‫باید به حس قلبیت اطمینان داشته باشی.
‫باید کاری که قلبت می‌گه رو انجام بدی.
‫باید کاری که می‌خوای رو انجام بدی. ‫حس قلبیت چی می‌گه؟
‫باید همون کار رو بکنی.
‫باید خواسته قلبیت رو با احساست مقایسه کنی.
‫باید بدونی که چی می‌خوای...
‫و کار عاقلانه‌ای بکنی که عجیب نباشه...
‫یعنی احتیاط بکنی.
‫باید به غریزه‌ات گوش کنی.
‫پیغام‌گیر تام لونیز. ‫بعد از صدای بوق پیام بذارید. ‫[احتضار]
‫مادرتم. لطفا بهم زنگ بزن. ‫موضوع در مورد پدرته.
‫[1- لیسی لونیز]
‫آهای؟
‫اوه.
‫شوهرتون دوباره اومد طبقه بالا پیش من.
‫گرد کمک می‌خواست.
‫- شلوارش پاش نبود. ‫- کارش خوب نبود.
‫- نگران بودم... ‫- الان حالمون خوب نیست.
‫- کمکتون کنم؟ ‫- نه، لزومی نداره.
‫فقط یکم استراحت نیاز دارم، خب؟
‫خب باشه. قبوله. خوبه.
‫به دکتر خبر دادین؟
‫آره. آره.
‫لیسی؟
‫اینجام گرد.
‫اینطوری که نمی‌شه خانم لونیز.
‫- ممنونم. حال ما خوبه. ‫- وگرنه چی می‌شه؟
‫ممنونم!
‫گرد! چه...
‫چیکار می‌کنی؟ لازم نیست دوش بگیری. ‫بیا.
‫- باید بریم. ‫- بریم؟ کجا می‌ریم؟
‫بیا بیرون. همه جا رو خیس کردی. ‫بیا گرد. بیا بریم.
‫بیرون، بیرون، بیرون.
‫خوبه. مراقب باش نیفتی.
‫برو توی آشپزخونه قرص‌هات رو بخور. ‫خب؟
‫بله؟
‫- قرص‌هات رو خوردی؟ ‫- آره.
‫لیسی؟ کجایی؟
‫جاشون رو بلد نیستم.
‫- الو؟ ‫- سلام مامان. ببخشید سرم شلوغ بود.
‫- آره. ‫- چطوری؟ الن زنگ زد؟
‫بابا... بابا... ‫بابا حالش خوب نیست.
‫دائم با لباسای بد می‌ره بیرون. ‫من...
‫کاری از دستم برنمیاد.
‫- به حرفم گوش نمی‌ده. ‫- بدتر شده؟
‫آره. خیلی، خیلی بدتر شده.
‫ای بابا.
‫آره، من هم الان وضعم همینه...
‫- بچه‌ی لیو اینجاست. ‫- آهان.
‫حالشون خوبه؟ مادر و بچه؟
‫آره، آره، حالشون خوبه.
‫اونجا بودم و...
‫من به دنیا آوردمش.
‫حیف شد که بچه خودت نیست.
‫مامان، این حرف رو نزن...
‫- برگشتید پیش هم؟ ‫- عمرا.
‫هنوز پدر بچه‌اش رو دوست نداره؟
‫آره... کاری...
‫- کاری از دستم برات بر میاد؟ ‫- تام، ببخشید، می‌خواستم...
‫ وضعیت خوب نیست، مگه نه؟
‫- بیام؟ ‫- می‌تونی؟ آخه همیشه سرت شلوغه.
‫آره، راستش کار دارم، ولی...
‫اجازه بده به یه سری کارها رسیدگی کنم. ‫بعدش بهت خبر می‌دم، باشه؟
‫فردا یا پس فردا زنگ می‌زنم ‫و یه کاری می‌کنیم.
‫- باشه تام. خوبه. عالیه. ‫- باشه؟
‫- آره، باشه. ‫- اوهوم.
‫آره، خوبه.
‫- فردا می‌بینمت. ‫- باشه، مراقبت کن تام.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫- تو هم. تو هم. خبر می‌دم. ‫- تام؟
‫- باشه. فردا می‌بینمت. ‫- مراقب خودت باش تام.
‫وای گردی.
‫نباید دیگه رانندگی کنی.
‫برو اون‌طرف.
‫ولی باید راهنماییم کنی. ‫دیگه چیزی نمی‌بینم.
‫- چوب رو بده من. ‫- باشه.
‫- یه دوچرخه‌سوار سمت چپمونه. ‫- آهان.
‫حالا هم یه ماشین از سمت راست اومد.
‫حالا. حالا برو.
‫گاز بده.
‫یه کامیون اونجاست.
‫مراقب باش! بچه!
‫- سلام خانم لونیاز. حالتون چطوره؟ ‫- لونیز هستم. خوبم.
‫- بفرمایید داخل. ‫- قهوه درست کنم؟
‫نه، لازم نیست.
‫بله. بفرمایید. خودتون بلدید دیگه.
‫زحمت نکشید. خودم به مهمون رسیدگی می‌کنم.
‫مهمون نیست. از شرکت بیمه سلامت اومده.
‫- چندمین باریه که اومده؟ ‫- سومین باره.
‫اگه می‌خوای پول بیشتری بگیری ‫ باید نشون بدی که حالت بده.
‫پول لازمت می‌شه.
‫- وای اون چیه دیگه؟ ‫- گرد کشیده.
‫- قرار نبود امروز دخترت بیاد؟ ‫- چرا.
‫واسه بهداشت شخصی هر روز چقدر؟
‫نیم ساعت. یا یه ساعت.
‫آقای لونیز نمی‌تونه تنهایی حمام کنه. ‫هیچ‌کدومشون نمی‌تونن.
‫- یا خانم لونیز. ‫- چقدر؟ بیشتر نیم ساعت یا یه ساعت؟
‫مشکلی نیست. می‌نویسم چهل و پنج دقیقه. ‫تنها دستشویی می‌رید؟
‫آره.
‫آره، اگه کوچیک باشه دو دقیقه طول می‌کشه...
‫و اگه بزرگ باشه هشت دقیقه.
‫متاسفم، ولی شرایط شما ‫ صلاحیت مراقبت بیشتر نداره.
‫بدتر شده!
‫- کمک نیاز دارم! ‫- کمکتون می‌کنیم.
‫همین الانش هم ماهانه 364 یورو کمک می‌کنیم.
‫ولی باید نیازتون بیشتر باشه ‫که کمک افزایش پیدا کنه.
‫- یه مقدار خاصی تحمل هم باید در نظر بگیریم. ‫- تحمل؟
‫اکثرا بیمارهای تحت بیمه در مورد ‫ رنجششون زیاده‌روی می‌کنن.
‫- قابل درک هم هست. ‫- خیال کردین من نشستم اینجا دروغ می‌گم؟
‫- نه، نه. ‫- آره؟
‫ نه، نه.
‫- هر برداشتی... شخصیه. ‫- بله؟
‫- یعنی برداشتتون اینه که دروغ می‌گم؟ ‫- نه، منظورم این نبود.
‫لطفا دلخور نشید خانم... ‫خانم...
‫لونیز! هر دو لونیز هستن! ‫چرا انقدر کندذهنی؟
‫متوجه نیستی اصلا زیاده‌روی نمی‌کنه؟
‫خودش رو جمع و جور کرده و خجالت می‌کشه ‫ که بگه هر شب خودشو خراب میکنه
‫- نه، هر شب نه. ‫- درسته؟ دارید تظاهر می‌کنید خوبه؟
‫بله، مشخصا همینه!
‫از نظر ما کسی که بتونه تاثیر خوبی بذاره...
‫- توانایی مراقبت از خودش رو داره. ‫- یعنی که چی...
‫- اوه! ‫- لیسی؟
‫لیسی؟
‫کی... کی... اون خانم می‌ره؟
‫خیلی زود می‌ره گردی.
‫گرد.
‫گرد. گرد! کمک.
‫کمکم کن گرد!
‫کمک!
‫کمک! کمک!
‫کمک!
‫- خانم لونیز؟ ‫- کمک!
‫خانم لونیز؟
‫- کمک! ‫- خانم لونیز؟
‫خانم لونیز؟
‫وای! لعنت بهش.
‫وای. خانم لونیز؟
‫خانم لونیز؟ بله، بله. ‫خانم لونیز؟
‫- سکته‌ست؟ حمله قلبیه؟ ‫- کمک!
‫الان دکتر خبر می‌کنم. خب؟ ‫الان خبر می‌کنم...
‫ الو؟ الو؟
‫اه!
‫سلام.
‫حالت بهتره؟
‫- من... ‫- هوا؟ یا سفته؟
‫بخاطر قرصه. مامانم هم همین‌طور می‌شد.
‫گرد کجاست؟
‫بردیمش یه مرکز سر کوچه کنار صلیب سرخ.
‫اول توی مراقبت کوتاه مدته.
‫اتاق شخصی داره. حالش خوبه.
‫می‌تونم در آینده بهت کمک کنم.
‫نزدیکم. می‌تونم روزی سه بار بهت سر بزنم.
‫و مشخصا می‌تونی هر موقع ‫ بخوای بهم زنگ بزنی...
‫می‌تونم برم خرید... ‫نظافت کنم یا...
‫- پرستاری؟ ‫- نه.
‫- آرایشگر بودم. ‫- آهان، متوجه‌ام.
‫- می‌تونی موهام رو اصلاح کنی. ‫- ولی رایگان نه.
‫شوهر مرحومم کارش آزاد بود.
‫از حقوقش چیزی برام نمونده، ‫چیز زیادی نمی‌خوام...
‫- ساعتی پنج یورو. ‫- ده یورو.
‫هشت یورو.
‫- بحث پولش نیست. من باید... ‫- باشه، باشه.
‫قبوله. هشت یورو.
‫خوبه.
‫وای آقای لونیز! باید داخل بمونید.
‫- لیسی کجاست؟ ‫- خب بیمارستانه.
‫بردیمش بیمارستان. حمله قلبی داشته.
‫- بیمارستان؟ ‫- آره.
‫- نه. ‫- آره! بیا کمک کنم برگردی.
‫- همراه من بیایید. ‫- ولی باید به لیسی کمک کنم.
‫- آره. ‫- حالش خوب نیست. فکر کنم...
‫- حمله قلبی داشته. ‫- آره. درسته.
‫ولی بهتر نیست بریم پایین لباس بپوشیم؟
‫واسه همین... واسه همین باید برم کمک لیسی.
‫باید بهش کمک کنم.
‫- نمی‌دونستم بلدی پیانو بزنی. ‫- بلد نیستم.
‫کلاس نرفتم. پولش رو نداشتیم.
‫- واسه بچه‌ها آکاردئون می‌زدم. ‫- اوهوم.
‫ولی وقتی یه چیزی توی رادیو می‌شنوم ‫ بلدم بزنمش. همیشه می‌زنم.
‫تام این رو از من به ارث برده. ‫گرد از موسیقی چیزی نمی‌فهمه.
‫کریسمس‌ها توی کلیسا بودیم. ‫نمی‌تونست جلوی خودش رو بگیره.
‫♪ ای تو که شادی، ای که می‌‌بینی... ♪
‫چای می‌خوری؟
‫- نه، چای دوست ندارم. ‫- چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟ نوشابه میوه‌ای؟
‫یه چیز دیگه خانم لونیز...
‫پیش میاد که گرد...
‫بیاد به من سر بزنه.
‫- چرا؟ چرا؟ ‫- قدمش روی چشمه. خودش هم می‌دونه.
‫ولی اکثرا میاد و می‌خواد بیاد داخل. ‫گاهی اوقات بهش اجازه می‌دم.
‫چقدر؟ چقدر میاد؟
‫راستش هر روز.
‫- اجازه چنین کاری داره؟ ‫- البته. اونجا که زندان نیست.
‫اتفاقا برعکس. اگه بخواد بره می‌تونه بره.
‫فقط خوشحال می‌شم اگه لباس گرم بپوشه.
‫- هوا داره سردتر می‌شه. ‫- اوهوم.
‫احتمالا خوشحاله که شما برگشتین.
‫اوهوم.
‫من یه لحظه برم طبقه بالا که لباس پهن کنم.
‫بهتون سر می‌زنم، خب؟
‫آقای لونیز؟ نمیایید؟ وقت شامه.
‫دوباره گرسنه نیستی؟ ‫نمی‌شه که. باید غذا بخوری.
‫این‌طوری ضعیف می‌شی. بیا.
‫بیا آقای لونیز.
‫بسیارخب.
‫امروز خیلی خوب شدی. ‫همین‌طور ادامه بده.
‫- آره. بخاطر توئه. ‫- ای پیرمرد خوش‌زبون.
‫خب آقای لونیز.
‫امروز سوسیس جگری خوشمزه با پنیر داریم.
‫بذارید بهتون کمک کنم.
‫آروم.
‫آره.
‫بسیارخب. اگه چیزی لازم داشتید صدام کنید. ‫ باشه؟
‫واقعا غذات رو بخوری‌ها آقای لونیز. باشه؟
‫[2- تام لونیز]
‫کافیه. ممنونم. کارتون حرف نداره.
‫ولی اولش دقت کنید.
‫برای این‌که آخرش رو خوب پیش بریم...
‫باید اولش رو آرام پیش بریم.
‫داری پدر می‌شی. لیو زنگ زده.
‫- گوشیم. کجاست؟ ‫- اینجا.
‫یه استراحت کوچیک.
‫آخر دنیا همینه دیگه. ‫بدون این‌که حتی گلوله‌ای شلیک بشه.
‫برنارد. باهاشون حرف بزن. ‫قطعه خودته.
‫موفق باشی!
‫سلام. زودی شروع می‌شه. ‫می‌دونم تمرین داری، ولی زودی بیا. خب؟
‫تام؟ کیسه آبم پاره شده. ‫چرا گوشیت رو جواب نمی‌دی؟
‫نمی‌شه که سه روز...
‫تام؟
‫مامانم. لطفا بهم زنگ بزن. ‫موضوع پدرته.
‫ببخشید خبر ندادم. اومدم چون لیو گفت.
‫- باید به مادرم زنگ بزنم. ‫- توی اتاقشه.
‫توافق نکردیم که مادرت اینجا نباشه؟
‫- ولش کن. ‫- باید بریم تام.
‫- باید به مادرم زنگ بزنم. ‫- همین الان؟
‫ بعدا می‌زنم.
‫برو داخل.
‫- سگ نباید بیاد داخل. ‫- فکر کنم داره میاد تام!
‫- تام! داره میاد! ‫- آره، چی؟
‫- موریتز خبر داره؟ ‫- آره!
‫چی؟ رفت داخل؟
‫به مامانت زنگ بزن.
‫باشه، می‌زنم.
‫یه دستت روی بچه باشه.
‫ببخشید. پدرش اومده.
‫- خب؟ ‫- می‌تونی بیای داخل.
‫- وضعیتش چطوره؟ حالش خوبه؟ ‫- به دنیا اومد. نفس می‌کشه. گریه می‌کنه.
‫همه‌چیز مرتبه.
‫برو داخل. بچه‌ات رو ببین.
‫- سلام مامان. ‫- آره.
‫ ببخشید. سرم شلوغ بود.
‫- حالت چطوره؟ الن زنگ زد؟ ‫- بابا حالش خوب نیست.
‫دائم بدون لباس می‌ره بیرون.
‫کاری از دستم برنمیاد.
‫- به حرفم گوش نمی‌ده. ‫- بدتر شده؟
‫آره، خیلی بدتر.
‫وای!
‫آره، وضعیت من هم الان همینه. ‫بچه‌ی لیو به دنیا اومد.
‫حالشون خوبه؟ مادر و بچه؟
‫آره آره، حال همه خوبه.
‫من هم بودم... من...
‫- من به دنیا آوردمش. ‫- آهان.
‫- حیف که بچه خودت نیست. ‫- مامان، این‌طوری نگو...
‫- برگشتن پیش هم؟ ‫- عمرا.
‫همچنان پدر بچه‌اش رو دوست نداره؟
‫آره... کاری...
‫- کاری از دستم برمیاد... ‫- تام ببخشید، می‌خواستم...
‫خیلی خوب نیست نه؟
‫- می‌خوای بیام؟ ‫- اشکالی نداره؟ آخه همیشه کار داری.
‫آره، راستش همیشه کار دارم، ولی...
‫بذار اوضاع رو مرتب کنم ‫و بعد بهت خبر بدم، باشه؟
‫فردا یا پس فردا زنگ می‌زنم و بهت خبر می‌دم.
‫- خوبه تام. عالیه. ‫- باشه؟
‫- اوهوم، آره خوبه. ‫- باشه. حتما.
‫- فردا می‌بینمت ‫- خداحافظ تام.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫- باشه. تو هم. ‫- تام؟
‫ بهت زنگ می‌زنم.
‫- باشه. فردا می‌بینمت. ‫- خداحافظ تام.
‫از خداحافظی کردنش متنفرم. ‫انگار آخرین باریه که حرف می‌زنیم.
‫- خوشت میاد؟ ‫- انگار دیگه قرار نیست حرف بزنیم.
‫امشب اینجا می‌مونی؟
‫نمی‌خواد که مورینز...
‫خوبه.
‫نمی‌دونستم اینجایی.
‫- امروز چند نفر قراره بیان. اشکالی نداره؟ ‫- نه، اصلا.
‫من باید برم.
‫زایمان چطور بود؟
‫باورنکردنی بود.
‫بعدا بهت می‌گم، باشه؟
‫حتما.
‫دالی.
‫- نمیام. ‫- پس من هم نمی‌رم.
‫چی؟ مراسم سیسمونی بچه خودت که باید باشی.
‫فکر من نبود. فکر موریتز بود.
‫می‌خواد بچه رو به دوستان ‫ و آشنایان نشون بده.
‫دقیقا. بچه خودش، دوستان و آشنایان خودش.
‫دوستان و آشنایان من هم هستن.
‫- ولی دوستان و آشنایان من نیستم. ‫- دوستی هم نداری.
‫- راستش آشنایی هم نداری. ‫- یعنی چی؟
‫ببخشید.
‫- گفتم که باید بهش شیر بدی. ‫- آره تام!
‫بعد واسه تمرین دیرت می‌شد، ببخشید!
‫خیلی‌خب.
‫- با برنارد خوب رفتار کن. ‫- همیشه می‌کنم.
‫سلام.
‫از الان کلا یه ژانر دیگه‌ست.
‫«گرند گیگنول»ـه. ‫«مردگان متحرک»
‫مثل این نیست که یه نفر با شمشیر ‫یا چاقو گلوی کسی رو ببره.
‫به انفجار مغز فکر کنید. ‫اینطوری که دل و روده از جسد می‌زنه بیرون.
‫یه چیزی مثل اره برقی.
‫پاشیده می‌شه! ‫یه بار دیگه.
‫سه، چهار.
‫عنوان قطعه‌ای که...
‫دارید می‌نوازید...
‫«احتضار»ـه.
‫متوجه هستید؟
.احتضار
‫اسمش «کشتی‌گیری خون‌آشام‌ها» نیست.
‫- داری زیاده‌روی می‌کنی. ولش کن برنارد. ‫- از قطعه من...
‫خوشتون میاد؟
‫- مهم نیست. ‫- خیلی هم مهمه!
‫از قطعه‌ای که می‌نوازید خوشتون میاد؟
‫صادقانه بگید.
‫احتیاط نکنید. خب؟
‫بی‌خیال!
‫یه چیزی بگید!
‫خوبه، ولی خیلی طولانیه.
‫می‌دونیم اسمش «احتضاره»، ولی حضار نباید ‫تا سر حد مرگ حوصله‌شون سر بره که.
‫به نظر من فایده‌ای نداره. ‫بهش امیدی نیست.
‫امید یعنی همین که بنوازیمش.
‫امید توی قطعه نیست.
‫در همین حقیقته که...
‫داریم می‌نوازیمش.
‫این‌که روی یه سنگ...
‫شناور در فضا...
‫شامپانزه‌هایی...
‫مثل شما...
‫و من...
‫جمع شدیم...
‫که احساسات رو به صورت موج صدا پخش کنیم...
‫و اسمش رو «موسیقی» بذاریم.
‫که بقیه شامپازه‌ها هم بفهمنش.
‫امیدش به همینه.
‫پس یا تو متوجه نیستی که...
‫آهنگ‌سازی چیه، یا هم...
‫یا قطعه‌ای که من نوشتم مزخرفه.
‫به نظرم دومیه.
‫تحریکشون کردی و جواب دادن دیگه.
‫جوان‌ها متوجه کارهات نمی‌شن.
‫تنها کسی که متوجه‌ همه‌چیز می‌شه اونان.
‫کی متوجه نمی‌شه؟ من و تو.
‫ما احمقیم که از این موسیقی حس می‌گیریم.
‫کل گروه ارکسترای کوفتی حوصلشون سررفته ‫و داری از «گراند گیگنول» حرف می‌زنی.
‫بس کن.
‫من ترسیدم! ولی توی تو ترسی نمی‌بینم.
‫برنارد!
‫یعنی چی؟ هر هفته وضع همینه! ‫نمی‌شه این‌طوری کار کرد که.
‫نمی‌خوام کار کنی. می‌خوام بمیری.
‫روانی شدی؟
‫نت‌ها در حال احتضار نوشته شدن، ‫و باید در حال احتضار هم رهبری بشن.
‫وگرنه جواب نمی‌ده!
‫- افتتاحیه رو به تعویق می‌اندازیم. ‫- نمی‌شه.
‫- هنوز کار داره. ‫- ولی اسپانسرها وقت ندارن.
‫ببین. این قطعه تمام چیزیه که من دارم.
‫مثل تو بچه ندارم که باهاش خودم ‫رو در مورد هدف زندگیم گول بزنم.
‫یا بچه نصفه‌ای. یا یه چهارم بچه. ‫ و یک هشتم بچه.
‫امیدوارم قرارت حین معامله رو یادت باشه.
‫- قول دادی. ‫- من با ایده‌های مزخرفت موافقت نکردم.
‫لطفا. ببخشید.
‫به تعویق می‌اندازیم.
‫- ببخشید. ‫- من احمقم!
‫نمی‌شه چنین قولی داد. ‫از لحاظ قانونی امکان نداره!
‫خواهش می‌کنم.
‫ممنونم.
‫تام.
‫هی تام. می‌شه یه لحظه بگیریش؟
‫- دائما داره گریه می‌کنه. من باید زود برم. ‫- باشه.
‫- قهوه درست کنم. ‫- باشه. باشه.
‫- گرفتیش؟ ‫- آره.
‫چی شده کوچولو؟
‫کوچولو؟ چی شده؟
‫خسته نشدی؟
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫به چیزی فکر نمی‌کنم.
‫هنوز خیلی خوشگله.
‫کی؟ لیو؟ خوشگل‌ترین زن دنیاست.
‫خوب کاری کردم که ازت دلخور نشدم.
‫چون لیو رو ازم دزدیدی.
‫ندزدیدم. از تو جدا شده بود.
‫تازه دلخور هم شدی.
‫فکر می‌کردی با منه و شیشه ماشینم رو شکستی.
‫درواقع هم بود.
‫جدی؟
‫اون زمان هم با هم بودین؟
‫خب خیلی وقته که من و لیو با هم نیستیم.
‫وقتی که بچه‌مون رو سقط کرد ‫ با هم وارد رابطه شدیم.
‫وقتی حامله شد کم‌سن بودیم.
‫زندگی سخت بود.
‫هر کدوممون سختی‌های خودش رو داشت. ‫همه چیز سخت بود.
‫راستش من می‌خواستم بچه رو نگه داریم، ‫ولی...
‫لیو دوستم نداشت.
‫با یه دکتری که دوستش گفته ‫ بود نوبت گرفته بود.
‫سعی کردم نظرش رو عوض کنم ولی...
‫خب.
‫احتمالا توانش رو نداشتم...
‫یا هم عقیده‌اش.
‫توی قطار یه کلمه هم حرف نزدیم...
‫حتی طی اون پنج ساعت به هم نگاه هم نکردیم.
‫توی اتاق انتظار برام روشن شد که...
‫این پایان رابطه ماست.
‫وقتی پرستار اومد داخل و گفت...
‫لیو ازم خواسته که اگه دوست دارم برم داخل...
‫من و لیو به هم نگاه کردیم...
‫دست هم رو گرفتیم.
‫بهترین و...
‫شدیدترین لحظه‌ای بود که ‫توی عمرم تجربه می‌کردم.
‫مثل زایمان بود، فقط برعکسش.
‫از اون روز هفت ساله که با همیم.
‫ولی دیگه بچه دار نشدیم.
‫خب.
‫- ممنون که اومدی. ‫- قابلی نداشت.
‫- خب؟ ‫- سلام.
‫خوشحالم می‌بینمت.
‫- تبریک می‌گم. ‫- ممنون.
‫خوش بگذره.
‫باشه.
‫نمی‌خوام بحث کنم، ولی روز خاص دخترمون، ‫تام اومده.
‫من دعوتش کردم. حتی اصرار هم کردم.
‫- آره، هر کاری که بگی رو می‌کنه. ‫- تام باید اینجا باشه!
‫- اون هم پدر جسیه! ‫- یکم آروم‌تر...
‫- نظر تو چیه؟ ‫- خودتون حلش کنید.
‫من فقط خواستم کمک کنم.
‫الی؟
‫چیه؟
‫- تام هست؟ ‫- آره، خودمم الی.
‫- الن هستم. ‫- آره می‌دونم. چه خبر؟
‫حالم خوب نیست. یه چیزیم شده.
‫می‌شه بلندتر حرف بزنی الن؟ ‫متوجه نمی‌شم.
‫- حالم خوب نیست تام. ‫- چی شده؟ گریه می‌کنی؟
‫- نمی‌دونم. ‫- نوشیدنی خوردی؟
‫آره خوردم، ولی مشکل اون نیست.
‫از الان دیگه نخور، و اگه حالت ‫بهتر نشد بهم زنگ بزن. خب؟
‫نه، باید...
میدونی واسه خودمون چی میخوام
‫نه، منظورم خودمون نیست. ‫اون رو می‌دونم، خب...
‫هر دو می‌دونیم که بین ما عشقی در کار نیست.
‫یعنی صرفا فقط مثل یه مرغ ترسیده ‫دور خودت می‌چرخی.
‫یا بدتر. مثل یه مرغ ترسیده که سرش ‫ قطع شده دور خودت می‌چرخی...
‫ولی کاری از دستت برنمیاد و فقط می‌دوی.
‫اوهوم.
‫اول باید بهش فکر کنم.
‫بکن.
‫یه چیز دیگه ببینیم؟
‫آره، بیا یه چیز دیگه ببینیم.
‫متوجه نمی‌شیم.
‫سلام بابا.
‫تام.
‫تام!
‫- خب؟ ‫- خوب شد اومدی.
‫- الان از برلین رسیدی؟ ‫- آره.
‫آره؟
‫خوبه که اینجایی. عالیه.
‫- تلویزیون بگیرم؟ ‫- نه، نه، نه.
‫فکر خوبیه گردی.
‫هان؟ فکر تام. ‫ اون وقت می‌تونی فوتبال ببینی.
‫آره می‌گیرم.
‫خب؟ واست از آمازون می‌گیرم. ‫کاری نداره.
‫بهش بگو وقتی می‌ره بیرون لباس گرم بپوشه.
‫به حرف تو بیشتر گوش می‌کنه.
‫بابا، می‌ری بیرون لباس گرم‌تر بپوش. باشه؟
‫- بیرون خیلی سرده. ‫- آره.
‫همیشه همه‌چیزش رو گم می‌کنه. ‫کیف پول و وسایل دیگش.
‫همسایه‌ها وسایلش رو میارن. ‫واسه همین دیگه چیزی نمی‌دم بهش.
‫- توی خونه یکمی پول داره. ‫- اینجا بهم اصلا پول نمی‌دن.
‫- آره، همیشه می‌خواد پول جمع کنه. ‫- آره، خیلی خرج دارم.
‫آره، از بانک. ولی دیگه کارت اعتباری نداره.
‫شعبه بانک ما توی هانشتدت نیست.
‫ولی با این‌حال همیشه می‌ره اونجا.
‫هفته پیش هم زمین خورده بود ‫و چند ساعتی روی پله‌ها بود.
‫همسایه‌ها بهم خبر دادن.
‫- گرد! ‫- بابا، چی شده؟
‫- دنبال چیزی می‌گردی؟ ‫- باید پول بیمه ماشین رو بدم.
‫- ولی اینجا بهم پول نمی‌دن. ‫- بشین گرد.
‫- با تام حرف بزن. بخاطر تو اومده. ‫- من باید.
‫بدون ماشین که بیمه لازم نداری بابا.
‫قبض‌هاش اینجاست.
‫واسشون نامه نوشتم چون بهم پول نمی‌دن.
‫همیشه همین رو می‌گه. ‫ولی پول تو جیبی بهش می‌دیم...
‫ولی همش گمشون می‌کنه، ‫واسه همین باید دوباره بهش بدیم.
‫اینجا نامه‌ای نیست بابا.
‫تو نگران چیزی نباش. ‫من بهش رسیدگی می‌کنم، خب؟
‫- لزومی نداره پول چیزی رو بدی. من می‌دم. ‫- گوش نمی‌کنه.
‫بعد با من ساکنین خشن برخورد می‌کنه.
‫واسه همین آوردنش توی این بخش...
‫که کاملا تخلیه شده.
‫و وقتی نیمه برهنه فرار می‌کنه ‫هم کاری از دستشون برنمیاد.
‫نمی‌تونن اینجا ببندنش.
‫و اگه بس نکنه می‌برنش یه مرکز امنیتی.
‫رئیس بهم گفت. می‌برنش تیمارستان روانی‌ها.
‫لازم نیست مامان.
‫خب اگه تو می‌گی شاید. ‫شاید صرفا می‌خوان از شرش خلاص بشن.
‫ممکنه. فکر کنم پول بیشتری می‌خواد.
‫واسه همه چیز باید پول داد. ‫خیلی پول بیشتری می‌خواد.
‫گمونم بقیه بیشتر پول می‌دن.
‫مدیر اینجا خیلی خسیسه. ‫همه همین رو می‌گن.
‫آره، ولی من اندازه بقیه پول می‌دم.
‫فکر کنم نرخش رسمی باشه.
‫ولی اون خیلی خسیسه. مشخصه. ‫همه می‌گن.
‫تام.
‫خوشحالم برگشتی.
‫دیروز الن اومد بهم سر زد.
‫الن خیلی وقته نیومده اینجا.
‫جدی؟ خوب بود؟
‫آره، خیلی خوب بود. آره.
‫ماه هاست که الن نیومده اینجا.
‫تو... تو هم هفته پیش اینجا بودی.
‫با نامزدت.
‫- نه، بابا. نبودم. ‫- چرا. نبودی.
‫تازه نامزد هم ندارم، ‫واقعا ندارم...
‫ولی بچه دارم.
‫- آهان. ‫- آره، یه بچه کوچیک دارم.
‫- می‌خوای ببینیش؟ ‫- آره.
‫آره.
‫عالیه که...
‫اوضاعت خوبه تام.
‫آره، خوبم...
‫خوبم، آره.
‫تو چی؟
‫تو اینجا حالت خوبه؟
‫- خوبم، آره. ‫- گرد. گرد!
‫گردی. گرد! تام گروه ارکسترای ‫ بین‌المللی داره.
‫نه، گروه ارکسترای من نیست. ‫ارکسترای جوانانه.
‫من هر از گاهی رهبریشون می‌کنم.
‫واسه کنسرت.
‫خرجش رو سازمانی وابسته به صلح می‌ده.
‫آهان، که این‌طور.
‫ولی من... باید زود برم.
‫بابا. من...
‫زود برمی‌گردم.
‫یه چیز دیگه.
‫خوب می‌شه اگه...
‫دوباره بیای.
‫وقتی برگردی خوشحال می‌شم.
‫واقعا مشتاقم ببینمت.
‫آره، میام... ‫زود میام.
‫واقعا میام.
‫میام... میام می‌برمت بیرون.
‫بعد...
‫بعد می‌تونی دفعه بعد لیسی رو بیاری.
‫آره، ولی...
‫ولی مامان الان اینجاست دیگه. ‫خودت می‌دونی.
‫اونجا ایستاده.
‫دقیقا کنارت.
‫حالا برگرد گردی. خوبه. آره؟ خداحافظ.
‫من هفته دیگه برمی‌گردم. ‫خوب پیش نمی‌ره دیگه. خودت می‌دونی.
‫خداحافظ گردی.
‫از دیدنت خوشحال بود.
‫من هم وقتی برمی‌گردی خوشحال می‌شم.
‫هر بار خیلی کم می‌مونی.
‫ولی به زودی اجرا داری؟
‫- اوهوم. ‫- اون هم مهمه.
‫حیف که گروه ارکسترای خودت نیست.
‫نه. ببخشید ولی خیلی بلنده.
‫اکثرا پیانیسیمو.
‫♪ ولی همچنان می‌مانم ♪
‫هنوز خیلی بلنده. اگه متن آواز ‫ شنیده نشه صداش بلنده.
‫از اول.
‫تمپوی اثر گفته که 82 باشه.
‫می‌خوام خیلی آروم‌ترش کنم.
‫پس از اول.
‫عجله نکنید.
‫با من پیش برید
‫♪ ولی همچنان می‌مانم ♪
‫♪ همیشه در کنارت ♪
‫♪ زیرا که تو مرا... ♪
‫♪ در کنار خود نگه می‌داری ♪
‫خوبه. ممنونم.
‫خیلی‌خب، در همین لحظه...
‫یه چیزی زاده شد.
‫یه چیزی مثل...
‫صلح...
‫رهایی...
‫دنیایی جدید.
‫تعالی.
‫فقط سوالی که به وجود میاد اینه که...
‫آیا این همچنان دنیای ماست؟
‫هم...
‫یه بار دیگه.
‫و می‌خوام حتی از دفعه ‫قبل هم آرام‌تر پیش بریم.
‫♪ ولی همچنان می‌مانم ♪
‫♪ همیشه در کنارت ♪
‫♪ زیرا که تو مرا... ♪
‫♪ در کنار خود نگه می‌داری ♪
‫♪ مرا به مصلحت خود هدایت می‌کنی ♪
‫♪ مرا... ♪
‫♪ به مصلحت خود هدایت می‌کنی ♪
‫♪ مرا به مصلحت خود.... ♪
‫♪ - مرا به مصلحت خود... ♪ ‫ - عجله نکنید. همراه من.
‫♪ هدایت ♪
‫♪ مرا به مصلحت خود ♪
‫♪ مرا در جلال خود سهیم کن ♪
‫♪ اگر تو را داشتم ♪
‫♪ دیگر چیزی را ♪
‫♪ در آسمان و زمین نمی‌خواستم ♪
‫- تام! محشر بود. ‫- نه، تو رو خدا اما و اگر نیار.
‫فقط 23 دقیقه مونده.
‫قرارداد رو بررسی می‌کنم، ‫ولی ممکنه با اسپانسرها به مشکل بخوریم.
‫- و برنارد می‌خواد که آواز رو حذف کنه. ‫- باهاش حرف می‌زنم.
‫بهم دروغ نگو!
‫- روانی شدی برنارد؟ ‫- از عمد این کار رو می‌کنه؟
‫صدای آخرش باید محو بشه. ‫فقط داره ساکت‌تر می‌شه.
‫- داره قطعه من رو خراب می‌کنه! ‫- اگه بزنیش!
‫تام، قطعه هنوز تموم نشده.
‫آواز باید حذف بشه. ‫واقعا کیچه.
‫تقصیر تو نیست. قطعه هنوز تموم نشده.
‫به تعویق می‌اندازیمش.
‫- همه چیز مرتبه؟ ‫- انقدر باهاش سخت برخورد نکن.
‫- سخت برخورد نکنم؟ ‫- حالش خوب نیست.
‫- لزومی نداره کتکت بزنه!
‫اون‌قدرها هم بد نیست.
‫بد نیست؟ همین که خیال می‌کنی ‫بد نیست، بده.
‫- تابع کره‌ای؟ ‫- تام.
‫آره، ولی واقعا روی مخمه.
‫می‌دونی به نظر من چی بده؟
‫گاهی اوقات یه جوری ‫حین تمرین بهم نگاه می‌کنی.
‫- می‌دونی چی می‌گم؟ ‫- نه.
‫چطوری نگاه می‌کنم؟
‫نگاهت طوریه که انگار می‌گه: ‫به اندازه‌ای که فکر می‌کنه کارش خوب نیست.
‫- از سیلی هم بدتره. ‫- مزخرفه!
‫داری شکی که به خودت داری ‫ رو از دید من می‌بینی.
‫تقصیر من نیست.
‫واقعا حالش خوب نیست. ‫احتمالا ذات‌الریه گرفته.
‫- چرا به دکتر خبر نمی‌دی؟ ‫- در هر صورت که نمیاد.
‫- ببینیم فردا حالش چطور می‌شه. ‫- شب بخیر آقای لونیز.
‫شب بخیر! اگه چیزی نیاز داشتید ‫ دکمه اضطراری رو بزنید. خب؟
‫شب بخیر.
‫- دوباره کسی از خانواده‌اش نیومده! ‫- زنش اینجا بود.
‫اون همسایه‌شونه!
‫- آره؟ ‫- آره.
‫ولی زنش هم اومده بود.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫آره، بیایید شروع کنیم.
‫بچه‌هاتون چی؟
‫ظاهرا قرار نیست بیان.
‫امروز اینجا گرد هم آمدیم...
‫تا برای آخرین بار به ‫گرد لونیز ادای احترام کنیم.
‫شاعری زمانی گفت...
‫قلمروی بین زندگان و مردگان...
‫توسط عشق به هم متصل می‌شه.
‫ببخشید. وای.
‫پسرمه. باید جواب بدم.
‫بله؟
‫- مامان؟ ‫- بله؟
‫- ببخشید آنتن نداشتم. ‫- کجایی؟
‫توی جاده روستاییم. ‫شارژ خاموش شده.
‫خاموش؟ متوجه نمی‌شم. چی؟
‫- از برلین اومدی؟ ‫- آره، الان...
‫با قطار اومدم هامبورگ و ‫یه ماشین اشتراکی کرایه کردم.
‫- چی؟ ‫- ماشین اشتراکی.
‫- کرایه ماشین واسه مدت کوتاه. ‫- مدت کوتاه؟ آهان.
‫حالا وسط راه خاموش کرد و صفحه‌اش...
‫- خب چرا بنزین نمی‌زنی تام؟ ‫- نه خب... نه، چون که...
‫بنزین نمی‌خوره مامان. ماشین الکتریکیه.
‫همه‌جا پمپ‌بنزین هست دیگه.
‫در نظر نگرفته بودم که روستا ‫جای شارژ ماشین پیدا نمی‌شه.
‫اوهوم.
‫مهم نیست.
‫متاسفم. ولی تو... خب...
‫توی آرامستانی دیگه، آره؟
‫آره، توی جنگلیم.
‫- چی؟ ‫- توی جنگلیم. آرامستان نیستیم.
‫- توی جنگل؟ ‫- آره. خواسته خود بابا بود.
‫که توی جنگل دفن بشه.
‫قبر و مقبره‌ای در کار نباشه. ‫فقط جنگل.
‫خب؟ بدون نام.
‫الن هم اونجاست؟
‫نه، ازش خبری نشد.
‫- چی؟ ‫- الن اینجا نیست. ازش خبری ندارم.
‫- چیکار کنیم؟ صبر کنیم تا... ‫- هی، یه لحظه وایستا.
‫یدک‌کش پشت خطه. بذار جواب بدم. خب؟
‫دوباره بهت زنگ می‌زنم.
‫بله؟
‫می‌شه روی سنگی یا درختی یه پلاک اسم گذاشت.
‫- جدی؟ ‫- روی برگه‌ای که بهت دادم نوشته بود.
‫آره، آره.
‫می‌شه... تموم شد؟ ببخشید.
‫مایلید یکم دیگه حرف بزنید؟
‫تو...
‫یکی از آدم‌های خوبی بودی که می‌شناختم. ‫بابتش ممنونم.
‫- لطفا الان می‌شه؟ ‫- اوهوم.
‫بازش کنم؟
‫آره.
‫- سلام. ‫- بله؟
‫- سوزان؟ ‫- بله، خودمم.
‫تام هستم.
‫- سلام مامان. ‫- سلام تام.
‫- من می‌رم. ‫- باشه.
‫باز سر می‌زنم. خب؟
‫- واقعا متاسفم مامان. ‫- باشه، باشه.
‫- الن چی؟ ‫- آره، می‌خواست بیاد.
‫- ولی نیومد. ‫- خب هنوز نه.
‫تو هم دیر کردی.
‫دوباره بهش زنگ بزنم؟
‫نه، نه، خب... ‫دیگه انقدر بزرگ شده که...
‫بفهمه داره چیکار می‌کنه.
‫شاید اتفاقی براش افتاده.
‫اوه.
‫خیلی خوشحالم که اومدی.
‫- جدی؟ ‫- همیشه وقتی میای خوشحال می‌شم.
‫ولی امروز به نظر خیلی خوب نیستی، مگه نه؟
‫چرا؟
‫خب اخیرا حالت بهتر به نظر می‌رسید.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫گفتی چاق شدم و بهم نمیاد.
‫اینطور نیست.
‫- چرا، چرا. ‫- نه.
‫- دروغه. ‫- مهم نیست.
‫آره.
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫حقیقت اینه که من هم خیلی زود قراره بمیرم.
‫سرطان دارم. سرطان کبد
‫قراره یه تیکه ازش رو بردارن...
‫و انگشت کوچیک پای چپم ‫ هم عملا از عفونت مُرده.
‫همش بخاطر دیابته. ‫ولی بدترین بخشش اینه که...
‫کلیه‌هام دارن از کار می‌افتن. ‫نمی‌خوام تحت دیالیز باشم.
‫آخه ارزشش رو نداره. ‫زندگیم انقدر خوب نیست که...
‫سعی کنم با شکنجه شدن طولانی‌ترش کنم.
‫اوهوم.
‫فقط خواستم بدونی.
‫یه دفتر پس‌انداز...
‫توی جیب داخل کتی که ‫داخل کمد اتاق‌خوابه هست.
‫که توش حدودا پنج هزار یورو ‫ واسه خاکسپاری هست.
‫و باقی مخارج.
‫باقیش مال خودت.
‫من...
‫نمی‌دونم الان چی بگم.
‫نمی‌شه...
‫یعنی، بابا...
‫راستش باید... ولی...
‫دوباره خیلی باهات مشکل دارم.
‫مشکل؟ چرا؟
‫چون دارم می‌میرم؟
‫نه، چون درواقع اومدم...
‫نمی‌شه در مورد بابا حرف بزنیم؟
‫یعنی...
‫مگه امروز در مورد اون نیست؟
‫آره، ولی بابات دیگه مُرده.
‫واسم سواله که این چه جور مکالمه‌ایه...
‫و آیا ارزشش رو داره که ادامه‌اش بدم یا نه.
‫من وقتی حرف می‌زنیم خوشحالم.
‫- جدی؟ خوشحالی؟ ‫- آره.
‫مشتاقی که با هم حرف بزنیم؟
‫شاید دیگه فرصتی واسه حرف زدن پیدا نکنیم.
‫راستش فرقی نمی‌کنه موضوعش چی باشه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- یه سوالی دارم. ‫- چی؟
‫هم... یه چیزی که...
‫فکرم رو درگیر می‌کنه.
‫وقتی که من...
‫وقتی خیلی بچه بودم...
‫تقریبا هشت ساله...
‫اینجا ناهار می‌خودیم.
‫تو و الن و من.
‫و من یه چیزی گفتم...
‫که خیلی عصبانیت کرد.
‫مجبورم کردی که عذرخواهی کنم.
‫من گفتم ‫«نمی‌دونم واسه چی باید عذرخواهی کنم.»
‫و مجبورم کردی که کل روز کنارت...
‫روی یه صندلی بشینم.
‫الن با ترس توی اتاقش قایم شده بود...
‫و فرقی نمی‌کرد که کجای خونه بری...
‫باید روی همون صندلی کنارت می‌نشستم.
‫کل روز، حتی حین چرت بعد از ظهرت.
‫ساعت‌ها...
‫کنارت نشستم و جرئت حرکت کردن نداشتم.
‫دائما می‌گفتی عذرخواهی کنم.
‫من هم دائما دلیلش رو می‌پرسیدم. ‫و جواب نمی‌دادی.
‫می‌گفتم «نمی‌دونم کدوم حرفم اشتباه بوده.»
‫ولی باور نمی‌کردی.
‫عصر بابا اومد خونه و نجاتم داد.
‫و دیگه درموردش حرف نزدیم.
‫واسه چی الان این رو بهم می‌گی؟
‫چون می‌خوام بدونم باید ‫ واسه چی عذرخواهی کنم.
‫- آخه یادم نیست. خیلی وقت پیش بوده. ‫- که چی؟
‫- یادم نیست. ‫- من یادمه.
‫آره، چون واسه تو مهم بود. ‫واسه من نبود.
‫از کجا بدونم؟ شاید روز بدی داشتم.
‫تو خیلی اذیت می‌کردی.
‫چه واسه تو مهم بود؟ آخه...
‫مهم‌ترین لحظه کی بود؟
‫مهم‌ترین لحظه‌ای که با هم داشتیم.
‫نمی‌تونم بهت بگم.
‫چرا؟
‫لحظه خوبیه؟
‫قشنگ‌ترین لحظه واسه من...
‫وقتی بود که مشخص شد...
‫سالم و سرحالی.
‫که آسیبی ندیدی.
‫کِی؟ بعد زایمان؟
‫نه، بعدا. ولی نمی‌خوام در موردش حرف بزنم.
‫نه، باشه پس. ‫لزومی نداره در موردش حرف بزنیم.
‫فقط خوشحالم که سالم و سلامتی.
‫آره.
‫خیلی سوسول بودی.
‫قبلا این‌طور می‌گفتن. ‫نمی‌دونم الان بهش چی می‌گن.
‫همیشه گریه می‌کردی.
‫من و پدرت پولی نداشتیم.
‫و یهویی تو پیدات شد. ‫تصادفی بود. برنامه‌ریزی نکرده بودیم.
‫نمی‌دونم می‌دونی یا نه.
‫آره، معمولا بهم می‌گی.
‫آره، خب بعدش رفتیم خونه ‫کوچیک والدین پدرت زندگی کنیم.
‫یه اتاق کوچیک بود که سه تایی توش بودیم.
‫پدرت فروشنده بود و هفته‌ها نمی‌اومد خونه...
‫زیپ و دستگاه و فتوکپی می‌فروخت.
‫و من و تو توی اون اتاق کوچیک بودیم...
‫اتاقی که جرئت نداشتم ترکش کنم...
‫چون مادرشوهرم اونجا بود ‫ که باهاش کنار نمی‌اومدم.
‫تو فریاد زدی و بعد من...
‫- چی؟ ‫- افتادی...
‫چی؟
‫- یعنی... ‫- افتادی؟
‫شاید حتی خودت رو انداختی. ‫من...
‫- چی؟ چی شده بود؟ ‫- روی زمین. یا روی دیوار.
‫چی؟ گذاشتی بیفتم؟
‫نه، خودت افتادی. ‫خودت افتادی.
‫و من از خونه دویدم بیرون...
‫از اتاق و خونه دویدم بیرون.
‫صبر کن، افتادم یا من رو انداختی؟
‫افتادی.
‫و بعد از خونه دویدم بیرون...
‫و مستقیم رفتم مرکز خرید.
‫فروشگاه‌ها رو نگاه می‌کردم، ‫می‌خواستم یه چیزی واست بخرم.
‫ولی پول نداشتم، واسه همین از فروشگاه ‫هرتی واست اسباب‌فروشی دزدیدم.
‫یه کامیون بود. یه کامیون زرد کوچیک.
‫آره یادمه. لاستیک‌های آبی داشت.
‫آره، و وقتی که من برگشتم خونه...
‫مادرشوهرم بغلت کرده بود.
‫خیلی آروم بودی. ‫پیدات کرده بود و گرفته بودت.
‫هیچ‌وقت حرفی نزد. ‫حتی به پدرت.
‫ولی هرگز من رو نبخشید.
‫و این همه سال منتظر بودم ‫ که علامتی پیدا بشه.
‫که آیا ممکنه...
‫فلج شده باشی یا آسیب مغزی دیده باشی...
‫شاید نتونی حرف بزنی...
‫یا ممکن بود که...
‫معلول ذهنی بشی، آره.
‫ولی کاملا طبیعی بودی.
‫ولی از من خوشت نیومد. ‫هیچ‌وقت از من خوشت نمی‌اومد.
‫همیشه می‌خواستی پیش پدرت باشی.
‫ولی من این رو پذیرفته بودم.
‫چون در هر صورت من هم ازت خوشم نمی‌اومد.
‫همون اون روز این رو فهمیدم.
‫اون... روز، ‫فهمیدم که دوستت ندارم.
‫چون آدم چنین کاری نمی‌کنه.
‫اگه کسی رو دوست داشته باشی ‫ چنین کاری نمی‌کنی.
‫اگه طرف رو دوست داشته باشی ‫ نمی‌ذاری چنین اتفاقی رخ بده.
‫فرقی نمی‌کنه چقدر اذیت شده باشی...
‫یا...
‫و واسه همین اصلا وقتی دوستم نداشتی...
‫اصلا ناامید نشدم.
‫فقط وقتی ناامید شدم که ‫فهمیدم الن هم دوستم نداره.
‫چون الن رو دوست داشتم. ‫از این بابت مطمئنم.
‫الن خیلی کوچیک و مضطرب و خجالتی بود.
‫وقتی بچه بود.
‫و بعد از یه جایی...
‫آره، رفت و دیگه راضی نبود.
‫ولی این تقصیر من نیست. ‫یعنی نه که، نه.
‫- تو خیلی با من تفاوت داری. ‫- نه.
‫- نه، نه، من... اینطوری نیستم. ‫- چرا.
‫نه، اتفاقا برعکس. خیلی مثل تو هستم.
‫- نه تام. ‫- چرا.
‫همون اندازه سردم.
‫نه نیستی تام، تو...
‫سعی نکن گولم بزنی. ‫در هر صورت فایده‌ای نداره.
‫باشه.
‫شاید بهتر بود مثل قدیم پیانو می‌زدیم.
‫آره درسته، موسیقی رو از تو یاد گرفتم.
‫آره، هر دو صدای خوبی داریم.
‫نه، نداریم.
‫امروز صدام گرفته. ببخشید.
‫اصلا نوت لا نیست.
‫- چرا، دقیقا لا هست. ‫- نه.
‫خب دیگه، بسه.
‫هم...
‫خب، نباید این‌قدر حرف می‌زدیم.
‫- همه زیاد حرف می‌زنن. ‫- آره، خوبه که حرف زدیم.
‫- جدی؟ واقعا؟ ‫- آره.
‫چون حس می‌کنم ‫از یه جایی دیگه فهمیدم...
‫که چرا ما اینطوری‌ایم.
‫که چرا...
‫انقدر آدم‌های مزخرفی هستیم.
‫که به عنوان مثال چرا...
‫اصلا واسم مهم نیست که مریضی، ‫که قراره...
‫به زودی بمیری.
‫اصلا واسم مهم نیست.
‫خیلی وحشتناکه که اصلا ‫چیزی احساس نمی‌کنم.
‫که وقتی پای تو وسطه...
‫انقدر از درون احساس تهی بودن دارم.
‫حالا فهمیدم که نباید بابتش ‫خودم رو سرزنش کنم.
‫که نباید احساس بدی داشته باشم، ‫چون درواقع...
‫همیشه همین بوده...
‫حرف زدن باهات، نزدیکت بودن، ‫سر زدن بهت...
‫در حدی که وقتی می‌فهمم...
‫باید بهت زنگ بزنم...
‫چون بهم پیام دادی نفسم بند میاد.
‫ولی خودت هم به بابا سر نمی‌زدی.
‫آره! چون می‌دونستم باید با تو هم حرف بزنم.
‫حوصله سر و کله زدن با تو رو نداشتم.
‫ولی، آره، آره، این...
‫هیچ‌وقت خودم رو نمی‌بخشم که...
‫زمان مرگ بابا پیشش نبودم.
‫هیچ‌وقت.
‫آره، شاید این باید الان ناراحتم کنه.
‫ولی من وقتی بچه بودی...
‫همه ناراحتیم رو از دست دادم.
‫و بله، درسته. لازم نیست که احساس گناه کنی.
‫فقط می‌خواستم که...
‫اوضاعم رو بدونی...
‫و بدونی دفتر پس‌اندازها کجاست.
‫دیگه چیزی نمی‌خوای؟
‫- نه. ‫- نه؟
‫پس می‌برمش.
‫[3- الن لونیز]
‫ساعت چنده؟
‫روز شلوغی داشتم، باید برم، ‫ولی بابت صبحانه ممنون.
‫بله، ببخشید. من کجام؟
‫کجا؟ لتونی؟
‫ای بابا.
‫نه، مهم نیست. چیز کجاست...
‫من با یه مرد اینجا بودم، درسته؟
‫ولش کن.
‫ممنون عوضی.
‫سلام الن، برادرتم، بابا حالش خوب نیست.
‫ممنون می‌شم به مامان زنگ بزنی.
‫من یه جورهایی پدر شدم. ‫بچه به دنیا آوردم.
‫بچه خودم نیست، ولی، آره، من...
‫اجاره‌ها در طول سالیان ‫52 درصد افزایش یافته.
‫توی اتحادیه اروپا فقط 36 درصد.
‫سرمایه‌گذار وام مسکن راست می‌گه.
‫از زمان تحریم روسیه...
‫مردم لتونی کمتر بهشون ‫ اجازه خرید خونه می‌دن.
‫ببخشید خانم. دوباره می‌گم که ‫تلفنتون رو خاموش کنید.
‫و لطفا کمربند ایمنی رو ببندید. ‫ممنونم.
‫می‌خوام کارت بیمه سلامتتون رو ببینم.
‫- به نظرت می‌مونه یا می‌ره؟ ‫- هنوز آزادی مشروط داره. می‌مونه.
‫- آره، مریض‌ها دوستش دارن. ‫- تعجبی هم نداره.
‫ با اون لبخندی که داره.
‫- اینجا آپارتمان داره؟ ‫- احتمالا آخرهفته همیشه مونیخه.
‫- پس چرا این شغل رو انتخاب کرده؟ ‫- حتما کثیفه.
‫- خانواده داره؟ ‫- ازدواج کرده. سه تا بچه معلول شدید داره.
‫آخرهفته می‌ره زندان به مادرش سر بزنه.
‫مادرش فامیل‌هاشون رو کشته.
‫عضو یه فرقه سوئدی بوده.
‫نتونسته اون رو بگیره. ‫از روی پشت‌بوم فرار کرده.
‫واسه همین اون زخمی رو داره ‫ که حین فکر کردن می‌خارونش.
‫پس بی‌خیالش بشید. ‫مال شما نیست.
‫دکتر کینزل گفت می‌تونی کمکش کنی. ‫لارا رفت خونه. مشکل گوارشی داشت.
‫آره، لارا مشکل داره.
‫می‌رم.
‫ببخشید، حواسم پرته، ‫پدرم مریضه.
‫راستش داره می‌میره.
‫آقای بریتکرز رو بفرست داخل. ‫الان می‌رم.
‫حتما آقا. می‌فرستمش. ‫بریتکرز، آقا.
‫آقای بریتکرز، می‌تونی بری داخل.
‫صبح بخیر رئیس.
‫صبح بخیره الن؟
‫به یه چیز خوب فکر کن. ‫ساحل، درخت نخل، دریای آبی.
‫مادرم نبود.
‫قضیه زخم رو می‌گم،همسر سابقم بود.
‫- بطری رو پرت کرد. ‫- دلیل خوبی داشت؟
‫شونزده سالم بود. همیشه یه دلیلی هست دیگه.
‫حالا آب بکش.
‫- چه بطری‌ای؟ ‫- ببخشید؟
‫چه بطری‌ای بود؟
‫خب باید یه بار دیگه تکرارش کنیم.
‫دندونت رو فشار بده. ‫شوخی بود. حالا شد.
‫بطری شیشه ای ‫وارداتی روسی بود. خالی بود.
‫خب؟ بده؟
‫- قضیه پدرت رو می‌گم. ‫- آره، پارکینسون داره دیگه...
‫مستقیما از پارکینسون نمی‌میره، ‫از عوارض دیگه‌اش.
‫اگه کاری از دست من برمیاد بهم بگو.
‫آره، امشب بیا بریم با هم نوشیدنی بخوریم.
‫فردا صبح باید برم اونجا، ‫قول دادم.
‫مسئول بیمه سلامت داره میاد، ‫اگه کسی نباشه کمک می‌کنم.
‫مادرم همیشه می‌گفت دوستی بدرد نمی‌خوره.
‫بطری نوشیدنی هم پرت نمی‌کنم.
‫اگه یه نوشیدنی هم بگیرم...
‫خوبه.
‫ولی فقط یکی، خب؟
‫یکی. حواسم بهت هست.
‫- یکی لیمو. و زیتون. به سلامتی. ‫- ممنون.
‫عاشق اولین جرعه‌ام.
‫وقتی عرق نیشکر مثل یخ مایع ‫ از گلوت می‌ره پایین.
‫آره.
‫بیل فی. «آهنگ باغچه» از 1970.
‫اون زمان خیلی ناشناخته بود.
‫سی سال بعد یکی پیداش کرد.
‫بیل الان مسئول برداشت، باغبانی...
‫و نظافت بخش ماهی‌فروشی یه سوپرمارکته.
‫صدای قشنگی داری.
‫نه، واقعا نه.
‫به خواننده شدن فکر کردی؟
‫برادرم رهبر ارکستراست.
‫رهبره؟ عجب.
‫دقیقا.
‫عجب.
‫واکنش همه همینه.
‫واسه همین گفتم یه شغلی پیدا کنم ‫که کمتر تعجب‌آور باشه...
‫و همه ازش متنفر باشن.
‫دندان‌پزشک شدم.
‫دقیقا. ولی دکتر نیستم.
‫معلومه راز کثیفی داری.
‫هرکسی که توی مطب وحشتناک ‫دکتر کینزل باشه یه راز کثیف داره.
‫- راز تو چیه؟ ‫- کجا آشنا شدین؟
‫- انجمن الکلی‌های گمنام؟ ‫- نه. الکلی‌های گمنام، نه!
‫عمرا!
‫راز کثیفت چیه!
‫- آخ دندونم! ‫- چی؟ دندون؟
‫- دندونم خورد لبه پیشخوان. ‫- که چی؟
‫- حالا باید کشیده بشه... ‫- چی؟
‫- یه دستیار توانا لازم دارم. اون نه! ‫- مشکلی نیست. رولف!
‫یه لحظه آشپزخونه رو لازم داریم.
لعنت بهش
‫خیلی‌خب.
‫اول با چاقو لثه رو از دندان جدا کن.
‫اون طرف...
‫بسه، بسه، بسه.
‫حالا انبر رو بگیر و بشکنش و بیارش بیرون.
‫عالیه!
‫می‌خوام عصب‌کشی کنم. ‫ممکنه بی‌حسی ضعیف باشه.
‫اگه ضعیف بود بگو بیشتر بزنم. خب؟
‫الن. ماسک! الن!
‫الن.
‫لعنت بهش. برو بیرون! ورنا رو بفرست داخل.
‫- ببخشید. ‫- واقعا ببخشید.
‫- تزریق بی‌حسی لازم دارم. ‫- می‌زنم.
‫من متاهلم.
‫دو تا بچه دارم.
‫دوازده و چهارده ساله.
‫توی مونیخن.
‫- بعد ثبتتون می‌کنم. ‫- ممنونم.
‫جواز رو می‌دم بهتون.
‫اوه. نوبت دارید؟
‫خیلی‌خب، یه لحظه لطفا.
‫خب.
‫چیکار کردی؟
‫نمی‌تونم دهنم رو باز کنم.
‫خیلی‌خب.
‫آره، متوجه‌ام.
‫می‌تونی درستش کنی؟
‫باید یه نگاهی به گلوت بندازم.
‫خب.
‫- دهنت رو باز کن. ‫- درد داره؟
‫آره، یکم درد داره. ‫دهنت رو باز کن.
‫زود تموم می‌شه.
‫خیلی‌خب.
‫عجیبه. تا حالا چنین چیزی ندیدم.
‫ولی خوبه، نه؟
‫- حداقل احساس خاص بودن می‌کنی. ‫- کثافت.
‫بله؟
‫خودتی؟ باستین؟
‫امروز صبح تنهام گذاشتی.
‫کار قشنگی نبود.
‫تنها توی آپارتمانت بیدار شدم.
‫- عصبانی شدی که... ‫- چون متاهلی؟
‫نه، نیستم، فقط...
‫فقط باید زود می‌رفتم دکتر.
‫چرا؟
‫کل صورتم ریخته بود بیرون. ‫خیلی ورم کرده بود.
‫مثل مرد فیل‌نما شدم.
‫ولی الان خیلی بهترم.
‫فکر کردم ولم کردی.
‫- یعنی واقعا ولم کردی. ‫- می‌شه در مورد یه چیز دیگه حرف بزنیم؟
‫باشه، حتما.
‫راجع به چی؟
‫یه چیز خنده‌دار.
‫مثلا شکمت.
‫به نظرت شکم من خنده‌داره؟
‫به نظرم شکمت خیلی خوشگله.
‫خوشبختانه.
‫راستش فکر می‌کنم همه شکم ها خوشگلن.
‫بسیارخب.
‫شکم دوست دارم دیگه. بده؟
‫- نه. ‫- عاشق نگاه کردن به شکم بقیه ام. همیشه همین بودم.
‫می‌دونی، یه کتابی هست.
‫یه کتاب هستش که ‫اسمش «کتاب شکم های بزرگ»ـه.
‫- عالیه. ‫- واست می‌گیرمش.
‫لطف می‌کنی.
‫اگه خوشحال می‌شی، چرا که نه عشقم؟
‫[4- مرز باریک]
‫یه چیزی رو محکم گاز زده و تاج دندانش شکسته.
‫یه چیز محکم. که این‌طور.
‫لعنتی. حالا داره خوابش می‌بره.
‫چرا انقدر بداخلاقی؟
‫هم اینجا و هم توی بار
‫واسه همین بداخلاقم.
‫فهمیدم که اوضاع بین... ‫بین ما جدی بود.
‫این بداخلاقت کرده؟
‫نوشیدنی بداخلاقم می‌کنه.
‫می‌خوام یه روز هم شده نوشیدنی نخورم...
‫و باهات برم سینما یا تئاتر.
‫تئاتر؟ وای.
‫خیلی‌خب، نمی‌ریم تئاتر.
‫وای! فقط یه شب نوشیدنی نخوریم. ‫صرفا پیش هم باشیم.
‫حتی فکر کردن بهش هم احساس گناه داره. ‫خیانت به همسرم رو می‌گم.
‫لزومی نداره که بکنی.
‫ولی می‌کنم.
‫پس شب پیش هم می‌مونیم و نوشیدنی نمی‌خوریم.
‫- واقعا؟ ‫- حتما. عیبی نداره.
‫باشه.
‫- آقای لونیز رو کجا می‌تونم پیدا کنم؟ ‫- ته راهرو، سمت راست، اتاق 110.
‫بابا؟
‫خوبی؟
‫بیدارت کردم؟
‫پنجره رو باز کنم هوا بیاد؟
‫خب؟
‫- خوب بود؟ ‫- آره.
‫دیدی؟ گفتم.
‫آره، گفتی. غافلگیری‌ای که قول دادی کو؟
‫خیلی‌خب، بریم اونجا.
‫باورنکردنیه. تو اینجایی؟
‫سلام.
‫سباستین. تام. برادرم.
‫- لیو. ‫- سلام.
‫- خوشوقتم سباستین. ‫- الن.
‫تام.
‫تو تامی؟
‫عجیبه که اینجا آشنا می‌شیم.
‫- راستش بخاطر تو اومدیم برلین. ‫- بخاطر من؟
‫آره، دو تا بلیت واسه الن گرفتم.
‫واسه کنسرتی که فردا داری.
‫- حتما خیلی خوشحال شد. ‫- آره.
‫البته کل آخرهفته برلینیم.
‫آره، خوبه.
‫بچه‌ات کجاست؟ ‫فرزندخوانده‌ات.
‫اون... پیش اون یکی پدرشه.
‫- از کی شنیدی؟ ‫- مامان.
‫می‌خواید یه چیزی بخوریم؟
‫آره، خوب می‌شه. چرا که نه؟
‫بچه‌تون چند سالشه؟
‫یه سال یا...
‫- آره. ‫- یه سال.
‫بهترین دورانشه.
‫لذت ببرید. خیلی زود می‌گذره. ‫خیلی زود به سنی می‌رسه که...
‫اگه حواستون نباشه خودش رو به کشتن می‌ده.
‫نوشابه؟
‫فقط نوشابه نیست. ‫نمادی از یه زندگی جدیده.
‫سباستین می‌خواد خانواده‌اش رو ترک کنه...
‫و رابطه‌اش با من رو جدی کنه.
‫منظورش رابطه غیررمانتیک نیست. ‫وقتی نوشیدنی نمیخوره این‌طوری حرف می‌زنه.
‫قانون 22 همین رو می‌گه. ‫می‌خواد رابطه بدون الکل باشه.
‫پس نوشیدنی ای در کار نیست. ‫به سلامتی پاکی
‫واقعا خوشحالم که فردا میایین. ‫واسه من روز مهمیه.
‫به خاکسپاری بابا نیومدی.
‫باید یه چیزی بخورم. ‫یعنی نوشیدنی
‫چی؟ چرا؟
‫چون خیلی خسته‌کننده بود دیگه، نه؟
‫چی؟ برادرت؟
‫همین مزخرفات هیپستری، همه طوری ‫رفتار می‌کنن انگار زندگی... یه لذته.
‫خیلی‌خب، می‌تونی لذت نبردن رو انتخاب کنی.
‫من چیزی رو انتخاب ‫نمی‌کنم، فقط نمی‌دونم چی...
‫چی؟
‫لازم نیست همه چیز ‫رو بدونی. می‌تونی فقط...
‫چی؟
‫آواز بخونی.
‫- آواز بخونم؟ ‫- آره، چرا که نه؟ واسه من بخون.
‫الان داشتم به برادرت فکر می‌کردم.
‫که موسیقی خوشحالت می‌کنه. ‫صدات هم خوبه.
‫یه نوشیدنی برام بیار، ‫بعد...
‫فقط یکی.
‫- مامان! ‫- خب، چه مزه‌ایه؟
‫یه قاشق دیگه!
‫این هم یه قاشق دیگه!
‫یه قاشق گنده. گنده!
‫اوه.
‫یه لحظه صبر کن.
‫سلام، بیا داخل.
‫هنوز داره می‌خوره، ‫بعدش ببرش.
‫- عاشق فرنی شده. ‫- می‌دونم. سلام.
‫من باید برم.
‫به همین زودی؟ سر نیم ساعت زمان توافق کردیم.
‫که جسی فکر نکنه...
‫هر ناظر جدید یعنی خداحافظی.
‫باشه.
‫بیا، بده من.
‫بیا، از دست من بخور. آره!
‫خوبه!
‫ببین، باید آروم ببری.
‫حالا آخریش واسه تام؟ باشه؟
‫- چرا یهویی انقدر گرسنه شد؟ ‫- چون خیلی تند می‌دی.
‫بیا، یه قاشق دیگه.
‫یه قاشق گنده!
‫آفرین!
‫- و یه قاشق دیگه! ‫- بذار...
‫ گنده!
‫- قاشق رو انقدر پر نکن. ‫- یعنی چی.
‫آره، خوبه.
‫- واقعا باید برم. فردا افتتاحیه‌ست. ‫- خداحافظ.
‫ببخشید. نتونستم زودتر بیام.
‫کجاست؟
‫طبقه بالا. نمی‌تونه بیاد پایین ‫و من هم اجازه ندارم برم بالا.
‫- دوباره زدت؟ ‫- نه.
‫آره؟
‫نه!
‫رفیق؟
‫دارم میام داخل، خب؟
‫باید لغوش کنیم.
‫نمی‌تونم ببینمش.
‫نمی‌فهمم مشکلت چیه. ‫تمرین‌هامون خوب بودن.
‫چی کم داره؟
‫مرز باریک.
‫- کسی بهش نمی‌رسه. همینه دیگه. ‫- ولی باید پیداش کنیم.
‫وگرنه فقط کیچ باقی می‌مونه.
‫یا واسه جمعیت کیچه یا واسه روشن‌فکرنماها.
‫- نمی‌دونم کدوم بدتره. ‫- کیچ. اصلا یعنی چی؟
‫- حتی یه کلمه... ‫- کیچ یعنی احساسی که...
‫به واقعیت نمی‌پیونده.
‫می‌دونستی که دائما دارم ‫ قطعه‌ات رو گوش می‌کنم؟
‫همیشه.
‫دائما.
‫من هم.
‫شاید خوب رهبریش نمی‌کنم. ‫شاید مشکل اینه.
‫خب رهبری تو که بده.
‫ولی قطعه مزخرفیه.
‫رهبر مزخرف. سازنده مزخرف.
‫- حضار مزخرف. ‫- موسیقیدان‌های مزخرف.
‫افتتاحیه مزخرف.
‫اشکالی نداره.
‫ببخشید.
‫بابت چی معذرت می‌خوای؟
‫همه چیز.
‫خیلی چیزها هست.
‫می‌دونم.
‫نمی‌تونم.
‫یکم نوشیدنی میارم و بعد می‌بینیم چی می‌شه.
‫فردا درست می‌شه. ‫بهم اعتماد کن.
‫مرز باریک که می‌گه چیه؟
‫به عنوان یه هنرمند باید چیزهایی که...
‫می‌خوای از شرشون خلاص بشی رو طوری ‫ خلاصه کنی که توازن به هم نخوره.
‫و یا انقدر نوآورانه می‌شی ‫ که کسی درکت نمی‌کنه...
‫و تنها توی تیمارستان رها می‌شی. ‫بین این دو یه مرز باریکی هست.
‫حرف خودشه، من نگفتم.
‫عاشق بدبختیه.
‫خب؟ موضوع اینه که تا چه ‫حد با حضار همرنگ بشم...
‫- که همراهیم کنن، ولی... ‫- فهمیدم.
‫مرز باریک.
‫- چیه؟ ‫- چرا؟ نمی‌شه که...
‫- یه کاری بکنی؟ ‫- سرفه نکن.
‫- شاید بیرون حالت بهتر بشه. ‫- ساکت لطفا!
‫- فقط می‌خواستم کمک کنم. ‫- مزاحم نشو!
‫چی شده عزیزم؟
‫حالم بده. حس می‌کنم می‌خوام بالا بیارم.
‫شاید بهتر باشه بریم.
‫حالم به هم خورد!
‫خیلی کثافتی!
‫برو. لطفا!
‫- بیرون دکتر هست. ‫- به زنم دست نزن!
‫لطفا عصبانی نشید.
‫تموم شد؟ حواسم به موسیقی نبود.
‫- فکر کنم باید بریم. ‫- باشه. حالم خوب نیست.
‫- دکتر لازم دارید؟ ‫- نه، چیزی نیست. اون‌قدر بد نیست.
‫آهای!
‫آهای! به زنم دست نزن!
‫- آهای! ‫- نمایش شروع شده کثافت!
‫بس کن!
‫- برو بیرون! ‫- بس کن برنارد!
‫بشینید، الان دوباره شروع می‌شه.
‫تا حالا مرگ کسی رو دیدی؟ ‫بشین.
‫لطفا بشینید.
‫الان دوباره شروع می‌شه.
‫لطفا دوباره شروع کنید.
‫دوباره شروع کنید! تام!
‫بشینید!
‫چیزی نیست. بشینید.
‫فقط بشینید و گوش کنید
‫بزنید!
‫خواهش می‌کنم!
‫[5- عشق]
‫- شروع کنیم؟ ‫- آره.
‫هنوز منتظریم.
‫- هر طور مایلی. ما حاضریم. ‫- اوهوم.
‫من دشمنت نیستم لیو. ‫اتفاقا برعکس.
‫این فکر خودت بود.
‫اوهوم.
‫ببخشید. متاسفم.
‫واقعا تمرین مهمیه، نه؟
‫نه، اگه دوست دارید بدونید باید بگم ‫افتتاحیه مزخرفی بود.
‫نه، تام، اصلا. ‫تام، موریتز، لطفا بس کنید، خب؟
‫بشین. همکارم به زودی میاد.
‫موریتز، تو برخلاف میل من ‫ درخواست حضانت دادی...
‫- حق قانونیش رو دارم. ‫- آره، ولی مخالفت پیش میاد.
‫خیلی‌خب، ممکنه بد به نظر بیاد، ‫ولی ما اینجاییم...
‫که افکار ناخوشایندی رو بروز بدیم.
‫چرا نمی‌خوای که...
‫با هم در مورد آینده بچه‌مون حرف بزنیم؟ ‫چرا؟
‫- احمق نیستم که نشه باهام حرف بزنی. ‫- چرا.
‫نه، نه، خیلی‌خب. احمق نیستی.
‫ولی گیجی.
‫ما سه ماهی می‌شه که یه زوج هستیم!
‫آره، توی خیالاتت.
‫از نظر من خیلی کم رابطه جدی داشتیم.
‫بد نبود. این یکی رو قبول دارم.
‫- به جز اون بخش صحبت‌های خیرخواهانه. ‫- تو دلت میخواست بچه دار شی!
‫چون بعد از جراحی تیروئید ‫گفتن باردار نمی‌شم!
‫فقط با هورمون‌درمانی می‌شم!
‫بعد هم که شدم، دست خودم نبود و...
‫تنها بودم.
‫ولی تنها نبودی.
‫- من هم گفتم. ‫- هی!
‫درسته.
‫وقتی لیو باردار بود...
‫بهم زنگ زد و گفت که نمی‌خواد باهاش باشه.
‫- بی‌خیال! ‫- که نمی‌تونه تنهایی بچه رو بزرگ کنه.
‫و احتمالا می‌خواد سقطش کنه.
‫گفتم بهش فکر نکنه، چون که می‌دونستم...
‫بچه رو می‌خواد و از گفته دکترها...
‫بعد از جراحی تیروئیدش به شدت ناراحته.
‫و بله. گفت که نمی‌تونه تنهایی بزرگش کنه.
‫و من گفتم تنها نیست. که من هستم.
‫- و این‌طوری من پدر جسی شدم. ‫- نه! تو پدرش نیستی!
‫- از تو بیشتر هستم! ‫- خب.
‫می‌دونی چیه؟ اگه بچه می‌خوای ‫ خودت دست به کار شو.
‫- بچه نمی‌خواستم! ‫- خودت بچه درست کن!
‫تام! حرف تو هم کامل درست نیست.
‫تو هم به همون اندازه پدرشی که جسی هست.
‫واقعا؟
‫موریتز پدر بیولوژیکشه و همیشه هم می‌مونه.
‫چرا انقدر اهمیت داره؟ ‫چون اسپرم اهدا کرده؟
‫بین بچه و والدین بیولوژیکش ‫ارتباطی وجود داره.
‫آره، به این باور دارم. ‫چه بخوایم و چه نخوایم.
‫- تنگه؟ ‫- آهان.
‫بی‌حس شده؟
‫- بهم می‌گی مشکل چیه؟ ‫- مشکلی نیست.
‫باهام این‌طوری حرف نزن. ‫خوشم نمیاد که مردم من رو احمق جلوه بدن.
‫- لطفا دوباره باز کن. ‫- خب مشکل چیه؟
‫روانی شدی؟ الان وقتش نیست.
‫سه بیمار دیگه مونده و ‫ بیست دقیقه هم دیر شده!
‫حواست رو جمع کن.
‫وگرنه چی؟ تهدیدم می‌کنی؟
‫عواقبش چیه...
‫زنم بارداره.
‫نمی‌تونم الان ترکش کنم.
‫فکر کردی بچه توئه؟
‫آره، معلومه بچه‌ی منه.
‫لطفا باز کن.
‫14.90 یورو.
‫الان در دسترس نیستم...
‫خداحافظ.
‫الن؟ خوشحال شدم زنگ زدی.
‫می‌خواستم یه بار دیگه ‫باهات حرف بزنم. قطع نکن.
‫نمی‌کنم.
‫فکر من نبود که؟ ‫این که زنت رو ترک کنی.
‫که رابطه‌مون جدی بشه.
‫هیچ‌کدومش فکر من نبود. ‫من نمی‌خواستم.
‫- صرفا می‌خواستم مطمئن بشم. ‫- آره، درست می‌گی.
‫- و الان هم چنین کاری نمی‌کنم. ‫- خوبه.
‫آره، خوبه.
‫حالا شاید واسه آخرین بار نوشیدنی خوردیم.
‫- خوب می‌شه الن. ‫- فقط یکی.
‫ولی الان توی هام...
‫- داری... ‫- باید...
‫با خانواده‌ات...
‫- همیشه بهت فکر می‌کنم. ‫- یکی سباستین. بعدش...
‫باشه؟
‫رابطه ما مثل صداته.
‫- فقط با نوشیدنی قشنگه. ‫- که چی؟ باهاش کنار میام.
‫از نوشیدنی خوشم میاد.
‫از سبک زندگیم خوشم میاد.
‫با همه چیز مخالفم.
‫می‌فهمی؟
‫با هر چیزی که...
‫درست و مهمه...
‫برعکسه.
‫حتی از برعکسش هم برعکسم.
‫هستم و نیستم.
‫پادماده.
‫بیا سباستین. باهام برقص.
‫خیلی قشنگه. ولی فقط وقتی تو هستی.
‫فقط وقتی هستی.
‫همه چیز مرتبه؟
‫آسیب دیدی؟
‫این‌طوری نه.
‫این‌طوری نه!
‫♪ گریه نکن ♪
‫♪ به من تکیه کن عزیزم ♪
‫♪ می‌تونی هر چیزی که ‫ دوست داری رو ترکیب کنی ♪
‫♪ من پیشت می‌مونم ♪
‫♪ در مورد ستاره‌ها حق با تو بود ♪
‫♪ هر کدومش خورشیدیه که غروب می‌کنه ♪
‫♪ ساختمان‌های عظیم می‌لرزن، ♪ ‫♪ صداها فرار می‌کنن.. ♪
‫♪ آهنگ‌های غمگینی می‌خونن ♪ ‫♪ که تبدیل به نوا می‌شه ♪
‫♪ و روی گونه‌هات اجرا می‌شن ♪
‫♪ ملودی‌ تلخی که مدارت رو می‌چرخونه ♪
‫♪ گریه نکن ♪
‫♪ به من تکیه کن عزیزم ♪
‫♪ می‌تونی هر وقت که خواستی بیای ♪
‫♪ من هستم ♪
‫♪ در مورد ستاره‌ها حق با تو بود ♪
‫♪ هر کدومش خورشیدیه که غروب می‌کنه ♪
‫♪ ساختمان‌های عظیم می‌لرزن، ♪ ‫♪ صداها فرار می‌کنن.. ♪
‫♪ آهنگ‌های غمگینی می‌خونن ♪
‫♪ که تبدیل به نوا می‌شه ♪ ‫♪ و روی گونه‌هات اجرا می‌شن ♪
‫♪ ملودی‌ تلخی که مدارت رو می‌چرخونه ♪
‫سلام همکار. کریسمس مبارک.
‫کریسمس مبارک تام. ‫کجایی؟ چیکار می‌کنی؟
‫خونه‌ام، با یه بطری نوشیدنی
‫فانی و الکساندر می‌بینی؟
‫نسخه چهار ساعتی تلویزیونیش. ‫مثل همیشه.
‫رونیا چی؟
‫- دیگه یواشکی هم رو نمی‌بینیم. ‫- جدا شدین؟
‫- نمی‌تونیم جدا بشیم. ‫- چون اصلا با هم نبودید. درسته. درسته.
‫تو چی؟
‫- باید یه لطفی ازت بخوام. ‫- چی؟
‫متاسفانه باید بیای پیشم.
‫- الان؟ ‫- آخرش رو که می‌دونی.
‫خانواده شاد زیر درخت. ‫کشیش شرور می‌میره.
‫خیلی‌خب، الان میام.
‫سلام.
‫کریسمس مبارک.
‫مرسی.
‫چه خبر؟ چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫مشخصا تنهایی از پس استیک براومدی.
‫اشکالی نداره که...
‫مستقیما برم سر اصل مطلب؟
‫آره، حتما.
‫امشب می‌خوام خودم رو بکشم.
‫یه انگیزه یهویی نیست. ‫قبلا چند بار در موردش حرف زدیم.
‫نمی‌خوام دوباره در موردش حرف بزنم.
‫یه مشکلی دارم که باید در موردش بهم کمک کنی.
‫اون هم میدونه.
‫بیا، اول بشین.
‫حتما.
‫خب، الان چند هفته‌ای می‌شه که ‫ من و میدو یواشکی رابطه داریم.
‫چی داری می‌گی؟
‫- گوش کن. ‫- نه، خودت گوش کن.
‫- میدو عاشقه. ‫- شب کریسمس میام اینجا...
‫- رفته فرانکفورت. ‫- هی، می‌تونی آروم باشی؟
‫گوش کن، حس می‌کنم...
‫- دوباره می‌گم. ‫- گوش کن.
‫- نمی‌ذارم این‌طوری باهام حرف بزنی. ‫- گوش کن!
‫- خوبه. ‫- ببخشید.
‫نه، همه چیز مرتبه.
‫خیلی‌خب، گوش می‌کنم.
‫یه اشتباهی کردم.
‫کلید خونه رو بهش دادم.
‫و حس می‌کنم متوجه چیزی شده ‫ و احتمالا امروز میاد اینجا.
‫می‌ترسم من رو توی وان پیدا کنه.
‫- توی وان. ‫- آره. لایق چنین چیزی نیست.
‫آدم خیلی خوبیه. طاقت یه آسیب دیگه رو نداره.
‫بین خودمون رو این‌طوری فرض نمی‌کردم.
‫فکر نمی‌کردم انقدر نزدیک بشیم.
‫و می‌خوای...
‫می‌خوای من چیکار کنم؟
‫مراقب باش.
‫واسه خودم یه قرص از سوئیس گرفتم.
‫ولی واسه محکم‌کاری...
‫توی وان رگ خودم رو می‌زنم.
‫خیلی کثیف‌کاری داره و البته...
‫ازت می‌خوام...
‫که اینجا توی آشپزخونه صبر کنی...
‫که من بمیرم...
‫و اگه میدو اومد مطمئن بشی ‫که نیاد داخل حمام.
‫همین. بقیه چیزها رو ترتیبش رو دادم.
‫بعدش می‌تونی با گوشی من زنگ بزنی به پلیس...
‫و نامه‌ها رو پیدا می‌کنن، ‫همه چیز اینجا هست.
‫مراسم خاکسپاری، وصیتم.
‫همه‌چیز رو ترتیبش رو دادم.
‫فقط باید مراقب باشی...
‫که میدو پیدام نکنه.
‫راستی.
‫اینجا...
‫آخرین و تنها نسخه معتبر...
‫از «احتضار» رو داریم.
‫اگه کسی خواست دوباره اجراش کنه.
‫شاید مرگم بهش کمک کنه. نمی‌دونم.
‫نمی‌تونی چنین کاری کنی.
‫چی؟ چیزی که اونجا نوشته یا قضیه وان؟
‫- نمی‌تونی چنین چیزی بنویسی و... ‫- در مورد اون قضاوتی در کار نیست.
‫نه مثبت و نه منفی، ‫نه از تو و نه از کس دیگه‌ای.
‫برنارد؟
‫به من نگاه کن برنارد.
‫انجامش می‌دم تام.
‫و نمی‌خوام در موردش حرفی بزنم.
‫تنها مسئله‌ای که هست...
‫اینه که مشخص کنی...
‫که می‌خوای جلوی شوکه شدن ‫میدو رو بگیری یا نه.
‫و از اینجا به بعد...
‫متاسفانه مسئولیتش با توئه.
‫ببخشید که تو رو قاطی این قضیه کردم.
‫ولی خب...
‫دوست‌ها واسه همینن دیگه.
‫که وقتی شرایط بد می‌شه کنارت باشن.
‫وقتی شرایط بد می‌شه؟
‫آره.
‫دیگه می‌رم توی حموم.
‫هی برنارد.
‫بغل آخر؟
‫باشه.
‫دوستت دارم همکار.
‫ممنون.
‫برنارد؟
‫بذار بیام داخل برنارد.
‫هی! رفیق!
‫نگو که حقیقت داره.
‫- بله؟ ‫- خب؟ هنوز بیداری؟
‫فقط خواستم تشکر کنم...
‫که بابانوئل رو درست کردی.
‫جسی خیلی خوشحال بود.
‫تا حالا ندیده بودم این‌طوری غوغا کنه.
‫حس می‌کنم به زودی حرف می‌زنه.
‫موریتز الان رفت، من هم دارم تمیز کنم ‫و بعدش می‌رم بخوابم.
‫وقتی به جسی نگاه می‌کنم ‫معمولا تصور می‌کنم...
‫که تنها بچه‌مون الان اینجا خوابیده.
‫که چیکار می‌کرد.
‫که چه شکلی می‌شد.
‫- دخترمون چطوری بود. ‫- دخترمون؟
‫آره، گمونم دختر می‌شد.
‫می‌دونی اشتباهمون چی بود؟
‫مطمئن نیستم اشتباه کلمه درستی باشه.
‫قبلا تصمیمش رو گرفتیم.
‫چون دیگه راهی جلوی رومون ندیدیم.
‫ولی توم بود. حسش می‌کردم.
‫به نظرم سخت‌ترین بخشش اینه ‫ که فقط یه چیز نیست...
‫بلکه...
‫همیشه بیشتره.
‫من فقط واسم سواله که این ‫ آسون‌ترش می‌کنه یا سخت‌تر.
‫واسه بعضی‌ها زندگی رو قابل‌تحمل می‌کنه. ‫واسه بعضی‌ها هم غیرقابل تحمل.
‫کریسمس اینگمار برگمن نگاه نکن.
‫حالت رو بد می‌کنه.
‫- نه، پیش برناردم. ‫- آهان.
‫حالش چطوره؟
‫راستش...
‫- می‌خواد خودش رو بکشه. ‫- نه! دوباره؟
‫آره، ولی این بار جدیه.
‫داره انجامش می‌ده، از چهره‌اش مشخصه. ‫تا حالا انقدر...
‫- چی؟ ‫- آروم نبود.
‫یعنی چی که انجامش می‌ده؟ ‫تو که اونجایی دیگه؟
‫آره هستم ولی...
‫فقط واسه این که میدو تصادفا...
‫صبر کن، میدو کیه؟
‫نامزدش ‫سل نواز گروه ارکسترا.
‫اینجام که توی وان پیداش نکنه.
‫یه لحظه صبر کن لطفا، ‫الان اونجا دراز کشیده دیگه؟
‫آره، آره، فکر کنم.
‫نمی‌دونم...
‫واقعا نمی‌دونم چیکار کنم.
‫- خب اول بیارش بیرون، خب؟ ‫- ولی ناراحته.
‫از وقتی می‌شناختمش ناراحت بوده.
‫- الان بیست سال شده. ‫- برنارد دوست داره رنج بکشه.
‫یه رابطه اروتیک با رنج کشیدن داره.
‫وگرنه نمی‌تونه موسیقی بنویسه.
‫آره، خیلی بد شکست خورد.
‫چون خواهرت خرابش کرد.
‫نه، گمون نکنم فقط همین باشه.
‫واقعا نمی‌دونم چیکار کنم.
‫در رو با لگد بشکن و بیارش بیرون!
‫تصمیم این‌که زنده بمونه یا نه با خودش نیست؟
‫نمی‌تونه تصمیم بگیره چون افسرده‌ست.
‫از افتتاحیه ناامید شده. ‫کریسمس تنهاست.
‫نباید جدی بگیریش.
‫مگه همین رو نمی‌خواد؟ ‫که رنجش جدی گرفته بشه؟
‫همه استعداد خوشبختی رو ندارن.
‫همه با روانکاوی و قرص و...
‫چیزهای دیگه که جامعه فکر می‌کنه...
‫باعث می‌شه در به خودکشی فکر نکنیم...
‫بهتر نمی‌شن.
‫تام؟ باید در رو باز کنی و بیاریش بیرون. ‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫اوهوم.
‫چون واسه نجات جان ‫انسان باید هر کاری بکنی.
‫می‌دونی دیگه؟
‫- لیو؟ لیو، من باید... قطع می‌کنم دیگه. ‫- باشه.
‫به برنارد بگو که...
‫تام؟
‫برنارد؟
‫ولم کن.
‫باشه، باشه، ولت می‌کنم.
‫فقط خواستم یه بار دیگه بغلت کنم.
‫از منزل برنارد دریندا در ‫ ولزیگ تماس می‌گیرم.
‫اون توی وان حمامش مُرده.
‫موسوفلویگ سه در ولزیگ.
‫در ایوان بازه.
‫♪ ولی قدرت جدیدی به دست میارن ♪
‫♪ مثل عقاب بال در میارن ♪
‫♪ می‌دوند و خسته نمی‌شن ♪
‫چطور تونستی بذاری تام؟
‫آره، افسرده بود و خودش می‌خواست، ‫ولی نمی‌شه که...
‫خیلی بی‌احساسی.
‫برنارد دریندا نسخه‌ای نهایی ‫از صلح رو به جای گذاشته.
‫الان می‌نوازیمش.
‫می‌دونستی که سازنده‌اش متاسفانه فوت شده؟
‫آره، می‌دونیم.
‫- واقعا محشره. ‫- به سلامتی شما.
‫ما هم خوشحال می‌شیم.
‫- ممنون. ‫- شب خوبی داشته باشید.
‫- شما هم همین‌طور. ممنون که تشریف آوردید. ‫- ممنون که اومدید.
‫اسپانسرها راضین.
‫اگه اسپانسرها راضی باشن، من هم راضیم.
‫اوضاع بین ما واقعا مرتبه؟
‫چرا؟
‫یه جورهایی حس کردم که ازم دوری می‌کنی.
‫نه، باید با قضیه برنارد و ‫ باقی چیزها کنار می‌اومدم...
‫با خودم. قضیه ربطی به تو نداره.
‫صرفا پرسیدم چون که... هوم...
‫می‌دونم که داستانمون...
‫درواقع تموم شده...
‫ولی...
‫هوم...
‫نوشیدنی نمی‌خوری؟
‫آره، باید با هم حرف بزنیم.
‫آقای لونیز؟ نمی‌خواستم مزاحم بشم.
‫خواستم بابت دعوتتون تشکر کنم.
‫- اختیار دارید. ‫- واقعا عالی بود.
‫اصلا سلیقه و زیبایی نداشت.
‫واقعا یه ابتذال بزرگ بود. ‫مثل صدای مگس توی صورت آوانگاردها.
‫به نظرم درحال عروجش بوده.
‫[زندگی پایانی]
‫شاعری زمانی گفت...
‫قلمروی بین زندگان و مردگان...
‫توسط عشق به هم متصل می‌شه.
‫و امروز گرد هم آمدیم که...
‫لیسی لونیز رو به خاطر بسپاریم...
‫که بیست سال زندگیش رو اینجا ‫در هانشتدت سپری کرده...
‫چی شده؟ چی شده؟
‫چی شده؟ هان؟ ‫چی شده؟
‫- رهبر گروه آواز مردانی؟ ‫- نه، اشتباه گرفتی.
‫ممکنه، آره. خیلی خوب بود.
‫- در موردش شنیدم. ‫- آره.
‫- دیگه انجامش نمی‌دی؟ ‫- نه.
‫- ممنون. ‫- باشه، خوشحالم این دفعه اومدی.
‫این دفعه ماشین بزنینی گرفتم.
‫- می‌تونی رانندگی کنی؟ ‫- من برم...
‫باشه. خوب رفتار کن.
‫همیشه خوبم.
‫دیگه لزومی نداره تظاهر کنیم.
‫یه کت توی کمد اتاق‌خوابه.
‫مامان دفتر پس‌اندازش رو اونجا مخفی کرده، ‫پنج هزار یورو توشه.
‫خواست مال تو باشه.
‫[برای خانواده‌ام، چه زنده و چه مُرده]