‫اسم من میتو دمَرسان هستش.
‫من تو وینسِن به دنیا اومدم
‫در تاریخ 28 ژانویه سال 1971.
‫این هفته‌های اخیر هنوزم گنگه.
‫هنوزم نمی‌فهمم چطوری سر از اونجا درآوردم.
‫حافظه‌ام از یادآوری امتناع می‌کنه،
‫اونقدر که همه‌ش برام غیر واقعی به نظر میاد.
‫به همه چی شک دارم. ‫به خاطراتم، به خودم.
‫مجبورم برگردم به زمانی که ‫تو حومه پاریس زندگی می‌کردیم،
‫جایی که حافظه‌ام بهم یاری داده ‫و همه چی مطمئناً از اونجا شروع شد.
‫احتمال اینکه اتفاقات اون شب چی بوده ‫که منو به تو برسونه؟
‫ده سال پیش بود.
‫دیگه تکون نخور!
‫هیچی اینجا نیست.
‫مریض‌هامو تو خونه ویزیت نمی‌کنم.
‫گفتی کمکم می‌کنی.
‫اوه، لعنتی.
‫نمی‌تونی ببینی تو چه وضعیتی‌ام؟
‫تا وقتی که تو این حالت باشی، ‫نمی‌تونم کاری برات انجام بدم.
‫لعنتی، هیچی نیست!
‫سعی کن آروم شی. می‌تونم ‫به اورژانس اجتماعی زنگ بزنم.
‫شما رو تو مطب می‌بینیم. من چیزی نمی‌گم.
‫منو باز کن
‫و می‌ریم یکم پول جور می‌کنیم.
‫خفه شو!
‫دیگه نمی‌تونیم صبر کنیم تا به جنوب بریم. ‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم، حالمو بد می‌کنه.
‫چی شده؟
‫دیگه نمی‌تونیم صبر کنیم تا به جنوب بریم.
‫دوستت دارم.
‫سوار ماشین شو.
‫برو ته خیابون، به پلیس زنگ بزن ‫و خودتو حبس کن.
‫چرا؟
‫یالا. برو، به حرفم گوش کن.
‫- به پول احتیاج دارم! ‫- من باهات میام.
‫به من اعتماد کن. می‌خوام کمکت کنم.
‫این کارو می‌کنیم. ‫میریم یکم پول جور می‌کنیم.
‫باهات میام. نه!
‫با اون میرم.
‫و تو، مثل یه احمق رفتار نکن، ‫تکون نخور! باشه؟
‫روشن و خاموش.
‫میریم یکم پول جور کنیم.
‫روت حساب می‌کنم که تکون نخوری.
‫بریم.
‫برو، تویی که اونا رو به من میدی!
‫یالا، پاشو.
‫می‌تونم کارت و رمز کارتم رو بهت بدم.
‫ژولیت، کیف پولم تو کاپشنمه، تو راهرو.
‫بیا. بریم.
‫تو کاپشنم، رو صندلی تو راهرو.
‫لطفا، ژولیت.
.لباسم رو بهم بده
‫- پاشو. ‫- ژولیت جنب بخور.
‫ژولیت!
‫یالا، ژولیت، پاشو.
‫نمی‌دونم ونسان جونمون رو نجات داد یا نه،
‫اما می‌دونم که جون خودشو به خطر انداخت.
‫دیگه هیچ حرفی از موندن اینجا نبود.
‫نه ژولیت و نه من نمی‌تونستیم ‫تو این دیوارها بمونیم.
‫اون، چون چیزی رو که سعی می‌کرد به سختی ‫فراموش کنه بهش یادآوری می‌کرد .
‫و من، چون احساس گناه می‌کردم ‫که نمی‌تونستم ازش محافظت کنم.
‫نه اون، نه ویکتور.
‫ونسان و دِلفین ما رو متقاعد کردن ‫که دنبالشون بیایم
‫تو زندگی جدیدشون، دور از پاریس.
‫این ونسان بود که ‫آپارتمانمون رو برامون پیدا کرد.
‫همچنین ونسان بود که یه موقعیت شغلی ‫در کنار خودش تو شهرسازی برام پیدا کرد.
‫با توجه به شرایط مناسب، ‫ما به توسعه‌دهنده املاک تبدیل شدیم.
‫زندگی به ما لبخند زد.
‫ما پیشرفت کردیم و به خونه‌ای که ‫عاشقش بودیم نقل مکان کردیم،
‫که توش دیگه هرگز، نه ژولیت و نه من،
‫دوباره در مورد اون شب حرف نزدیم.
‫ویکتور، دیرمون میشه.
‫- وقتی رسیدی زنگ بزن. ‫- باشه، مامان.
‫من با ونسان شریک دفاتری هستم ‫که هرگز جرات رویایش رو نداشتم.
‫ما از زمان کالج همدیگه رو می‌شناختیم. ‫مسیرهای یکسان، سلیقه‌های یکسان.
‫دو زندگی ما در هم تنیده شده بود.
‫اتفاقی بود یا نه، ‫ما هر کدوم یه بچه تو یه سال داشتیم.
‫ویکتور امروز تو پاریس هنرهای زیبا می‌خونه
‫و الکس، که من پدرخوانده‌اش هستم، ‫تو مدرسه بازرگانی لندن هستش.
‫ونسان پایه و اساس بازسازی خانواده‌مون بود.
‫و اگه، تلویحاً، ‫دیگه در مورد اون شب حرف نزدیم،
‫من هیچ چیزی تو زندگی روزانه‌ام ‫نمی‌بینم که مدیون اون نباشم.
‫زرنگی، هیچوقت نمی‌تونم تو رو دعوت کنم.
‫حالت چطوره. به کارت ادامه بده.
‫ما بعد از این پرواز که ‫یه کابوس بود رسیدیم...
‫- بچه ها تو هواپیما، جهنمه. ‫- تو هتل،
‫طرف گفت به خاطر تاخیر، ‫اتاق ما رو داده به یکی دیگه.
‫- کلاسیک. ‫- منو می‌شناسی،
‫به اعتبار هتل‌های زنجیره‌ای، ‫قیمت اتاق، حمله کردم.
‫اونقدر داد زدم که یه سوئیت بهمون دادن
‫با منظره کل خلیج ریو،
‫کورکوادو، ایپانما، همه چی تموم.
‫خیلی عالی بود.
‫بدون گوشی موبایل.
‫ریو دو ژانیرو... ‫فقط اسمش آدم رو به رویا می‌بره.
‫از شما خواستیم که به ما ملحق بشید.
‫- اونقدرها هم بد نبود، ورکور. ‫- اگه بارون رو فراموش کنیم.
‫به ما بگید: موسیقی محلی، سواحل...
‫قسم می‌خورم، خوب بود.
‫آره؟
‫کفش‌های کوهنوردیتون رو پوشیده بودین؟
‫و تو، دمپایی و صندل‌هات؟
‫از هواپیما می‌ترسه.
‫- چی باعث نگرانیش نمیشه؟ ‫- بیخیال.
‫نمی‌تونم این کارو انجام بدم. ‫نمی‌تونم تو خلاء معلق باشم.
‫ولی خب، دارم روش کار می‌کنم.
‫درک فوبیای شما، کلید رام کردن هواپیماست.
‫برای رسیدن به این هدف، ‫ما مرحله به مرحله پیش خواهیم رفت.
‫یه مهماندار براتون اهمیت ‫ایمنی پرواز رو توضیح می‌ده،
‫بعد یه متخصص استرس هوانوردی.
‫شما متوجه خواهید شد که ترس شما بی‌اساسه،
‫اما مهم‌تر از همه چطور بر اون غلبه کنید.
‫برای شروع از یه جایی، ‫ما با نفس کشیدن شروع می‌کنیم.
‫شما همه جوره نفس کشیدن رو بلدید.
‫فکر می‌کنید که می‌دونید چطور نفس بکشید.
‫خب نه. ترس جلوی شما رو می‌گیره.
‫با همین شروع می‌کنیم، باشه؟
‫همه‌مون یه نفس عمیق می‌کشیم.
‫بفرمایید، شروع کنیم به دم گرفتن.
‫و رها می‌کنیم.
‫عالیه، یه بار دیگه این کارو انجام می‌دیم.
‫دوباره دم می‌گیریم...
‫و رها می‌کنیم. بیا.
‫غیر قابل ساخته.
‫سایزش رو از قصرش تو هند دیدی؟
‫قرار نیست یه اتاق خدمتکار ‫تو ساحل ساخته بشه!
‫می‌شه. فقط چند متر مربع اضافی هست.
‫صبر کن، داری شوخی می‌کنی؟
‫نمی‌خوای یه کم سوار قایق تفریحیشون بشی؟
‫انقدر رو اصول خودت گیر نکن!
‫برای یه بارم که شده...
‫موزه هنرهای مدرن تو کازینوی قدیمی.
‫می‌تونیم کاری کنیم که تو بازسازی گند بزنن.
‫ما نزدیک شهرداری ساکت می‌مونیم. ‫همه برنده می‌شن.
‫خب، اینم از این.
‫می‌بینی وقتی بخوای می‌شه؟ تو یه نابغه‌ای.
‫- داری رو اعصابم میری. ‫- من شما رو به لا گاروپ دعوت می‌کنم!
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- اومدم با تو ناهار بخورم.
‫من با همکارام اونجام.
‫"همکارات"؟
‫همکاران، خوشبختم.
‫- ویرجینیا. ‫- السا.
‫- فرانسوا. ‫- السا.
‫- ماری. ‫- متئو.
‫میتو، خوشبختم.
‫اوم... من به شما ملحق می‌شم.
‫بریم؟ بیائید.
‫.بریم
‫گرسنه ام.
‫اوم... سوشی سفارش بدیم و تو دفتر بمونیم؟
‫یواشکی؟
‫این چطور بهت میاد؟
‫- به اندازه کافی مخفی هستم؟ ‫- بسه.
‫لعنتی.
‫روز من نیست.
‫نه، روز تو نیست.
‫خب، چی داری؟ می‌خوای ‫کاری کنی احساس گناه کنم؟
‫احساس گناه می‌کنم، همینه.
‫نمی‌تونم این کارو انجام بدم.
‫نمی‌تونم اون رو ترک کنم.
‫- دیگه نمی‌دونم چیکار کنم. ‫- این دختر رو ول کن.
‫السا. اسمش الساست.
‫آره، خب، السا رو ول کن.
‫نمی‌تونی وقتی باهات حرف می‌زنم، ‫روتو برگردونی؟
‫چیزی که بهت می‌گم مهمه.
‫- با کی دیگه می‌تونم حرف بزنم؟ ‫- باعث ناراحتی من می‌شه.
‫این موضوع اذیتت می‌کنه؟ نه، ولی اون یکی...
‫فکر کردی مامانم یا چیزی هستی؟
‫متیو بزرگ، رشوه ناپذیر، ‫از همه نظر خوب، درسته؟
‫بس کن اینو. وقتی ‫پای دِلفین وسطه، اذیتم می‌کنه.
‫دیگه مزاحمت نمی‌شم.
‫حالمو بهم می‌زنه.
‫هی، حرف از گرگ شد.
‫برو، گوشی رو بردار. ‫کمکش می‌کنی یه بهونه پیدا کنه.
‫چه خوک کثیفی. باید یه آدم خیلی عوضی باشی ‫که اینطور رفتار می‌کنی.
‫دِلفین احمق به نظر میاد ‫و تو هیچی نمی‌گی، تایید می‌کنی.
‫- من چیزی رو تایید نمی‌کنم، بس کن. ‫- شما همتون خوکید.
‫- میفهمی چی میگی؟ ‫- دیگه نمی‌خوام قیافه کثیفشو ببینم.
‫ونسان همیشه دوست من بوده، ‫جونمون رو نجات داد.
‫اما تو از همون موقع بدهیت رو ‫بهش پس دادی، درسته؟
‫لعنتی!
‫ولش کن، خودم انجامش می‌دم.
‫ببخشید.
‫نمی‌دونم چرا اینطور حالمو بهم می‌زنه.
‫روز خیلی بدی داشتم.
‫مریض‌هام خستم کردن.
‫انگار به همدیگه خبر داده بودن.
‫طی آماده‌سازی قبلی، بوم نقاشی آسیب دید و...
‫یه چیزی میخواستم بهت بگم.
!ولم کن
‫بیست ساله که با منه
‫- خانم! ‫- یه نصیحت.
‫دیگه تو محل کارش این نمایش‌ها رو راه ننداز!
‫- تو فقط یه آشغالی .بیا-
‫یه بار دیگه به شوهر من نزدیک بشی، ‫چشماتو از کاسه درمیارم! ولم کن!
‫- به دکتر زنگ بزنم؟ - ‫ نه، بیخیال، خوبه.
عوضی
‫- مطمئنی که حالت خوب می‌شه؟ ‫- آره، خوبه.
‫نمی‌خوای برم بالا؟
‫نه، فقط باید دراز بکشم.
‫ممنون.
‫از زمان رسوایی دِلفین، ‫ونسان از السا دست کشیده بود.
‫چند هفته‌ای می‌شد که اون رو ترک کرده بود،
‫و اون و دِلفین ماه عسل ‫دومی رو تجربه می‌کردند.
‫سبکی تازه‌شون روی ‫ژولیت و من هم تاثیر گذاشت.
‫آشتی‌شون مثل آشتی ما بود، ‫شاید از روی تقلید،
‫اما واقعیت اینه که ما هم ‫یه دوره دلپذیر رو گذروندیم.
‫کارهایی رو شروع کرده بودیم ‫که آرزوش رو داشتیم.
‫به نظر می‌رسید ژولیت به خودش اجازه می‌ده ‫کمتر به فکر دیگران و بیشتر به فکر خودش باشه.
‫اما این دوره کوتاه بود.
‫متیو؟
‫منو می‌شناسی؟
‫متاسفم، وقت زیادی ندارم.
‫- چی می‌خوای؟ ‫- هفته‌هاست که از من دوری می‌کنه.
‫دیگه جوابمو نمی‌ده، ‫از حرف زدن با من امتناع می‌کنه.
‫این کارش رو عادی می‌دونی؟
‫من دیگه حاضر نیستم ‫فقط بترسم و نادیده گرفته بشم.
‫این که همه‌تون این کارو ‫تایید می‌کنین، از همه چی بدتره.
‫من شکایت می‌کنم.
‫- ببخشید؟ ‫- من شکایت می‌کنم.
‫می‌خوای از کی شکایت کنی و چرا؟
‫فکر می‌کنی می‌تونید ‫همینجوری مثل دیوونه‌ها بیائید
‫و بدون هیچ عواقبی منو بزنید؟
‫موهامو بکشن، جلوی همکارام بهم فحش بدن؟
‫متاسفم.
‫متاسفی؟
‫آره، متاسفم.
‫- اینو نگفتم که ازش دفاع کنم. ‫- ازش دفاع می‌کنی.
‫حق داری اینطور فکر کنی.
‫اون خیلی چیزا راجع به تو بهم گفته.
‫تو دوستشی، اون تو رو دوست داره.
‫عیبی نداره که ازش دفاع کنی.
‫حالت خوبه؟
‫شب بخیر.
‫فردا می‌بینمت.
‫اون اغلب تو این پارکینگ با من قرار می‌ذاشت.
‫حتما می‌ترسید که بیرون،
‫تو دنیای واقعی با هم دیده بشیم.
‫تو دنیای واقعی، ‫اون یه خانواده داره. یه زن، یه بچه.
‫تو چیز بهتری برای خودت نمی‌خوای؟
‫صدات مثل اونه.
‫بهتره بری خونه.
‫و لطفا، شکایت نکن.
‫- خودتو جای دِلفین بذار. ‫- دیگه نمی‌خوام اسمشو بشنوم.
‫اگه منو تهدید می‌کرد،
‫یه چیزی بینمون بود.
‫من... شاید زیادی فکر می‌کنم،
‫ولی تکست‌هاشو می‌خونم،
‫همشونو دوباره می‌خونم...
‫دنبال معنی تو همه کلماتش می‌گردم، ‫دارم دیوونه می‌شم.
‫دیگه نمی‌تونم به یه چیز ضد و نقیض فکر کنم.
‫این دیوونم می‌کنه.
‫احتیاج دارم باهام حرف بزنه.
‫لعنتی، بذار مسئولیت کارشو قبول کنه، عوضی!
‫ببخشید.
‫دارم خجالتت می‌دم.
‫تو هیچوقت به زنت خیانت نکردی، نه؟
‫معلومه.
‫ما فوراً اونایی که مثل ‫تو هستن رو تشخیص می‌دیم،
‫اونایی که عادت ندارن ‫زنا رو تو ماشینشون سوار کنن.
‫اونایی که بدون ترس از ‫تلافی به نگهبانا سلام می‌کنن.
‫وفادار‌ها.
‫فکر می‌کردم که این بیشتر یه حسنه.
‫این یه حسنه.
‫شما آدم خوبی هستین.
‫گوش می‌دین.
‫دارم شوکه‌تون می‌کنم؟
‫فکر می‌کنی من دیوونه‌ام ‫که مانع برگشتنت به خونه می‌شه.
‫حق با توئه، من دیوونه‌ام.
‫من دارم کاملاً دیوونه می‌شم.
‫مثل یه نوجوون، نمی‌دونستم چطور بهش بگم.
‫همو می‌دیدیم، ‫دوباره همو می‌دیدیم. باورم شده بود.
‫چی شد یهو؟
‫چطور ممکنه من، ‫آقای همه‌چی رو به راه، اینطور بیفتم؟
‫اما دیگه تاس انداخته شده بود، بی‌رحمانه،
‫به هیچ وجه نمی‌شد از اتفاقات پشت سر هم و ‫تصادفی که قرار بود پشت هم بیان، جلوگیری کرد.
‫همه‌چی برام غیرواقعی به نظر می‌رسه.
‫ژولیت برام غیرواقعی به نظر می‌رسه.
‫دوستا، کار...
‫- می‌تونستم تمام شب اینجا بمونم. ‫- شما اغلب برای شام اینجا میاین؟
‫به هم "تو" می‌گیم؟
‫منظورم، تو و ونسان.
‫گفتیم که در موردش حرف نمی‌زنیم.
‫آره، حق با توئه. در موردش حرف نمی‌زنیم.
‫درسته که زیباست.
‫منم می‌تونستم تمام شب اینجا بمونم.
‫- این برای منه؟ ‫- آره.
‫چرا؟
‫مگه لازمه یه فرصتی باشه که ‫چیزی رو به کسی هدیه بدیم؟
‫نه، نه.
‫- باید یه دلیلی داشته باشه؟ ‫- نه، نمی‌دونم.
‫می‌خواستم، همین. بده؟
‫نه.
‫خب، بازش کن.
‫- برو دیگه، بازش کن! ‫- باشه، باشه.
‫ممنون.
‫فکر نمی‌کنی باید صندلی رو برمی‌گردوندیم؟
‫هی، متیو؟
‫حواست با منه؟
‫ببخشید، دیر کردم.
‫ایمیل مربوط به بازسازی ‫کازینو رو دریافت کردی؟
‫آره.
‫چیه؟
‫چته؟
‫من هیچیم نیست. ‫میخوای چطور باشم؟
‫.همه چی خوبه
‫می‌دونم.
‫نگران نباش، اِ. تو نمی‌تونی ‫چیزی رو از من مخفی کنی.
‫- چی رو مخفی کنم؟ ‫- حس گناه داری. می‌شناسمت.
‫خب، بگو دیگه.
‫اوه، لعنتی!
‫- وایسا، دارم می‌رم تمرین! ‫- نه، متئو. همینجا بمون.
‫فکر می‌کنی مزخرفه، همینه؟
‫تو همیشه حق با توئه،
‫پس اگه مرددی، بگو، و ما به هندیا می‌گیم
‫که برن به جهنم.
‫حتی اگه من فکر کنم که لازمه انجام بشه.
‫:اِلسا ‫[امشب شام بخوریم؟]
‫انجامش می‌دیم یا انجامش نمی‌دیم؟
‫خب، انجامش می‌دیم.
‫از لحاظ آماری،
‫شانس تصادف شما وقتی سوار هواپیما می‌شین
‫1 در 12 میلیونه.
‫یا 0.00001 درصد احتمال داره ‫که براتون اتفاق بیفته
‫وقتی سوار هواپیما می‌شین. ‫[ خونه من امشب خیلی ساده]
‫و حتی. من در مورد ‫همه نوع تصادف صحبت می‌کنم، ‫[ با خودم نوشیدنی خوب میارم] ‫[ بی‌صبرانه امشب منتظرم ]
‫نه فقط سقوط.
‫بیاین حالا یه سری ارقام دیگه رو ببینیم.
‫ماشین، مثلاً، ‫[ منم همینطور ] ‫[ تو حالمو خوب میکنی ]
‫72 برابر خطرناک‌تره.
‫پشه هزار برابر کشنده‌تره.
‫نه... وایسا، شوخی نیست.
‫شما همون شانس برنده شدن تو ‫بخت‌آزمایی رو دارین که تو هواپیما بمیرین.
‫و در نهایت، خیلی بیشتر احتمال داره ‫که تو یه حادثه خونگی بمیرین.
‫وقتی اینو فهمیدیم...
‫آره، من خوبم.
‫نه، لازم نیست.
‫آره، خوبه.
‫نه، نمی‌خوام.
‫به هر حال، من مصاحبه‌ها رو ‫جای دیگه پیدا کردم.
‫آره، چیزای خوب، آره.
‫نه، گوش کن...
‫بهت می‌گم. دوباره بهت زنگ می‌زنم، باشه؟
‫می‌بوسمت.
‫همکار.
‫- این موقع شب؟ ‫- آره.
‫می‌خواد این موقع شب ‫در مورد کار باهات حرف بزنه؟
‫- متئو... ‫- چیه؟
‫این اولین و آخرین بار نیست. همینه.
‫السا!
‫السا، در رو برام باز کن.
‫باز کن، می‌دونم اونجایی.
‫همه پیام‌هاتو گرفتم. حق با توئه، می‌فهمم.
‫من دارم دِلفین رو ترک می‌کنم.
‫باید باورم کنی. دوستت دارم.
‫فقط تویی. می‌فهمم که به زمان احتیاج داری.
‫منتظرت می‌مونم.
‫من دارم برمی‌گردم خونمون.
‫چه پروژهٔ برد-بردی برای جامعه،
‫فقط برای خلافکارهای خوشبختمون.
‫آقای بخشدار، ممنونم. وقتشه.
نوشیدنی
‫ممنون. ممنون.
‫متئو؟ ببخشید، معذرت می‌خوام.
‫ببخشید، باید برم.
‫کجا می‌ری؟
‫من... دوشنبه رو توی ‫قایق هندی جشن می‌گیریم.
‫- باشه؟ ‫- منو اونجا ول می‌کنی؟
‫از من قوی‌تره، متاسفم.
‫من همیشه شجاعتش رو تحسین می‌کردم، ‫وقتی خودم یه ترسو بودم،
‫جسارتش رو وقتی من جرأت هیچ کاری رو نداشتم، ‫آزادیش رو وقتی همه‌چی مانعم می‌شد.
‫معلومه که اون قرار بود باهاش بره.
‫من براش چی بودم؟
‫شروع کردم به دنبال کردن بهترین دوستم.
‫من همینم دیگه: یه دنباله‌رو.
‫"دارم ترکت می‌کنم."
‫همین‌طوری: "دارم ترکت می‌کنم."
‫انگار یه جمله‌ایه که می‌تونیم ‫همین‌جوری تو رستوران بگیم،
‫حتی جمله‌ای که می‌تونیم ‫خیلی راحت بعد از ۲۵ سال بگیم:
‫"دارم ترکت می‌کنم"؟
‫فکر می‌کنم شوخی می‌کنه. ‫ولی اصلا شوخی نمی‌کنه.
‫بدتر، قیافه‌ی یه ترسو رو داره، ‫تقریبا یه قربانی،
و ازم ممنونه که آبروریزی راه نمی‌ندازم.
.جالب اینجاست که از وقارم هم تعریف می‌کنه
‫و بهم می‌گه که تصمیمش رو گرفته.
‫که دیگه هیچ فایده‌ای نداره که منصرفش کنم، ‫که ممکنه بهمون آسیب بزنه.
‫و بعدش شروع می‌کنه به حرف زدن ‫در مورد رژیم غذایی از جامعه.
‫که از هیچ‌چی استفاده نمیکنه، ‫که از من هیچ‌چی نمیخواد.
‫حس می‌کنم دارم دیوونه می‌شم.
‫آسمون داره رو سرم خراب می‌شه، ‫و اون باهام در مورد توافقات حسابداری حرف می‌زنه
‫به خیال خودش خیلی هم شیک و مجلسیه.
‫کاش خفه می‌شد.
‫و حالا،
‫اون منو، همین‌جا، تو رستوران، ول می‌کنه، ‫وقتی من هنوز پیش‌غذامم تموم نشده؟
‫اگه هنوز دوسش نداشتم، ولی...
‫عاشقشم.
‫درحالی که منم، منم یه نگاهی ‫به جاهای دیگه انداختم.
‫ولی... با ونسان، نمی‌دونم،
‫همیشه می‌دونستم، ‫فکر می‌کردم که از هر چیزی قوی‌تره.
‫ولی خب، معلوم شد که نیست.
‫پشت تلفن چی بهت گفت؟ کجاست؟
‫بهم گفت که داره می‌ره هتل، چه حرفا!
‫حتما الان پیش اون دختره تو قطاره که ‫مثل یه خوک کثیف داره باهاش وقت میگذرونه
‫بهتر بود همون موقع ولش می‌کردم.
‫اینجا تنها نمون، بیا با ما.
‫من می‌رم اتاق مهمون رو آماده کنم.
‫نه.
‫می‌خوام برم اون دختره رو ببینم.
‫هیچ‌چی رو قرار نیست ببینی.
‫می‌رم با ونسان و اگه لازم باشه ‫با اون دختره حرف می‌زنم.
‫تو می‌تونی بری، فنی.
‫نه، مسئله تعمیرکاره.
‫میگه دلش براش تنگ شده. ‫نمی‌دونم برای چی... شاید وی فی!
‫- باید هفته‌ی دیگه برگرده. ‫- مهم نیست کی برمی‌گرده.
‫مطمئنی که به من احتیاج نداری؟
‫- می‌تونم بمونم. ‫- ممنون، همه‌چی درست می‌شه.
‫بیا خونه.
‫نه، می‌خوام خونه بمونم.
‫باید فکر کنم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، مطمئنم.
‫- ببخشید. ‫- کجا می‌ری اونجا؟
‫خانم!
‫لطفا، کجا می‌ری؟ ‫نمی‌تونی همین‌طوری بری بالا.
‫دیگه...
‫کجا می‌ری اونجا؟
‫باز کن! درو برام باز کن، خوک کثیف!
‫این مسخره‌بازیا دیگه کِی تموم می‌شه؟
‫باز کن!
‫حق داری که درو برام باز نکنی.
‫کاری می‌کنی که بیفتم دنبالت!
‫آخرش مجبور می‌شم به پلیس زنگ بزنم!
‫برو، آشغال‌هاتو بیرون بریز!
‫بازم همدیگه رو می‌بینیم، پیرزن!
‫بهتره حسابی از خودت مراقبت کنی.
‫چیه؟
‫بزن!
‫همه‌ش به خاطر توئه.
‫و ونسان.
‫اصلا کجاست؟
‫نباید زیاد طول بکشه.
‫شما منو ببخشید؟ بهش زنگ می‌زنم.
‫برو.
‫ممنون. عالیه!
‫چه چارچوبی، درسته؟
‫- به سلامتی! ‫- به سلامتی!
‫ببخشید.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫دارم میام.
‫دارم میام، بهت می‌گم. ده دقیقه دیگه.
‫آره، الان می‌بینمت.
‫هوپ.
‫ممنون.
‫ونسان، حالت چطوره؟ خوش اومدی.
‫کاپیتانمون.
‫- از دیدنتون خوشحال شدم، آقا. ‫- خیلی ممنونم.
‫بفرمایید.
‫- متئو اونجاست؟ ‫- آره.
‫ممنون.
‫- حالت خوبه؟ ‫- خوبم. تو چطوری؟
‫حالت چطوره؟ بازدیدی داشتی؟
‫- چیزی می‌خوای بنوشی؟ تشنمه. ‫- ممنون، من خوبم.
‫مطمئنی؟ الان میام.
‫قرار نیست زیاد بمونم، ونسان.
‫متاسفم، یه کم اوضاع پیچیده شده،
‫با هتل و این چیزا...
‫- از این فرصت استفاده می‌کنم که قایق اونجاست. ‫- بسه متئو.
‫منو سرزنش نکن. کار دیگه ای از دستم برنمیاد.
‫ژولیت تمام روز تو جلسه ست،
‫من باید کارها رو نظارت کنم، برگردم دفتر...
‫باهام بمون. اینجوری قضاوتم نکن.
‫برای اولین بار، یه تصمیمی گرفتم ‫که منو خوشحال می‌کنه.
‫می‌دونم که درست می‌گم.
‫دیگه نمی‌خوام مجبور باشم دروغ بگم، ‫نه به خودم، نه به هیچ‌کس دیگه.
‫می‌فهمی؟
‫متئو.
‫متئو!
‫- سلام، ونسان. ‫- چطوری؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- ببخشید، ندیدمت.
‫حالت چطوره؟
‫دارم میام... خیلی دیر کردم.
‫مشکلی نیست.
‫آه، وایستا. ببخشید، الان برمی‌گردم.
‫این احمق گوشیش رو جا گذاشته.
‫چی می‌خوای، متئو؟
‫اینجا زندگی می‌کنه، درسته؟
‫با تو اومده زندگی کنه؟
‫هیچ‌کس اینجا زندگی نمی‌کنه.
‫نمی‌تونی همین‌طوری بیای اینجا.
‫همین الان اون دیوونه دیگه ‫هم زندگیمو جهنم کرده!
‫- تو یه توضیح بهم بدهکاری، درسته؟ ‫- کدوم؟
‫من حاضرم هر کاری برات بکنم.
‫.در واقع، قضیه همیشه سر ونسان بوده
‫تو از من استفاده کردی.
‫- نه، این‌طوری نیست. ‫- تو از من کمک گرفتی
‫تا اونو برگردونی.
‫این‌طوری نبود. می‌دونی که پیچیده‌تره.
‫خیلی دوستت دارم...
‫دیگه نگو "خیلی دوستت دارم".
‫اون زنش رو ول کرده. ‫حتما اینو می‌دونی، درسته؟
‫ما آخر هفته با هم می‌ریم ایتالیا. ‫جدیه، می‌دونم.
‫ولی تو چی می‌دونی؟ تو چی می‌دونی؟
‫تو کاملا احمقی یا چی؟
‫تو هم احمقی هم ساده!
‫فکر می‌کنی اون قراره ۲۵ سال ‫زندگی مشترک رو بخاطر تو بیخیال بشه؟
‫لعنتی، تو از من استفاده کردی!
‫هیچ‌کس از کسی استفاده نمی‌کنه.
‫تو لعنتی از من استفاده کردی!
! برو پی کارت
!برو بیرون، الان
‫بهش در مورد من و خودت گفتی؟
‫"من و خودت؟" اصلا چی فکر می‌کردی؟
‫- چی فکر می‌کردم؟ ‫- چی باور داشتی؟
‫- مگه بین ما چیزی اتفاق نیفتاد؟ ‫- نه!
‫معلومه که نه.
‫تو منو عاشق کردی، در واقع.
‫و من مثل یه احمق عاشقت شدم.
‫نه، ما رفتیم شام، ‫همدیگه رو دیدیم، ما آدم بزرگیم.
‫کار اشتباهی نکردم.
‫نمیای دنبالم
‫وقتی از تو خسته بشه ‫و یه کثافت کوچولوی دیگه پیدا کنه!
‫به من نگو کثافت و از اینجا گمشو!
‫چی فکر می‌کردی؟ فکر می‌کردی چی بین ما بود؟
‫که من عاشقت بودم؟ که ما یه داستانی داشتیم؟
‫خودتو کی فرض کردی؟
‫- فکر کردی می‌تونی جای ونسان رو بگیری؟ ‫- خفه شو!
‫فکر کردی من قرار بود با یه مثل تو باشم؟
‫من از قبل همه‌ی کارایی که قراره انجام بدی، ‫همه‌ی حرفایی که قراره بزنی رو می‌دونم.
‫بسه، متئو!
‫السا، لطفا نه!
‫السا...
‫شما روی پیغامگیر من هستید. ‫لطفا بعد از بوق پیغام خود را بگذارید.
‫.دوباره این ماجرا رو از اول مرور می‌کنم
‫دوباره و دوباره. چطور به این نقطه رسیدم؟
‫چطور می‌تونستم باور کنم؟ ‫این نمی‌تونست اتفاق بیفته.
‫چرا از کسی کمک نخواستم؟ ‫یا درخواست کمک نکردم؟
‫چون می‌ترسیدم که همه بفهمن؟
‫من بی‌گناه بودم.
‫هیچ‌کس نمی‌تونست تصور کنه که من کسی بودم ‫که شرارت از طریق اون اتفاق افتاد.
‫خودمم نمی‌تونستم تصور کنم.
‫احتمال اینکه من ببازم چقدر بود؟ ‫گوشیم رو تو یه قایق گم کنم
‫و ونسان، که حس گناهکاری می‌کرد،
‫فورا اونو بیاره و به دفتر برسونه،
‫و حرکات من رو برای کل زمین مبهم کنه؟
‫احتمال اینکه دِلفین،
‫دیگه هیچ‌کس رو تو خونش تحمل نکنه،
‫خدمتکارش رو که ۲۰ سال کار می‌کرد، ‫اخراج کنه، چقدر بود؟
‫احتمال اینکه تصمیم بگیره گوشیش رو خاموش کنه
‫و جلوی یه فیلم احمق بشه،
‫ولی وی فی مشکل داشته باشه ‫و نذاره ثابت کنه
‫که اون روز رو تو خونه خوابیده،
‫و در نتیجه بهانه‌ی خیلی ضعیفش رو هم ‫مردود کنه، چقدر بود؟
‫.این باعث نمیشه که تو یه قاتل بشی
‫...‫احتمالش چقدر بوده
‫که دوستی تزلزل ناپذیر من با ونسان
‫در نظر همه تبادلات من با السا رو توجیه کنه،
‫به عنوان یه رازدار تا یه رقیب خودمو جا بزنم،
‫و نذارم پلیس تایید کنه
‫که این اثر انگشت‌ها روش مال من بوده،
‫و برای اداره آگاهی ناشناس بوده و نتونستن
‫با پایگاه دادشون مطابقت بدن؟
‫اون سطل آشغال رو هل داد، نزدیک بود بیفتم.
‫احتمال اینکه این هزار تا اتفاق بیفته
‫و همه‌شون خلاف احتمال باشن، چقدر بود؟
‫نمی‌دونم کی گفته:
‫"غیر محتمل‌ترین چیزها ‫بیشترین شانس وقوع رو دارن."
‫این همه‌ش مزخرفه.
‫دنیا بدون ما شروع شده،
‫و من خاطره‌ی ناخوشایندی
‫از وجود نداشتن برای چند میلیون سال ندارم.
‫یا یه چیز دیگه.
‫ترجیح می‌دم قبل از تولدم به نیستی برگردم،
‫که هیچ‌وقت، هیچ‌وقت مجبور نباشم ‫این سوال رو از خودم بپرسم.
‫شما روی پیغامگیر من هستید. ‫لطفا بعد از بوق پیغام خود را بگذارید.
‫السا، سلام، متئو هستم.
‫نمی‌دونم از ایتالیا برگشتی یا نه، ‫ولی بهم زنگ بزن.
‫احتمال اینکه من یه قاتل بشم چقدر بود؟
‫خوبی، متئو؟
‫- شکر می‌خوای؟ ‫- نه، ممنون.
‫- کی رسیدی؟ ‫- امروز صبح.
‫ممنون که اینجا هستی.
‫ما برای تو اینجا هستیم.
‫برای پدرت و برای دِلفین.
‫- همه برای دِلفین اینجا هستن. ‫- بابا، لطفا.
‫"لطفا" چی؟
‫من ۲۵ سال رو با زنی گذروندم ‫که قادر بود یه جمجمه رو بشکنه...
‫ونسان. یه کم به اون فکر می‌کنی؟
‫متاسفم، الکس.
‫دست خودم نیست.
‫اون چطور می‌تونست؟
‫اون چطور می‌تونست این کارو بکنه؟
‫هیچ‌چی نمی‌گه که کار دِلفین بوده.
‫پس کار کی بوده؟
‫وکیلش درخواست آزادی داده.
‫تو هیچی نمی‌فهمی.
‫شماها همه‌تون، همه‌تون هیچی نمی‌فهمین.
‫زنی که دوستش داشتم مرده.
‫سرد!
‫کالبد شکافی شده!
‫خاک شده،
‫مرده!
‫لعنتی...
‫خسته‌ای، ونسان.
‫دارم دیوونه می‌شم.
‫از پسش برنمیام.
‫به کمک احتیاج دارم، متئو. از پسش برنمیام.
‫اون چطور می‌تونست این کارو بکنه؟
‫یه مدتی می‌رم پیش متئو و ژولیت.
‫کاری که برات بهتره رو انجام بده، پسرم.
‫آره، برام بهتره.
‫اونا به بی‌گناهی مامان شکی ندارن.
‫دلم براش تنگ شده.
‫خیلی دلم براش تنگ شده.
‫همه‌چیو از دست دادم.
‫می‌دونی که اینجا خونه‌ی توئه.
‫هر چقدر که بخوای می‌تونی بمونی.
‫هر وقت بخوای می‌تونی بیای شام، اگه بخوای.
‫وقتی فکر می‌کنم که من ‫همیشه می‌خواستم از این خرابه برم،
‫دعواهاشون، همش...
‫حس می‌کنم از وقتی که ‫دیگه اینجا نیستم، بدتر شده.
‫.تحمل همدیگه رو ندارن
‫حداقل وقتی من اونجا بودم...
‫اگه من اونجا بودم، ‫این هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتاد.
‫تو هیچ تقصیری نداری، الکس.
‫تو رفتی که زندگی خودت رو ‫داشته باشی، این طبیعیه.
‫ویکتور خوشبخته که پدر و مادر مثل شما داره.
‫من همیشه به خاطر این بهش حسودی می‌کردم.
‫یه خونه... آروم.
‫معمولی.
‫مطمئنی که می‌تونم اینجا بمونم؟
‫شوخی می‌کنی یا چی؟
‫ممنون.
‫تو همیشه برای من، برای مامان بودی.
‫و حتی برای بابا.
‫مخصوصا پدرت بود که برام بود.
‫همه‌چی به خاطر اونه.
‫اینجا، زندگی من...
‫همه چی. من همه‌چیو به اون مدیونم.
‫مادرم چی؟
‫چه اتفاقی خواهد افتاد؟
‫ما اینجا هستیم. کنارت.
‫هر وقت خواستی بیا.
‫باورم نمی‌شه این بچه ‫چی رو داره تحمل می‌کنه.
‫یه کابوسه.
‫یه لحظه هم باور نمی‌کنم. ‫دِلفین قادر به این کار نیست.
‫و اگه کار اون باشه چی؟
‫اگه اون باشه که مجبورش کرده کلاه رو سرش کنه؟ ‫قبلا هم این کارو کرده.
‫- اون قبلا هم خشونت نشون داده. ‫- داری چی می‌گی؟
‫قبول کن که بهش فکر کردی.
‫فکر می‌کنی دِلفین این کارو کرده؟
‫جواب بده. واقعا باور داری ‫که دِلفین این کارو کرده؟
‫وقتی السا رو می‌بینیم، هر کسی می‌تونه باشه.
‫- "السا" ؟ ‫- چی؟
‫بهش می‌گی "السا".
‫می‌خوای چی صداش کنم؟
‫اونو می‌شناختی؟
‫می‌خوای چی بهت بگم؟ چه فرقی می‌کنه؟
‫آره.
‫آره، می‌شناختمش.
‫تقصیر من نیست که ونسان ‫دوستاشو بهم تحمیل می‌کرد.
‫می‌گه بهانه من خیلی ضعیفه
‫و...
‫تهدیدهای علنی
‫به اضافه آزار و اذیت قربانی...
‫برام خوب نیست.
‫اون تازه درخواست آزادی داده.
‫امیدوارم با آبروی من ‫به عنوان یه مادر خوب...
‫و...
‫و به عنوان یه زنی که تحت فشاره،
‫با یه شوهر مکررا خیانتکار
‫امیدوارم بتونه...
‫باعث بشه قاضی کوتاه بیاد.
‫الکس.
‫هیچ‌وقت...
‫من هیچ‌وقت نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫می‌دونم، مامان.
‫نگران نباش، می‌دونم.
‫فکر می‌کنی کِی می‌تونی ‫این آزادی رو به دست بیاری؟
‫نمی‌دونم، بستگی به قاضی داره.
‫منو از اینجا بیرون بیار.
‫باشه.
‫برای فرار از عذاب، می‌چرخم. برای فرار.
‫به کجا؟
‫انگار قادر به برنامه‌ریزی باشم.
‫انگار هنوز می‌تونم فکر کنم، هنوز خودم باشم.
‫باید برگردیم و با نگاه ژولیت روبرو بشیم.
‫تا کی؟
‫نمی‌تونم این جاده‌ای که ‫توش بی‌هدف می‌رونم رو ترک کنم
‫چون بی‌دفاعم و نمی‌تونم ‫همه‌چیو بسپرم به سرنوشت.
‫پرونده‌ها داره تلنبار می‌شه، متاسفم.
‫وقت نکردم بنزین بزنم. ‫ماشین تو رو برمی‌دارم.
‫متئو، وایستا!
‫وایستا.
‫یه کم استراحت کن. نمی‌تونی ‫همه‌چیو این‌طوری به دوش بکشی.
‫- می‌خوای چیکار کنم؟ ‫- بیا با من ناهار بخور.
‫- بهم پیامک بده، بهت ملحق می‌شم. ‫- دوستت دارم.
‫باید کنار هم باشیم.
‫من برای توام و تو برای من.
‫[ پروازهای ریو دُ ژانیرو ]
‫- از خدمات ما ناامید شدی؟ ‫- دارم جا به جا می‌شم.
‫ما تو کل فرانسه شعبه داریم.
‫من دارم می‌رم خارج.
‫ما در سطح بین‌المللی شعبه داریم. ‫من همه‌چیو برات انجام می‌دم.
‫گوش کن، حساب‌هامو ببند و پول نقد بگیر.
‫حداقل ۴۸ ساعت وقت لازم دارم.
‫اوم... می‌تونم یه انتقال انجام بدم؟
‫- می‌خواستم بهت پیشنهاد بدم. ‫- من می‌خوام یه انتقال انجام بدم.
‫راحته.
‫به حساب پسرم ویکتور.
‫همه‌ش؟
‫همش بهت زنگ می‌زدم.
‫الکس تو بیمارستان پیش پدرشه.
‫چی؟
‫چون جواب ندادی، فکر کردم اونجایی.
‫داری چی می‌گی، ژولیت؟
‫من به تو گفتم که وینسنت ‫توی بیمارستان بستری شده؟
‫- حالش چیه؟ ‫- کجا بودی؟
‫کدوم بیمارستان؟
‫تو همونجا بمون، متئو.
‫می‌خوام باهام حرف بزنی.
‫منتظرم.
‫برای حرف زدن با من نوشیدنی لازمه؟
.چیزی که نمی‌دونم رو بگو
‫السا...
‫می‌شناختمش.
‫منظورم اینه که...
‫برنامه‌ریزی نکرده بودم، ولی باهاش آشنا شدم.
‫تو پارکینگ اداره.
‫قصد نداشتم، اون بود که ‫می‌خواست در مورد ونسان حرف بزنه.
‫دوستت دارم، ژولیت.
‫برنامه‌ریزی نکرده بودم.
‫همه‌چی خراب شد. یه بحث، اون افتاد.
‫من هیچ‌وقت اینو نخواستم، هیچ‌وقت.
‫ الکسه.
‫قرار بود فقط یه ناهار بین پدر و پسر باشه.
‫حتما می‌خواست یه کم با من وقت بگذرونه.
‫می‌خواستم با هم حرف بزنیم، غیر ممکن بود.
‫به خاطر اوضاع پرخاشگر شد.
‫اوضاع متشنج شد. ‫یه بار دیگه، اون رقت‌انگیز بود.
‫حق با توئه، من رقت‌انگیزم.
‫هیچ‌وقت جرات ترک مادرت رو نداشتم. ‫به خاطر تو موندم.
‫- اینو می‌فهمی؟ به خاطر تو! ‫- نباید ترک میکردی.
‫که خانواده رو نابود نکنم.
‫اون احساساتی شد. غیر قابل تحمل بود.
‫قصد آزارت رو نداشتم.
‫تصور نکردن بزرگ شدنت بهم حالت تهوع می‌داد.
‫اینو می‌فهمی؟
‫بعد شروع کرد از کوره در رفتن.
‫من شرایط رو مقصر دونستم. پیش‌بینی نمی‌کردم.
‫آره من...
‫آره، من... من لغزیدم.
‫یه دریچه بود.
‫به یه "همگن" نیاز داشتم.
‫- برای جلوگیری از مردن تدریجی ‫- چی؟
‫عاشقش شدم. می‌فهمی؟ ‫سیاهی، سیاهی اون!
‫کلیدها رو بده، من رانندگی می‌کنم.
‫می‌خوای برق بندازیش؟ بگیر.
‫بابا، مشکلت چیه؟ کمک!
‫ژولیت؟
‫ژولیت، منو این‌طوری رها نکن.
‫کجایی؟ نگرانم. بهم زنگ بزن، لطفا.
‫بهم زنگ بزن. باید باهات حرف بزنم.
‫باهام بیا.
‫من دووم نمیارم.
‫- ونسان از مجازات در رفت. ‫- بذار بمیره.
‫همه‌اش به خاطر اونه.
‫تقصیر اونه.
‫اون عوضی
‫و پسرم؟
‫اون تو رو می‌بوسه. ببخشید، ‫باید از همون اول شروع می‌کردم.
‫- حالش خوبه؟ ‫- آره
‫اون به پاریس رفت.
‫بهترین کار اینه که با ویکتور باشه.
‫آره.
‫خیلی بهتره.
‫دیدنش اینجا غیر قابل تحمل بود.
‫ژولیت...
‫می‌لرز‌ی، ژولیت.
‫ژولیت، خوبی؟
‫می‌تونی چیزها رو بهم بگی، حرف بزن.
‫ژولیت، بهم بگو. من همه‌چیو می‌تونم بشنوم.
‫ژولیت، باهام حرف بزن.
‫قاضی هست؟
‫این...
‫این دختر...
‫چی، بهم شک داری؟
‫ژولیت؟
‫ژولیت، بهم شک داری؟
‫به من نگاه کن. بهم شک داری؟
‫نه، نه.
‫کجا بودی؟
‫- بذار برم. ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫- بهم گوش کن! ‫- بذار برم.
‫- کجا می‌ری؟ منم باهات میام. ‫- نه.
‫من باهات میام!
‫تموم شد، متئو.
‫بدون تو دووم نمیارم. ژولیت.
‫- تو منو شریک جرم خودت کردی. ‫- نمی‌تونم خودمو لو بدم.
‫هی، من دووم نمیارم. جراتشو ندارم.
‫به خاطر من این کارو بکن.
‫حرف زدی؟
‫حرف زدی؟ ژولیت، حرف زدی؟
‫برو به جهنم.
‫با کی حرف زدی؟
‫کلید ماشین، عینک آفتابی، ‫وسایل الکترونیکی ممنوعه.
‫از شما می‌خوام که یه سبد بردارید ‫و وسایل شخصی‌تون رو اسکن کنید.
‫لطفا آتل خودتون رو بدید.
‫آقای دمارسان؟
‫بالاخره اومدی؟
‫چی داری بهم بگی؟
‫به حرفات گوش می‌دم.
‫دیگه نمی‌خوام ببینمت.
‫بله؟
‫متئو دمارسان؟
‫- بله. ‫- می‌تونیم بیاییم داخل؟
‫می‌تونیم بیاییم داخل، لطفا؟
‫باز شد.
‫من دو تا زن رو دوست داشتم.
‫مرگشون روی وجدانمه.
‫به همین دلیله که ‫براتون می‌نویسم، آقای دادستان.
‫من دیوونه یا تسخیر شده نیستم. ‫من مسئول کارامم.
‫اون یه غریبه نیست
‫که وقتی به خودم نگاه می‌کنم می‌بینم، منم.
‫دیگه نمی‌تونم به خودم دروغ بگم،
‫برای همین از شما می‌خوام ‫دِلفین موری رو آزاد کنید.
‫حداقل کاری که می‌تونستم انجام بدم
‫تنها کاریه که وجدان نابود شده‌ام ‫می‌تونه بذاره انجام بدم:
‫بی‌گناهی دِلفین رو ثابت کنم، ‫الکس رو به مادرش برگردونم
‫و همسر ونسان رو بهش برگردونم.
‫من خیلی ترسو ام که تسلیم بشم، ‫با زندان روبرو بشم
‫و با ترسم روبرو بشم.
‫حتی نمی‌تونم خودمو بکشم، ولی خواهد اومد.
‫مثل یه تعمیر.
‫مطمئنا از طریق بیماری یا فاجعه.
‫باید تاوان بدم، چون گناهکارم.
‫من ناپدید می‌شم و دیگه نمی‌تونم ‫هیچ‌وقت از همه طلب بخشش کنم
‫که بهشون خیانت کردم، ‫رهاشون کردم، فریبشون دادم و کشتم.
‫هیچ‌وقت محاکمه نمی‌شم، نمی‌تونم جبران کنم،
‫هیچ‌وقت بخشیده نمی‌شم ‫و این مجازاتم خواهد بود.
‫آقا؟
‫یه لیوان نوشیدنی می‌خوای؟
‫اوم... ممنون می‌شم، لطفا.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫خانم‌ها و آقایون، کاپیتان شما صحبت می‌کنه.
‫به دلیل شرایط بد آب و هوا، هیچ پروازی ‫تا اطلاع ثانوی انجام نخواهد شد.
‫شما همه‌ی اطلاعات رو می‌تونید ‫از باجه‌ی شرکت ما بگیرید.
‫ما از شما به خاطر این ‫ناخوشایندی عذر می‌خوایم.
‫من به اندازه کافی ‫به خدا ایمان ندارم که تصور کنم
‫که مجموع همه‌ی این اتفاقات ‫نتیجه‌ی یه اراده باشه.
‫و با این حال، همه‌چی ‫درسته و سر جای خودشه.
‫[یک بار ریختن تاس] ‫"عنوان شعری از استفان ملارمه" ‫( به یک بار ریختن تاس هرگز ملغی نمی‌کند تصادف )