫و همچنین اطلاعات مربوط به پس ‫گرفتن حرف‌های جک هم بهش داده میشه،
‫و در این مرحله، قاضی با ما موافقت کرد...
‫...که اظهارات جک و سارا ‫در «دراگن‌فلای هاوس»...
‫...اظهارات غیرمستقیم ‫و غیرقابل استناد هستن،
‫و حالا دیگه هیئت منصفه اونا رو نمی‌شنوه.
‫من چیزی رو گفتم که مالی بهم گفته بود بگم.
‫من تازه بابام رو از دست داده بودم،
‫مامانمم که قبلاً از دست داده بودم، ‫نمی‌خواستم کس دیگه‌ای رو از دست بدم،
‫امم... برای همین دروغ گفتم.
‫من هیچ‌وقت ندیدم... بابام روی مالی ‫دست بلند کنه، حتی یک بارم تو زندگیم.
‫من ترسیده بودم و وحشت ‫کرده بودم و خیلی بچه بودم،
‫و هیچ‌کس دیگه‌ای رو تو این دنیا نداشتم،
‫و می‌ترسیدم که مالی رو هم از دست بدم.
‫خیلی عذاب وجدان دارم،
‫چون یه جورایی، احساس ‫می‌کردم در حق بابام کوتاهی کردم.
‫من آدمی رو توصیف کردم ‫که دقیقاً نقطه‌ی مقابل بابام بود.
‫بووم!
‫می‌خوام مردم حقیقت رو بدونن،
‫و می‌خوام مردم بابام رو ‫به‌عنوان یک انسان بشناسن.
‫اوم، پدرم یه آدم فوق‌العاده بود،
‫و اتفاقی که براش ‫افتاد نباید براش می‌افتاد.
‫پدرم طوری کشته شد که ‫هیچ‌کس نباید این‌طوری کشته بشه.
‫اونقدر با بلوک سیمانی و ‫چوب بیسبال زدنش تا مُرد،
‫و هیچ... هیچ آدمی نباید مجبور بشه ‫همچین... همچین دردی رو تحمل کنه.
‫و، مثلاً، توی مدارک،
‫می‌بینی که سعی می‌کنه از دستشون فرار کنه،
‫ولی اونا به زدنش ادامه می‌دن.
‫اونا... اونا دست‌بردار نیستن.
‫و انقدر وحشتناکه که... ‫حتی فکر کردن بهش هم سخته.
‫من دارم سعی می‌کنم ‫بفهمم چرا جیسون کشته شد.
‫کلی ایمیل بین جیسون و مالی رد و بدل شده
‫که نگران‌کننده‌ست.
‫دیگه باید چیکار کنم که خوشحال بشی؟...
‫من که هر کاری از دستم برمیومده کردم...
‫ولی تو هنوز از خودت متنفری، خودتو می‌زنی،
‫زیر دوش گریه می‌کنی، بالا میاری، ‫فحش می‌دی، سرم داد می‌زنی...
‫خیلی احساس بی‌عرضگی می‌کنم مالز...
‫من هرچیزی تو زندگیم داشتم ‫بهت دادم، قلب خودم و بچه‌هامو...
‫جداً؟! پس نظر تو اینه. حس ‫می‌کنم یه چیزی این وسط غلطه.
‫انگار هر کاری هم که بکنم، حتی اگه ‫خودم فکر کنم یه کار فوق‌العاده انجام دادم،
‫بعداً می‌فهمم تنها چیزی که تو یادت مونده، ‫گندکاری‌ها و کارهاییه که نتونستم انجام بدم.
‫به نظر میاد نشانه‌های خطرناکی ‫تو این رابطه وجود داشته.
‫از اهالی محله‌ی «مدولندز» ‫هم پیام‌هایی دریافت می‌کنم.
‫این یکی به طور خاص توی فیسبوک مسنجر اومده.
‫نوشته: «جیسون و مالی جمعه شب ‫قبل از مرگش توی یه مهمونی بودن،
‫و مالی داشت تحقیرش ‫می‌کرد، بهش می‌گفت خرس گنده،
‫و می‌گفت حتماً تمام غذای ‫دوقلوش رو هم اون خورده
‫چون انگار اندازه‌ی دو نفر غذا خورده بود.»
‫جیسون در واقع مهمونی رو زودتر ترک ‫کرد و پکر به نظر می‌رسید، مثل همیشه نبود.
‫اون با من در مورد برگشتن ‫به ایرلند صحبت کرده بود
‫چون ازدواجشون اوضاع خوبی نداشت.
‫و به دوستش هم یه پیامک فرستاده بود.
‫خوبه، اوضاع چطور پیش میره؟
‫بعضی روزا اینجا رو دوست دارم، بعضی ‫روزای دیگه هم لحظه‌شماری می‌کنم که از اینجا برم.
‫کار خوبه، بچه‌ها عالین. ‫مالز هم هنوز دیوونه‌ست.
‫هنوز دلت میخواد بیای خونه (ایرلند)؟
‫خب امیدوارم...
‫با مالی در موردش حرف زدی؟
‫بعضی وقتا، ولی آخرش فاجعه به بار میاد.
‫با کنار هم گذاشتن تیکه‌های این پازل،
‫معتقدم که رابطه‌شون تموم شده ‫بود و اون می‌خواست برگرده خونه،
‫و قرار بود این اتفاق خیلی سریع بیفته.
‫و مالی نمی‌تونست اجازه بده ‫جیسون با بچه‌ها از اونجا بره،
‫چون اگه این کار رو می‌کرد، ‫همه چیزش رو از دست داده بود.
‫خبر امشب،
‫یک معمای قتل که حالا توجه ‫ملی رو به خودش جلب کرده
‫که در اون یک مدل سابق و ‫پدرش، یک مأمور سابق اف‌بی‌آی،
‫من مرتکب جرمی نشدم.
‫من تو اون درگیری فقط یک ‫لحظه از پدرم محافظت کردم،
‫و اگه این کارو نکرده ‫بودم، مطمئنم اون مرده بود،
‫و بعدش منم کشته می‌شدم.
‫نمی‌دونم یه پدر می‌تونه ‫چیزی بدتر از این ببینه
‫که جون دادن بچه‌ش رو جلوی چشمش تماشا کنه.
‫من یا زندگیش رو نجات ‫می‌دادم یا سر این راه می‌مردم.
‫و اصلاً پشیمون نیستم.
‫اولین اولویت تام محافظت از مالی هست.
‫اون می‌خواد مالی رو نجات بده، ‫پس مجبوره بگه که اون کُشتش.
‫اما مالی رو کاملاً بی‌تقصیر نشون می‌ده.
‫دادستان معتقده مالی هم در قتل گناهکاره.
‫اون عصبانی بود چون بهش اجازه ‫نداده بودن بچه‌ها رو به فرزندی بگیره.
‫شرایط طوری توصیف شده ‫که اون خونه رو خریده بود.
‫تمام پول‌ها رو اون درمی‌آورد.
‫اون گیر افتاده بود.
‫خصومت این شکلیه، وقتی تام ‫مارتن با اون چوب بیسبال می‌زنه...
‫...«ازش متنفرم!»
‫این یعنی خصومت.
‫می‌دونین خصومت چه شکلیه
‫از اون آجری میاد که دست مالی بود؟
‫حسش اینه که...
‫...«ازش متنفرم! و من ‫اون بچه‌ها رو می‌خوام!»
‫خصومت یعنی این.
‫می‌دونین خصومت چه شکلیه؟
‫خصومت شکل تمام اون عکس‌هاییه که از ‫جمجمه‌اش گرفتن و بلایی که سرش آوردن.
‫همسر و پدر همسر جیسون ‫کوربت، مرد اهل لیمریک،
‫به حبس بین ۲۰ تا ۲۵ سال محکوم شدند
‫و دادگاه آن‌ها را در قتل ‫درجه دوم گناهکار تشخیص داد.
‫من کاملاً در حالت شوک بودم.
‫من به سیستم قضایی باور داشتم،
‫و فکر می‌کردم که حقیقت اهمیت داره.
‫و حس می‌کردم اگه اون ‫شب جیغ نزده بودم، اگه من...
‫می‌دونی، شاید فقط خفه‌م می‌کرد،
‫و شاید مشکلی پیش نمی‌اومد.
‫و احساس می‌کردم که...
‫که بعد از اینکه پدرم، می‌دونی، تمام ‫عمرش رو صرف خدمت به کشورش کرد
‫و یه پدر فوق‌العاده بود،
‫حالا تتمۀ زندگیش تموم شده بود،
‫و این تقصیر من بود.
‫ما نگران بودیم که هیئت منصفه ‫اون دو متهم رو گناهکار ندونه،
‫ولی این کارو کردن، و ما ازشون ممنونیم.
‫برای ما، این تازه شروع بهبود پیدا ‫کردن و ساختن دوباره‌ی زندگیمونه.
‫زندگی دوباره برای ما معنا پیدا کرده.
‫اولین بار بود که احساس آزادی مطلق می‌کردم
‫و خیلی خالی بودم، اما یه خالی بودن خوب.
‫چطور جرئت می‌کنی مخالفت کنی؟
‫بیا. بازم باختی.
‫کم‌کم داشتم تو خانواده‌م جا میفتادم.
‫♪ تولدت مبارک سارا و پدربزرگ... ♪
‫این مامانمه، این بابامه، ‫و اینا هم برادرهام هستن.
‫یادمون بده ببینم چی بلدی!
‫- نه، جک. ‫- فقط داری دستتو تکون می‌دی.
‫یالا، یادمون بده ببینم.
‫سارا!
‫اولین باری که جک بهم گفت «بابا» رو یادمه.
‫یه روز داشت از پله‌ها بالا می‌رفت، ‫و همینجوری گفت، «باشه، بابا.»
‫و می‌دونی، خیلی...
‫لحظه‌ی خیلی احساسی‌ای برام بود.
‫در واقع مثل گردهمایی قبیله‌ی کوچیک ما بود،
‫خانواده‌ی ترکیبی ما.
‫همه چیز داشت خوب پیش می‌رفت، ‫اما بعد اوضاع برگشت و بدتر شد
‫و دوباره همه چیز خراب شد.
‫می‌دونیم جیسون کوربت چطور مُرد.
‫حالا می‌خوایم بهتون بگیم چرا مُرد.
‫ما قراره این داستان رو تعریف کنیم.
‫تو دادگاهِ اول این چیزا گفته نشد.
‫ولی خدا شاهده، این دفعه گفته میشه.
‫خانوادهٔ مالی کوربت اومدن پیشم و ‫ازم خواستن پرونده رو بررسی کنم...
‫...تا دادگاه تجدیدنظر کارولینای شمالی رو ‫متقاعد کنیم که یه دادگاه مجدد برگزار بشه.
‫یکی از اولین چیزایی که بهش ‫برخوردم یه مصاحبه بود...
‫...که مالی، صبحِ همون روزی ‫که این اتفاق افتاد، انجام داده بود.
‫قبل از امشب چند بار با ‫هم درگیری فیزیکی داشتین؟
‫نمی‌دونم.
‫اونقدر زیاد که نشه شمرد؟
‫خیلی زیاد.
‫بعدش می‌بینم...
‫...که مقامات با بچه‌ها مصاحبه کردن،
‫که از فردای همون روز با مراجعهٔ ‫ادارهٔ خدمات اجتماعی شروع شد،
‫و هر دوتاشون پدرشون رو یه آدم ‫کنترل‌گر و بدرفتار توصیف می‌کنن.
‫و بعد سه روز بعدش، تو دراگون‌فلای هاوس،
‫همون حرفای اولیه رو تکرار می‌کنن.
‫اون سر چیزای ساده خیلی عصبانی می‌شد.
‫دو ماه اخیر بدتر هم شده بود.
‫الان خیلی بیشتر فحش میده و داد و ‫بیداد می‌کنه، خیلی عصبانی‌تر شده.
‫بدون اینکه کسی بدونه،
‫دو هفته قبلش، جیسون پیش دکترش رفته بود،
‫و گله کرده بود که بی‌دلیل عصبانی میشه.
‫بی‌دلیل.
‫تقریباً عین حرفای جَک.
‫اینجا بود که با خودم گفتم: ‫«وای، پس یه خبرایی بوده.»
‫من یه کلمهٔ رمز درست کردم.
‫در موردش بگو.
‫امم، مال من «کهکشان» بود ‫و مال خواهرم «طاووس».
‫کی بهتون گفت این کلمه‌های ‫رمز رو درست کنین؟
‫مادربزرگم.
‫می‌تونستم فقط بگم «طاووس» ‫و بعد تلفن رو قطع کنم،
‫و اونم میومد خونهٔ ما.
‫- از تنسی؟ ‫- آره.
‫یادت میاد کِی اینو درست کرد؟
‫چند هفته قبل از اینکه بابام ‫بمیره، قضیهٔ طاووس پیش اومد.
‫شماره تلفنشون چی؟ جایی نوشته بودیش؟
‫آره، یکیش زیر یه عروسکه.
‫مادربزرگشون، شارون مارتنز، نگران بود...
‫...چون از اتفاقایی که تو ‫خونه می‌افتاد خبر داشت،
‫برای همین از بچه‌ها خواسته ‫بود یه کلمه رمز درست کنن
‫و شماره تلفنش رو به بچه‌ها ‫داد و از جیسون قایمش کرد...
‫...چون می‌دونستن چه واکنشی نشون میده.
‫در مورد این بلوک سیمانی که میگی بهم بگو،
‫یا آجری که مادرت استفاده کرد.
‫امم، ما تازه چندتا گل ‫گرفته بودیم که می‌خواستیم...
‫...تو حیاط جلو یا پشتمون بکاریم.
‫و می‌خواستیم رنگش کنیم که خوشگل بشه.
‫و چون قبلش بارون ‫میومد، تو اتاق مامانم بود.
‫یه آجر روی پاتختی داری؟
‫من و بچه‌ها می‌خواستیم رنگش کنیم...
‫...این آجرها رو رنگ کنیم و با ‫گلها دور صندوق پست بذاریم.
‫این تصادفی نیست...
‫...که همهٔ شواهد فیزیکی و شواهد ضمنی...
‫...حرفایی رو تأیید می‌کنن که تام و ‫مالی از همون اول به پلیس گفته بودن.
‫من وقتی خوندم که دادستان...
‫...موفق شده بود قاضی ‫دادگاه رو متقاعد کنه تا...
‫...تمام حرفای بچه‌ها رو از ‫پرونده حذف کنه، شوکه شدم.
‫چطور ممکنه یه دادگاه ‫عادلانه برگزار شده باشه...
‫...وقتی هیئت منصفه اصلاً ‫مدارکی رو نشنیدن که...
‫...حرفای مالی رو در مورد ‫اتفاقات اون شب تأیید می‌کنه؟
‫یکی از استدلال‌های دادستان این بود...
‫...که بچه‌ها حالا دارن حرفای ‫اولیه‌شون رو پس می‌گیرن.
‫و اینکه پدرت بدرفتار بوده درسته یا غلط؟
‫امم، غلطه.
‫به نظر من این یک بی‌عدالتی خیلی بزرگه.
‫وقتی مصاحبهٔ جک رو دیدم، ‫خیلی تمرین‌شده به نظر میاد.
‫انگار شستشوی مغزی شدن.
‫من حقیقت رو می‌دونم.
‫می‌دونم چیزی که میگن حقیقت نداره.
‫تو سرشون چی می‌گذره؟
‫نمی‌دونم.
‫یکی از مصاحبه‌ها توسط یه ‫مصاحبه‌گر آموزش‌دیدهٔ کودک...
‫...و تو یه محیط کنترل‌شده انجام شده.
‫اون یکی نه.
‫اون بهمون گفت بابام اونجوری ‫مرده و به دادستان بگیم...
‫اوه، صدات قطع شد.
‫اشکالی نداره. هستی... برگشتی؟
‫باید به دیوید زنگ بزنم.
‫اگه این مصاحبه اینقدر مهمه،
‫چرا شهرستان دیویدسون یه نفر ‫رو با هواپیما به ایرلند نمی‌فرسته...
‫...تا یه مصاحبهٔ درست و حسابی انجام بده؟
‫- سلام. ‫- خب. این بهتره؟
‫من دیگه می‌رم بیرون. شما ادامه بدین.
‫مالی کوربت داره توی زندان زنان حبس می‌کشه
‫به ۲۰ تا ۲۵ سال زندان محکوم شده.
‫و من فکر نمی‌کنم اون این کارو کرده باشه.
‫صبح همگی بخیر،
‫و به دادگاه استیناف ‫کارولینای شمالی خوش آمدید.
‫باید این سه قاضی رو متقاعد ‫کنم که بی‌عدالتی صورت گرفته.
‫قاضی محترم، می‌خواستم در مورد تصمیم...
‫...مبنی بر نادیده گرفتن ‫اظهارات بچه‌ها صحبت کنم.
‫به نظر من، نتیجه‌گیری ‫دادگاه بدوی آشکارا اشتباه بود.
‫حکم دادگاه استیناف به ‫دستم رسید که ما برنده شدیم.
‫و قاضی حکم داد که جیسون کوربت ‫اون شب شروع‌کننده‌ی درگیری بوده.
‫اما دادستانی به این رأی اعتراض کرده و...
‫...پرونده رو به دیوان ‫عالی کارولینای شمالی برده.
‫و این‌طوری شد که من ‫دوباره از اول شروع کردم.
‫بچه‌ها در موقعیت منحصر به فردی ‫بودن برای اینکه حقیقت رو بدونن...
‫...در مورد اینکه آیا پدرشون ‫مشکل خشم غیرمنطقی داشته یا نه.
‫و مشکل نادیده گرفتن اظهارات ‫بچه‌ها دقیقاً همین‌جاست.
‫جلسه دیوان عالی کارولینای ‫شمالی به پایان رسید.
‫خداوند این ایالت و این ‫دادگاه محترم را حفظ فرماید.
‫دیوان عالی حکم رو صادر کرد، و ما بردیم.
‫اون‌ها رأی به برگزاری ‫یک محاکمه‌ی مجدد دادن.
‫و این دفعه، اظهارات بچه‌ها در ‫حضور هیئت منصفه شنیده می‌شه.
‫حکم محکومیت قتل مالی ‫کوربت و توماس مارتنز...
‫...در دادگاه تجدیدنظر نقض شد.
‫دیوان عالی کارولینای شمالی ‫حکم دادگاه استیناف را تأیید کرد،
‫و به تام و مالی فرصت محاکمه‌ی مجدد داد.
‫مشکلات جدی‌ای در روند محاکمه وجود داشت،
‫و قرار بود که این مشکلات برطرف بشه.
‫هیجان‌انگیز بود. داشتم می‌رفتم خونه.
‫خب، امشب مالی کوربت و پدرش، تام مارتنز،
‫با قرار وثیقه آزاد هستند.
‫آقای مارتنز، چه حسی دارید که بیرون اومدید؟
‫خوشحالم که پیش خونواده‌ام برگشتم.
‫این پدر و دختر زندان ‫«دیویدسون کانتی» رو...
‫...فقط با یک ساعت اختلاف ترک کردن.
‫برای اولین بار بعد از سه سال و نیم،
‫مالی آزادانه از اون زندان اومد بیرون.
‫عادلانه نیست...
‫...که اون‌ها بیرون باشن و آزادانه بگردن.
‫نمی‌تونم تمرکز کنم.
‫و هیچ تاریخی برای محاکمه مشخص نشده.
‫هیچ...
‫هیچ چیزی نیست که بگی، «باشه، ‫این ماجرا این موقع تموم می‌شه.»
‫فقط باید اینجا بشینم...
‫...و بذارم زندگیم دوباره ‫به خاطر اون‌ها از دستم بره.
‫خیلی سخته آدم‌هایی رو ببینی ‫که خیلی چیزا رو ازت گرفتن...
‫...و زندگی پدرت رو گرفتن،
‫حالا آزادانه راه برن و بتونن ‫پدر و مادرشون رو بغل کنن...
‫...در حالی که ما برای دیدن پدرمون باید ‫بریم سر یه تیکه چمن که یه سنگ قبر روشه.
‫حالا باید برای یک محاکمه‌ی جدید با ‫یک هیئت منصفه‌ی جدید آماده بشیم.
‫تمام شواهد ارائه می‌شه، و ‫بالاخره کل داستان گفته خواهد شد.
‫قرار بود مسئله‌ی خشونت خانگی آشکار بشه.
‫منظورم، آزار خانگی‌ای که من می‌دیدم،
‫آزاری که من تحمل کردم و ‫کشیدم، قرار بود... قرار بود رو بشه.
‫فکر کنم ما در ظاهر یه خانواده‌ی ‫خیلی ایده‌آل به نظر می‌رسیدیم،
‫هر روز، یه جورایی یه بازجویی در کار بود...
‫...که اون روز چیکار کردم، با ‫کی حرف زدم، و چی پوشیده بودم.
‫و اگه موهامو یه مدل دیگه ‫درست می‌کردم، می‌پرسید،
‫«چرا موهاتو اینجوری درست کردی؟»
‫«می‌خواستی با کس خاصی حرف بزنی؟»
‫هر کاری پر از خطر و استرس بود.
‫بعضی وقتا همین‌جوری از عصبانیت می‌جوشید...
‫...چون به حرفش گوش نکرده بودم...
‫...یا جایی بودم که نباید می‌بودم.
‫و بعضی وقتا این قضیه منجر می‌شد، اااه،...
‫...به یه موقعیت خشونت‌آمیز.
‫مالی داشت تبدیل به پوسته‌ای ‫از خودِ سابقش می‌شد.
‫قطعاً دیگه مثل قبل خوشحال نبود.
‫قطعاً دیگه مثل قبل اعتماد به نفس نداشت.
‫انگار که روحش لگدمال شده بود.
‫من از وسعت یا جدیت این ‫خشونت خانگی خبر نداشتم...
‫...اون‌جوری که الان خبر دارم.
‫اینکه نمی‌ذاشت بچه‌ها رو به ‫فرزندی قبول کنم، یه روش کنترل بود.
‫می‌دونست که طلاق و حضانت...
‫...اگه بچه‌ها رو به فرزندی ‫قبول می‌کردم، یه احتمال ممکن بود.
‫و برای همین، می‌خواست ‫مطمئن بشه که این اتفاق نیفته.
‫اگه اون موقع می‌رفتم،
‫بچه‌ها اونقدر بزرگ نبودن که ‫حرفشون تو دادگاه خریدار داشته باشه...
‫...و به احتمال خیلی زیاد ‫بچه‌ها رو از دست می‌دادم.
‫و من... من حاضر نبودم بچه‌ها رو ‫از دست بدم، و اون اینو می‌دونست.
‫می‌دونست که من هیچ‌وقت ‫نمی‌تونم بچه‌ها رو ول کنم.
‫واسه همین، دوستم تو ‫محله که وکیل خانواده بود،
‫بهم پیشنهاد داد که نه تنها از ‫آزار و اذیت‌ها یه مدرک داشته باشم،
‫بلکه از مادر بودنم هم به ‫طور کلی مدرک جمع کنم.
‫می‌دونین، که اگه وقتی بچه‌ها ‫بزرگ‌تر شدن، طلاقی در کار بود،
‫سوابقی وجود داشته باشه که ‫نشون بده من مادرشون بودم.
‫و پیشنهاد داد که صدا ضبط کنم.
‫داشتم سعی می‌کردم با جک صحبت کنم.
‫می‌شه فقط دو دقیقه به من ‫وقت بدی با بچه‌هام حرف بزنم
‫وقتی تو تمام مدت پیششونی؟
‫- می‌تونی این کارو بکنی؟ ‫- آره، ببخشید.
‫باید هم بگی ببخشید.
‫اونا دستگاه‌های ضبط کوچیکی ‫بودن که با صدا فعال می‌شدن،
‫و من اونا رو جاهای مختلف خونه گذاشتم.
‫زیر میز قهوه‌خوری.
‫زیر پیشخوان آشپزخونه.
‫یکی روی پاتختی.
‫نقشه‌ی من این بود که اوضاع رو کنترل کنم...
‫تا وقتی به سنی برسن که ‫بتونن تو دادگاه نظر بدن.
‫و وقتایی بود که با خودم فکر می‌کردم...
‫...که قبل از اینکه این ‫اتفاق بیفته، من می‌میرم.
‫اِم... ولی هیچ‌وقت پیش نیومد...
‫...که فکر کنم ممکنه جیسون ‫قبل از این اتفاق بمیره.
‫داگ کینگزبری بهم زنگ زد...
‫...و گفت یه پرونده داره که فکر ‫می‌کنه من می‌تونم توش کمک کنم.
‫ما یه مردی رو داریم که تاجر خیلی موفقیه.
‫با همه خوب کنار میاد.
‫اصلاً یه ذره هم آدم عصبانی‌ای نیست.
‫مسئله اینه که آزارگرها می‌تونن ‫تو اجتماع یه جور به نظر برسن...
‫...ولی تو خلوت خودشون کاملاً متفاوت باشن.
‫واسه همین، داگ یه فایل صوتی از ‫اون خونواده موقع شام برام فرستاد.
‫«می‌تونم با بچه‌ها شام بخورم؟» این ‫چیزی بود که پرسیدم، ولی تو نادیده گرفتیش...
‫...و با این حال رفتی بهشون غذا دادی.
‫من ده دقیقه پیش داشتم ‫باهات تلفنی حرف می‌زدم،
‫گفتم: «می‌خوام یکم سوپ درست ‫کنم. می‌خوای؟» و تو گفتی نه.
‫گفتم نه، چون فکر می‌کردم ‫می‌خوایم دور هم شام بخوریم.
‫ولی تو نادیده‌ش گرفتی، ‫عزیزم، چون کارت همینه،
‫چون کاری نبود که دلت بخواد انجام بدی.
‫من گفتم: «دارم برای ‫بچه‌ها سوپ درست می‌کنم.»
‫«تو هم می‌خوای؟»
‫دلیل اینکه گفتم نه این بود که تو ‫چیزی که خواسته بودم رو نادیده گرفتی.
‫من چیزی رو نادیده نگرفتم.
‫یادت رفت من چی خواستم. اصلاً برات مهم نبود.
‫یکی از ویژگی‌های آزارگرها اینه که ‫دوست دارن نقش قربانی رو بازی کنن.
‫و مالی هر چقدر هم سعی می‌کنه ‫آرومش کنه یا بهش اطمینان بده...
‫...که داشته پیشنهاد می‌داده ‫کاری براش انجام بده،
‫اون نمی‌خواد راضی بشه.
‫اون دنبال راه حل برای مشکل نیست.
‫اون یه مشکل می‌خواد که ازش گله کنه.
‫گفتم: «دوست دارم با خونواده‌م شام بخورم.»
‫این چیزی بود که بهت ‫گفتم. تو تصمیم گرفتی...
‫جک، از نرده‌ها آویزون نشو. برو تو اتاقت.
‫نه، نرو تو اتاقت، جک، لطفاً بیا پایین.
‫وقتی دارم باهاشون حرف ‫می‌زنم بهشون نگو برن.
‫من باید برم دستشویی. ‫- لطفاً همونجا بمون.
‫می‌تونی منو نگاه کنی؟ یکم احترام بذار.
‫ازت خواستم با خونواده‌م شام ‫بخوریم. گفتی داری به بچه‌ها غذا می‌دی.
‫برای همین گفتم نه، چون تو حرف منو در ‫مورد شام خوردن با خونواده‌م نادیده گرفتی.
‫بشین غذاتو تموم کن. ‫- کی به حرف اون اهمیت می‌ده.
‫وقتی من دارم حرف می‌زنم ‫نفرستشون برن. تو این حق رو نداری.
‫«تو این حق رو نداری.»
‫یعنی، آره، اون که... مادرخوانده‌شون نیست.
‫از نظر جیسون، این بهونه‌ی بیشتری بود...
‫...تا به مالی بفهمونه جایگاهش کجاست.
‫امروز «سه‌شنبه پنکیکی»ـه. ‫چرا یکم پنکیک درست نکنم؟
‫من از تو هیچی نمی‌خوام. صد بار ازت خواستم.
‫تو کاملاً نشون دادی که می‌خوای ‫سعی کنی منو از بچه‌هام جدا کنی.
‫نه، اینطور نیست، جِی.
‫منم همین کارو با تو می‌کنم.
‫فرقش اینه که من از پسش برمیام.
‫این یه تهدید خیلی واضح از طرف جیسونه.
‫«اگه سعی کنی بچه‌ها رو ازم بگیری، ‫منم خیلی راحت بچه‌ها رو ازت می‌گیرم.»
‫نباید مجبور باشم صد ‫بار یه حرفو تکرار کنم...
‫میشه شماها وسایل پنکیک رو بیارین بیرون؟
‫دوباره شروع کردی!
‫من دارم با تو حرف می‌زنم، و تو ‫داری در مورد یه چیز دیگه حرف می‌زنی!
‫صندلی‌تو نکوب! ‫- دعوا نکنین!
‫برین بخوابین.
‫برین بخوابین. برین. ‫- اون فقط ترسیده، جِی.
‫برین بخوابین. ‫- آره بابا. ترسید.
‫برو بخواب. برو بخواب. برو بخواب.
‫اگه هیئت منصفه این مدرک ‫خشونت خانگی رو بشنوه،
‫تام و مالی رو بی‌گناه تشخیص می‌ده.
‫چون مالی پنج سال پیش یه داستان ‫سر هم کرده، یا شایدم دو تا داستان،
‫معنیش اینه که اون از طرف جیسون آزار ندیده؟
‫دختر من دروغگو نیست.
‫منم دروغگو نیستم.
‫و اگه فکر می‌کنین هستیم، هر ‫کاری از دستتون برمیاد بکنین.
‫ثابتش کنین.
‫ما متوجه می‌شیم که صداهای ‫ضبط‌شده‌ی مخفیانه‌ای وجود داره...
‫...که مالی از جیسون ضبط کرده.
‫مالی تنها کسی بود که می‌دونست ‫داره صدایی ضبط می‌شه،
‫و این شرایطی رو به وجود میاره ‫که اون بتونه روایت رو کنترل کنه.
‫مالی داشت برای طلاق و ‫مراحل قانونی حضانت آماده می‌شد.
‫من از پس کاری که تو می‌خوای بکنی برمیام.
‫- من سعی نمی‌کنم کاری بکنم، جِی. ‫- چرا، می‌کنی.
‫اون واضحاً داره سعی می‌کنه یه کاری بکنه.
‫هر کسی که تو یه رابطه‌ی ‫شخصی مخفیانه صدا ضبط می‌کنه...
‫تو ماه‌های آخر قبل از اینکه پدرم کشته بشه،
‫حال و هوای خونه یه جورایی فرق کرده بود.
‫دیگه مثل قبل به عنوان یه ‫خانواده با هم فعالیتی نداشتیم.
‫وقتی که من واقعاً تازه داشتم ‫متوجهش می‌شدم این بود که...
‫...دستگاه ضبط صدا رو تو ماشین ‫بابام پیدا کردم و بهش نشون دادم.
‫و اون کاملاً از دیدن اون ‫دستگاه شوکه شده بود.
‫و گفت: «نظرتون در مورد ‫برگشتن به ایرلند چیه؟»
‫و سارا گفت: «بدون ‫مامانی؟» و بابام گفت: «آره.»
‫و من می‌دونستم مالی از ‫این موضوع خوشش نمیاد.
‫می‌دونست که اون می‌تونه ما رو ببره، ‫و مالی هم هیچ کاری از دستش برنمیاد.
‫با توجه به تمام چیزهایی ‫که در مورد مالی فهمیدیم...
‫...به نظر می‌رسه اوضاع در مورد ‫ازدواجشون داره به نقطه‌ی بحرانی می‌رسه...
‫...و از همه مهم‌تر، در مورد ‫حضانت بچه‌ها توسط اون.
‫برمی‌گردیم به اظهارات تام ‫در شبی که جیسون کشته شد،
‫و دلیل سر زدن تام و شارون.
‫یعنی، ما آدمای تقریباً اجتماعی‌ای هستیم.
‫و این آخر هفته واقعاً کار خاصی نداشتیم.
‫اون روز صبح شنبه، تصمیم گرفتیم: ‫«هی، چرا نریم یه سری به مالی بزنیم؟»
‫چهار ساعت راهه، و هوا هم عالیه.
‫ولی ما از کسایی تو تنسی فهمیدیم،
‫همونجایی که تام و شارون زندگی می‌کنن،
‫که تام و شارون اون شب ‫با رئیسش برنامه داشتن،
‫که لحظه‌ی آخر کنسلش کردن.
‫ما فکر نمی‌کنیم تام اومده ‫باشه کارولینای شمالی...
‫...تا جیسون رو با چوب ‫بیسبال اونقدر بزنه که بمیره.
‫نظریه‌ی ما اینه که مالی یک اتفاق ‫انفجاری رو برنامه‌ریزی کرده بود.
‫اگه مالی می‌تونست کاری ‫کنه جیسون از کوره در بره...
‫...اونم جلوی چشم پدر ‫و مادرش به عنوان شاهد،
‫می‌تونست درخواست حکم عدم ‫تعرض به خاطر خشونت خانگی بده،
‫که باعث می‌شد از خونه بندازنش بیرون.
‫و بعدش هم برای حضانت ‫فوری بچه‌ها اقدام کنه...
‫...و بچه‌هاش رو ازش بگیره.
‫ولی وقتی نقشه خراب شد ‫و ماجرا خشونت‌آمیز شد،
‫انگار دیگه براش فرقی نمی‌کرد ‫که اون زنده بمونه یا بمیره.
‫حالا، همه دارن راجع به تام ‫و مالی مارتنز حرف می‌زنن.
‫این پرونده باعث یه دودستگی بزرگ...
‫...بین آمریکا و ایرلند ‫برای مدتی طولانی شده.
‫الان وضعیت این‌طوریه که انتظار ‫می‌ره برای تجدید محاکمه برن...
‫...با همون اتهامات در سال ۲۰۲۲.
‫چقدر سخته شنیدن تمام حرف‌هایی...
‫...که می‌دونی پشت سر برادر مرحومت زدن...
‫...تا این‌طور نشون بدن که انگار حقش بوده؟
‫فکر می‌کنم یکی از دلایلی که ‫این کتاب رو نوشتم همین بود،
‫چون ما نمی‌تونستیم از جیسون دفاع کنیم.
‫من هفت ساله که دارم برای اجرای ‫عدالت در حق جیسون می‌جنگم.
‫حالا با یه تجدید محاکمه روبرو هستم،
‫و انتظار دارم که وکلای ‫مدافع من رو احضار کنن.
‫مطمئنم می‌خوان سعی کنن ادعا کنن که ‫من جک و سارا رو شستشوی مغزی دادم،
‫که کاملاً... دروغه.
‫اینکه به یه بچه بگی چی ‫بگه، یا بهش بگی دروغ بگه،
‫با هر ذره‌ی وجودم مغایرت داره.
‫همچین چیزی هرگز اتفاق نمی‌افته.
‫دارم وسایلمو جمع می‌کنم، آماده ‫میشم، چون فردا صبح راهی هستیم...
‫...برای جلسه‌ی پیش از محاکمه.
‫این اولین باریه که مارتنزها ‫رو از سال ۲۰۱۵ می‌بینیم.
‫واسه همین خیلی سخت خواهد بود.
‫دلیلی که با تجدید محاکمه‌شون موافقت شد...
‫...تا حد زیادی به مصاحبه ‫من با «دراگن‌فلای» ربط داره،
‫که اونجا گفتم بابام مالی رو زده بود.
‫این موضوع همیشه ته ذهنمه.
‫همه‌مون فقط امیدواریم که تاریخ ‫تجدید محاکمه هرچه زودتر مشخص بشه.
‫اینا بیشتر از یک ساله که آزادن،
‫و فکر می‌کنم وقتشه که این دفتر بسته بشه...
‫...و عدالت اجرا بشه.
‫فقط می‌خوام اونجا باشم تا از ‫پدرم و خانواده‌ام حمایت کنم.
‫خانواده جیسون کوربت، مرد ایرلندی ‫که جسدش در اثر ضرب و شتم پیدا شد...
‫...در خانه‌اش در کارولینای ‫شمالی در سال ۲۰۱۵،
‫اعلام کردند که امیدوارند تاریخ ‫تجدید محاکمه مالی و تام مارتنز...
‫...در جلسه‌ی استماع امروز مشخص شود.
‫اونا وارد دادگاه شدن و من ‫مالی رو دیدم، تام رو هم دیدم.
‫سرشون پایین بود. بهم نگاه نمی‌کردن.
‫و با خودم گفتم: «من دیگه نمی‌ترسم.»
‫من اون کسی نیستم که باید بترسه.
‫من... من کار اشتباهی نکردم.
‫دروغ گفتم، درسته.
‫اوم...
‫ولی من هشت سالم بود.
‫و واقعاً معتقدم که عدالت در ‫مورد پدرم اجرا خواهد شد.
‫و حالا یک خبر فوری که همین ‫چند لحظه پیش به دستمون رسید:
‫قاتلان جیسون کوربت، تاجر ایرلندی، ‫با یک تجدید محاکمه روبرو خواهند شد...
‫...به اتهام قتل در تابستان آینده.
‫خانواده امیدوار بودند...
‫...که این تجدید محاکمه ‫قبل از کریسمس برگزار بشه.
‫متأسفانه، اینطور نشد.
‫الان واقعاً فقط باید صبر کرد.
‫خیلی استرس‌زاست که با این قضیه که ‫بالای سرمون سنگینی می‌کنه کنار بیایم.
‫ولی اگه فرصت شهادت دادن ‫پیدا کنم، که امیدوارم اینطور بشه،
‫مطمئنم می‌تونم روایت کنم که ‫واقعاً تو اون خونه چی گذشت،
‫و به مردم و هیئت منصفه بگم ‫که مالی واقعاً چه جور آدمی بود،
‫و نسخه‌ی واقعی اتفاقات، یعنی حقیقت رو بگم.
‫خیلی وقته منتظرم تا همه‌چیز رو بگم،
‫و قبلاً کلمات مناسب رو برای ‫توضیح اتفاقی که برام افتاد نداشتم،
‫و برای برادرم، و قبل‌تر برای پدرم.
‫از بیرون که نگاه کنی،
‫خونه انگار گل و بلبله.
‫و از داخل، تاریک و سنگینه.
‫رابطه‌ام با مالی رفته رفته بدتر شد...
‫...از وقتی که به آمریکا اومدیم.
‫من و سارا توی اتاق‌هامون ‫عکس‌های مادر واقعی‌مون رو داشتیم،
‫و اون عکس رو از من گرفت و قایمش کرد.
‫سارا رابطه‌ی خیلی ‫نزدیک‌تری با مالی داشت تا من.
‫اونا همه‌کارو با هم می‌کردن.
‫من با بابام صمیمی‌تر بودم.
‫یادمه یه بار که پدرم سفر کاری بود،
‫و من بهش گفتم: «خداحافظ، دوستت دارم.»
‫اون دنبالم کرد تا توی اتاقم،
‫کل اتاقم رو به هم ریخت، همه ‫لباس‌هامو ریخت بیرون، تختم رو برگردوند،
‫کمد لباس‌هامو چپه کرد.
‫با مالی توی ماشین بودم که ازش پرسیدم،
‫«می‌تونم تی-بال (نوعی بیسبال) بازی ‫کنم؟ بابا مربیه، پس می‌تونه منو ببره.»
‫و مالی برگشت گفت: «تو منو دوست نداری؟»
‫«من برات مهم نیستم؟ ‫نمی‌خوای با من وقت بگذرونی.»
‫«چرا می‌خوای با بابات وقت بگذرونی؟»
‫حس خیلی بدی بهم دست داد ‫چون فکر کردم واقعاً ناراحتش کردم.
‫حتی نمی‌تونستم چیزایی که ‫اتفاق می‌افتاد رو به بابام بگم،
‫و این باعث می‌شد خیلی برام سخت ‫باشه که بفهمم چی درسته و چی غلط.
‫چون تمام مدت فقط یه نفر ‫بود که تو گوشم می‌خوند.
‫من دائماً در حال جنگیدن برای ‫به‌دست آوردن محبتش بودم.
‫هر کاری می‌کردم تا فقط ‫توجهش رو به خودم جلب کنم،
‫حتی نه محبتش رو.
‫و من دوستش داشتم.
‫من و جک هر دو دوستش داشتیم.
‫ولی فکر می‌کنم اون من و ‫جک رو به جون هم می‌نداخت
‫تا برای محبتش بجنگیم.
‫فکر می‌کنم اگه کار به جایی می‌رسید...
‫...که تو ۱۳ سالگی ما رو می‌بردن پیش قاضی،
‫من بدون شک بابام رو انتخاب می‌کردم.
‫ولی سارا مالی رو انتخاب می‌کرد.
‫مالی دائم سارا رو از بابام دور می‌کرد.
‫اون هیچوقت...
‫اون هیچوقت رابطه‌ای رو که ‫باهاش می‌خواست، به دست نیاورد.
‫این تقصیر مالی‌ئه.
‫به نظر من، این تقصیر مالی‌ئه.
‫همین‌طور که برای ‫محاکمه‌ی مجدد آماده می‌شیم،
‫متوجه شدم که مالی چند ‫تا دوست صمیمی داشته...
‫که موقع عصبانیت شدید جیسون، شنیده بودن...
‫که تهدیدش می‌کنه،
‫یا شاهد رفتارای کنترل‌گرانه‌ی جیسون بودن،
‫و اینا حرفایی که مالی برام ‫تعریف کرده بود رو تأیید می‌کرد.
‫یکی از اون زن‌ها میگه،
‫«مالی بهم گفته بود جیسون ‫قبلاً تو اتاق خواب خفه‌م کرده.»
‫و اون زن گفت،
‫«مالی می‌ترسید که جیسون ‫همسر اولش رو خفه کرده باشه،
‫و داشت نگران می‌شد که ممکنه ‫این اتفاق برای خودشم بیفته.»
‫و من با خودم... با خودم فکر می‌کردم، «چی؟»
‫این موضوع از همون اول مطرح بوده،
‫از اولین بازجویی توسط پلیس.
‫همسر اولش در شرایطی مشکوک مرده بود.
‫امم، نتیجه‌گیری این بود ‫که دچار حمله‌ی آسم شده.
‫این موضوع جدیدی نبود.
‫تام از همون وقتی که با مایکی ‫فیتزپاتریک حرف زده بود، نگران بود.
‫پدربزرگ و مادربزرگِ ‫مادری اومده بودن پیش ما.
‫اونا خونه‌ی ما بودن.
‫فرصتی پیش اومد که بتونم ‫یه صحبتی داشته باشم...
‫...با پدرِ همسر اولِ مرحومش.
‫اسمش مایکی فیتزپاتریک بود.
‫آدم تحصیل‌کرده‌ای نیست. ‫حرف زدنش خیلی سخت بود.
‫لهجه‌ی غلیظ ایرلندی داشت.
‫ازش پرسیدم نظرش راجع به جیسون چیه.
‫...که دنبال یه مقصر ‫برای مرگ دخترش می‌گرده،
‫یا اینکه حرفش اساس و پایه‌ای داره.
‫کاملاً جدی بود.
‫شوخی نمی‌کرد.
‫هیچ‌کس بیشتر از این درباره‌ی ‫مرگ مَگز تحقیق نکرد...
‫و شرایط پیرامون مرگ مَگز.
‫همه یافته‌های کالبدشکافی رو قبول کردن،
‫تا اینکه داگ شروع کرد به تحقیق بیشتر.
‫من یک نسخه از گزارش رسمی ‫کالبدشکافی رو به دست آوردم،
‫مربوط به همسر اول جیسون.
‫علت احتمالی مرگ، ایست حاد ‫قلبی-تنفسی متعاقب انقباض شدید مجاری...
‫تنفسی (اسپاسم برونش) در فردی با ‫سابقه‌ی بیماری آسم قلمداد می‌گردد.
‫دادم یک کارشناس پزشکی این رو بررسی کرد.
‫میگه: «همسر اول جیسون ‫کوربت بر اثر حمله‌ی آسم نمرده.»
‫«شواهد به من نشون میده...»
‫«...که اون بر اثر جراحات ‫ناشی از خفگی با دست فوت کرده.»
‫ما فهمیده بودیم که خواهرِ ‫مَگز اون شب اونجا بوده.
‫و اون گزارش داده بود: «مَگز مدام ‫می‌گفت: 'دارم می‌میرم. دارم می‌میرم.'»
‫این دقیقاً اتفاقیه که برای ‫قربانیان خفگی با دست میفته
‫که از خود حادثه جون سالم به در می‌برن،
‫ولی ظرف یک ساعت بر اثر اون جراحات می‌میرن.
‫ولی طبق گزارش کالبدشکافی مَگز کوربت،
‫هیچ علامت مشخصی روی ‫قسمت بیرونی گردنش وجود نداشته.
‫کارشناس من میگه: «آدم به خاطر چیزی ‫که در قسمت بیرونی گردن هست نمی‌میره.»
‫«آدم به خاطر جراحتی می‌میره که دیده نمیشه،
‫یعنی در داخل گردن.»
‫این نکته مهمیه.
‫دادستانی داره این استدلال رو مطرح می‌کنه
‫که مالی اون شب نمی‌تونسته خفه شده باشه...
‫...چون جراحتی روی گردنش نبوده.
‫و اون بهم میگه: «یه نگاه به ‫عکس مالی کوربت بنداز...»
‫«...که همون صبح زود، دقیقاً ‫بیرون خونه توسط پلیس گرفته شده.»
‫«اون علامت خطی رو می‌بینی...»
‫«...روی سمت چپ گردن مالی، زیر گوشش؟»
‫من قبلاً متوجهش نشده بودم.
‫میگه: «این جای ناخنه.»
‫این اتفاقیه که موقع خفگی با دست میفته،
‫یعنی وقتی که یا ناخن‌های مهاجم...
‫...تو کنار گردن فرو میره،
‫یا بعضی وقتا خود قربانی سعی می‌کنه ‫دست مهاجم رو از گردنش جدا کنه.
‫و بهم میگه،
‫«لباس خوابی که اون شب ‫پوشیده بود رو بررسی کردی؟»
‫«نه. دنبال چی باید بگردم؟»
‫«اگه قربانی بیهوش بشه،...»
‫«...اِ، کنترل دستشویش رو از دست میده.»
‫«مطمئن باش،...»
‫«...اگه بری اونجا رو بگردی ‫یه لکه‌ی ادرار پیدا می‌کنی...»
‫«...تو قسمت فاق لباس خوابش.»
‫و پیداش کردم.
‫من معتقدم تنها دلیلی که همسر ‫شماره دو، قربانی شماره دو نشد...
‫...این بود که اون شب پدر ۶۵ ساله‌اش
‫اونجا بود تا مداخله کنه و جلوش رو بگیره.
‫شاهدان متخصص متعددی هم برای ‫دادستان و هم برای دفاع وجود دارن.
‫هر کارشناسی که کالبدشکافی ‫مَگز رو بررسی کرده،
‫یه لیست بلندبالا از بیماری‌های ‫احتمالی وجود داره...
‫...که می‌تونستن تو یه فردی که مبتلا به ‫آسم بوده شبیه به حمله آسمی به نظر بیان.
‫اما این ادعا که جیسون ‫حتماً اون رو خفه کرده...
‫...از اون مدل شهادت‌هایی نیست که ‫دلمون بخواد جلوی هیئت منصفه مطرح بشه.
‫نگرانیم که هیئت منصفه این رو ‫بشنوه و دیگه به بقیه‌ی حرفا گوش نده.
‫جک و سارا کاملاً مطمئنن...
‫که شهادت اونها همه چیز رو درست می‌کنه.
‫ولی حتی اگه شهادت‌شون عالی باشه...
‫...و بار خودشون رو به دوش بکشن،
‫و حتی بیشتر،
‫بازم ممکنه کار خراب بشه.
‫و برای همین، ما حاضریم مذاکره ‫برای تخفیف مجازات رو در نظر بگیریم.
‫امروز، مالی کوربت و توماس مارتنز...
‫...در دادگاه بخش دیویدسون حاضر شدن...
‫...تا برای کاهش اتهام به ‫قتل غیرعمد درخواست بدن.
‫مالی کوربت، اتهام قتل ‫غیرعمد رو نه رد کرد نه قبول.
‫و توماس مارتنز، به اتهام ‫قتل غیرعمد اعتراف کرد.
‫ضمناً، می‌گن که سابقه‌ی درخشانش ‫تو اف‌بی‌آی در حمایت از قانون...
‫...باید باعث بشه حکم سبک‌تری بگیره.
‫اصلاً دلم نمی‌خواست ‫معامله‌ای برای تخفیف بکنم.
‫آماده بودم که دادگاه برگزار بشه.
‫آماده بودم که حقیقت پیروز ‫بشه و آماده بودم که مقابله کنم.
‫ولی احتمال اینکه تو دادگاه ببازیم...
‫...و پدرم تا آخر عمرش زندانی بشه،
‫نمی‌تونستم مسئولیتش رو قبول کنم.
‫تیم‌های دادستان و وکلای مدافع قراره که...
‫تمام شواهد پرونده‌ای رو که این منطقه ‫خیلی خوب می‌شناسه، بررسی کنن...
‫و اون رو به قاضی ارائه بدن.
‫و بعد اون تصمیم می‌گیره ‫که مدت حبس‌شون چقدر باشه.
‫تمام دنیام دوباره زیر و رو شده،
‫و نمی‌دونم طی این هشت سال چندمین باره.
‫ممکنه آخر جلسه‌ی صدور حکم، به ‫خاطر مدتی که زندان بودن آزاد بشن.
‫این یعنی نهایت بی‌عدالتی.
‫این حق پدرم نیست. این حق من نیست.
‫اصلاً درست نیست. منصفانه نیست.
‫دادگاه در حال شنیدن ‫شهادت دوستان و همسایگان...
‫...مالی مارتنز کوربت بوده،
‫کسانی که گفته‌اند از وجود جر و بحث، ‫خشونت فیزیکی و رفتارهای کنترل‌گرایانه...
‫...در ازدواج کوربت‌ها باخبر بودند.
‫سوالاتی درباره‌ی علت مرگ همسر قبلی او،
‫مارگارت کوربت مطرح شد.
‫تیم دفاع پاتولوژیست‌هایی آورد ‫که می‌گفتن این احتمال وجود داره...
‫...که کسی او را کشته باشد.
‫احساس می‌کنم دارن پدرم رو محاکمه می‌کنن.
‫و احساس می‌کنم تمام تمرکز روی شخصیت پدرمه.
‫وکلای مالی می‌گن یه عامل ‫مشترک بین مرگ مادر من...
‫...و مرگ پدرم وجود داره.
‫مادرم داشته بهم غذا می‌داده...
‫...چون شبی که مرد، ‫من گریه کردم و بیدار شدم.
‫و شبی که پدرم مرد، من ‫بیدار شدم و رفتم پایین.
‫چطور می‌تونید من رو دلیل ‫مرگ هر دو تا پدر و مادرم بدونید؟
‫اونجا بود که فهمیدم...
‫...این پرونده فقط برای تیم دفاع مهمه.
‫اونا پدرم رو... پدر من رو ‫نمی‌شناسن و نمی‌خوانم که بشناسن.
‫هرچقدرم که شنیدن این ‫خبر براشون دردناک بود...
‫...که «مگز» از حمله آسمی نمرده،
‫که داستانیه که تمام عمر به خوردشون دادن،
‫راستش یکم امید داشتم که ‫این موضوع باعث بشه...
‫...اون شست‌وشوی مغزی‌شون از بین بره.
‫ولی خب...
‫اونا همچنان باور دارن که اونجوری مرده،
‫و شاید این چیزیه که باید باورش کنن.
‫من عصبانی‌ام چون می‌دونم ‫پدرم، مادرم رو نکشته.
‫اون شب عمه‌ام کاترین تو خونه بود.
‫چون من تنها کسی‌ام که ‫شب فوت مَگز اونجا بودم.
‫می‌شه گفت حدودای دو نصفه شب بود...
‫...که یه نفر به در اتاق ‫خواب زد و جیسون بود.
‫گفت: «مَگز حالش خوب نیست. یه ‫حمله شدید آسمی بهش دست داده.»
‫مَگز تو آشپزخونه بود و دستشو گرفته بود.
‫اسپری تنفسی‌ش دستش بود.
‫من دیدم که جیسون با چه تقلایی ‫هر کاری کرد که نجاتش بده.
‫تام مارتن می‌گفت که مایک ‫و اون باهم صحبت کردن...
‫...درباره اینکه چطور ‫مَگز تو دستای جیسون مرده.
‫وقتی اینو شنیدیم، تمام خانواده‌م ‫از کوره در رفتن، مخصوصاً پدرم.
‫گفت: «اصلاً همچین چیزی نبوده.»
‫«چطور می‌تونستم تا روزی ‫که زنده‌ام باور کنم جیسون...»
‫پدرم به خاطر سرطان از دنیا رفت،
‫برای همین ما از طرف پدرم حرف می‌زنیم.
‫«بیانیه‌ی مایکل فیتزپاتریک.»
‫«می‌خواهم رسماً اعلام کنم که من ‫فقط یک بار توماس مارتنز را دیدم.»
‫«همچنین می‌توانم قاطعانه بگویم...»
‫«...که ما هرگز در مورد ‫دخترم مارگارت صحبت نکردیم،»
‫«و من هرگز به توماس مارتنز نگفتم...»
‫«...که جیسون دخترم مارگارت را کشته است.»
‫«این اظهارات توماس مارتنز ‫کاملاً و مطلقاً دروغ است.»
‫قاضی بخش دیویدسون اظهارات ‫پایانی دادستان و تیم دفاع...
‫را خواهد شنید،
‫که می‌تواند منجر به تصمیم‌گیری ‫نهایی در مورد حکم شود.
‫آخرین اتفاق قبل از اینکه قاضی ‫حکم خودش رو اعلام کنه...
‫...اظهارات اعضای خانواده‌ی ‫جیسون در مورد تأثیرات این اتفاقه،
‫و جک و سارا مهم‌ترین کسایی ‫هستن که قراره صحبت کنن.
‫اینو من نوشتم،
‫نه فقط به‌خاطر پدرم، بلکه به‌خاطر خودمم.
‫من ۱۹ سالمه.
‫خیلی وقته که نتونستم حرف بزنم،
‫و مجبور بودم تو این هشت سال ‫گذشته به یه مشت دروغ گوش بدم،
‫و این فرصت منه که حقیقت رو بگم.
‫دیگه به قدر کافی بزرگ شدم، ‫و الان به قدر کافی شجاعم.
‫همیشه یکی دیگه داستان من رو تعریف کرده،
‫و برام مهمه که بتونم خودم داستانم رو بگم.
‫می‌خوام به «چیکن فراید» گوش ‫بدم. (آهنگی از گروه زک براون)
‫آره، بذارش. اوه، گذاشتیمش؟
‫- گذاشتیمش؟ ‫- آره، بذار. آره، بذار.
‫ما همیشه با هم پخشش می‌کردیم.
‫حس می‌کردم کنارمه.
‫ما وقتی با همیم از همه قوی‌تر و متحدتریم.
‫- آره. ‫- می‌دونی؟
‫- و می‌خوایم این کار رو با هم انجام بدیم. ‫- آره.
‫- حرف آخر با توئه. ‫- منو نگاه کن. همه چی درست می‌شه.
‫وقت گریه و زاری تموم شده.
‫الان وقتشه که عصبانی باشیم. ‫اون تو، سر بالا، شونه‌ها صاف.
‫- گور بابای اینا. برای ما هیچی نیستن. ‫- آره.
‫یالا سارا، بهمون انرژی ‫بده. می‌خوایم چیکار کنیم؟
‫بزن بریم!
‫خب، آره.
‫بچه‌ که بودم، شبا دعا می‌کردم
‫که وقتی بیدار می‌شم، بفهمم ‫همه‌ش یه خواب بد بوده.
‫من مجبور شدم بچگی، نوجوونی،
‫و شروع بزرگسالی رو بدون حضور ‫پدرم که راهنماییم کنه، تجربه کنم.
‫عالیجناب، فریب این نقاب ‫متمدنانه‌ی مالی مارتنز رو نخورید.
‫اون به‌طور سیستماتیک من رو درهم ‫شکست و با دروغ‌های تدریجی منو مسموم کرد.
‫می‌خوام شفاف بگم.
‫من هرگز ندیدم پدرم مالی ‫مارتنز رو بزنه، هرگز.
‫اینجا کی قربانیه؟
‫خانواده‌ی مارتنز درد من رو خیلی بدتر کردن
‫با این تلاش که دنیا فکر ‫کنه پدرم آدم بدی بوده.
‫چیزی که مالی و تام مارتنز از من ‫گرفتن رو هرگز نمی‌تونم پس بگیرم.
‫من رد دست خونی پدرم ‫رو روی در اتاق خوابش دیدم.
‫مرگ اون هیچ‌جوره داوطلبانه نبود.
‫اون انتخاب نکرد که ما رو ‫ترک کنه. اونو از ما گرفتن.
‫اون قربانی بود.
‫خوشبختانه، پدرم دو تا ‫والد فوق‌العاده انتخاب کرد
‫که تو زندگی راهنمای من باشن.
‫آسون نبوده، اما داشتن ‫اون‌ها خیلی آسون‌ترش کرد.
‫فقط وقتی که رفتم با تریسی ‫و دیوید تو ایرلند زندگی کنم
‫معنای واقعی خانواده رو فهمیدم.
‫مالی کوربت و توماس مارتن ‫دوباره به زندان برمی‌گردند
‫به‌خاطر مرگ جیسون کوربت.
‫امروز بعد از ظهر، قاضی آن‌ها را ‫به ۵۱ تا ۷۴ ماه حبس محکوم کرد...
‫که وقتی مدت زمانی که قبلاً در ‫زندان بودن رو در نظر بگیریم...
‫...یعنی زمانی که قبلاً به اتهام قتل ‫درجه دو مجرم شناخته شده بودند،
‫در مجموع فقط حدود هفت ‫یا هشت ماه دیگه می‌مونه.
‫قاضی صراحتاً گفت که براش سخت بوده
‫که در این پرونده حقیقت رو پیدا کنه،
‫اما خیلی واضح گفت که بچه‌ها بی‌گناه بودن.
‫یعنی جک و سارا.
‫فکر می‌کنم مالی برای بزرگ کردن اون ‫بچه‌ها بهترین کاری که می‌تونست رو کرد.
‫و فقط براش خیلی سخت بود
‫که بشنوه بچه‌ها میگن اون ‫به نحوی بهشون آسیب زده،
‫... که من واقعاً باور ‫نمی‌کنم حقیقت داشته باشه.
‫من به هیچ وجه، نه عاطفی، و ‫نه جسمی، بچه‌هام رو آزار ندادم.
‫از بچه‌ها به‌عنوان ابزاری ‫شیطانی استفاده شده.
‫اون‌ها رو علیه من تبدیل به سلاح کردن.
‫و... اونا می‌خواستن به ‫من صدمه بزنن، و زدن.
‫فکر می‌کنم اون بچه‌ها حقیقت رو می‌دونن؟
‫نمی‌دونم. چطور خاطرات ‫ساحل رو به یاد میارن؟
‫چطور مالی رو به عنوان مادر ‫نمونه‌ی مدرسه به یاد میارن؟
‫چطور غذاهایی که درست ‫می‌کرد رو به یاد میارن؟
‫چطور جشن تولدها رو به یاد میارن؟
‫چطور به یاد میارن که اون ‫بهشون شنا کردن یاد می‌داد؟
‫چطور اینا رو به یاد میارن؟
‫چطور می‌تونی این‌ها رو به ‫یاد بیاری و از مالی متنفر باشی؟
‫امروز، مالی کوربت و توماس مارتنز ‫آزاد از زندان‌هایشان بیرون خواهند آمد.
‫و اما در مورد اینکه، ‫می‌دونین، چه احساسی دارم...
‫...درباره‌ی اینکه آیا خودمو ‫مادرشون می‌دونم یا نه،
‫این حرف الان باعث درد و رنج شدیدشون می‌شه.
‫فکر می‌کنم اون‌ها از کسی که ‫فکر می‌کنن من هستم متنفرن،
‫و من رو یه آزارگر شرور می‌دونن،
‫و فکر می‌کنن پدرشون فوق‌العاده بوده.
‫من قطعاً الان مادرشون نیستم.
‫آیا همیشه به خودم به‌عنوان کسی ‫که مادرشون بوده فکر می‌کنم؟
‫بله، بودم. من مادرشون بودم.
‫من مادرِ اون جک و سارایی بودم ‫که توی یه زندگی دیگه وجود داشتن.
‫سارا، چند سالته؟
‫دو سال.
‫دو سال و نیم.
‫آره.
‫تو چند سالته؟
‫- چهار سال و نیم. ‫- مطمئنی یک سال و نیمت نیست؟
‫درسته که من مالی رو دوست داشتم.
‫ولی صرفاً چون دوستش داشتم، ‫دلیل نمیشه که مادر خوبی بوده باشه.
‫- بگو: «خداحافظ دوربین.» - خداحافظ دوربین.
‫دیگه هیچ حسی بهش ندارم. دیگه...
‫...ازش متنفر نیستم.
‫فقط دیگه نمی‌خوام هیچ ‫قدرتی روی من داشته باشه.
‫ممنونم.
‫می‌فهمم که چرا خیلی‌ها ممکنه بگن...
‫...اون دور و بر آدمایی بوده ‫که باباش رو دوست داشتن،
‫خانواده‌ی باباش، دوستای ‫باباش، اونم برای هشت سال،
‫واسه همینه که داره این حرف‌ها رو می‌زنه.
‫ولی همیشه آزاد بودم تا به ‫تصمیم‌ها و نظرات خودم برسم.
‫بابام قهرمان من بود. کسی ‫بود که بهش افتخار می‌کردم.
‫بهترین دوستم بود.
‫چه پسر خوشگلی.
‫جک، برای بابا بفرست.
‫پسر خوب.
‫اوه، یکی دیگه.
‫داری چیکار می‌کنی بابا؟
‫می‌رم دنبال سارا و مامان.
‫دارن میان خونه‌ی جک.
‫سلام بابایی! به بابا بغل میدی؟
‫- دلت برای بابا تنگ شده بود؟ ‫- سلام!
‫- ببین بابا برات چی خریده. ‫- اوه، بابا برات کادو خریده؟
‫بابام یه آدم فوق‌العاده ‫بود. یه بابای خوب بود.
‫اون، انگار، بزرگترین مشوقم بود.
‫برو سارا!
‫می‌دونم که بابا و مامانم نمی‌خواستن ‫من یه گوشه بشینم و غصه بخورم.
‫پس، باید همین‌طور ادامه ‫بدی و باعث افتخارشون بشی،
‫و اون زندگی رو بکنی ‫که اون‌ها برات می‌خواستن.
‫بابام من و جک رو دوست داشت.
‫ما همه چیزش بودیم، و اینو می‌دونم.
‫و واقعاً افتخار می‌کنم که بگم ‫من دختر جیسون کوربت هستم.