‫اُلی، ایدا.
‫مامان داره میاد.
‫زود باش، این طرف.
‫دخترها!
‫مامان!
‫رُز!
‫مامان کجایی؟
‫مامان جون!
‫کمک‌مون کن! مامان!
‫«نفست را حبس کن»
‫[اوکلاهوما، پندهندل - 1933]
‫پروردگارا، از تو می‌خواهیم ‫که طوفان را دور نگه ‌داری.
‫گرد و غبار را بخوابان.
‫بابت شغلی که برای هنری مهیا کردی ‫از تو سپاسگزاریم.
‫حافظ مسافران باش.
‫هنری را به سلامت تا پایان سفرش برسان.
‫بگذار به اندازه کافی درآمد داشته باشد ‫تا خانه‌مان را تمام کند.
‫بذر بیفشان.
‫کمکم کن.
‫به من کمک کن تا موهبت‌هایی را که به من داده‌ای ببینم، ‫نه چیزهایی را که از من گرفته‌ای.
‫کمکم کن که رُز و اُلی را صحیح و سالم نگه دارم.
‫نگذار مثل سایر بچه‌ها مریض شوند.
‫رُز، یه کم کاه بریز پایین، عزیزم.
‫فقط یه کم.
‫باید صرفه‌جویی کنیم.
‫مرا کبود کن، خونم را بریز،
‫اگر این گونه می‌توانم ‫از یک تار موی سرشان محافظت کنم.
‫لطفاً ایدا رو از جانب من ببوس.
‫به او قول بده که من با امیال شیطانیم
‫مبارزه می‌کنم تا دوبار بتوانیم با هم باشیم.
‫[ایدا جون بلوم]
‫همه‌مون.
‫[وفات: سوم ژوئن 1928]
‫[تا آمدنت به خواب می‌روم]
‫اونو یادته؟
‫و وقتی امشب بیدار می‌مانم، ‫نگرانی را از قلبم دور کن.
‫با خوابی آرام مرا پاداش ده.
‫آمین.
‫از بابات خواستم اینو تعمیر کنه.
‫ولی وقت نکرد.
‫به نظرت فیلادلفیا هم میره؟
‫نه، خیلی سمت شرقه.
‫من می‌خوام برم.
‫می‌خوام ببینم چه شکلیه.
‫شاید تابستون بعدی رفتیم.
‫اگه بذرها جوونه بزنن.
‫در رو پشت سرم قفل کن.
‫وقتی می‌خونم انگشتم رو دنبال کن، باشه؟
‫«مردِ خاکستری همسر زیبا
‫و پنج فرزندش را در اتاق خواب حبس کرد، ‫سپس خاکه زغال‌ها را جمع کرد.
‫قصد داشت آن شش فرشته را بسوزاند، ‫ولی سرنوشت یک قربانی دیگر نیز در ذهن داشت.
‫با زبانه کشیدن شعله‌ها،
‫مردِ خاکستری فهمید که پیراهنش آتش گرفته.
‫راه فراری نبود.
‫شعله‌ها وی را در برگرفتند.
‫اکنون در میان طوفان گرد و غبار، ‫خاکسترهای مرد خاکستری در هوا می‌وزند.
‫در تاریکی شب قدم بر می‌دارد.
‫اگر ماسک به صورت نداشته باشید، ‫خاکسترش را تنفس می‌کنید،
‫و وی مجبورتان می‌کند ‫که کارهای وحشتناکی انجام دهید.»
‫در قفله؟ بذارش پشت در!
‫نه. نمی‌تونیم پشت در بذاریمش.
‫چرا؟
‫چون
‫اون
‫می‌تونه مثل گرد و غبار پراکنده بشه
‫و از لای درز پنجره‌ها بیاد تو،
‫و ممکنه تنفسش کنیم.
‫همین اتفاق برای مامان افتاده.
‫تنفسش کرده.
‫نه.
‫مامان به‌خاطر ایدا
‫ناراحت و پریشون بود،
‫و نمی‌خوابید.
‫می‌تونید باهام بیاید.
‫نمی‌خوام تو چادر بمونن، ‫که همین یه چیزم که داریم از دست بدیم.
‫و دخترمون رو اونجا نمی‌ذارم.
‫تک و تنها.
‫دختر...
‫هنری چطور هفته پیش عازم شد؟
‫- خب... ‫- آره؟
‫همراه چند نفر دیگه رفت.
‫آخرین مرد ایستاده.
‫- وای، شرمنده. ‫- اشکال نداره.
‫نمی‌رسم تمیز کنم.
‫کل شب این طور بوده.
‫همون سرماخوردگیه که شیوع پیدا کرده؟
‫اولش سرماخوردگی ساده بود، ‫ولی بدتر شد.
‫دکتر کاکس میگه ذات‌الریه‌س.
‫واگیردار نیست.
‫دکتر میگه به‌خاطر گرد و غبار زیاده.
‫یعنی باید چی کارش کنیم؟
‫مثل نبرده.
‫توماس ناخوش‌احوال بوده.
‫خب، باید ببرنش پیش اون دعانویس تو گایمن.
‫ورم مفاصل انگشت‌های یه پیرمرده رو شفا داد.
‫استخون‌هاش صحیح و سالم شدن.
‫خوب شد دخترها رو آوردی، مارگارت.
‫چطور؟
‫به گمونم نشنیدی چه بلایی سر خانواده کالاباش اومده.
‫باباهه گفت در قفل بوده.
‫ولی یه ولگرد وارد خونه شده.
‫کابینت غذاها رو غارت کرده.
‫دیدن نون خشک‌های روی بچه رو می‌خورده.
‫نه، بردی، نون خشک‌ها رو خورده بوده.
‫به بچه زل زده بوده.
‫حتماً خیلی گرسنه بوده.
‫گرسنگی دلیل نمیشه اون جور به بچه زل بزنه.
‫فقط زل زده.
‫و قطعاً کاری که بعدش کرده رو توجیه نمی‌کنه.
‫دست و پای باباهه رو بسته
‫و مجبورش کرده کشتن زن و بچه‌هاش رو تماشا کنه.
‫مثل خوک دل و روده‌شون رو کشیده بیرون.
‫همین جوریش به کارای خونه نمی‌رسم،
‫چطور باید حواسم به این آدمای شرور باشه؟
‫گوش به زنگ و آماده باش.
‫همیشه.
‫طرف رو گرفتن؟
‫همون ولگرده.
‫نه، هنوز که نه.
‫و با عقل جور در نمیاد.
‫کسی رفتنش رو ندیده.
‫انگار دود شده رفته تو هوا.
‫یا خدا
‫وای خدا.
‫امروز نرید.
‫سعی می‌کنم.
‫خیلی باد میاد. ‫حتماً قراره طوفان بشه.
‫همیشه هوا طوفانیه.
‫ولی آدما تو این طوفان می‌میرن، ‫و با این درشکه در معرضش هستید، استر.
‫بدون حفاظ.
‫فقط حواست باشه ‫توماس و جیکوب بیرون نرن.
‫تر و تمیز باشن. ‫درز و شکاف‌های خونه رو بگیر.
‫بازم گرد و خاک میاد تو.
‫عجیب‌ترین جاها خاک گرفته.
‫دیشب خواب دیدم...
‫یکسره سرفه می‌کرد.
‫منم یه دستمال برداشتم ‫و فرو کردم تو دهنش.
‫چندین بار.
‫ببخشید.
‫باید پسرهام رو از اینجا ببرم.
‫آروم باش. آروم.
‫دخترها، ریسمان رو بگیرید ‫وگرنه تو گرد و خاک گم می‌شید.
‫اُلی کجاست؟
‫نمی‌بینمش.
‫بابام رو می‌خوام.
‫می‌دونم.
‫اصلاً کجا رفته؟
‫- داره پل می‌سازه. ‫- آره.
‫یه فکری دارم.
‫یه خط
‫برای هر روزی که بابا نیست.
‫از چی ترسیدی؟
‫اون مرد...
‫که بیرونه.
‫کدوم مرد؟
‫همین جا بمونید.
‫مامان، نرو بیرون.
‫مرد خاکستری؟
‫با این کتاب ترسوندیش، رُز.
‫مگه نگفتم بندازش دور؟
‫چرا.
‫این باید جلوی گرد و خاک رو بگیره، خب؟
‫اون مرد چی؟
‫ولگردی که ناپدید شده.
‫کسی بیرون خونه نیست.
‫می‌فهمی؟
‫این داستان...
‫واقعی نیست.
‫چرا.
‫مثل یه رویا
‫در طول روز.
‫اینو می‌برم.
‫میشه درباره‌ی گندم حرف بزنی؟
همون سال اول که کاشتیم‌شون، حسابی رشد کردن،
‫وقتی باد می‌وزید، ‫مثل دریا موج می‌زدن.
‫و یه روز بین گندم‌های بلند ‫قایم موشک بازی کردیم.
‫زود باش.
‫بجنب.
‫بین‌ گندم‌ها قایم می‌شدین، ‫و من نمی‌دیدم‌تون.
‫ولی همیشه صدای خنده‌هاتوت رو می‌شنیدم.
‫یه روز بی‌نقص بود.
‫شب بخیر.
‫مامان، پاشو!
‫چیه؟ چی شده؟
‫اُلی راست می‌گفت. یکی بیرونه.
‫می‌بینی؟
‫همین جا صبر کنید.
‫جیکوب ـه.
‫پسر استر.
‫حتماً درشکه تو طوفان چپ کرده.
‫استر کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫توماس تنها زیر درشکه قایم شده بود،
‫اونقدر ترسیده بود که به زور کشیدمش بیرون.
‫احتمالاً وقتی رفته دنبال جیکوب بگرده ‫اونجا گذاشتتش.
‫مشیت الهی رو می‌بینید.
‫روزی‌دهنده داناییه.
‫فقط باید ایمانت رو حفظ کنی.
‫ایمان به اینکه برای جیکوب حکمت و نقشه داشته.
‫نقشه‌ای که از درک و فهم ما خیلی مهم‌تره.
‫به گمونم بعضی چیزا از کنترل ما خارجه.
‫بعضیی چیزا نیست.
‫نمیشه همه چی رو واگذار کرد به خدا،
‫که حکمت خداوند بوده وگرنه می‌میرن.
‫همگی اینجا دفن می‌شیم.
‫به نظر من که این خودبزرگ‌بینی ـه.
‫بهتر از خاک کردن بچه‌هامونه.
‫سعی کردم از اینجا برم.
‫تو طوفان.
‫نمی‌تونم وضع هوا رو عوض کنم، مارگارت.
‫نمی‌تونم بارونیش کنم.
‫چه خاکی تو سرم بریزم؟
‫جارو بکشی بد نیست.
‫سر و مر و گنده‌س.
‫خون‌دماغ شد.
‫بند نمی‌اومد.
‫هوا خشکه.
‫به گمونم علتش همینه.
‫گمان می‌کنید؟
‫بعد از جریان اُلی و ایدا، من...
‫نگرانم.
‫ایدا هم خون‌دماغ می‌شد.
‫استر گفت گرد و خاک باعث بیماری توماس شده.
‫هوا.
‫ماسک فروشی دارم.
‫ممکنه موثر باشه.
‫قرص خواب که می‌خورید؟
‫خب، یه توصیه بهتون بکنم؟
‫تا حد امکان درزها رو بپوشونید و ماسک بزنید.
‫آروم باشید.
‫مامان، بیداری؟
‫ما نباید تو اتاق شما بخوابیم.
‫فقط به اندازه‌ی پوشوندن ‫درز و سوراخ‌های یه اتاق پارچه دارم.
‫اگه باز اون طور بشی چی؟ ‫اگه دوباره بیخواب بشی؟
‫متوجه نیستی که گرد و خاک ‫از تمام سوراخ‌ها میاد تو؟
‫واسه همین پسرعمه‌ت توماس مریضه ‫و واسه همین خون دماغ شدی.
‫می‌خوام از اینجا برم. ‫برم پیش بابا.
‫وقتی بابات پول بیشتر بفرسته ‫با قطار بعدی می‌ریم.
‫قول میدم.
‫کسی نامه نداشته؟
‫وقتی نامه‌ی بعدی هنری برسه ‫از اینجا می‌ریم.
‫به گمونم خبر نداری. ‫خدمات پستی متوقف شده.
‫اونقدر شن و ماسه تلنبار شده ‫که یه قطار تو وودوارد از ریل خارج شده.
‫تمام مسافرها کشته شدن ‫جز یه الاغ که تو واگن باربری بوده.
‫به نظر میاد حالا حالا پیش خودمونی.
‫عجب.
‫خبری از اون ولگرد نیست؟
‫خب، الان همه فکر می‌کنن شاید کار پدره بوده.
‫بچه‌هاش رو کشته ‫و داستان ولگرد رو سرهم کرده.
‫همسایه‌مون گفت قبل این اتفاق ‫رفتارش عجیب بوده،
‫کلاً یه مرد متفاوت بوده.
‫بهش فکر کنید.
‫کسی اومدن و رفتن ولگرد رو ندیده.
‫لباس خوابت رو بپوش، عزیزم.
‫- مگه نگفتم در رو ببند؟ ‫- بستم.
‫اون گاو زنده نگه‌مون داشته.
‫داره از گرسنگی تلف میشه ‫و ممکن بود بلایی چیزی سرش بیاد.
‫- ممکن بود بمیره. ‫- من بستم.
‫خب، باید محکم‌تر می‌بستی. چیه؟
‫مرد خاکستری گاو رو بیرون کرده.
‫بس کن.
‫مرد خاکستری نداریم، فهمیدی؟
‫برو کارات رو تموم کن.
‫رُز.
‫یه کم کاه بریز پایین، باشه؟
‫ببخشید حرفمون شد ولی...
‫رُز!
‫تو انبار کی رو دیدی؟
‫بهت گفتم که مرد خاکستری.
‫فکر کردم گفتی واقعی نیست.
‫دلیل نمیشه کسی اون بیرون...
‫همین جا بمونید.
‫بیا بیرون وگرنه به خدا قسم ‫کل انبار رو به آتیش می‌کشم.
‫گفتم پایین بمونید.
‫می‌ترسیم.
‫برید عقب، دخترها.
‫تو کی هستی؟
‫برادر والِس گریدی هستم.
‫آزارم به کسی نمی‌رسه، خانم.
‫فقط یه سرپناه لازم داشتم.
‫هنری گفت شما یه انبار دارید.
‫هنری؟
‫مگه کتش رو نمی‌بینید تنمه؟
‫کُشتیش؟
‫معلومه که نه، خانم. من مرد خدام.
‫در مسیرم به غرب برای کار توقف کردم
‫و برادر هنری اینو بهم داد،
‫و ازم خواست به شما سر بزنم.
‫چرا در نزدی؟
‫به محض سرپا شدن ‫قصد داشتم همین کار رو بکنم، خانم.
‫به‌خاطر پای چلاقم تو طوفان گیر کردم.
‫گفتم خیلی ناخوش‌احوالم.
‫نمی‌خواستم دخترها، و شما رو بترسونم.
‫رُز هستی، درسته؟
‫و شما هم مارگارت هستید.
‫آخه هنری بهم می‌گفت.
‫با تعطیلی قطارها، پست خیلی کُند پیش میره.
‫باید بری. همین حالا.
‫می‌تونم خرجم رو بدم. ‫این روزها مردم به کلام خداوند نیازمندن.
‫- مردم به بارون نیاز دارن. ‫- با دعا کردن بارون میاد، خانم.
‫برو بیرون! برو!
‫فقط اینکه گاوتون داره از گرسنگی تلف میشه، ‫که یعنی شما قراره به این سرنوشت دچار بشید.
‫درست میگم؟
‫شیرش خشک شده. ‫می‌تونم دوباره سرپاش کنم.
‫- باشه. چیزی نیست. چیزی نیست. ‫- وای، عزیزم.
‫خوبی.
‫مامان، کمک.
‫نفس بکش. نفس بکش.
‫جلو نیا.
‫- خانم می‌تونم کمک کنم... ‫- مامان.
‫ولی باید لمسش کنم.
‫چرا؟
‫دستان من
‫شفابخشه. حقیقت رو میگم.
‫حتی اگه باور نکنید، چه ضرری داره؟
‫مارگارت.
‫مامان، کمکم کن!
‫ولش کن.
‫ولش کن!
‫چی کارش کردی؟
‫مامان.
‫خونریزی بند اومد.
‫من میرم. میرم.
‫باید استراحت کنم.
‫گفتی می‌تونی کاری کنی ‫که گاومون شیر بده.
‫چطوری؟
‫علف‌های هرز به سرعت آب رو جذب می‌کنن. ‫خوراک زیادی تولید می‌کنن.
‫با این می‌خوابم ‫و بلدم چطور ازش استفاده کنم.
‫فهمیدی؟
‫اگه بذارم اینجا بمونی مردم حرف در میارن.
‫می‌تونم یه مدت آفتابی نشم.
‫تو انبار می‌مونم.
‫شفام داد؟
‫نمی‌دونم.
‫رُز!
‫ازت متنفرم، مارگارت.
‫چه دستان هنرمندی داری.
‫خونه‌ی رویاهامونه.
‫این هفته نیومدی کلیسا، مارگارت.
‫نگرانت شدیم.
‫مامان، توماسه اومده.
‫استر کجاست؟ ‫چطور تنهایی اومده اینجا؟
‫طفلکی
‫بردی، برو دنبال کلانتر.
‫خیلی غم‌انگیزه.
‫مراقبش نیست، مارگارت.
‫شاید چون داغداره این طوره
‫یا یه مشکل جدّی‌تر داره.
‫استر. مارگارت هستم.
‫استر؟
‫یادته وقتی ایدا فوت کرد؟
‫واسه یه مدت طولانی فکر می‌کردم ‫ممکنه برم پیشش.
‫ولی باید به فکر اون یکی بچه‌ت باشی.
‫صحت و سلامتش.
‫یه مرد... مراقبشه.
‫یا خواب دیدم؟
‫یه کم آب بخور.
‫یه جرعه.
‫چند وقته اینجا دراز کشیدی؟
‫وضعش خرابه.
‫مطمئنی؟
‫دوست داشتم توماس رو ببرم، ‫ولی نمی‌تونیم شکمش رو سیر کنیم.
‫همراهم بیا، توماس. آره.
‫مارگارت.
‫ممنون. ممنون که بهم سر زدی.
‫چیزی نیست. باید از خودت مراقبت کنی.
‫جه خبره؟
‫فقط برای یه مدت کوتاه، استر.
‫چی واسه یه مدت کوتاه؟
‫تا وقتی سرپا بشی.
‫می‌بریدش؟ کجا می‌بریدش؟
‫من نمی‌ذارم... هی. ‫به لحظه صبر کنید.
‫اون پسر منه. ‫تنها چیزیه که برام مونده.
‫می‌دونی، با من هیچ فرقی نداری. ‫می‌دونی؟
‫با من هیچ فرقی نداری. ‫همیشه فکر می‌کردی فرق داشتی.
‫درست مثل منی، می‌شنوی؟
‫نشونت میدم چه حسی داره.
‫منو ببین. دقیقاً مثل منی.
‫منو می‌بینی؟
‫مثل من میشی. حالا می‌بینی. ‫تاسف می‌خوری.
‫بچه‌م رو ازم نگیر.
‫«هر زمان که در سختی‌های گوناگون ‫قرار می‌گیری شادی‌هایت را بشمار،
‫بدان که با آزمایش ایمانت صبور خواهی شد.»
‫جمله قشنگی بود.
‫مال خودته؟
‫مادرم می‌گفت.
‫به‌خاطر مادرت کشیش شدی؟
‫یه دلیلش اون بود.
‫بابام موعظه‌گر بود. ‫بهم گفت موهبت داری.
‫تمام خواهرام دارن. چهارتا خواهر دارم.
‫الان کجان؟
‫دو تاشون تگزاس هستن، ‫و وقتی به عنوان مبلغ مذهبی رفته بودم سفر
‫بقیه‌شون رو مخملک از پای در آورد.
‫اُلی هم مخملک گرفت. و ایدا.
‫وقتی قرنطینه شده بودن، ‫ایدا مدام اسم منو صدا می‌زد.
‫اونقدر به دری که باعث جدایی‌مون شد ‫چنگ انداختم که ناخن‌هام کَنده شدن.
‫جدایی موقت بار سنگینی ‫تو زندگی مادی‌مون حساب میشه.
‫ولی تجدید دیدارمون تا ابد به طول می‌انجامد.
‫اعتقاد داری؟
‫مجبورم.
‫چاره‌ای ندارم.
‫دخترات خوش‌شانس که تو مادرشونی.
‫این طور فکر نمی‌کنی؟
‫بعد از ایدا، اصلاً خواب به چشمم نمی‌اومد.
‫و یه کاراهایی می‌کردم.
‫امروز نامه نداریم. ‫ولی نامه‌رسان گفت قراره گرد و خاک بشه.
‫خدای بزرگ، سپاسگزارم.
‫بابتِ مهربانی خانواده بلـوم ‫از تو سپاسگزارم.
‫تو ما را از طریق برادر هنری آشنا کردی و ‫حالا، من تا ابد سپاسگزارم.
‫بابتِ سلامتی روزافزون رُز ‫از تو سپاسگزارم؛
‫و درخواست می‌کنیم که اُلی کوچولو را ‫در دامان عشق و محبتِ خود قرار دهی.
‫به‌یادِ یکی از آیه‌هایی افتادم ‫که پدرم بهم یاد داده بود.
‫« نه از گناه خودش بود و نه از والدینش،
‫علت آنست که خدا می‌خواهد قدرت شفابخش ‫خود را اکنون از طریق او نشان دهد. »
‫بابت این غذا سپاسگزاریم.
‫و منم به‌خاطر این سپاسگزارم.
‫امروز اومد؟
‫بابایی فرستاده؟
‫- عزیزم نامه‌ی... ‫- یعنی چی نوشته؟
‫بس‌کن!
‫- رُز! ‫- آخه خب...
‫هی...
‫«دخترانِ عزیزم...
‫اولین آرزوی من اینه که بتونید...
‫بخونید.
‫بتونید دست‌خط خرچنگ‌قورباغه‌ای ‫من رو بخونید.
‫آرزوی دومم اینه که وقتی این علف‌ها ‫به دست‌تون می‌رسن،
‫همچنان سبز و درخشان باشند.
‫وقتی که داشتم می‌چیدم‌شون،
‫در درخشـان‌ترین حالتِ خودشون بودن.
‫ادامه‌ی نامه مخصوصِ مادرتونه عزیزای دلم.
‫بده‌ش بیاد.
‫چی پچ‌پچ می‌کنین؟
‫رُز، همین حالا.
‫از دخترم فاصله بگیر.
‫از نظرم اصلاً فکر خوبی نیست.
‫تو کی هستی؟
‫رُز، نامه رو با صدای بلند بخون.
‫«مارگارت، من خوبم. ‫اما کت‌ام رو دزدیدن.
‫همراه نامه، پول و آب‌نبات‌هایی ‫که برای دخترها خریده بودم.
‫یه کشیش اومد این‌جا و ‫درخواست کرد که شب رو بمونه.
‫روز بعد، هم‌اتاقی‌ام رفت ناهار بخوره ‫و برگرده اما هیچ خبری ازش نشد.
‫وقتی که پیداش کردم، سرش مثل یه تخم‌مرغ ‫شکسته شده بود و خبری از چکمه‌هاش نبود.
‫کسی هم از اون کشیش خبر نداره. ‫انگار که یهو دود شد رفت توی هوا.»
‫من نمی‌خوام اذیت‌تون کنم.
‫- پول‌ها کجاست؟ ‫- خرج شدن.
‫پول‌های تو کجـان؟
‫خرج شدن. دخترم رو ول کن.
‫قبوله. به شرطی که ‫اون نامه رو بهم بدی.
‫بهتره عجله نکنیم.
‫ببینیم نظرِ کلانتر چیه!
‫اگه من نبودم از گُشنگی تلف می‌شدین.
‫اگه نبودی، اولین نامه‌ی همسرم ‫به دستمون می‌رسید.
‫می‌تونستیم از این‌جا بریم.
‫«همیشه مهمان‌‌نواز باشید، زیرا بعضی‌ها
‫با چنین كاری، بی‌آنكه خود ‫بدانند، از فرشتگان پذیرایی كردند»
‫- فرشتـه؟ ‫- من دخترت رو نجات دادم. مگه نه؟
‫دوست داشتی خوب نمی‌شد؟
‫همونطوری می‌موند!
‫نجات‌ش دادی؟ تو یه حق‌بازِ دروغ‌گویی!
‫اون پدر کشیش‌ات هم ‫مثل خودت حقه‌باز بود؟
‫پدرم اگر این‌جا بود از شما ‫خیلی خوشش می‌اومد.
‫گورت رو گم کن!
‫منم اگه جاتون بودم می‌ترسیدم...
‫این‌جا تنهایـد و کسی رو ندارید.
‫نمی‌دونید کِی کسی میاد پیش‌تون ‫و بهتون سر می‌زنه.
‫چندتا قفل و ریسمان...
‫نمی‌تونه جلویِ من رو بگیره.
‫نمی‌تونه جلوی «مرد خاکستری» رو بگیره.
‫بزودی می‌بینم‌تون.
‫مامانی؟
‫اُلی؟
‫تو بودی حرف زدی؟
‫این‌جا چیکار می‌کنی استر؟
‫تو هم به سرنوشت من دچار می‌شی.
‫خودت می‌بینی.
‫خاکسترش رو تنفس می‌کنی و مجبورت می‌کنه ‫کارهای وحشتناکی انجام بدی.
‫مامان؟ مامان؟ مامان؟
‫تا صبح این بیرون بودی؟
‫[ مرد خاکستری ] ‫[ از هر درزی میاد تو؛ خاکسترش رو تنفس می‌کنی ‫و مجبورت می‌کنه کارهای وحشتناکی انجام بدی ]
‫مارگارت.
‫نمی‌شه جلوش رو گرفت!
‫مامان! نجات‌مون بده!
‫مامان؟ مامانی؟ مامان؟
‫در رو باز کنید! ‫خواهش می‌کنم در رو باز کن.
‫- مامان! ‫- اون داخلـه اتاقه؟
‫نجات‌مون بده.
‫مامانی!
‫برین بیرون. زود باشین.
‫چراغ از دست‌ت افتاد؟
‫نه. کار والس‌ـه.
‫چطوری این‌کارو می‌کنه؟
‫تمامِ شب بیدار بودم.
‫همه‌ی درها هنوز قفل‌ان.
‫شاید اصلاً از در نمیاد داخل...
‫منظورت چیه مامان؟
‫باید زیر در رو می‌پوشوندم.
‫اما مامان؛ مردِ خاکستری ‫فقط یه قصه‌ست. خودت گفتی.
‫من اون کتاب رو دادم به والس.
‫ولی اون تو رو درمان کرد.
‫درسته؟
‫درحالی که تمامی درها قفل بودن و من ‫داشتم نگهبانی می‌دادم، وارد خونه‌مون شد.
‫اون دقیقاً همین رو می‌خواد!
‫برو پیشِ خواهرت.
‫با یه پارچه زیر در رو بپوشون ‫و بیرون نیاین!
‫سلام.
‫می‌بینم که حالت خوب شده.
‫این‌جا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم معذرت خواهی کنم مارگارت.
‫افکاری که توی ذهنم می‌گذشت ‫و حرف‌هایی بهت زدم. واقعاً متاسفم.
‫ما یه خانواده‌ایم.
‫می‌شه همه‌چی رو فراموش کنیم ‫و از نو شروع کنیم؟ دلم براتون تنگ شده.
‫دلم برای دخترها تنگ شده و...
‫خب، می‌دونی...
‫مردم یکم نگران شدن.
‫مدتی می‌شه که اصلاً تو رو ندیدن.
‫با همچین نور کَمی خیلی سخته...
‫اما نفس کشیدن خیلی راحت‌تره.
‫از نظرم خیلی خوب می‌شه ‫اگه بیشتر برین بیرون.
‫آدم وقتی تنهاست بیشتر از هر ‫زمانی با خودش فکر و خیال می‌کنه.
‫بد نیست یکم از این‌جا فاصله بگیری ‫و به‌خودت استراحت بدی.
‫می‌دونی، منم جدیداً بیشتر می‌رم بیرون.
‫یه کشیش داره کمکم می‌کنه ‫تا حالم بهتر بشه و راهم رو پیدا کنم.
‫چندباری رفتم پیش توماس...
‫مارگارت؟
‫می‌تونی با مهمونی رقصِ امشب شروع کنی.
‫اصلاً حس خوبی نداره که مردم دائم ‫پشت سرت حرف بزنن. از من بشنو.
‫بهتره بهشون نشون بدی حالت خوبه.
‫حق با توئه.
‫باید بیشتر بریم بیرون.
‫آره.
‫واقعاً داریم می‌ریم مهمونی رقص؟
‫استر گفت مردم روستا نگران‌مون شدن، پس...
‫می‌ریم که نشون بدیم حالمون ‫خوبه و برمی‌گردیم.
‫خب حتماً کلانتر بـل هم اون‌جاست.
‫می‌تونیم قضیه والس رو براش تعریف کنیم،
‫این‌که اخیراً چه اتفاق‌هایی افتاده...
‫بدونِ نامه‌ی پدرتون...
‫اگه کلانتر به‌چیزی شک کنه...
‫شما دوتا رو از من جدا می‌کنه. ‫قول بده در این‌باره هیچ حرفی نمی‌زنی.
‫خیلی قشنگه!
چون دختر خوشگلی ‫مثل تو پوشیدتـش.
‫بیرون نری‌ها.
‫ما که خوبیم خداروشکر. شما چی؟
‫رُز؟
‫نمی‌تونم نفس بکشم.
‫مامان؟
‫مامان، مامان! بس کن!
‫چت شده؟
‫داشتی گریه می‌کردی. خفه می‌شدی ‫نمی‌تونستی نفس بکشی.
‫نه، داشتم می‌خندیدم.
‫پاره شده.
‫فکر کنم نریم بهتره.
‫بدون اون لباس هم خیلی خوشگلی!
‫موضوع فقط لباس نیست.
‫داری چیکار...
‫بس کن!
‫چیزی نیست رُز.
‫بابایی بزودی میاد خونه ‫و همه‌چی رو درست می‌کنیم.
‫تا اون موقع، باید به مردم نشون بدیم ‫اوضاع روبه‌راهه و هیچ مشکلی نیست.
‫مارگارت، خداروشکر حالتون خیلی خوبه!
‫بله خیلی بهتریم. ممنونم.
‫با اجازه.
‫- آره، دقیقاً. ‫- مارگارت!
‫دوست داری یکم برقصیم؟
‫- مارگارت؟ ‫- چیـه؟
‫تو...
‫خدای من.
‫یه خراشِ کوچیکه...
‫پامه، چیز خاصی نیست.
‫لطفاً ادامه بدید.
‫ببخشید. عذر می‌خوام.
‫با این یارو چیکار می‌کنی؟
‫ریورنـد شاو رو می‌گی؟
‫ببخشید.
‫نمی‌خواستم دخترها مهمونی ‫رقص رو از دست بدن؛
‫اما این زخم باعث شده سرگیجه بگیرم.
‫مارگارت!
‫چرا بعداً یه‌سر نمیای پیش درمان‌گری که بهت گفتم؟
‫درمان‌گر؟
‫آره.
‫منظورت والس‌ـه.
‫نه.
‫اسمش «اورت لی»ـه.
‫واقعاً آدم خوبیه. ‫من رو سر عقل آورد.
‫حتی تو کارهای خونه بهم کمک می‌کنه ‫و این رو برام گرفته.
‫برام مهم نیست اسمش چیه...
‫این همون مردیه که توی اتاق زیرشیروانی ‫ما قایم شده بود؛ آقای کلانتر.
‫اون ما رو تهدید کرد.
‫مارگارت،
‫این غیرممکنه.
‫تو یه قاتل رو توی خونه‌ت راه دادی!
‫هنری برام نامه فرستاد. ‫این درمان‌گری که می‌گی یکی از هم‌اتاقی‌های...
‫نه...اون داره راست می‌گه.
‫منم دیدمش. ‫تهدید کرد که دوباره میاد سراغ‌مون.
‫دیدین؟
‫اون اهلِ این دنیا نیست.
‫اون...
‫یواشکی میاد توی خونه‌مون، ‫شب‌ها وسایل رو جابه‌جا می‌کنه،
‫می‌خواد به دخترها آسیب بزنه.
‫از درهای قفل و پنجره‌های بسته عبور می‌کنه.
‫مثل خاکستر توی هوا معلق می‌شه.
‫- از هر درزی که پیدا کنه، میاد تو. ‫- مامان کافیه. خواهش می‌کنم.
‫خاکسترش رو تنفس می‌کنی.
‫و مجبورت می‌کنه کارهای وحشتناکی انجام بدی.
‫الان دارن پشت‌م حرف می‌زنن.
‫با خودشون می‌گن من...
‫من...
‫اما منم گفتم که دیدمش.
‫اصلاً مهم نیست.
با اون وضعیت داغون من حرفمون رو باور نمی‌کنن.
‫مامان؟
‫مامان!
‫کار کی بود؟
‫خودت.
‫کِی؟
رفت توی جلدم؟
‫اشکالی نداره.
‫صبرکن. صبرکن.
‫تو هم شنیدیش درسته؟
‫آره.
‫شاید یکی اومده می‌خواد حال‌مون رو بپرسه!
‫ماسک‌هاتون رو بزنید. به محض این‌که رفتم ‫بیرون زیر در رو با یه تیکه پارچه بپوشون.
‫مارگارت!
‫والس!
‫مارگارت.
‫من این‌جام مارگارت.
‫مارگارت.
‫من این‌جام مارگارت.
‫تو هم به سرنوشت من دچار می‌شی.
‫مارگارت!
‫- من این‌جام مارگارت. ‫- مارگارت.
‫مردم دارن پشت سرت...
‫حرف می‌زنن.
‫مامان!
‫چی شده؟ والس بود؟
‫آره اما غیب‌ش زد.
یعنی چی؟
‫درست مثل کتاب.
‫اون توی هواست رُز.
‫ممکنه هرجایی باشه!
‫برو داخل. همین الان.
‫مامان؟
‫والس؟
‫ایدا، من رو ببخش.
‫من رو ببخش.
‫خواهش می‌کنم بذار بیام داخل.
‫خواهش می‌کنم.
‫- مامان؟ ‫- ببخشید.
‫ببخشید!
‫مامان؟
‫خوابیدی!
‫خودتی!
‫باز هم داری توی خواب راه می‌ری.
‫منم!
‫رُز.
‫مامان! منم. بیدار شو.
‫- شلیک نکن. منم رُز. ‫- شلیک نکن. منم رُز.
‫- دخترت. ‫- دخترت.
‫شلیک نکن.
‫- اسلحه رو بنداز زمین. ‫- اسلحه رو بنداز زمین.
‫- مامان، من خیلی می‌ترسم. ‫- مامان، من خیلی می‌ترسم.
‫- باید به حرفم گوش کنی. ‫- باید به حرفم گوش کنی.
‫- بیدار شو. ‫- بیدار شو.
‫تو رُز نیستی!
‫مامان!
‫مامان! مامان! مامان!
‫- مامان... ‫- مامان...
‫رُز، این بیرون چیکار می‌کنی؟
‫مردِ خاکستری هیچ‌کاری با ما نداره.
‫از چی صحبت می‌کنی؟
‫کار خودته!
‫دوباره داری توی خواب راه می‌ری!
‫خودت صندلی‌ها رو جابه‌جا کردی ‫و تخت رو آتیش زدی.
‫به هیچ عنوان درمورد این موضوعِ ‫توی خواب راه رفتن حرفی نزن.
‫به هیچکس چیزی نگو!
‫مامان، چرا اینطوری می‌کنی؟
‫چرا؟
‫تا ازتون محافظت کنم.
‫اگه اینطوریه باید همون ‫اول از این‌جا می‌رفتیم.
‫- من فقط می‌خواستم همه‌مون کنار هم باشیم. ‫- مامان...
‫تو، من...
‫و خواهرهات.
‫ایدا مُرده!
‫واقعاً نمی‌فهمی؟
‫شما دخترهای من هستین.
‫تکه‌هایی از وجودِ من.
‫- تکه‌زخم‌هایی که هیچوقت خوب نمی‌شن. ‫- مامان، داری می‌ترسونی‌م.
‫درد تو، درد منـه.
‫من الان توی اون قبرم...
‫زیر اون خاک، کنارِ خواهرت، ‫دارم خفه می‌شم.
‫و دست به هر کاری می‌زنم،
‫هرکاری می‌کنم تا از هم جدا نشیم،
‫تا همه‌مون کنارِ هم باشیم.
‫رُز.
‫اُلی!
بس کن!
‫اون مامان نیست!
‫مرد خاکستری رفته توی جلدش.
‫داری دروغ می‌گی!
‫عمه استر؟
‫دیگه خیلی دیـره!
‫هیچ راهِ فراری نیست رُز.
‫ولش کن!
‫مامان!
‫هیچ والسی درکار نیست.
‫تو عمه استر رو کُشتی!
‫داری خواهرت رو اذیت می‌کنی رُز!
‫ولش کن.
‫کمک!
‫می‌خوان ببرن‌تون!
‫خواهش می‌کنم. ‫می‌خوان شما رو از این‌جا ببرن.
‫سلام عزیزدلم.
‫مامانی کجاست؟
‫رُز، حالت خوبه؟
‫مامان حالش خوب نیست.
‫رُز...
‫خیلی‌خب...
‫بیرون منتظر باشین.
‫نگران نباش.
‫فقط می‌خوایم یکم صحبت کنیم. باشه؟
‫نمی‌دونم این دختر چش شده...
‫به‌خاطر گرگ‌هاست...
‫ازش استفاده کردی؟
‫می‌دونی که همیشه این دور و ورـن...
‫استر نیومد پیش‌تون؟
‫گفت قراره بیاد بهتون سر بزنه.
‫امیدوارم توی طوفان گم نشده باشه.
‫مارگارت، دخترها ترسیده به‌نظر میان.
‫شاید فقط کلافه شدن.
‫احتمالاً با خودم ببرم‌شون.
‫تا وقتی که هنری برگرده...
‫هی، آروم باش...
‫هی، هی، هی
‫هی، هی...
‫مارگارت، چند روز بیشتر نیست ‫فقط چند روزـه!
‫تو کارـت عالی بود. کارـت حرف نداشت.
‫همین‌جا بمون.
‫اون‌جا رو نگاه نکن.
‫من رو اعدام می‌کنن رُز.
‫اما یه راهی هست...
‫یه راهی که همه‌مون ‫بتونیم پیش هم بمونیم.
‫دیدار دوباره‌ای که تا ابد ادامه خواهد داشت.
‫مثل هر شب دیگه‌ای می‌خوابیم،
‫اما این‌بار طولانی‌تر.
‫خواهش می‌کنم، نه.
‫عزیزم، نگو نه.
‫چاره دیگه‌ای نداریم.
‫عادیه که بترسی...
‫چیزی نیست. بیا این‌جا.
‫بیا ببینم.
‫واقعاً متاسفم...
‫بابت همه‌چی متاسفم رُز.
‫می‌دونی که چقدر شما دو تا رو دوست دارم.
‫من واقعاً خسته شدم مامان.
‫بیا همه‌مون بریم پیشِ ایدا.
‫می‌شه اول داستانِ گندم‌ها ‫رو برام تعریف کنی؟
‫آره.
‫همون سالِ اول، حسابی رشد کردن.
‫اونقدری قد کشیده بودن که ‫تا سینه‌ی آدم می‌رسید.
‫وقتی باد می‌وزید، گندم‌ها مثل دریا موج می‌زدن.
‫و ما ساعت‌ها توی مزرعه بازی می‌کردیم.
‫همه‌مون با هم.
‫می‌شه قرص‌ها رو با هلو ‫قاطی کنیم و بخوریم؟
‫فکر خیلی خوبیه!
‫اُلی!
‫مامان!
‫سعی کردم جلوش رو بگیرم، ‫اما ترسید و فرار کرد.
‫نباید جایی بره!
‫نکنه یه‌وقت غرق بشه!
‫خواهش می‌کنم.
‫کجاست؟
‫ببخشید.
‫- چیه؟ ‫- چمن!