‫[برای گم‌شدگان، و باشد که] ‫[در شب سال نو راه خانه را بیابند]
‫[شب کریسمس در میلرزپوینت]
‫حواست به کادوهای کوفتی باشه. ‫حواست باشه.
‫- باشه. ‫- «کوفتی»؟
‫- گفت کوفتی. ‫- خیلی‌خب.
‫مراقب باش لن، الان این آب میگو...
‫می‌ریزه روی کتم.
‫اصلا می‌دونی چیه؟ ‫تصور کن که...
‫خانواده‌ی خودت توی ماشینن.
‫مامان، همه که رانندگیشون بد نیست، خب؟
‫یه سری مردم می‌رن جایی...
‫چون علاقه دارن. ‫یه سری کارها می‌کنن.
‫ببین، نمی‌ذارم با دوست‌هات ‫ با ماشین بری، خب؟
‫- آخه دلیلش رو نمی‌فهمم. ‫- نمی‌ذارم دیگه.
‫با عقل جور در نمیاد.
‫قانونی که هست.
‫مرتکب جرمی که نمی‌شم.
‫اندی، تو به جای من حواست اون پشته.
‫حواست به عجیب و غریب‌ها باشه خب؟
‫به خدا این محله مثل سیرک می‌مونه.
‫گمونم امسال دیگه وقتش باشه...
‫یه بازوکا بذارم روی سقف ماشین.
‫- بوم! ‫- آخ! اه.
‫- بوم! ‫- موهام رو خراب کردی.
‫چیزی نیست عزیزم. ‫شب سختی پیش روئه.
‫شبی سخت.
‫می‌گم، واکنش چهره خانوادگیم چطوریه؟
‫- حواست به جلو باشه. ‫- باشه.
‫من هم علاقه دارم.
‫بگیر که تونل اومد.
‫حاضری رفیق؟
‫این هم از این. ‫خونه‌ی قدیمی.
‫زود بدو قایم شو.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام! چطوری؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫نگاهش کن!
‫خیلی‌خب، همگی بیان داخل.
‫در رو ببندین.
‫- در رو بستم. ‫- گرما می‌ره بیرون.
‫- همه برن داخل. ‫- راهمون بدید. راهمون بدید.
‫لعنتی پام روی تقسیم‌بندی لبه‌ی...
‫- جلوی حیاط پیچ خورد. ‫- تقسیم‌بندی؟
‫لنی پسر، بیا بریم یه نوشیدنی بدم بهت.
‫آره.
‫تقسیم‌بندی؟ نمی‌دونم شاید حفره بود.
‫- سلام ران. ‫- لنی رفیق.
‫- قابلمه رو هم می‌زنی؟ ‫- چطوری؟
‫امیدوارم تنها قابلمه‌ای که امشب ‫ می‌زنی همون باشه.
‫سلام لنی.
‫گمونم از لوبیا سبزها خوشت بیاد.
‫آره.
‫رنگشون پریده.
‫سال خوبی پیش رو داریم.
‫سلام!
‫سلام مامان.
‫- سلام کتلین. ‫- سلام.
‫- چطوری؟ ‫- کریسمس مبارک.
‫- تو چطوری؟
‫- خوبم. ‫- جدی؟
‫- تو چی؟ ‫- باور کن.
‫خوشحالم می‌بینمت. ‫خیلی وقته ندیدمت.
‫آره خب...
‫خیلی‌خب، من برم یه جایی واسه این پیدا کنم.
‫همه اردک‌ها به خطن؟
‫آره دیگه.
‫اگه یه سری از اردک‌ها زودتر...
‫بپرن توی برکه؟
‫همینه که هست دیگه.
‫آره دیگه. هان؟
‫دقیقا.
‫گمونم از لحاظ فروش هم توی ‫ نقطه ایده‌آلی باشیم.
‫آره دیگه، گفتم به تو و خانم و بچه‌ها...
‫کریسمس رو تبریک بگم.
‫زن نداری؟ خب ولش کن.
‫یه ناگت مرغ کامل توی ارتودنسیم گیر کرده.
‫پلاک 36 یا 37 جاده شلتر راک...
‫یا هم هانتینگتونی چیزی بود.
‫ولی اونجا همیشه جای پارک هست، ‫توی وقتت صرفه‌جویی می‌شه...
‫بقیش هم دیگه خیلی همهمه‌ست.
‫یعنی حدود یه کیلومتری ‫ باید از کندرو برگردی...
‫- سلام! ‫- سلام!
‫سلام لنی، چرا نوشیدنی نداری؟
‫- چیزه... ‫- عالی شدی.
‫مرسی، چیزه... ‫بخاطر عصاست. عصای جدید گرفتم.
‫آره آره، متوجه‌ام.
‫سیاه با حلقه طلایی واقعا بهت میاد.
‫- می‌گم ری. ‫- بله؟
‫این پیش غذاها رو می‌بینی؟
‫- کریسمس مبارک بچه‌ها. ‫- کریسمس مبارک.
‫باز امسال هم رول سالامیه ری؟
‫ببخشید.
‫هم... عالین متی.
‫- این چیه ری؟ ‫- هان؟
‫می‌رم واست بذارمش زیر درخت.
‫نه، نه، نه، نه! از چرت و پرت‌های ‫مسخره‌ی کاریه.
‫خودم می‌رم.
‫بیا اینجا امیلی. کار داریم.
‫- کریسمس مبارک. ‫- کریسمس مبارک.
‫کریسمس مبارک عزیزم. ‫خوشگل شدی.
‫وای. شبیه مجله‌ها شدی.
‫وای، من هم قدیم شبیه مجله‌ها بودم.
‫- الان دیگه دارم مادربزرگ می‌شم. ‫- نگو. عالی‌ای که.
‫بیا این کادوها رو بذار کنار درخت عزیزم.
‫- می‌بینی؟ ‫- خیلی‌خب، بذار واست درست کنم.
‫آروم باش.
‫توی کلاست از همه بهتر بودی.
‫پس نباید فشاری روت باشه.
‫خیلی سخته.
‫به چیزهای دیگه فکر کن، ‫چیزهای دیگه که می‌خوای بخونی.
‫اه.
‫- خیلی دیگه می‌خوام. ‫- وقتی بچه‌های من سنشون کم بود.
‫- خب؟ ‫- اصلا نمی‌ذاشتم که...
‫از جلوی چشمم دور بشن. اصلا.
‫و سنگدان رو با پیاز و سیر...
‫و آویشن و سوسیس پر می‌کنم.
‫و دستم کره‌ای بود دیگه؟
‫همه‌اش رو ماساژ می‌دم.
‫انگار که دارم...
‫انگار که دارم سر یه نفر رو ‫ شامپو می‌زنم دیگه؟
‫درسته که از ما مراقبت می‌کنن، ‫ولی اصلا نباید...
‫قشنگ نیست که پلیس‌ها، ‫ بچه‌ها رو مثل بروسی بیارن خونه.
‫آره، خوشم اومد.
‫- سلام مامانی. ‫- خیلی حالت قدیمیه.
‫خیلی قدیمی.
‫- سلام عزیزم. چطوری؟ ‫- خوبم.
‫- دختر قشنگم. ‫- مرسی.
‫- در مورد من چیزی نگفتی. ‫- می‌دونم، می‌دونم.
‫ملت روانین. وای. واقعا روانین.
‫- می‌دونم. ‫- نیستن؟
‫آره راستش من صرفا...
‫- واقعا خیلی روی مخه. ‫- همه‌شون روی مخن.
‫می‌دونم، ولی خیلی خوشحال می‌شم اگه بتونی...
‫یکم از اون رفتار حرکات ‫رو روش امتحان کنی...
‫چون چیزی که الان بهش نیاز داره...
‫- یکم جادوئه. ‫- خب...
‫که بتونه زندگیش رو متحول کنه...
‫چون اگه نکنه...
‫وای، چقدر سردی.
‫- آره. ‫- یخ زدی نه؟
‫- آره. ‫- خب من شنیدم که...
‫دمای مناسب بیرون رفتن همینه.
‫آره خب، چه می‌شه کرد دیگه؟
‫زمستان شده دیگه. زمستان اومده.
‫بچه‌هام رو ببین...
‫- من جادویی ندارم. ‫- چرا آخه؟ بچه‌هات که خیلی خوبن.
‫حتی توی انگشت کوچیکم.
‫- مال تو هم خوبن. مال تو هم خوبن. ‫- یه زمانی...
‫وقتی انقدری بود. چی شده؟ ‫تیمی کجاست؟
‫- الان دیگه بزرگ شدن. ‫- مریض شده! نه!
‫پلک که بزنی، ‫پلک که بزنی...
‫- می‌بینی بزرگ شدن. ‫- می‌دونم، می‌دونم.
‫پس ازش لذت ببر دیگه.
‫خیلی‌خب، برم تیمی رو پیدا کنم.
‫تیمی مریضه! تیمی مریضه! ‫تیمی مریضه! بیا زود!
‫- کجا می‌ریم؟ ‫- تیمی مریضه! تیمی مریضه!
‫- تیمی مریضه؟ ‫- تیمی مریضه! بیا!
‫تیمی باز مریض شده.
‫- تیمی مریضه! ‫- باشه.
‫زود! تیمی مریض شده.
‫ماموریت؟
‫آره.
‫- ماموریت چیه؟ ‫- من از کجا بدونم؟
‫سریه؟
‫آخه گاهی‌اوقات مثلا در رو می‌بنده.
‫می‌دونی، به نظر من درگیری یه چیزی شده.
‫داره یه دنده بازی در میاره.
‫ممکنه قضیه‌ی مهمی باشه.
‫این قضیه ممکنه به کار بیاد.
‫یه روزی همه چیز بالاخره از راه دور ‫ کنترل می‌شه دیگه؟
‫- قطعا. ‫- پس شاید فکر خوبی باشه...
‫که یکی از افراد خودمون کنترلش بکنه.
‫هان؟
‫چون همیشه قضیه‌ی حفاظت ‫از پناهگاه بوده دیگه؟
‫از زمان انسان‌های اولیه سعی می‌کردیم ‫با مشت بقا پیدا کنیم.
‫همیشه همین بوده و قراره بمونه دیگه؟
‫- با مشت بقا پیدا کنیم؟ ‫- آره.
‫بچه روزی 14 ساعت خودش رو ‫ توی اتاق حبس می‌کنه...
‫- و کامپیوتر بازی می‌کنه. ‫- بی‌خیال متی...
‫یکم بهش آسون بگیر دیگه.
‫بچه‌ها امروزه همینن دیگه. ‫دعوا نمی‌کنن.
‫- تایپ... تایپ می‌کنن. ‫- دقیقا.
‫کسی از شما بلده جاروی خودکار رو درست کنه؟
‫بسه.
‫- من اومدم! ‫- سلام!
‫- آخی. ولی باید برم. ‫- نه.
‫بعدا! الان نه!
‫صورتت چی شده؟
‫هی، هی، هی، برو سمت راستت.
‫- نه، اون یکی راستت. ‫- بگیرش.
‫- نه. ‫- چرا.
‫گفتم می‌تونم ببرمت.
‫دورشون بزن. دورشون بزن.
‫وای نه.
‫بیا عزیزم. بیا.
‫عزیزم، عزیزم.
‫عزیزم.
‫وای رفیق. فکر می‌کردن می‌تونن.
‫دور زدن یعنی چی؟
‫چیزه... یعنی بزنشون.
‫آهان.
‫وای. یه نفر اون پایینه. ‫یه نفر اون پایینه.
‫- نه. ‫- سمت من، سمت من.
‫اینجایی پس. ‫اوه. بزن. وای.
‫دیدمشون!
‫وای.
‫تروریست‌ها برنده شدن.
‫دموکراسی شکست خورد.
‫پنج دقیقه طول می‌کشه از اول بیاد. ‫ولش کن.
‫لهت کردن رفیق.
‫آره. می‌گم، می‌خوای بازی کنی؟
‫من؟ آسونه؟
‫آره. می‌تونم برو توی بازی دوستانه.
‫خیلی هم بدک نیست.
‫هی، دراگون‌فایر کجاست؟
‫پیش من نیست. پیش نیکو بود.
‫نه نبود. از اولش هم پیش من نبود.
‫- پیش تو بود. ‫- من اصلا نمی‌تونم بلندش کنم.
‫خیلی بزرگه.
‫ولش کن. در هر صورت زودی باید بریم.
‫باید واسه شام بریم خونه.
‫خب دراگون‌فایر کجاست؟
‫بسپریدش به من.
‫برو رفیق.
‫دراگون‌فایر.
‫باشه خندیدم.
‫دراگون‌فایر.
‫[برای فروش] ‫دراگون‌فایر. ‫لنی، تقسیم‌بندی‌های لعنتی ‫ رو درست می‌کنیم. خب؟
‫اصلا تقسیم‌بندی هم نیست. ‫بیشتر مثل دهانه‌ست.
‫مگه تو و متی حفر می‌کنین که به نفت برسین؟
‫- وای. ‫- نگران نباش. آسونه بابا.
‫صرفا یکم نمک می‌ریزی.
‫یه رفیقی دارم خیلی ارزون می‌گیره.
‫شصت سالی دوام میاره.
‫شصت سال؟
‫پس 112 سالگیم رو همون‌جا ‫روی چمن جشن بگیرم دیگه.
‫می‌شه بیای آهنگ رو خاموش کنی؟
‫آره مامان. یه لحظه وایستا.
‫بیست دقیقه شد. بیست دقیقه اونجا بودی.
‫اه.
‫خوبی؟
‫پلیس رو نمی‌فرستی بره که. ‫پلیس رو نگه می‌داری.
‫یعنی چی؟ روانین؟ هان؟
‫آدم بدها رو می‌فرستی که برن.
‫آدم بدها. خوب‌ها رو نگه می‌داری دیگه؟
‫این‌طوری... از اولش همین بوده. ‫همین هم می‌مونه.
‫چون اگه نکنی هرج و مرج و شورش پیش میاد.
‫- خب بروسی؟ ‫- بله!
‫بروسی، حواست به شاهکارم باشه.
‫باید برم یه کاری بکنم.
‫[نه! امشب نمی‌تونی لغوش کنی کثافت!]
‫واسه بروس یه کادوی خنده‌دار گرفتم.
‫بی‌صبرانه منتظرم قیافه‌اش رو ببینم. ‫وحشت می‌کنه.
‫وایستید ببینید.
‫بابام...
‫واسش از اون پشت‌خاران‌ها گرفتم...
‫که جدیدا مد شده.
‫و از اون توپ‌های گلف تقلبی دیدین؟
‫از اون‌ها که بزنی منفجر می‌شن.
‫- واسش پشت‌خاران گرفتی؟ ‫- آره، قشنگ هم هست.
‫خب، می‌ری دیدن اون پسره ‫که ازش خوشت اومده بود؟
‫گرگ فالک.
‫واسش چیزی خریدی؟
‫چی می‌خواستم بگم؟
‫هم... آهان مامانم.
‫اصلا نمی‌شه واسش خرید کرد.
‫تولدها، سالگردها، روز مادر...
‫یعنی... اصلا غیرممکنه.
‫اصلا نمی‌دونم واسش چی بخرم.
‫شما واسه مامانتون چی گرفتید؟
‫گوشواره.
‫آهان. من هم باید همین کار رو می‌کردم.
‫خوشگلن؟
‫نه خیلی.
‫پای کامپیوتر چیکار می‌کنی بیل؟
‫خب. راه حل چیه؟
‫چاره جایگزین چیه؟
‫مامان الان داره بدتر می‌شه، خب؟
‫و باید دائما حواسمون بهش باشه.
‫من باید ساعت چهار صبح بیدار بشم...
‫که ببرمش دستشویی.
‫باید یه کاری بکنیم.
‫واسه همین می‌گم راه حلش سانرایزه.
‫سانرایز؟ بی‌خیال متی. ‫ناسلامتی مامانه‌ها.
‫یعنی همین‌طوری بفرستیش بره؟
‫خوشحاله. به نظر خوب میاد.
‫شرمنده. نمی‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫می‌دونم خوشحال به نظر میاد ری...
‫و می‌دونم تا الان فقط همین‌جا بوده...
‫ولی حالش داره بدتر می‌شه... ‫ولی اگه...
‫وسط روز یا نیمه‌شب بیفته چی؟
‫کی از زمین بلندش کنه؟ بو؟
‫ول کن بابا. این تجهیزات ورزشی واسه چیه پس؟
‫- تو قوی‌ای دیگه. ‫- ما همه بهترین‌ها رو واسش می‌خوایم...
‫چند وقته که توی همون اتاق کوچیکه؟
‫هشت سال شده. ‫منظورم اینه که مت خیلی تلاش کرده...
‫ولی توانایی‌هاش محدودیت داره دیگه.
‫آخه حتی اگه خونه رو نفروشن...
‫یعنی صرفا یه خونه‌ست دیگه.
‫خیلی نیازهای بیشتری داره.
‫کسی قرار نیست خونه‌ی مامان رو بفروشه.
‫خیلی‌خب، می‌دونین چیه؟
‫من می‌برمش خونه‌ی خودم. ‫جدی.
‫من می‌برمش. مشکل حل شد.
‫خیلی‌خب ری، ‫می‌خوای ببریش ری.
‫نمی‌بریش ری. هیچ‌کس نمی‌برتش.
‫- اینجا خونه‌ی منه. ‫- چرا نبرم؟
‫- من از سانرایز خوشم نمیاد. ‫- بذار واست ساده بگم که بفهمی.
‫اصلا اونجا چی دارن؟
‫پرستار؟
‫- مزدور؟ ‫- خیلی‌خب، بسه ری.
‫نمی‌دونم، نمی‌دونم. ‫تصمیم راحتی نیست.
‫قرار نیست تصمیم راحتی باشه.
‫صرفا باید مثل یه خانواده در کنار هم باشیم.
‫بیایید به جای بحث کردن متحد باشیم.
‫بیایید با هم فکر کنیم و یه چاره پیدا کنیم.
‫ببینیم نظر خودش چیه.
‫مگه شما «گابادوست» هستین؟
‫بفهمید دیگه خنگ‌ها.
‫به نفع خودشه. نفع خودش.
‫ببین، خودش که قبول نمی‌کنه بره.
‫مشخصا قرار نیست موافقت کنه.
‫ولی ترسناکه.
‫ولی ما باید واسش تصمیم درست رو بگیریم.
‫کتلین، چی شد که ما...
‫پرستار سرخانه آوردیم؟ ‫چی شد؟
‫مگه تصمیمی نبود که قرار بود...
‫- مگه قرار نبود سرش بحث کنیم؟ ‫- پرستار سرخانه؟
‫و کی پولش رو بده؟ ‫حقوق و جاش و حمل و نقلش.
‫و یه غریبه بیاد خونه‌ی من زندگی کنه؟
‫ولش کن. من قبول نمی‌کنم.
‫صرفا باید یه فرصتی بهش بدیم متی.
‫گفتنش واسه شما راحته...
‫چون شما باهاش زندگی نمی‌کنین. ‫من می‌کنم. دائما پیششم.
‫من به کنار. زنم چی؟
‫تمام سختی‌هاش روی دوش اونه.
‫و خیلی داره بهش فشار میاد.
‫- اصلا قضیه... همینه! ‫- خفه شو ری!
‫نمی‌فهمی داری چی می‌گی!
‫نمی‌تونیم به زور بیرونش کنیم که ری.
‫این‌طوری بدتر می‌شه.
‫آهای؟ از اولش هم...
‫حرف من همین بود دیگه.
‫چطور این تصمیم رو بگیریم؟
‫گوش کنید. من صرفا می‌گم ‫ که سانرایز گزینه‌ی خوبیه.
‫ولی تا وقتی که بهترین راه رو پیدا نکردیم...
‫و جو هم باید خوشحال باشه.
‫- آره. ‫- سه سال بدون کار.
‫می‌دونی، خانه‌دار خوبی نیست.
‫خب کی از جو خانه‌دار بهتریه؟
‫ران؟
‫اومدم. اومدم.
‫می‌تونم؟ می‌تونم؟
‫باید برم دستشویی.
‫- باشه رفیق. ‫- باشه، باشه.
‫- بزن بریم. بزن بریم. ‫- عاشقشم.
‫من هم.
‫واسه خودش کارش حرف نداره، ‫تای خودمه.
‫خدا ببخشش.
‫خدا واقعا ببخشش. ‫کارش با کامپیوتره.
‫- آره. ‫- کمابیش.
‫یعنی چی که کمابیش؟
‫بیش. نه کم. ‫اصلا کم نه. بلکه بیش.
‫- خیلی‌خب مامان. ‫- مامان چی؟
‫مامان چی؟ ‫شغل نیاکانش هم همین بوده.
‫توش حرف ندارن. کارشون هم همینه.
‫و واقعا بهش افتخار می‌کنم. ‫منظورت چیه که مامان؟
‫باورنکردنیه. دو تا دفتر داره. ‫یکی هم نه، دو تا.
‫- دو تا؟ ‫- دو تا.
‫- وای. ‫- اون وقت دخترم می‌گه...
‫«مامان.»
‫بالاخره بچه‌ها می‌رن.
‫امیدواریم برن دیگه؟
‫ریکی رو نمی‌دونم.
‫دارت بازی می‌کنم.
‫چرا یه جوری تربیتم نکردی که ‫یه ورزش باحال...
‫مثل بسکتبال یا بیسبال بازی کنم؟
‫چند تا کلاس اسمت رو نوشتم که ول کردی؟
‫- خوشت نمی‌اومد. ‫- ول نکردم.
‫- نکردی؟ ‫- از تیم خارجم کردی.
‫از یه تیم خارجت کردم، ‫فوتبال...
‫چون داشتی یکم آبروم رو می‌بردی.
‫دوست ندارم به توپ لگد بزنم.
‫- چی؟ ‫- چیزه...
‫خیلی به بچه‌هام افتخار می‌کنم.
‫خیلی خانواده‌ام رو دوست دارم.
‫- آره، مشخصه. ‫- می‌دونی؟
‫- باید هم بکنی. ‫- و این‌که...
‫فقط خانواده مهمه دیگه. ‫متوجه منظورم هستی لنی.
‫آره. خانواده محشریه.
‫واقعا محشره. و تو و...
‫و بقیه‌ی افراد این خانواده رو دوست داریم.
‫هی رفیق، خیلی ممنون. ‫من هم شما رو دوست دارم.
‫- ممنونم. ‫- از اولش داشتم.
‫شما حرف ندارین.
‫نگران نباش. درست می‌شه.
‫بچه‌ها شبیه تو نمی‌شن.
‫می‌دونی لنی، به نظرم اصلا خنده‌دار نبود.
‫- آره. حالا دیگه... ‫- دارم اذیتت می‌کنم.
‫و بو هم همچنان در مورد احتمال فروش و...
‫رفتن به شهر حرف می‌زنه؟
‫- در موردش حرف زدیم. ‫- در مورد خونه؟
‫از نظر من که همچنان خونه‌ی مادربزرگه. ‫بی‌خیال.
‫مطمئنم مامان‌بزرگ حالش بهتر می‌شه.
‫این چیزها مرحله‌ای پیش می‌رن دیگه.
‫سرما همیشه واسه مسن‌ها سخت‌تره.
‫تو در موردش چی می‌دونی بروسی؟
‫همینه دیگه. واسه همینه که...
‫- خیلی‌ها نقل مکان می‌کنن فلوریدا. ‫- جدا؟
‫دورش رو پر بخاری می‌کنیم.
‫حالش زودی خوب می‌شه. فورا دیگه؟
‫شروع خوبیه.
‫بروس، اصلا با عقل جور در نمیاد.
‫وایسا بهار بشه.
‫می‌بینی. خیلی هم خوب می‌شه.
‫اون عمو رانه.
‫اون هم که اونجاست عمو ریه.
‫گمونم اون هم عمه بو و عمو متیو باشن.
‫این یکی.
‫نمی‌دونم اون سمت چپی کیه.
‫دوباره، دوباره.
‫اون پسرعمو ریکیه.
‫اون بابابزرگ هنریه.
‫- ممنون. ‫- قابلی نداره. خب ریکی؟
‫- آره. ‫- نامه‌هات به دستم رسید...
‫در مورد...
‫می‌دونی، خیلی به نامه‌هات فکر کردم...
‫و گمونم از تغییرات خوشت بیاد.
‫- خیلی‌خب. ‫- و متوجه منظورت...
‫از این‌که یه سری جزئیات جور نیستن شدم.
‫- درسته، درسته، درسته، درسته. ‫- ولی...
‫می‌دونی، سخته که دوباره همه‌ش رو جمع کنی.
‫- اوهوم... ‫- یعنی...
‫قطعات پخش و پلا شدن و...
‫یه سری اوقات می‌خوام یه چیزی بگم ‫و مطمئن نیستم.
‫- متوجه منظورم هستی؟ ‫- آره. دقیقا.
‫ولی چرا که نه، ‫بهم خبر بده...
‫که این بار واست چطوریه.
‫ممکنه که بی‌نقص نباشه...
‫ولی داره به سمت درستی پیش می‌ره.
‫عاشقشم. به نظرم بهترین فصلش همین بوده.
‫و من...
‫نمی‌دونم ولی... ‫نمی‌خوام چشمش بزنم...
‫ولی ممکنه چیز بزرگی باشه.
‫ممکنه بزرگ باشه. ‫ممکنه خوب فروش بره.
‫- متوجه منظورم هستی؟ ‫- آره قطعا.
‫واقعا هیجان‌ دارم که فصل بعدی رو بخونم.
‫- ممنون. ‫- واقعا داره خوب پیش می‌ره.
‫هی، حرفش رو نزن دیگه. خب؟
‫- باشه. آره. ‫- بیا بریم!
‫- وقتش رسیده! ‫- اوه.
‫- وای! ‫- اوه.
‫بیایید بریم.
‫ماپت‌ها چی شدن؟
‫بیا بریم ریکی! ‫همه بیان!
‫- نه، من نمی‌خوام بیام. ‫- برو من میام.
‫- من میام. ‫- وای.
‫بیا!
‫دارم یخ می‌زنم!
‫می‌دونی چی می‌گم دیگه؟
‫جدی می‌گم.
‫داره میاد؟
‫نمیاد بچه‌ها! ‫نمیاد!
‫- نمیاد! ‫- امیدت رو از دست نده.
‫اصلا واسه چی میام اینجا؟
‫فکر کنم یه چیزی می‌بینم بچه‌ها.
‫- بیایید بریم. ‫- بیا بریم از اینجا!
‫وای. محشره.
‫وای! بیا پیش مامان‌نوئل!
‫بزن بریم!
‫زنمه ها.
‫- من دیگه مالیات نمی‌دم. ‫- آره.
‫من که هشت سالی می‌شه ندادم.
‫- این شد. ‫- شوکه شدیم.
‫- کار درست همینه. ‫- کار درست همینه.
‫شوکه شدی. درسته آقا. ‫شوکه نشدم.
‫من بی‌کارم.
‫وقتم تلف شد.
‫داره میاد!
‫مطمئن نیستم. یخ زدم.
‫اومد!
‫داره میاد!
‫آره! آره!
‫- خیلی خفن بود. ‫- واقعا خوش گذشت.
‫و واقعا محشر بودن.
‫اون همه آتش‌نشان اون بالا.
‫ارزش صبر کردن داشت.
‫نه، چون می‌گه که کاری کردم ‫که حس کنه مادر بدیه.
‫یعنی نمی‌دونستم.
‫- بروس؟ بروس. ‫- چیه؟ کی؟
‫- بروسی. ‫- کیه؟
‫من رو دیدین؟
‫- بروسیه. ‫- دیدین من رو؟
‫- خوب بود؟ ‫- رفیق!
‫- خوب بود؟ ‫- عالی بود رفیق.
‫روی ماشین بودم. ‫روی ماشین بودم...
‫- و داشتم می‌رقصیدم. ‫- حرف نداشت.
‫- عالی بود نه؟ آره. ‫- آره!
‫کل هفته توی شخصیتم بودم.
‫تا ابد طول می‌کشه.
‫فقط همون زیرزمین کوچیک رو می‌خواد.
‫فقط همون واسش مهمه، ‫همون غار مردانه.
‫همون سوراخ کثافت. ‫چطور ممکنه آخه؟
‫سوراخ کثافت؟ دقیقا همینه.
‫نمی‌دونم چی می‌شه.
‫فقط می‌دونم وقتشه یه کاری انجام بشه.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم، می‌دونی؟
‫تمام خانواده‌ها توی رژه نیستن که.
‫مامان هنوز ناراحته که خیلی بهش سر نمی‌زنی؟
‫انقدر مشخصه؟
‫آره.
‫خب راحت نیست دیگه. ‫بچه‌ها هستن.
‫لنی و مشکل سلامتیش هست.
‫نمی‌دونم. نمی‌تونم همه‌جا باشم.
‫- سخته. ‫- آره.
‫پس واقعا به این فکر می‌کنی ‫ که خونه رو بفروشی؟
‫تموم شده.
‫پروردگارا، ناجی ما...
‫به غذای سر سفره‌مان برکت بده...
‫و همچنین آدم‌های محشری که ‫ دور این میز نشستن...
‫تا در شب کریسمس شامی بخورن ‫ رو مورد بخشش خودت قرار بده.
‫و لطفا اون‌هایی که...
‫دیگه در میان ما نیستن رو فراموش نکن.
‫پسر عمو جوزپه، عمه ماری...
‫روزی، رالف...
‫دبورا، ماریان، پیتر، جان و بقیه.
‫آهان، یه سری رو یادم رفت.
‫وایسا ببینم. چارلز. ‫کارمین. سباستین.
‫ساباتینو. آنجلینا.
‫ری، یادته اون سری رفته بودیم نیوجرسی...
‫و متی اومده بود دنبالت، ‫ماشینت خراب شده بود؟
‫خب داشتم یه روز داستان رو واسه ‫دوستم می‌گفتم....
‫چون دائما وقتی می‌ره جایی...
‫بیش از حد وسیله می‌بره.
‫دقیقا مثل خودته ری.
‫و باورش نمی‌شه که واسه سفر جاده‌ای...
‫با خودت مبل می‌بری توی ماشین.
‫- کدوم آدمی چنین کاری می‌کنه؟ ‫- واقعا؟
‫- همین آقا. ‫- آره، تو.
‫فقط خودت ری.
‫جو، یه لحظه این رو واسم می‌گیری؟
‫چند وقته دو تا «ر» رو داری بیل؟
‫الان هفت سالی می‌شه.
‫بچه سوسول.
‫بچه.
‫من بچه‌ام.
‫تای عزیزم. گسترش دفتر چطور پیش می‌ره؟
‫حتما خیلی هیجان داری.
‫یکم زیادی شلوغ بوده، ‫ولی هیجان‌انگیزه.
‫مشتاقم ببینم چطور می‌شه.
‫کارت حرف نداره عزیزم.
‫- مرسی، مرسی. ‫- حواستون باشه...
‫که مدام توی بازار نوسانات وجود داره.
‫و اگه تجارت هم زود گسترش پیدا کنه ‫ورشکست می‌شه.
‫و دیدم که... وایسا.
‫و دیدم که یهویی این‌طوری محو می‌شن.
‫- پس احتیاط کن... ‫- ممنونم...
‫ولی ما یه سری اقدامات امنیتی داریم...
‫- که خیالمون رو راحت می‌کنن. ‫- اقدامات امنیتی؟
‫می‌دونی چند بار شنیدم که گفتن ‫اقدامات امنیتی دارن؟
‫سقوط بازار سهام سال 1987 بود.
‫سر برج‌های تجارت جهانی هم سال 2000 ‫ اقدامات امنیتی داشتیم.
‫صرفا حرفم اینه که احتیاط کنین.
‫اگه زود گسترش پیدا کنین ‫ باور کن که می‌شه.
‫به همین سادگی شکست می‌خورین.
‫چیزی نمی‌شه متی. ‫کارش حرف نداره.
‫مرسی.
‫غذا خیلی خوشمزه‌ست.
‫مصیبتی از راهبه‌ها بود.
‫حالا در هر صورت، ‫واسم...
‫به محض این‌که اومدن واسم مشکل درست کردن...
‫در این مورد که بخاطر راهبه‌ بودنشون ‫تخفیف می‌خواستن.
‫من هم گفتم که نمی‌تونم.
‫- گفتم چنین طرحی نداریم. ‫- چی گفتی؟
‫اون‌ها هم دقیقا همین‌طوری نگاهم کردن.
‫چی می‌گفتی؟ نشنیدم.
‫و گفتن که واسم هم دعا می‌کنن.
‫هی.
‫این رو زمان ارتش زدم.
‫اریک، شغل تو چیه؟
‫مدیر یه جامعه آنلاین واسه عاشقان آنترو ام.
‫واسه چی؟
‫جامعه‌ی آنتروپومورفیسم.
‫یعنی آدم‌هایی که حیوانن.
‫انجمن و صفحه‌ی گفتگو داریم ‫و ملت عکسشون رو می‌ذارن.
‫تا ماه سپتامبر 40 هزار تا عضو داشتیم.
‫آره، ولی چقدر پول در میاد؟
‫- من فقط واسه پول توشم. ‫- این داداشمون نقش کلیدی داره.
‫آره، من هم نقش کلیدی دارم. ‫ولی این واقعا کلیدیه.
‫خیلی استعداد داری رفیق. ‫دوست ندارم بشنوم...
‫در مورد خودت این‌طوری حرف بزنی. ‫جدی می‌گم.
‫نه، نه، تو رو دارم می‌گم.
‫هی بروس. بابت کارت پول هم می‌گیری؟
‫هم... آتش‌نشانی؟
‫- آره، شغله. ‫- داوطلبیه.
‫- صرفا داوطلبانه‌ست. ‫- صرفا داوطلبانه؟
‫چیزی نمی‌گیری؟ ‫باید یه چیزی بگیری که.
‫- غرور. ‫- غرور.
‫مزایایی ازش بهت تعلق نمی‌گیره؟
‫مزایا چیه؟
‫خب یه سری اوقات واسه شام می‌برنت بیرون.
‫- بهت تعطیلات می‌دن. ‫- چند باری شام بردن.
‫پس پول می‌گیری. ‫صرفا گزارش نمی‌دی.
‫- آروم بچه. ‫- دلیل کارت این نیست.
‫این کار رو می‌کنی چون خوشت میاد ‫به مردم کمک کنی.
‫- درسته؟ ‫- خوشم میاد به مردم کمک کنم.
‫- می‌‌دونم که میاد. ‫- خب از کی شروع می‌شه.
‫- سه هفته دیگه. ‫- چه زود. عالیه.
‫آره، صرفا یه جایگاه منشی‌گریه.
‫اون‌قدر هم هیجان نداره.
‫بی‌خیال. داری خودت رو دست‌کم می‌گیری.
‫- اداره وکالت بزرگیه. ‫- مطمئن نیستم.
‫گوش کن. ببین.
‫این خانواده همه خلافکارن.
‫تا حالا کسی اون سمت ماجرا نبوده.
‫می‌دونی، اولیش تویی.
‫انگار یه نفر رو فرستادیم ماه.
‫هی، خوبی؟
‫ببخشیدها، صرفا داشتم شوخی می‌کردم.
‫آره... خوبم.
‫امیلی. رول‌ها رو می‌دی بهم؟
‫- امیلی؟ ‫- چیه؟
‫رول‌ها رو بده.
‫بهت نزدیکن دیگه.
‫واقعا می‌خوای سر شام ‫این‌طوری رفتار کنی؟
‫سس زغال‌اخته رو می‌دی؟
‫شما دو تا چه‌تونه؟ ‫ماموریت غیرممکن نیست که.
‫- بذار نشون بدم چطوره. ‫- ممنون.
‫کمک نکن متی.
‫خیلی ساده‌ست. قابلی نداره.
‫هی متی. مگه نگفتی اینجا رو تمیز کردی؟
‫هان؟
‫چه خبره؟
‫تا وقتی می‌تونین فرار کنین.
‫بی‌فکری کردم که قبل سخنرانی مرغ رو ‫گذاشتم توی دهنم.
‫بگو، بگو، می‌خوایم بشنویم.
‫خیلی‌خب. صبر کنید.
‫آهای!
‫- ممنون مامان. ‫- قابلی نداشت.
‫دوست دارم با مامان شروع کنم. ‫خیلی مراقب منه.
‫- آره هست. ‫- پوشکم رو...
‫تا وقتی گمونم هفت، هشت ساله بودم عوض کرده.
‫دیر شکوفا شدم.
‫مامان انقدر پوشک خرید...
‫که خیال می‌کردم می‌خواد واسه ‫ خودش برند تولیدی بزنه.
‫توی مغزش فقط پوشک بود.
‫و خب می‌دونید، ‫واقعا مشتاق امسال هستم.
‫و فرقی نمی‌کنه شب کریسمس باشه یا عید پاک...
‫یا چهارم ژوئیه، تولد کشورمون...
‫هم...
‫همیشه مشتاق دیدن شما در تعطیلاتم.
‫آره. آره.
‫و صرفا می‌خوام اگه اشکالی نداره...
‫چند کلمه حرف بزنم. ‫اشکالی نداره؟
‫- نه. ‫- مطمئنید؟
‫- ولی حرف‌های خوب بزن. ‫- امروز...
‫ممنون.
‫- امروز... ‫- مطمئنی؟
‫بذار بخورم.
‫- بذار بگه. ‫- چیزه. بخور خب.
‫امروز حین مراسم رژه، ‫چیزه، یه چیزی بود...
‫که واقعا برام باارزش بود.
‫شدیدا مشتاقشم...
‫چون وقتی بچه بودم، ‫همون‌طور که مامان می‌دونه...
‫همیشه می‌خواستم بازیگر و مجری بشم.
‫و خب می‌دونید، وقتی توی دردسر افتادم...
‫بی‌خیال اون رویاهام شدم.
‫و فرقی نمی‌کنه که وقتی زمین خوردی ‫ روزگار چقدر لگدت کنه.
‫بالاخره باید بلند بشی.
‫چون تو هم باید لگد بزنی و به ‫ روزگار بفهمونی که پا داری.
‫که فقط اون نداره.. ‫که تو... هم پا داری.
‫پس همه لیوان‌ها رو بیارن بالا...
‫- و... ‫- به سلامتی پا.
‫مایلم که بگم... ‫به سلامتی پاهامون دیگه؟
‫- به سلامتی پاهامون! ‫- به سلامتی پاهامون!
‫به سلامتی پاهامون!
‫به سلامتی! به سلامتی.
‫- به سلامتی. ‫- به سلامتی!
‫- به سلامتی!
‫هیچ‌وقت این‌طوری نمی‌خورم.
‫هیچ‌وقت.
‫اسمش چری آفوگاتوئه.
‫چری آووکادو ‫چری آفوگاتو.
‫- آره. آفرین. ‫- چری آووکادو.
‫درسته. واسه بچه‌ها...
‫بدون کافئینه. گمونم. ‫و دسر مخصوصیه که...
‫خانواده‌ ما سی ساله درست می‌کنه.
‫قدیم‌ها بابابزرگ هنری هر شب ‫سال نو درست می‌کرد.
‫- تشکر کنید. ‫- مرسی.
‫بیایید بچه‌ها، بریم. ‫بیایید.
‫زود، زود، زود، زود.
‫اون، این مال اندروئه.
‫بیا.
‫وای. کریسمس مبارک.
‫خیلی‌خب، بعدی کیه؟ ‫بعدی کیه؟
‫جویی کجاست؟ جویی کجاست؟ ‫نمی‌بینمش...
‫می‌گیری؟ می‌گیری؟
‫بگیر.
‫وای!
‫- خیلی شبیهه. ‫- بو.
‫ممنون بابانوئلِ ناشناس.
‫- وسطش آتیش می‌زنه. ‫- معلومه می‌تونم.
‫- بعدی کیه؟ ‫- من!
‫نه. بعدی کیه؟
‫- کی مونده؟ ‫- وای. نگاه کن.
‫- این مال کیه؟ ‫- من!
‫وای. آره مال خودته هنریتا.
‫بیا.
‫واقعا ازش خوشم میاد.
‫وای.
‫هی، به نظرت چیه رفیق؟
‫نمی‌دونم.
‫- هم... ‫- اوه.
‫- وای. ‫- اوه.
‫چیه؟
‫آخی، ببین، مامان‌بزرگه.
‫- تویی؟ ‫- اوهوم.
‫- آره. ‫- آره.
‫زمانی که هنوز سرم پر مو بود.
‫وای نه! متیه!
‫آخی.
‫وای جودی.
‫وای خدا.
‫- نگاهش کن. ‫- کل صورتش کثیف شده.
‫بابانوئلِ ناشناس واسه تو چی خرید؟
‫هم؟ هیچی. مرسی.
‫چی؟ چیزی واسه تو نخرید؟
‫- نه، هیچی. ‫- مگه...
‫وای.
‫اوه! چه چیز خفنی.
‫نگاه کن. تا حالا این شکلیش رو ندیده بودم.
‫سه تا از بیسکوئیت‌های موردعلاقه‌ام.
‫مرسی.
‫چه کوفتی بود؟
‫ای وای. ای وای.
‫برو، برو، برو!
‫خیلی مسخره بود.
‫فرار من خیلی عجیب بود.
‫مامانم خوابش برده بود ‫ و بابام مشغول کار بود.
‫اگه می‌خواستم می‌تونستم ‫ حین خروج زنگ در رو هم بزنم.
‫جدی.
‫سالون.
‫کریگ سالون.
‫سلام.
‫گمونم سال‌ها پیش...
‫توی بر میتصوایی چیزی آشنا شدیم.
‫حتما همین‌طوره.
‫مال من خیلی عجیب بود. ‫جوراب‌هام رو داخل جا گذاشتم...
‫و واسه همین مجبور شدم برگردم داخل.
‫و دو دقیقه‌ای با پنجره کلنجار می‌رفتم ‫که باز بشه.
‫- وای نه. ‫- لرزم گرفته بود.
‫- حسش می‌کنی؟ ‫- آره. وای.
‫همین‌طوری لگد می‌زنه دیگه.
‫چند بار رفتی قدم بزنی؟
‫امسال سال پنجم می‌شه.
‫باورم نمی‌شه برمی‌گردی.
‫شوخی کردم.
‫من عاشق شمام. شوخی می‌کنی دیگه؟
‫- آره. ‫- یعنی در مقایسه با خانواده‌ام؟
‫- واقعا؟ ‫- خب...
‫من... منتظر مال خودمم.
‫- این مال منه. ‫- صبر کن، امیلی کجاست؟
‫خیلی‌خب. این... این عالیه.
‫هی ری. ری.
‫میای باهامون؟
‫نه، نه، نه، ‫یه بار اینجا می‌مونم.
‫بیرون خیلی سرده.
‫بیا. بیا پیش خانواده.
‫نه راحتم.
‫طبقه‌ی بالا خواب بودم.
‫کتت رو بپوش.
‫راحتم ران. برو خوش بگذرون.
‫زودی می‌بینمت.
‫همیشه نمیای ری.
‫خیلی‌خب، هر طور راحتی. ‫گرم بمون.
‫خیلی‌خب باشه.
‫دلم واست تنگ شده بود.
‫- سلام اندرو. ‫- بله؟
‫- امیلی کجاست؟ ‫- خوابه.
‫- خوابه؟ ‫- آره.
‫- کجا؟ ‫- توی اون اتاق.
‫توی اتاقی که تشک نداره؟
‫نه، داره...
‫خب رفته دستشویی که سمت راستشه.
‫آهان. باشه.
‫تو می‌‌خوای چیکار کنی؟
‫چرا قیافه‌ات این‌طوریه؟
‫دلیلی نداره.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫بریم دیگه. وقت قدم زنیه.
‫بریم!
‫یا خدا.
‫خیلی‌خب بریم.
‫جعبه‌ی نامه چه‌اش شده؟
‫گفتم اینجا محله‌ی معتادهاست.
‫هرج و مرج و شورشه.
‫اون‌ها واقعا روانین.
‫بامزه‌ست؟
‫- اسکل شدی؟ ‫- نه، نه.
‫- هیولان. ‫- آره. قد بلنده رو می‌بینی؟
‫اسمش اسپلینته.
‫همه‌شون هم‌قدن.
‫اونی که وسطه.
‫به گراهام مواد فروخت و بیمارستان بستری شد.
‫هنوز اوضاعش خرابه.
‫و اون بچه کوچیکه رو کتک زده بود.
‫واقعا طرف بچه کوچیک بودها.
‫یعنی طرف قدش یه متر بود.
‫گور باباش.
‫بریم باهاشون حرف بزنیم؟
‫- مخت تاب داره؟ ‫- شوخی کردم!
‫ مایه سرافکندگین.
‫یعنی چی؟
‫- چه خبره؟ ‫- درها رو قفل کنید.
‫- هی، هی، چی شده؟ ‫- جدا.
‫هی. هی.
‫- وای. ‫- وای.
‫اون پسرها رو می‌بینین؟
‫- آره دیدیمشون. ‫- شما رو هم دیدن.
‫گمونم ما رو دیدن.
‫ما چهل دقیقه آخر...
‫داشتیم نقشه این کار رو می‌ریختیم.
‫خیلی روانی‌این. ‫ما اینجا...
‫ما اینجا کرک و پرمون ریخته بود. ‫یعنی می‌دونستیم شمایید.
‫آره، حتما، حتما می‌دونستید.
‫گورکن‌ها!
‫وای...
‫- برو، برو، برو. ‫- برو، برو، برو، برو، برو.
‫- برو رفیق. ‫- برو، برو، برو، برو!
‫چیه، نکنه جنازه مامان‌بزرگم رو در بیارن؟
‫فریگان‌های کوفتی!
‫دستم به اون فریگان‌های کوفتی می‌رسه. ‫می‌بینی حالا.
‫فریگان‌های کثافت.
‫پومپرنیکل نیست؟ هان؟
‫پومپرنیکل نیست.
‫دلم واسه پونزده سالگی تنگ می‌شه. ‫نه؟
‫آره.
‫- تموم شدی؟ ‫- آره.
‫مرسی.
‫- مضطربی الان؟ ‫- نه.
‫الان مضطربی؟
‫آره.
‫آهای. چطورید؟
‫- هی. ‫- چه خبر؟ چه خبر؟
‫- چه خبر گرگ؟ ‫- ایول رفیق.
‫بوم.
‫هی گرگ، الان فهمیدیم...
‫که باباهامون همه خودخواهن.
‫بابای تو هم خودخواهه؟
‫هوی هوی، آروم بگو. ‫تازه نشستم.
‫یهویی اومده می‌پرسه که بابام ‫ خودخواهه یا نه.
‫سالون کل شب روی مخمون بوده.
‫خب آره دیگه. خبر بزرگیه.
‫خب، بعد از اینجا می‌ری خونه؟
‫- آره. بیست دقیقه دیگه. ‫- باشه، خوبه.
‫می‌خوای بریم یه کاری بکنیم؟
‫تو و... بچه‌ها؟
‫آره. شاید.
‫- آره. ‫- جدا؟
‫شاید یه کاری بکنیم.
‫می‌شه قانعم کرد.
‫- جدا؟ ‫- آره.
‫- خیلی‌خب. ‫- آره.
‫باحال می‌شه.
‫وای. تو رو خدا یه کاری بکن.
‫غیرقانونیه. سطل آشغال خودمه.
‫آخه بی‌خیال. شغل شما همینه دیگه؟
‫بی‌انصافیه محضه.
‫یه بیگل دیگه می‌خوای؟
‫صرفا همون نون کلفته.
‫آره.
‫با یه لایه خارجی جالب.
‫ولی همیشه همین می‌شه دیگه؟
‫یعنی اگه به نمودار آشغال‌های ‫دورریخته‌شده نگاه کنی...
‫همیشه بعد کریسمس یه جهش ناگهانی هست.
‫یعنی کل این قضیه با عقل جور در نمیاد.
‫یعنی در این مرحله اصلا تعهد ‫مصرف‌کننده محسوب می‌شه.
‫واست کادو گرفتم و انداختیش دور.
‫تو واسه من کادو گرفتی و من انداختمش دور.
‫اصلا انگار پروپاگاندای مصرف‌گراییه.
‫- دقیقا. ‫- به سلامتیش می‌خورم.
‫این یکی هنوز کاغذکادو داره.
‫- چی هست؟ ‫- گوشواره‌ای چیزی.
‫بازش می‌کنی؟
‫نه.
‫- می‌اندازیش دور؟ ‫- آره.
‫- اوه! ‫- خیلی‌خب ام!
‫- این یکی خیلی خنده‌داره. ‫- یه بار که دوازده سالم بود...
‫یه کلاس اسب‌سواری رفته بودم...
‫که مامان‌بزرگم من رو ثبت‌نام کرده بود...
‫از یه مجله اسب‌سواری بود.
‫و این‌طوری بود که دو بار هر ماه مجله ‫می‌اومد در خونه.
‫و من هم نسخه رو می‌انداختم دور.
‫- اوهوم. ‫- مادربزرگ‌ها همینن دیگه.
‫آماده‌اید بچه‌ها؟ ‫آخه کلید توی جیبمه.
‫ماشین هم بیرونه.
‫برو! برو! برو! برو! برو! برو! برو!
‫مثل بابایی بکن! ‫مثل بابایی بکن!
‫ماشین یعنی آزادی!
‫عمرا اگه بمیریم!
‫باحاله. خوشم میاد.
‫بعدش کجا بریم؟
‫- کجا؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- نورث‌پورت؟ ‫- اوه. باشه.
‫طرف جدیه.
‫طرز فکرت رو دوست دارم.
‫یعنی تقریبا توی شهره دیگه.
‫آره باید بریم. باحال می‌شه.
‫به نظر وحشتناک میاد.
‫می‌دونیم که نمیای ساشا.
‫ترسو.
‫باید واسه بابانوئل بیدار بمونیم.
‫باز هم میاری؟
‫آره، برو باز هم بیار.
‫باشه.
‫واقعا می‌خواین بکنین؟
‫نه.
‫بچه‌ کوچولوها.
‫عمرا اگه با این رفتار بتونن.
‫پنج دقیقه وقت می‌دیم و می‌ریم...
‫گفتم بچه‌ها، نتونستیم بگیریم. ‫پنج دقیقه.
‫- هی رفیق. کریسمس مبارک. ‫- کریسمس مبارک.
‫لباس قشنگی داری. عالیه.
‫می‌گم، بیرون واقعا سرده...
‫و واسمون سوال شد که...
‫- می‌تونیم بیاییم داخل و... ‫- فقط... آره.
‫می‌دونی، که یکم... یکم...
‫عاشقشم. خیلی خوبه.
‫آره، خیلی قشنگه.
‫آره، آره.
‫خب خواسته‌ی بزرگیه...
‫ولی تو فکرمون بود...
‫ببخشید. بذار خودم می‌گیرم...
‫من واقعا جدا...
‫جدا، واقعا فکر می‌کنم...
‫که همه آرزوشون اینه دوست‌هایی ‫ مثل ما داشته باشن.
‫یعنی شوخی نیست‌ها. ‫شوخی نیست.
‫شوخی نیست. این‌طوریه که...
‫وای. خیلی محشره.
‫الان خیلی حس خوبی دارم. ‫یعنی شما معرکه‌این.
‫- عاشقتونم. ‫- آخی. ما هم دوستت داریم.
‫باید سعی کنیم همه با هم بریم یه کالج...
‫و با هم زندگی کنیم.
‫- بیایین ازدواج کنیم! ‫- آره، ازدواج کنیم!
‫به نظرت دارن اونجا چیکار می‌کنن؟
‫خیلی وقت می‌شه رفتن.
‫هم اتاقی‌های خوبی باشین.
‫- آره. نه ولی جدی. ‫- شاید باید بس کنی.
‫اگه من و راب قبل سی سالگی جدا بشیم...
‫همه ازدواج می‌کنیم. ‫همینه دیگه.
‫همینه. واقعا خوبه.
‫آره خب. تا نظرت عوض نشده شب بخیر دیگه.
‫نه، گمونم...
‫نکن. انگار شش سالشونه.
‫- هی! ‫- چیه؟
‫عمرا!
‫خیلی‌خب، آروم دیگه. آروم.
‫من این‌ها رو می‌گیرم.
‫مالیات.
‫- وای. احتیاط کن. لطفا. ‫- لطفا.
‫ممنون.
‫بریم! بریم!
‫آروم، آروم.
‫- خیلی‌خب، آفرین. ‫- واقعا باحاله.
‫- قرار نیست که... ‫- خیلی‌خب.
‫موفق شدین چون میشل اونجا بود.
‫- من... وای. چیه؟ ‫- اوه!
‫- اوه!
‫ - آفرین بروسی! ‫- آفرین!
‫- مسیحه! مسیحه! ‫- اوه
‫نه، نه، نه، نه! رانی!
‫ بس کن رانی.
‫بیا. بیا. آروم باش رانی.
‫بیا، آروم باش.
‫دیگه نخور. بسه. کافیه.
‫- بسه! ‫- شاید بعدتر؟
‫همین‌جا راحتم.
‫راحتم. از روی مبل می‌رقصم. ‫دیدی؟
‫بیا بابایی. فقط یکم دیگه بخور. خب؟
‫بیا.
‫باشه، باشه، باشه.
‫خیال کردی من آتش‌افروزم؟
‫به نظرت مامان رو دوست ندارم؟
‫خیال کردی این خانواده رو دوست ندارم؟
‫خیال کردی می‌خوام این خانه ‫ رو آتیش بزنم و آتش‌افروزی کنم؟
‫قراره به زودی باباجون بشم، ‫بابابزرگ.
‫می‌خوام این خانواده رو دور هم نگه دارم.
‫پنج، شیش، هفت، هشت.
‫حالا دیگه سنت زیاد شده.
‫ سرعتت رو بیشتر کن.
‫بیا یه نوشیدنی بخور. ‫یکی دیگه. فقط یکی.
‫بسه عزیزم. خسته شدیم.
‫- خیلیه. ‫- من تازه دارم شروع می‌کنم.
‫می‌خوام با همه شادی کنم. ‫لطفا.
‫- آروم باش. ‫- بیا. هنوز زوده.
‫بیا یکی...
‫ده دلار می‌دم که درخت کریسمس رو بندازی.
‫هی وایستید...
‫افسر گفت...
‫و کارت شناسایی رو با چراغ‌قوه‌اش بررسی کرد.
‫این همونی یارو نیست که پارسال...
‫توی بزرگراه آی-205 افتاده بود توی چاله؟
‫اون یکی گفت که خودشه.
‫وقتی کشیدیمش بیرون چمدانش افتاد روی سرش.
‫چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوام ببینم هنوز سرش ورم داره یا نه.
‫بهش می‌گه که: به سرم دست نزن.
‫جو، چیکار می‌کنی؟
‫من اون نیستم. بذار برم بابا.
‫چی رو می‌گی؟ ‫متی؟
‫اون یکی می‌گه که: آروم باش.
‫تو این رو نوشتی؟
‫- یادت نیست؟ ‫- چیه؟
‫ما تو رو یادمونه.
‫کل مسیر خونه. بی‌خیال نمی‌شد.
‫احمق‌های بدجنس، ‫دست و پاهای بدبوشون.
‫نور همسایه توی راهرو افتاد روش...
‫و خواست فریاد بزنه، ‫همینه! دیگه بسه.
‫صورت بوگندوتون رو از اینجا ببرید.
‫- ولمون کن. ‫- بی‌خیال.
‫ولی جرئت این کار رو نداره.
‫- بروس. ‫- و می‌دونه که کجا...
‫شروع نشده.
‫پس وقتی رفت داخل و کتش رو درآورد...
‫- این چیه؟ ‫- تصمیم گرفت که در اینجا...
‫قراره فراموش کنه.
‫باید اتاق‌ها رو فراموش کنه، ‫آشپزخونه رو...
‫اتاق پذیرایی رو، ‫اتاق شخصی رو.
‫باید فضاهای کوچیک داخل اتاق‌ها ‫ رو فراموش کنه...
‫مثل... کابینت‌ها و کشوها...
‫و حتی چیزهای کوچیک‌تر...
‫مثل چوچک‌ها، لولاها و قوطی‌ها.
‫ولی... ‫حتی یه دقیقه هم نگذشته...
‫و خیلی سخته.
‫در اون تاریکی آبی رنگ، ‫تمام فضاهایی رو حس می‌کنه...
‫که قرار نیست فراموش بشن ‫و دارن بزرگ‌تر می‌شن...
‫تا این‌که بالاخره انگار توی هر اتاق...
‫کمد و ویترین...
‫و فضاهای تنگ و تاریک ایستاده.
‫هیچ راه خروجی نیست و کاملا تنهاست.
‫کاملا تنهاست.
‫و وقتی از پله‌ها بالا می‌ره...
‫اون جایی که می‌شه تابلو آویزان کرد ‫ رو نادیده می‌گیره.
‫و به جاش سایه‌ای هست.
‫می‌ره بالا تا به پاگرد می‌رسه.
‫و حالا صرفا باید بشینه...
‫مثل پیرمردی که بدنش فرسوده شده...
‫و نفس نداره.
‫و به این فکر می‌کنه که مرگش فرا رسیده.
‫همینه. دیگه چیزی نمونده.
‫و همون‌طور که غمگین نشسته، ‫انگار که یهویی...
‫تمام اون اتفاقاتی که در زندگیش رخ ندادن...
‫انگار قدم زنان از کنارش رد می‌شن.
‫قدم می‌زنن و می‌دون، ‫بزرگن و کوچیکن.
‫و چه فرقی می‌کنه که چطور به یاد دارشون...
‫چون می‌دونه که همه مثل همن.
‫انگار که اصلا تصمیمش با اون نبوده...
‫که این همه مدت اونجا بودن.
‫مثل احساس شرمندگی‌ای روی شانه‌هاش...
‫یا پژواکی زیر قالی.
‫جمع می‌شه و روی پهلو دراز می‌کشه...
‫منتظره یا امیدوار.
‫و بدین ترتیب به خواب فرو می‌ره.
‫و احتمالا یه رویاست.
‫باید که رویا باشه.
‫هزار و هشتصد.
‫من تمومم.
‫به پلیس زنگ زدم و کسی کمک نمی‌کنه.
‫بیرون خیلی سرده.
‫افسر گیبسون...
‫تا حالا شده...
‫به یه موقعیت فرضی فکر کنی...
‫که در اون مامور قانون...
‫قرار باشه که...
‫به افسری دیگه ابرازعلاقه بکنه؟
‫در کریسمس؟
‫حرفم اینه که...
‫ممکنه پیش بیاد که...
‫موقعینی باشه که...
‫یکی از نیروهامون...
‫امکان داشته باشه...
‫نوعی پیشنهاد رو...
‫به یکی دیگه از نیروهامون بده...
‫فرقی نمی‌کنه رمانتیک باشه...
‫صمیمانه...
‫کاملا خصوصی...
‫و یا هم صرفا فقط دوتایی باشه؟
‫تا حالا شده بهش فکر کنی؟
‫خب من خیلی عضو پلیس نبودم.
‫ولی اگه واقعا بخوای بدونی...
‫آره، بهش فکر کردم.
‫درسته.
‫خیلی بهش فکر کردم.
‫و فکر نمی‌کنم کار درستی باشه.
‫موافقم.
‫موضوع انضباطه دیگه.
‫خیلی احتمالش کمه...
‫که پیشامد خوشایندی...
‫در صورت رخدادش...
‫طبق بیان خودت حاصل بشه.
‫درست نیست.
‫ولی همچنان بهش فکر می‌کنیم.
‫همین می‌شه دیگه.
‫قانون...
‫ذهن انسان. با هم جور نیستن.
‫گمونم.
‫امیدم اینه که در آخر اون بیرون باشم.
‫ولی توی لانگ آیلند خیلی سرمون ‫ شلوغ بوده...
‫و باید اکثر حواسم همین جا باشه.
‫و بینمون الان خیلی خبرها هست.
‫نمی‌دونم.
‫هی
‫هی.
‫می‌خوای یکم شلوغ‌کاری کنی؟
‫نه
‫گرفتمت!
‫پیدات کردم لوس!
‫دزد!
‫بگیرینش!
‫برو! وای.
‫آروم.
‫یه کاری بکنین!
‫من دنبال عدالتم!
‫اون یکی رو امتحان کن.
‫حالا شد.
‫اون خوبه.
‫یه صداهایی مثل ‫ واق‌واق سگ می‌شنوم...
‫و می‌دونم که واقعین.
‫و ازشون خسته شدم.
‫- خیلی خسته شدم. ‫- آره.
‫شب کریسمسه...
‫شب فرشته‌ها.
‫برو پیشش.
‫برو. برو پیشش.
‫نمی‌دونم چه فکری می‌کنن...
‫مثل بیکارها میان اینجا...
‫- و مثل روانی‌ها رانندگی می‌کنن. ‫- بسیارخب.
‫- یه صداهایی می‌شنوم. ‫- آره.
‫هر روز صداش رو می‌شنوم.
‫فرقی نمی‌کنه باشن یا نه. ‫من می‌شنوم.
‫باورنکردنیه.
‫واقعا ازش خسته شدم.
‫هی بچه‌ها.
‫حالم حرف نداره.
‫نُه سال...
‫یا ده سال شده دبیرستانمون تموم شده.
‫این یعنی این سالگرد ده سالگیمونه.
‫و یه چیزی در مورد این ماشین پلیس...
‫باعث می‌شه به اون سالگرد ده سالگی فکر کنم.
‫بوش رو حس می‌کنم.
‫واسه این یکی باید ‫ خوب تر و تمیز کنیم بچه‌ها.
‫کت و شلوار، کراوات، جوراب. ‫کامل.
‫بی‌صبرانه منتظرم بقیه رو ببینم رفیق.
‫خدا به همراهشون.
‫و به همراه ما.
‫به همراه همه.