‫« ماه آبی »
‫«هوشیار و پرانرژی بود و بودن در کنارِش حال می‌داد ‫اسکار همرستاین دوم»
‫«غمگین‌ترین آدمی بود که به عمرم دیدم ‫میبل مرسر»
‫♪ تلگراف کردم و زنگ زدم ♪
‫♪ یه نامه‌ی هواییِ ویژه هم فرستادم ♪
‫آره، می‌دونم
‫♪ جوابش خداحافظی بود، ♪ ‫♪ حتی هزینه‌ی پستش هم رو دستم موند ♪
‫♪ فقط یه بار عاشق شدم و ♪
‫♪ اون یه بار هم عاشق تو شدم ♪
‫قافیه‌ی سه‌تایی
‫♪ هر اتفاقی که برام میفته... ♪
‫گندش بزنن
‫آره
‫رادیوی دبلیوکیو‌ایکس‌آر خبر درگذشتِ
‫یکی از برجسته‌ترین ترانه‌سرایان آمریکا،
‫لورنز هارت، که شب گذشته در
‫بیمارستان داکترز در منهتن
‫بر اثر عوارض ذات‌الریه ‫فوت کرده را اعلام می‌کند
‫آقای هارت تنها ۴۸ سال داشت
‫بیش از ۲۰ سال هارت و شریکش، ‫ریچارد راجرز که
‫آهنگسازی می‌کرد و ‫هارت که ترانه می‌نوشت،
‫در نتیجه‌ی ادغام نبوغ خودشون
‫دست به خلقِ مجموعه‌ی موفقی از ‫موزیکال‌های کمدی زدن
‫گاهاً از این دو به عنوان ‫«گیلبرت و سالیوان» آمریکا یاد میشه
‫از راجرز و هارت با ترانه‌هایی نظیر
‫ولنتاین بامزه‌ی من، ‫خانم من یک خانه‌به‌دوشه،
‫کجا و کِی،
‫با شعری در قلبم، عاشقانه نیست؟
‫قلبم وایساد، افسون‌شده،
‫نمی‌دونستم ساعت چنده، منهتن،
‫و ماه آبی یاد میشه
‫« هفت ماه قبل » ‫« ۳۱ مارس ۱۹۴۳ »
‫♪ ا‌کلا، ا‌کلا، ا‌کلا، ا‌کلا، ا‌کلا، ♪
‫♪ ما به این سرزمین تعلق داریم ♪
‫الان به اون «سرزمین عظیم» می‌رسه
‫♪ جایی که بهش تعلق داریم ♪ ‫♪ یه سرزمین عظیمه ♪
‫♪ و وقتی که میگیم ♪
‫♪ یاو! آیی‌پیوییه! ♪
‫♪ منظورمون اینه که ♪
‫♪ «اوکلاهما، داری خوب پیش میری!» ♪
‫من نوشیدنی‌لازم‌ام
‫♪ اوکلاهما! ♪
‫« رستوران و کبابی ساردی »
‫واسه بار آخر میگم، ‫اون نامه‌ها رو بذار رو میز
‫«اگه لازلو و آرمانی که ‫براش می‌جنگی اینقدر برات مهمن،
‫پس، هیچی جلودارت نیست»
‫خیلی‌خب، بذار کارت رو راحت کنم
‫«یالا، بزن. اینجوری در حقم لطف می‌کنی»
‫یادت نره، ‫اسلحه رو سمت پات نشونه گرفتم
‫هرجای دیگه رو بزنی ‫بیشتر دردم می‌گیره
‫خداوندا!
‫چند بار این فیلم رو دیدیم؟
‫بدترین دیالوگ کازابلانکا؟
‫«خب، رویه شکسته شده»
‫آخه «خب، رویه شکسته شده»؟
‫چطور میشه رویه رو شکوند، لامصب؟
‫اونجا تو هالیوود ‫مگه انگلیسی حرف نمی‌زنن؟
‫ولی نمیشه عاشق کلود رینس نبود
‫- نقطه‌ی عطف فیلم خودش بود ‫- شک نکن
‫می‌دونی چرا اینقدر خوبه؟
‫چون هم رهبره و هم قدش کوتاهه
‫که ثابت می‌کنه ‫می‌تونی جفتش باشی و
‫من هم عاشق همینم
‫به ایلسا میگه:
‫«بانو، این از اون دسته مردهاست که ‫اگه من یه زن بودم و
‫تو رابطه بودم، ‫عاشق ریک می‌شدم»
‫خوب بهش فکر کن
‫آخر فیلم پیش کی می‌مونه؟
‫با کی دست تو دستِ هم توی مه میرن؟
‫منظورت اینه که ریک و سروان رنو...
‫فکر کردی اونجا توی
‫سربازخونه‌ی فرانسه‌ی آزاد ‫توی برازاویل چه خبره؟
‫این همون سکانسیه که ‫نمی‌تونن بهت نشون بدن
‫خیلی‌خب. بهترین دیالوگ کازابلانکا؟
‫«هیچکس تابحال اینقدر عاشق من نبود»
‫خارق‌العاده نیست؟
‫شیش کلمه. ‫هیچکس تابحال اینقدر عاشق من نبود
‫واقعاً کی اونقدری که باید ‫بهش عشق ورزیده شده؟
‫کی نصف چیزی که باید ‫بهش عشق ورزیده شده؟
‫یه پیک برام می‌ریزی؟
‫لری، خودت گفتی تحت هیچ شرایطی...
‫فقط می‌خوام تماشاش کنم
‫می‌خوام سنگینی رنگ ‫کهرباییش رو تو دستم حس کنم
‫- گفتی تحت هیچ شرایطی... ‫- بریز اون نوشیدنی رو
‫گفتم الیزابت چی بهم گفت؟
‫امشب قراره اینجا ببینمش
‫- منظورت همونیه که... ‫- ادی، ادی، ادی
‫- چیه؟ ‫- لاأقل یکم حفظ ظاهر کن
‫مادرش ممکنه هر لحظه از در بیاد تو
‫- شرمنده ‫- جدی میگم
‫واقعاً این دختر رو دوست دارم
‫این خط و این نشون، ‫قضیه فراتر از دوست داشتن
‫- فراتر از دوست داشتن مگه چیزی هم داریم؟ ‫- خودم هم نمی‌دونم
‫ذره‌ای لیاقتش رو ندارم،
‫ولی همیشه همینه دیگه، مگه نه؟
‫«ستایش غیرمنطقی»
‫عبارتیه که خودش گفت
‫از قضا شاعر هم هست. ‫بهت گفته بودم؟
‫یه پیک آب گازدار میدی؟
‫می‌خوام به یکی زل بزنم و ‫اون یکی رو بخورم
‫پس، این دختره...
‫تو واقعاً... می‌دونی،
‫با یه دانشجوی ۲۰ ساله رفتی تو رابطه؟
‫قضیه پیچیده‌تر از چیزیه که فکر می‌کنی
‫بذار بطری باشه
‫مثل یه شعر مصوره
‫تو که هیچی راجع‌بهش بهم نمیگی
‫می‌دونی امسال هدفِ پنهونی من چیه؟
‫- چیه؟ ‫- جدی میگم. واقعاً
‫هدف پنهونیم اینه که اینقدر ترسو نباشم
‫- الیزابت وایلند. برای... ‫- اونا واسه منن!
‫خدایا! همین چندتا شد پنج دلار؟
‫بعلاوه‌ی هزینه‌ی ارسال، بله
‫لورنز هارت؟
‫فکر کنم این اسم رو یه جایی شنیدم
‫پس، این یه دلار انعام ‫واسه شیرین‌زبونیت، بچه‌جون
‫روال کار شکسته شد
‫هی، این رو خودش بهم داد
‫از نیوهِون ارسالش کرد
‫چون گفتم یه چیزی می‌خوام که
‫لمسش کرده باشه
‫خداوندا! انگار دوباره ۱۷ سالمه
‫با این تفاوت که هیچوقت ۱۷ سالم نبود
‫مستقیم از کودکی به فرسودگی رسیدم
‫ادی، یه مشروب به این بچه بده
‫نه، ممنون. الان سر کارم
‫خدایا، سر کارت باید نوشیدنی بخوری دیگه
‫اسمت چیه؟ اِسوِن، درسته؟
‫- تروی ‫- چی از این بهتر؟
‫ببین، اِسون، امشب بیکاری؟
‫ادی، میشه یه پیک ‫نوشیدنی به این بچه بدی؟
‫- باشه ‫- چون امشب قراره
‫خونه‌مون یه مهمونی بزرگ بگیرم
‫همه‌ی اهل نمایش قراره اونجا باشن
‫گروه موسیقی گلدن گیت کوارتت رو رزرو کردم
‫جدی میگم
‫می‌خوام تو هم بیای، ‫یکی از دوستات هم بیار،
‫یکی نه، ده دوازده نفری رو بیار
‫قراره از اون مهمونی‌هایی بشه که ‫تو عمرت ندیدی
‫آدرسم توی آردزلیه، بلدی دیگه؟ ‫خیابون ۹۱اُم، جنب پارک
‫به مسئول پذیرش بگو
‫از مهمون‌های لورنز هارت هستی
‫باید رمز عبور هم بلد باشی
‫آماده‌ای که رمز رو بهت بگم؟
‫«هیچکس تابحال اینقدر عاشق من نبود»
‫آروم بخور!
‫جه منظر زیبایی
‫شما نمی‌خوری؟
‫♪ بعد از این که یه لیتر برندی خوردم ♪
‫♪ مثل گل آفتاب‌گردون بلند میشم ♪
‫این آهنگه رو شنیدی؟
‫نه، نه
‫♪ ولنتاین بامزه‌ی من، ♪ ‫♪ ولنتاین زیبا و طناز من ♪
‫راستش، خیلی رادیو گوش نمیدم
‫تو که گفتی اسمم رو شنیدی
‫یعنی حتی یکی از آهنگ‌های
‫- راجرز و هارت رو نشنیدی؟ ‫- درسته...
‫فقط یادم نمیاد...
‫♪ به منهتن و برانکس و استتن... ♪
‫خیر سرمون روی جلد مجله‌ی تایمز بودیم!
‫عکسم روی دیوار اینجا...
‫ادی، عکس من کو؟
‫جابجاش کردن
‫- یعنی چی... ‫- خیلی‌خب،
‫این یکی رو چی؟
‫♪ ای ماه آبی ♪
‫این یکی رو شنیدم!
‫♪ دیدی که تک و تنهام ♪
‫بدون رؤیایی در قلبم
‫بدون عشقی که مال من هست
‫مسخره‌ترین شعریه که نوشتم!
‫- خودت نوشتیش؟ ‫- اصلاً قرار نبود...
‫اسمش هم این باشه
‫این آهنگ رو دوست دارم
‫انعامم رو پس می‌گیرم
‫مهمونیم رو نپیچونی‌ها، اِسون!
‫چند شب پیش، دکتر بندر
‫بعد از این که بهش گفتم ‫از ویوین خاستگاری کردم و
‫باز هم جواب رد بهم داد،
‫بهم گفت: ‫«لری، تکلیفت رو مشخص کن»
‫«بالاخره نفهمیدم ؟»
‫بهش گفتم: «دُکی، من نیستم »
‫ازم پرسید این دیگه چه کوفتیه
‫بهش گفتم: ‫«یعنی می‌تونم به طور مساوی
کار هام بکنم
‫لری! خانم اینجاست!
‫خانم‌ها هم می‌تونن از ‫جفت دست‌هاشون استفاده کنن
‫اما واسه شاعر بودن باید
‫یه جورایی خفن باشی، مگه نه؟
‫باید از هر قشری روی کره‌ی خاکی
‫تو وجودت جا داشته باشن
‫آقایون، خانم‌ها، اسب‌ها
‫چطور می‌تونی صدای هم‌خوانی جهان باشی،
‫وقتی همه‌شون رو تو وجودت نداری؟
‫ادی، به یه کارگر
‫مصمم و سرسخت چی میگن؟
‫خسته‌ ناپذیر
‫سلامتی گذشته‌ی بزرگ و باشکوه که ‫توش همه چی اهمیت بیشتری داشت
‫به نواختن ادامه بده. ‫کارت درسته.
‫- ممنون. من تو مسیرِ آهنگ‌ساز شدنم ‫- تو مسیر؟
‫با اتوبوس میری یا با قطار؟
‫بهتره اسمت رو یادداشت کنم ‫اگه یه وقت به یه همکار جدید نیاز پیدا کردم
‫هی، به افتتاحیه‌ی امشب رفتی؟
‫اکلاهما! تازه با علامت تعجب
‫یه فکت بگم. هر عنوانی ‫که علامت تعجب بخواد،
‫نباید سمتش رفت
‫گفتی اسمت چیه؟
‫مورتی ریفکین. ولی به خودم میگم مورتی رافرتی
‫عمراً کسی حدس بزنه یهودی هستی
‫نظرت درباره اکلاهما چی بود؟
‫نظر من چی بود؟
‫خب ناکلز،
‫ناکلز اوریفکین، اینجوری قراره صدات کنم،
‫توی پیش‌نمایش‌های نیو هِیوِن ‫دو بار نمایش رو دیدم،
‫وقتی هنوز بهش می‌گفتن «ما که رفتیم!» با علامت تعجب
‫و مطمئن بودم دیک قراره بهم زنگ بزنه و بگه
‫«لری، توی بد دردسری افتادیم
‫می‌خوام نمایش رو بانمکش کنی. ‫تیکه‌های کمدی بزرگی نیاز داریم»
‫منم آماده بودم که بگم،
‫«دیک، به جای این آمریکایی‌بازی‌های عامه‌پسند
‫بیا یه نسخه‌ی طنزش رو بسازیم!»
‫هیچی نشده داشتم توی ذهنم ‫متن آهنگ می‌نوشتم. نمی‌تونستم دست بردارم
‫باهاتون تماس گرفت؟
‫شوخی می‌کنی؟ زیادی مشغول نوشتنِ کارهای هیت بیشتر بود
‫امشب روی صندلی لژم نشستم و
‫اکلاهومو، با علامت تعجب رو تماشا کردم...
‫که با نورهای صورتیش اکلیل می‌ریخت
‫و اون همه کلاه گاوچرونی و کمندچرخوندن داشت،
‫و از دو چیز کاملاً مطمئن بودم
‫هم خیلی پُرفروش بود
‫و هم خیلی آشغال از نظر کیفی
‫دوستم توی پیش‌نمایش‌ها دیدش،
‫گفت یکی از بهترین اجراهاییه که تا حالا دیده
‫اجرا از هر سطح ممکنی شیّادانه است
‫صحبتم از روی حسادت نیست، باشه؟
‫امشب اون اجرا رو دیدم ‫و یه غرق شدن بزرگی توی قلبم حس کردم
‫و تمام دور و بری‌هام داشتن غش‌غش می‌خندیدن. ‫به جوک‌های درجه سه می‌خندیدن
‫می‌خواستم تماشاگران رو از شونه بگیرم و بگم
‫«به چی می‌خندین؟ بیخیال! بیشتر بخواید ازشون!»
‫راجرز یه نابغه است
‫بدون یه لحظه تردید میگم
‫تو نوازنده پیانویی. می‌دونی حق با منه
‫آره، کارش خیلی خوبه
‫خیلی خوبه
‫هیچکس دامنه‌ی کاری و هوش اختراع اون رو نداره،
‫ملودی‌های مردونه و اوج‌گیرنده‌ای که مثل چکش‌های بادی همین‌طور روی هم بالا می‌رفتن
‫راجرز یه بیرحمه،
‫ولی می‌تونه یه ملودی رو به حالت شناور در بیاره،
‫نشونه‌ی هنر عالی هم همینه، شناور شدن
‫♪ یه حس قشنگی دارم ♪
‫لحظه‌اش اونه. شنیدی؟
‫وقتی ستون‌فقراتت برق می‌زنه
‫و کل سازوکارِ آهنگ‌سازی ناگهان از جاذبه جدا می‌شه
‫شاید پنج نفر روی سیاره باشه ‫که بتونه از پس این کار بر بیاد،
‫اون هم یکی‌شونه
‫بعدش... ترانه از اسکار همرستین دوم
‫از اسکار چی بگم؟
‫هر لحظه قراره با گام‌های بلند سروکله‌اش پیدا بشه،
‫کلِ ۲.۲۲۰ متر هیکلش،
‫و می‌دونی، دیک عمداً این بار یه قدبلند رو انتخاب کرده،
‫خودت می‌دونی
‫ولی از اسکار چی بگم؟
‫خیلی خاکیه،
‫و بیا قبول کنیم، ‫اکثرمون خاکی هستیم
‫ولی یه لحظاتی هست که قسم به خدا،
‫لحظاتی توی کارم وجود داره
‫که یه چیزی بزرگتر از خودم درست کردم
‫موافقم، کاملاً
‫ممنون. کلمات بزرگتر از موزیک بودن،
‫بزرگتر از شخصیت‌هایی که خوندن‌شون،
‫و شاید نیم ثانیه به چیزی نامیرا نزدیک می‌شدن
‫بابت عزت‌نفس نامحدودم شرمنده، ولی همینطوره،
‫و اگه کسی دیگه نمیگه، پس من میگم
‫من یه مشت کلمه نوشتم ‫که قراره مرگ رو گول بزنه
‫با فروتنی یک روانی واقعی گفتی
‫هی! وقتی شکسپیر نوشت،
‫«نه مرمر، نه یادبودهای طلاکاری‌شده‌ی شاهزادگان،
‫نمی‌تونن از این قافیه‌ی قدرتمند بیشتر زنده بمونن،»
‫مردم برگشتن گفتن «خدای من، عجب ایگوی بزرگی داره؟»
‫نه، گفتن نابغه است و می‌دونه ‫کارش قراره بمونه
‫پس حالا شدی شکسپیر؟
‫ببین، اکلاهما! قراره برنده جایزه پولیتزر کوفتی بشه. خودم می‌دونم
‫دبیرستانی‌ها از الان تا آخرالزمان قراره پخشش کنن،
‫چون خیلی بی‌آزاره
‫ولی واقعاً، کی هنرِ بی‌آزار می‌خواد؟
‫ناکلز...
‫گوش میدی چی میگم؟ ‫سعی دارم جواب سوالت رو بدم
‫واسه همین خدا ما رو روی سیاره گذاشته، که به مردم توهین نکنیم؟
‫مشکلِ اکلاهما! اینه،
‫و مشکل درست توی نمایشنامه اصلی بود،
‫بنفشه‌های کوفتی سبز بشوند
‫دیک هم اولش اون نمایشنامه رو به من نشون داد، باشه؟
‫اول از من خواست اقتباسش کنم، منم گفتم نه،
‫و مشکلی ندارم که نوستالژیکه،
‫ولی اکلاهما! با علامت تعجب،
‫برای دنیایی نوستالژیکه که هیچوقت وجود نداشته،
‫و واقعاً می‌خوای نمایشنامه‌ای بنویسی ‫که اسم شخصیت اصلی موفرفری باشه؟
‫ایده برای یه آهنگ به ذهنم رسید
‫«سلام مو! سلام لری! ‫الان پام رفت توی گه!»
‫دارم گوشت‌تلخی می‌کنم؟
‫ربع قرن باهمدیگه نوشتیم،
‫و اولین نمایشی که با یکی دیگه می‌نویسه
‫می‌شه بزرگترین کار عمرش. گوشت‌تلخی می‌کنم؟
‫- لری... ‫- معلومه که آره
‫ولی باید درباره الیزابت بهت بگم
‫باید قلبم رو پاک کنم
‫این شد یه چیزی. همون بیست سالهه...
‫هر لحظه قراره بیاد اینجا
‫راجرز امشب میادش، درسته؟
‫- نگران نباش، معرفیت می‌کنم ‫- عالی می‌شه
‫می‌خوام یکی رو بیارم به آهنگ‌هام گوش کنه
‫خب، گوش کن و یاد بگیر
‫دارم درباره الیزابت بهت میگم
‫چهره‌اش...
‫یه حالت آسمانی داره
‫این یعنی چی دقیقاً؟
‫ببین، براش کلی کادو خریدم
‫از کلاین براش چیز خریدی؟
‫عاشقش می‌شه
‫آره، ولی اون دست‌دومه که. این چه کاریه؟
‫«کل عمرم منتظر این بودم»
‫سامرست موآم توش این رو میگه، یادته؟
‫- من؟ ‫- آره
‫«همیشه یکی عاشقه ‫و یکی می‌ذاره عاشقش باشن»
‫حقیقت اینه، نه؟
‫البته، می‌دونی توی دردسر افتادی
‫وقتی داری توی کتابی که توی عنوانش
‫لری...
‫اون یه دختره دیگه. درسته؟
‫باشه. ببین، همیشه فکر می‌کردم ‫علایقت بیشتر به سمت...
‫علایقم؟
‫پس حالا می‌خوای تحلیلم کنی؟
‫ممنون، دکتر باکاردی
‫ببین، توی تمرینِ موزیکال «در کنار ژوپیتر» باهاش آشنا شدم
‫و بازیگر نیست
‫دانشجوی دانشگاهه. سال اولیه
‫ییل. نه دانشگاه معروفش، اون واسه پسرهاست
‫دانشکده هنرهای عالی!
‫الهه‌های بوهمیایی با روپوش‌های خاکستری
‫که صبح زود تو نور صبحگاهی رنگ قاطی می‌کنن
‫فقط بیست سالشه
‫تو چند سالته؟
‫یه ۴۷ ساله‌ی جوان هستم!
‫می‌دونی توی نامه‌هام بهش چی میگم؟
‫«الیزابتِ بی‌بدیل من!» ‫باورت می‌شه؟
‫اگه می‌تونستم همین لحظه ‫چیزی که توی قلبمه رو بنویسم،
‫کل تماشاگران رو شناور می‌کردم
‫اکلاهما! با شرم جمع می‌کنه
‫اگه می‌تونست هشت خط از حرف‌های دلم رو بشنوه
‫و امشب به هشت‌تا بار هم رفتم، پس می‌دونم دارم چی میگم
‫بگو!
‫تابستون گذشته، دیدم ساعت ۴:۳۰ صبح بیدار شدم
‫و تو پنج ساعت گذشته فقط...
‫واسه چی داری به ساعتت نگاه می‌کنی؟
‫- لری، من سرِ کارم ‫- فکر کردی من دارم چیکار میکنم ؟
‫تازه من پول نمی‌گیرم. باشه
‫گل‌های بیشتر...
‫اِدی، یه نوشیدنی دیگه واسه اسون بریز!
‫برای ریچارد راجرز
‫خدای من، اون‌ها چقدر هزینه داشتن؟
‫شونزده دلار. بعلاوه هزینه پیک
‫«دیک، یه حس قشنگی دارم، همه‌چیز مطابق میلت پیش میره
‫با عشق، دورتی»
‫از اسکار نقل‌قول می‌کنه؟
‫من ۲۴ سال با شوهرش نویسندگی کردم،
‫اونوقت از اسکار نقل‌قول می‌کنه؟
‫خیابون ۹۱اُم، آردزلی. دیرمون می‌شه
‫خیلی‌خب. خب، بازم ممنون دوستان
‫شب بخیر
‫یه لحظه باهام راه بیا
‫بذار برات بازسازی کنم، الیزابت رو
‫بسه! کردیش یا نه؟
‫یکم کلاس داشته باش، ادی. ‫ناکلز، می‌تونم باهات صحبت کنم؟
‫حتماً، آره
‫حالا کردیش یا نه؟
‫الیزابت!
‫الیزابت بی‌بدیلِ من!
‫اه...
‫- موهام رو دوست داری؟ ‫- عاشقشم
‫- از قرمز خیلی بهتره ‫- به نظر خودمم همینطوره
‫قرمز رو هم دوست داشتم. ‫ولی این خیلی ماورایی‌تره
چه خبر
‫- دوباره دارم توی دفتر خاطراتم می‌نویسم ‫- امیدوارم بذاری بخونمش
‫نه، نه، نه. بزرگه
‫اونوقت ریچارد راجرز قراره این رو بگیره؟
‫لری، مادرم اگه این رو ببینه می‌میره
‫- با اجازه‌ات ‫- اجازه داده شد
‫- اون پسره که بهت گفته بودم؟ ‫- کوپر؟
‫- بالأخره اتفاق افتاد ‫- نه!
‫آره
‫توی تولدم. شب تولد بیست سالگیم
‫راستش خیلی دراماتیک بود. ‫می‌تونی درباره‌اش یه نمایشنامه بنویسی
‫یه موزیکال. «اون برخواسته»
‫- لری... ‫- موزیکال عید ایستره!
‫خیلی مذهبیه!
‫بذار با گفتنِ اینکه تقریباً اتفاق افتاد شفاف‌سازیش کنم
‫فوراً شفاف‌سازیش کن!
‫- بعداً کل ماجرا رو بهت میگم ‫- نه، نه، درخواست دارم
‫همین الان نسخه‌ی کوتاه‌شده‌اش رو بدونم
‫- نسخه‌ی کوتاه‌شده؟ باشه ‫- اوهوم
‫پوستِ کمرش بی‌نقص بود
‫باید برم
‫با ریچارد راجرز آشنام می‌کنی، درسته؟
‫قبل از اینکه شب تموم بشه،
‫قراره یه مشت دیک گیرت بیاد
‫لری! خیلی بی‌ادبی!
‫یه مشت دیک، خنده‌دار بود
‫هی...
‫دارم یه موزیکال کامل درباره‌اش می‌نویسم
‫از تصاویر جنگیِ «چرا می‌جنگیمِ» فرانک کاپرا الهام گرفته
‫اسم این یکی اینه
‫«چرا میریم »
‫و قطعه‌ی شعر بزرگ آخرش هم می‌شه
‫«پوستِ کمرش بی‌نقص بود»
‫البته، وقتی بیست سالته،
‫چه جنس دیگه‌ای رو باید مبادله کنی ‫به جز بدنت؟
‫تو کاری نکردی، درسته؟
‫می‌تونی تصور کنی اگه الیزابت کمر من رو می‌دید چی می‌نوشت؟
‫«پوستش
‫شبیه ملافه‌ی سفیدی بود که یکی روش بالا آورده»
‫فقط یکی...
‫که بتونم بهش تبریک بگم
‫لری
‫مثل هر بخش دیگه‌اش،
‫بی‌نقصه
‫وای
‫چطور می‌شه این همه لذت رو ‫توی یه ظرف اینقدر کوچیک فشرده کرد؟
‫کافیه. دیگه مطلقاً دست نمی‌زنم. قبول؟
‫خدای من! دلم واسه گرشوین تنگ شده
‫مطمئنم پورگی و بِس رو بیشتر از هر کسی دیگه ‫توی این شهر دیدم
‫بهترین دیالوگِ پورگی،
‫«وقتی خدا معلول رو آفرید، می‌خواست تنها باشه»
‫تا حالا فکر کردی کل زندگیت یه نمایشنامه است...
‫و اینکه، می‌دونی،
‫۹۹ درصد از مردم توش،
‫دیالوگی ندارن، می‌دونی؟
‫فقط سیاهی‌لشگرن
‫و تو هم، فقط یه سیاهی‌لشگر توی نمایشنامه اون‌ها هستی
‫عمیق بود. خیلی عمیق بود
‫- منم یه افکاری دارم ‫- جدی؟
‫فکر کردم فقط یه سیاهی‌لشگری
‫می‌شه یکی این گل‌های کوفتی رو از بارِ من برداره؟
‫باشه!
‫باید اونجوری که من دیدمش ببینیش
‫- الان دیدمش دیگه ‫- نه، اولین بار رو میگم
‫اگه نتونی اون رو ببینی،
‫نمی‌تونی بفهمی کل این شب درباره چیه
‫کم‌کم دارم فکر می‌کنم نکردیش
‫می‌خوام این تردستی رو روی تو تمرین کنم ‫قبل از اینکه روی اون انجامش بدم
‫و به عنوان تردستی بهش نشون نمیدم
‫به عنوان یه آزمایش نشونش میدم
‫که ثابت کنم یه ارتباط فراحسی بین ماست
‫این رو باور داره،
‫بیست دقیقه از سایکوکینزی حرف می‌زد
‫من یه کلمه از حرف‌هاش رو نمی‌فهمیدم
‫نشسته بودم، سر تکون می‌دادم و فکر می‌کردم،
‫«واقعاً انگور بسته؟»
‫بعدش، ورق بازیِ خودم رو بهتون یاد میدم
‫- رامیِ ‫- لری، مودب باش
‫به خاطر کلمه‌ی احمق بهت برخورد؟
‫باشه، ازش استفاده نمی‌کنم. ‫بهت قول میدم
‫به عنوان یه احمق
‫ولی بذار از اولین باری که دیدمش بهت بگم
‫فکر کنم ترجیح میدم تردستی رو ببینم
‫منم همینطور
‫می‌دونی خفن ترین چیز روی سیاره زمین چیه؟
‫خدای من لری، کسی نمی‌خواد این حرف‌ها رو بشنوه
‫با تو نیستم
‫- با کی هستی پس؟ ‫- خودم
‫باید با یه آدم جالب صحبت کنم. ‫ولی جدی میگم
‫یه علامت تعجبه
‫به عنوان نویسنده، بهم توهین می‌کنه. ‫خیلی پُر سروصداست خیلی بالغانه است
‫داستان دیگه تموم شده
‫ولی ادم داره میاد یا داره میره؟
‫ولی خانم‌ها دقیقاً به خاطر نداشتن اعصاب برام جذابـن
‫منم همینطور
‫توی منظره احساسی خیلی جالب‌تری ‫نسبت به ما زندگی می‌کنن
‫منظره‌ای که ما فقط می‌تونیم خوابش رو ببینیم
‫ولی امشب منظره‌ها مهم نیستن
‫پرتره‌ی الیزابته، و فقط الیزابت
‫باز شروع کرد
‫صبرکن، دیدی که خوشگله، درسته؟
‫اگه زیبایی کلاسیک نداره، پس کلمه درستش...
‫شما قیافه آشنایی دارید. ‫عکس‌تون رو یه جایی دیدم
‫نویسنده‌اید؟
‫خب، پس از این داستان لذت خواهید برد
‫چون در مورد...
‫شخص غیرقابل توصیفه؟
‫بهترین کلمه رو استفاده کردین
‫خدای من! شما ای‌بی وایت هستید! ‫شما اندی وایت هستید!
‫نمی‌تونم بگم چقدر از مقالات‌تون لذت بردم
‫هیچ‌چیز بیشتر از اون‌ها بهم لذت نداده
‫- عاشق زبان‌تون هستم ‫- ممنونم
‫عاشق نشانه‌گذاری‌تون هستم
‫نمی‌تونید یه کامای ساده رو جابجا کنید. درست میگم؟
‫شما یک موزیسین هستی، وایت
‫موزیسین شمایی
‫شما بیشتر از هرکسی، از این داستان لذت خواهید برد
‫این دختره، الیزابت
‫نمی‌تونم براش نمایش اجرا کنم. ‫می‌دونی منظورم چیه؟
‫علاقه نداره. ‫هیچوقت درباره‌ی خودم ازم نمی‌پرسه
‫هرگز. خیلی هم بحث بی‌علاقگی نیست، فکر کنم،
‫چون دوتامون می‌دونیم
‫که اون حقاً از من جالب‌تره
‫و این حرف رو جدی میگم
‫موهاش رو دیدین؟
‫وقتی ماه جولای گذشته وارد تئاتر شد ‫اولین چیزی بود که بهش دقت کردم
‫انگار هوایی که می‌کشید با من فرق داشت
‫- خوشم اومد ‫- باور کن، وایت،
‫یه موزیکال عالی ازش در میاد!
‫و حتی یه ساقه ذرت لعنتی هم تو کل نمایش نمیاد!
‫هی دوستان، محض اطلاع،
‫«ذرت تا چشمِ فیل بالا رفته»
‫احمقانه‌ترین لیریک در تاریخ ترانه‌نویسی آمریکاست
‫آره، کاملاً منطقیه، و بله، جور در میاد،
‫ولی تصویر یک مزرعه ذرت اکلاهمایی
‫که یه فیل کوفتی وسطش وایساده؟
‫- من فیل دوست دارم ‫- آره، همه فیل دوست داریم، ادی
‫ببین اندی، می‌خوام این رو ببینی
‫داشتم به حرف‌هاش گوش می‌کردم،
‫ولی یه کلمه از حرف‌هاش رو نمی‌فهمیدم
‫چون فقط داشتم به این فکر می‌کردم که
‫«صبرکن تا گرمای نگاهش رو حس کنی،
‫اندیشناک و شیرین و خردمندانه»
‫وقتی اون لیریک رو نوشتم ‫داشتم به اون فکر می‌کردم
‫سه کلمه‌ی بی‌نقص در بهترین ترتیب
‫حالا تو بگو، کدوم لیریک‌نویسی می‌تونه ‫درست از «اندیشناک» استفاده کنه؟
‫کدوم آهنگ بود؟
‫فقط دارم میگم، وقتی خوبم، خیلی خوبم
‫همون صداش کافیه! کار نویسنده اینه
‫آسیب‌پذیری‌مون رو مثل ردا می‌پوشیم که کل دنیا ببینن
‫از کلمه‌ی «ردا» خوشم میاد
‫چون مثل خودمون عتیقه است
‫یه نوشیدنی دیگه میل داری؟
‫حتماً. چرا که نه؟
‫هزارتا دلیل واسه «نه» به ذهنم می‌رسه،
‫ولی با «آره»‌هاش رقابت نمی‌کنن
‫ادی، خدا رو پاس بدار و قدر پزشک خونه رو بدون!
‫یه دور دیگه! فقط یکمی، فقط...
‫می‌دونی توی مقاله‌ای که از فلوریدا نوشتی ‫چی رو دوست داشتم؟
‫اون خط
‫«دریا جواب تمام سوالات رو میده و همیشه به یک شکل...
‫اینقدر زود؟»
‫یا خدا
‫اینکه یه صدا رو برداری و به چی تبدیلش کنی؟
‫نشانه ابدیت
‫استعداد کوچک منه
‫سلامتی شعرنویسی که از هزار منبع غیرمنتظره روی سر ما می‌باره
‫سلامتی شعرنویسی خودت
‫هوم
‫ببین، اون بیست سالشه، من ۴۷
‫بیا مثل دوتا الکلیِ معقول درباره‌اش بحث کنیم
‫اولش همه‌چیز دقیقاً همونجوری بود که به نظر می‌رسید
‫من مربیش بودم و گمونم
‫از نظر اون همون «پیرمرد شکوهمند» تئاتر بودم
‫رفته بودم شوبرت که در کنار ژوپیتر رو تمرین کنیم،
‫نمایش یک گند مقدس بود
‫داشتم با جانی گرین بحث می‌کردم
‫درباره لیریکِ «سلامم رو به برادوی برسون»
‫یادمه بچه که بودم، عاشق اون آهنگ بودم
‫سلامم رو به برادوی برسونید
‫بگید قبل از اینکه دیر بشه خودم رو می‌رسونم
‫ِفوراً، حتی توی بچگیم فهمیدم،
‫که چیزی که اون خط رو قوی می‌کرد، ‫بهش ضرورت می‌داد، قافیه‌ی داخلیش بود
‫نه فقط «دیر بشه.» ‫بلکه اون یکی. «برسونید، می‌رسونم»
‫اون خط منطقاً باید این باشه
‫«سلامم رو به برادوی برسونید و بگید میام»
‫ولی اینکه فعلش رو بکنی «می‌رسونم،»
‫خیلی متفاوتش می‌کرد
‫ناکلز، کوهن بلدی؟
‫♪ اونجا! اونجا! ♪
‫♪ خبر بدید، خبر بدید به اونجا ♪
‫♪ که یانکی‌ها دارن میان! ♪ ‫♪ یانکی‌ها دارن میان! ♪
‫♪ درام درام صدای درام همه‌جاست... ♪
‫♪ میایم اونجا ♪ ‫♪ قراره بیایم اونجا! ♪
‫♪ و تا تموم نشه برنمی‌گردیم، اونجا! ♪
‫می‌دونی یانکی‌ها توی جنگ بزرگ واقعاً چی خوندن؟
‫«ما برنمی‌گردیم. اونجا دفن خواهیم شد!»
‫و همینطور هم شد
‫کل کشته‌های جنگ بزرگ، ۳۷ میلیون
‫فکر کنم صفتِ بزرگ ‫هیچوقت نباید قبل از کلمه جنگ بیاد
‫قبول دارم
‫خدا چی فکر می‌کنه وقتی به خلقتش نگاه می‌کنه
‫و می‌بینه که با شرافتمندانه‌ترین انگیزه،
‫۳۷ میلیون نفر رو روانه قبر کردیم؟
‫واسه همینه که همیشه بارون میاد. ‫خدا گریه‌اش گرفته
‫خب، من وطن‌پرستم. جدی میگم
‫تو که سربازی. خدا خیرت بده
‫ولی این بار چند نفر قراره بمیرن؟
‫اصلاً می‌شه عددش رو مشخص کرد؟
‫من اومدم مرخصی. از مادرم مراقبت کنم
‫اون بیشتر از من وحشت کرده
‫کِی اعزام می‌شی؟
‫دو هفته دیگه برم می‌گردونن ‫به مرکز فعالیت دشمن
‫بردلی بیچ، نیوجرسی
‫توی هتل گراسمن دارم کد مورس آموزش میدم
‫بردلی بیچ، جایی که مأموران دشمن توی پیاده‌رو قدم می‌زنن
‫و خودشون رو جای زنان یهودی خزپوش جا زدن
‫قبلاً با یه دختر اهل بردلی بیچ
‫سوسیس رو مخفی کن بازی می‌کردم
‫جدی؟
‫اون مقاله‌ی مجله‌ی زندگی درباره گوادال‌کانال رو خوندی؟
‫اینکه قبل از نبرد،
‫سربازها به جای سنگ
‫روی آب سکه پرت می‌کردن
‫چون می‌دونستن هیچوقت قرار نیست برگردن
‫من نمی‌تونم برم ارتش. به خاطر چشم‌هام
‫مشکل‌شون چیه؟ باز می‌شن؟
‫صحبت از آدم‌هایی شد که قرار نیست برگردن،
‫می‌خوام این رو بخونی
‫مال برنامه نمایش در کنار ژوپیتره
‫با صدای بلند!
‫اه...
‫«راجرز و هارت،
‫به اندازه‌ی داشهوند و شتر یک‌کوهانه باهم فرق دارن
‫یکی‌شون اپرا و زندگی خانوادگی رو دوست داره، ‫اون یکی میره سراغ کلاب شبانه و مردم
‫یکی‌شون متأهله و دوتا بچه داره،
‫اون یکی مجرده و از بارتندرها حمایت می‌کنه»
‫اینم به افتخار تو، ادی
‫«کوچولوئه، یعنی لری، سیگار می‌کشه،
‫بزرگش، سیاهش، کوچیکش، قهوه‌ایش، هر نوعیش
‫در حالی که دیک، یعنی راجرز، فقط سیگارت می‌کشه
‫یکی‌شون حدوداً ۴:۳۰ صبح می‌خوابه، اون یکی هیچوقت عیاشی نمی‌کنه»
‫بهترین فعل رو داره، درسته؟
‫«گرچه، با وجود تفاوت‌های جسمانی و خلق‌وخویی‌شون،
‫هوش‌شون مثل کالباس و تخم‌مرغ مکمل همدیگه است
‫آهنگ‌های انفرادی‌شون بالای هزارتاست»
‫هزارتا آهنگ؟
‫«باخشونت باهم مخالفت می‌کنن، ولی هیچوقت دعوا نمی‌کنن،
‫و توی بیست و خرده‌ای سالی که مهارت‌شون رو پیشه کردن،
‫هیچوقت با کسی جز همدیگه کار نکردن...»
‫تا الان
‫جالب بود
‫خودم نوشتمش
‫یک بار هم به ماه آبیِ کوفتی اشاره نکردم
‫چندتا از پارتیتورهام رو واسه الیزابت فرستادم. ‫جوابی نداد. درک نمی‌کنم
‫احمق است
‫روی سنگ‌قبرم این رو می‌نویسن
‫- اون احمق است؟ ‫- لونرز میلتون هارت
‫بهش نرسید
‫مردم میان سر قبرم و میگن، می‌دونی چیه؟
‫- به من هم نرسید ‫- به من که قطعاً نرسیده
‫- هی لَر، به من می‌رسه! ‫- حالا گوش کنید
‫من و الیزابت یه آخرهفته باهم گذروندیم
‫واقعاً میگم
‫یه آخرهفته‌ی پرهیجان و عالی، آخرِ تابستون گذشته
‫قبل از اینکه برگرده ییل
‫نزدیک‌ترین حسیه که تا حالا به عاری از خود بودنِ خالص داشتم
‫نوانس بود، عمیق بود
‫دقیقاً چقدر عمیق؟
‫گوش کن دلقک. دیدمش،
‫و اولین چیزی که بهش گفتم این بود، «ببخشید،
‫ولی شما بهترین استایل هرکسی توی این تئاتر رو دارید»
‫کاش عکسِ اون لحظه رو داشتم
‫کاش عکس هر لحظه که باهاش گذروندم رو داشتم
‫برام سخته درست درش بیارم. ‫دنبال اینم که مشخص کنم...
‫اندی، کمکم کن. ‫کلمه مناسبش چیه؟
‫افسون کردن؟
‫و می‌دونی چقدر سخته
‫باورم نمی‌شد می‌خواست با من صحبت کنه
‫هِی دور و بَرِ تئاتر رو نگاه می‌کردم،
‫حتماً به کسی دیگه علاقه داره
‫ولی نه! داشت روی صندلی کناریم در تئاتر می‌نشست،
‫تا حدی نزدیک که عفتش اجازه بده
‫و قلبم واقعاً به تپش افتاده بود
‫و من هیچوقت همچین حسی پیدا نمی‌کنم، ‫نه برای مردها نه زن‌ها
‫ولی یه سارافون زرد پوشیده بود،
‫توی تئاتر هم گرم بود
‫ساعت‌ها باهام حرف می‌زد
‫دستش روی دسته صندلی
‫و می‌دونم حرف‌هام اینجوریه انگار ‫من یه میانسالِ پخمه‌ام
‫که یه نفر دوست داره،
‫و شاید هم همین باشه
‫ولی یه چیزی رو می‌دونید؟
‫شاید همون نباشه
‫گاهی حس می‌کنم... نخندید به این حرفم،
‫بعد از یک عمر برخوردِ کورکورانه با غریبه‌ها،
‫بالأخره یه دوستی پیدا کردیم
‫شاید مفهوم افسون کردن همینه
‫یک آخرهفته‌ی پُرنور!
‫باید تا برنگشته این رو تا آخر بهتون بگم
‫گوش میدی چی میگم؟
‫آره، پاهاش روی چیزه بود
‫انگار تمام لیریک‌های عاشقانه‌ای که تا حالا نوشتم
‫یه جور برون‌مایه‌ی شفاهی داشتن، ‫که یهو شکل انسانی گرفته بودن
‫برون چی؟
‫شاید مادرش باشه
‫نباید این رو بشنوه
‫من چی؟
‫تو فقط یه سیاهی‌لشگری
‫باشه، ولی بازم پولم رو می‌گیرم، درسته؟
‫کاملاً
‫برام مهمه که تا آخر بگمش
‫یه آخرهفته‌ی تابستونی به شدت گرم بود،
‫که با تمام بی‌اعتنایی‌ای که تونستم نشون بدم ازش پرسیدم،
‫که می‌خواد از گرمای شهر فرار کنه،
‫آخرهفته رو با من در دریاچه دانمور در درمانت بگذرونه یا نه
‫و بدون یک لحظه تردید، گفت،
‫«خوشحال می‌شم، لری»
‫باور کن اندی، این دختر تایپ منه
‫ببخشید، عذر می‌خوام، دارم وراجی می‌کنم،
‫ولی چطور می‌شه زمان حال واقعی عاشق شدن رو
‫شرح داد؟
‫قضیه اینه؟
‫شاید. یعنی، کار اشتباهی نکردم، باشه؟
‫قانون منع جابجایی زنان یا حتی قانون مرد میانسال رو نقض نکردم
‫براش یه تابلو از دریاچه دانمور رو خریدم،
‫از یه پیرمرد ورمانتی
‫خریدمش تا یادش بمونه
‫یه بار اون حوالی رفتم قایق‌سواری
‫هی لری!
‫بعدش چی؟
‫پرده سوم. اواخر اون روز،
‫در گرمای کلبه نشسته بود
‫نزدیک یه پرچم کوچیک از فورت تیکاندرُگا روی دیوار نشسته بود
‫یه پیراهن کار مردونه‌ی آبی تنش بود که آستین‌هاش رو بالا زده بود
‫یهو تمامش برام در دسترس بود،
‫یه نعمت جوانی و مغز
‫و ترقوه
‫شونه‌اش رو لمس کردم،
‫و به قول یه نویسنده دوزاری که گفته،
‫«قلبم ثابت ایستاد»
‫دستم رو گرفت و گفت، «لری،
‫بیا این رو بذاریم واسه یه روز دیگه»
‫و تمام چیزی که می‌تونم بهت بگم، دوست من،
‫اینه که احتمال خیلی خوبی وجود داره که امشب همون یه روز دیگه باشه
‫یکم برید عقب. ‫خانم‌ها، چه زیبا، چه زیبا!
‫راجرز! راجرز!
‫آره، خوشگله!
‫باشه
‫متشکرم. ممنون
‫هی، خیلی ممنون
‫متشکرم. ممنون
‫آفرین!
‫خیلی ممنون
‫حالا وقت نمایش واقعی شب رسیده
‫ادی، ادی. ادی، این رو جمع کن!
‫هی
‫پس کردتش یا نه؟
‫فکر می‌کنه شاید امشب شبش باشه
‫وای لری. لری، لری
‫فکر می‌کنی دختره توی اون چی می‌بینه؟
‫فکر کنم یه مرد پولدار و مشهور می‌بینه ‫که می‌تونه به حرفه‌اش کمک کنه
‫فکر می‌کنم می‌دونه یکی از بزرگترین
‫تقدیرکننده‌های زیبایی اون رو تحسین می‌کنه
‫- می‌دونی دیگه چی فکر می‌کنم؟ ‫- چی؟
‫فکر می‌کنم انگورپوشیده
‫باشه راجرز. آقایون، لطفاً بیاید یکی بگیریم
‫قشنگ بود. زودباش. ‫خیلی‌خب، لبخند بزرگ!
‫- زیبا بود ‫- دیک! دیک!
‫خدای من! نمایش قراره بیست سال پخش بشه!
‫از رز اسکاتلندی بزرگتر می‌شه
‫- خواهیم دید ‫- یهودی‌تر هم هست، پس می‌شه تورش رو گذاشت
‫خب، ممنون که اومدی، لری
‫- اسکار! ‫- لری
‫هر دفعه که می‌بینمت قدت بلندتر می‌شه
‫چی بگم؟ لیریک‌ها عالیه
‫وقتی لازم باشه شاعرانه است، ‫وقتی لازمه خنده‌داره
‫هیچ قافیه‌ای اشتباه نیست، شنیدنش لذت‌بخشه
‫وقتی چراغ‌ها کم‌نور می‌شن ‫من فقط یه احمقـم
‫عالیه! شنیدی که تشویق می‌کردم؟
‫فکر کنم شلوغ‌ترین آدم کل تئاتر بودی!
‫چون بیشتر از هر کسی توی کل تئاتر دوستش داشتم!
‫- بذارید یه نوشیدنی براتون بیارم ‫- نه ممنون
‫لری، دو دقیقه وقت داری؟
‫یه لحظه بهمون وقت بدین
‫ببخشید، اسکار
‫آم...
‫خب، من و دوایت ویلمن
‫داشتیم صحبت می‌کردیم که «یک یانکی اهل کنتیکت» رو برگردونیم
‫عالیه!
‫آره، تو فکرم به ویوین سگال بگم
‫خدای من! از اکلاهما بیشتر پخش می‌شه!
‫خودم پنجاه‌تا صندلی می‌خرم
‫یه عنوان جدید دارم، «اوه، کملوت!»
‫خب، فکر کنم همون یک یانکی اهل کنتیکت رو نگه داریم
‫کملوت با علامت تعجب؟
‫باشه، بیخیال. دارم جدی حرف می‌زنم
‫من همیشه جدی‌ام. ‫واسه همین مردم میگن خیلی بانمکم
‫خب داشتم فکر می‌کردم، ‫اگه حالِ کار کردن رو داری، شاید...
‫- تا حالا تو زندگیم اینقدر حالم خوب نبوده، دیک ‫- تبریک میگم، دیک
‫نمی‌خوام مزاحم بشم. ‫فقط... ما همه خیلی دوستش داشتیم
‫- جدی؟ ‫- قراره حسابی بگیره
‫ممنون. ممنون. متشکرم
‫- گلدیس بودی، درسته؟ بله ‫- بله! آره
‫بله، خوشحال شدم
‫آره، من... فقط تو فکر یه احیا نبودم،
‫تو فکر یه کتاب کاملاً جدید بودم
‫تو فکر چهار یا پنج‌تا شماره جدید بودیم
‫که من بنویسم؟
‫معلومه که تو بنویسی. ‫که باهم بنویسیم
‫شونزده سال گذشته، از وقتی اون نمایش رو کار کردیم؟
‫- بروزرسانی می‌خواد، نه؟ ‫- ۱۹۲۷! وندربیلت!
‫آره، می‌تونه بشه نمایش راجرز و هارت جدید برای پاییز
‫- کمدی‌های جدید، آهنگ‌های جدید ‫- رفرنس‌های جدید
‫کل جنگ رو به حالت هجو در میاریم
‫جیره‌بندی، جمع‌آوری لاستیک، جمع‌آوری نایلون،
‫و یه شماره‌ی جدید برای ویوین
‫- هجوش رو کم کن، لری ‫- کارت خیلی خوب بود
‫- سلام، خوشحالم می‌بینم‌تون ‫- خیلی اجرای قشنگی بود
‫متشکرم. ممنون
‫یه وقفه‌ای پیش اومد بعد کوردل هال از اون بالا دستور فرستاد:
‫ببخشید دخترا، مرواریداتون رو بذارین کنار ‫چون حالا ما عشق رو هم جیره‌بندی می‌کنیم
‫چطوری کوردل هال رو وارد کملوت کنیم؟
‫کی اهمیت میده؟ بانمکه!
‫دیک! از ژورنال-آمریکن نیویورک
‫برای چشم همون‌قدر افسون‌کننده است که موسیقی ریچارد راجرز گوش‌ها رو افسون می‌کنه
‫- باشه ‫- آره، خوبه
‫خوبه. شروع خوبیه
‫خب، هستی براش؟ سرحالی؟
‫می‌تونی جدیش بگیری؟
‫آره. سوار واگنم، دیک. جدی‌ام
‫کل شب داشتم آبجوی زنجبیلی می‌خوردم
‫خب، به جز این دومیه ‫چون این یکی واسه جشن گرفتنه
‫این بزرگترین موزیکال در تاریخ تئاتر آمریکاست
‫نه، نه. باهات نوشیدنی نمی‌خورم، لری
‫باشه، باشه، خیلی‌خب
‫ویجی! ویجی! این عکس رو بگیر!
‫- چی؟ اوه نه. لری، من باید... ‫- نه، نه، نه. هی
‫راجرز و هارت، بازم باهمدیگه!
‫باشه، نزدیکتر! زودباش، نزدیکتر!
‫ده‌تا نسخه ازش می‌خوام
‫عالیه. برام یه چک بنویس
‫باشه
‫خب... فکر می‌کنی حالش رو داری؟
‫بهترین ایده‌ایه که توی این شونزده سال داشتم
‫همزمان، به نظرم باید تو فکر یه چیز کاملاً جدید باشیم
‫موافق نیستی؟
‫راجرز و هارت جدید، ‫چیزی که مردم قبلاً ندیدن
‫یه چیز بزرگ!
‫بیا اول با احیا شروع کنیم
‫- کاملاً ‫- آسیاب به نوبت...
‫- آره، ولی... ‫- چون واقعاً فکر می‌کنم
‫- گوش کن ‫- می‌تونیم باهم یه آینده‌ای داشته باشیم
‫کی این فکر رو نمی‌کنه؟
‫ولی می‌خوام یکی از اون آهنگ‌سازهایی باشم ‫که با لیریسیت‌های دیگه
‫کار می‌کنه
‫مثل آرلن، کِرن. تو عاشق کِرن هستی
‫هستم. می‌خوام خودِ کِرن باشم
‫ولی باید مثل حرفه‌ای‌ها کار کنیم، لری
‫از کِی مثل حرفه‌ای‌ها کار نکردم؟
‫می‌خوام در زمان‌های خاصی از صبح توی دفترم کار کنیم
‫- می‌خوام طبق برنامه پیش برم ‫- آره. همین کار رو می‌کنیم
‫نمی‌خوام وقت بیشتری واسه دنبالت گشتن هدر بدم، لری
‫- خب، من که همینجام. ریزه میزه! ‫- می‌دونی منظورم چیه
‫نمی‌خوام ساعت نُه صبح
‫زنگ بزنم مادرت، که،
‫شاید ظهر از تخت بلند بشی. باشه؟
‫- دیک... ‫- فقط نمی‌خوام کار قبل رو بکنیم
‫کل حرفم اینه
‫بیزنسه، همین
‫شاید بهتر بود امشب نمی‌گفتم، ولی نمی‌دونم،
‫- خواستم... خواستم.. ‫- فقط می‌خوام...
‫اون بهترین کارت بود
‫- جدی میگم ‫- باشه، ممنون
‫- اون کیه؟ ‫- فقط می‌خوام نمایشی بنویسم
‫که دوتامون عاشقشیم
‫آره، منم همین حس رو دارم
‫دیک! برنز منتل گفته
‫کاملاً و دل‌نشین‌ترین کمدی موزیکال آمریکایی
‫از زمان قایقِ نمایشی تا حالا
‫- از زمان قایق نمایشی؟ ‫- آره
‫وای. خوبه
‫- واقعاً حیرت‌انگیزه ‫- ممنون، از دیدنت خوشحال شدم
‫باید عاشق یه نمایش بشم، دیک
‫باید بخوام اون نمایش رو ‫بیشتر از هرچیزی توی دنیا بنویسم،
‫که توی تماشاگران باشم، ‫بشینم و هیچ کلمه‌ای رو از قلم نندازم
‫باشه خب، با یک یانکی اهل کنتیکت شروع می‌کنیم،
‫- چهار یا پنج‌تا شماره، و میریم... ‫- باشه، ببین
‫نظر من اینه. ‫ماجراجویی‌های مارکوپولو
‫دیک، دیک! چه نمایش فوق‌العاده‌ای بود
‫خیلی ممنون. از دیدن‌تون خوشحال شدم
‫فقط... فقط بزرگ. بزرگتر از جامبو. حماسی
‫یه سیرک موزیکال سه حلقه‌ای
‫نمایش چهار ساعت ادامه داره ‫با وقت استراحت برای شام!
‫اپرای کمیک مجلل. ‫و استیج هم کل دنیاست!
‫- آها ‫- همه رو هجو می‌کنیم
‫و می‌تونی موزیکی هجوشون کنی
‫هر کلیشه موزیکال ملی‌ای که هست رو میاریم
‫شماره فرانسه، شماره ایتالیایی،
‫وقتی به قلبِ تاریکی می‌رسن،
‫آدمخوارها پورگی و بِس می‌خونن. ‫بوم، بوم
‫بِس، تو الان دیگه شام منی!
‫خدای من، لری. بیخیال
‫این نمایش قراره مقیاس یک رمان رو داشته باشه
‫می‌شه بزرگترین چالشی که تا حالا ‫به عنوان یک آهنگساز داشتی
‫و زمینه‌اش، چیزی که می‌ذاره تماشاگران
‫وارد این قصه بشن، دختره است
‫یه دختر آسمانی
‫که مارکوپولو جاش گذاشته
‫نصفِ اون سن داره...
‫ولی اولین باریه که تمایلات عشق رو حس کرده، شاید واسه اولین بار
‫توی صحنه اول قسم می‌خوره
‫مثل بندیک در هیاهوی بسیار می‌سازیمش
‫- باشه ‫- قسم می‌خوره
‫که فراتر از دسترسِ هر زنیه. عشق رو تحقیر می‌کنه
‫اونوقت یه شماره کامل میاریم ‫که آهنگ‌های عاشقانه رو هجو کنیم
‫نه. لری، می‌خوام نمایش‌هایی بنویسم ‫که هسته احساسی دارن...
‫یادته توی صحنه اول مشخص کردیم که ضدِعشقه؟
‫بعدش با دختره آشنا می‌شه. ‫اون دختر روحیه‌ی آزاد داره،
‫قیافه‌ی اسکاندیناویایی با دوتا کک‌مک روی گونه چپش،
‫- مسخره است ‫- این کار رو نکن
‫زندگی اجتماعی، روانی و جنسیش
‫کلاً توی یه دنیای دیگه است، ولی مرده جون میده براش
‫ایستاده و جلوی چشم‌های سبز رنگ‌پریده‌اش فلج شده
‫داریم از بزرگترین کاشف در تاریخ دنیا حرف می‌زنیم،
‫ولی هیچکدومش براش مهم نیست ‫مگر اینکه بتونه باهاش کاری کنه تا دختره بهش توجه کنه
‫اون می‌شه هسته احساسی داستان
‫- باشه ‫- یه مرد افسانه‌ای
‫و چشم‌گیر رو برمی‌داریم
‫و خونش رو می‌ریزیم
‫آقای راجرز، بنده رابرت هفنر هستم. ‫من شهردار اکلاهما سیتی هستم
‫من و ایو از نیویورک اومدیم
‫- که فقط نمایش رو ببینیم ‫- باشه. می‌دونی...
‫به نیویورک خوش اومدید. ‫داریم صحبت‌مون رو تموم می‌کنیم
‫دو دقیقه دیگه میاد خدمت‌تون. ‫خوبه؟
‫دو دقیقه دیگه میام. ممنون، امیدوارم ارزشش رو داشته
‫- قطعاً داشت ‫- از دیدن‌تون خوشحال شدم. ممنون
.خیلی‌خب، ادامه بده بگو، بگو، بگو
آخرش به هم می‌رسن؟ بگو
تماشاچی‌ها منتظر می‌مونن !تا همین رو بفهمن
این موتور محرکه‌ی داستانه
،خیلی‌خب، ببین لری
،اگه خودت حاضری اینو بنویسی
،واقعاً بنویسی، و بازنویسی کنی و دوباره بازنویسی کنی
در اونصورت ممکنه نتیجه بده
.ولی من بابتش بهت التماس نمی‌کنم، لری می‌دونی؟
همیشه بعد از اینکه ۱۵دقیقه ،کار کردیم
از در میری بیرون تا سیگارفروشی پیدا کنی
...این کارت - باشه -
.از این کارت دیوونه میشم خوشم نمیاد
نمی‌خوام دیگه اینجوری کار کنیم - ما ۲۴سال -
اینجوری کار کردیم - تبریک میگم، دیک -
۲۴سال دقیقاً اینجوری کار کردیم
ممنون - دیگه وقتش بود تئاتر گیلد -
یه نمایش موفق داشته باشه - آره -
کاملاً درست میگی
...بگذریم، من نمی‌خوام
نمی‌خوام باهات دعوا کنم، لری
کی دعوا کرد؟ - نمی‌دونم -
،حالا که جنگ شده
...تماشاچی‌ها واقعاً دوست دارن
،تماشا کنن آدمخوارها پورگی و بس می‌خونن؟
تماشاچی‌ها چی دوست دارن ببینن؟
گاوچرون‌هایی که توی جشن غذاخوری عشق و حال می‌کنن؟
خب بله، ظاهراً همینو می‌خوان
درسته، یادم نبود
اکلاهما، علامت تعجب
درمورد اضطرار ملت درگیر جنگ صحبت می‌کنه
به نظرم تمام ارتشی‌هایی که ،امشب بین تماشاچی‌ها بودن
به هدفمون از جنگ فکر کردن
،حتی یکی دو ثانیه بهش فکر کردن
ما دقیقاً به چه هدفی می‌جنگیم؟
دختر بچه‌های آتیشی با لباس‌های چهارخونه
که نمی‌تونن دست رد به سینه‌مون بزنن؟
باشه. باشه - دیک، دیک، دیک. بی‌خیال -
بین خودمون بمونه
اون شخصیت‌ها رو نمیشه به عنوان آدمیزاد شناخت
به نظرم خیلی‌ها شناختنشون
عشق رو شناختن
واقعاً نیاز داره یکی بره نجاتش بده
خانواده رو شناختن
افتخار به کشورشون رو شناختن
مثل فیلم احمق آمریکایی خوش‌تیپ»حرف می‌زنی»
به‌نظرم چیزای خیلی بیشتری ...از یه مشت آدمخوارِ آوازخوان
وجود داره که مردم بشناسن
ولی قبول کن که آدمخوارها خیلی بامزه‌ترن
!دیک، بهتره بیای اینا رو بخونی
.باشه، صبر کنید! صبر کنید الان میام
.باشه، باشه، باشه، باشه باشه، باشه، باشه، باشه
دقیقاً می‌دونم منظورت چیه
فقط بگو واقعاً می‌خوای چی بنویسم؟
نمایش رویاییت چیه؟
نمایش رویاییم؟ - آره -
!اکلاهما
نمایش رویایی بعدیت رو میگم
توی این فکریم که حق تکثیرِ لیلیوم»رو بگیریم»
نمایشنامه مولنار؟ - آره -
اون که حتی سال ۱۹۰۹هم آبکی بود - خب؟ -
واقعاً می‌خوای یه موزیکال بنویسی
درمورد یه جارچیِ کارناوال
که دوستش رو کتک می‌زنه
...می‌میره، زنده میشه - به‌نظرم نمایش موفقی میشه -
...آره، آخرشم
همه مرده‌ها می‌تونن حلقه نورانیشون رو ...دربیارن و بگن
«!اوه...برزخ»
،ببین، اگه مجبورم کنی حاضرم بنویسمش
...ولی ته دلم - نه، مجبورت نمی‌کنم -
اسکاره قراره بنویسش
آخه اسکار درموردِ بوداپست
،در اواخر قرن چی می‌دونه؟
قراره آمریکاییش کنه
یه شکلِ امروزی بهش بده
قراره داستان توی مین اتفاق بیفته
،مین؟ صحیح ،با کمال احترام میگم
،امروزی کردن آثار مولنار
...یه کار عمیقاً - !اینو باید بخونی -
روزنامه تایمزه؟
نقدی که برتون راسکو توی ورلد-تلگرام نوشته
حسابی تعریف کرده - چه خوب -
الاناست که تایمز هم به دستمون برسه
.خیلی‌خب. لری، باید برم تایمز داره میاد
باشه، باشه
برام آرزوی موفقیت کن - !بلا به دور -
به قول مردمِ مین
.هی، دیک نمایش عالی بود
ممنون
.خوشحالم می‌بینمتون از نمایش لذت بردید؟
آخه دیک راجرز از مین چی می‌دونه؟
!ناسلامتی واسش جشن تکلیف گرفته بودن
تا کی می‌خوان این داستان تخیلی رو به مردم قالب کنن؟
،ایمان داشته باش» امید داشته باش
اونوقت مردگان برمی‌خیزن «!تا به ما تسلی بدن
آره ارواح عمه‌شون
.یه پیک دیگه بده، ادی یه پیک واقعی
میای یه پیک با من بزنی، اندی؟ خواهش می‌کنم
حالت چطوره؟
:شنیدی توی سوگند ازدواج میگن
در روزهای خوب و بد»؟»
،فکر کنم از نظر زندگی شخصیم
وارد قسمت «روزهای بد» شدم
و انقدر بی‌سروصدا اتفاق افتاد که اصلاً نفهمیدم
تاحالا همچین حسی داشتی؟
هر روزِ زندگیم
ممنون
،گاهی با خودم میگم «حتی خدا هم منو گذاشته کنار»
چندتا کارِ موفق داشتم
تک و توک آدمای عزیزی رو دوست داشتم
الانم خدا رفته صفحه‌ی بعد
حس می‌کنم از رده خارج شدم
«از رده خارج شده» این چیز خوبیه، مگه نه؟
معنیش اینه نمیشه
پس برای همینه که این کلمه رو بلد نیستم
هوم
اسم منم به لیست اضافه کن
دقت کردی پرنده‌ها به سنترال پارک برگشتن؟
هوم. این روزا روی چی کار می‌کنی؟
روی یه کتابِ کودکانه
حتماً این همه مقاله‌ای که نوشتم منو فرسوده کرده
آخه کتابم خوب پیش نمیره
،به نظرم توی بحث نویسندگی
منم وارد «روزهای بد»شدم
داستانت درمورد چیه؟
کاش می‌دونستم
سفری که همه میرن؟
به دنبال چیزی که کامل و دست‌نیافتنیه؟
!چیزی که قابل توصیف نیست
احتمالاً این ایده برای کتاب کودکان، خیلی گیج‌کننده باشه
یه دیالوگ برات دارم
کل شب دورِ تخت، دنبال آن دختر دوید» و درنهایت به این نتیجه رسید که
«او وصف نکردنی‌ست
مطمئنی منظورت «نکردنی»نیست؟
این بهتره
می‌دونی، هر روز صبح میرم پارک
و موشی که همش توی آشپزخونه‌م می‌گیرم،آزاد می‌کنم
جدی؟ - یه جعبه شیشه‌ای کوچیک دارم -
که موش رو گیر می‌اندازه ولی نمی‌کشش
هر روز صبح وارد آشپزخونه میشم
و اون آقا اونجا تشریف داره
کفِ یخچال
موش کوچولوی قهوه‌ای من
خوش و خندان بیسکوییتی رو می‌خوره که من براش گذاشتم
هر روز صبح می‌برمش توی پارک
،در جعبه رو باز می‌کنم سه متر می‌پره بیرون
بدوبدو میره لای بوته‌ها
،بعدش فردا صبح جلل الخالق
!برگشته توی جعبه
از کجا می‌دونی همون موشه؟
خب، قیافه‌ش که همون شکلیه
توی چشماش همون نگاه نیویورکیِ امیدواری محکوم به شکست رو می‌بینم
ولی چطوری ۱۹طبقه میاد بالا؟
شاید به دربون انعام میده
می‌دونی، موشه امروز صبح نبود
توی جعبه فقط بیسکوییت بود
راستش دلم واسه آقا کوچولو تنگ شد، واقعاً تنگ شد
فکر کنم دیگه داشتم باهاش همذات پنداری می‌کردم
اسم داره؟
بهش میگم استوارت
با دبلیو یا یو؟
.هوم. با یو چیز شیکی نیست
فقط یه موش معمولیِ طبقه متوسطه
فکر کنم باید منو ببخشی
این همه جشن و شادی زده به مثانه‌م
اگنیس دمیل معجزه‌ای دور از انتظار» خلق کرده
و رقص‌های بدیعی طراحی کرده که
با داستان و ترانه‌ها مطابقت دارد
«...اکلاهما! اثری تازه نفس
خیلی‌خب، یه چیز بامزه بلدم - هوم -
اسم یه کارگر خسته خسته رو چی می‌ذاری؟
نمی‌دونم
تف توش، یادم رفت
خیلی بامزه بود
نمایشی که» مو به تنتون سیخ می‌کنه
«!خارق العادست
یادته اتکینسون ...یه نقدی درباره‌ی
رفیق جوئی» نوشته بود؟» یادت میاد؟
بی‌روح و دل‌مرده»
آیا از چاهِ گندیده «میشه آبِ شیرین کشید؟
.گریه کردم در این حد دلم شکسته بود
در آغوشِ ویوین سگال گریه کردم
،منو بغل کرد و گفت
تاریخ ثابت می‌کنه» «حرفاش اشتباهه، عزیزم
...این دلچسب‌ترین حرفی نیست که
از دهن کسی درمیاد؟
«تازه واقعاً بهم گفت «عزیزم
واو
:مجله تام نوشت
برای کسی که بتونه اصول اخلاقیش رو» ،توی سالن انتظار بذاره
«رفیق جوئی شاهکاره
این چه جور تعریف و تمجیدِ آشغالیه؟
صحیح
والکات گیبز عاشق اون نمایش بود
:اینطوری توصیفش کرد یک نمایشِ رقص و آواز»
دیدی؟ اینم از این - اوهوم -
هنوزم برنامه داری که امشب
منو به راجرز معرفی کنی، مگه نه؟
ادرار کردن برای من به یک نمایشِ دو پرده‌ای تبدیل شده
که وسطش یک وقفه‌ی کوتاه داره
.من عاشقِ ویوین هستم خدا به دادم برسه
عاشق قلبِ رئوفش
گفتم که بهم میگه «عزیزم»؟
رفته بودیم روی بامِ ستارگان
:منم بهش رو کردم و گفتم
ویوین، میشه لطفاً» «باهام ازدواج کنی؟
.اینو بهش گفتم دقیقاً تو صورتش
می‌تونی تصور کنی ...شجاعتش رو داشته باشی
که همچین حرفی به یک زن بزنی؟
هیچوقت حتی جرات نکردم خوابش رو ببینم
.اوهوم. آره لحظه‌ی بزرگی بود
،بذار تعریف کنم. ساعت 2 صبح بود ...گروه موسیقی آهنگِ
«قبلاً این ترانه رو شنیدم» اجرا می‌کردن
:اونم گفت من دوستت دارم، عزیزم»
«ولی نه به اون شکل
«ولی نه به اون شکل»
چهار کلمه‌ی کوچک
سیزده حرف کوچک که :معنیش این بود
«بازی تموم شد، احمق جون»
بهش گفتم «به پیشنهادم فکر کن»
،دستش رو توی دستم گرفتم لاک ناخنش خاکستری کمرنگ بود
حالا...دیگه می‌تونم مست کنم
اجازه هست به همه یادآوری کنم که ...مایک تاد توی نیو هیون
درمورد اکلاهما! چی نوشته بود؟
،نه خنده داره» نه ممه داره
«نه شانس داره
حالا دیگه شانس داریم
.خیلی‌خب، بلند بخونش واو
فوق‌العادست. نیکلاس :توی تایمز نوشته که
،شگفت‌انگیز» نزدیک‌ترین صفته برای
توصیفِ این گشت‌وگذار در تئاتر گیلد
ترکیبی از یک نشاطِ تازه و مسری
جذابیتِ رفتاری
خوانندگی، رقص و بازیگری زیبا
و موسیقیِ ریچارد راجرز
که هیچ ضرری هم نداره
چون یکی از بهترین کارهاشه
موسیقی آقای راجرز هرگز خالی از لطف نیست
ولی به ندرت پیش میاد که ...!مثل اکلاهما
انقدر منسجم و یک‌پارچه باشه
،والس، ترانه‌های عاشقانه ترانه‌های طنز
...و قطعه‌ای همنام با عنوان نمایش ساخته که
ایالت مربوطه ...بهتره فوراً
به عنوان سرود رسمیش ازش استفاده کنه
چه صبح زیبایی»
و مردم خواهند گفت «ما عاشق شدیم
به سمت تمام جعبه موسیقی‌های سراسر کشور در حرکته
،«و آهنگ غم‌انگیزی به اسم «جود بینوا ...که در اون قهرمان قصه
سعی می‌کنه رقیبش رو راضی کنه ،خودش رو دار بزنه
به طرز شگفت‌آوری خنده‌داره
جا داره به «کشاورز و دامدار»
...و «کالسکه‌ای با سایبان منگوله دار» هم
اشاره‌ی ویژه‌ای داشته باشیم
فقط به این دلیل که واضحاً «در آستانه‌ی کمال هستند
این تیکه رو دوباره بخون
به این دلیل که واضحاً» «در آستانه‌ی کمال هستند
!اینو روی سر درِ سالن بنویسید
«واضحاً در آستانه‌ی کمال هستند»
!همگی بیاید
!مهمونی طبقه بالاست کیک و نوشیدنی داریم
!اسکار احسنت، احسنت
تبریک میگم
میشه یه لحظه باهات صحبت کنم؟
میشه بعداً حرف بزنیم، لری؟
.نه، نه، نه فقط یه لحظه طول می‌کشه
حرف مهمی باهات دارم
فقط یک لحظه با نابغه موسیقی تنها باشم
فقط یک چیزی باید بهت بگم، دیک
.فقط یک لحظه طول می‌کشه، دیک مساله مهمیه
،یادمه اولین باری که اسمت رو شنیدم
فقط داداش کوچیکه‌ی مورتی راجرز بودی
۱۷سالت بود؟ - ۱۶ -
آره، من ۲۳سالم بود - کارت عالی بود -
آره تو پیرِ دانای بالای کوهستان بودی
ولی اولین باری که شنیدم ،آهنگ‌هات رو اجرا کردی
می‌دونستم این کاره‌ای
کامل مطمئن نبودم ،خودم این کاره باشم
،ولی اون روز بعد از ظهر یه چیزی شنیدم
...ابتکار، ملودی، ظرافت
...اوه
.بی‌خیال. دست بردار، لری تمومش کن
بی‌خیال، چت شده؟
کل عمرت رو کار کردی که به امشب برسی، دیک
.هیچکس بیشتر از تو زحمت نکشیده هیچکس بیشتر از تو سزاوارش نیست
.باشه، ممنون ممنون، لری. ممنون
...خیلی‌خب، می‌خواستم همینو برو
از مهمونیت لذت ببر
هی، منو ببین. منو ببین - اوهوم -
.می‌خوایم «یک یانکی اهل کنتیکت»رو بسازیم کاملاً جدید
آره، آره - ...قراره -
چهار، پنج‌تا ترانه‌ی جدید بنویسیم
همین الانشم چندتا ایده دارم - مگه نه؟ -
آره، آره. اگه چند صفحه ،از مارکو پولو نوشتم
می‌تونم برات بفرستم؟
این پرسیدن داره؟
لری، من زندگی حرفه‌ایم رو به تو مدیونم
♪ سفرهای تابستانه به نیاگارا ♪
♪ و سایر مکان‌ها ♪
♪ ...همه نگرانی‌هامون رو تشدید می‌کنه ♪
اولین باری که اینو از رادیو شنیدیم یادت میاد؟
.توی اتاق پذیرایی پدر و مادرت بودیم اولین آهنگِ موفقمون
اون یکی از حیرت‌انگیزترین
لحظات زندگیم بود، لری
اونجا ۲۲سالم بود
،منم که بهت میگم به خدا قسم
بهترین کارمون رو هنوز قراره بسازیم
!بله، یانکی اهل کنتیکتِ جدید
.آره، آره و چیزهای بزرگتر
دیک، بیا بالا - باشه. اومدم -
منظورم اینه که مارکو پولو قراره یه نمایش درمورد شادی باشه
،ولی شادی که به سختی به دست اومده نه از اون شادی‌های سانتی‌مانتال
مگه سانتی‌مانتال چشه؟
چی؟ زیادی دم دستیه
اکلاهما! دم دستیه؟
...زیادی دم دستیه که آخرش
پسره به دختره برسه؟
الان تمام موزیکال کمدی‌های موفقی که ،تابه حال نوشته شده
حذف کردی، لری
پس برای من زیادی دم دستیه
امشب صدای تماشاچی‌ها رو شنیدی؟
بله
به نظر ۱۶۰۰ نفر که دم دستی نبود
یعنی میگی ۱۶۰۰نفر اشتباه می‌کنن؟
...حرفم اینه که
من و تو می‌تونیم کاری کنیم که
از نظر احساسی خیلی پیچیده‌تر باشه
مجبور نیستیم برای تماشاچی‌ها ...خوش رقصی
من و اسکار داریم خوش رقصی می‌کنیم؟ - نه. اینو نگفتم -
اروینگ برلین خوش رقصی می‌کنه؟ - من عاشق برلینم -
کریسمس سفید داره خوش رقصی می‌کنه؟
خب، من به کریسمس سفید اعتقاد ندارم
باشه
خب، شاید تماشاچی‌ها تغییر کردن
خب، هنوزم دوست دارن بخندن
،دوست دارن بخندن ولی نه اون جوری
چه جوری؟ - جوری که تو می‌خوای -
،می‌خوان بخندن ولی می‌خوان یکم هم گریه کنن
...می‌خوان می‌خون احساس کنن
هوم
تو قدیمی‌ترین دوست منی
...تو
تو منحصر به فردی - هوم -
انگار داری آگهیِ ترحیم منو می‌نویسی
همین‌جوری گفتم - من همین‌جام، همین الان -
آماده برای کار - جدی؟ -
هوم
حاضری برگردی بیمارستان داکترز؟
لازم نیست برگردم بیمارستان داکترز
و به روانپزشک هم نیاز ندارم
خیلی ممنون
ما فقط می‌خواستیم کمکت کنیم، لری
ما یعنی کیا؟ تو و اسکار؟ کمکم کنید؟
اسکار؟ فکر کردی اسکار دخالتی داشته؟
اکلاهما! موفق‌ترین اثرِ دوران کاریت میشه
.تو که اینو نمی‌دونی تو که اینو نمی‌دونی
اون کرانِ عوضی رو آوردی که پول منو مدیریت کنه
...الانم من نمی‌تونم
به اصرار برادرت این کار رو کردیم، لری
تدی به معنای واقعی ...بهم التماس کرد
خب، شاید تو و تدی باید متن ترانه بنویسید
متن ترانه رو من نوشتم
این حرفت یعنی چی؟
در کنار ژوپیتر»؟» راحت از حافظه‌ت پاکش کردی؟
چی رو پاک کردم؟
اینکه من و لوگان ...چقدر التماست کردیم که
،ترجیع اضافه بیت اضافه بنویسی
و تو انقدر خورده بودی که حتی نیومدی سرکار
پس بله، من مجبور شدم متن ترانه رو بنویسم
...تو یک کلمه از اون نمایشم
از کجا می‌دونی؟
ننوشتی - از کجا می‌دونی، لری؟ -
...تو اونجا نبودی که حتی
می‌دونی چیه؟
امشب باهات بحث نمی‌کنم
اگه به نظرت اشکالی نداره - من دوست دارم بحث کنم -
.خب، من دوست ندارم دوست ندارم
ببین، متاسفم
برام مهم نیست کسی به خودم حمله کنه
هیچ اهمیتی برام نداره
.ولی کسی نباید به کارم حمله کنه این تنها چیزیه که دارم
.کارت محشره مشکل از کارت نیست
،از اولین روزی که دیدمت کارت محشر بوده
هنوز اون روز رو یادته؟
اینکه تو با دمپایی روفرشی و
،حوله حمام راه‌راه اونجا وایستاده بودی؟
،آره، و ساعت 11 صبح مثل 5 عصر سایه انداخته بود
،تا آخرین روز عمرم اون روز رو یادم می‌مونه
خیلی‌خب
لری، باید برم طبقه بالا - می‌دونم -
کل شرکت منتظرن - البته. البته -
چهار پنج تا آهنگ، باشه؟
،دارم بهت میگم !به همین زودی چندتا ایده دارم
یک اجرای تک‌نفره کمدی بزرگ برای ویوین
...درمورد اینکه چطوری
تک تک شوهرهای سابقش رو کشته
شاید خنده‌دار باشه
:می‌تونیم اسمش رو بذاریم «!تا عشقمان زنده بماند»
حالت خوبه، لری؟ - اوهوم -
وایت چی شد؟
رفت - به این زودی؟ -
هنوز باهاش خیلی حرف داشتم
شاید اونم سیاهی لشکر بوده
یکی دیگه؟
دیگه آخریشه، لری
غمِ بی‌ثمر»رو می‌شناسی؟»
نمی‌شناسی چون هنوز ننوشتمش
باید عکس منو روی اون بطری بزنن
ویسکی که لورنز هارت رو» «از کار بیکار کرد
«اوراق قرضه جنگی بخرید»
می‌دونی، چند وقتیه کلمات رو اشتباه می‌شنوم
اون شب داشتم یه آهنگی گوش می‌دادم ...که خواننده
درمورد «قلب سیگاریش»حرف می‌زد
:منم با خودم فکر کردم «به این میگن یه استعاره‌ی نو»
«قلب سیگاری من»
:بعدش فهمیدم داشته می‌خونده «قلب پنهان من»
همش همه چی رو فراموش می‌کنم
:باید اسم زندگینامه‌م رو بذارم
،اگه این داستان رو قبلاً تعریف کردم» «بگو ادامه ندم
کل متن کتاب هم دوبار چاپ می‌کنیم
...به شرطی که آخر شب
برنامه رقص نداشته باشیم
...اشکالی نداره دو دقیقه
تنها با الیزابت صحبت کنم؟
بعدش در اختیار خودته
هیچ ایرادی نداره
به شرطی که قول بدی قبل از رفتنم، بهم امضا بدی
جرج دانشجوی سال آخرِ دانشگاه ییله
،موسیقی می‌خونه ولی می‌خواد کارگردان بشه
.کارگردان خب، اسمت چیه؟
جرج هیل
،یه نصیحتی بهت می‌کنم کارگردان آینده، جرج هیل
دوست داری نصیحت منو بشنوی؟
باعث افتخارمه
زیاد دنبال داستان‌های عاشقانه نرو
به داستان‌های دوستی فکر کن
روایت‌های ماندگار توی دل این داستان‌هاست
ممنون. یادم می‌مونه - هوم -
بعداً باهات حرف می‌زنم، جرج
مامانم اینو بهم داد
واقعاً تحت‌تاثیر قرار گرفتم که اینو بهم داد
.ملبک توی ییل خیلی طرفدار داره
،میگی ملبکِ فرانسوی بهت بدن بعدش جوری رفتار می‌کنی که
انگار واقعاً می‌فهمی مال کدوم تاکستانه
...اوه
جلوی مامانم اسم ورمانت رو نیار، باشه؟
از تعطیلات کوچولومون خبر نداره
راستش خدارو شکر
،اون از نود درصد اتفاقات زندگی من خبر نداره
خب، حس می‌کنم سعادت بزرگی نصیبم شده که از زندگیت خبر دارم
،یا خبر داشتم توی آگوست
از اون زمان کلی اتفاق افتاده که باید بهت گزارش بدم
.خب، از پسرها بگو دوست دارم درمورد اونا بشنوم
،راستش رو بگم
من از بیشترشون خیلی باهوش‌ترم
برای همین یه‌جورایی به عقب تکیه میدم
و اونا رو نگاه می‌کنم که سعی دارن منو تحت تاثیر قرار بدن
خیلی سرگرم کنندست
،اگه یه پسر دانشجو بودم
فکر کنم ازت می‌ترسیدم
،یک زیباروی باهوش با ریزبینیِ بی‌رحمانه‌
که به طرز شرورانه‌ای احساسات تو کارش نیست، اونجا نشسته
،و از پسِ چشمان سبزش منو ارزیابی می‌کنه
و همه ندانم‌کاری‌هام رو گوشه ذهنش یادداشت می‌کنه
،خدای من اگه من بودم که بدجوری می‌ترسیدم
هی، من اونقدرا هم ترسناک نیستم
درمورد کوپر بیشتر بگو
خجالت آوره
عاشق وقتایی‌ام که خجالت می‌کشی
کل صورتت از خجالت گل می‌اندازه
و یک ثانیه بعد، اثری ازش نیست
این یکی ممکنه خیلی بیشتر طول بکشه
...خیلی دوست دارم - الیزابت. سلام، لری -
امیدوارم وسط حرفای مهم مزاحم نشده باشم
خب، کارهای مهم بمونه واسه بعد
واقعاً جواهره، مگه نه؟
دست بردارید، آقای همرستاین
فقط یک لحظه مزاحمت میشم
...لری، فقط می‌خواستم بگم که
،خب اولاً که من متوجه هستم که
امشب باید شب سختی برات باشه
.نه، من یه آدمِ حرفه‌ای هستم، اسکار هردومون حرفه‌ای هستیم
ما طبیعتِ بازار کارمون رو درک می‌کنیم
لری، واقعاً نمایش رو دوست داشتی؟
فکر نکنم من حتی نصفِ تو
،توی نوشتن آهنگ‌های کمدی مهارت داشته باشم. نقطه قوتم نیست
.انقدر خندیدم که کونم جر خورد مجبور شدم بدم دوباره بدوزنش
،لری ما هم‌سنیم ولی تو همیشه معلم من بودی
...نه، اسکار. من - نه، در تمام دوران کاریت -
تو راهنمای ما بودی - ...خب، شک دارم -
تو همه ما رو آزاد کردی
تو باعث شدی آهنگ‌های آمرکایی
بالاخره حالتِ سخنرانی آمریکایی پیدا کنن
،بس کن. من از مرثیه خوشم نمیاد مخصوصا مرثیه‌ی خودم
اسکار، امشب شبِ توئه
،موفقیتِ تو و دیک موفقیتِ همه ماست
مردم بالاخره هوس کردن دوباره نمایش ببینن
.نمایش‌های واقعی ...من و دیک
چندتا ایده رد و بدل کردیم
چه عالی - ...آره، توی فکرِ -
...یه نمایش بزرگِ
.مارکو پولو هستیم یه نمایش خیلی بزرگ
واو - یه جور سیرکِ موزیکال -
دیک واسش هیجان داره
گفت دارید لیلیوم رو اقتباس می‌کنید
خب، اگه بتونیم حق ساختش رو به چنگ بیاریم
هیجان‌انگیز به نظر میاد - ...الیزابت بهم گفت که -
شاگرد توئه - بس کن -
او بوسه‌ی وعده داده شده‌ی» بهاری‌ست که
«زمستان تنها را طولانی می‌کند
بی‌خیال
متن فوق‌العاده‌ای نوشته بودی
برای نمایشی که سه ماه هم دووم نیاورد
من دوبار دیدمش - ...تو -
می‌دونی درمورد چی حرف می‌زنیم، استیوی؟
.«گرمای دور از انتظارِ می» به تهیه‌کنندگیِ مکس گوردون
آهنگساز: جروم کرن
.سالن نمایش آلوین ۵۹بار روی صحنه رفت
همسایمه
یه جور دائره‌المعارف متحرکِ تئاترِ موزیکاله
خب، منم ذات‌الریه متحرک برای تئاتر موزیکال هستم
از آشناییت خوشحالم - از آشناییتون خوشوقتم -
،می‌خواد وقتی بزرگ شد موزیکال بنویسه
ترانه نویسِ محبوبت کیه؟
اسکار - اوهوم -
البته. نظرت درمورد کارهای من چیه؟
.دوستشون دارم بامزه‌ان
ممنون
گاهی اوقات یکم شلخته‌ می‌نویسی
.خیلی خسته شده روز طولانی داشتیم
.بیا، استیوی ...تا دویلزتاون
نظرم رو درمورد کارش پرسید
کارهای مهم بمونه واسه بعد»؟»
خیلی پشیمونم که بچه‌دار نشدم
کوپر
باورم نمیشه اینا رو برات تعریف می‌کنم
تعریف کن - یادت نره که -
.بگو چه شکلیه سعی دارم تصورش کنم
شکل آپولو؟ چشم‌های آبی. قد بلند
...پس اساساً پوستِ پشتش
بی‌نقص بوده - بس کن -
.شب تولدت بوده کامل تعریف کن
...چندتا از دوستام داشتن
دوستای پسر یا دختر؟
قروقاطی - باشه -
،بی‌خیال لری ناسلامتی دانشگاه میرم
خب دوستام منو بردن نوشیدنی فروشیِ موری
جایی که دراصل ورود خانم‌ها ممنوعه
ولی قاچاقی از پله‌های پشتی بردنمون بالا
انگار اجناس قاچاق معطر هستیم
و البته که یکی از دخترها هم پسری که باهاش قرار داشته، آورده بود
کوپر؟
،هم داغون شدم هم ذوق کردم
.آخه اون اونجا بود نزدیک من
کم کم به آخرای شب نزدیک می‌شدیم
میز پر شده بود از جام‌های خالی شراب
نصفمون زیر سن قانونی بودیم
ولی انقدر بی‌شرمانه با گارسون حرف می‌زدیم که
ظاهراً کسی به سنمون اهمیت نمی‌داد
درحالیکه ملبک فرانسوی می‌خوردید - دقیقاً -
،من هیچی نباشم شاگردِ خوبی‌ام
برای همین همه دوستت دارن، لری
تو بهترین شنونده‌ای هستی که به عمرم دیدم
دلیلش اینه که
کوچکترین علاقه‌ای به خودم ندارم
برگردیم به داستان شب تولدت
میز پر شده بود از جام‌های خالی نوشیدنی
خب، دیروقت بود - اوهوم -
...و مواد - دختری که با کوپر اومده بود؟ -
رفته بود خونه درس بخونه
...آخی
آدما تلوخوران یکی یکی رفتن بیرون
می‌دونی،الان هیچ جای دنیا رو
،به اینجا نشستن کنار تو ترجیح نمیدم
راستی، نامه من به دستت رسید؟
امشب توی خونه‌م مهمونی گرفتم
...فکر کنم باید
...اینجا بمونم و به مادرم کمک کنم
مهمونی تازه آخر شب شروع میشه
اونجا کلی وقت داری که با مهمون‌ها گرم بگیری
گروه چهارنفره‌ی گلدن گیت قراره بیان
بهم قول بده میای
سنترال پارک وست ۳۲۰
گفتی می‌خوای طراحی صحنه و لباس انجام بدی
،همه فعالان تئاتر نیویورک توی اون مهمونی هستن
خیلی‌خب، برگردیم به داستان کوپر
خیلی‌خب
باهمدیگه از نوشیدنی فروشی اومدیم بیرون
.یک شبِ نوامبری بی‌نقص ماه اندازه‌ی باریکه‌ی ناخن بود
به حرفام گوش میکرد یکمم خورده بودی
حتی توی دعوا هم صبور بود
یه پیراهن پشمی سبز و قرمز پوشیده بود
و آستین‌هاش رو داده بود بالا
تو هم که اصلاً دقت نکردی
!خیلی خوشتیپ شده بود
خودت چطور؟ - ...عه -
ناسلامتی تولدمه دیگه
بایدم خوشگل کرده باشم
چه لذیذ
خب به اون پیراهن پشمی تکیه داده بودم
،و دارم بهت میگم
بوی مردانگی رو از تنش استشمام می‌کردم
یادمه فکر کردم که ...حروف بنفش غول آسا
باید آسمون رو روشن می‌کردن ...و می‌نوشتن
خیلی‌خب -
یه لحظه صبر کن
آخرش از زیرزمینِ خوابگاهش سردر آوردیم
یه نوشیدنی فروشی متروکه‌ی جلف اونجا بود
خدا می‌دونه ...چه کارهای کرده
اونجا انجام شده بود
و یکی دیگه هم در راه بود
آره بابا
من یک سال این یارو رو زیر نظر داشتم
،درموردش رویاپردازی می‌کردم و الانم بهش رسیده بودم
شب تولدم بود
،تنها منبع نور یه چراغ کثیفِ کم‌نور بود
،که روی حبابش طرح اسب و سوارکار چاپ شده بود
،آخه لری یه دختر توی این شرایط باید چی کار کنه؟
!تولدت مبارک
واقعاً دوست داری اینو بشنوی؟
یه‌ذره مشتاقم
تحقیرآمیزه
آخه عملاً هیچی نشد
هیچی؟
من یک سال شیفتگی رو با خودم به اون زیرزمین بردم
آره، یک سال خیره شدن به عکسش
حفظ کردن شماره تلفنش
،و اونم اونجا بود سال سومی که
حتی نمی‌تونست تظاهر کنه دوستم داره
...و ناراحت نمی‌شدم اگه
یکم شور و شوق توی کارش بود
یا حتی همدلی
اونجا هیچی نبود
فقط چراغی که روش عکس اسب داشت
لیاقت تو خیلی بیشتر از این حرفاست
آره
باشه، می‌تونم تحمل کنم
ولی یه‌جوری تعریف کن که
باعث نشه از انسان بودن شرمنده بشم
کار سختیه
همه به‌خاطر جشن شکرگزاری رفتن خونه‌شون
اون بهم زنگ زد
پرسید دوست دارم باهاش شام بخورم؟
.منو که می‌شناسی آدم مغروری نیستم
منم گفتم «حتماً»و دوباره راه افتادم سمت خوابگاهش
که زیر یک درخت کهن‌دار بزرگ قرار داشت
برگ‌ها زرد شده بودن
تنه درخت از بارون سیاه شده بود
با خودم فکر کردم این زیباترین چیزیه که به عمرم دیدم
:یادمه به خودم گفتم
«خدا داره یه فرصت دوباره بهت میده»
«تولدت با تاخیر مبارک، الیزابت»
هوم
می‌خوای بشنوی ...این داستان کوتاه
چطوری تموم میشه؟
این آخرین باری بود که دیدمش
.ماه نوامبر بیشتر از چهار ماه پیش
کاملاً مطمئن بودم زنگ می‌زنه
حتی فقط برای اینکه دوباره منو ببینه درسته؟
نه. هرگز
فکر کردم نامه بنویسه
نه
پس البته که من بهش زنگ زدم
هوم
از خدا خواسته تلفن رو قطع کرد
برای همین براش نامه نوشتم
چهار صفحه نامه‌ی تایپ شده
بین خط‌ها فاصله نذاشتم - وای نه -
جواب نداد
به خودم میگم یک رویای هذیانی تب‌دار بوده، می‌دونی؟
و شاید تب بالاخره قطع شده
و همه چیز خیلی منطقی و معقول به نظر میاد
ولی یه چیزی رو می‌دونی؟
،اگه همین الان بهم زنگ بزنه دقیقاً همین لحظه
...کل زندگیم رو ول می‌کنم و
،سه ساعت رانندگی می‌کنم سی ساعت رانندگی می‌کنم
فقط برای اینکه یک شب دیگه کنارش باشم
من چه مرگمه، لری؟
آخه چرا باید سی ساعت رانندگی کنی
تا آدمی رو ببینی که اینطوری باهات رفتار کرده؟
چون عاشقشم؟
عاشقشی؟
.غیرمنطقیه وسواس‌گونه‌ست. رقت‌انگیزه
و اولین باری نیست که این اتفاق برام میفته
دائم اینو تجربه می‌کنم
حس می‌کنم نمی‌تونم انسان‌ها رو واضح ببینم
،سال‌ها پیش یه آهنگ نوشتم
به اسم «دل از چشم سریع‌تره»
،آهنگ خیلی خوبی نیست ولی عنوان خوبی داره
و به نظرم درسته
مغز توی جنون عشق هیچ نقشی نداره
...و
اصلاً بحث شایستگی نیست، نه؟
ما قلبمون رو توی سهام بی‌ارزش سرمایه‌گذاری می‌کنیم
خودمون هم می‌دونیم ارزشی ندارن
،ولی بهشون چنگ می‌اندازیم مثل بچه‌های کوچکی که
به خرس عروسکیشون چنگ انداختن
الیزابت
صادقانه بگو
چه احساسی به من داری؟
منظورت چیه؟
...منظورم اینه که
،در کلبه کنار دریاچه
،با نوری که آب رو می‌سوزوند
نیمی از شب باهم صحبت کردیم
عاشقمی
فقط...نه به اون شکل
گفتی حاضری سی ساعت رانندگی کنی تا کوپر رو ببینی
واسه دیدن من چند ساعت رانندگی می‌کنی؟
دست‌هام داره می‌لرزه
،احساسی که به تو دارم عاقلانه‌تر و عمیق‌تره
هوم. ممنون - احساسِ احترام -
احساس قدردانی بابت سخاوتمندی ...و ازخودگذشتگی که
به من نشون دادی
تاحالا هیچکس ...به اندازه تو
به زندگیم علاقه‌مند نبوده
من لیاقت دوستی تو رو ندارم
خداروشکر می‌کنم که باهات آشنا شدم
تاابد خداروشکر می‌کنم
،منم ازت ممنونم که منو به زندگی برگردوندی
بس کن
لری! مردم این بیرون منتظرن
!یه لحظه
میشه یه چیزی بپرسم؟
سوالی که احتمالاً زیادی خصوصیه؟
زیادی خصوصی» تنها چیزیه که» برای من جالبه
...عه ...مادرم
،می‌دونی اون واسه تئاتر گیلد کار می‌کنه
همه رو می‌شناسه
تابستون پارسال ...دید باهمدیگه وقت می‌گذرونیم
می‌دونم این حرفات به کجا می‌رسه
...بهم گفت ...نمی‌دونم...نمی‌دونم چطوری بگم
فقط بگو
باشه
:چند بار بهم گفت که
الیزابت، اون مرد نه تنها» دوبرابر تو سن داره
بلکه فکر نکنم «زن‌ها علاقه‌ی اصلیش باشن
تو چی گفتی؟
،گفتم:«ببین مادر من می‌دونم چی می‌دونم
«و می‌دونم هردومون چه حسی داریم
.اوهوم هردومون چه حسی داریم؟
شیفتگیِ غیرمنطقی»؟»
و میشه بپرسم ...مادرت فکر می‌کنه
علاقه اصلی من به چه چیزیه؟
.متاسفم نباید حرفی می‌زدم
لطفاً منو ببخش
باشد که خداروشکر به سکوت خودشون ادامه بدن
عذر می‌خوام. کار احمقانه‌ای کردم که اینو پرسیدم
و منم می‌دونم چی می‌دونم و چه حسی دارم
این جوابیه که به مادرت میدی
درحالیکه کنار آتیش شومینه نشسته
،و با حسرت حق‌ امتیازی که از اکلاهما! می‌گیره حساب می‌کنه
بهش بگو لری هارت،
و روی کلمه «من»تاکید کن
هرجا که پیداش کنه
،در مردان، در زنان در عطر سیگار فروشی‌ها
در زیبایی محال یک شاعر 20 ساله
با چشمان سبز کمرنگ
و دوتا کک و مک ریز روی گونه چپش
حالت خوبه؟
...به خاطرِ
قلب سیگاریمه
لری، دیک راجرز دنبال کتش می‌گرده
دارم میام
ممنون، رنه
عالیه، خیلی ممنون
دیک، می‌خوام با شاگردم آشنا بشی
الیزابت ویلند
شاگردت؟
سلام - سلام -
خب، الگوی خیلی خوبی واسه خودت پیدا کردی
به شرطی که بتونی از بوربون فاصله بگیری
به نویسندگی و طراحی صحنه و لباس علاقه داره
واقعاً؟
،آقای راجرز ...نمایش امشب
به نظرم خیلی باشکوه بود
خب، ممنون
عالی‌ترین نمایش موزیکالی بود که به عمرم دیدم
خب، چه تعریفِ زیبایی
مادرت با گیلد کار می‌کنه، درسته؟
بله، تریسا ویلند - آره، تریسا -
صحیح، پس نمایش‌های زیادی دیدی
خیلی زیاد
آره
می‌دونم منظورت چیه
،ولی چیزی که امشب دیدم ...همونی بود که
همیشه از یک نمایش انتظار داشتم
.حال خوب کن هوشمندانه. جادویی
لری، ایشون تیزبین ترین ...زن جوانیه که
تاحالا بهم معرفی کردی
معلم خوبی داشتم - اوهوم -
خب، چیا می‌نویسی؟
فعلاً بیشتر شعر
اشعارش خیلی قدرتمنده
طراحی صحنه هم می‌کنی؟
دارم درس می‌خونم - صحیح -
خب، خیلی دوست دارم اشعارت رو بخونم
.طراحی‌هات رو ببینم ...اینم
شماره تلفن خصوصیم
باعث افتخارمه
.دوروتی رو این اطراف ندیدم زنت اینجاست؟
نه، برگشته آپارتمان
هممون اونجا قرار داریم
تا نقدهای آخر وقت رو بخونیم، لری
آره، خیلی خوشحال میشم بهمون ملحق بشی، الیزابت
تنوع خوبیه که ...یک نفر از نسل جوان
در جمعمون حضور داشته باشه
و شاید بتونی برام توضیح بدی، الیزابت
که دخترهای جوون دقیقاً چرا سر سیناترا جیغ می‌زنن
من سر سیناترا جیغ نمی‌زنم
نه، زیرِ سیناترا جیغ می‌زنه
!خب دیگه، لری
لری، البته که خوشحال میشم تو هم بیای
سعی می‌کنم بیام
ولی منم یه شب‌نشینی کوچیک توی خونه خودم دارم
...گروه چهارنفره‌ی گلدن گیت قراره بیان
،خب، از نظر شب‌نشینی من انگشت کوچیکه ‌لری هم نمیشم
خیلی دوست دارم بیام - واقعاً؟ -
دیک، نمیای؟
چرا، چرا
تو ماشین داری؟
،می‌دونی چیه می‌تونم بعداً براش تاکسی بگیرم
،اگه دوست داری باهامون بیای ما همین الان داریم میریم
خوشحال میشم - چه عالی -
فقط بذار به مامانم بگم
دختر وظیفه‌شناسی هستم
واقعاً خیلی زیباست
...تو ...تو و اون
.نه، نه یعنی، من عاشقشم
ولی همه عاشقشن
ولی نه به اون شکل
خیلی‌خب
هوم
امشب بعداً می‌بینمت دیگه؟
حتماً
اوهوم
هوم
آقای راجرز
خانم ویلند
ممنون
لری، بعداً می‌بینیمت دیگه؟
،با آهنگی در قلبم» «!چهره نازنینت را می‌نگرم
تاحالا شده یکی رو ببینی و درجا بفهمی که
زندگی هردوتون
برای همیشه دستخوش تغییر میشه؟
.حدسم درست بود تو یه آدمِ احساساتی هستی
کارت کی تموم میشه؟
باید در نوشیدنی فروشی رو ببندم
تو چی، ناکلز؟ اینجا کارت تموم شده دیگه؟
نه هنوز
آخه امشب توی خونه‌م
یه مهمونی بزرگ گرفتم
یادم رفت کادوهای الیزابت رو بهش بدم
این روزا آستین پوشیدن برام خیلی سخت شده
این شونه‌م التهاب مفصلی داره
کم کم باید شنل بپوشم
.جدی میگم ،خودم دست تنها
شنل رو دوباره مُد می‌کنم
،شب‌های افتتاحیه منو می‌بینید که با کلاه استوانه‌ای
،شنل و عصای نوک نقره‌ای
از دل مه عبور می‌کنم
شما پسرها امشب میاید دیگه، نه؟
.الیزابت میاد بهتون گفته باشم، اون میاد
دیر می‌رسه
این قسمت رو خوب گوش کنید
چون اینجاش مهمه
،یه وقتی آخر شب شاید حدودای پنج صبح
بعد از اینکه یکم ،زیادی ملبک خورده
:به سمت من برمی‌گرده و میگه
،هی، لری» «چی داری می‌خونی؟
،هی، لری» «تولدت کیه؟
،برای اولین بار در زندگیش
به من علاقه‌مند میشه
بالاخره یه روزی باید اتفاق بیفته دیگه، نه؟
بقیه مردها همشون ناامیدش کردن
.ولی من هرگز ناامیدش نمی‌کنم ...من فقط
ذره‌ای از لری در دل شب هستم
.ناکلز موسیقی مسافرتی بزن
♪ ماه آبی ♪
♪ دیدی تنها ایستاده‌ام ♪
بچه زرنگ رو ببین
♪ بدون رویایی در قلبم ♪
♪ بدون عشقی از آنِ خودم ♪
...خب، این خیلی بهتر از
کالسکه‌ای با سایبان منگوله‌دار»ه»
لری، میای بریم بالاشهر خونه‌ی دیک؟
.نه، نه، شما برید من بعداً میام
♪ تو می‌دونستی ♪
♪ من چرا اونجا بودم ♪
♪ شنیدی زیر لب دعا می‌کردم ♪
♪ برای دیدن کسی که واقعاً برام مهم باشه ♪
بدک نیست
،سه تا قافیه مونث متوالی همشون هم منطقی‌ان
♪ و بعد ناگهان ♪
♪ در برابرم ظاهر شدی ♪
♪ تنها کسی که بازوانم ♪
♪ در آغوش خواهند کشید ♪
♪ و شنیدم کسی زمزمه می‌کند ♪
♪ لطفاً دوستم داشته باش ♪
♪ ،و وقتی نگاه کردم ماه به رنگ طلایی درآمده بود ♪
♪ ماه آبی ♪
...لری، فکر می‌کنم این آغازِ
یک دوستیِ زیباست
عاشقانه نیست»؟»
نه واقعاً، نه
،می‌دونی ...اصلاً قرار نبود اسمش
ماه آبی باشه
اسمش رو گذاشته بودم «بدی در وجودِ هر مرد»
،واسه یه فیلمی نوشته بودیمش «ملودرام منهتن»
،جک رابینز «که قبلاً بهش می‌گفتن«رابینوویتز
اسمش رو توی شرکت ام‌جی‌ام بود
،آهنگه رو شنید گفت بریم دفترش
:ساندویچ گوشتش رو آورد پایین و گفت
دیک، من عاشق ملودیش شدم»
،مثل تمام نوشته‌هاتون قدرتمنده
،ولی لری !متنش زیادی ادایی هنری‌ه
واسه من که ادایی هنری نیست
من می‌دونم شماها چقدر کارتون درسته
ولی شما باید واسه احمق‌های نادون بنویسید
هیچکس حاضر نیست «اون متن رو بخونه
،برای همین گفتم مگه چشه»؟»
:اونم گفت
«!حتی اسم کوفتیش یادم نمی‌مونه»
پسرها، یه چیزی بهم بدید که» «بتونم تبلیغ کنم
:منم گفتم
«می‌خوای اسمش رو چی بذارم؟»
ماه آبی؟
لب کلام، اون پرفروش‌ترین آهنگی شد که توی عمرمون نوشتیم
راجرز و همرستاین در ادامه به موفق ترین تیم ترانه نویسی
در تاریخ تئاتر موزیکال آمریکا تبدیل شدند
لورنز هارت درواقع 5 ترانه جدید به یک یانکی اهل کنتیکت افزود
و سپس بدن فلج شده وی زیر باران پیدا شد
درحالیکه روی جدولی نزدیک خیابان هشتم نشسته بود
چهار روز بعد در بیمارستان داکترز هنگام خاموشی حمله هوایی، در گذشت