‫« پیش‌درآمد »
‫« در ژرفای شمال، ۱۸۵۷ »
‫ناخدا!
‫یه لحظه میاید؟
‫باید یخ رو بشکنیم و رد بشیم
‫افرادمون گرسنه‌ان و هلاک
‫اگه همینجوری پیش بریم، ‫عاقبت خوشی در انتظارمون نیست
‫همه گوش کنن!
‫هر چی بیشتر دست‌دست کنیم،
‫این یخ بدتر زمین‌گیرمون می‌کنه
‫نمیشه دست از کار کشید
‫گروه‌ها رو جابجا کنید
‫قربان، جسارتاً...
‫افراد دلگرمی می‌خوان
‫دلگرمی؟
‫بله، می‌خوان مطمئن بشن به محض دراومدنِ کشتی، ‫برمی‌گردیم سن‌پترزبورگ
‫می‌ترسن کشتی زیاد دووم نیاره و ‫میگن...
‫خوب گوش کنید!
‫نه شماها و نه این افسر، ‫نبینم فکر و خیال به سرتون بزنه...
‫وظیفه‌ی ما انجام این مأموریتـه و ‫نصفه‌کاره ولش نمی‌کنیم
هر طور شده باید برسیم قطب شمال
‫شیرفهم شد؟
یه چیزی منفجر شد، ناخدا
‫حدوداً سه کیلومتر اون‌ورتره
‫افراد رو جمع کن
‫سگ‌های سورتمه صحیح و سالمن
‫پس این همه خون واسه چیـه؟
‫بیاید اینجا، ناخدا!
‫یه نفر زخمی شده، خون زیادی از دست داده
‫کِتفش آسیب دیده و پاش شکسته
کارِ خرسـه؟
‫بعید می‌دونم، ناخدا
‫لارسن، بیا چکمه‌اش رو دربیاریم
‫پاش مصنوعیـه
‫بذاریدش روی تخته
‫دِ یالا! برمی‌گردیم توی کشتی!
‫لارسن، جونوره داره میاد
‫همه آماده‌ی شلیک!
‫با فرمانِ من
‫نشونه‌گیری!
‫آتش!
‫گروه بعدی!
‫آتش!
‫همه برید تو کشتی!
‫مردی که آوردیم تو کشتی کو؟
‫کجاست؟
‫این دیگه چه موجودیـه؟ چی می‌خواد؟
‫بدیدش به من!
‫تفنگ سرپُر. لارسن، تفنگه رو بیار!
‫ویکتور
‫ویکتور!
‫کشتمش
‫هنوز زنده‌ست!
‫نردبون!
‫نردبون رو بکشید بالا!
‫بدیدش به من!
‫چند تا گلوله مونده؟
‫یه‌دونه، ولی روش کارساز نیست
‫می‌دونم
‫نمی‌خوام اونو نشونه بگیرم
‫افیونـه، بخور دردت آروم بگیره. ‫بخور. سَر بکِش.
‫من کجام؟
‫توی کشتیِ سلطنتی دانمارک، هورایزن
‫من ناخدا اندرسونم. ایشون هم دکتر اودسن
‫چند نفرتون رو کشته؟
‫شیش
‫باز برمی‌گرده و خیلی‌های دیگه رو می‌کشه
‫نیاز باشه قلع‌وقمع‌تون می‌کنه، ‫مگه اینکه من رو تحویلش بدید
‫نه، نه، کارش رو ساختیم
‫رفت زیرِ آب یخ. خلاص
‫نه، اشتباه می‌کنی!
نمیشه کشتش
‫خودم برای کشتنش به هر دری زدم
‫چه باور کنید چه نکنید،
‫دوباره برمی‌گرده... به خاطر من
‫بهم قول بدید
‫هر وقت اومد، من رو بندازید توی یخبندون و
‫بذارید من رو با خودش ببره
‫تو رو خدا
چه موجودیـه اصلاً؟
‫کدوم اهریمنی خلقش کرده؟
‫من
‫کارِ منـه
‫من خلقش کردم
‫با خودم عهد کرده بودم ‫این رازِ پلید رو با خودم به گور ببرم
‫درست شد
‫یه سِری از حرف‌هام واقعیت محضـه
‫یه سری‌ها نه، اما همش عین حقیقتـه
‫اسمم ویکتوره
‫ویکتور فرانکنشتاین
‫پدرم این اسم رو روم گذاشت
‫می‌دونید معنیش چیـه؟
‫به گمونم، آره. یعنی فاتح
‫پیروزِ تمام میادین
‫آره، همه چیز با اون شروع شد
‫پدرم
همچنین، مادرم
‫« پرده‌ی نخست » ‫« سرگذشت ویکتور » ‫ویکتور! ‫ویکتور!
‫بیا دیگه، بابات رسید ها
‫مامان؟ مامان؟
‫من اینجام، مامان
‫اینجام
‫پدرم بارون و جراح برجسته‌ای بود
‫ازدواجش با مادرم بیشتر از روی مصلحت بود؛
‫چرا که مادرم هم جهیزیه‌ی هنگفتی داشت و ‫هم اصل‌ونسب‌دار بود
‫این وصلت اسباب این رو فراهم کرد که ‫پدرم شأن و املاک خانوادگیش رو حفظ کنه
‫نقش پُررنگی در زندگی ما نداشت
‫اما وقتی به عمارت برمی‌گشت، از صغیر تا کبیر همه گوش به فرمانش بودند
‫کِلِرجانم
‫مابقیِ اوقات...
‫ویکتور
‫پدر
‫مابقیِ اوقات، مادر برای من بود
‫نه، بیارش اینجا
‫املاح توی گوشت، ‫هم برای خودت خون‌سازه و
‫هم برای طفل توی شکمت
جای دو نفر باید غذا بخوری ها
‫بخور دیگه
‫مُقویـه
‫فرشته‌ی نگهبانم
‫ای همدم مهربانم
‫کنارم بمان و تنهایم مگذار
‫در سایه‌ی بال و پر‌هایت،
‫مرا مأوا دِه و...
‫از پشت دیوار صداشون رو می‌شنیدم که ‫بی‌وقفه جر و بحث می‌کردن
‫مِن‌بابِ مال و اموال و من، ‫سر همدیگه داد می‌کشیدن
‫صداشون لرزه به تنم می‌نداخت
‫مامان؟
اون مرد از هر دوی ما بیزار بود
‫از موهای پرکلاغی‌مون گرفته تا ‫چشم‌های تیره و نافذمون
‫حتی طبع آروم و دلشوره‌ی گاه و بی‌گاه‌مون هم
‫انگار خونش رو به جوش میاورد
‫طبقه‌بندی باستانی اخلاط اربعه‌ی بدن رو
‫سریع و بدون ‌نقص بگو
‫خون، سودا، صفرا، بلغم
‫وزن قلب یه مرد بالغ؟
‫بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ گِرم، پدرجان
‫قلب یه زن بالغ؟
‫۲۲۰‏ تا ۲۸۰ گرم
‫علت چیـه؟
‫علتِ این تفاوت؟
‫عمق عواطف زنانه؟
‫یا که گرایش به سودازدگی؟
‫توده‌ی بدنی. حجم خون، پدرجان. ‫خون‌رسانی به عضلات.
‫صحیح. نه توی بافت خبری از روح هست و
‫نه توی عضله اثری از احساس
‫الان حضور ذهن ندارم، پدرجان، ‫اما مطمئنم یادم میاد
‫بله، حتماً هم یادت میاد
‫عاج خونریزی نمی‌کنه، ویکتور
‫خون مالِ گوشتـه
‫تا تو بخوای دودوتا چهارتا کنی، ‫یحتمل بیمارت از دست رفته
‫متوجهی؟
‫کارکرد اصلی دریچه‌ی سه‌لختی
‫ممانعت از بازگشت خون به بزرگ‌سیاهرگ‌هاست
‫نه، دست‌هات نه. دیگه نه
‫اینها ابزار حرفه‌ات و ‫تجلیِ اراده‌ات هستن
باید ازشون مراقبت کنیم
‫منتها صورتت بازیچه‌ی غروره
‫تو اسم‌ورسم منو یدک می‌کشی، ویکتور، ‫آبروی من امانتیـه دستِ تو
‫اینو آویزه‌ی گوشِت کن
‫فکر کنم دستت رو خوندم، آخه...
‫سه...
‫دو...
‫یک...
محالـه
خودم بُر می‌زنم
‫مامان؟
‫بابا!
‫بابا، مامان حالش بد شده
‫مامان
‫آب جوش و ملافه‌ی تمیز بیارید. به مقدار زیاد
‫- همین حالا ‫- چشم، قربان
‫- نه، ویکتور! ‫- مامان؟
‫- مامان! ‫- ویکتور!
‫بابا! بابا!
‫- ویکتور! ‫- تو رو خدا نجاتش بده!
‫مادرم که پاره‌ی تنم بود،
‫اونی که فکر می‌کردم ‫هرگز من رو رها نمی‌کنه،
‫اونی که نبض حیات بود... خاموش شد
‫چشم‌هاش بی‌فروغ و
‫لبخندش طعمه‌ی خاکِ سرد
‫برید!
‫همتون برید بیرون!
‫انگار تکه‌ای از هستی ‫از هم فرو پاشیده و
‫گنبدِ آسمون، ‫برای همیشه سیاه‌پوش شده
‫حالا، چشم‌هاتو بگیر
‫تا نگفتم، نگاه نکنی ها
‫باز کن
‫ویلیام در آغوش آفتاب و لبخند شکفت
‫طبعی آروم و نجیب‌تر داشت و بی هیچ تردیدی، ‫عزیزدردونه‌ی پدرم بود
‫ممنونم، بابا
‫قربونت برم، گل‌پسرم
‫ویلیام نسیم بود و من ابرِ طوفانی
‫او قهقهه‌ی زندگی بود و من بغض فروخورده‌ی اندوه
‫افسارشو بگیر
‫منو نگاه، بابا. منو ببین
‫اما مسئله فراتر از این بود
‫یا بهتر بگم، چیزی کم بود
‫مادرم زیر دست‌های
‫برجسته‌ترین طبیب عصر خودش جان باخت:
‫پدرم
‫فکری... به سرم زد
‫دستگاه گردش خون رو تعریف کن...
‫حتمی، گریزناپذیر...
‫طبق تشریحی که توی کتابِ «حرکت قلب» اومده
‫تا وقتی که به حقیقت بدل شد
‫پدر؟
‫تو گذاشتی بمیره، نه؟
‫من نهایت تلاشم رو کردم که ‫نجاتش بدم. خودت خوب می‌دونی
‫پس شکست خوردی
‫هیچکس حریفِ مرگ نمیشه
‫من می‌شم، خودم حریفش می‌شم
‫هر چیزی که بلدی و بلد نیستی رو یاد می‌گیرم
‫فکر کنم برای امروز کافیـه
اون شب، دوباره متولد شدم
بهم الهام شد
‫برای اولین بار، ‫فرشته‌ی تاریکی رو...
‫دیدم
‫با من عهد بست که
‫افسارِ حیات و ممات به دست من بیفته
‫ذره ذره تبدیل به جراحی بشم که پدرم بود
‫در سودای قدرت و گستره‌ی علم، ‫از اون پیشی بگیرم
‫الهامی بَس حقیقی
‫حقیقی‌تر از چیزی که تو جهان بیداری و ‫عالم رؤیا دیده بودم
‫اما چطور؟
‫از عرش به فرش رسیدم
‫دو شورش و آتش‌سوزی توی مزارع مادرم،
‫ثروت خانوادگی‌مون رو به باد داد
‫عمارت رو تونستیم نگه داریم، ‫منتها مابقیِ اموال رو از دست دادیم
‫ویلیام رفت پیش یکی از اقوام توی وین
‫من هم رفتم لندن و بعدش ادینبرو
‫اونجا بود که سال‌های سال تلاش کردم تا
‫از چهارچوبِ محدود نهادِ علم فراتر برم
‫حیات
‫این... یعنی حیات، آقایون ‫« دانشکده‌ی سلطنتی طب » ‫« محکمه‌ی تأدیبی، ۱۸۵۵ »
‫به دنیا که میایم
‫تا بخوایم فرصتِ قدکشیدن پیدا کنیم، ‫زمین می‌خوریم
‫با مرگ
‫و در فاصله‌ی بین این فراز و سقوط،
‫عرصه‌ی حقیرانه‌ی ما قرار داره
‫خب، تولد که دستِ ما نیست
‫هست؟
‫شکل‌گیری نطفه، اون جرقه، ‫جان‌بخشی فکر و روح
‫این یکی دستِ خداست
‫خداوند
‫اما مرگ
‫چالش اصلی هم همینجاست
‫دغدغه‌ی ما باید همین باشه
‫باید
‫خیال کردیم کی هستیم؟ ‫نعوذ بالله مگه خداییم؟
‫منتها اگه بناست که مثل خدایان ‫بی‌پروا رفتار کنیم،
‫دستِ کم باید قادر به خلق معجزه باشیم
‫غیر از اینـه؟
‫باید آتش نبوغ رو تو ذهنِ
‫دانشجوهای جوان شعله‌ور کرد
‫به جای اطاعت، ‫بهشون طغیانگری یاد بدیم
‫بهشون ثابت کنیم که بشر می‌تونه به اسرارِ ‫طبیعت دست پیدا کنه و جلوی مرگ رو بگیره
‫نه اینکه فقط عقب بندازتش، ‫بلکه کارش رو یک‌سره کنه!
‫سکوت. ساکت!
‫دقیقاً چطوری می‌خوای چیزی رو ‫آموزش بدی که جزو محالاتـه؟
‫سوژه‌ی ترکیبی، همین جسم
‫کالبدِ یه مغازه‌داره که ‫چند لحظه بعد از مرگ تحویل گرفتم
‫مغز، نمایان اما فعالـه
‫انشعابات نخاعی و اعصاب واگ هم دست‌نخورده‌ان
‫زخم‌هایی رو مشاهده می‌کنید که ‫به باریکیِ موئن
‫به روش خودم، نیازی به بخیه‌های زمخت نبود
‫این بازویی که می‌بینید رو
‫از جسدِ یه نجار گرفتم
‫عضلات، رباط‌ها، اعصاب همشون به هم متصل میشن
‫ببینید، این پرش‌های عضلانی‌ای که
‫جریان برق ایجاد می‌کنه، چیز جدیدی نیست
‫به هیچ وجه. اما نحوه‌ی جریان انرژی در بدن
‫از یک مفهوم کاملاً متفاوت پیروی می‌کنه
‫یه مفهومی شرقی به نام «چی»
‫این نظریه قائل به یک جریان حیاتی از انرژی، ‫هم در درون و هم در بیرون بدنـه
‫با استفاده از سوزن توی شِش...
‫ساکت!
‫بشینید!
‫اینجا جلسه‌ی استماعـه، دکتر، نه معرکه‌گیری
‫با این کارها فقط خودت رو ‫خراب می‌کنی، ویکتور
‫این حقه‌بازی‌هات با برق، ‫راه به جایی نمی‌بره
‫حقه‌بازی
‫حقه‌بازی؟
‫مطمئنید؟
‫حقه‌بازی کجا بود؟! این یعنی اراده
‫هماهنگیِ بین چشم و بازوی دو انسان مُرده که
‫حالا صاحب اراده‌ای جدید و سطحی از آگاهی شدن
‫آگاهی؟ اون هم توی مغزی که از کار افتاده؟
‫رهاش کن
‫خواهش می‌کنم
‫خواهش همیشه کارسازه
‫جمع کن بساطت رو. یالا، مردکِ شارلاتان
‫این یعنی آینده. این کار شدنیـه
‫چرا بررسیش نکنیم؟ چرا نسنجیمش؟
‫این خلاف مقدساتـه
‫شنیعـه
‫تهِ وقاحتـه!
‫مرگ و زندگی دست خداست، ویکتور
‫شاید شما بی‌کفایتـید!
‫این ماییم که باید خطاهاش رو اصلاح کنیم!
‫اجازه ندید این پیرمردهای نادون ‫صداتون رو خفه کنن!
‫برای رسیدن به جواب ‫باید سرکش بود،
‫به‌دور از ترس و تعصبات بزدلانه!
‫پروفسور کرمپ
‫بارون فرانکنشتاین، ‫بنده هاینریش هارلندر هستم
‫از طرفِ برادرتون، ویلیام،
‫یه توصیه‌نامه با خودم آوردم
‫از طرف برادرم؟
‫اگه اجازه بدید ‫سعادت آشنایی با شما نصیبم بشه
‫خیلی مصدع اوقات شریف نمیشم
‫- بفرمایید ‫- بسیارخب
‫یعنی ویلیام داره میاد دیدن من؟
‫بله، تا چند روز دیگه
‫می‌خواد نامزدش رو بهتون معرفی کنه که ‫از قضا، برادرزاده‌ی منـه
‫الیزابت هارلندر، دختر بسیار نازنینیـه که
‫تازه از صومعه بیرون اومده
‫این عکس‌ها هم کار خودمـه
‫ویلیام توی دنیای اقتصاد خیلی موفق شده
‫داره اسم و رسمی برای خودش دست‌وپا می‌کنه
‫اوهو! اسم و رسم؟ برای خودش؟
‫متأسفانه جفتمون زیرِ سایه‌ی این اسم و رسمیم؛ ‫گریزی هم نیست
‫مقاله‌تون رو توی لنست خوندم
‫جدی فکر می‌کنید از پسش برمیاید؟
‫خلقِ یه آدمیزاد؟
‫یه بدن کاملاً جدید؟ بهش زندگی ببخشید؟
‫مگه خودتون امروز ندیدید؟
‫من فقط دیدم به صلابه کشیدنتون
‫تا بیاید دهن باز کنید، ‫نسخه‌تون رو پیچیدن
‫من که نشونشون دادم
‫چی رو؟
‫حقیقت رو
‫سرِ شب همه چی یادشون میره
‫آره، آره، آره، ولی نظر شما چی بود؟
‫به نظر من، نبوغ‌آمیز بود
‫بله، می‌دونم
‫منتها شما مثل بچه‌ای هستید که از فرط هیجان
‫به‌قدری حیوون خونگیش رو ‫محکم بغل می‌کنه که خفه میشه
‫به خاطر همینـه که نگرانتونم
‫می‌تونی آتیش درونت رو مهار کنی، پرومتئوس؟
‫یا قراره این آتیش، ‫قبل از هر چیز دامنِ خودت رو بگیره؟
‫صحیح
‫حمل بر بی‌ادبی نشه، ‫ولی واقعاً دیگه کشش ندارم
‫به‌خصوص برای معاشرت با غریبه‌ها
‫پس اگه امر دیگه‌ای نیست...
‫چرا، هست. خیلی هم زیاد
‫من توی ادینبرو ساکن شدم
‫سه روز دیگه، ‫قرارمون با الیزابت و ویلیام سرِ جاشـه
‫همون شب می‌خوام مسیر زندگیت رو عوض کنم
‫یه چیزی نشونت میدم که ‫تا حالا تو عمرت ندیدی
‫برگه‌ها رو آوردی؟
‫تشکر
‫- رودست ندارید ‫- ممنون
‫داری از دستگاه عصبی ‫برای انتقال موج انرژی استفاده می‌کنی
‫اینطور نیست؟
‫درستـه
‫در نتیجه، دوام این نیروی حیاتی که تحت کنترلتونـه،
‫خیلی کمـه، تحلیل پیدا می‌کنه و ‫از بین میره
‫چطور؟
‫توی سخنرانی، ‫با غرور و تکبر نمایشت رو ختم کردی
‫منتها در اصل، نیروی حیاتی برقی‌ات
‫داشت تحلیل می‌رفت، درست میگم؟
‫خودتون جراحید، جناب؟
‫بله، یه زمانی جراح ارتش بودم
‫اون هم نه‌چندان جراح حاذقی
‫ولی همین باعث شد پول خوبی به جیب بزنم
‫چندتا کارخونه‌ی مهمات‌سازی دارم
‫- تاجرِ اسلحه‌اید پس ‫- واقع‌گرام
‫با «الواح اِوِلین» آشنایی؟
‫معلومـه که بله. ‫سِر جان اِوِلین گردآوری‌شون کرده و
‫شامل چهار تخته چوب با کالبدشکافی‌های دقیقـه
‫از قدیمی‌ترین نمونه‌های اروپاست که ‫دستگاه عصبی،
‫سیاهرگ‌ها و سرخرگ‌های اجساد رو ‫نشون میده. چطور مگه؟
‫بله، یه لوح پنجمی هم در کاره که
‫از همه جذاب‌تره
‫شاهکاره، نه؟
‫جانِ آدمی بر تنِ چوب
‫جسد روی لوح قرار می‌گیره، ‫لایه به لایه پوست و گوشتش برداشته میشه و
‫بافتِ باقی‌مونده رو ‫با اَنگُم روی چوب تثبیت می‌کنن
‫- دستگاه لنفاوی رو نشون میده ‫- بله
‫قبلاً طبیب‌های مسلمون بهش می‌گفتن ‫دستگاه گردش خونِ پنهان
‫فقط سه لیتر مایع رو جابجا می‌کنه، ‫ولی دنیاییـه واسه خودش
‫- خارق‌العاده‌ست ‫- بله
‫حالا برای من و شما، ‫نکته‌ی کلیدی اینجاست
‫ساختار نُهم. ساختاری به‌غایت ظریف و
‫تقریباً لطیف که دورتادور قلب رو احاطه کرده
‫هم انرژی رو توزیع می‌کنه و هم ذخیره
‫آره، اگه بتونی بدون اینکه ‫به بافت‌های اطرافش صدمه بزنی،
‫- بهش برسی... ‫- نه، راهش از جلو نیست
‫از پشت، ستون فقرات و انحنای سینه
‫قطعاً
‫جریان انرژی، ترمیم زخم و احیا ‫فراتر از تصور بشر
‫زندگی جاودانه
‫هر چیزی توی این مسیر لازم داشته باشی رو ‫در اختیارت میذارم
‫در اِزاش چی می‌خوای؟
‫لازم نیست بحث رو مادی کنیم
‫من و شما جویای حقیقت و شکستن مرزهاییم؛ ‫هم‌سفرهای این مسیر
‫ممکنـه بعدها درخواستی در مقابل داشته باشم،
‫اما بیشتر طالب این افتخارم که ‫فرآیند کار شما رو برای آیندگان ثبت کنم
‫عادت ندارم با کسی کار کنم
‫من خیلی کم‌حرفم
‫ویلیام فرانکنشتاین و ‫برادرزاده‌تون، آقای هارلندر
‫در موردش فکر می‌کنم
‫حتماً بهش فکر می‌کنم
‫بارون
‫الان دیگه اَدای ‫آدم‌های منطقی رو در نیار. حیفـه
‫ویکتور
‫ویلیام!
‫- ویکتور ‫- چقدر قد کشیدی!
‫خدای من، چه بزرگ شدی!
‫من که کاری نکردم. ‫خدا مامان بابا رو حفظ کنه.
‫اجازه بده همسر آینده‌ام رو بهت معرفی کنم
‫بانو الیزابت هارلندر
‫خیلی از آشنایی‌تون خرسندم
‫راستش رو بخوای، ‫از اخراجت تعجبی نکردم
‫از قصد اون کار رو کردم، ‫تأیید می‌کنید، آقای هارلندر؟
‫در این حد بگم که حسابی با ‫رفتن‌تون گرد و خاک به پا کردید
‫چرا دست تو لونه‌ی زنبور کردی؟
‫چرا همچین مسئله‌ی مهمی رو ‫در خفا پیش نبردی؟
‫اینجور محتاطانه پیش رفتن ‫با استانداردهای تو هم جور در نمیاد، ویلیام
‫من رو یاد پدر می‌ندازی
‫پدرمون مرد بادرایتی بود
‫دقیق، باملاحظه، سنجیده
‫اما، من از طرفی، نمی‌فهمم چرا ‫فروتنی رو نوعی فضیلت می‌دونن
‫ویکتور همیشه تشنه‌ی توجه بوده
‫اگه بشه به موجودات حیات تازه‌ای بخشید،
‫نه به صورت یک شبیه‌سازی،
‫به عنوان عملی الهی، از طُرُق ‫روش‌های فیزیکی و شیمیایی،
‫چرا باید پنهانش کنیم؟
‫- حرفم بامزه بود؟ ‫- باید اعتراف کنم که بله
‫منظورم رو واضح نرسوندم؟
‫از حضورتون مرخص می‌شیم
‫یه سری غرق گل و لای، ‫یه سری خفه توی خون خودشون،
‫یه سری از درد فریاد می‌کشن
‫مردهایی که پدر، برادر و فرزندان کسی بودن
‫مردهایی که توی این دنیا ‫مادرهاشون بهشون غذا دادن،
‫ازشون مراقبت کردن و تربیت‌شون کردن
‫که تهش توی میدون نبرد، ‫به دور از خونه و
‫کسایی که باعث و بانی ‫این تراژدی بودن، بمیرن
‫چون اونا توی خونه‌هاشون هستن و ‫بدن‌هاشون با خون و نیزه‌ی دشمن غریبه‌ست
‫پوست‌شون حتی خراشی برنداشته، ‫جای خواب‌شون گرم و نرمـه
‫وقتی یه مشت ابله تصمیم می‌گیرن ‫عقیده‌ای رو دنبال کنن این اتفاقیـه که میفته
‫به نظرت من آدم ابلهی‌ام؟
‫زمانی که شطرنج بازی می‌کنیم،
‫فقط داریم با خودمون رقابت می‌کنیم
‫کمکش کن
‫بیا به دادش برس!
‫بیا، بخور
‫بهتره همراه من بیاید
‫خبری نیست
‫قربان، دیده‌بان‌ها دیدنش
‫توی مه داشت کشتی رو دور میزد
‫همه به چشم دیدیم که غرق شد
‫قربان
‫نیروهامون ترسیدن
‫میگن بهتره اون رو ‫توی برف و کولاک ولش کنیم و
‫قال قضیه رو بکنیم
‫اون تحت حمایت من و
‫پادشاهیـه!
‫چند هفته بعد، ‫همراه با ویلیام و هارلندر
‫به دریاچه‌ای نزدیک فادوتس، ‫اونطرف آبراهه سفر کردم
‫برج رو جهت تصفیه‌ی آب و ‫آبیاری زمین‌ها ساختن
‫از اونجایی که یه پروژه‌ی دولتی بود، ‫بعد از آغاز جنگ، ساخت‌وساز تعطیل شد
‫البته این جنگ نه، جنگ قبلی
‫شاید هم قبل‌ترش. ‫درست یادم نیست.
‫به محض این که چشمم بهش خورد،
‫به اون برج،
‫صدای فراخوانِ سرنوشت رو می‌شنیدم
‫چهارستونِ ساختمون سر جاشـه
یه کانال سرتاسری ‫از بالا تا پایین داره
‫می‌تونم ترتیب تجهیرات‌تون رو بدم
‫از ادینبرو اونا رو میاریم
‫هر چیزی که بخواید فراهم میشه
‫- هر چیزی؟ ‫- هر چیزی
‫ترتیبی دیدم که ویلیام ‫در طول این مدت کمک‌دست ما باشه
‫یه قفس مستحکم می‌خوام
‫- بعلاوه‌ی یه اتاق سرما کنار آزمایشگاه ‫- ویلیام
‫دوتا مخزنِ پمپ پایین برج تعبیه شده
‫اونا رو تغییر کاربری میدیم
‫باید موتورهای بخار رو تعمیر کنیم
‫سوخت کافی می‌‌خوایم ‫تا خیالمون بابت موتورها راحت شه
‫دوتا اونجا و دوتا اونجا، ‫چهارتا باتری ولتایی با ظرفیت بالا،
‫با قطب‌های منفی و مثبت و
‫یه سیستم صاعقه‌گیر با میله‌های ‫نقره‌ی خالص که تا داخل آزمایشگاه بیان
‫بسیارخب. ‫پیمانکارهای من هر تجهیزاتی که
‫نیاز داشته باشی رو برات فراهم می‌کنن
‫پس، به تفاهم رسیدیم؟
‫تفاهم حاصل شد
‫نه. نه. این یکی نه
‫بگو آ... دهنت رو وا کن
‫برو خدا رو شکر کن دارت می‌زنن. ‫به سال نکشیده کفن پوسونده بودی.
‫آقای هارلندر به من قول دادن که ‫نمونه‌های ایدئالی به دستم می‌رسونن
‫شاید همینطور باشه، قربان،
‫اما همونطور که در جریانید،
‫توی جرم و جنایت پولی نیست و ‫این هم نمونه‌ی بارزش
‫یکی از یکی بدبخت و فلک‌زده‌تر
‫متأسفم که راضی نبودید
‫پشتش تنومنده. همین خوبـه
‫یه زمان دیگه تشریف بیارید
‫اعتراف؟
‫خواستم از قضیه سر در بیارم
‫چنین موجود ظریف و خداپرستی ‫چه چیزی برای اعتراف کردن داره؟
‫شانس با من یار بود و فرصتی فراهم شد و
‫من...
‫قرار بود به زودی بفهمم
‫من رو ببخش، پدر، ‫چرا که مرتکب گناهی شدم
‫چند وقت از آخرین باری که
‫اعتراف کردی می‌گذره، دخترم؟
‫نزدیک به یک هفته، پدر. ‫توی صومعه بودم.
‫یک هفته؟
‫به این زودی دست به گناه زدی؟
‫بله
‫گناهی نهفته در قصد، نه در عمل
‫- در رابطه با یک مرد، درستـه؟ ‫- بله
‫برادرِ نامزدم
‫گناه عشق؟
‫نفرت
‫نفـ...
‫- نفرت؟ ‫- ایشون آدمی نفرت‌انگیز و کریهه
‫چه کلمات تند و تیزی!
‫سخت‌گیرانه نیست؟
‫پدر، جسارتاً شما این مرد رو نمی‌شناسید
‫اون هر چیز و هر کسی که ‫دور و ورشـه رو فریب میده
‫مثل هر انسان ظالمی، ‫از تظاهر به قربانی بودن لذت می‌بره
‫تنها مزیتی که داره اینـه که
‫خام و ساده‌تر از چیزیـه که فکر می‌کنه
‫ساده؟
‫میشه بیشتر توضیح بدی، فرزندم؟
‫برای مثال، همیشه تو چشمـه
‫حتی توی یه خیابون شلوغ ‫داخل یه مغازه هم میشه دیدش
‫- ممنون، جناب ‫- خواهش می‌کنم، قربان
‫چه کتاب‌هایی خریدی؟ میشه ببینم؟
‫حدس بزن
‫- حدس بزنم؟ ‫- آره، می‌خوام حدس بزنی
‫بسیارخب
‫یه رمان عاشقانه
‫غرق در آفتاب مدیترانه، ‫لای ابریشم و کشمکش‌های عشق
‫توهین‌آمیز بود، اما انتظاری ازت نمیره
‫واقعاً؟
‫حشرات؟
‫علاقه‌ام به علوم ‫بیشتر معطوف به موجودات ریزه
‫حشرات همراه با طبیعت و ‫شاید هم با ضرب‌آهنگ خدا حرکت می‌کنن
‫همیشه دنبال چیزی بودم که ‫خالص و شگفت‌انگیزتر باشه
‫توی صومعه دنبال همین بودی؟
‫یه جورایی
‫ارزشش رو داشت؟
‫مگه چیزی هم ارزشش رو داره؟
‫میله‌ی صاعقه‌گیرِ اصلی ‫مجهز به سیستم قفل سریعـه
‫از آلیاژ استفاده کردید؟
‫آلیاژ مس و روی
‫این... این به کارم نمیاد. ‫از نو شروع کن.
‫نقره‌ی خالص یه رسانای بی‌نقصـه
‫ویلیام، تو باید اینجا بمونی. لطفاً
‫به تو بیشتر از هر کسی اعتماد دارم
‫چند روزی بیشتر طول نمی‌کشه
‫عمراً بگیریش
‫چقدر زیباست، چقدر قشنگـه
‫بگیریمش یا بذاریم بره؟
‫می‌گیریمش
‫حالا هر دو یه وجه اشتراکی داریم
‫جفت‌مون یه زندانی داریم
‫همونطور که وعده داده شده بود،
‫ویلیام با دقت مسئولیت برپایی ‫آزمایشگاه رو به عهده گرفت
‫میشه لطفاً اون قسمت رو درست کنی؟
‫برو، کمکش کن
‫واو به واو از دستوراتم پیروی کرد
‫باتری
‫الان دیگه نقره‌ی خالصـه
‫اینا نقاط اتصال به دستگاه لنفاوی هستن
‫که البته کار دشوار و پیچیده‌ای بود
‫اما تونستم درستش کنم
‫آقای هارلندر، ممنون. ‫مهمونی لذت‌بخشیـه.
‫امیدوارم حضور در کنار من و الیزابت
‫شما رو از تحقیقات دور نکنه
‫به هیچ وجه
‫دختر جوونیـه. ‫روی مراقبت ما حساب می‌کنه.
‫تنهاتون می‌ذارم که به کارتون برسید
‫نیازی به طفره رفتن نیست
‫شما گفتی بودجه‌ی نامحدودی داری
‫اما کاسه‌ی صبرم به سر اومده
‫یکی از مقامات بالا به من اطلاع داده که ‫تا یک هفته‌ی دیگه قراره جنگی رخ بده
‫جزر و مدی که جنگ به همراه داره ‫برامون ثروتی به ساحل میاره
‫میدون جنگ؟ ‫جسدها همه تیکه‌وپاره شدن
‫یک هفته
‫- یک هفته؟ ‫- بعد از اون دستِ تاریخ ما رو رها می‌کنه
‫بارون، سیفون رو برام بکش، بی‌زحمت
‫یک هفته برای پیدا کردن ‫راهی برای اتصال جریان برق
‫غیرممکنـه
‫چیکار می‌کردم؟
‫نزدیک بودم. می‌تونستم حسش کنم
‫اما بعدش...
‫زندگی سد راهم شد
‫فکر کنم دلش برات تنگ شده
‫باید بهت هشدار بدم، الیزابت
‫- مشغول کار روی کالبد بودم ‫- زیباست
‫دردی توش نیست
‫میشه نظم خدا رو توی تقارن و شکل‌ها دید
‫الیزابت
‫باید یه اعترافی بکنم
‫من هم مثل تو به شگفتی باور دارم
‫یه پیوندی بین ماست. ‫می‌تونی حسش کنی؟
‫موجود زیباییـه، مگه نه؟
‫دور، کاملاً افسون‌کننده، اما عجیب
‫سه‌تا قلب
‫چندین چشم. خونِ سفید و
‫حق اختیار محدودی که همین جذابش می‌کنه
‫متوجه نمیشم
‫اختیار جوهره‌ی روحـه
‫تنها موهبتی که خدا پیشکش‌مون کرده
‫الیزابت...
‫من انتخاب خودم رو کردم
‫شب خوش
‫الیزابت!
‫دیگه هیچی نمی‌تونست جلوم رو بگیره
‫هیچی
‫نه! نه، کسی به جسدهایی که
‫رو یا زیر قرار گرفتن دست نزنه، ‫مگه این که خودم علامت بزنم‌شون
‫سرما یا موش‌ها ممکنـه ‫بافت‌شون رو از بین برده باشن
‫فقط اونایی که وسط هستن رو بررسی کنید
‫تعداد بالا هم باعث میشه آدم گیج بشه، ‫مگه این که بدونه دنبال چی می‌گرده
‫بیشتر دنبال افراد بلندقامتم ‫با دست‌ها و پاهای بلند
‫اگه باهم تراز باشن کار راحت‌تر پیش میشه
‫خوشم اومد
‫دنبال کمالی
‫باید هم باشی، بارون عزیز
‫الحق که باید هم باشی
‫دنبال سری بگردید که سالم باشه
‫اون یکی رو بذارش تو کالسکه
‫اون یکی رو بذارید اونجا
‫مابقی جسدها رو بیارید
‫خدای من
‫یه لحظه اجازه میدی؟
‫آماده‌ست
‫آقای هارلندر!
‫داره طوفان میشه!
‫عصام
‫عصام!
‫دسته‌ی عصام رو باز کن
‫جیوه؟
‫- مریضی؟ ‫- ممنون
‫سیفلیسـه؟
‫آره، یه پام لب گوره
‫یک شب عشق و حال، ‫یک عمر پشیمونی
‫از قدیم همین رو می‌گفتن دیگه؟
‫توی چه فازیـه؟
‫فاز دوم؟
‫جفت‌مون خوب می‌دونیم که ‫اجلم کِی می‌رسه
‫اول استخوونم رو می‌خوره
‫بعد حفره‌های چشمی، گونه‌ها، ‫دندون‌ها، فک، جمجمه و
‫مغزم بیرون می‌زنه
‫بعدش هم تومور و جنون و ‫دردی که نفس آدم رو می‌گیره
‫بعدش یه روز صبح ‫از خواب بیدار میشم و
‫شروع می‌کنم به داد زدن و ‫دیگه آروم نمی‌گیرم
‫نمی‌تونم چنین پایان حقیرانه‌ای رو قبول کنم
‫که من رو برمی‌گردونه به تنها شرطی که گذاشتم
‫قول و قرارمون. ‫همونطور که توافق کردیم،
‫در ازای کمک‌های سخاوتمندانه‌ی من،
‫زمانی که به آدم جدیدمون جان بخشیدیم،
‫می‌خوام روحش رو ‫تو این بدنِ بی‌نقص قرار بدم
‫نه!
‫- نه، نه! ‫- چرا
‫الان نه. الان نه!
‫- الان وقتشـه ‫- الان نه. بعداً راجع‌بهش حرف می‌زنیم
‫زمانی برام نمونده!
‫من هر چیزی که می‌خواستی ‫برات فراهم کردم!
‫هر چیزی که بخوای بهت میدم
‫فقط بگو چی می‌خوای
‫حتی الیزابت
‫خواهش می‌کنم
‫خواهش همیشه کارسازه!
‫بیماری تمام وجودت رو گرفته
‫فراگیره و خودت هم این رو می‌دونی
‫تمام اعضای بدنت آلوده شدن
‫مغزت، خونت، همگی آلوده شدن
‫ولی پولم که خوب برات شیرین بود!
‫شدنی نیست
‫فقط کافیـه یه کلمه به زبون بیاری
‫«باشه». نه بیشتر، نه کمتر
‫نه! حالیت شد؟ نه!
‫چیکار می‌کنی؟
‫وایسا!
‫دست نگه دار
‫اگه از دستش بدیم، هیچی برامون نمی‌مونه. ‫جفت‌مون می‌بازیم.
‫من اون عقابی میشم که جگرت رو می‌خوره! ‫(اشاره به داستان زئوس و پرومتئوس)
‫خواهش می‌کنم، تمومش کن!
‫آقای هارلندر، آقای هارلندر!
‫وایسا، منو نگاه کن!
‫نه! آقای هارلندر!
‫نه، نه، نه!‍
‫نه، نه، نه!
‫نه!
‫نه! نه! نه!
‫تو بهم دروغ گفتی
‫دروغ گفتی
‫ویکتور!
‫نه، خواهش می‌کنم
‫ببین، عینهو همدیگه‌ست
‫خورشید
‫خورشید. نور
‫ببین
‫نور خورشید. خورشید یعنی...
‫خورشید یعنی حیات
‫گرما
‫آره! خودشـه
‫ویکتور
‫- ویکتور ‫- آفرین
‫آره، آفرین. خودشـه. ‫معلومـه که خودتی.
‫معلومـه که خودتی
‫ویکتور
‫نامه‌ها، قربان
‫از عمارت قدیمی
‫ژنو
‫- نامه‌ای از طرف عمو نیومده؟ ‫- نه
‫شاید بد نباشه یه سری بهشون بزنیم
‫مراقب باش. بپا. جلو پات رو بپا
‫آبـه، آب
‫آب
‫آره، آبـه
‫- ویکتور ‫- نه، ویکتور منم
‫اون آبـه. بیا اینجا
‫- ویکتور ‫- بیا اینجا. بیا. خیلی‌خوب. آفرین
‫یه قدم بلند بر می‌داریم
‫دوتایی باهم. حاضری؟
‫بیا اینطرف، اینجوری
‫نه، اونجوری نه. بیا اینطرف
‫نه، نه، نه. ‫اون داغـه، اون داغـه!
‫نه، دست نزن بهش. دست نزن
‫داغـه
‫بشین. آفرین. آفرین. باریکلا
‫خب، ببین اینجا چی دارم
‫ببین! اگه گفتی این چیـه؟
‫این چیـه که اینقدر عجیبـه؟ مراقب باش
‫خیلی زورت زیاده
‫آفرین. اینجوری
‫- آره، یکی دیگه می‌خوای؟ ‫- این یکی رو باید اینجا ببندی
‫این اسمش کلیده
‫ویکتور
‫این رو بپیچ دورت که گرم شی
‫یه پتوی گرم تا سرما نخوری
‫- ویکتور ‫- خیلی‌خب
‫جات دیگه اینجاست
‫همینجا بمون
‫زود برمی‌گردم، خب؟ تکون نخور
‫ویکتور
‫نه، نه، نه، نه، نه. چیزی نیست
‫بر می‌گردم
‫ویکتور
‫همه چیز براش تازگی داشت
‫گرما، سرما، روشنایی، تاریکی و
‫من اونجا بودم تا بهش شکل بدم
‫هرگز به این فکر نکرده بودم که ‫بعد از خلق کردنش باید چیکار کنم
‫بعد از این که به اوج رسیدم،
‫دیدم افقی باقی نمونده
‫انگار که دستاوردم مصنوعی بود
‫تهی و بی‌حاصل
‫و این روحم رو آزار می‌داد
‫افرادت می‌خوان برگردن
‫درستـه؟
‫احتمالاً
‫بلافاصله که آزاد بشیم، ‫راه میفتیم
‫به هر قیمتی که شده
‫تو هم به جنونِ من دچار شدی
‫شاید داستان زندگیم ‫یه حکمتی برای تو داشته باشه
‫چه تهش حکمتی باشه، چه نباشه، بارون...
‫دلم می‌خواد داستانت رو بشنوم
‫هفته‌ها گذشت و
‫هر چه اون قدرتمندتر میشد، ‫من از توان میفتادم
‫افسوس که پیشرفتی ‫توی کلامش حاصل نشد
‫نه، نه، نه، نه، نه
‫سر پایین، پایین، پایین
‫آفرین، باریکلا
‫حالا شد. همینجوری بمون. ‫تکون نخور.
‫آره، اون تویی
‫اون تویی، خب؟
‫خوبـه. سریع داری خوب میشی
‫خسته شدم
‫کم خوابیدم
‫چند وقتیـه که پلک رو هم نذاشتم
‫شبانه‌روز مراقب تو بودم
‫اصلاحت کردم
‫نه، نه، وایسا، وایسا!
‫ولش کن. ‫نه، نه، نه، نه، نه. بازش کن
‫دستت رو باز کن. ‫باز کن. بازش کن!
‫چیکار می‌کنی آخه؟
‫ببین! ببین چیکار کردی!
‫باید به حرفم گوش بدی. ‫باید گوش بدی. گفتم ولش کن!
‫این چه کار احمقانه‌ایـه؟ ‫نه. بس کن!
‫بیا اینجا
‫- ویکتور ‫- نه، دست به من نزن!
‫بار آخرتـه که به من دست می‌زنی!
‫بده ببینم
‫این تقصیر من نیست. ‫تقصیر خودتـه.
‫جای زخمت...
‫خوب شده
‫چطوری؟
‫خیلی‌خب
‫نه، نه، نه
‫نه
‫چیزی نیست، چیزی نیست
‫مطمئنم همه چی روبراهـه
‫به زودی می‌رسیم
‫می‌دونم یه حرف‌هایی تو سرتـه
‫می‌دونم یه حرف‌هایی داری
‫یه جایی اون تو. ‫یه جایی اون تو یه حرف‌هایی تو سرتـه.
‫مگه نه؟
‫نمی‌خوای حرفی بزنی؟
‫بی‌معنا و مفهوم هم بود اشکالی نداره
‫هیچی؟
‫خیالاتی شدم؟
‫ویکتور
‫باشه، باشه، باشه، باشه، باشه!
‫تا اینجاش رو فهمیدیم!
‫این اسم منـه. اسم من ویکتوره
‫حرف دیگه‌ای نداری؟ ‫هیچی تو دلت نیست؟
‫هرچی! هرچی!
‫مثلاً خورشید؟
‫سرما. بارون. خون. هرچی
‫پوتین. می‌تونی بگی «پوتین»؟
‫ویکتور
‫نه، آره، نه، آره! چیز چی...
‫«دست» چی؟ می‌تونی بگی «دست»؟
‫دست. دست!
‫ازم می‌ترسی؟
‫از من می‌ترسی؟
‫چرا؟ از چی من می‌ترسی؟
‫من که کاری باهات ندارم
‫من که کاری باهات ندارم. ‫خودم ساختمت.
‫من خالق توام! تمومش کن!
‫اومدی. واقعاً اومدی!
‫بیا تو. یالا، بجنب
‫باید برات تعریف کنم. ‫خیلی چیزها باید نشونت بدم، الیزابت
‫باورت نمیشه. شگفت‌انگیزه
‫بدو بیا، اول می‌خوام ‫یادداشت‌هام رو نشونت بدم
‫عموم اینجاست؟
‫چی؟
‫عموم، اون هم اینجاست؟
‫نه، نه
‫نه، من تنهام. اون اینجا نیست
‫- اون... چند روز دیگه می‌رسه ‫- خیلی روبراه نیستی، ویکتور
‫هیچوقت از این بهتر نبودم! ‫هیچوقت ذهنم از این آزادتر نبود! بیاید!
‫تب کردی؟
‫فقط خیلی از دیدنت هیجان‌زده‌ام
‫خیلی خوشحالم. ‫کبکم حسابی خروس می‌خونه.
‫خارق‌العاده‌ست...
‫ویکتور...
‫ویکتور. ویکتور
‫کی این بلا رو سرت آورده؟
‫باید این رو نشونت بدم، ویلیام
‫بذار مرتبش کنم
‫من هم یه چیزی واسه تو دارم
‫با انجمن سلطنتی دانشکده‌ی طب صحبت کردم
‫- مشتاقن که باهات ملاقات کنن ‫- نه، نه، نه، فعلاً نه
‫هنوز آماده نیستم
‫فکر کردم از اول دنبال همین بودی
‫اون آدمه
‫- اونی که پایینـه ‫- دیدیش؟
‫بیماره؟ قربانیـه؟
‫زخم‌هاش... ‫تو اون بلا رو سرش آوردی؟
‫نه، نه، نه. ‫دنیا این کار رو باهاش کرد الیزابت.
‫من بهش زندگی بخشیدم
‫پاشو، پاشو، پاشو
‫یالا
‫بیا، بیا، بیا...
‫هنوز به محیط عادت نکرده
‫موجود قدرتمندیـه، ویلیام
‫- موفق شدی! ‫- خیلی قدرتمنده
‫موفق شدی
‫تمامی اعضای بدنش کار می‌کنن و
‫همگی می‌تونن خودشون رو درمان کنن
‫البته، درمانش هنوز نامنظمـه
‫اما استثناییـه
‫چرا غل و زنجیرش کردی؟
‫واسه امنیت جانی خودش و خودم و
‫همچنین، اینجوری نظافت و ‫نگهداری از اینجا آسون‌تره
‫چون خودش که ‫عقلش به این چیزها نمی‌رسه
‫ولی عقل تو می‌رسه
‫هارلندر در جریانـه؟
‫باید همه چی رو ‫واسه زمانی که برمی‌گرده آماده کنیم
‫- البته ‫- همه چی باید سر جای خودش باشه
‫عقلی هم داره؟
‫ویکتور، عقل داره دیگه؟
‫نمی‌فهمم چطور موفق به انجامش شدی،
‫اما عظمت کارت ازم پنهون نیست
‫ویکتور، تابحال برات سؤال نشده که
‫از بین تمامی اعضای بدن اون آدم،
‫چه عضوی قراره ‫روحش رو محفوظ نگه داره؟
‫نه، برام سؤال نشده
‫یه چیزی در مورد موجودی که ‫اون پایینـه نگرانم می‌کنه
‫کج و معوج، مثل تصویری که ‫توی خونه‌های آینه‌ایِ شهربازی می‌بینی
‫اما زنده
‫چی بهش روح بخشیده؟
‫درد داره؟
‫یه برگ؟
‫واسه منـه؟
‫مرسی
‫ببین چه قشنگـه!
‫واسه منـه؟
‫اسم من الیزابتـه
‫می‌تونی بگی «الیزابت»؟
‫الیزابت
‫صدا از حنجره‌ام میاد
‫الیزابت
‫من دیگه میرم
‫الیزابت
‫نباید نزدیک اون جونور بشی
‫«جونور»؟
‫جونور. آره
‫به نظرم اون جانداره،
‫اما ذره‌ای از هوشی که ‫انتظارش رو داشتم رو نداره
‫شاید درست نمی‌فهمیش
‫یه جای کارم اشتباه بوده
‫انسداد، بخیه یا پیوندی
‫یعنی تو، ویکتور فرانکنشتاینِ بزرگ، ‫اشتباه کردی؟
‫اون جونور فقط و فقط یه کلمه بلده
‫«ویکتور، ویکتور، ویکتور، ویکتور»
‫بی‌خود و بی‌جهت ‫طوطی‌وار تکرارش می‌کنه
‫شاید فعلاً این کلمه ‫از همه چیز براش باارزش‌تره
‫اگه با تولدی دوباره، روحی که ‫زندگی تازه‌ای بهش داده شده، ساده‌تر و
‫- پاک‌تر باشه چی؟ ‫- پاک‌تر؟
‫پاک‌تر از روح یه آدم معمولی
‫اگه نفس حیات‌بخش خالق،
‫آزاد از بند گناه، ‫مستقیماً وارد کالبد زخمی اون شده باشه چی؟
‫خدای من، الیزابت
‫اگه می‌تونستم خودم رو قانع کنم،
‫بدم نمیومد فکر کنم که ‫علاقه‌ای به اون موجود داری
‫اسمش درکـه
‫توی چشماش درد رو دیدم و
‫اگه درد نشونه‌ای از هوش نیست، ‫پس چیـه؟
‫درد من چی میشه؟
‫حسی که تو ازم دریغ کردی چی میشه؟
‫خواسته‌ی قلبم چی میشه؟
‫خواسته‌ی قلبت؟
‫توی تمام آناتومی انسان،
‫قلب تنها عضویـه که ‫تو ذره‌ای درک ازش نداری
‫فقط هیولاها نقش خدا رو بازی می‌کنن، بارون
‫پاک‌تر از یه آدم معمولی؟
‫اونوقت من شدم آدم بده‌ی ماجرا!
‫قلب تو پاکـه؟
‫قول میدم که اینطور نیست
‫من ندونم، کی بدونه؟ ‫خودم گذاشتمش اون تو!
‫بپر بالا
‫بذار یه بار دیگه امتحان کنیم
‫پاتو بیار ببینم
‫پا!
‫پاتو بیار جلو!
‫درد نشونه‌ای از هوشـه، نه؟
‫خب، بذار ببینیم حقیقت داره یا نه
‫پاتو بده من ببینم!
‫پا!
‫یالا!
‫پاتو بیار جلو، هیولا!
!پات رو بده من
!پات
!ویکتور
!ویکتور! ویکتور
چی شده، ویکتور؟
بیا، بیا
خراب کردم. اشتباه کردم
نه، خراب نکردی. برگه‌هات رو دیدم - چرا، کردم -
بی‌نقصـه - اون هیولا بدجوری خطرناکـه -
اصلاً... ویکتور
بیا صبر کنیم هارلندر برگرده و در موردش صحبت کنیم
ویلیام، من یه چیزی رو بهت نگفتم
باید یه چیزی رو بهت نشون بدم
...ها... هارلندر - از کوره در رفت و کُشتش -
حالا می‌فهمی چرا نمی‌خواستم این رو باهاتون در میون بذارم؟
مخصوصاً الیزابت
حالا باید چیکار کنیم؟
چی؟
باید چیکار کنیم؟ - باید چیکار کنیم»؟» -
باید دست الیزابت رو بگیری و برگردید وین
بگو یه کار فوری پیش اومده و فوراً باید برید
چیزی بهش نگو
برای امنیت خودش
رو حرفم حرف نزن
.زود برمی‌گردیم .ولی الان بهتره که بریم
حالا سوار کالسکه شو، لطفاً
به نظرت طول عمر اون هیولا چقدره؟
کوتاه. مطمئنم خیلی کوتاهـه
خیلی دل‌شوره دارم
چی شده؟
بگو دور بزنه
تو برو وین
.بگو کالسکه دور بزنه وگرنه می‌پرم پایین .می‌خواد بکُشتش
یه کلمه بگو
یه کلمه‌ی دیگه. هر چی
‫بذار نجاتت بدم
ویکتور
الیزابت
!ویکتور! ویکتور
!ویکتور
اما اون پایان ماجرا نبود
به دنبال حیات، مرگ آفریدم
انگار دوباره باید با افرادم صحبت کنم
نگران نباش
به حرفم گوش میدن
!نه، نه، وایسا
بهش صدمه نزن! من اینجام
من رو ببر
یالا، هیولا
.جفت‌مون رو بکُش .رو حرف‌های خالقت صحه بذار
خالق من... داستانش رو تعریف کرده
حالا نوبت منـه
« پرده‌ی دوم » « سرگذشتِ هیولا »
!ویکتور
!ویکتور! ویکتور! ویکتور
اسمت رو صدا زدم و فهمیدم تنهام گذاشتی
اون چیـه؟ - !بهش شلیک کن -
!بزنش
زدیش؟
کجا رفت؟
جراحاتم خوب شده بودن
ولی حسابی سردم بود
میشه آتیش روشن کنی؟ - باشه -
من هم به محض اینکه بتونم آغل رو تعمیر می‌کنم
حالت خوبـه؟ کُشتیش؟
.نه، همه جا رو گشتیم .پیداش نکردیم
ولی دوبار بهش شلیک کردیم
ردِ خونش تا یه کیلومتریِ اینجا اومده بود
خیلی‌خب. بیاید تو. بیاید تو
یه مدت دنبالش کردیم و بعد غیبش زد. آب شد رفت تو زمین
چی بود؟ خرس بود؟
.نه خرس بود، نه آدمیزاد .همچین چیزی به عمرم ندیده بودم
پس روح بود؟
.روح نبود. وقتی زدیمش خونریزی کرد .از گوشت و استخون بود
بیا. اینجا
دقیق‌تر تعریف کن چی دیدید
آنا ماریا، پدربزرگت رو ببر کنار شومینه
مطمئن شو جاش راحت باشه
بیا اینجا، پدربزرگ
.جنگل رو زیر و رو کردیم .پیداش نکردیم
پیداش می‌کنیم
زمان می‌بره - آره -
آنا ماریا، بیا
بیا، عزیزم. بیا بیرون کمکِ من
اون پیرمرد من رو تحت‌تأثیر قرار داد
چشمان نابیناش پُر از حکمت بود
این آدما آوای مخصوصی داشتن
با استفاده ازش با همدیگه در مورد
احساسات و افکارشون صحبت می‌کردن
«بهشون می‌گفتن «کلمه
توجه کن
این چیـه؟
پسر بچه
دوباره - پسر بچه -
آفرین، دخترجان
این چیـه؟
چشم
دوباره - چشم -
آره. آفرین. آفرین، دخترم
چشم - این یکی چی؟ -
دست
آفرین - دست -
بیا یه دستی برسون
دور اون گندهه طناب بپیچ
دلم می‌خواست بخشی از این خانواده باشم
باید قبل از زمستون باز هم هیزم جمع کنیم
چند بار دیگه میریم
می‌خواستم بهشون کمک کنم
باید تنه‌های گنده‌تر واسه ستون‌های خونه پیدا کنیم
خیلی‌خب
چه کمکی می‌تونستم بهشون بکنم؟
!آنا ماریا! پدر
!بیاید! بیاید ببینید
!ببین، آنا ماریا
!ببین، بازم هست! ببین
یعنی کار کی بوده؟
روحِ جنگل
باید ازش تشکر کنیم
ممنونم
«بگید: «ممنونم، روح جنگل
.ممنونم .متشکرم، روح جنگل
ممنون
بیا. اینجا رو ببین
ممنون
،از اون روز به بعد من شدم فرشته‌ی نگهبان‌شون
روح جنگل
هر از گاهی، اونا هم لطف‌های کوچیکی در حقم می‌کردن
لباس و نون برام می‌ذاشتن
،اونجا بود که برای یه لحظه
،یه لحظه‌ی خیلی خیلی کوتاه
دیگه با دنیا سرِ جنگ نداشتم
بیا. بیا
برو داخل. آره
دروازه رو ببندی ها
یعنی کار کی بوده؟
روح جنگل، ها؟
بسپارش به من
در آخر، اون جوونِ مغرور هیچوقت»
«دستِ گمشده‌اش رو پیدا نکرد
،دستش سنگ شد» ثروتش دود شد و
غرورش خُرد شد و «زمینش رو هم از دست داد
آفرین، عزیزم
خیلی قشنگ می‌خونی. حالا اینو بخون
گرگ‌ها حمله کردن
،در یک آن
حقیقتی برام روشن شد
شکارچی از گرگ تنفر نداشت
گرگ هم از گوسفند تنفر نداشت
‫اما انگار خشونت، ‫سرنوشتی ناگریز بود
با خودم گفتم شاید ساز و کار دنیا همینطوریـه
‫تو رو صرفاً به خاطر موجودیتت
شکار می‌کنه و می‌کُشه
گوسفندها رو تا آخر ماه می‌فروشیم، پدر
بعدش تو، آلما و آنا ماریا رو می‌برم شهر
،ما میریم کوهستان
گرگ‌ها رو شکار می‌کنیم و آخرِ زمستون برمی‌گردیم
هر سال زمستون تنهایی دعا می‌کنم و امسال هم از این قائده مستثنی نیست
خواهش می‌کنم، پدر، منطقی باش
شما کاری که لازمـه بکنید و من هم همین کار رو می‌کنم
پیرِ خرفتِ کله‌شق
حالا فقط من و تو موندیم، روح
فقط من و تو
توی ذهنم راه‌های مختلفی برای
معرفیِ خودم به پیرمرد تمرین کرده بودم
آیا ازم می‌ترسه؟
ازم استقبال می‌کنه؟
من رو پس می‌زنه؟
کی اونجاست؟
با یک قدم، پا به دنیای کاملاً متفاوتی گذاشتم
دنیایی که تا اون روز فقط از دور نظاره‌گرش بودم
خواهش می‌کنم، بگو کی هستی
جواب بده
بگو ببینم
چرا اینجایی؟
مسافرم
خوش اومدی، مسافر عزیز
‫من رو قابل می‌دونی که ‫یه صندلی بیاری و کنارم بشینی؟
من خیلی رسم مهمان‌نوازی بلد نیستم - بله -
چشمام دیگه سو ندارن
ولی نون و نوشیدنی روی میز هست
از خودت پذیرایی کن
نوشی... دنی؟
زبانت
انگار سختتـه روون صحبت کنی
مال این اطراف نیستی؟
می‌ترسی؟
لزومی نداره بترسی
از چی می‌ترسی؟
همه چی - ...دست -
دستات چقدر سردن
صدمه هم دیدی، مگه نه؟
صدمه؟
آره. روی صورت و دست‌هات جای زخم هست و
لباس نظامی تنتـه
توی جنگ مجروح شدی؟
...توی
چرخ آسیاب قایم شده بودی، درستـه؟
آره. آره. روح جنگل
آره
چهره‌ات رو که نمی‌بینم اما
از صدات پیداست که
خوش قلبی و نیت بدی نداری
خوش قلب؟
پیش من بمون
از غذا و آتیشِ من استفاده کن
خوشحال میشم که هر چی دارم باهات تقسیم کنم و
هم‌صبحتی با تو هم دل‌گرمیِ بزرگی برام محسوب میشه
درضمن... می‌تونی برام بخونی
بخونم؟
فکر کن اینجا خونه‌ی خودتـه و من هم دوستت هستم
دوست
دوستیم
،اونجا بود که اولین داستانم رو خوندم
که از قضا اولین داستان بشریت هم بود
در مورد مَردی به اسم آدم و ،زنی به اسم حوا خوندم
در مورد دورانی که توی بهشت بودن
،در مورد پا گرفتنِ شهرهای رقیب خوندم
سقوط یک برج و
خشم خدا
بعدش داستان آدمایی رو خوندم که با اژدهایان می‌جنگیدن و
آدمایی که همه چیزشون رو از دست داده بودن
زمان گذشت و
مثل برگِ درختانِ پاییزی ریخت و به همراه باد رفت
اولین باره برف می‌بینی، دوست عزیزم؟
دنیا رو تمیز می‌کنه و جون تازه‌ای بهش می‌بخشه
«اسم من اوزیماندیاسـه. شاهِ شاهان»
ای بزرگان، دستاوردانم را بنگرید تا» «دل‌هایتان سرد شود
«جز خرابه‌ها چیزی باقی نمانده»
،دورِ آن خرابه‌ی عظیم و فروپاشیده» «بی‌پایان و برهوت
تپه‌های دورافتاده و صافِ شنی که» «تا دوردست‌ها کِشیده شده‌اند
«...اسم من اوزیماندیاسـه»
کل کتاب‌‌های دنیا همیناست؟
غلط نکنم یه چندتای دیگه‌ای باشه
ولی اینجا نه
کتاب آخر سمت چپـه. برش دار
هنوز نخوندیمش
بهشت گمشده از جان میلتون
انسان از خدا سؤالاتی داره
حتی خدا هم از انسان سؤالاتی داره
فکر کنم دنبال جواب بوده و برای همین پسرش رو فرستاده بینِ ما
‫حتماً مرگ کنجکاوش کرده
رنج و عذاب
می‌خوام بدونم کی هستم
از کجا اومدم؟
،خدا حافظه‌ات رو از گرفته ای‌کاش حافظه‌ی من رو می‌گرفت
سال‌ها پیش، یه نفر رو کُشتم
یه آدم خوب
‫از همون موقع دارم تاوانش رو میدم
بخشش و
فراموشی
معیارهای واقعیِ خِرَد هستن
،اینکه بدونی آسیب دیدی
،بدونی توسط کی آسیب دیدی
با اینحال تصمیم بگیری فراموشش کنی
ولی من نمی‌تونم چیزی که به یاد ندارم رو فراموش کنم
هیچی یادت نمیاد؟
...توی خواب
گاهی... خاطراتی می‌بینم
از آدم‌های مختلف
همشون... پراکنده‌ان
...چیزایی
چیزایی که به خاطر میارم... آب و آتیشـه
ماسه‌ی زیر پاهام
همینطور یک کلمه
یک کلمه‌ی به‌خصوص
چه کلمه‌ای؟
ویکتور
برو سراغش
دنبالِ اون کلمه
بعدش همه چی رو فهمیدم
حقیقت لرزه بر اندامم انداخت
به یقین رسیدم که هیچی نیستم
ننگی بر چهره‌ی خلقت
سایه‌ای بی‌جان میانِ روشنی
حتی آدمیزاد هم نبودم
این درد توی ذهنم لونه کرده بود
هرگز بیخیالم نشد
بعد دیدمش
اسمت رو
«ویکتور فرانکنشتاین»
‫و اینکه کجا می‌تونم پیدات کنم
!نه
برگشتی
فهمیدم چی‌ام
ریشه‌ام از چیـه
من... زاده‌ی یه قبرستونم
یه خرابه
از پسماندها و اجسادِ دورریخته‌شده درست شدم
یه هیولام
من می‌دونم چی هستی
تو یه آدم خوبی
همینطور... دوستِ منی
دوست؟
دوست
اون چیـه دیگه؟
همون هیولاییـه که تو جنگل بود؟
چه بلایی سرش آوردی؟
تکون نخور
!یالا! تفنگت رو پُر کن! بکُشش
،دوباره سکوت همه جا رو فرا گرفت
سپس... زندگی، با تمام قساوتش، بازدمید
چه مدت مُرده بودم؟
نمی‌دونم
ولی زخم‌هام خوب شده بود
هوای سرد زمستان توی ریه‌هام رخنه کرده بود
،بیشتر از همیشه احساس تنهایی می‌کردم
،چرا که برای هر انسانی درمانِ تمام رنج‌ها، تنها مرگ بود
موهبتی که تو از من دریغش کردی
حسادت در وجودم زبونه کِشید و
تصمیم گرفتم ازت بخوام یه لطفی در حقم بکنی
خالقِ من
ازت یه... همدم می‌خوام
باید بلند شی
باشه، البته. البته
عروسی الان شروع میشه و می‌خوام کنارم باشی
،اگه اینقدر آدم مهربونی نبودی
عمراً باور نمی‌کردم
با چندتا از مهمون‌ها در مورد تحقیقات صحبت کردم
در مورد انفجار
اکثریت همونطور که بود پذیرفتنش
اونوقت چی بود، ویلیام؟
گذشته، ویکتور
یه حادثه‌ی ناگوار
می‌خوام عمارت رو بفروشم
‫ما فقط همدیگه رو داریم
گلبرگ‌ها رو همه جا پخش کن
همه جا
برو طبقه‌ی بالا و بازم پخش کن
می‌دونم بد یمنـه که کسی عروس رو قبل از مراسم ببینه
فقط واسه داماد
آها، درستـه. پس من مشکلی ندارم
سلام، الیزابت
،قبلاً به ندرت پشیمون میشدم ...اما الان جز پشیمونی حس دیگه‌ای ندارم. من
مدتی بود که هوای نفسانی‌ام بهم غلبه کرده بود ولی حالا دیگه گذشته و
دیگه همچین حسی بهت ندارم
،حالا نمی‌دونم ارزشی داره یا نه ولی امیدوارم تو و برادر کوچیکم که
،بیشتر از هر چیزی تو دنیا دوستش دارم به پای هم پیر شید
شاید بتونی خودت رو گول بزنی
اما من حتی از شنیدنش هم وحشت دارم
تو روز عروسی‌ام، فقط یه خواهش ازت دارم
دیگه دروغ نگو
...می‌خوام بهت بگم - همین الان از اتاقم برو بیرون -
الیزابت - !برو -
،اگه اینجایی
خودت رو نشون بده
اومدی ازم تشکر کنی؟
زنده موندی و اونقدر باهوش بودی که تونستی من رو پیدا کنی
از مخلوقم راضی‌ام
می‌خوام برام یه همدم بسازی
یکی مثل خودم
یه هم... همدم؟
که اینطور
یه هیولای دیگه
آره
می‌تونیم کنار همدیگه هیولا باشیم
‫بهای سنگینی دادم تا ‫عقلم رو از چنگِ تاریکی بیرون بکِشم،
اونوقت اومدی و می‌خوای دوباره من رو گرفتارِ چنگالش کنی
نمی‌تونم بمیرم
...تنهایی هم
نمی‌تونم زندگی کنم
با خلق تو واقعاً چیز هولناکی آفریدم
چیزی نه
کسی
تو یه موجود زنده خلق کردی
من
خالق، من هر معمایی که هستم، می‌تونم فکر کنم
می‌تونم حس کنم
...فقط یه چیز ازت می‌خوام
یکی مثل من بساز
بعدش چی؟
می‌خوای بچه بیاری
تولید مثل کنی
بعدش هم خونه می‌خوای؟
یه قبری که توش بخوابی؟
مرگ، مرگ به همراه میاره
یه نسل از شیاطین که روی زمین پراکنده میشن
کراهتی که تداوم‌بخشِ خودشـه
،به چشم تو زشت و وقیحم اما از دید خودم یه مخلوق ساده‌ام
!از اینجا برو
دیگه هرگز چیزی به زشتی و شرارتِ تو نمی‌سازم
پس همچنان همه چیز به اراده‌ی خودت بستگی داره، ویکتور
،همون اراده‌ی وحشتناکی که بهم زندگی بخشید الان داره من رو بازخواست می‌کنه؟
،معجزه‌ی اصلی حرف زدنِ من نیست !پنبه‌های توی گوشِ توئـه
،اگه قرار نیست عشقی بهم ببخشی پس خودم رو به افسار خشم می‌سپارم
خشمی که حد و مرز نمی‌شناسه
برید کنار
ویکتور
چی شده؟
...تو
تویی
!الیزابت، ازش فاصله بگیر
!نه
!بهش حمله کرد! بهش حمله کرد
من رو با خودت ببر
!خدای من
نه، ولم... می‌تونم نجاتت بدم
می‌تونم نجاتت بدم
از چی؟
از خودت؟
من ازت می‌ترسم، ویکتور
...نه، نه
همیشه می‌ترسیدم
ذره‌ذره‌ی جنون و ویرانی
همون آتشی که همه چی رو بلعید
سرمنشأ همش خودت بودی
هیولای واقعی تو هستی
من هرگز تو این دنیا جایی نداشتم
دنبال چیزی بودم که حتی نمی‌دونستم چیـه
ولی اون چیز رو تو وجود تو پیدا کردم
،گم شدن و پیدا شدن
عمر عشق همینقدره
درستـه کوتاهـه و
...غم‌انگیز
اما تو همین زمان کم جاودانه میشه
...بهتره همیطوری تموم بشه ...آروم‌آروم چشمام رو ببندم
در حالی که داری نگاهم می‌کنی
اون مُرده و من هم می‌خوام دنبالش برم
زندگی‌ای بهم بخشیدی که نمی‌خواستم
بهت برمی‌گردونمش
به چشم یه هیولا بهم نگاه کردی
حالا لطفت رو جبران می‌کنم
!من رو بکُش! همین الان خلاصم کن
خونت رو می‌ریزم
غرورت رو خُرد می‌کنم
شاید خالقم باشی ولی
‫از امروز به بعد، من اربابتم
،به دنبال من از جنگل‌ها گذشتی
،از کوهستان گذشتی
،از مرزهای منجمد گذشتی
تا جایی که دیگه هیچی نبود
فقط خودم و... خودت
مهمات می‌خوام
این رو هم تیز کنید
،سه‌تا قوطی شیرِ غلیظ یکم هیزم
شش‌تا هم دینامیت
شش‌تا؟
چی می‌خوای شکار کنی؟
‫یه حیوون گنده
!نه! نه! نه
ویکتور
حتماً باید زور بالا سرت باشه که گوش بدی
این. سرنوشتت رو سپردی به این
خیال کردی این من رو از بین می‌بره
،روشنش کن و امیدوار باش که ببره ،چون اگه نبره
دوباره میام سراغت
!روشنش کن
حالا... فرار کن
روی زمین افتاده بودی، درب و داغون و تنها
...من هم
دوباره زنده شدم
می‌تونستم رشد دوباره‌ی پوستِ سوخته‌ام رو حس کنم
صدای جا افتادنِ دوباره‌ی استخون‌هام رو می‌شنیدم
صدای زمزمه‌ی خونم که تو قلبِ بی‌قرارم در جریانـه
باز هم رحمتی شامل حالم نشد و
فقط یه راه پیشِ روم بود
حالا هم که اینجاییم
بی‌رمق و از پا افتاده
دیگه تاب و توانِ دادن و گرفتنی برامون نمونده
...خونِ بیرونِ چادر
مال منـه
همش مال منـه
من خونریزی می‌کنم
درد می‌کِشم
زجر می‌کِشم
تمومی هم نداره
متأسفم
حسرت مثل خوره افتاده به جونم
حالا می‌فهمم واقعاً چطور آدمی بودم
حالا دیگه از پیش‌مون میری، خالق
چشمات رو ببند
همه چی تو یه چشم به هم زدن اتفاق افتاد
تولدم. اندوهم
از دست دادنِ تو
من نه مجازات میشم
نه آمرزیده
،امیدی که داشتم
...خشمم
همش هیچ و پوچـه
موجی که من رو به این دنیا آورد حالا میاد تا تو رو با خودش ببره
حالا تنها و بی‌پناه میشم
من رو ببخش
پسرم
،اگه تهِ دلت یه ذره مهربونی مونده خودت رو ببخش و زندگی کن
،پسرم، حالا که مرگ توی سرنوشتت نیست پس به این فکر کن
،تا وقتی زنده‌ای
چه چاره‌ای جز زندگی کردن داری؟
زندگی کن
‫اسمم رو به زبون بیار
پدرم اون اسم رو روم گذاشت و
هیچ معنایی نداشت
حالا ازت می‌خوام دوباره ...با اون اسم صدام کنی
برای بار آخر
همونجوری که دفعه‌ی اول گفتی
وقتی قدر یه دنیا برات ارزش داشت
ویکتور
می‌بخشمت
در آرامش بخواب، پدر
،شاید حالا
جفت‌مون بتونیم انسان باشیم
اسلحه‌ها رو غلاف کنید
!گفتم اسلحه‌ها رو غلاف کنید - مسئولیت اونا با منـه -
می‌تونه بره
!آزاد شدیم
...ناخدا
دستورتون چیـه؟
بادبان‌ها رو باز کنید
دور می‌زنیم
به خدمه چی بگم؟
!افراد
!میریم خونه
.این‌گونه قلبت می‌شکند » « اما همچنان به زندگی ادامه خواهی داد « لرد بایرون »
« فرانکنشتاین »