‫هی، میدونی چی خیلی عجیبه؟
‫خیلی چیزها تو تلویزیون هست...
‫انگار چطور ممکنه این همه چیز ‫باشه و یه چیز هم برای دیدن نباشه؟
‫همش کانال عوض میکنی، ‫همینطور پشت سر هم عوض میکنی...
‫من میگم، 'هیچی برای دیدن نی...' بعد ‫پنج تا از فیلم های خودم داره پخش میشه.
‫من میگم، 'هیچی برای دیدن نیست! نمیخوام ‫هیچکدوم از این چرت و پرتا رو ببینم.'
‫های!
‫من انواع کارها رو انجام دادم.
‫نمیتونم بازیگر دیگه ای رو ‫تصور کنم، یه بازیگر درام،
‫سیاه، سفید... که این همه انواع ‫مختلف کارها رو انجام داده باشه.
‫اوکی!
‫هی!
‫از فقط من روی صحنه با یه میکروفون...
‫من یکم بستنی دارم
‫…تا جایی که من همه کس تو صحنه ام.
‫این خیلی عالیه. هیچ چیز مثل دور هم جمع ‫شدن با خانواده و خوردن یه غذای خوب نیست.
‫و هر چیزی بین اینها.
‫لعنتی، نمیتونی نون ذرت منو ‫داشته باشی. اینو مطمئن باش.
‫من پلیس بودم. من یه پروفسور ‫بودم. من یه دکتر بودم...
‫آدم بد.
‫من یه پیرمرد یهودی بودم...
‫اون جو لوییس رو شکست داد.
‫…من یه پیرزن بودم.
‫هوو! ممکنه سرت رو منفجر کنه.
‫من تو ابرها با مایکل جکسون رقصیدم.
‫من یه خر بودم.
‫من یه خر لب پرتگاهم!
‫من حتی یه سفینه فضایی بودم.
‫و به همه بازیگرهای جوان، ‫دوست دارم به همشون بگم،
‫هیچوقت نقش یه سفینه فضایی رو بازی نکنید.
‫من میخوام چیکار کنم؟
‫در نهایت... اینه که مردم رو بخندونم.
‫یادمه یه بار، تو یکی از اون تاک شوها...
‫…اونها کلان رو تو برنامه داشتن.
‫و کلان اینجوری بود، 'من ‫از کاکا سیاها متنفرم! اوه...'
‫و اون میگه، 'داری به من میگی که ‫تو از هیچ آدم سیاهی خوشت نمیاد؟'
‫و مرد کلان اینجوری بود،
‫'من... من بهت میگم، من از اون ‫ادی مورفی خوشم میاد. اون بامزست.'
‫من گفتم، 'چه خبره؟'
‫'پس تو از همه آدم های سیاه متنفر هستی؟'
‫'آره، از همه به جز اون یه کاکا سیاه، ‫ادی مورفی. پسر، اون منو قلقلک میده.'
‫یه چیزی در موردش هست ‫که تو گذشته قبل از اونه.
‫یه چیزی در موردش هست که ‫آینده فراتر از اونو شکل میده.
‫اون صندلی های خوبی تو زندگی داره. اون...
‫و داشتن صندلی هایی به ‫این خوبی ناراحت کننده است.
‫خوبی رو از نزدیک میبینی. ‫بدی رو از نزدیک میبینی.
‫زشتی رو از نزدیک میبینی.
‫اما یه چیزی در موردش انگار...
‫انگار هسته وجودش از این چیزها آسیب ندیده،
‫حتی با اینکه مطمئنم اون زخم هایی داره.
‫هر چیزی که ازش محافظت می کرد... ‫هر کسی چیزی برای محافظت داره،
‫احتمالا مال اون به خوبی حفظ شده.
‫خیلی جوون شروع کردم. ‫حالا یه جورایی مثل اینه که، 'وای'.
‫بیش از 40 ساله که تو این کارم.
‫عجب چیزیه.
‫من تو فصل 81-1980 به SNL اومدم.
‫اونا از همه کمدین های باشگاه ‫تست بازیگری می گرفتن.
‫اونا رو برای عوامل SNL آماده می کردن.
‫و اونا به طور خاص یه ‫مرد سیاه پوست می خواستن.
‫و اولین واکنش من این بود که،
‫'پخش زنده شنبه شب؟'
‫من هیچوقت به چیزی مثل پخش ‫زنده شنبه شب فکر نکرده بودم.
‫من فکر می کردم می خوام ریچارد پرایور بشم.
‫پلیس ها اینجا یه فن خفه کردن ‫دارن که استفاده می کنن، مرد.
‫اونا سیاهپوستا رو تا حد مرگ خفه می کنن.
‫آره. دو نفر پاهاتو می ‫گیرن، یکی سرتو، و می شکنه.
‫'اوه لعنتی. شکست.'
‫اولین باری که ریچارد پرایور رو ‫شنیدم، باید حدود 13 سالم بوده باشه.
‫وقتی شروع کردم به شنیدن ‫صداش، منو تو مسیر خودم قرار داد.
‫من گفتم، 'این همون چیزیه که من هستم.'
‫من خیلی می خواستم ریچارد باشم، ‫وقتی 15 سالم بود می رفتم روی صحنه
‫و حرف می زدم و بازی می کردم و راه می رفتم، و ‫همه کارها رو مثل ریچارد پرایور انجام می دادم.
‫کل نمایش من اون موقع ‫درباره دستشویی رفتن بود
‫چون تنها کاری که تو 15 ‫سالگی کرده بودم همین بود.
‫اون تجربه زندگی من بود، اما مثل ‫جوک های ریچارد پرایور به نظر می رسید.
‫من می گفتم، 'تا حالا شده، مثلا، ‫بعضی وقتا، درسته، میری رو توالت،
‫و وقتی دسشویی می کنی ‫اون سیفونه آب بپاشه برات؟'
‫می خواستم مثل ریچارد خنده دار باشم. ‫و می خواستم مثل الویس باحال باشم.
‫و می خواستم به بزرگی بیتلز باشم.
‫همه اینا آدمای جادویی هستن.
‫اون آدمای جادویی رو دوست داره،
‫که یه جورایی تقریبا ‫کاملا از کنترل خارج شدن.
‫و هنوزم جادوییه.
‫اما بعدش همیشه یه توپ ‫آتشین غول پیکر تو پایان هست.
‫اما نه ادی. ‫قوانین برای اون فرق می کنه.
‫اولین چیزی که تو کار ‫نمایش خواستم، این بود که،
‫وقتی بچه بودم، یه عروسک سخنگو خواستم.
‫و مادرم، این عروسک رو برام ‫گرفت که اسمش ویلی تاک بود.
‫چشمای ویلی تاک حرکت نمی کرد. ‫فقط دهنش حرکت می کرد.
‫از همون اول، یه چیز چند شخصیتی بود.
‫وقتی نه ساله بودی چطور بودی؟ می دونستی؟
‫آیا این ایده تو سرت شکل ‫گرفته بود تو نه سالگی...
‫من صداهای زیادی در می آوردم، اما نمی دونستم ‫که یه روز می خوام وارد کار نمایش بشم.
‫من فقط، می دونی، یه بچه عجیب بودم.
‫مادرم همیشه می گفت، 'ادی کیه؟ ‫صدای ادی چه صداییه؟'
‫وقتی برادرهام یه کار اشتباهی ‫می کردن، نمی تونستن برن بیرون.
‫وقتی من یه کار اشتباهی می ‫کردم، نمی تونستم تلویزیون تماشا کنم.
‫وقتی بچه بودم، یه پتو می گرفتم، می ‫رفتم می انداختم رو میز ناهارخوری
‫طوری که مثل یه چادر آویزون می شد،
‫تلویزیون رو اون زیر میذاشتم ‫و تمام روز تماشا می کردم.
‫وقتی مادرت برات ژله میاره بهش چی میگی؟
‫وقتی ما داشتیم بزرگ می شدیم، ‫این همه کانال تلویزیونی وجود نداشت.
‫فقط چند تا کانال داشتی.
‫و برادرم به تلویزیون اشاره کرد و ‫گفت: 'یه روزی من تو اون خواهم بود.'
‫و وقتی بهش اشاره کرد، فکر کنم ‫اون موقع شاید یه سیاه پوست توش بود.
‫اون جولیا بود، برای همین من...
‫بنابراین غیرقابل تصور بود ‫که او حتی بتونه یه ستاره بشه.
‫من برادر بزرگترم. خب، ‫وقتی بچه بودیم، درسته؟
‫فهمیدم که می تونم خیلی از عوضی ها رو بزنم،
‫که فکر نمی کردم بتونم بزنمشون، ‫چون به اون زور می گفتن.
‫واسه همین من گفتم، می دونی...
‫برام مهم نیست که همتون قلدر و گنده این،
‫باید باهاتون برخورد کنم، چون شما...
‫اگه برم خونه، و برادر کوچیکم داغون شده،
‫و مادرم بگه، 'خب، تو چیکار کردی؟'
‫بهتره من از اون داغون تر باشم.
‫این من و چارلی هستیم.
‫این عکسیه که... که به ‫ازدواج پدر و مادرم پایان داد.
‫چون مادرم یه مقدار پول خرج کرده بود.
‫در واقع، من تو این عکس سه سالمه.
‫و دارم می خندم چون عکاس عکس رو گرفت،
‫و فلاش یه تاخیر داشت...
‫به محض اینکه دکمه رو زد فلاش نزد.
‫و فکر کردم دوربینش کار نمی کنه.
‫و از خنده منفجر شدم. ‫من دقیقا این لحظه رو یادمه.
‫اما پدرم اومد خونه و فهمید که مادرم
‫یه مقدار پول برای چند تا عکس خرج کرده.
‫'تو پول ما رو برای یه سری ‫عکس کوفتی خرج کردی؟'
‫می دونی؟ و اون... منظورم اینه ‫که، مطمئنم اونا مشکلاتی داشتن.
‫اما اون... این آخرین چیزی ‫بود که کمر شتر رو شکست.
‫این آخرین ضربه بود.
‫'تو یه سری عکس کوفتی می خری؟'
‫مامانم خیلی خوشگله. ‫اونا اینجا فقط 18 سالشونه.
‫بچه ها، بچه های کوچولو، 18.
‫این سال قبل از به دنیا اومدن منه.
‫پدرم یه شخصیت بود. ‫ظاهرا، پدرم روح مجلس بود.
‫وقتی پدرم میومد مهمونی شروع می شد.
‫اون پر سر و صدا و خنده ‫دار بود، می دونی، و...
‫من... و من روح مجلس نیستم.
‫هیچ وقت.
‫من یه مشت خاطره دارم.
‫اما اولین خاطره من از ‫همه، دعوای پدر و مادرمه.
‫اون اولین خاطره منه.
‫و... یادمه مادرم پرت کرد...
‫اون، یه جورایی، یه دختر ‫مهربون چینی روی میز داشت.
‫اون رو به سمتش پرت ‫کرد. و یادمه دیدم که شکست.
‫و بعد یادمه مادرم رو روی زمین ‫تو راهرو دیدم که گریه می کرد.
‫بعد پدرم اومد، و من و چارلی ‫رو بغل کرد و گذاشت رو پاهاش.
‫و اون گفت... و لباس خوابم کج بود.
‫یادمه تا آخر به عقب کشیده ‫شد. ما داشتیم گریه می‌کردیم.
‫گفت: 'یا می‌تونی با من بیای، ‫یا می‌تونی با مادرت بری.'
‫و من گفتم: 'من مامانمو می‌خوام.'
‫پدرم وقتی هفت یا هشت سالم بود فوت کرد.
‫چیزهایی می‌دونم، اما همه چیز رو نمی‌دونم.
‫می‌دونم که کشته شد.
‫زنی که پدرم رو کشت...
‫- اوه، یه زن بود؟ ‫- آره.
‫عجب.
‫- چرا یه زن پدرت رو کشت؟ ‫- دعوای عشاق.
‫- پدر و مادرت با هم نبودن؟ ‫- نه، با هم نبودن.
‫می‌دونی، این یکی از قدیمی‌ترین ‫داستان‌های توی کتاب‌هاست.
‫به بچه‌هام می‌گم، مرد، 'هی، ‫مرد... اگه دختره عصبانیه،
‫چشمات رو نبند.'
‫بعد مادرم با ناپدریم آشنا شد.
‫و اون، می‌دونی، تا آخر عمرم یه ‫شخصیت پدری محکم توی زندگیم بود.
‫ورنون لینچ، اون کسی بود که منو بزرگ کرد.
‫این یه نعمت شیرینه که یه ‫مرد مثل اون وارد زندگیت بشه
‫و اون‌جوری که بود، یه مرد باشه.
‫اون الگویی که اون نشون داد، و ‫من دیدم که چیکار می‌کرد، می‌دونی،
‫و حس می‌کنم من مردی هستم که الان هستم
‫به خاطر اون.
‫وقتی سه تا مرد جوون با ‫هم توی یه خونه بزرگ می‌شن،
‫پدرم هیچ آدم بی‌خاصیتی رو بزرگ نکرد.
‫تنبیه یه کتک حسابی بود.
‫می‌دونی؟
‫تنبیه... یه... یه کتک حسابی بود.
‫- من پوشک‌هاشو عوض می‌کردم. ‫- آره، عوض می‌کرد.
‫- من هیچ‌وقت پوشک‌هاشو عوض نکردم. ‫- آره، عوض کردی.
‫من حتی یه بار هم پوشک‌هاشو عوض نکردم.
‫پدرم اینو توی ما جا انداخت که ‫باید بتونید از خودتون محافظت کنید.
‫و اینجوری باید این کار رو انجام بدید.
‫ناپدری ادی، آقای لینچ، یه بوکسور بود.
‫می‌دونید که انضباط بوکسورها ‫چقدر می‌تونه افسانه‌ای باشه.
‫اون از اون جور خانواده‌هاست.
‫برای بوکسور شدن، باید یه ‫نژاد متفاوت از انسان باشی.
‫این یه عکس از منه که دارم ‫به صورت علی مشت می‌زنم.
‫این رو می‌بینی؟
‫علی قهرمان منه.
‫اما یه شب به صورتش مشت زدم.
‫می‌دونی، علی می‌تونست یه کم چرت و پرت بگه.
‫هر از گاهی، علی خیلی چرت و پرت می‌گفت.
‫و می‌دونی، من به صورتش مشت زدم.
‫هیچ‌کس مثل محمد علی در تاریخ آمریکا نیست.
‫انگار به پریز برق وصل بود. یه نوری داشت.
‫اون فقط جلوی دولت ایستاد،
‫از چیزی که فکر می‌کرد درسته دفاع کرد.
‫و داشت ترکوند، و داشت فداکاری می‌کرد.
‫می‌دونی، 'لعنت بهش. اگه نتونم ‫اینجوری داشته باشمش، پس من...'
‫'می‌تونید بگیرید... می‌تونید عنوانم ‫رو، همه‌ی پولم رو ازم بگیرید.'
‫شما حتی در آمریکا به خاطر ‫اعتقادات مذهبی‌ام از من دفاع نمی‌کنید،
‫و از من می‌خواهید بروم و بجنگم،
‫اما اینجا در خانه از من حمایت نمی‌کنید.
‫ما بچه های کوچکی بودیم که آن را تماشا می کردیم. ‫من یک بچه کوچک بودم که آن را تماشا می کردم.
‫باراک اوباما داشت تماشا می کرد.
‫اپرا وینفری داشت تماشا می کرد. ‫مایکل جردن داشت تماشا می کرد.
‫ما اولین نسل از سیاهپوستان موفق هستیم.
‫مثل اینکه ما اولین افراد نترس هستیم.
‫و من فکر می کنم این چیزی ‫است که ما از علی گرفتیم.
‫من بزرگترین هستم.
‫حدود 12 یا 13 سالگی، شروع کردم ‫به گفتن اینکه می خواهم مشهور شوم.
‫و بعد شروع کردم به گفتن، 'وقتی ‫18 ساله شوم، مشهور می شوم.'
‫این ورد من بود.
‫و من واقعاً، واقعاً، واقعاً، واقعاً ‫با تمام وجود به آن اعتقاد داشتم.
‫مثل این بود که، ایده... 'اگر ‫مشهور نشوی چی؟' مثل این بود که…
‫'داری از چی حرف میزنی؟ من ‫دارم... من می خواهم مشهور شوم.'
‫من او را تشویق نکردم. اگر ‫چیزی بود، او را دلسرد کردم.
‫گفتم، 'عجب، این چیزی است ‫که او واقعاً می خواهد انجام دهد؟'
‫'و اگر موفق نشود چی؟ چی، ‫من اینجا یک ولگرد خواهم داشت؟'
‫می دانید، من واقعاً نگران بودم ‫زیرا او به چیز دیگری علاقه نداشت.
‫خانم ها و آقایان، آقای ادی مورفی.
‫یادم می آید وقتی برادرم می رفت و ‫در یک دبیرستان برنامه اجرا می کرد،
‫یا می رفت دانشگاه هافسترا ‫برنامه اجرا می کرد…
‫حالا کمی طعنه آمیز است که من در ‫تلویزیون هستم زیرا از تلویزیون متنفرم.
‫من چیزی تماشا نمی کنم زیرا ‫تلویزیون حال به هم زن شده است.
‫آیا تا به حال تبلیغات و چیزهای ‫دیگر را در تلویزیون تماشا کرده اید؟
‫دیدن آن ها باعث می شود معده ام به هم بخورد…
‫می دانید، برنامه های کوچکی که ‫او در اطراف منطقه اجرا می کرد،
‫و توانایی رفتن در مقابل ‫تماشاگران و ابراز وجود
‫و خنداندن آنها، می دانید منظورم چیست؟
‫این برای من واقعاً شگفت انگیز ‫بود، اینکه او آن... آن قدرت را داشت.
‫کاسبی بیرون می آید، و او واقعاً خوب ‫است، او واقعاً باحال است، او می گوید،
‫'وقتی مادرت یک کاسه پودینگ ژله ای ‫برایت می آورد، به او چه می گویی؟'
‫وقتی برای اولین بار شروع کردم، هیچ ‫کاری نکردم که واقعاً به من مربوط باشد.
‫من 90٪ تقلید صدا بودم.
‫متشکرم. شما زیبا بودید. شب بخیر.
‫این آسان ترین راه ورود است. ‫لازم نیست یک نمایش داشته باشید.
‫تنها کاری که باید انجام دهید ‫این است که شبیه کسی صدا کنید.
‫بعد از یک یا دو سال که آنجا ‫بودم و تقلید صدا می کردم،
‫شما شروع به به دست آوردن چیزهای ‫خود می کنید و در آنچه هستید مستقر می شوید.
‫و تا زمانی که من... 17 ساله شوم،
‫من یک... می دانید، من یک نمایش ‫دارم، و من، می دانید، یک کمدین هستم.
‫من اهل روزولت، لانگ آیلند هستم.
‫من در یک محله کاملاً سیاهپوست بزرگ شدم.
‫من این کار را کردم. آیا شما در یک ‫محله کاملاً سیاهپوست بزرگ شدید؟
‫در یک محله عمدتاً سفیدپوست بزرگ شدید؟
‫ببینید، چون، مثل اینکه، ما تقریباً ‫نیویورک را تسخیر کرده ایم، سیاهپوستان.
‫بهش فکر کن.
‫سفیدپوستان می گویند، ‫'هی، این خنده دار نیست.'
‫وقتی در دهه 70 در ‫کلوپ ها با ادی روبرو شدید،
‫اون یه چهره عالی و یه ‫لبخند فوق العاده داشت.
‫و بعدش همه اون اتفاقای ‫دیگه، مثل یه معجزه بود.
‫درست وقتی فکر میکردی ‫دیگه امنه که برگردی کویینز...
‫و به نظر من، اینکه اون اهل ‫لانگ آیلند بود، خیلی عالی بود.
‫لانگ آیلند یه جورایی بی کلاس تره، میدونی؟
‫وقتی وارد رده های بالای این صنعت ‫میشی، یه جورایی یه مزیت به حساب میاد.
‫بی کلاسیت رو حفظ کن، میدونی؟
‫بعدش وقتی 18 سالم شد، کمدین ‫هایی که اون موقع بودن میگفتن:
‫فکر میکردیم وقتی 18 سالت بشه، معروف میشی.
‫من حدود یه سال اینطوری بودم.
‫بعدش سال بعدش، وارد 'پخش زنده شنبه شب' شدم.
‫چون اگه خدا میخواست ‫سفیدپوست ها با سیاه ها برابر باشن،
‫همه یه دونه از اینا داشتن.
‫ادی از سال 1980 تو زندگی من بوده،
‫وقتی اولین بار چهرش رو ‫تو 'پخش زنده شنبه شب' دیدم.
‫فصلی بود که بازیگرهای اصلی رفته بودن
‫و لورن مایکلز هم رفته بود.
‫و آدم های جدیدی رو آوردن.
‫استقبال خوبی ازش نشد چون برنامه ‫اون موقع خیلی خیلی محبوب بود
‫تماشاگرا این طوری بودن که میدونی چیه؟ ‫ما همون بازیگرای قدیمیو میخایم.
‫ادی تازه از دبیرستان اومده بود.
‫و خیلی خجالتی بود.
‫و خیلی... تو خودش بود.
‫ولی خیلی نترس بود.
‫من پسر رونالد ریگانم.
‫میتونی این کلمه رو تو یه جمله استفاده کنی؟
‫'محله آقای رابینسون' و 'گومبی'.
‫من عاشق گومبی بودم. اون ‫یه چیز خیلی لانگ آیلندیه...
‫من یه اجرای گومبی هم داشتم، در واقع.
‫من گومبی ام، لعنتی. با من اینطوری حرف نزن!
‫من عاشق ولوت مجله بودم.
‫من میخوام یه مجله باشم.
‫هر تقلیدی، علی...
‫من بزرگترین مبارز تمام تاریخم.
‫کازبی...
‫واسه همینه که نوشیدنی گرفتم.
‫جیمز براون، 'جکوزی افراد مشهور'.
‫هی! تو جکوزی خیلی گرمه
‫خودمو سوزوندم
‫اون غرق شخصیت میشد،
‫مثل دانا کاروی یا مایک ‫مایرز، تو اون سطح، درسته؟
‫اوه پسر! اوه! آخ!
‫آه!
‫و در عین حال، میتونه ‫مثل بیل موری خودش باشه.
‫تو سال 1981، یه تحصیلات ‫خوب به همون اندازه مهمه
‫که یه سطل استفراغ گرم همستر.
‫خیلی کم پیش میاد کسی هر ‫دو تا حرکت رو داشته باشه.
‫وقتی هشت سالم بود... یه شب تا دیروقت ‫بیدار بودم، و یادمه داشتم تماشا میکردم.
‫یادم نیست چه قسمتی بود، ‫فقط یادمه، مثلا، تموم شد.
‫از خنده ریسه میرفتم. این ‫یارو خیلی خنده دار بود.
‫و این یه جورایی تبدیل شد ‫به یه عادت برای من و مادرم،
‫که اون منو آخر شب های شنبه بیدار میکرد،
‫و می گفتن، 'اون پسره که دوستش داری اومد.'
‫و اون اولین چیزی بود که ‫باعث شد با هم صمیمی بشیم.
‫یادمه چیزی که واقعاً من رو ‫تحت تأثیر قرار داد این بود که
‫تقریباً لازم نبود چیزی بگه.
‫و خنده دار بود.
‫وقتی گریم سفید می کنه و لباس می پوشه،
‫و میره بیرون تو خیابون،
‫و درباره اینکه مرد سفیدپوست ‫بودن تو دنیا چه حسی داره، نظر میده…
‫من این طوری بودم که اوه... محشره
‫من 19 سالم بود.
‫خب، اون سال های دانشگاه من بود، من…
‫برنامه 'پخش زنده شنبه شب' ‫مثل هاروارد برای بازیگران کمدیه.
‫تو واقعاً یه اعجوبه ای.
‫خیلی ممنون، فرانک.
‫و وقتی برای اولین بار نقش استیو ‫واندر رو بازی کردم، اونا گفتن…
‫'اوه، این خیلی بی رحمانه است. ‫چطور می تونه این کارو بکنه؟'
‫'خنده دار بود، اما خیلی بی رحمانه بود.'
‫و وقتی استیو اومد به برنامه 'پخش ‫زنده شنبه شب'، دیگه این حرفو نزدن.
‫خیلی نادره که استیو به برنامه ‫'پخش زنده شنبه شب' بیاد.
‫خیلی خنده داره.
‫این بدترین تقلید صدای استیو ‫واندر بود که تا حالا دیدم…
‫مشکلش چیه؟
‫شاید شش ماه اول،
‫هنوز تو اتاق خودم تو خونه مادرم بودم.
‫من با همون آرایش از برنامه برمی گشتم خونه،
‫چون فکر می کردم مردم تو قطار منو ‫می بینن و می فهمن که تو تلویزیون بودم.
‫اونا نمی دونن تو تو تلویزیونی.
‫فقط شبیه یه بچه ای هستی ‫که تو قطار آرایش کرده.
‫دیدن ادی تو 'پخش زنده شنبه شب'، لاغر…
‫اون موقع است که کمدین ها از همه ‫خطرناک تر میشن، وقتی لاغر میشیم.
‫وقتی هیچی غذا نخوردیم. ‫اون هنوز هیچی نخورده.
‫اون فقط لاغر و خیلی خنده داره.
‫اولین ملاقات واقعی ما تو یه استیک ‫فروشی نزدیک 'پخش زنده شنبه شب' بود.
‫می خواستم باهاش درباره ‫حرفه بازیگری صحبت کنم.
‫'این عالیه. کاری که داری ‫می کنی فوق العاده است.'
‫'یه فرصت دیگه هم برات وجود داره.'
‫'نه به جای این، بلکه علاوه ‫بر این. این زیبایی ماجراست.'
‫جف کاتزنبرگ رئیس تولید در پارامونت بود.
‫اون یه جورایی جوون ترین فرد اونجا بود.
‫دو هفته اول فیلم '48 ساعت'، ‫می خواستن منو اخراج کنن
‫چون می گفتن، 'این جواب نمیده.'
‫و کاتزنبرگ بهشون گفت، 'نه. ‫اخراجش نکنید. یه چیزی توش هست.'
‫و منو اخراج نکردن.
‫از اون موقع تا حالا با هم خوب بودیم.
‫وقتی فیلم '48 ساعت' اکران ‫شد، فکر کردم یه فیلم موفقه.
‫فکر نمی کردم که قراره تو فیلم ها بازی کنم.
‫روکسان
‫تو اون صحنه اول، یه مرد سیاه ‫پوست داره آهنگ 'روکسان' رو می خونه
‫انگار که یکی از اعضای گروه سوپریمز باشه.
‫- روکس... چراغ قرمز رو روشن کن - هاموند.
‫جوری داره میخونه انگار داره ‫برای امریکن آیدل تست میده.
‫این همچنین لحظه ای است برای ‫برافراشتن پرچم در یک فرهنگ و گفتن...
‫هاموند!
‫'من همه این چیزها ‫هستم. من نسل بعدی هستم.'
‫شکمم داره قار و قور میکنه.
‫- بهتره بریم یه چیزی برداریم... ‫- ما وقتی غذا می خوریم که من میگم.
‫هی، این دیگه مزخرفه.
‫این دیگه آخرین اخطاره، ‫باشه؟ من الان غذا می خوام.
‫اگه خوشت نمیاد، منو برگردون به زندان ایالتی
‫و با شکم گرسنه و سیاهم خداحافظی کن.
‫وقتی فیلم '48 ساعت' اومد، یه چیز جدید بود.
‫بازیگر سیاه پوست در ‫فیلم ها نقش مکمل رو داشت.
‫اما وقتی شروع به تماشای فیلم می کنی،
‫انگار بدون این یارو نمی ‫تونه هیچ کاری انجام بده.
‫'حرکت بعدی ما چیه، زندانی؟'
‫'حالا چیکار کنیم، زندانی؟'
‫معلومه که این یه شب طولانی ‫و لعنتی خواهد بود، زندانی.
‫لحظه متعالی ادی مورفی ‫صحنه بار در '48 ساعت' است.
‫تو دیگه چه جور پلیسی هستی؟
‫می دونی من کی هستم؟ من ‫بدترین کابوس لعنتی تو هستم، مرد.
‫من یه سیاه پوستم با نشان.
‫یعنی هر وقت دلم بخواد ‫اجازه دارم حالتو بگیرم.
‫از نظر مفهومی، دیدن یه جوون سیاه ‫پوست که اینو میگه، مثل یه آهنگ هیت میمونه.
‫فقط اون... فقط اون صحنه.
‫که بره و تو دنیای سفیدپوستا ‫مسئولیت رو به عهده بگیره.
‫و اسمش رجی هاموند است.
‫شماها خونسرد باشین.
‫من وقتی وارد این کار شدم که هنوز ‫افسانه های قدیمی هالیوود زنده بودن،
‫و من تونستم با یه سری از اون ‫آدما، اون آدمای واقعی، ملاقات کنم،
‫اون آدمای فوق العاده با استعداد هالیوود که ‫یه جورایی یه حرفه طولانی 50 ساله داشتن،
‫چون اونا در مورد من کنجکاو بودن.
‫اونا می گفتن، 'هی، من می خوام ‫با اون کاکا سیاه ناهار بخورم.'
‫من با براندو و چارلتون هستون، سیناترا ‫ملاقات کردم. من با همه اون آدما ملاقات کردم.
‫از طریق تماس اونا با مدیر برنامه های من.
‫این مثل این می مونه که من الان... ‫اگه یه بازیگر 22 ساله یه فیلم بازی کنه،
‫و من بگم، 'هی، من می خوام ناهار ‫بخورم... من می خوام با اونا ناهار بخورم.'
‫این اتفاق هرگز نمی افته.
‫تجارت نمایش داشت یه چیز دیگه ای می شد.
‫اون در خط مقدم اون بود.
‫اگه یه ستاره قدیمی سینما باشی، ‫می بینی که آدما میان و میرن.
‫'این یکی یه دقیقه معروفه، یه دقیقه سرد.'
‫اما مرد، اون طوری به نظر می ‫رسید که انگار دقیقا همون جاییه که...
‫اون طوری به نظر می رسید که انگار ‫اون قرار ملاقات با سرنوشت رو داره.
‫و هر کسی که تا حالا سوار اون قطار ‫شده بود، دقیقا می دونست به چی نگاه می کنه.
‫معلومه که می خوای با یه ‫همچین آدمی ملاقات کنی.
‫ستاره بودن اونم توو 19 سالگی
‫و، می دونی، اون موقع، بی سابقه بود.
‫داری کلی پول در میاری.
‫اون یه مصاحبه با جانی کارسون ‫انجام داد. جانی میگه، 'خب، ادی، بهم بگو،
‫با پولت چی خریدی؟'
‫حالا، میری بیرون و واقعاً... ‫حسابی ولخرجی می کنی،
‫یا پس اندازش می کنی، یا...
‫چطوری با این قضیه کنار میای؟
‫"هی، آموس. یه نگاه به اون کت بنداز!"
‫نه، من نمی گفتم...
‫جفری کاتزنبرگ یه فیلمنامه برام می ‫فرسته، و من اساساً 'جابه‌جایی' رو می خونم.
‫من نفهمیدم...
‫تا اینکه... حدود دو هفته قبل از فیلمبرداری،
‫که در واقع، فیلمنامه برای
‫ریچارد پرایور و جین وایلدر نوشته شده بود،
‫که چند تا فیلم رفاقتی ‫ساختن که خیلی موفق شدن.
‫و ریچارد...
‫خودش رو به آتش کشید.
‫ریچارد پرایور، کمدین و نویسنده، ‫در یک حادثه به شدت سوخت
‫شب گذشته در خانه اش در کالیفرنیا.
‫پرایور به پزشکانش گفته ‫که از اتر استفاده می کرده
‫برای خالص کردن یه مقدار کوکائین ‫که مخلوط توی صورتش منفجر شده.
‫و جف گفت، 'می خوام که ‫ادی مورفی رو در نظر بگیری.'
‫و من، البته، گفتم، 'کی؟'
‫مشکلی هست، افسران؟
‫از همون لحظات اول که ادی ‫داشت از خیابون میومد پایین
‫با اون اداهای آدم نابینا...
‫من می بینم!
‫من من... من می تونم... من پا دارم!
‫به نظر من، این نزدیک ‫ترین فیلم به یه فیلم بی نقصه.
‫و فکر می کنم همه ما حسش کردیم و دیدیمش.
‫من چند شب پیش با دوستام ‫رفتم فیلم 'جابه‌جایی' رو ببینم.
‫- شنیدم خیلی خوبه. ‫- با بازی ادی مورفی و دن آیکروید.
‫و میری توی سینما و شروع می کنی به خندیدن،
‫و بعد اونا از اون چیزی ‫که می خوای باحال تر میشن.
‫درسته؟ منظورم اینه که، از اون ‫چیزی که می خوای باحال تره، و تو...
‫تو اون رو دیدی.
‫- اونا واقعاً باحالن. ‫- آره. هی.
‫ولی خیلی خنده داره، مرد.
‫- این چیزیه که من می شنوم. ‫- آره. من می خوام بکشمش.
‫ما یه استراحت می کنیم.
‫ریچارد پرایور خنده دارترین کمدین ‫استندآپ در تاریخ این هنر است.
‫چند نفر تا حالا اسم فری بیس رو شنیدن؟
‫تا حالا شنیدی کسی منفجر بشه؟
‫چرا من؟
‫ده میلیون فری بیس ‫می کنن. من باید منفجر بشم.
‫اخیراً،
‫چپل توی اون دنیاییه که، مثلاً،
‫یه جور خاصی انگشتش رو روش ‫گذاشته و درک درستی از مخاطب داره.
‫و اون خیلی باهوشه.
‫و او واقعا... او به معنای واقعی کلمه...
‫همه رو به وجد آورد.
‫کمدی یک شکل هنری است.
‫البته تو دست هر کسی نیست، ولی مرد، ‫اونایی که اینجوری باهاش برخورد میکنن،
‫اونا به معنای واقعی کلمه ‫ارتعاش دارن، به نظرم...
‫میتونم اینطور استدلال کنم که ‫یکی از بالاترین فرکانس های هنریه.
‫و ادی، هر مهارت و استعدادی که فکرشو بکنی ‫یه کمدین بهش نیاز داره رو به وفور داره.
‫میدونی، من به اجرای استندآپ ادامه دادم، ‫حتی با اینکه فیلم بازی میکردم و این چیزا.
‫دعواهایی که هیچکس خونه ‫نیست و کلی خواهر برادر هست،
‫و تو سعی میکنی اونارو بکشی.
‫با چاقو دور خونه میدویدی و میگفتی...
‫اگه تو فیلادلفیا فیلمبرداری داشته باشم، ‫وقتی داشتیم 'جابه‌جایی' رو میساختیم،
‫میتونم برم 'کمدی ورکس' و تمرین کنم.
‫و 'دیوانه' بیشتر چیزاییه که ‫تو این سالها جمع کرده بودم.
‫'دیوانه' یه انرژی خاصی داشت، ‫یه انرژی جنون آمیز دورش بود.
‫و واقعا یه جورایی حس و ‫حال یه کنسرت راک رو داشت.
‫به خاطر همینه که کت و شلوار ‫چرمی و این چیزا پوشیده بودم،
‫سعی میکردم مثل الویس اینور و اونور برم.
‫ادی مورفی!
‫اون طرز نگاه ما به کمدی رو تغییر داد.
‫کمدین ها معمولا جذاب نیستن.
‫مخصوصا، اگه بخوایم سنتی ‫صحبت کنیم، تا اون موقع.
‫خیلی ناجورن. بعضی وقتا یه جورایی وحشی ان.
‫خانم ها عاشقش بودن.
‫و میدونی، حس میکنم روش کراش داشتم
‫تو کل این مدت، میدونی.
‫و شاید از همونجا شروع شد، ‫با اون کت و شلوار چرمی قرمز.
‫فوق العاده بود.
‫واضحه که اون تو اون لباس ‫چرمی قرمز، جذاب ترین آدم دنیا بود.
‫ولی آخه چرا؟
‫اون چرم قرمز افتضاح بود.
‫ولی همین باعث شده بود خیلی عالی باشه.
‫و مهم نبود چه اتفاقی داشت می افتاد، ‫وقتی مرد بستنی میومد، همه چی متوقف میشد.
‫داشتی تیله بازی میکردی ‫و اینا، که یهو میشنیدی...
‫بستنی!
‫بستنی! مرد بستنی داره میاد!
‫بابام کل دوران بچگیم تو 'بریرز ‫آیس کریم' کار میکرد، ما یه...
‫انقدر بستنی داشتیم که اصلا دیگه نمیخوردیم.
‫مثلا مجبور بودی بستنی رو بندازی ‫دور، چون فریزر سوخته میشد.
‫ولی اولش... من تا 13 سالگی به فکر ‫وارد شدن به شو بیزینس نیفتاده بودم
‫یا کمدین شدن.
‫تا قبل از اون، من... میخواستم یه ‫کامیون بستنی 'مستر سافتیز' داشته باشم.
‫میخوای یه لیس بزنی؟ سرکاری.
‫بستنی میخوای؟ بستنی میخوای؟
‫اون ایده اجرای شخصیت روی ‫صحنه رو به بالاترین سطح ممکن رسوند.
‫نمیتونی...
‫وقتی ادی مورفی یه داستان تعریف ‫میکرد، حس میکردی خودت اونجا بودی.
‫مادرم مثل کلینت ایستوود بود، فقط با دمپایی.
‫اگه گند میزدی، مادرم ‫میومد تو اتاق و میگفت...
‫وقتی منو تو 'دیوانه' میبینی که دارم ‫درباره خونوادم و اینا حرف میزنم،
‫این بعد از سال ها و سال ها انجام دادنش است.
‫چرا بستنی رو از روی زمین خوردی؟
‫من اصلا بستنی نخوردم...
‫استندآپ، همونطور که میدونید، صمیمیه.
‫پدرم وسط بساط کباب پامیشد ‫و میگفت: 'این خونه منه.'
‫'میدونید چیه.'
‫'و اگه خوشتون نمیاد، ‫گورتونو گم کنید برید بیرون.'
‫میتونستم توی مدیسون اسکوئر گاردن باشم،
‫ولی وقتی شروع کردم به ‫تقلید بابام وقتی بود،
‫میتونستی صدای خنده مادرم رو ‫توی جمعیت 20000 نفری بشنوی.
‫'و هی...'
‫'اگه خوشت نمیاد، برو به جهنم.'
‫و چیزایی که درباره پدرم میگفتم ‫باعث شد پدرم دیگه نوشیدنی نخوره.
‫اون میگفت: 'من این شکلی ام؟' ‫منم میگفتم: 'آره، این شکلی هستی.'
‫اون دیگه... دیگه نوشیدنی نخورد.
‫من یه طرفدار بزرگ ادی مورفی بودم... بخاطر،
‫میدونی، شرک، دکتر دولیتل، و ‫همه این چیزا وقتی 8 سالم بود.
‫و پدرم تو 11 سپتامبر فوت کرد.
‫مامانم منو برد به یه مغازه تو پاساژ ‫که دی وی دی و سی دی داشت،
‫و ادی مورفی، دلیریوس، اونجا بود.
‫من گفتم: 'این چیه؟ باحال به نظر ‫میرسه، و میتونه سرگرم کننده باشه.'
‫ما داشتیم، مثلا، اون...
‫مثل یه سابربن قدیمی بود که اون ‫دی وی دی پلیرهای تاشو رو داشت.
‫و، آم، بلافاصله، میدونی،
‫'گمشو، خفه شو...' میدونی، 'لعنت به تو.'
‫و مامانم گفت: 'اوه، چی خریدی؟'
‫و من از خنده ریسه میرفتم.
‫و اون گفت، 'تو نمیتونی این ‫یا هیچکدوم از اینا رو ببینی.'
‫و من گفتم: 'خواهش میکنم.' من دارم میخندم. ‫و فکر کنم دید که دارم لذت میبرم.
‫و... تو زمانی که واقعا نبودم.
‫و اون گفت، 'تو میتونی این چیزا رو ببینی
‫به شرطی که تکرارشون نکنی یا به کسی نگی.'
‫و این یه جور پیمان کوچیکی بود که بستیم. ‫و اون منو به روی همه چیز باز کرد.
‫اگه من لبرون جیمز باشم، اون ‫پوستر مایکل جردن روی دیوارم بود.
‫میدونی، چیزی که ریچارد ‫پرایور میتونست برای اون باشه...
‫و من کارای ریچارد پرایور ‫رو میدونستم، ولی ریچارد...
‫من تا وقتی بزرگتر نشدم ‫از کارش قدردانی نکردم.
‫ادی برای من آماده به کار بود. ‫روحیه نحوه اجراش،
‫تقلیدها، مسخره بازیاش.
‫اون یکی پسره اونجا چند سالشه؟
‫اوه، حالا دیگه گند زدید.
‫فکر کردید من میخوام اینجوری بگم، ‫'اوکی'، و همه اون مزخرفات، درسته؟
‫نمیدونستید میخوام بگم، ‫'کیرای ما اینقدر بزرگه!'
‫اون بچه قراره اینجوری از خواب بیدار شه،
‫'کیرای سیاهپوستا دارن ‫میان منو بگیرن، مامان!'
‫ریچارد، وقتی میخونی چه حسی داری،
‫'ادی مورفی قراره یه ‫ریچارد پرایور دیگه بشه'؟
‫یا، 'مراقب باش ریچارد ‫پرایور، ادی مورفی داره میاد'؟
‫عصبانی.
‫آره.
‫می دونی، نه، خوشم نمیاد. ‫اصلا ازش خوشم نمیاد.
‫مردم میگن اون ریچارد پرایور جدیده.
‫داری راجع به چی میگی
‫ریچارد اینجاست، و هیچوقت یه ‫ریچارد پرایور جدید وجود نخواهد داشت.
‫یه مرد دیگه خواهد بود.
‫اون سندروم،
‫اون تمایل به در انداختن
‫سیاهپوستا به جون همدیگه
‫و اینطور نشون دادن که انگار ‫فقط یه فرصت وجود داره...
‫و اگه یکی از شماها بخوادش،
‫باید برین تو کولوسئوم و اون ‫یکی رو نابود کنین. میدونی؟
‫هیچ دو تا کمدین ‫سفیدپوستی، منظورم اینه که...
‫بذارین اینجوری بگم.
‫جف راس و هاوی ماندل ‫هیچوقت به این فکر نکردن که
‫یا منم یا اون.
‫این حرفا رو از کجا میاری؟ ‫'همه جا هست. یا منم یا اون. میدونم.'
‫و قضیه همین بود. سال ‫ها اینجوری بود، میدونی...
‫یکی یکی به دست میاوردن، میدونی،
‫محبوبیت عمومی و تو فیلم ‫های بزرگ بازی میکردن.
‫تو دهه 60، سیدنی پواتیه بود.
‫بعدش ریچارد تنها کسی بود که مرد شد.
‫و اون تنها سیاهپوستی بود ‫که یه مدت تو بیشتر فیلما بود.
‫بعد از من، سیل بندها شکسته شد.
‫ادی مورفی یه ستاره در ‫حال ظهور به حساب میومد.
‫ولی تو اون روزا، یه ‫بازیگر آفریقایی-آمریکایی
‫هیچوقت بیشتر از 20 یا ‫25 میلیون دلار فروش نداشت.
‫و اون ریچارد پرایور بود، به تنهایی.
‫بنابراین ریسک بزرگی بود که ادی ‫مورفی رو تو پلیس بورلی هیلز بذارن.
‫ما دیگه گول موز تو اگزوز رو نمیخوریم.
‫شما دیگه گول موز تو اگزوز رو نمیخورین؟
‫باور عمومی این بود که جواب نمیده...
‫- گورتو گم کن از اینجا. ‫- نه، نمیتونم.
‫به مدت 14 هفته شماره یک بود،
‫که یه چیز بی سابقه است.
‫من پلیس بورلی هیلز رو دیدم
‫سه بار تو روزی که اکران شد.
‫انگار که نمیخواستیم از سینما ‫بریم بیرون. 'هی، بیا دوباره ببینیمش.'
‫'نه، بیا دوباره ببینیمش.' ‫من سه بار تو یه روز دیدمش.
‫ادی مورفی تو اون فیلم از همه باهوش تر ‫بود. اون یه آدم زرنگ اهل دیترویت بود...
‫و اون به معنای واقعی ‫کلمه از اون آدما جلو زد،
‫نه فقط تو لحظه های خنده دار،
‫بلکه تو لحظه ای که... تو استریپ ‫کلاب با اون مرداست، درسته؟
‫'اون پسره رو اونجا با اون ژاکت میبینی؟'
‫'پوشیدن اون ژاکت یکم عجیبه، درسته؟'
‫'مواظب پشت سرم باش.'
‫- تو عوض شدی، مرد. ‫- دارم بهت میگم برگرد.
‫اگه برنگردی، مغزتو میپاشونم بیرون.
‫پلیس. تکون بخوری میکشمت.
‫اگه اون صحنه رو ببینی، از هر ‫ستاره اکشنی که تا حالا دیدی بهتره.
‫و نوع رفتارش با اون موضوع... و ‫درست قبلش، تو رو از خنده منفجر کرده بود.
‫همه چی تحت کنترله.
‫اینم ادی مورفی، تقریباً یهویی.
‫یه صحنه تو فیلم پلیس بورلی هیلز هست ‫که اون داره تو خیابون رودئو قدم میزنه.
‫از کنار اون آدمایی که ‫لباس چرمی پوشیدن رد میشه.
‫شروع میکنه به خندیدن بهشون.
‫با خودت فکر میکنی، 'داری به آدمایی ‫که لباس چرمی پوشیدن میخندی؟'
‫و این کار ریاکارانه به نظر ‫نمیرسید، چون اون تو اون لحظه بود.
‫این یه بازی واقعیه از نظر ‫اینکه اون شخصیت چه جور آدمیه.
‫اما در واقع ادی مورفی داره ‫یه جورایی خودشو دست میندازه.
‫منظورم اینه که تو اون لحظه ‫اتفاقات زیادی داره میفته.
‫این یه لحظه خیلی پیچیده تو فرهنگ عامه است.
‫چه زندگی ای داشتم.
‫اوه، مرد.
‫دریک لارنس. اون همون کسیه که...
‫تو فیلم پلیس بورلی هیلز، یه صحنه ‫هست که من دارم تو خیابون راه میرم...
‫و من شنیدم که خبرنگارا و بقیه مردم میگن...
‫'آره، اون لحظه جالبیه
‫چون ادی مورفی داره به ادی مورفی میخنده.'
‫اصلاً اینطوری نیست. من به خودم نمیخندم.
‫دریک یکی از اون آدما بود، و از کنارم رد شد.
‫و وقتی داشت رد میشد، یه ‫قیافه عجیب غریبی گرفت.
‫و من داشتم به اون قیافه ‫ای که اون گرفت میخندیدم.
‫من به خودم نمیخندیدم. ‫من داشتم به دریک میخندیدم.
‫و اون اینجاست.
‫کاری که من آخرش انجام دادم، دیدگاه ‫نسبت به بازیگرای سیاه پوست رو تغییر داد.
‫اونا منو دیدن، و موفقیت جهانی رو دیدن.
‫و اونا با خودشون گفتن، 'هی... پس، ‫یه آدم سیاه پوست میتونه جهانی باشه؟'
‫مثلاً، 'آره.'
‫و اینجوریه که مورگان و دنزل و ‫همه اون آدما سر و کله شون پیدا میشه.
‫اونا بعد از کارای من اومدن.
‫سم، اسپایک لی، همه اونا.
‫من اون زمینه روانی بودم
‫که... برای همه اتفاقایی ‫که بعد از من افتاد لازم بود.
‫فکر میکنم ادی بخشی از این موج...
‫یه عطش تو فرهنگ برای ‫یه جور تجربه سیاه پوستی
‫که مربوط به یه گروه از جوونایی میشد ‫که هنوز کسی ازشون حمایت نمیکرد.
‫به جز مایکل جکسون،
‫نه فقط فرهنگ آمریکا، ‫اونا دنیا رو تغییر دادن.
‫در حال حاضر در فیلمی به نام پلیس بورلی ‫هیلز بازی میکنه، لطفاً خوش آمد بگید به...
‫ادی مورفی.
‫ادی، موفقیتی که تو تو یه ‫دوره خیلی کوتاه به دست آوردی
‫از اون چیزاییه که من...
‫اصلاً یادم نمیاد این اتفاق ‫قبلاً برای کسی افتاده باشه.
‫اون غالب شد، و همه ما اون رو میخواستیم.
‫همه ما فیلم بزرگ و خنده دار رو میخواستیم، ‫و همه ما اون سبک زندگی رو میخواستیم.
‫هیپ هاپ هنوز اصلاً چیزی نبود.
‫ورزشکارا اون پولی رو که الان ‫درمیارن، اون موقع درنمیاوردن.
‫ادی، تو اون زمان، تو یه ‫فضای خیلی خاصی نفس میکشید.
‫ادی مورفی تقریباً یه هفته ‫است که تو بوفالو بوده.
‫بیشتر اون زمان توی استودیوی ‫ضبط ریک جیمز سپری شد.
‫قرار بود فقط آخر هفته برم برای ضبط آهنگ.
‫توی خونه ریک برف گیر ‫کردم و حدود دو هفته موندم.
‫دختر من همیشه میخواد مهمونی بگیره
‫درباره حرفه موسیقی خودت بگو.
‫چیزی که اتفاق می افته اینه که، ‫بعد از یه مدت، شروع می کنی به...
‫فکر کنم غرورت دیوونه میشه، و میگی، ‫مثلا، 'من می تونم هر کاری انجام بدم.'
‫و آدم هایی داری که برات کار می کنن،
‫و حقوق می گیرن، پس شروع می کنن ‫به گفتن، 'تو می تونی هر کاری انجام بدی.'
‫یول براینر از فیلم ده ‫فرمان، با زنش بود، و گفت:
‫'دوست داری با من و زنم به آپارتمانم برگردی
‫و مهمونی بگیریم؟'
‫و من گفتم، 'نه، من خوبم. من...'
‫و وقتی بزرگتر شدم فهمیدم، ‫گفتم، 'مهمونی؟ اون می خواست...'
‫زنش داشت لبخند می زد. من گفتم، ‫'اون می خواست من با زنش بخوابم؟'
‫به خودم گفتم چه غلطا...؟
‫وقتی بزرگتر شدم بهش فکر ‫کردم و اینجوری بودم که...
‫و حالا آرزو می کنم که رفته بودم. ‫داستان بهتر تموم می شد اگه، می دونی،
‫'آره، من به خونه یول براینر ‫برگشتم و با زنش حرف زدم
‫'اون داشت منو تماشا می کرد که داشتم ‫سر زنش داد میزدم ...داشت می گفت، 'و غیره، و غیره...'
‫و غیره، و غیره، و غیره.
‫رفیق، این خیلی زیاده. ادی ‫مورفی بودن در دهه 80.
‫خیلی زیاده. پوشیدن یه کت و ‫شلوار چرمی قرمز، مثلا، قبل از...
‫این یه چیز خیلی عجیبه.
‫صفحات همه قهوه ای هستن. ‫انگار میگه، 'تو چند سالته؟'
‫انگار... وای خدای من، ‫به اون دندونا نگاه کن.
‫'از کمدین استندآپ تا ‫نماد متفاوت پرده بزرگ.'
‫این چیزیه که اونا گفتن. من ‫نگفتم. این چیزیه که اونا گفتن.
‫همونجا ببین، 'نماد متفاوت پرده بزرگ.'
‫وقتی ادی موفق شد، زندگی همه تغییر کرد.
‫چارلی در ارتش بود.
‫اون به خونه برگشت، و شروع کرد به ‫کار کردن به عنوان محافظ برای ادی.
‫من شروع کردم به کار ‫کردن، می دونی، با برادرم.
‫- تو محافظ بودی؟ - من رئیس محافظ ها بودم.
‫چیزی درباره محافظت می دونستی؟
‫نه، من می دونستم که بهتره با برادرم در ‫نیوفتی، این تمام چیزی بود که می دونستم.
‫همین... این تمام چیزی بود که می دونستم.
‫وقتی این طرح رو توی ‫برنامه چپل انجام دادیم...
‫"چارلی مورفی، داستان های واقعی هالیوود،"
‫پیدایش اون زمانی بود که چارلی فقط داستان ‫های دیوانه وار رو موقع ناهار تعریف می کرد.
‫ما داریم میریم بالا به قسمت VIP، می دونی.
‫مواد چه کوفتیه.
‫اون طرح ریک جیمز توی برنامه چپل،
‫چون فکر می کردم اونا خیلی خنده دارن.
‫ولی بعدش گفتم...
‫ولی این، مثلا، فقط یه شب توی زندگی منه.
‫می دونی، این... و هر شب اونجوری بود.
‫خنده داره، وقتی با ریک جیمز ‫و اونا توی دهه 80 می گشتم،
‫وقتی شروع می کردم به دیدن آدم ‫های خاصی که وارد اتاق می شدن،
‫و می دونی چه اتفاقی قراره بیفته،
‫اونا آماده می شدن برن ‫یه اتاق دیگه... منم رفتم.
‫من هیچوقت در این مورد کنجکاو نبودم.
‫هیچوقت نخواستم برم اونجا، ‫چک کنم یا هیچ چیز دیگه.
‫من فقط باهاش همراه نبودم.
‫اگه یه وقت ادی رو بیرون ببینید، اون ‫کسی نیست که بخواد تو جمع خودنمایی کنه.
‫خیلی درونگراست. اون ‫ته اتاق با یه نوشابه میشینه.
‫وقتی 19 سالم بود، سال اولم ‫تو 'پخش زنده شنبه شب' بود،
‫با جان بلوشی و رابین ‫ویلیامز رفتم یه بار بلوز.
‫اونا یه کم مواد روی میز گذاشتن،
‫و من اونجا وایساده بودم ‫با، می دونی، دو تا قهرمان.
‫حتی کنجکاو هم نبودم. فقط باهاش همراه نبودم.
‫من هیچوقت حتی مواد رو امتحان ‫نکردم یا لمس نکردم یا یه همچین چیزایی.
‫من نوشیدنی نمی خورم. سیگار نمی کشم.
‫من تا 30 سالگی لب به سیگاری نزدم... ‫اولین بار تو 30 سالگی سیگار کشیدم.
‫اولین بار ادی مورفی رو ‫تو 'د کامیک استریپ' دیدم.
‫فکر کنم یه کت و شلوار چرمی پوشیده بود،
‫با کل خدم و حشمش.
‫اونا اجازه می دادن اگه بعد از تموم شدن ‫نمایش صندلی ها رو جمع می کردم، برم روی صحنه.
‫صاحب باشگاه منو به ادی معرفی کرد،
‫و ادی گفت، 'کی میری روی صحنه؟'
‫و من گفتم، 'امشب نوبت من نیست.'
‫و بعد ادی گفت، 'خب، نفر بعدی تو میری.'
‫و من اجرای خیلی خوبی ‫داشتم، و اون خیلی بلند خندید...
‫اینکه راک می تونست با ادی حرف ‫بزنه، ما فقط اینجوری بودیم که،
‫'بعدش چی گفت؟'
‫'و بعد تو چی گفتی؟ و بعد...'
‫می دونی، فقط... خیلی هیجان ‫انگیز... خیلی هیجان انگیز بود که...
‫آره، اون... قطعا برای ما مثل الویس بود.
‫من دقیقا باهاش بودم...
‫از این تئاتر به اون تئاتر می رفتیم،
‫تماشا می کردیم که تماشاگرا ‫به 'Raw' می خندیدن.
‫منظورم اینه، 'Raw' یه... لعنتی...
‫یه... منظورم اینه، 'Raw'... وای!
‫خیلی از مردم از کشورهای دیگه ‫هستن که فیلم های منو می بینن و میان
‫به ایالات متحده چون نیویورک ‫یه جورایی یه جای توریستیِ.
‫و اونا HBO دارن، 'Delirious' رو ‫می بینن، و نمی تونن انگلیسی حرف بزنن،
‫و سعی می کنن کار منو انجام بدن، ‫و تنها چیزی که دارن فحش هاست.
‫من خارجیان زیادی از سرتاسر دنیا ‫دارم که میان و میگن، 'ادی مورفی!'
‫اولین بار صداشو تو اتاق نشیمنمون شنیدم.
‫و پدرم داشت 'Raw' رو ‫روی نوار VHS تماشا می کرد.
‫و به نوارش دست نزنید. ‫'هیچکس به نوار من دست نزنه.'
‫و بعدش دیگه قایمکی می دیدمش.
‫منظورم اینه، ارتباطات، بیاین ‫روراست باشیم، منظورم اینه، ،
‫من دوست دارم با کسی ‫در ارتباط باشم که عاشقشم،
‫ولی من با هیچکس عشق بازی ‫نمی کنم. من میرم تو تخت...
‫من میرم تو تخت...
‫من میرم تو تخت... خب، بهش فکر کن.
‫وقتی میری تو تخت، ترجیح ‫میدی یکی بگه، 'بیا عاشقی کنیم'؟
‫یا پشت سرتو بگیره و بگه، 'منو حسابی بکن'؟
‫به یه شکل عجیب، اون یه ‫جورایی همون کارکرد رو داشت
‫تو ذهن یه بچه جوون که هیپ ‫هاپ داشت، از این نظر که،
‫اون آهنگی که تو ماشین گوش ‫میدی قبل از اینکه بری تو جلسه،
‫بهت اون حس برتری یا ‫اون اعتماد به نفس رو میده.
‫ادی هم همینه.
‫اون باعث میشد حس کنم ‫باحالم یا دلم بخواد باحال باشم.
‫یا اینکه هیچوقت هیچی به ‫قهرمان کمدی آسیب نمیزنه.
‫اون اینطوری بود.
‫با هیجان دویدم تو خونه تا با بیل صحبت کنم،
‫و تلفن رو برداشتم، و بیل ‫خیلی رک باهام حرف زد.
‫گفتم، 'سلام، آقای کازبی؟' و میشنوی،
‫'من میخوام باهاتون صحبت کنم...'
‫'...درباره بعضی از کارایی'
‫که تو برنامه‌تون انجام میدین.'
‫یادمه با برادرم هر روز ‫بعد از مدرسه میرفتیم سینما
‫و 'راو' رو تماشا میکردیم.
‫عجیب بود، چون همون سال بود ‫که من شروع کردم به استندآپ کمدی،
‫و همون موقع بود که اون متوقف شد.
‫هیچوقت لحظه ای نبود که بگم، ‫'من الان استندآپ اجرا نمیکنم.'
‫یه جورایی کم کم متوقف شد.
‫میدونم که دیگه اونقدرها سرگرم کننده نبود،
‫و به همین خاطر دیگه مثل ‫قبل به کلاب ها نمیرفتم، و...
‫آره، یادمه به جایی رسیده بود ‫که انگار نمیشد چیزی نوشت.
‫مثلا، اگه تو یه کلاب اجرا میکردم،
‫روز بعدش تو روزنامه ‫مینوشتن که من تو یه کلاب بودم
‫و درباره چی حرف میزدم، و ‫همون موقع هم نقدش میکردن،
‫و انگار یه چیزی بود که فقط... ‫یه تیکه کوچیک از یه ایده بود.
‫و یادمه از اون حس خوشم نمیومد، ‫واسه همین دیگه اونقدرها تمرین نمیکردم.
‫و بعد فقط بزرگتر و بزرگتر شد...
‫و قبل از اینکه بفهمیم، ‫میدونی، دهه ها گذشته بود.
‫مردا با علائمی مثل، 'ببخشید ‫دکتر،' میرن مطب دکترا
‫یعنی چی وقتی میری دستشویی و، اوم...
‫از بدنت آتیش میزنه بیرون؟'
‫هر از گاهی، دارم کانال ها رو ‫عوض میکنم، و یه چیزی از خودم میبینم.
‫انگار من نیستم وقتی 'راو' ‫یا 'دیلیریوس' رو میبینم.
‫انگار... خب، میدونم که ‫منم چون دارم نگاش میکنم.
‫ولی حس میکنم یه آدم دیگه است.
‫همه، میدونی، دائما...
‫شنیدم یکی داشت توصیفش ‫میکرد مثل... مثل شعله روی شمع.
‫دائما در حال تغییره.
‫و ما هم همینطور.
‫گفتم اگه یه روز دوباره استندآپ ‫اجرا کنم، یه عروسک بیل کازبی میگیرم
‫و یه عروسک ریچارد پرایور، ‫و میشینم، و اونارو میذارم کنارم،
‫و یه جورایی یه مکالمه بین این ‫دوتا راه میندازم، و خودم وسطشونم.
‫حداقل ده دقیقه جوک خوب ازش درمیارم.
‫ادی هیچوقت از خلق کردن دست نمیکشه.
‫تو خونه اش قدم میزنم، و ‫چیزایی میبینم که رو کاغذ نوشتن.
‫واسه همین میگم، داره بهش فکر میکنه.
‫هر وقت ایده ای به ذهنم می رسید، تلفن رو برمی ‫داشتم و می گفتم: 'اوه، آره... راه، راه...'
‫و در طول سال ها، می دونی، چیزهای ‫زیادی به دست آوردم، خیلی چیزها، انگار که...
‫تنها کاری که باید انجام بدم اینه که تلفنم رو چک ‫کنم و بگم: 'آره، این می تونه یه تیکه خوب باشه.'
‫بنابراین انجامش سخت نخواهد بود.
‫تو یه کمدینی. تو نرمال نیستی.
‫تو دنیا رو اصلا به همون شکل نمی بینی.
‫تو اینجایی، اما یا داری ‫از بین چیزها نگاه می کنی
‫یا دیدگاهت بالاتر از دنیای زمینیه،
‫و داری از بالا بهش نگاه می کنی.
‫حس شوخ طبعی در نهایت ‫فقط یک حس دقیق از تناسبه.
‫آه، فرد بامزه اول متوجه چیزها میشه.
‫وقتی وارد یه اتاق میشی، آدم بامزه می فهمه،
‫'هی، اینجا سرده.' یا 'این چه بوییه؟'
‫یه ماشین جلوی من میاری، ‫یه ماشین کاملا نو از نمایشگاه،
‫و اگه یه خراش کوچیک روش ‫داشته باشه، اونو جلوی من میاری،
‫چشمم مستقیم میره روی خراش، ‫'هی، اینجا یه خراش کوچیک داری.'
‫وقتی بچه بودم اون وسواس ‫فکری رو داشتم. نمی دونستم چیه.
‫می رفتم و اجاق گاز رو ‫توی آشپزخونه چک می کردم
‫و مطمئن می شدم که همه گازها ‫توی آشپزخونه بسته است. درسته؟
‫و حدود، می دونی، پنج دقیقه دراز ‫می کشیدم و دوباره بلند می شدم
‫و دوباره به آشپزخونه برمی گشتم و دوباره به اجاق ‫گاز نگاه می کردم و همه گازها رو چک می کردم.
‫بعد دوباره به تخت برمی گشتم و ‫حدود پنج، ده دقیقه اونجا دراز می کشیدم،
‫و بعد دوباره بلند می شدم و می رفتم بهش ‫نگاه می کردم و به اجاق گاز نگاه می کردم
‫و مطمئن می شدم که همه گازها بسته است.
‫بعد دوباره به تخت برمی گشتم، ده دقیقه ‫دیگه دراز می کشیدم و دوباره بلند می شدم...
‫و این کار شاید حدود یک ساعت طول می کشید.
‫و من این کار رو هر شب انجام می دادم.
‫هر شب. و فقط می گفتم، 'این فقط یه ‫جور کثافت کاری عجیبه که من انجام میدم.'
‫مادرم، هیچ کس نمی دونست ‫این اتفاق داره می افته.
‫و من یه صدای احمقانه در می آوردم.
‫من اینطوری می کردم... اه-ام-ام، ‫و همیشه این کار رو می کردم.
‫این احمقانه است.
‫آه-ام، آه-ام.
‫نشستی اونجا تلویزیون تماشا ‫می کنی، و میگی... آه-ام، آه-ام.
‫بعد یه روز داشتم اخبار تماشا می کردم، ‫و یه چیزی در مورد وسواس فکری گفتن،
‫و اینطوری بود، 'اوه، این همون چیزیه که من... ‫من دارم یه همچین کثافت کاری هایی می کنم.'
‫گفتم: 'اوه.' مثل این بودم: ‫'اوه، بیماری روانی؟'
‫مثل این بود: 'چی؟ من...'
‫و وقتی دیدم که این، یه جور ‫کثافت کاری بیماری روانی بود،
‫کاری کردم که دیگه انجامش ندم.
‫مثل این بود: 'من دیگه... ‫من دیگه این کار رو نمی کنم.'
‫'فکر می کردم عجیبم. نمی دونستم یه ‫جور بیماری روانی دارم. لعنت بهش.'
‫'من هیچ بیماری روانی ‫ندارم. بیماری روانی، کشک.'
‫و خودم رو مجبور کردم که دیگه انجامش ندم.
‫هنوزم هر شب گاز رو چک می کنم.
‫اما هر از گاهی، دو بار چکش می کنم،
‫و میگم، 'نه، تو دوباره ‫اون کثافت کاری رو شروع نمی کنی.'
‫'گورتو گم کن برو بخواب.'
‫فکر کنم، یه کم بیشتر از قبل بدبین شدم.
‫در هر... اجتماعی، یه کم بیشتر بدبینم،
‫از لحاظ احساسی، کمی ‫بیشتر بدبین هستم و، اوم…
‫از این چیزها زیاد داری.
‫اما موفقیت و قدرت یه ‫جورایی آدم رو منزوی می کنه،
‫و آدم گیج میشه چون شروع می ‫کنه به فکر کردن که، می دونی،
‫اگه من اینو و اونو داشته باشم، و ‫بتونم این کارو و اون کارو انجام بدم،
‫چطور میشه که همیشه خوشحال نیستم؟'
‫بعد می فهمی که هیچ کس همیشه خوشحال نیست.
‫چی کم داری؟
‫نمی دونم. دوست دارم یه خانواده ‫داشته باشم. دوست دارم ازدواج کنم.
‫و دوست دارم یه کم ثبات ‫عاطفی تو زندگیم داشته باشم.
‫تو اتوبوس تور هستم، و ‫تازه با این دختره بهم زدم،
‫و مکالمه تو اتوبوس این بود، می دونی،
‫'چه خوب می شد یه دختری رو ملاقات می کردم ‫که نمی دونست من یکی از چهره های معروفم.'
‫و بله، بله، بله.
‫و اینجوری بود که ایده ‫اومدن به آمریکا شروع شد.
‫من زنی رو می خوام که هم ‫ذهنم رو تحریک کنه هم جسمم رو.
‫کجا همچین زنی رو پیدا می کنی؟
‫در آمریکا.
‫صبح بخیر، همسایه های من!
‫هی، گمشو!
‫آره! آره!
‫تو هم گمشو!
‫ایده این بود زندگیش،
‫و پیچیدگی های پیدا کردن عشق ‫واقعی در یک سطح صادقانه.
‫هی پسر. چرا اینقدر نگران ظاهرت هستی؟
‫خب، من دارم سعی می کنم ‫توجه یه خانم جوون رو جلب کنم.
‫آها…
‫من سال ها با ریک بیکر کار کردم.
‫بنابراین وقتی می خواستم ادی ‫نقش یه پیرمرد یهودی رو بازی کنه،
‫می دونستم ریک می تونه این کارو انجام بده.
‫ستاره اون فیلم کیه؟
‫یه پسر جوونه به اسم ادی مورفی، فکر کنم.
‫اوه، خدای من. ازش متنفرم.
‫همون بچه پررو؟
‫- آره، همونه. ‫- اوه، اون افتضاحه.
‫اون افتضاحه.
‫اون نمی تونه بازی کنه.
‫دهن کثیفی داره.
‫و زشته.
‫وقتی یه صدا یا یه شخصیت رو می گیرم،
‫جوری که صدام در میاد، ‫می تونم کاملا از دستش بدم.
‫هیچ نشونه ای از صدام نیست.
‫لعنتی درست میگی!
‫شخصیت ها مثل آدم های واقعی هستند.
‫چه حس خوبی داره امشب اینجا بودن. چه…
‫یه دست برا خودتون بزنید. ‫شما خیلی دوست داشتنی هستید.
‫من همیشه طرفدار فیلم های گریم بودم.
‫یه گریم هایی هست، که ‫تبدیل میشن به یه آدم دیگه.
‫من همیشه به چیزهایی شبیه به این جذب می شدم.
‫و من اون چیزها رو بارها و ‫بارها و بارها و بارها تماشا کردم.
‫گوژپشت نتردام فیلمی بود که من ‫در بچگی همیشه تماشا می کردم.
‫'من یک مرد نیستم.'
‫'من یک هیولا نیستم.'
‫'من تقریباً به اندازه مرد ‫توی ماه بی شکل هستم.'
‫این زیباست. این چیه، مخمله؟
‫وقتی ما فیلم اصلی سفر به آمریکا را ساختیم،
‫در مهمانی بعد از اکران، ‫جسی جکسون به سمت من آمد،
‫و گفت: ‫'هی، می خواستم ازت تشکر کنم
‫به خاطر اینکه حواست به ‫بازیگران سیاه پوست مسن تر بود،'
‫آنها را در فیلم قرار دادی ‫و به آنها فرصت دادی
‫چون آن بچه ها ‫قراره ستاره بشن.'
‫من گفتم: 'درباره چی حرف می زنی؟' ‫او گفت: 'اون بچه ها توی آرایشگاه،
‫آنها خنده دار هستند، و آن بچه ها ‫به خاطر این فیلم مشهور می شوند.'
‫من گفتم: 'لعنتی، اون من بودم.' ‫او گفت: 'چی، اون تو بودی؟'
‫'حالا باید دوباره برم فیلم رو ببینم.'
‫اگر مردی می خواهد محمد علی صدا شود،
‫لعنت بهش، اینجا یک کشور آزاد است،
‫شما باید به خواسته او احترام بگذارید، ‫و آن مرد را محمد علی صدا کنید.
‫من یادمه که او ‫در محوطه استودیو پارامونت قدم می زد،
‫و او در نقش پیرمرد،
‫و هیچ کس مزاحمش نمی شد ‫یا به سمتش نمی آمد،
‫و او می توانست آزاد باشد.
‫خیلی سخته ‫که از این نوع شهرت جون سالم به در ببری
‫که ادی داشته و دارد.
‫من الان سه یا چهار بار ‫این رو با افراد تجربه کردم،
‫ام... جایی که آنها پسر هستند،
‫و بعد بوم، آنها سوپراستار می شوند.
‫آن سوپراستار شدن، ‫شما فقط ارزش زیادی پول پیدا می کنید،
‫و مردم از جهات مختلف ‫به سمت شما می آیند.
‫به چه کسی اعتماد می کنید، می دانید؟
‫'مورفی ارزش های طبقه متوسط ​​محکمی دارد،
‫اما از طرفی دیگر، او خیلی مغروره ‫که خودش رو نابود کنه.' جان لندیس.
‫درسته.
‫این خیلی زیاده که... به هیچ وجه نمی تونم... ‫در نابودی خودم دست داشته باشم.
‫من فکر می کنم شهرت...
‫او رابطه ای از جنس عشق و نفرت با آن داشت.
‫اون عاشق انرژی طرفدارا بود
‫شهرت بزرگتر از هر ماده مخدری است.
‫شنیدن فقط اینکه چقدر منو دوست داری
‫و چقدر من عالیم،
‫این می تواند بیشتر افراد را ‫تکان دهد، و این کار را کرده است.
‫مایکل و پرینس و ویتنی،
‫وجود داشت... طبیعت خود تخریبی داشتند.
‫بزرگترین نعمت من...
‫بزرگترین نعمت من ‫استعداد کمدی من نیست.
‫بزرگترین نعمت من، ام...
‫اینکه من... خودم را دوست دارم،
‫و من می دانستم که می خواهم چه کار کنم ‫خیلی، خیلی زود.
‫و به همین دلیل من ‫در هیچ تله ای نیفتادم
‫چون در... در ریشه...
‫در ریشه همه چیز، من خودم را دوست دارم.
‫می‌دونی، بهترین رپرها مثل بیگی و توپاک، ‫اون آدما تو دهه بیست زندگیشون مردن.
‫معلوم نیست چی میشدن. میدونی...
‫بزرگترین موفقیت در شو بیزنس، قبل از ‫هر چیز، زنده موندن از این آشغالا است.
‫مهم نیست چی میشه، باید... ‫باید ازش جون سالم به در ببری.
‫نه میتونی خودتو بکشی، نه ‫میتونی بذاری کسی تو رو بکشه.
‫فقط بودن در این دنیای فیزیکی، ‫میدونی، و بعد بهش اضافه میکنی،
‫تو یکی از چهره‌هایی، یه ‫نیروی برتر اون بالا هست.
‫یه سری چیزای دیگه هم داره اتفاق میفته.
‫و وقتی همه چی به هم ریخته، ‫خب، تمرکز کن، دعا کن.
‫مثل یه دیاپازون میمونه.
‫بهش ضربه میزنی و میلرزه، و میتونی برش داری
‫و انگشتات رو روش بکشی و ‫کاری کنی، میدونی، از لرزیدن بایسته.
‫دعا هم یه همچین چیزیه.
‫هی، مرد. نمیخوام جوری حرف بزنم ‫که، میدونی، مثل یه گورو به نظر بیام.
‫ممکنه مردم اون بیرون بشینن و ‫بگن، 'این یه گوروه.'
‫خیلی وقتا شده که من تو یه ‫موقعیت کاری دور و بر ادی بودم،
‫و انگار از بدنش خارج ‫شده و رفته تو نور سفید،
‫و داره به ما آدما نگاه ‫میکنه و کمک میکنه بفهمیم.
‫من یه فیلم بازی کردم، شب‌های هارلم، ‫که اون کارگردانیش کرد، و اونجا فهمیدم،
‫اون میدونه چی جواب میده و چی جواب نمیده.
‫تنها راهی که میری خونه ‫اینه که تیر بخوری،
‫داشتم یه صحنه بازی میکردم
‫که باید توش میمردم.
‫و اون گفت، 'میخوام بمیری.'
‫و بعدش، میخوام فقط برای ‫یه ثانیه زنده شی و بگی...'
‫احمق.
‫'...و بعدش بمیری.'
‫من انجامش دادم، و هنوزم خنده‌داره.
‫روزایی بود که کار نمیکردم، ‫و فقط میرفتم اونجا و میچرخیدم
‫و تماشا میکردم که چطور رد فاکس ‫و دلا ریس رو کارگردانی میکنه، مرد.
‫به تو هم میگفتم دستمو ببوس، ‫ولی احتمالا نمیتونستی اینکارو کنی،
‫گمشو، عوضی.
‫اما کارگردانی ریچارد، به آسونی ‫یه رویا بود که به حقیقت پیوست،
‫چون میدونی چقدر به ریچارد ‫پرایور احترام میذاره و دوسش داره.
‫- اون کیه؟ ‫- اون همون پلیسیه که داشتم بهت میگفتم.
‫کار کردن با کسی که تحسینش ‫میکنی... از بیرون که خونسردم.
‫ولی از تو انگار داشتم منفجر میشدم!
‫حالا، وقتی داشتیم شب‌های هارلم رو میساختیم،
‫میخواستم یه فیلم با چندتا از ‫قهرمانای قدیمی خودم بسازم.
‫سرتو میندازی عقب و ‫میگی، 'هیچ فرقی حس نمیکنم.'
‫رد بدون زحمت خنده‌دار بود.
‫خوب به نظر میرسی.
‫هیچ فرقی حس نمیکنم.
‫من رد رو دوست دارم.
‫بعدش اون یه داستان عبرت‌آموز ‫هم بود، چون ما مواد داشتیم،
‫اون چیزا در جریان بود، ‫مواد کشیدن و این چیزا.
‫بعدش وضعیت مالیش به هم ریخت،
‫چون وقتی رد اخراج شد، ‫مجبور شدم رد رو دفن کنم.
‫مجبور شدم ریک رو دفن کنم.
‫برای باک‌ویت سنگ قبر آوردم.
‫باک‌ویت سنگ قبر نداشت.
‫من همیشه دارم این آدما ‫رو دفن می‌کنم... دفن می‌کنم.
‫منظورم اینه، منو به هم ‫ریخت، این آدمایی که...
‫این همه شو بیزنس و ‫اینا، بعد وقتی فوت می‌کنن،
‫حتی پول دفن کردن این آدما هم نیست؟
‫خانواده‌هاشون کجان؟ این آدما کجان؟
‫خیلی از آدما اینجورین.
‫یکی از برنامه‌های ‫بی‌سروصدایی که ادی داره اینه که
‫میگه: 'هی، سیاه‌پوستا ‫فیلمی مثل این نداشتن.'
‫عشق باید تو رو شب قبل می کشوند به سمت خونه.
‫'ما باید این کارو بکنیم تا ‫بقیه هم بتونن این کارو بکنن.'
‫'و اگه بتونم از نفوذم استفاده کنم تا ‫اون در رو باز کنم، این یه چیز خوبیه.'
‫فکر نمی‌کنی وقتشه درباره ترفیع صحبت کنیم؟
‫چون ما زندگی
‫واکنش‌های خیلی شدیدی وجود داشت.
‫این از لس آنجلس تایمز هست. این نقد، میگه...
‫میگه: 'جذاب‌ترین جنبه بومرنگ، معلوم میشه،'
‫نه داستانش، بلکه ترکیب نژادی‌اش هست.'
‫میگه: 'این زحمت میکشه ‫تا یه دنیای معکوس خلق کنه
‫که توش آدمای سفیدپوست نامرئی هستن.'
‫آره، این یارو و لس آنجلس ‫تایمز قاطی کرده بودن
‫چون اونجا... هیچ... خب، ‫آدمای سفیدپوست تو فیلم هستن،
‫ولی هیچ، مثلاً، میدونی، مثلاً ‫نقش اصلی سفیدپوستی توش نبود.
‫و یه فیلم مثل پسرا تو ‫محله رو در نظر بگیرین،
‫هیچکس از اون فیلم ایراد ‫نگرفت چون یه فیلمی بود
‫که درباره یه چیز خشونت‌آمیز بود.
‫ولی یه چیز عادی بود، و یه کسب و ‫کار بود، 'آدمای سفیدپوست کجان؟'
‫'کی داره اون دفتر رو اداره ‫میکنه؟' میدونی، از این جور چیزا.
‫این از اون دسته چیزاییه که مردم میگن ‫عادت ندارن هنرمندای سیاهپوست رو ببینن
‫تو این نقش‌ها، برای همین... براشون ‫عجیب به نظر میرسه. ولی من داشتم میدیدم...
‫خب، بهتره بهش عادت ‫کنین چون من هیچ جا نمیرم.
‫آره.
‫من هیچ جا نمیرم.
‫هالیوود اون موقع، و تا همین امروز،
‫نیروهای منفی زیادی وجود داره.
‫ستاره‌های فیلم سیاهپوست همیشه ‫مجبور بودن از بین این همه مانع عبور کنن،
‫ولی اون موانع، حالت پیش‌فرض بودن.
‫سلام، من ادی مورفی هستم.
‫هر از گاهی، یه نفر ‫اونو میبینه و میگه، 'وای.'
‫'ادی اون موقع تو اسکار چرت و پرت میگفت؟'
‫من حتی درست قبلش گفتم، گفتم،
‫'احتمالاً هیچوقت برای گفتن ‫این حرفا اسکار نمیگیرم.'
‫و احتمالاً هیچوقت برای ‫گفتن این حرفا اسکار نمیبرم،
‫ولی، هی، چه اهمیتی داره، باید بگم.
‫و من رفتم... رفتم و انجامش دادم.
‫فقط میخوام بدونین، من این جایزه رو میدم،
‫ولی سیاه‌پوستا دیگه واگن ‫آخر جامعه رو سوار نمیشن،
‫و دیگه نمیخوایم عقب بمونیم، و ‫میخوام ما رو به رسمیت بشناسید.
‫اون گفت: 'باشه، انجام شد.' ‫من گفتم: 'کی باید اونجا باشم؟'
‫اون گفت: 'لازم نیست تا ‫حدود 9 یا 10 اونجا باشی'
‫چون آخرین جایزه ی شبِ، پس...'
‫روز بعد، انگار هیچی نگفته بودم.
‫هیچ عکسی از من تو مراسم اسکار نبود.
‫هیچ پوششی از من نبود. هیچ اشاره ‫ای به اینکه من اون حرف رو زدم نشد.
‫انگار اصلا تو مراسم اسکار نبودم.
‫و من هنوز اسکار نگرفتم.
‫من اسکار نگرفتم، و من همه کار کردم.
‫من همه نقشی رو بازی کردم و همه کاری کردم.
‫و من هنوز اسکار نگرفتم.
‫اما فکر نمیکنم بخاطر اون باشه.
‫فکر میکنم به عنوان یه ‫کمدین تو یه دوره انتقالی هستم.
‫حس میکنم کارهای دیگه ای ‫هست که میخوام انجام بدم،
‫و نمیخوام کارهایی رو که ‫قبلا انجام دادم، دوباره انجام بدم،
‫و میخوام انواع مختلف فیلم ها رو بازی کنم،
‫و میخوام کشف کنم که تو ‫این مرحله از زندگیم کجا هستم
‫چون تو چند سال اخیر ‫اتفاقات زیادی برام افتاده،
‫ازدواج و بچه ها و زندگی شخصی.
‫آره.
‫دوباره.
‫من بچمو میخوام، من بچمو میخوام...
‫بچه هام مرکز همه چیز هستن.
‫بعد از اینکه بچه دار میشی، ‫همه چیز درباره ی اونهاست.
‫قبلا شاید تا دو روز بیدار ‫میموندم قبل از اینکه بخوابم.
‫الان، دو قسمت از ساینفلد رو ‫میبینیم، و بعدش میریم استراحت میکنیم
‫من و پیج 14 ساله که با هم هستیم.
‫سگ ندارید؟
‫سگ داشتیم.
‫- و حالا گربه داریم. ‫- حالا گربه داریم.
‫هیچوقت فکر نمیکردیم که گربه داشته باشیم.
‫هیچوقت، هیچوقت، هیچوقت، تو ‫یه میلیون سال هم فکر نمیکردیم.
‫گربه اصلا اهمیت نمیده. فقط یه گوشه میشینه.
‫من... من با گربه بیشتر ‫از سگ وجه اشتراک دارم.
‫بعضی وقتا وارد یه اتاق میشی، گربه ‫فقط یه گوشه نشسته و به دیوار نگاه میکنه.
‫منم میگم: 'منم از این کارا میکنم.'
‫هی، این... این کاریه که من میکنم.
‫وای.
‫شلوارک های دهه 80.
‫همه چیز دهه 80.
‫یه بار یه نفر ازم پرسید، ‫میدونی، درباره ی فیلم ها.
‫میدونی، درباره ی میراثم.
‫غذای واقعی.
‫خوبه. چطوری؟ ‫خوبم، بابا.
‫گفتم: 'میراثم؟ میراث من بچه هامن.'
‫'این کاری نیست که تو محل کارم انجام دادم.'
‫من واقعا این حس رو دارم.
‫'اگه میتونستی تمام طعم ‫عشق رو تو هر لقمه حس کنی.'
‫- میتونی طعم عشق رو بچشی. ‫- میتونی طعم عشق رو بچشی.
‫- ببین چی... ‫- شرط میبندم امشب هیچکس مریض نمیشه.
‫هیچکس هیچوقت مریض نمیشه.
‫این... این دفعه.
‫شرط می بندم این دفعه هیچکس مریض نمیشه.
‫شنیدم یه نفر تو یه آهنگ اینو میگفت...
‫- فکر کنم شنیدم... ‫- و یه آدم باحال و مد روز بود.
‫میگم، تو اینستاگرامشون شنیدم.
‫هیچوقت تصمیم بدی نمیگیری.
‫وقتی آتیش گرفته بود، با دندوناش زدش.
‫گیتار شعله ور روی صورتش.
‫هی، جو
‫بیست و هفت.
‫در ۲۷ سالگی رفت.
‫و هنوزم دنیا داره وز وز میکنه.
‫ببینید، چطوری این کارو میکنه. ‫باعث میشه فیدبک بده. گوش کنید.
‫این. دیوونه کننده است.
‫این فیدبکه. اون از فیدبک مثل ‫یه نت روی گیتار استفاده کرد.
‫آره، این دیوونه کننده است.
‫بابا بی خیال.
‫من واقعا به دستاوردهای ‫برادرم افتخار میکردم.
‫روزهای قدیم رو یادمه، ‫قبل از اینکه این اتفاقا بیفته.
‫از آپارتمان رفتن به خونه توی لانگ آیلند...
‫تا اینکه، میدونی، این برادرو ‫داشته باشی که یه ستاره شد.
‫اما چون اون تو این کار خیلی خوب بود، ‫و من خیلی بهش افتخار میکردم، من مثل...
‫اگه نمی خندیدی، من خیلی احساساتی میشدم.
‫احتمالا بخاطر نخندیدن حسابت رو میرسیدم.
‫اینجوری... اینجوری حس میکردم.
‫هیچکس مثل چارلی نیست.
‫هیچکس اونجا از اون خنده دار تر نبود.
‫و بعضی از بزرگترین خنده ‫های زندگیم بخاطر چارلیه.
‫آره.
‫دلم برای برادرم تنگ شده.
‫من یه جورایی با مرگ کنار ‫میام، و وقتی مردم فوت میکنن.
‫مثلا، فقط یه لحظه لمسش میکنم... ‫هر از گاهی، یه خاطره ظاهر میشه.
‫و من لمسش میکنم.
‫و بعد حسش میکنم... این ‫چیزا دارن قل قل میزنن.
‫و بعد میگم، 'آها، باشه.' پس خیلی...
‫من فقط خاطرات کوچیک رو ‫لمس میکنم. نمیرم توش غرق بشم.
‫من باور ندارم که هیچوقت متوقف میشه.
‫من باور ندارم، مثلا، ‫که... مثلا، مرگ اینجوریه...
‫مثلا، میمیری و بعد از مرگ برمیگردی.
‫من فکر نمیکنم که هیچوقت بمیری. من ‫فکر میکنم، میدونی، فقط ادامه پیدا میکنه.
‫و همه اون هستن.
‫هر نیرویی که... میدونی، در مرکز همه چیزه،
‫همه اون هستن، میدونی.
‫پس این بدن فیزیکی خواهد مرد،
‫اما در مرکز اون، میدونی،
‫اون... هرچیزی که در مرکز ‫تو و اون و اون و همه هست،
‫اون ادامه پیدا میکنه، اون ‫فقط به رفتن و رفتن ادامه میده.
‫میدونی، بیشتر مردم فکر ‫میکنن دنیا این بیرون وجود داره،
‫و این واقعاً در درون داره اتفاق میفته.
‫بهشون گفتی که داری برای ‫شهردار شدن نامزد میشی؟
‫اولین چیزی که اگه ‫شهردار بودم تغییرش میدادم،
‫این بود که آدمای خاصی ‫رو تو جاهای خاصی میذاشتم.
‫این اولین قانونت میشد؟
‫'و حالا آدمای خاصی تو ‫جاهای خاصی خواهند بود.'
‫من وال رو وقتی ملاقات کردم که ‫بخاطر برف تو خونه ریک گیر افتاده بودیم.
‫ریک یه عالمه هنرمند داشت ‫که داشت روشون کار میکرد،
‫بیشتر آدمایی که طی این سالها بخشی ‫از این حلقه شدن، آدمای خاصی هستن،
‫و وال یه آدم خاصه.
‫ولی وال یه جورایی آخرین آدم خاصه.
‫طی این سالها، آدمای خاص ‫یا فوت کردن یا تبعید شدن.
‫از حلقه تبعید شدن.
‫هی، 'همیشه پارتی' رو ببین. رسیده به 123.
‫چی؟
‫- 123 میلیون؟ ‫- عجب دیوونه بازیه.
‫'چراغ قرمز'. ماه دیگه میشه 80 میلیون.
‫با یه تق، تق، تق ‫رو درت، اوه
‫چراغ قرمز، درست وایسا…
‫سر صحنه، اون می‌گفت، "یوتیوب داری؟"
‫من گفتم: 'آره، من یوتیوب دارم.' ‫اون گفت: 'من عاشق یوتیوبم.'
‫اون گفت: 'من همه ویدیوهای یوتیوب رو دیدم.'
‫هر وقت میومدم سر صحنه، ‫اون فقط داشت آهنگ پخش میکرد
‫و حال میکرد، و همه خیلی ‫خیلی هیجان زده میشدن.
‫به برنامه ریدیکولسنس خوش اومدید.
‫سه، دو، یک!
‫ریدیکولسنس، برنامه لذت ‫گناهکاری که همیشه تماشا میکنم.
‫فکر میکنم در واقع بهترین برنامه تلویزیونیه.
‫میدونی این برنامه منو یاد چی میندازه؟
‫مثل... کارگردان، جودوروفسکی رو میشناسی؟
‫فیلماش اینطوریه، همش یه سری تصاویر ‫شوکه کننده پشت سر هم پشت سر هم
‫حتی فرصت نمی‌کنی بگی... ‫سریع می‌ره سراغ چیز بعدی.
‫ریدیکیولسنس مثل نسخه کودکانه ‫تلویزیونیه فیلم جودوروفسکیه.
‫عاشقشم. عاشق اینم که اون ‫نشسته داره ریدیکولسنس تماشا میکنه.
‫این خیلی خنده داره.
‫خیلی خنده داره.
‫مغزش مثل یه آبکش میمونه. ‫یعنی، کلمه درستیه؟ آبکش؟
‫- یعنی، همه چیو جذب میکنه؟ ‫- آره، اسفنج.
‫اسفنج. مغزش مثل یه اسفنج میمونه.
‫اینجوری ادی رو توصیف ‫میکنم. مغزش مثل یه اسفنج میمونه.
‫من یه کمدین استندآپ نیستم.
‫مثلا، من...
‫میدونی، من بامزه ام، و ‫میتونم این کارو انجام بدم.
‫ولی من نمیبینم... نمیگم، 'من یه کمدینم.'
‫مثلا، نمیگم، 'من یه ‫بازیگرم،' یا 'من یه موسیقیم.'
‫من یه هنرمندم که میتونه خودش ‫رو به روش های مختلفی بیان کنه.
‫حساسیت معیاره، نه اینکه چقدر استعداد داری.
‫حساس ترین فرد هنرمندی خواهد ‫بود که بیشترین هماهنگی رو داره.
‫نمیخوام خیلی هنری بشم.
‫اگه بذاری میتونم خیلی هنری بشم.
‫من چیزی رو به زور نمیخوام.
‫من قایق پارو نمیزنم.
‫قایق پارویی نیست. قایق بادبانیه.
‫من اینجوری نیستم که... 'باید برم اونجا.'
‫من اینجوریم که...
‫من سوار یه قایق بادبانی هستم، و این...
‫بذار این نسیم رو بگیرم و این طرف برم.
‫من تلاشی برای چیزی ‫بودن یا رسیدن به جایی نمیکنم.
‫من فقط هستم.
‫جالبه.
‫اگه بتونی ۴۰ سال تو این کار باشی،
‫من میگم، 'خب، فکر کنم ‫یکم از موضوع دور شدیم.'
‫چون...
‫اسپید در آمریکا با دیوید اسپید.
‫دیوید اسپید یه برنامهٔ طنز تو 'پخش ‫زنده شنبه شب' در بخش اخبار اجرا کرد.
‫تازه فیلم 'خون‌آشام در بروکلین' اومده بود.
‫ببینید بچه‌ها. یه ستارهٔ ‫دنباله‌داره. یه آرزو بکنید.
‫آره. درسته. دقیقا.
‫تماشاچیا اونجا 'هو' کردن و بخاطر ‫گفتن اون حرف بهش پوزخند زدن، درسته؟
‫واسه همین ناراحت شدم، ‫احساساتم جریحه‌دار شد.
‫انگار داشتم میگفتم، 'هی، من از همونجام...'
‫مثل این بود که دانشگاه ‫خودت بهت تیکه بندازه.
‫به حرفه‌ام، نه به اینکه چقدر بامزه بودم...
‫منو یه ستارهٔ رو به افول خوند.
‫مثلا اگه الان یه همچین شوخی‌ای بود،
‫و دربارهٔ یکی دیگه از اعضای ‫گروه 'پخش زنده شنبه شب' بود،
‫و دربارهٔ این بود که چقدر ‫حرفه‌شون به فنا رفته، رد میشد.
‫تهیه‌کننده‌ها بهش نگاه میکردن، ‫'تو این شوخی رو نمیگی.'
‫بنابراین... اون شوخی از همهٔ مراحلی که ‫یه شوخی باید ازشون رد بشه، رد شده بود،
‫و بعد اون داشت تو برنامه میگفت، ‫میدونی، 'یه ستارهٔ رو به افول رو بگیر.'
‫واسه همین نگفتم، 'لعنت به دیوید اسپید.'
‫گفتم، 'اوه، لعنت به 'پخش زنده شنبه شب'، لعنت ‫به همتون. چطور میتونید این غلط رو بکنید ؟'
‫'شما... اینجوری دربارهٔ من فکر میکنید؟ ‫اوه، عوضی ‌های کثیف...' من اینجوری بودم.
‫و واسه همین بود که سال‌ها برنگشتم.
‫تو کار نمایش، بزرگترین ‫چاپلوسی رو دریافت میکنی
‫و بزرگترین زهر رو، و هردوشون دروغن.
‫هردوشون دروغن.
‫و اینجوریه که یه جورایی با ‫هیچی باقی میمونی، میدونی.
‫با این باقی میمونی، 'خب، ‫فکر کنم بهترین تلاشم رو کردم.'
‫و همون باید کافی باشه.
‫درسته؟ چی؟ همون باید کافی باشه.
‫آگاهانه، دارم میگم، میخوام یه ‫کاری کنم که بهشون نشون بدم که...
‫من مثل هیچکس تو این شهر نیستم،
‫و میخوام یه کاری کنم که هیچکس ‫دیگه... فقط من بتونم انجامش بدم.
‫فیلم خنده‌داره، ولی یه ‫چیز شیرین هم توش داره.
‫همهٔ عناصر اونجا هستن.
‫من داوطلب میشم که این پرندهٔ ‫پیر رو از بدبختیش نجات بدم.
‫کلتوس! حق نداری درباره ‫مامان اینطوری حرف بزنی.
‫نه، وایسا. لازم نیست منو ‫از دست کلتوس نجات بدی.
‫بزن بریم، کلتوس. بزن بریم.
‫کاری که ادی داره میکنه، همه ‫اون شخصیت های دیگه رو...
‫اون داره صداشونو توی ذهنش میشنوه.
‫اون حتی زمان‌بندی ‫درستشون رو هم رعایت می‌کنه.
‫منظورم اینه، آخه هر کدوم ‫ریتم و حجم صدای متفاوتی دارن.
‫اون یه جورایی هرکوله. ‫دوباره عضلاتتو نشون بده.
‫اوه، هرکول! هرکول!
‫قرار نیست که اسکار بدیم.
‫ما... نه، صبر کن، لعنتی. ‫قرار نیست اسکار بدیم.
‫اون... هر کدوم از این ‫شخصیت ها باید نامزد میشدن.
‫این شخصیت ها از اتاق گریم ‫شروع به شکل گیری می کنن.
‫هیچ آمادگی قبلی وجود نداشت.
‫وقتی ریک تقریباً نصف گریم رو انجام داده بود،
‫شروع می کرد ازم سوال پرسیدن.
‫فقط یه مکالمه با من شروع می کرد، می پرسید:
‫'چند تا بچه داری؟ کجا بزرگ شدی؟'
‫و من صداهای مختلف رو امتحان می ‫کنم تا ببینم چه صداهایی ازش در میاد.
‫مثلاً، وقتی داره این کارو ‫میکنه، تو کم کم می فهمی
‫چه صدایی با اون گریم جور درمیاد.
‫و تا آخرش، یه صدای مناسب و ‫همه چیز سر جاش خواهی داشت.
‫موانع زیادی وجود داشت. استودیو ‫گفت: 'ببینید، ما ادی رو دوست داریم.'
‫'ما فکر می کنیم اون خیلی با استعداده،'
‫ولی نمی دونم می تونه همه اون ‫شخصیت ها رو بازی کنه یا نه.'
‫'چطور این شخصیت ها رو تعریف ‫می کنه که با هم فرق داشته باشن؟'
‫اون باید برای به دست ‫آوردن این نقش تلاش می کرد.
‫خب، اون باید تست بازیگری می داد.
‫بعدش من خیلی هیجان زده شدم. ‫اون فقط گفت: 'آره، من انجامش می دم.'
‫حداقل چهار ساعت گریم ‫برای هر شخصیت طول می کشه
‫تا بتونی اون شخصیت رو بازی کنی.
‫یه دلیلی داره که هیچ کس ‫دیگه این کارو نمی کنه.
‫مثلاً هیچ استندآپ کمدینی ‫دلش نمی خواد این کارو بکنه.
‫ولی اون دلش می خواد این کارو بکنه.
‫ببخشید، من باید برم دستشویی.
‫من امشب خیلی جذابم!
‫ببخشید خانم. اجازه بدید من براتون برش دارم.
‫هووو!
‫اون اولین باری بود که من باهاش آشنا شدم.
‫سر صحنه فیلم پروفسور دیوانه. ‫در واقع، اون از کنارم رد شد،
‫و من نشناختمش چون لباس ‫شرمن کلامپ رو پوشیده بود.
‫راه رفت، بعد وایستاد و گفت: ‫'هی، مرد، تو خیلی باحالی.'
‫و من صداشو شنیدم... 'اوه!' و ‫بعد... 'اوه خدای من، این ادی مورفیه!'
‫پسره انقدر چاقه که هر ‫وقت برمیگرده، انگار تولدشه!
‫بعد برداشت های مختلف رو امتحان می ‫کردیم. اولش برداشت های مربوط به شرمن بود.
‫تا چند روز بعد، وقتی می خواستیم ‫صحنه های بادی لاو رو بگیریم...
‫مرد، انگار واقعاً جمعیت... ‫می تونستی حسش کنی.
‫میشه لطفاً صبر کنی تا ‫حرف اصلی رو بزنم، برادر؟
‫ببخشید، مرد. آخه تو خیلی باحالی!
‫همه با تشویق منفجر می شدن.
‫وقتی می گفتند 'کات'، همه ‫شروع می کردند به تشویق کردن.
‫انگار همه می دونستن، ‫انگار، مرد، این یه چیز خاصه.
‫لثه ها و دندون های رجی رو ببین.
‫انگار مادرش با آقای اد رابطه داشته.
‫هیچکس نمی دونست من ‫قراره یه اسطوره کمدی بشم.
‫همه می دونستن اون یه اسطوره کمدیه.
‫ولی اون واقعا یه چیز خاص بود.
‫کار کردن باهاش خیلی آسونه...
‫اوه لعنتی!
‫اگه تیز و آماده باشی.
‫اگه بری اونجا و دست و پا چلفتی باشی،
‫اونوقته که میره تو کاروانش.
‫میره دفترش و یه سری زنگ میزنه. ‫میره به آرنولد و اسلای زنگ میزنه،
‫و ون دام و جکی چان،
‫و بهشون میگه که نیزه ‫انداز بهتون سلام رسوند.
‫باوفینگر، اون نقش چند نفر رو بازی می کنه،
‫و هیچ لاتکسی روی صورتش نیست.
‫هیچ لباسی برای پنهان شدن پشتش وجود نداره.
‫اون جوهره شخصیت دیگه رو پیدا می کنه،
‫و اون رو بازی می کنه.
‫حاضری خودت رو تو یه فیلم نشون بدی؟
‫آره، فکر کنم. آره.
‫استیو مارتین، وقتی اومد با ‫من درباره باوفینگر صحبت کنه،
‫ما تو سان فرانسیسکو بودیم. ‫اون گفت: 'بیا بریم ناهار بخوریم.'
‫و من گفتم: 'اوه...'
‫نزدیک بود بگم، 'من اینجا ‫هیچ امنیتی ندارم. خب، من...'
‫نزدیک بود اینو بگم. و من هیچی نگفتم.
‫گفتم: 'اوه، باشه.'
‫و بعد پیاده رفتیم به یه رستوران،
‫حدودا ده بلوک از هتل دور بود.
‫می دونی، و مردم می گفتن، 'هی.'
‫می دونی، هر از گاهی می ‫گفتن، 'هی ادی، هی استیو.' و تمام.
‫انگار می گفتن، 'هی، تو ‫به محافظ احتیاج نداری.'
‫می تونی فقط راه بری، و، می ‫دونی، هیچکس قرار نیست تعقیبت کنه
‫و تیکه تیکه ات کنه یا هیچ کدوم از اون چیزا.
‫هر وقت دیدی یه نفر ‫داره تو خیابون تعقیب میشه
‫و جیغ و داد و اینا، تقریبا، تقریبا همیشه
‫یه جوون بیست و چند ساله است، و ‫یه نوجوون یا یه بچه داره جیغ می زنه.
‫وقتی که می رسی به... خیلی ‫کم پیش میاد طرفدارهای سی ساله
‫کسی رو تو خیابون تعقیب کنن ‫و جیغ بزنن و این کارا رو بکنن.
‫ولی تو سی سالگی فکر ‫می کنی، 'هنوزم میان دنبالم.'
‫نه، الان دیگه دنبالت نمیان.
‫الان اونا مادرن، و اصلا دنبالت نمیان.
‫وقتی اون برگشت
‫و داشت فیلم های خانوادگی می ساخت،
‫این همچنین نشونه ای بود ‫که ما هم می تونیم بزرگ شیم.
‫اون واقعا، واقعا، واقعا، واقعا باهوشه ‫در مورد اینکه چطور ارتباط برقرار کنه
‫با یه مخاطب کاملا جدید هر ده سال.
‫پدر بودنش بخشی از چیزیه که باعث تغییر...
‫انتخاب مطالبش شد.
‫اون از یه آدم خشن تبدیل شد به
‫یه آدم خانواده‌دوست، ولی ‫این... جادوش هنوز باقی مونده.
‫می‌دونی یه چیز دیگه که همه ‫دوست دارن چیه؟ پارفیت.
‫تا حالا شده به یه نفر بگی، ‫'هی، بیا پارفیت بخوریم،'
‫اون بگه، 'عمراً، من از پارفیت خوشم ‫نمیاد'؟ پارفیت خیلی خوشمزه‌ست.
‫نه!
‫ادی مورفی، خر...
‫این یکی از بهترین اجراهای تاریخ سینماست.
‫مثلاً اونجاش که میگه، 'من دارم وافل درست ‫می‌کنم.' همه‌ی اون چیزا خیلی خنده‌داره.
‫متاسفم، جایگاه حیوان سخنگوی ‫آزاردهنده قبلاً گرفته شده!
‫بزن بریم، شرک!
‫شرک؟
‫خیلی خوبه که تو یه فیلم خوب باشی
‫چون هیچ‌کس از اولش ‫قصد نداره یه فیلم بد بسازه.
‫پس وقتی یه فیلم می‌سازی، ‫و خوب از آب درمیاد،
‫هیچی لذت‌بخش‌تر از این نیست.
‫باشه، لازم نیست نگران چیزی باشی.
‫هویتت کاملاً پنهان می‌مونه. ‫فقط می‌خوام یه سوال ازت بپرسم.
‫کی بهت مواد داد؟
‫شرک.
‫شرک!
‫بعد از همه‌ی اون جلسات ‫شرک، سردرد شدیدی می‌گرفتم.
‫اون همه جیغ زدن و صد در صد انرژی گذاشتن.
‫همه‌ی اون کارا، انجام ‫دادنش خیلی خسته‌کننده بود.
‫آره، من هیچ‌وقت منتظر کار ‫کردن نیستم چون ترجیح میدم که...
‫ترجیح میدم خونه باشم و هیچ کاری نکنم.
‫هی، اینجا داره سرد میشه. ‫من این سقف رو می‌بندم.
‫وقتی این خونه رو ساختم، از ‫اجاره کردن خونه خسته شده بودم.
‫میومدم بیرون و فیلم می‌ساختم و ‫مجبور بودی یه خونه اجاره کنی.
‫کم‌کم به جاهای بزرگ‌تری نیاز پیدا کردم، ‫و اجاره‌ی این خونه‌ها خیلی گرون بود.
‫برای همین گفتم، باید یه ‫خونه اون بیرون بسازم.
‫این خونه برای جن‌زده شدن خیلی عالیه.
‫مثلاً ۱۰۰ سال دیگه، مردم ‫میگن، 'من صداشو اینجا شنیدم.'
‫من دور و بر این خونه می‌پلکم، مثلِ...
‫'من صداشو شنیدم. شنیدم ‫که داشت اون بالا می‌خندید.'
‫وقتی تازه طلاق گرفته ‫بودم، و اینجا تنها بودم،
‫و می‌دونی، این سقف‌های ‫بلند، و من خیلی ناراحت بودم،
‫و گفتم، 'این مثل خونه‌ی دراکولاست.'
‫گفتم، 'من... من... من دراکولام.'
‫اون یه دوره‌ی سه ساله‌ی بامزه بود
‫بعد از اینکه طلاق گرفتم، ‫و نمی‌دونستم باید چیکار کنم.
‫احتمالاً ۴۵ سالم بود... چهل...
‫و میگی، 'باشه،' و میگی، ‫'من میخوام دوباره برم کلاب.'
‫و به همه‌ی دوستای قدیمی، ‫همه‌ی مردهای قدیمی زنگ می‌زنی.
‫و همه‌مون میانسال بودیم
‫و سعی می‌کردیم مثل قدیما بریم کلاب.
‫من تو یه کلاب تو وگاس بودم.
‫داشتم از بین جمعیت رد ‫می‌شدم، که یه دختر دستمو گرفت.
‫برای همین برگشتم،
‫و دیدم یه دختر جوون... حدوداً ۲۱، ۲۲ ساله.
‫و من گفتم، 'هی.'
‫'هی، خانم جوان... حواست ‫باشه... هی، خانم جوان.'
‫من اونجا رفتم.
‫اون، خب، از دخترای منم جوون تر بود. مثل این بود ‫که بگم، 'هی، دیگه خیلی داری زیاده روی می کنی.'
‫گفتم، 'باشه، شاید وقتشه ‫دیگه به کلاب ها نرم.'
‫'هی، از این کارا نمی کنیم. ‫کدوم یکی از شما این کارو کرد؟'
‫هیچ وقت فکر نمی کردم، هیچ ‫وقت، که تو کالیفرنیا زندگی کنم
‫چون من... من یه آدم ساحل شرقی ‫هستم. خیلی ساحل شرقی بودم.
‫ولی اینجا رو دوست دارم.
‫شاید شبیه یه آدم کالیفرنیایی به نظر برسم.
‫می دونی، همه اون حرفا درباره سطح معنوی.
‫'سطح معنوی درونیه.'
‫گفتم، 'تو نمی تونی این چرت و ‫پرتا رو تو خیابونای نیویورک بگی.'
‫'می گن سطح معنوی درونیه...'
‫'بهتره با این چرت و پرتا ‫گورتو از جلوی چشمام گم کنی.'
‫اون بوی مصنوعی رو داشت ‫که تو بلاجیو پخش می کنن.
‫گفتم، 'اینجا خیلی خوبه.'
‫کمدین ها وقتی همه چی عالی نیست کار می کنن.
‫من به خونه ام می گم عمارت ‫سیاه چون همه چی... افتضاحه.
‫مثلا، من یه شیر آب تو ‫حموم دارم. فقط می ذارم...
‫آب می پاشه بیرون. منم همونجوری ولش می کنم.
‫چون اینطوری باحال می مونم. ‫می بینم مردم از حموم میان بیرون،
‫'فاکس دیگه چه کوفتیه...'
‫و اتاق بازی... اتاق بازیش داغون بود.
‫می دونم اونم نمی دونه من چی می ‫گم، چون همه بازیاش کار می کنه.
‫نباید همه بازیات تو اتاق بازیت کار کنه.
‫خانم پک-من باید یه دکمه اش کنده شده ‫باشه یا یه همچین چیزی تا تو باحال باشی.
‫وقتی داشتیم دختران رویایی رو می ‫ساختیم، من خیلی پرانرژی میومدم.
‫فکر می کنم بعضی وقتا خیلی هیجان زده می شدم.
‫هی، مرد. این یارو کیه؟
‫من فقط اون دانش رو می خواستم.
‫و وقتی دختران رویایی رو ‫می بینی، یه اجرای بی نقصه.
‫و می تونستی یه چیزایی از...
‫درد رو ببینی، می دونی... ‫از هر جا که داشت می گرفت.
‫من درست بعد از طلاقم ‫داشتم فیلم رو بازی می کردم.
‫پس داشتم این آشغالای ‫احساسی رو تجربه می کردم.
‫روی پرده، فکر می کنم خیلی چیزا واقعی بود،
‫و اون... اون، خب، درست همونجا بود.
‫پس من... من واقعا یه ‫درد واقعی رو تجربه کردم.
‫پس یه مقدار از اون تو فیلم مشخصه.
‫ادی مورفی با اولین گلدن ‫گلوبش از اونجا دور میشه،
‫برای بهترین بازیگر نقش مکمل ‫مرد، بعد از چهار نامزدی قبلی.
‫منظورم اینه، من فکر کردم ‫اونجا ادی مورفی واقعی رو دیدیم.
‫- من واقعی؟ ‫- آره، تو می تونی بازی کنی، می تونی بخونی.
‫داری خوب انجامش میدی، دوست من.
‫فیلم باحالی بود. تونستم ‫کارای مختلفی انجام بدم.
‫ولی اون من نبودم.
‫- اون من واقعی نیستم. ‫- تو واقعی نیستی؟
‫من هیچ وقت خودم واقعی ‫نبودم، هیچ وقت روی پرده.
‫خب، تو واقعی کی هستی، به خاطر خدا؟
‫اوه...
‫اون اومد پیش من و گفت...
‫'اوم، من این فیلمنامه دیوونه‌وار رو نوشتم.'
‫چون کمدی و گریم بود، مردم ‫به جنبه فنی‌اش نگاه نمی‌کردند
‫ولی اونا می‌خندن، و این همون چیزیه ‫که ما سعی می‌کنیم کاری کنیم انجام بدن.
‫درست زمانی بیرون اومد که تو ‫باید برای اسکار کمپین می‌کردی.
‫فقط، می‌دونی، آب رو کثیف کرد.
‫و اسکار می‌رسه به...
‫نبردن اسکار یا نبردن هیچ ‫جایزه‌ای برای من آزاردهنده نیست.
‫چیزی که ذهن منو به فاک میده اینه که ‫من لباس می‌پوشم و میام به این مراسم
‫چون من معمولاً به مراسم اهدای جوایز نمی‌رم.
‫این... هروقت می‌بازم، میگم:
‫'اینا منو مجبور ‫کردن این همه راه رو بیام.'
‫'می‌تونستم تو خونه ببازم. ‫من کلهم تو تاکسیدو لعنتی‌ام.'
‫'چه... چه اتلاف وقتی.' من ‫هیچوقت نمیگم، 'اوه، من نبردم.'
‫میگم، 'هی... منو الکی کشوندین اینجا.'
‫بردن چیزها همیشه فوق‌العاده‌ست.
‫ولی اگه نبرم، اصلا برام مهم نیست.
‫من هنوز میام خونه و... من هنوز صبحش ادی‌ام.
‫من در سال ۲۰۱۱ فیلم‌سازی رو متوقف کردم.
‫گفتم، 'بذار از فیلم‌ها یه استراحت کنم.'
‫داشتم فیلم‌های مزخرف می‌ساختم.
‫من گو-گامو می‌خوام!
‫منظورم اینه که، این مزخرفات ‫اصلا سرگرم‌کننده نیست.
‫دارن به من تمشک طلایی میدن.
‫فکر کنم اون یه تمشک طلایی بدترین ‫بازیگر تاریخ یا یه همچین چیزی بهم دادن.
‫گفتم، 'هی، شاید وقتشه... ‫شاید وقتشه یه استراحت کنم.'
‫فهمیدم که انگار، 'هی...'
‫'مردم متوجه نیستن که من استراحت کردم.'
‫پس گفتم، 'بذار از این مبل بلند شم ‫تا بهشون یادآوری کنم که من بامزه‌ام
‫و اینکه من از دور خارج نشدم.'
‫من به انتخاب خودم رو مبل‌ام.
‫و بعد گفتم، 'هی، میدونی چیه؟ گور ‫باباش. SNL بخشی از تاریخ منه.'
‫'من باید دوباره با اون برنامه ارتباط ‫برقرار کنم چون من از اونجا اومدم.'
‫اون اصطکاک کوچیکی که من با ‫SNL داشتم ۳۵ سال پیش بود.
‫من با دیوید اسپید هیچ مشکلی ندارم.
‫من با هیچ‌کس مشکلی ندارم.
‫و انگار گفتم، 'هی، بذار برم ‫SNL و همه چیو درست کنم.'
‫و این کارو کردم.
‫این ادی مورفیه.
‫برگشت به خودت.
‫خیلی عجیب بود چون من ‫بارها تو اون جلسه بودم.
‫من تو اون جلسه هستم. ‫داشتم با همه ملاقات می‌کردم.
‫داشتم فکر می‌کردم، می‌دونی،
‫«وای، حس می کنم این دفتر کوچکتر شده.»
‫او می دانست وقتی داشت به 'SNL' ‫برمی گشت، این برای دنیا چه معنایی دارد.
‫او فقط می داند که چه ‫معنایی برای همه ما دارد.
‫اولش داشتیم درباره تک گویی صحبت می کردیم.
‫و فکر می کنم لورن می خواست او ‫کاری کند که کمی شخصی تر باشد،
‫چون مردم فقط می خواستند ‫صدای صحبت کردن او را بشنوند.
‫فکر می کنم او کمی، نه نگران، بلکه ‫محتاط بود در مورد انجام یک تک گویی.
‫اتفاقاً، من به تازگی بچه دار ‫شدم. من یک پسر جدید دارم.
‫من الان ده تا بچه دارم.
‫نمی خواهم این را بگویم...
‫یازده تا، اگه کوین هارت ‫رو هم حساب کنی. چه خبره؟
‫شوخی می کنم. من کوین رو دوست دارم.
‫من کوین رو دوست دارم. ‫واقعاً کوین رو دوست دارم.
‫من عاشقشم. کمدی بود. عالیه.
‫این یک... این یک قسمت عالیه. یک شوخی عالی.
‫یادمه لورن بهم زنگ زد، 'بیا پایین.'
‫فکر کردم می خواهد به من بگوید ادی...
‫ادی کنسل کرده، و آنها ‫می خواستند من مجری باشم.
‫- هی، مرد. ‫- خانم ها و آقایان، کریس راک.
‫- هی، بیا دیگه. ‫- اینجا چیکار می کنی؟
‫فکر کردی این برنامه رو از دست می دم؟
‫بیا دیگه، مرد. دخترام عاشق لیزو هستند.
‫حتی با دست نوشته شده. نظرت چیه، آلیس؟
‫نمی دونستم کسی رو می شناسی که بتونه بنویسه.
‫می بینی، یک زن سفیدپوست؟
‫او داشت جکی گلیسون رو تقلید می کرد، مرد. داشت ‫آرچی بانکر یا یه همچین چیزی رو تقلید می کرد.
‫و باور کن، این کافیه، ای بابون بزرگ.
‫شنیدی چی گفت، آلیس؟
‫یادته وقتی 'بابون' یه نکته خنده دار بود؟
‫ریچ لیتل می خواد بیاد تو، و ‫می خواد بره... یه کاری انجام بده،
‫و میگه، 'تو یه بابون هستی، مگه نه؟'
‫او می خواد بهش بگه بابون.
‫چه خبر؟ حالت چطوره؟
‫یه حس نوستالژی شدیدی بهم دست ‫داد. همون حس 'روزهای خوش گذشته'.
‫هر از گاهی، با دوستات یا فامیلات میشینی،
‫درباره یه چیزی خاطره ‫بازی می کنی و حرف می زنی،
‫و بعد اون حس کوچیک بهت ‫دست میده، اون حس خوب، اون...
‫اون حس 'اون روزها، روزهای ‫خوشی بودند'، یه جور حس نوستالژی.
‫من یه هفته کامل اون حس رو داشتم.
‫چون این برنامه دقیقاً همونطوری ‫ساخته میشه که همیشه ساخته می شده.
‫من 36 ساله که به اونجا برنگشته بودم.
‫بنابراین، این دقیقاً مثل ‫این بود که، می دونی،
‫یکی داره میگه، 'خب، تو می ‫خوای برگردی به کلاس دوازدهم،'
‫و این برنامه تو برای اون روز.'
‫'تو... ساعت هشت ورزش داری.'
‫'این کمد قدیمیته.'
‫'اون کمد قدیمی منه. رمزش هنوز همونه.'
‫15، 26، 34.
‫این کمد من تو دبیرستان بود.
‫به نظر نمی رسه ادی اصلاً پیر بشه.
‫انگار شاید اون برنامه ‫رو پنج سال پیش ترک کرد،
‫یا ده سال پیش یا یه همچین چیزی.
‫به نظر نمیومد یه جدایی طولانی باشه،
‫فقط به خاطر اینکه خیلی ‫سریع و با تمام وجود برگشت.
‫و اگه بخوای بگی، اون فقط کفشاشو ‫درآورد و به خونه احترام گذاشت،
‫یه همچین چیزی، و فقط پرید تو.
‫آیا 'فکر میکنید چون سیاه‌پوستم ‫دزدیدمش' هم باز شده؟
‫- یه کم. ‫- اصلا برام مهم نیست. به دوربین نگاه کن...
‫'فکر میکنید چون سیاه‌پوستم دزدیدمش؟'
‫- بعد دوباره مستقیم به دوربین. دقیقا. ‫- آره.
‫یک، دو، سه، چهار.
‫اوه، تینگ یه خانم
‫اوه، تینگ یه خانم، اوه، تینگ یه خانم
‫وا-او-او، او-او-او
‫او-او-او، او…
‫اوکی!
‫و اون تیزرها رو انجام داد. مثلا...
‫ادی مورفی تیزرها رو سه شنبه انجام داد.
‫و لیزو داشت اونو میخندوند. و بعد ‫شنیدم که خنده جدیدشو انجام میده.
‫و یه جورایی یه خنده خیلی شدید بود.
‫اون باید به اندازه کافی ریلکس ‫باشه که از خودش لذت ببره.
‫ولی من تو اون لحظه متوجه ‫شدم، با خودم گفتم، 'اوه، عجب.'
‫انگار اون خنده‌شو کنار ‫گذاشته و یه خنده جدید داره.
‫بازی در ازای پول.
‫همه میخوان بدونن. تو کی هستی؟
‫درش بیار! درش بیار!
‫درش بیار!
‫سلام، من باکویت هستم. منو یادتونه؟
‫یه جوریه که نمیتونم توضیح بدم.
‫مثل اینه که تو سافاری باشی و ‫یه شیر رو تو حیات وحش ببینی.
‫خیلی ممنونم.
‫وای، خیلی عالیه که دوباره اینجا هستم و ‫میزبان 'پخش زنده شنبه شب' برای کریسمس هستم.
‫یو، اد مورف.
‫اوه، تریسی مورگان.
‫- خوش اومدی خونه، برادر. ‫- آره، مرد. آره. چه خبر، مرد؟
‫در واقع ایده لورن بود که ‫شپل و کریس رو بیاره و...
‫تریسی، و اون لحظه رو رقم بزنه.
‫و فکر کردم خیلی باحاله.
‫وقتی شروع کردیم به تمرین ‫مونولوگ، وقتی به پایین خط نگاه می کنم،
‫دیو چاپل، ادی مورفی رو می بینم،
‫کریس راک، و بعد کینن.
‫هر چهار نفرشون، اون چهار سوارکار،
‫یه جورایی اون بالا با هم ‫بودن، دیدنش یه چیز نمادین بود.
‫حتی بودن توی اون نمایش، یه جورایی بود که،
‫'باورم نمیشه...'
‫انگار 'باورم نمیشه این داره اتفاق می افته.'
‫اگه الان دارین اینو تماشا می کنین، ‫دارین به نصف بودجه نتفلیکس نگاه می کنین.
‫ممنون، نتفلیکس.
‫نه من. من همه میلیون هامو تو جاده درآوردم.
‫- منظورت تور رفتنه؟ ‫- نه، یه کامیون بهم زد.
‫یه لحظه ای بود، مثلا، توی تمرین،
‫اتاق گریم من چاپل و کریس راک رو داشت.
‫داشتن به ماماناشون زنگ می زدن که بهشون ‫بگن دارن نمایش ادی مورفی رو اجرا می کنن.
‫انگار توی اتاق گریم من، داشتم تماشاشون ‫می کردم که یه جورایی ذوق زده شده بودن.
‫اینو می بینین؟ به خاطر همینه که من ‫عاشق برگشتن به 'پخش زنده شنبه شب' هستم.
‫داشتن لحظاتی مثل این.
‫آخرین باری که هممون با هم بودیم کی بود؟
‫پنجشنبه پیش، خونه سینباد.
‫حالا، کدوم خنده دارتره، ‫سینباد، آرسنیو، یا خونه من؟
‫به نظر می رسه خونه شما محتمل ترین ‫جا برای اتفاق افتادن این موضوع باشه.
‫خونه شما محتمل ترین جاست.
‫یه چیز خنده داری در مورد ‫کلمه 'سینباد' وجود داره.
‫حالا، آخرین باری که هممون ‫اینجوری با هم بودیم کی بود؟
‫پنجشنبه پیش، خونه آرسنیو.
‫می دونی، من تا حالا خونه آرسنیو نرفتم.
‫- تو چه جور دوستی هستی؟ ‫- نه، اون چه جور دوستیه؟
‫- اون چه جور دوستیه؟ ‫- اوه، تو...
‫تمومش کنین.
‫این یکی از هیجان انگیزترین کاراییه ‫که فکر می کنم تا حالا انجام دادم.
‫- آره. آره. موافقم. ‫- آره، راستش.
‫موافقم.
‫به اوباما گفتم، برای ‫متوقف کردن جرم و جنایت،
‫باید اون برنامه پنیر دولتی ‫رو دوباره راه بندازیم.
‫سرعت سیاهپوستا رو کم می کنه. ‫بهت میگم، اینو تو شام خبرنگارا بهش گفتم.
‫- من هیچ وقت پنیر دولتی نخوردم. ‫- ادی، تو پنیر دولتی خوردی.
‫- تو اهل بروکلینی. ‫- ولی ما هیچ وقت پنیر دولتی نداشتیم.
‫آره، داشتی. من اینو باور نمی کنم.
‫من یه عکس گرفتم.
‫تو کامبوز داشتی. اون ‫از پنیر دولتی درست شده.
‫یادمه وقتی بچه بودم پنیر سوئیسی می خوردم.
‫یادمه ژامبون و سوئیسی می خوردم...
‫من تا حداقل 20 سالم نشده بود ‫پنیر سوئیسی رو کشف نکردم.
‫من ژامبون و پنیر سوئیسی خوردم...
‫تا حالا داستان جیمز براون ‫رو براشون تعریف کردی؟
‫- کدوم یکی؟ ‫- همون که هیچ کس یه میلیون دلار نداره؟
‫اوه، و اون به من گفت پولمو دفن کنم.
‫اون به من گفت، 'پولتو تو حیاط دفن کن.'
‫گفت: 'اگه پولت رو قایم نکنی، ‫دولت میاد و همه رو میگیره.'
‫گفت: 'فکر میکنی یه میلیون دلار داری؟'
‫گفتم: 'آره.' گفت…
‫زنش رد شد. گفت: 'هی، ‫فکر میکنه یه میلیون دلار داره.'
‫و اون این شکلی کرد.
‫گفت: 'هیچ سیاه پوستی تو ‫آمریکا یه میلیون دلار نداره.'
‫'تنها کسی که تو شو بیزنس یه ‫میلیون دلار داره، سیلوستر استالونه.'
‫بعد گفت: 'اگه یه میلیون ‫داری، هر چقدر پول داری،'
‫باید بری بانک.'
‫'و به بانک زنگ میزنی، پولت رو ‫از بانک میاری بیرون و دفنش میکنی.'
‫گفتم: 'چرا باید دفنش کنم؟' ‫گفت: 'دولت میاد پولت رو میگیره.'
‫گفتم: 'کجا پول رو دفن کنم؟'
‫گفت: 'یه تیکه زمین خوب ‫بخر و پول رو اونجا دفن کن.'
‫گفتم: 'مگه دولت نمیتونه زمینت رو بگیره؟'
‫گفت: 'اونا از پول خبردار نمیشن.'
‫'اونا نمیدونن پول کجاست.'
‫سالها بعد فهمیدم وقتی اون حرفها رو ‫میزد، 'انجل داست' مصرف کرده بود.
‫شروع برنامه ادی مورفی، پرتنش ‫ترین شروعی بود که تا حالا توش بودم.
‫تقریباً ترسناک بود، انگار که ‫حتماً باید خوب پیش میرفت.
‫و اگه بد میشد، ادی مورفی رو ناامید میکردیم.
‫الان ساعت 11:27 است.
‫بهترین چیزی که باید براش دعا ‫کرد، به جای پول و همه چیز…
‫دعا برای آرامش ذهنه.
‫ده ثانیه…
‫به دنبال آرامش ذهن باشید. ‫اگه بهش برسید، همه چیز دارید.
‫خانم ها و آقایان، ادی مورفی!
‫یکی از بهترین 'SNL'هایی ‫بود که تا حالا ساخته شده.
‫وقتی تموم شد، رفتم پیش لورن مایکلز،
‫و گفتم: 'همین الان باید استعفا بدی.'
‫'بهتر از این نمیشه.'
‫گفتم: 'ادی.' نگاهم کرد و گفت: 'چی شده؟'
‫گفتم: 'زندگیت یه دور کامل زد.'
‫- آره، داداش. ترکوندیم. ‫- ممنون، رفیق.
‫همه چیز از اینجا شروع شد.
‫برگشتن به 'پخش زنده شنبه شب'…
‫- عالی بود. ‫- فوق العاده.
‫…تجربه خیلی خوبی بود.
‫انرژی خلاقیتم، همه چیز ‫دوباره تا آخر زیاد شده بود.
‫انگار که میگفتم: 'هی، من میخوام کار کنم.'
‫فکر میکنم خیلی وقتا انتظار داریم ‫کمدین ها فقط راه برن و جوک بگن،
‫و همیشه بامزه باشن.
‫و وقتی اینطور نیستن، شما…
‫یادتون میاد که این شغلشونه.
‫اون خیلی ساکت کارهای ‫قبل از اجراش رو انجام میده.
‫هچ، مچ، اسمچ و اسکرچ.
‫وک، جک، سمک. کرک... هو...
‫متاسفم. میشه دوباره بریم؟
‫یه دفعه برمیگرده، و آماده ‫میشه و بنگ، بنگ، بنگ.
‫من واقعاً از فیلم 'دولمایت' ‫تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫هر وقت بخوای میتونی انجامش بدی.
‫اون هنوز شبیه یه مرد اول جذاب به نظر میرسه.
‫اما من همچنین حس می کنم که اون ‫یه دوره شان کانری خواهد داشت،
‫مثل اواخر شان کانری،
‫جایی که اون تو هفتاد و هشتاد ‫سالگیش کارهایی رو انجام میده
‫که فوق العاده خواهد بود.
‫بعدی جرج کلینتون رو انجام میدم.
‫این یکی قراره سخت باشه.
‫من بازرس کلوزو در پلنگ صورتی بعدی هستم.
‫صبر کن، چی؟
‫چیزهای زیادی هست، و من باید توش غرق بشم.
‫سوال قرن اینه که آیا ادی ‫دوباره به صحنه برمیگرده؟
‫آیا اون دوباره استندآپ کمدی اجرا میکنه؟
‫سطحی که اون این کار رو انجام داد، ‫وقتی انجامش داد، روی مردم حک شد.
‫و کمدین هایی که جوان بودن، که نوجوان بودن،
‫یا شاید کمی جوون تر وقتی ‫که اون خیلی محبوب بود...
‫اوم... اون برای اونها الگو بود.
‫اون خودشه.
‫اگه یه روز به سرم بزنه، دوباره انجامش میدم.
‫فکر میکنم دلیل اینکه مردم در موردش ‫نگرانن، اینه که یه جورایی مثل اینه،
‫میدونی، اگه تو، مثلا، ‫طرفدار جیمی هندریکس بودی،
‫میدونی، جیمی هندریکس نمرد،
‫اما اون فقط گیتارش رو میذاره ‫زمین و یه روز از نواختن دست میکشه.
‫و بعد میره و شروع میکنه ‫به ساختن، میدونی، فیلم،
‫دکتر دولیتل و همه این مزخرفات.
‫و تو میگی، 'هی، جیمی، ‫دوباره گیتارت رو میزنی؟'
‫اون میگه، 'اوه، آره، بالاخره.' و ‫بعد دیگه هیچوقت برش نمیداره.
‫انگار که، خب تو میدونی اون میتونه بنوازه.
‫'میدونم اون میتونه بنوازه. چرا نمیزنه؟'
‫مخصوصا اگه تو اون بیرون داری سعی میکنی ‫همیشه بنوازی، میری اون بیرون و مینوازی.
‫اون میگه، 'چرا تو هم نمیای ‫بنوازی؟ بیا با ما بزن بریم.'
‫انگار که، 'من خوبم.'
‫میدونی، اون یارو بیشتر ‫از کل عمر من معروف بوده.
‫خیلی جالب میشه که بشنویم اون چی میخواد بگه.
‫دنیا از نظر اون چطوریه.
‫میدونی، ما از نظر اون چطور به نظر میرسیم؟
‫اوه، فهمیدم این چیه. اینها ‫عروسک های شکم پرکن هستن.
‫وای!
‫تاریخچه طولانی از کمدین ها ‫وجود داره که فکر میکردیم خنده دارن
‫وقتی جوون بودن.
‫و بعدا فهمیدیم وقتی پیرتر ‫شدن خیلی خنده دارترن.
‫اون قرص رو تو شکلات گذاشتی؟
‫حالا، ببین، چطوری از من میپرسی ‫که آیا من قرص رو تو شکلات گذاشتم،
‫وقتی میدونی که من قرص ‫ها رو تو شکلات گذاشتم؟!
‫هی، رفیق، شماها سنگ تموم گذاشتین.
‫میدونی، برای ادی با هر کمدین ‫دیگه ای در تاریخ فرق میکنه.
‫اون یکی از، میدونی...
‫دو، سه نفر... یه نفر،
‫که اونقدر پول زیادی بهش دادن ‫تا کارش رو شروع کنه، میدونی؟
‫لعنتی، اینجا مال توئه؟
‫خب، لعنت به من.
‫من قرص رو تو دهن گذاشتم.
‫لعنت به شکلات.
‫آره.
‫و اون پاول مونیه، رفیق.
‫ما پاول مونی، ریچارد ‫پرایور و بیل کازبی رو داریم.
‫این یارو عقلشو از دست داده.
‫این چیزیه که مونی میگه.
‫تو مستند، اون سه تا عروسک ‫سیاهپوست رو نشون داد، رفیق.
‫سیاه، من تو قبرم چرخیدم، رفیق.
‫میخوام اونا رو اینجا بذارم.
‫تا هر سه تاشون رو با هم داشته باشم.
‫اون چشمای ریچارد.
‫آره، اون واقعا ریچارد خوبی رو درست کرد.
‫- نگاه کن. ‫- تو طبقه بالایی، توی کشو هستی.
‫حالا چرا من تو کشو هستم، و اونا بیرون؟
‫- من اینجام. ‫- اون اینجاست.
‫منو تو کشو گذاشتی. ‫وایسا ببینم، اوه، اون کیه؟
‫- به وال نگاه کن. ‫- اوه، به وال نگاه کن.
‫اوه، این چیه؟
‫اینا دیگه کین؟
‫اوه، شماها ریچارد پرایور رو اینجا میبینید؟
‫اونا حتی نمیدونن ریچارد پرایور ‫و بیل کازبی، پاول مونی کین.
‫اوه، باید بدونن.
‫از این زاویه، شبیه اینه که…
‫شبیه چی؟ شبیه کی؟
‫مثلاً، بیل کازبی داره... مخ‌تو می‌زنه.
‫مثلاً داره سعی می‌کنه باهام حرف بزنه؟
‫اوه ها ها ‫چی می‌گی، بیل؟
‫به حرفایی که شنیدی گوش نده.
‫من توانایی مهربانی و محبت به تو رو دارم…
‫میخوام پودینگ ژله‌ایمو بهت نشون بدم.
‫بهش نگاه کن.
‫میخوام پودینگ ژله‌ایمو بهت نشون بدم.
‫من آدمای زیادی رو میشناسم که از چیزای عجیب و ‫غریب زیادی تو زندگیشون جون سالم به در بردن.
‫اما زنده موندن در نقش ‫ادی مورفی یه موفقیت بزرگه.
‫وقتی مادرت بهت
‫یه کاسه پودینگ ژله‌ای میده، چی میگی؟
‫برام مهم نیست.
‫نه، چون ببین، من تو شکلات مردم قرص نذاشتم.
‫سیاه، خودت میدونی که اون ‫قرص رو تو شکلات گذاشتی، سیاه.
‫آره، این تمام چیزیه که تا الان دارم.
‫می خوام روش کار کنم.
‫یه بند دوم هم بهش اضافه کنم.
‫و یه... پل.
‫و یه... قسمت اوج.
‫برای بچه ها که یه چیزی ‫داشته باشن باهاش برقصن.
‫نظرت چیه؟