‫[قلمروی ابرکسیون مورد حمله قرار گرفته است]
‫[لشکریان دردایت با به جا گذاشتن ‫خون و نابودی سرزمین را در می‌نوردند]
‫[چه کسی قدرت ایستادگی در ‫برابر تاریکی پایان‌ناپذیر را دارد؟]
‫آه، آه، وای.
‫نه. نه.
‫نه.
‫باید برگردونی...
‫باید برگردونیش.
‫[کافه مونکار]
‫یه شکست دیگه.
‫فایده‌ش چیه که ابرکسیون محصولامو
‫بگیره بده به سربازاش
‫وقتی دارن هی زمین از دست می‌دن؟
‫به زودی چیزی نمی‌مونه
‫که بخواد ازش محافظت کنه.
‫بچه‌هام چطور زمستونو
‫با ته مونده غذا سر کنن؟
‫همه چکمه‌های خوبمو خوردن.
‫هی!
‫این شوخی نبود!
‫دیگه بهتره بریم به لاشخورا ملحق شیم.
‫آره! فقط اونا دارن از این وضع سود می‌برن.
‫مثل کرکسا روی جنازه‌ها وول می‌خورن.
‫اون یکی‌شونه.
‫این خوش‌تیپو ببین.
‫ما رو لخت می‌کنه
‫قبل اینکه جنازه‌مون سرد بشه.
‫حالمو به‌هم می‌زنه.
‫- هی! تو... ‫- بس کن.
‫هیچ‌کدوممون
‫مثل اون به جهنم زل نزده.
‫ولش کن.
‫اون کیه؟
‫ادعا نمی‌کنم کل گذشته‌شو می‌دونم.
‫می‌گن یه زمانی شوالیه ارتش ملکه بود.
‫ملکه قدیمی، قبل اینکه هالگن بیاد بالا.
‫قبل جنگ با دردایت‌ها.
‫با شمشیر مهارت یه جراح رو داره.
‫این چیزیه که در موردش میگن.
‫و بازمانده کشتار گریم‌والته.
‫چی؟
‫بهم گفتن هیچ‌کس اون ‫شب لعنتی زنده نموند...
‫آره، هیچکی نموند.
‫ولی اون اونجاست.
‫حداقل جسمش هست.
‫کی می‌دونه چی از روحش
‫مونده که تنها تو این دنیا می‌چرخه؟
‫نه به کسی وفاداره، نه پرچمی داره.
‫حتی کمتر کسی اسمش رو می‌دونه.
‫اسمی که به اون واکنش نشون میده.
‫اون اسم چیه؟
‫بهش می‌گن...
‫دث‌استاکر!
‫می‌دونی چرا اومدیم.
‫طلسم هالگن. اونو بده!
‫- هیچ‌وقت ندیدمش. ‫- داره دروغ می‌گه.
‫باید پاهاشو بخوریم.
‫اینجوری حسابی راستگو می‌شه.
‫ما گرسنه‌ایم مگه نه؟
‫من که اشتها دارم.
‫برای غذا و نوشیدنیم.
‫و این برای صندلی.
‫چی...؟
‫وای.
‫نمی‌تونی ازمون فرار کنی!
‫خودتو نشون بده، احمق.
‫حشره موذی زرنگ!
‫بذار اول من یه گاز بزنم، داداش.
‫دو به یک.
‫خیلی منصفانه نیست.
‫چرا داریم این بازی رو انجام می‌دیم؟
‫ارباب طلسمو می‌خواد.
‫و می‌خواد تو بمیری!
‫آه، از ترولا متنفرم.
‫از اینجا می‌رم.
‫می‌خوای ما...
‫برای غذامون زحمت بکشیم، مگه نه، آقا کوچولو؟
‫من مغزشو می‌خوام!
‫مغزش مال تو. به مغز نیاز داری.
‫این چیزیه که می‌خواین؟
‫- طلسم! ‫- اونو بده!
‫فرار کن احمق!
‫هر قاتلی دنبالت می‌افته!
‫جایی برای قایم شدن نیست!
‫آره! برگرد و بجنگ!
‫تیکه تیکه‌ت می‌کنم!
‫مغزتو پخش می‌کنم توی...
‫هی.
‫راحت شدم.
‫چی؟
‫چه بوی گندی میده.
‫می‌دونم بو می‌ده.
‫آروم باش.
‫کثیفه.
‫هی.
‫آهای؟
‫آه، دث‌استاکر.
‫چه نفرین بدی
‫این دفعه سرت اومده؟
‫این.
‫حس می‌کنم بهت پیوند خورده.
‫خودم متوجه شدم. حالا پیوند رو باز کن.
‫این جادو فقط
‫با مرگ صاحبش می‌تونه منتقل بشه.
‫خب، این خطوط رونی در مورد استثناء قانون ‫چیزی گفتن؟
‫اونا فراتر از فهم من هستن.
‫پس گیر این افتادم؟
‫گفتم فراتر از فهم من هستن،
‫نه اینکه نمی‌شه اونا رو فهمید.
‫نقشه.
‫یه نماد.
‫و حالا پیشکش.
‫خوبه.
‫یه مردی هست
‫که شاید جوابایی که می‌خوای رو داشته باشه.
‫البته اگه هنوز زنده باشه.
‫اسمش دیدلاده،
‫یه عضو فرقه تروکسارتاس.
‫یکی از معدود جادوگرای باقی‌مونده توی
‫ابرکسیون که هنوز عاشق زبون قدیمیه.
‫خب، این جادوگره کجاست؟
‫صبر کن، فرزندم.
‫عالی شد.
‫مقصد مورد علاقه‌ت نبود؟
‫ممنون از کمکت، تورالوا.
‫برای خورشتت آوردم.
‫پیشکش تو در مورد خطر هشدار می‌ده.
‫مطمئنم همین‌طوره.
‫درت شکسته‌ست.
‫ارواح گذشته‌ت از تاریکی تو رو فرا می‌خونن.
‫یه شر بزرگ
‫تو افق سرنوشتت می‌بینم!
‫نمی‌تونی ازش فرار کنی.
‫دلم می‌خواد یه بار بیام ‫به این مکان نفرین شده
‫و این چرت‌وپرتا رو نشنوم.
‫ولی تو نفرین شدی،
‫دث‌استاکر!
‫هی.
‫آروم باش، کالیبوس. ‫اینجا صبر کن، باشه؟
‫هی، هی، هی، هی، هی!
‫کالیبوس!
‫لعنتی!
‫عجب.
‫اینجا چی شده؟
‫امیدوارم بهتر از قبلی ببری.
‫کسی اونجاست؟
‫همون‌جا بمون.
‫کسی اون بیرون هست؟
‫یه چیزی بگو!
‫وای.
‫اوه، سلام.
‫اون پایین چه‌کار می‌کنی؟
‫لعنتی!
‫اه، بالاخره آزاد شدم!
‫تو دیدلادی؟
‫بله من دیدلاد پارسانیونم،
‫پسر آماکس خردمند.
‫ولی همه بهم می‌گن دوداد.
‫ببین، دوست ندارم بهت خبر بد بدم، دوداد،
‫ولی ما مشکل داریم.
‫آه، مارهای مالیناکس.
‫به اون دزدای دست‌وپاچلفتی هشدار دادم
‫اگه به اعماق این غارها برن چی پیدا می‌کنن.
‫یه فکری دارم.
‫بپر بالا. بیا.
‫چه‌کار می‌خوای بکنی؟
‫سعی می‌کنم نمیرم.
‫خوب بود!
‫- اوه! ‫- آه...
‫- بپر روی زمین! ‫- چی؟
‫صبر کن، صبر کن!
‫هورا! نجات پیدا کردیم!
‫آره. قابلتو نداشت.
‫تو رو چی صدا می‌کنن، آقای جوانمرد؟
‫اسمم دث...
‫ثابت بمون.
‫می‌شه تمومش کنی؟
‫خیلی خب.
‫حرکت نکن. ‫این دفعه نزدیک بودم.
‫نه، نبودی.
‫خیلی خب، هی، هی.
‫پس اینو از شاهزاده هالگن دزدیدی؟
‫خب، استفاده از کلمه «دزدیدن» زیاده‌رویه.
‫اون قبلش مرده بود.
‫خب... حداقل داشت می‌مرد.
‫- یعنی چی؟ ‫- یه کم سرفه می‌کرد.
‫ولی قطعاً صدای مرگ بود. مطمئنم.
‫- به نظرم انگار زنده بوده. ‫- هی!
‫من نجاتت ندادم
‫تا درمورد اخلاقیات غنایم جنگی نصیحت کنی.
‫اگه ادامه بدی
‫می‌ندازمت پیش اون مارها.
‫خب، فکر کنم جونمو مدیون تو هستم.
‫پس هر کاری بتونم برای حل ‫این معمای کوچولو می‌کنم.
‫این رون‌ها جادوی قوی‌ای رو نشون می‌دن.
‫ولی هدفش چیه؟
‫هوم!
‫رون‌ها.
‫ابرکسیون نیستن، ازموردین هستن!
‫ازموردین؟
‫اونا قبل امپراتوری ابرکسیون بودن.
‫سوابق کمی از اونا باقی مونده.
‫زبونشون تقریباً فراموش شده.
‫- زبون مرده، آره؟ ‫- برای همه مرده، جز
‫یه عضو دیگه از فرقه ‫جادوگرا، جادوگر بزرگ زودان.
‫اون در زمینه همه ‫زبان‌های باستانی تبحر داره.
‫- هایپریون، آتلانتی... ‫- صبر کن، صبر کن.
‫پس تو هم نمی‌تونی بخونیش؟
‫عجب.
‫این زودان رو کجا پیدا کنیم؟
‫فکر کنم تو مقبره‌ش هست.
‫- مرده؟ ‫- کاملا.
‫ولی با طوماراش دفن شده،
‫و مطمئنم یکی‌شون
‫زبان ازموردین رو رمزگشایی می‌کنه.
‫و با اون می‌تونی طلسمو بخونی
‫و نفرینو برگردونی؟
‫- فکر کنم آره. ‫- عالیه.
‫- طلوع خورشید راه می‌افتیم. ‫- نه.
‫نمی‌تونم برم به مقبره زودان.
‫با این همه قاتل که دنبال طلسمن،
‫خیلی خطرناکه.
‫تو برو اونجا بگیرش
‫و برای من به کافه مونکار بیارش.
‫هی، اگه من نبودم،
‫هنوز توی اون صندوق حبس بودی.
‫علاوه‌براین، واقعاً فکر می‌کنی
‫تنهایی دووم میاری؟
‫ها؟
‫باشه.
‫سپیده‌دم می‌ریم به پناهگاه زودان.
‫حالا یه کم گوشت بده.
‫متوجه یه چیز عجیبی
‫در مورد قاتلی که توی کافه مونکار ‫کشتم شدم.
‫علامت رو شونه‌ش.
‫شاید یه علامت انجمن بوده.
‫نه، یه چیز دیگه بود.
‫شاید بدونی معناش چی بوده.
‫چیزی مثل این.
‫امکان نداره.
‫فرقه سایتور عصرها پیش نابود شد.
‫سایتور؟
‫یه فرقه قدیمی جادوگراست.
‫اون‌ها روی رموز دنیاهای خارجی متمرکز هستند.
‫دنیاهای شر تاریک که هیچ فانی
‫قرار نبود اونا رو بفهمه.
‫رهبرشون نکروممنانه.
‫اون شکست خورد،
‫و همه نوشته‌های تعلیماتش نابود شد.
‫یا حداقل فکر می‌کردم این‌طوره.
‫اگه علامتی که دیدی از فرقه سایتور باشه،
‫پس نیروهای شوم‌تری درگیر این قضیه هستند.
‫پس می‌گی فرقه سایتور برگشته؟
‫که نکروممنان برگشته کارشو تموم کنه؟
‫خب، میگن که دردایت‌ها
‫از مرده‌زایی به دنیا اومدن.
‫ولی تنها چیزی که بهش مطمئنم
‫اینه که اگه فرقه سایتور درگیر باشه،
‫تلاشت واقعا محکوم به شکسته.
‫باید ادامه بدیم. بپر بالا.
‫خیلی خب.
‫یکی داره میاد. مخفی شو!
‫کجاست؟
‫عالیه.
‫گیرش انداختیم.
‫اینجاست.
‫پیداش کنین.
‫بیا، بریم!
‫برید دنبالش!
‫پشت اون سنگا مخفی شو.
‫چه‌کار می‌کنی؟
‫وقتی درست شد، ازم تشکر می‌کنی.
‫چی درست بشه؟ وای!
‫برو اون طرف!
‫نه. اون‌طرف!
‫نه، طرف دیگه!
‫این چه کمکی می‌کنه؟ لعنت بهش!
‫- این چیه؟ ‫- نه، اون‌طرف!
‫برو!
‫این چیه؟ هی، هی!
‫- بس کن. این چیه؟ ‫- نه!
‫- نه! نه، نه، نه. ‫- لعنتی! بس کن!
‫- تمومش کن! ‫- نه!
‫بس کن. بس کن. بس کن.
‫- نه، نه... ‫- رقت انگیزه.
‫جوتاک.
‫ترایتس.
‫اون اسم رو مدت‌ها پیش رها کردم.
‫آه، بله.
‫دث‌استاکر هستی، درسته؟
‫می‌دونستم یه روزی به هم می‌رسیم.
‫خوشبختانه، بزدلی تو
‫تو رو برگردوند پیشم.
‫ببین، دوست قدیمی،
‫مراسم توی گریم‌والت...
‫ترایتس، جوتاک.
‫جلوی اون جادوگرا رو بگیرید!
‫جادوگرایی که کشتیم تا
‫قدرت ابرکسیونو حفظ کنیم.
‫اون اولین قدم برای ‫احیا کردنش بود.
‫باید در برابر جادوهای تاریک مقاومت کنی.
‫دوست قدیمی‌ من.
‫شمشیرت باید اون شب کارمو تموم می‌کرد.
‫ولی چیزی که نتونستی بفهمی اینه که
‫سرنوشتم دست اون بود، نه تو.
‫حالا نکروممنان برگشته.
‫این بار،
‫کل دنیا رو به زانو درمیاره.
‫نتونستم در برابر این فرصت مقاومت کنم
‫تا طلسم هالگنو خودم ازت بگیرم...
‫دث‌استاکر.
‫بفرما.
‫بیا بگیرش.
‫نه!
‫اون مال منه.
‫خداحافظ، دوست من.
‫دوداد، بیا بریم!
‫برید دنبالش!
‫منو توی چه دردسری انداختی، دث‌استاکر؟
‫- هی! ‫- این فقط برگردوندن نفرین نیست.
‫اگه نکروممنان واقعاً
‫از دنیاهای خارجی برگشته باشه،
‫ابرکسیون در خطر نابودیه.
‫باید سریعا اون رون‌ها رو رمزگشایی کنیم.
‫اگه این‌جوری پیش بره، تا ‫صبح زنده بمونیم شانس آوردیم.
‫بقا تو رو تو این مسیر ‫انداخت، ولی حالا متوجه شدم.
‫ملاقاتمون نقشه اساطیره.
‫باید بفهمیم طلسم چه نقشی تو این توطئه داره،
‫وگرنه همه چیز تموم می‌شه
‫و یه عصر تاریکی شروع می‌شه ‫که جرات تصورشم ندارم.
‫نقشه اساطیر؟
‫خوشم اومد.
‫راهو نشون بده، کوچولو. بیا بریم.
‫نوچه‌های نکروممنان!
‫توی این زمین مقدس؟
‫چرا؟
‫هیچ راهی برای رد شدن بدون ‫اینکه اون دردایت‌ها ما رو ببینن نیست.
‫ببین. طومارای زودان با خودش دفن شدن.
‫و همراه اونا ترجمه ازموردینه.
‫آه، اون ترجمه
‫تنها فرصت من برای رمزگشایی طلسمه.
‫کاش می‌تونستم بگیرمش.
‫باید راهی پیدا کنیم که بریم داخل.
‫یه فکری دارم.
‫وای.
‫پیروان کولتیس.
‫باید می‌دونستم توی این بلبشو نقش دارن.
‫این فکر بدی بود.
‫این فکر تو بود.
‫این چیه؟ حال‌به‌هم‌زنه!
‫- هیس! آروم باش! ‫- هی!
‫- می‌شنون. خفه شو! ‫- خودت خفه شو.
‫هر دوتون خفه شید.
‫شما تنها کسایی نیستین که ‫می‌خواد مخفیانه بره داخل.
‫خب؟
‫می‌شه صدات در نیاد؟
‫لطفاً؟
‫- ببخشید. ‫- ببخشید.
‫- تو کی هستی؟ ‫- اون چه‌کار می‌کنه؟
‫مراسم قدیمی احیا.
‫مراسمی که فقط
‫کسایی که نسبتی
‫با موجودات بی‌مرگ دنیاهای ‫خارجی دارن می‌تونن انجام بدن.
‫پس اینجوری ارتشش رو می‌سازه،
‫با به بردگی گرفتن جنازه دشمناش.
‫بین همه‌ قبرستونای همه دنیاها...
‫- این چه وضعشه، دوداد؟ ‫- بعدا در موردش غر بزن.
‫نقشه چیه، بچه‌ها؟
‫اولا، این نقشه ماست،
‫و قبل اینکه تو بیای ‫خوب جواب می‌داد.
‫اصلا تو کی هستی؟
‫تو کی هستی؟ نمی‌دونم تو کی هستی.
‫راه به مقبره زودان بازه.
‫الان فرصت دارم برم.
‫دوداد! کجا می‌ری؟
‫مواظب پیروان باشین. برمی‌گردم.
‫عجب نقشه‌ای.
‫- صبر کن بیام. ‫- هی!
‫یعنی چی؟
چندش.
‫اونجاست.
‫- کمکم کن! ‫- یه لحظه صبر کن.
‫دقیقاً دنبال چی هستی؟
‫یه طومار که زبان ازموردینو ترجمه کنه.
‫یکی از اینا باید باشه.
‫نه!
‫هی...
‫نمی‌خوام دستپاچه‌ت کنم، کوچولو،
‫ولی فقط یه راه خروجی داریم،
‫اگه اون خل و چلای بالایی ‫بفهمن اینجاییم، کارمون تمومه.
‫اینجاست، می‌دونم! ‫فقط وقت بیشتری می‌خوام!
‫آه... این نیست!
‫نه!
‫باید بریم.
‫وقت بیشتری می‌خوام!
‫آتلانتی.
‫خیلی خب، خل و چل.
‫ببینم خونت چه رنگیه.
‫خب، پیداش کردی؟
‫یه لحظه صبر کن. هایپرنیونی...
‫زود باش!
‫- پیداش کردم! ‫- عالیه. بیا بریم. زود باش.
‫تو اونی هستی که بهش می‌گن...
‫دث‌استاکر.
‫من چیزی که
‫مال خودمه رو می‌گیرم.
‫خودشه.
‫نکروممنان.
‫فرستاده‌هام
‫شکارت می‌کنن
‫تا آخر دنیا و فراتر از اون دنبالت می‌کنن.
‫تا می‌تونی فرار کن.
‫هرچی نور تالنو رو از من دورتر کنی،
‫خشمم بیشتر می‌شه.
‫نور تالن؟
‫به زودی التماس می‌کنی
‫که بمیری و راحت شی!
‫- اینجا. ‫- چی؟
‫یه راه خروجی هست.
‫بیاین بریم!
‫برو، برو، برو!
‫بیا، دوداد.
‫- اه، سلام. ‫- خیلی خب.
‫همه جاده‌های اصلی رو پر می‌کنن.
‫باید تا سپیده‌دم صبر کنیم ‫قبل اینکه جلوتر بریم.
‫اینجا جای خوبی به‌نظر میاد.
‫- این صدا چیه؟ ‫- نگران نباش.
‫این جنگل نالانه.
‫نیازی نیست نگران باشیم
‫و اگه توی شب سر و صدا کردیم اونو می‌پوشونه.
‫خوبه.
‫پس کسی غر نمی‌زنه اگه یه کم اینو بزنم.
‫هی.
‫ممنون که کمک کردی.
‫اسمت رو نمی‌دونم.
‫بریسبینه،
‫دزد فوق‌العاده.
‫نگران نباش.
‫طومارای عزیزتو نمی‌دزدم.
‫ترجیح می‌دم دنبال گنج‌هایی باشم ‫که برق می‌زنن.
‫خب، من نگران نیستم.
‫خیلی خب.
‫وقتی طلسمو خواستم بهت می‌گم.
‫فقط استراحت کن.
‫هی، دوداد. بریسبین.
‫خودتو نشون بده.
‫نه!
‫اه!
‫اینجا رو ببین.
‫فقط خرده‌سنگه.
‫بیاین بریم. بیا.
‫این فقط یه چشمه
‫از چیزیه که
‫توی مغاک بهم دادن.
‫بچه اطاعت می‌کنه
‫اگه قدرت دستور دادن بهش رو داشته باشی.
‫کارت...
‫...تموم نشده، جوتاک.
‫این اراده خود شخص
‫سایتوره.
‫بله.
‫اگه بخوام نور تالنو داشته باشم،
‫دث‌استاکر باید بمیره.
‫آه، آره!
‫دوست کوچولوت خوابش سنگینه.
‫اون دوست من نیست.
‫استخدامش کردم نفرینو برداره، همین.
‫این ربطی به اون طلسم ازموردین داره؟
‫ببین، طلسم به من پیوند خورده،
‫و می‌خوام بازش کنم،
‫و ترجیحاً در این حین زنده بمونم.
‫واقعاً نمی‌تونی تحمل کنی
‫یکی کنارت بمونه، مگه نه؟
‫راحت می‌شه نیتت رو فهمید، دث‌استاکر.
‫دنیا سرشار از آدم‌هایی مثل توئه، می‌دونم.
‫زندگی خیلی ساده‌تره اگه فقط ‫برای یه سرنوشت زندگی کنی.
‫و فکر کنم تو...
‫رفاقتِ اتحادیه دزدها رو ترجیح میدی، ها؟
‫من با اتحادیه نیستم.
‫دیگه نیستم. ‫از نظرشون من خیلی...
‫نسنجیده رفتار می‌کردم.
‫می‌‌دونی، من قبلا ‫دست تنها می‌رفتم توی قصر
‫و واسه سرگرمی اونجا رو به غارت می‌بردم.
‫آره، اما وقتی که نیروهای شجاع قصر رو
‫راهی جنگ کردن و مُردن، ‫دیگه لذتش رو از دست دادم.
‫ولی با این‌حال، فکر کنم همیشه ‫به دنبال چالش جدید هستم.
‫اوه، یعنی ما چالش جدید هستیم؟
‫نه، نه، بهت گفتم که قصد ندارم ‫از تو دزدی کنم.
‫ولی بهم خوش گذشت.
‫آره، درسته.
‫هه. اردوگاه نظامی ابرکسیون.
‫چقدر هیجان انگیز.
‫به نظرت اون‌ها غذا دارن؟
‫صبر کن.
‫هی!
‫- سلام؟ ‫- سلام...
‫اوه.
‫درادیت‌ها.
‫اما خیلی وقت پیش رفتن.
‫هه. پیاز.
‫برو کنار!
‫گیرت انداختیم، دث‌استاکر.
‫کجا میری؟
‫بریم!
‫کارهای اسکرابوس زبانزده.
‫تو جدی جدی
‫بهترین قاتل‌های پادشاهی رو ‫به خودت جذب می‌کنی، دوست من.
‫لطفا دهنتو ببند.
‫دارم از جادوم ‫برای حفاظت از شما استفاده می‌کنم.
‫نمی‌خوام قدرت‌های جادوگریت
‫منو به کشتن بده!
‫ببخشید؟
‫قدرت‌های من فقط و فقط ‫باعث کمک به بقیه میشه.
‫آره! جواب داد!
‫ببخشید.
‫نمی‌تونی از دست ما فرار کنی.
‫چرا، می‌تونم.
‫اونجا!
‫اون موجود می‌تونه... ‫می‌تونه تله‌پورت بشه و...
‫خیلی‌خب.
‫باید ازت تشکر کنم.
‫اما از این خبرا نیست.
‫بذار ببینم.
‫می‌تونی بخیه‌ام کنی؟
‫نه، یه چیز بهتر دارم.
‫این گوی‌های شفابخش رو
‫جلوی دستت بگیر.
‫این‌ها چیه؟
‫یاقوت ارغوانی زخمت رو بهبود می‌بخشه.
‫سنگ خون، جریان خونت رو افزایش میده،
‫و چشم‌ببری کمک می‌کنه ‫ترست کم‌تر بشه.
‫- ترسم؟ ‫- آره.
‫ترس اینکه می‌ترسی بابت این زخم‌ها بمیری.
‫و فکر می‌کنی می‌تونی ‫ذهن افرادی مثل من رو بخونی؟
‫- اوه! آخ! ‫- خوبه.
‫فکر نمی‌کردم یه دزد ‫علم کیمیاگری داشته باشه.
‫آره، خب...
‫برعکس تو...
‫قلب من...
‫یه‌کم پیچیده‌تره.
‫قلب تو چه ربطی به این موضوع داره؟
‫ما همه قلب‌های خودمون رو داریم، دث‌استاکر.
‫قوانین سرنوشت ماست.
‫من با شمشیرم شاهد مرگ و میرهای زیادی
‫- بودم. ‫- اوهوم؟
‫و همه‌شون شبیه بودن.
‫آخ!
‫هی.
‫خوشحالم موندی.
‫حتما.
‫- عه! همینه! ‫- چی؟
‫خط رونی. رمزگشایی کردم.
‫چی نوشته؟
‫عه...
‫تموم شد.
‫الان از پیوند طلسم رها شدی.
‫اوه.
‫ممنون دوست من.
‫اما صبر کن، بازم هست.‍
‫شاهد پیشگویی تالن باشید.
‫این سرزمین پادشاهی زمانی...
‫بدست جادوی دو موجود برتر اداره می‌شد.
‫تالن، پادشاه جادوگر روشنایی.
‫سایتور، ارباب ساحره تاریکی.
این غول‌ها با هم ‫بر سر سرنوشت هستی می‌جنگیدند
‫و انسان‌های فانی رو ‫مهره‌های خود کرده بودن.
‫قدرت سایتور به حدی افزایش پیدا کرد ‫که نمی‌شد اون رو شکست داد،
‫تالن سلاح بسیار قدرتمندی رو ساخت
‫فقط افرادی که
‫بین جهان‌های حیات و مرگ ‫در رفت و آمد بودن قادر به کارگیری اون بودن.
‫در اون این طلسم جادویی پنهان شده بود،
‫نسل به نسل در دست چرخید،
‫تا اینکه هدف حقیقی اون ‫به کل فراموش شد.
‫چه نوع سلاحی پنهان شده؟
‫سلاحی که تابه‌حال
‫در این دنیا وجود نداشته.
‫سلاحی...
‫معروف به نورِ تالن.
‫زیباست.
‫شمشیر بی‌نظیریه.
‫روزی جنگجویی از راه میرسه ‫و با چهار تیغش
‫چهار قلب اهریمنی رو نابود می‌کنه،
‫و پادشاهی رو ‫از سلطه بی‌پایان تاریکی رها می‌کنه.
‫دوداد! پاشو ببینم!
‫گمشو.
‫بریسبین؟
‫سنگ طلسم.
‫دزدید. دخترهٔ...
‫دیشب اصلا خوابم نبرد.
‫باید منو کول کنی.
‫نه، خریت نکن.
‫تعدادشون زیاده.
‫من این مسیر رو بلدم.
‫داریم سمت باتلاق‌های خشک‌شده میریم.
‫جای خطرناکیه. ‫اگه آروم راه نری،
‫نفرین باستانی که ‫اون زیر خوابیده رو بیدار می‌کنی.
‫عالیه. ‫الان فقط همینو کم داریم.
‫چه اهریمنی اینجا زندگی می‌کنه؟
‫من فقط شایعات رو می‌دونم. ‫قصه‌ها رو بلدم.
‫افراد بیمار از روستاهاشون طرد شدن،
‫جذب زمین شدن
‫و به ارواح کینه‌توزی تبدیل شدن
‫که نه از موسیقی لذت می‌برن
‫و نه از آغوش برادرانه آرامش پیدا می‌کنن.
‫من فقط همین رو می‌دونم.
‫افرادی که باهاشون روبه‌رو شدن
‫زنده نموندن تا داستان رو تعریف کنن.
‫دیگه چی داری؟
‫خالیه.
‫اینجاست.
‫اونی که فرار کرد.
‫بریسبین با کمک توی دستگیری تو
‫ارزش خودش رو نشون داد.
‫و ارزشمندترین شی پادشاهی رو واسم آورد.
‫طلسم نفیسِ هالگن.
‫- به‌به. ‫- و ما رو آوردی اینجا
‫تا پاداش رو تقسیم کنی، آره؟
‫یادم نمیاد انقدر دست و دلباز بودی، گرندال.
‫من برای افرادی دست و دلبازی می‌کنم
‫که از قوانین پیروی می‌کنن ‫و دارایی رو شریک میشن.
‫به هر حال دوران سختیه.
‫ما سارقین باید هوای همدیگه رو داشته باشیم.
‫نگاهش کن.
‫بریسبین، الان تا همیشه یکی از ما هستی.
‫آفرین!
‫هورا!
‫هی! دست نزن!
‫ما خانواده هستیم.
‫برای اینکه یه خانواده با هم کنار بیان، ‫باید قوانین مشخصی وضع بشه.
‫خودت می‌دونی.
‫مگه من چند سال پیش بهت هشدار ندادم
‫که اگه از غنیمت‌هایی که می‌گیری ‫سهم خوبی به ما ندی
‫واست تاوان داره؟
‫آره، بهم هشدار دادی.
‫فقط واسم مهم نبود.
‫سریع کارشون رو تموم کنید.
‫شاهزاد بالدور منتظر ماست
‫تا قبل نیمه‌شب بریم گریم‌والت ‫و اون رو ببینیم.
‫باید بگم، واقعا کار نفرت انگیزیه.
‫اینکه ارزشمندترین یادگاری خانوادگی ‫یه شاهزاده مُرده رو بدزدی.
‫مطمئنم وقتی به بالدور پس بدیم ‫از ما تشکر می‌کنه،
‫اونم در ازای مبلغ هنگفتی.
‫توی اتحادیه یه گفته‌ای داریم.
‫اگه فقط به فکر خودت باشی،
‫یه روزی چوبشو می‌خوری.
‫و الان، آقایون،
‫چوبشو می‌خورید.
‫صبر کنید!
‫راه دیگه‌ای وجود نداره؟ ‫نمیشه...
‫یه‌کم سیاه و کبودش کنید؟
‫تو به همون فلوتت بچسب، بریسبین.
‫کمانداران!
‫آتش!
‫بگیریدشون!
‫کمانداران!
‫آتش!
‫کمکم کن! دستمو باز کن!
‫نه! اول دست منو باز کن.
‫نه! تو دستمو باز کن. ‫نمی‌تونم بهت کمک کنم.
‫- زود باش. ‫- خیلی‌خب، باشه.
‫آتش!
‫نه!
‫اون‌ها لذت موسیقی رو فراموش کردن.
‫یا آرامش بغل برادرانه رو.
‫صبر کن.
‫نه.
‫درسته.
‫نه.
‫آره.
‫- دث‌استاکر. ‫- همم؟
‫الان می‌تونیم بریم.
‫باشه.
‫زود باش. بپر بالا.
‫یادم بنداز،
‫چرا دوباره میریم گریم‌والت؟
‫خاندان سلطنتی منتظر سنگ طلسم هستن
‫تا نیروهای خِیر بتونن ‫نور تالن رو احضار کنن.
‫نباید وقت رو تلف کنیم.
‫خب، امیدوارم این همه دردسر
‫آخرش پاداش شیرینی داشته باشه.
‫نجات دنیا پاداش کافی نیست؟
‫نه!
‫سردمه.
‫میشه ملافه‌ام رو بیاری؟
‫چیزی شده، سرورم؟
‫فقط...
‫خدای من، ازم متنفر میشی.
‫می‌دونی، یه‌کم گرمم شده.
‫بالدور.
‫تو اون خانمِ اتحادیه دزدها نیستی.
‫من دث‌استاکر هستم،
‫و برای پاداش اومدم.
‫اوه! دث‌استاکر!
‫مادرم خیلی از تو تعریف می‌کنه.
شمشیرزنیت...
افسانه‌ایه
‫نمی‌دونستم ملکه برای من احترام زیادی قائله.
‫آره، میگه از بین تمام انگل‌های خائنی
‫که دارن پادشاهی رو خشک می‌کنن، تو...
‫از همه خوشتیپ‌تری.
‫خیلی لطف دارن.
‫آره. کاش از من تعریف می‌کرد.
‫اوه! بگذریم.
‫مطمئنم رسیدن به اینجا دشوار بوده.
‫دشمن‌های زیادی ما رو تعقیب کردن.
‫می‌دونی، نزدیک بود موفق نشیم.
‫تعداد دشمن‌ها زیاد بود.
‫همم؟
‫هالگنِ بیچاره.
‫اون همیشه بدشانس بود.
‫سنگه.
‫اوه، اصلا قصد نداشتم بهت پول بدم.
‫یعنی سنگ عادیه؟
‫سنگ سلطنتی و گرون‌قیمت ‫و این چیزها نیست؟
‫نه، سنگ عادی مسخره‌ست.
‫مادرم خیلی خوشحال میشه
‫وقتی سرِ بدنام‌ترین فراری و دزد پادشاهی ‫رو واسش ببرم.
‫دث‌استاکر سابقا قدرتمند!
‫خوشتیپ رو یادت رفت.
‫و می‌دونی اون دیگه چی دوست داره؟
‫این.
‫بکشیدش! اونو بگیرید!
‫دردایت‌ها!
‫مراقب باش!
‫دیدم! گمشو موجود کثیف!
‫خوب زدی. بریم.
‫حتما، دوست من.
‫بهت گفته بودم تموم نشده.
‫قبل اینکه بپرسی، نه.
‫شمشیرت رو پس نمی‌گیری.
‫برای خودت.
‫عقب وایسا.
‫دوباره پشتِ فولاد قایم شدی.
‫قدرت حقیقی..
‫صرفا از شمشیر نمیاد.
‫جنون تو امشب به پایان میرسه، جوتاک،
‫حتی اگه مجبور بشم ‫با دست‌های خالی انجام بدم.
‫چشم‌های من باز شده، ترایتس.
‫تنها راهی که ممکنه حقیقت رو بفهمی
‫مُردنه!
‫دث‌استاکر!
‫بریسبین!
‫هی. بابت اتفاقی که افتاد عذرخواهی می‌کنم.
‫قصد نداشتم...
‫این کیه؟
‫دوست توئه؟
‫مسلما دوست نیست.
‫گفتم عذر می‌خوام!
‫نه!
‫ولم کنید!
‫موجودات خبیث!
‫بده من.
‫واسه تو.
‫اصلا نمی‌دونم مادر بخواد یا نه.
‫- بالاخره. ‫- بگیر.
‫به خواسته‌ات رسیدی.
‫منو آزاد کن،
‫ابله از گور برخاسته!
‫حتما.
‫وای...
‫امشب راهی قلعه نکروممنان میشیم.
‫و به امید پیروزی!
‫حق با جوتاک بود.
‫مرگ چشم‌هاتو حسابی باز کرده.
‫می‌دونم الان باید چیکار کنم.
‫باید دوست‌هامو نجات بدم.
‫و اون‌ها یه روز از من جلوتر هستن.
‫چطور به موقع بهشون برسم؟
‫اینم جواب میده.
‫جادوگر رو مهار کنید.
‫دزد رو برای من بیارید.
‫جلوی اربابت زانو بزن.
‫ارادهٔ سایتور
‫شما رو پیش من آورد.
‫سرنوشت شماست:
‫تا ابدیت به ما خدمت کنید.
‫مشکل اینجاست، آخرین جایی که عضو شدم ‫همچین دل خوشی ازش ندارم.
‫خب، اگه ترجیح میدی...
‫می‌تونم قلبتو از سینه‌ات دربیارم.
‫ولی انگار قراره تا ابد همین‌جا باشم، پس...
‫به نظرم خیلی هم خوبه.
‫تمام قدرت تاریکی...
‫از آن تو میشه.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫یه لحظه صبر کن.
‫- کجا میریم؟ ‫- می‌تونی به ما بپیوندی
‫در بازسازی این دنیا...
‫که دستِ تقدیره.
‫- نه، نه. ‫- به...
‫تصویر سایتور.
‫- فکر کنم قبول نکنم بهتره. ‫- آره!
‫خیلی‌خب. نه، نه، نه، نه!
‫اوه! اوه.
‫بیشتر، بیشتر! آره!
‫آره.
‫توی دست یه انسان فانی
‫کاملا بی استفاده‌ست.
‫ولی در دست کسی
‫که بین حیات و مرگ راه میره
‫می‌تونه به نابودی ما منجر بشه.
‫اما دیگه نه! دیگه نه!
‫نور تالن امشب از بین میره!
‫- نکروممنان! ‫- ها؟
‫تو دیوونه‌ای!
‫اینجاست.
‫وقتش رسیده.
‫ابرکسیون سقوط می‌کنه!
‫هیچ‌کس نمی‌تونه سد راه من بشه.
‫اوه، اوه، اوه.
‫اون دیگه چیه؟
‫من اومدم.
‫دردایت‌ها.
‫تیکه‌تیکه‌اش کنید!
‫دث‌استاکر! پشت سرت!
‫اوه! پاشو!
‫پاشو، احمق!
‫مراقب باش!
‫هه‌هه! آره!
‫- تو زنده‌ای! ‫- دوداد، حالت خوبه؟
‫من خوبم. فقط دستمو باز کن.
‫خیلی خوشحالم می‌بینمت.
‫چرا انقدر لفتش دادی؟
‫اون روح، راه رو گم کرد،
‫و توی باتلاق افتادم و بعدش زنده شدم.
‫قصه‌اش مفصله.
‫باید به بریسبین کمک کنیم.
‫خیلی دیر کردی، دث‌استاکر.
‫با اون چیکار کردی؟
‫قلبش به تاریکی پیوسته.
‫اون الان رابطِ
‫سایتوره.
‫نگران نباش.
‫نمی‌تونی اونو نجات بدی.
‫وقتش رسیده برای همیشه ‫تو رو بکشم.
‫هی!
‫این ماجرا همین‌جا تموم میشه، ساحره.
‫به من گفتی هی؟
‫خدای من.
‫هی!
‫جادویی که تو داری ‫در برابر جادوی من
‫مثل بازی بچگونه‌ست.
‫تکبرت باعث نابودیت میشه، نکروممنان.
‫خدای بزرگ، ترسیدم.
‫خب، زود باش. ‫بیا شروع کنیم.
‫نشون بده ببینم!
‫خداحافظ، دوست قدیمی.
‫هدف‌گیریت هنوز پیشرفت نکرده،
‫پسر آمکس.
‫نخورد. بازم نخورد.
‫واقعا؟
‫اون چیه؟
‫خدای من!
‫درست زدم؟
‫اوه! آره!
‫آره!
‫سایتور برخاست!
‫سایتور، آره!
‫تو اومدی! سایتور، اومدی!
‫اومدی. اومدی.
‫بیا، بیا، بیا.
‫ملکهٔ من، آره!
‫آره، آره! اوه!
‫نظری نداری، جادوگر؟
‫نور تالن نابود شد!
‫سایتور همهٔ ما رو می‌خوره!
‫تموم شد، دث‌استاکر.
‫فکر می‌کردم من بدبینم.
‫دث‌استاکر، نه!
‫خیلی دیر شده!
‫ولی در دست کسی...
‫که بین حیات و مرگ راه میره
‫می‌تونه به نابودی ما منجر بشه.
‫دث‌استاکر! اونجا! برو!
‫ما همه قلب‌های خودمون رو داریم، دث‌استاکر.
‫قوانین سرنوشت ماست.
‫من با شمشیرم
‫شاهد مرگ و میرهای زیادی بودم.
‫و همه‌شون شبیه بودن.
‫روزی جنگجویی از راه میرسه ‫و با چهار تیغش
‫چهار قلب اهریمنی رو نابود می‌کنه.
‫زود باش، دث‌استاکر!
‫پیشگویی رو تکمیل کن.
‫نه. به روش خودم انجام میدم.
‫بریسبین!
‫هی! هی! هی!
‫زود باش. هی، بریسبین.
‫بریسبین. زود باش.
‫بلند شو! بلند شو!
‫زنده‌ست!
‫- حالت خوبه. ‫- من خوبم.
‫البته.
‫سایتور فقط سه تا قلب داشت.
‫دقیقا مثل هم‌ترازی سه ماه.
‫خدای من، خیلی شانسی حدس زدی،
‫دث‌استاکر.
‫حدس نزدم، دوداد.
‫یه نفر بهم یاد داد ‫که همه ما قلب خودمون رو داریم.
‫فقط از اونی دوری کردم که،
‫خب...
‫به‌نظر پیچیده می‌اومد.
‫- زود باش، بریم. ‫- باشه.
‫بلند شو. آره. برگشتی.
‫هی.
‫شاید بخوای خودتو بشوری.
‫می‌دونی چیه؟
‫فکر کنم لایق یه‌کم موسیقی هستیم.
‫- چی؟ پیداش کردی؟ ممنون! ‫- آره.
‫هی، متوجه نیستی یعنی چی،
‫دث‌استاکر؟
‫تو پیشگویی رو از نو نوشتی.
‫تو پادشاهی رو
‫از سلطه بی‌پایان تاریکی نجات دادی.
‫آره.
‫اگه می‌خوستی،
‫الان می‌تونستی وارد قصر بشی ‫و تاج و تخت رو برداری.
‫هه.
‫شمشیر بی‌نظیریه.
‫ولی چنین سلاحی
‫نباید سرنوشت ما رو تعیین کنه.
‫نابودش کن.
‫اگه این چیزیه که می‌خوای، باشه.
‫آخ! دوداد!
‫ببخشید. تکون نخور. ‫یه بار دیگه امتحان می‌کنیم.
‫منظورت چیه؟ من تکون نمی‌خورم.
‫بالا بگیر!
‫بی‌خیال!
‫شمشیر همین‌جاست.
‫تکون نخور، تکون نخور! بالا بگیر.
‫- الان موفق میشم. ‫- عمدا این کار رو می‌کنی.
‫عمدی نیست. راست میگم.
‫- می‌ذارم زمین. ‫- نه. نمیشه.
‫- باید بالا بگیری. ‫- برای چی؟
‫کسی که پیشگویی رو محقق می‌کنه، ‫باید شمشیر رو دست بگیره.
‫- بالا بگیر! ‫- دور می‌گیرم.
‫این‌دفعه موفق میشم. حاضری؟
‫به خدا قسم،
‫اگه یه بار دیگه منو بزنی، ‫میام دمار از روزگارت درمیارم.
‫باشه؟
‫فرصت آخره.
‫ببخشید.
‫دوداد! تو رو نمی‌فهمم.
‫منو نزن!