‫یکی بود یکی نبود
‫کشاورزی بود که با همسر، دختر و یک میمون ‫پوزه دراز خانگی زندگی می کرد
‫یک روز پدر و مادر به شهر فراخوانده شدند
‫بنابراین آنها بچه را پیش ‫میمون پوزه دراز گذاشتند
‫در نبود پدر و مادر
‫یک مار از پنجره کلبه به درون آن خزید
‫اما میمون پوزه دراز از دخترک حمایت کرد
‫و مار را با دندان های تیزش
‫تکه تکه کرد
‫وقتی که والدین برگشتند
‫میمون پوزه دراز بیرون دوید تا به آنها ‫خوشامد بگوید
‫وقتی آنها پوزه خونی میمون را دیدند
‫فکر کردند میمون بچه شان را خورده است
‫پدر شروع کرد میمون ‫را با عصایش کتک زدن
‫مادر به داخل خانه رفت و بدن ‫قطعه قطعه شده مار را پیدا کرد
‫که روی زمین افتاده بود
‫و بچه را دید که صحیح و سالم بود
‫اما وقتی او فهمید واقعا چه اتفاقی افتاده
‫کشاورز میمون را آنقدر زده بود که ‫طفلکی جان داده بود
‫خوب بعد؟
‫بعد نداره
‫همین بود
‫تو آخرش رو یادت رفته
‫ببین من خیلی از داستانهای ‫مامان رو یادم رفته
‫اما این یکی رو خوب یادمه
‫تو هنوز میتونی صداش رو بخاطر بیاری؟
‫ایکاش میتونستم
‫دختره رو بیارید
‫چشم قربان
‫تو بشین سرجات
‫تو اینجا چکار می کنی؟
‫مگه مدرسه نداری؟
‫من...
‫داره پول حلال در میاره، ‫این کاریه که انجام میده
‫و اونم به لطف منه
‫پول حلال؟
‫تو می دونی این کار غیر قانونیه؟
‫بگو چند سالته؟
‫چهارده سالمه
‫ببین، هرچی اسمت هست... ‫آقای میشارا
‫تمام کارگرای اینجا مدارک معتبر دارن
‫هیشکی اینجا غیر قانونی زندگی نمی کنه
‫دخترم، آزمون پذیرش ساعت هشت صبح ‫روز سه شنبه است
‫تو استعداد بالایی داری
‫ولی بازم مجبور شدم کلی رو بزنم تا اسمت ‫توی لیست امتحان وارد بشه
‫ما معمولا دخترایی مثل...
‫مثل چی؟
‫منظورتون از " دخترایی مثل ..." چیه؟
‫حرفت چیه؟ یالا بگو
‫حرفتو بزن
‫این یه فرصت استثنایی واسه اونه
‫و کی پول " این فرصت" رو میده؟
‫هزینه امتحان چهارصد روپیه است
‫اینکه پول زیادی نیست
‫شاید چهارصد روپیه واسه ‫شما چیزی نباشه اقای میشارا
‫ولی واسه اون خیلی زیاده
‫فرصت بدست آوردن بورسیه مدرسه ‫شبانه روزی ویلیام چیز کمی نیست
‫کافیه
‫شما...
‫آقای تحصیل کرده باهوشی هستید
‫ولی من نیستم
‫من یه احمق بیشتر نیستم
‫اما این دختر واقعا می دونه چی می خواد، و ‫اون همون کاریه که انجام میده
‫همه اینجا داوطلبانه کار می کنن
‫و خیلی خوشحال میشم اگه شماهم همین الان
‫داوطلبانه گورتون رو از دفتر من گم کنید
‫من آدم پر مشغله ای هستم، بیرون!
‫من نقشه تو رو از حفظم!
‫سه شنبه صبح، ساعت هشت، یادت نره ها
‫بفرما بیرون
‫توهم برو
‫برو دیگه
‫بفرمائید آقای آدامز!
‫آنجوآ
‫خیلی خوب، برو
‫برو
‫- اینجا چی نوشته؟ ‫- دختر نباید...
‫دختر نباید...
‫درمورد کار افکار بلند پروازانه داشته باشد
‫نباید بلندپرواز باشد؟
‫اگه دختر بلند پرواز نباشه پس ‫کی باید باشه؟
‫مگه پسرا اصلا کاری رو به انجام می رسونن؟
‫- نه ‫- نه
‫گوش کن عزیزم، درباره ‫اون امتحان روز سه شنبه
‫خودتم می دونی که ‫نمره های خوبی می گیری
‫من مطمئنم نمره عالی می گیری
‫ولی چهارصد روپیه هزینه شه
‫حتی اگه اون پول رو هم داشتیم، ‫ارزشش رو نداشت
‫ارزشش رو نداشت؟
‫هرچیزی یه ارزشی داره
‫ما درباره ازدواج و عروسی حرف می زنیم
‫اما اونم کلی پول لازم داره
‫چاره چیه؟
‫اینا رو از کجا گیر آوردی؟
‫اونش مهم نیست
‫اینا رو از کارخونه دزدیدی نه؟
‫ببین، من چهارده تا از این کیف ها دارم
‫اگه هر کدوم رو چهل روپیه بفروشیم
‫پولش میشه...
‫پونصد و شصت روپیه
‫میشه یکی رو واسه خودم نگه دارم؟
‫خیلی خوب، باشه، کدومش؟
‫این یکی
‫کیفای چهارصد روپیه ای ‫فقط چهل روپیه!
‫این کیفای رنگی قشنگ رو بخرید
‫این کیفهای برند رو بخرید
‫- کیفای رنگی رو بخرید ‫- کیفای با کیفیت رو بخرید
‫یه کیف ازم می خرید؟
‫کیفهای چهارصد رو پیه ای، فقط چهل روپیه
‫یه کیف میخواید؟
‫هیشکی نمی خره
‫شاید به این کیفا نیازی ندارند
‫مگه اینا به درد نمی خورن؟
‫منکه خوشم میاد
‫بیا بلندتر جار بزنیم
‫کیفهای نو فقط چهل روپیه
‫کیفهای چهارصد روپیه ای، فقط چهل روپیه
‫آنوجا!
‫کیفهای نو فقط چهل روپیه
‫کیفهای نوی نو ، فقط چهارصد روپیه
‫خانم، یه کیف نوی نو به قیمت چهارصد ‫روپیه می خرید؟
‫اوه، اینا واقعا قشنگ هستن
‫قیمتشون چنده؟
‫هرکدوم چهارصد روپیه
‫بذار خوب نیگاشون کنم
‫اوه از این رنگا خوشم میاد
‫این دوتا رو برمیدارم
‫دوتاش میشه هشتصد روپیه، نه؟
‫ببخشید خانم، اینجا چه خبره؟
‫یه لحظه صبر کنید
‫- هی بچه چطور اومدی داخل ‫- یه لحظه صبر کنید! صبر کنید!
‫خانم خواهش می کنم نخرید
‫آقا، دو دقیقه بیشتر طول نمیکشه
‫- شما نباید با یه بچه اینطوری رفتار کنید ‫- اینا نمیتونن... هی!
‫نگهبان!
‫کدوم گوری بودی؟ اونو بگیرش!
‫ای تن لش! شبانه روز فقط نشستی یه جا
‫بگیرش!
‫حالا بهم میگی چطوری گیرشون آوردی؟
‫ببین، همون بهتر که تو هیچی ندونی
‫مهم اینه که پولت رو بدست آوردی
‫و منم دارم از این زولبیای ‫خوشمزه لذت می برم!
‫توروخدا، دارم می میرم که بدونم!
‫بابا بس کن، به من اعتماد داشته باش
‫خوب باشه، یه قراری میگذاریم
‫به یه شرط بهت میگم
‫باید قول بدی روز سه شنبه امتحان رو بدی
‫نه!
‫خیلی خوب، پس منم نمی گم
‫توروخدا، ازت خواهش می کنم
‫بهت گفتم، جوابم نه است
‫تا وقتی که امتحان ندادی، نه!
‫خیلی خوب
‫باشه، اینو نگه دار
‫وقتی پارچه ها رو برای لباس برش می زنم
‫تیکه های بزرگ رو کنار می گذارم
‫و همینکه مراقب طبقه روش رو بر می گردونه
‫اونا رو می گذارم روی زانوهام
‫میتونم تو کمتر از یه روز یه کیف درست کنم
‫ولی چطور از کارخونه میاریشون بیرون؟
‫هرشب که از کارخونه خارج میشیم ‫کیفهامون رو می گردند
‫درسته؟
‫آره
‫اما من روزا هیچوقت با ‫خودم کیف نمیارم به کارخونه
‫- خوب؟ ‫- خوب مراقب فقط کیفم رو بازرسی می کنه
‫یعنی چیزای داخل کیفم رو
‫اما حواسش به خود کیف نیست!
‫پس هیچوقت نمی فهمه که کیف می دزدی
‫دزدی؟
‫من هیچی نمی دزدم
‫من اینا رو از تکه پارچه های ‫ مونده درست می کنم
‫از اون تکه هایی که اونا ‫معمولا دورش می اندازن
‫تو از هیچ یه چیزی درست می کنی
‫درسته
‫و با اینحال مثل دخترای دیگه کلی ‫کار هم انجام میدم
‫ای خواهر سختکوش من
‫اینهمه کار سخت، خواهرت رو گرسنه ‫اون شیرینی ها کرده
‫یالا زولبیاها رو بده
‫بیا
‫خودت بخورشون
‫نه، نه، قول میدم دیگه اتفاق نمی افته
‫فقط لطفا تا فردا صبر کنید
‫من دقیقا همون مقدار رو بهتون میدم
‫مرسی، مرسی!
‫یه دقیقه صبر کن
‫اون معلمه که اون روز اینجا بود
‫اون مرتیکه مغرور رو میگم، یادت میاد؟
‫آقای میشارا
‫اون به ما گفته تو توی ‫ریاضی خیلی ماهری
‫درسته؟
‫تو خواهر کوچکتر پالاکی، نه؟
‫آره تو همون هستی که اون دربارش ور ور می کرد ‫حالا واقعا زرنگ هستی؟
‫که اینطور!
‫خوب، حالا خوب گوش کن
‫الان من بیست و چهار تا دختر دارم که توی ‫کارخونه کار می کنند
‫هر دختر روزانه چهارده ساعت کار می کنه
‫فرض کن نیم ساعت طول میکشه تا ‫یه دختر یه لباس رو آماده کنه
‫حالا بهم بگو
‫توی یه هفته چندتا لباس باید ‫آماده شده باشه؟
‫چهار هزار و ششصد و بیست و دو تا
‫واقعا؟
‫خیلی نزدیک گفتی ولی نه کاملا
‫خیلی خوب، برگرد سر کار
‫آقا، مگه دخترا هر روز پانزده دقیقه ‫وقت آزاد ندارند
‫که غذا بخورند و یا دستشویی بروند
‫فردا وهر سه شنبه بعد از اون
‫ازت میخوام که سر ساعت هشت صبح ‫بیایی دفتر من
‫نه اینکه بری سرکار! مستقیم بیایی دفتر من
‫اینجا برات یه کار مخصوص دارم
‫و پول خوبی هم بهت میدم
‫دیگه نگران هیچی نباش
‫ولی اگر نیایی
‫اونوقت تو و خواهرت نمیتونید جای دیگه ‫کار پیدا کنید
‫می فهمی؟
‫تو دختر باهوشی هستی نه؟
‫مگه نیستی؟
‫فردا صبح، مستقیم بیا دفتر من
‫اوکی حالا برو
‫پالاک
‫- پالاک ‫- همم
‫مدرسه شبانه روزی چیه؟
‫مدرسه شبانه روزی جاییه که دخترای ‫باهوش میرن اونجا درس بخونن
‫خوب اگه من نخوام دختر باهوشی باشم چی؟
‫خوب این به انتخاب تو ربطی نداره
‫منظورم اینه که من ‫چطور میتونم برم اونجا؟
‫تو نمیری اونجا... تو اونجا زندگی می کنی
‫مدرسه شبانه روزی یعنی همین
‫و توهم اونجا زندگی می کنی؟
‫نه، اینطوری نیست
‫خوب پس تو چیکار می کنی؟
‫نگران من نباش
‫به زودی من مسئول ‫ماشینهای خیاطی میشم
‫- و بعدش هم... ‫- پس آقای ورما چی؟
‫اون مالک کارخونه رو فراموش کن
‫اون کیفا...
‫من احمق نیستم
‫میدونم که اونا رو برای ازدواجت ‫درست می کردی
‫نه برای یه امتحان احمقانه
‫این حرف رو نزن
‫تو نمی فهمی
‫تو برای کارکردن تو کارخونه ‫ساخته نشدی
‫این واسه من کار خوبیه
‫ولی تو...
‫مامان دوست داشت تو به مدرسه بری
‫حالا بگیر بخواب، باشه؟
‫توی کوله ات پول گذاشته ام
‫امیدوارم تو امتحان موفق باشی
‫من تو فکرت هستم، باشه؟
‫ناماسته، ناماسته
‫برای امتحان آماده هستید؟
‫جلسه امتحان، 2022
‫این فیلم با حمایت صندوق سلام ‫بالاک، یک سازمان غیر انتفاعی
‫که برای صدها کودک در ‫خیابان ها و کارخانه های دهلی نو
‫غذا، پناهگاه و امکان آموزش ارائه می دهد ‫ارائه می دهد درست شده
‫ساجدا پاتان که نقش آنجوا را بازی می کند ‫یکی از همان کودکان است
‫بازیگر اصلی ساجدا پاتان فیلم را به همراه سایر ‫کودکان پناهگاه صندوق سلام بالاک تماشا می کند