‫هی
‫بعضی وقتا
‫بیا با هم یه چیزی بخوریم
‫لطفا
‫بذار این خانواده مثل قدیما باشه
‫بیا برگردیم به اون روزا
‫سایوری...
‫[ خانه سایوری ]
‫مامان بزرگ، وقت پیاده شدنه، محکم بگیر.
‫نوریو، چرا جلوی خونه رویاییت ‫خمیازه می کشی؟
‫ببخشید، قبلا اینجا بودم.
‫ولی این خونه رو ندیدی، درسته؟
‫اینجا چیه؟
‫ولی اینجا یه کم قدیمی و داغونه.
‫کیکو، میدونی بازسازی اینجا ‫چقدر خرج داره؟
‫تا وقتی اتاق خودم رو داشته باشم، ‫همه چی راحت تره برای حرف زدن.
‫نظرت چیه؟
‫عالیه.
‫شون، نگاه کن، ‫فوق العاده نیست؟
‫اوف، من می خوام با همسرم زندگی کنم.
‫با یه غریبه زندگی نمی کنم.
‫داری درباره من حرف می زنی؟
‫تو کیکویی، درسته؟
‫نه، من کیکوم.
‫آه، چرا تعجب کردی؟
‫نگران نباش، همسر، ‫منم اینجا زندگی می کنم.
‫جدی؟
‫- من کیکوام، ‫- نگران نباش.
‫همه با هم زندگی می کنیم.
‫شون، بیا بریم.
‫بچه ها، نگاه کنید.
‫به بهشت «خونه رویایی» خوش اومدید.
‫- امروز روز تمیز کردن جهنمه؟ ‫- این چه حرفیه؟
‫حالا من اتاق خودم رو دارم.
‫واقعا حسودیم میشه ‫به داشتن فضای خودت.
‫شما بچه ها کاملا ‫تو اتاق طبقه بالا
‫جا میشید؛ منظره اش فوق العاده هست.
‫راست میگی.
‫مشکلی نیست، بیاید تو.
‫اتاق مامان و بابا اونجاست.
‫چمدونا امروز بعدازظهر میرسن.
‫گفتم چمدونا امروز بعدازظهر میرسن.
‫مگه عالی نیست؟
‫شون، چی شده؟
‫داداش.
‫بله.
‫اینجا یه کم ترسناکه.
‫خب، خیلی تاریکه؛ فقط چراغا رو روشن کن.
‫وای نه.
‫لامپو عوض می کنم، بیا بریم.
‫بیا، بیا.
‫اتاق ما
‫شون، زود بیا اینجا، نگاه کن!
‫اتاقمون محشره!
‫جدی؟
‫اون چیه؟
‫شبیه یه مخزن آبه یا یه چیزی تو این مایه ها.
‫- بیا، مرتبش کنیم. ‫- باشه.
‫- عزیزم، خوبه که میز ناهارخوری اول رسید. ‫- آره.
‫میز ناهارخوری جاییه که خانواده ‫دورش جمع میشن؛ باید اول میرسید.
‫نوریو، شون، اتاق جدید رو دوست دارید؟
‫دوستش دارم.
‫می تونیم برگردیم به آپارتمان قدیمیمون؟
‫بابا، حالا قسمت سختش میرسه.
‫اینجا نسبت به آپارتمان تنگ ‫و قدیمیمون بزرگ تره.
‫مگه بزرگ تر بودن اینجا بهتر نیست؟
‫آره، باید از آکیو تشکر کنیم.
‫اون بهمون کمک کرد که از زندگی دونفره
‫به این خونه پرجنب وجوش برسیم.
‫واقعا خوشحالم.
‫بابا، تو خوشحالی؟ خیلی خوبه!
‫- داری گریه می کنی؟ ‫- گریه نمی کنم.
‫تعجب کردم.
‫عزیزم، زود غذا بخور، وگرنه نودلا نرم می شن.
‫خیلی خوشمزه ست! همه بیاید غذا بخورید!
‫مامان بزرگ قبلا خیلی ترسناک بود.
‫هیچ وقت نفهمیدم واقعا از چی عصبانیه.
‫صبح زود صدام می کرد ‫که تای چی تمرین کنیم.
‫تای چی واقعا کابوس بود...
‫میگفت نوریو استعداد داره ‫و باید مهارتاشو به ارث ببره.
‫واقعا ممنونم که بابا جلوی این کارو گرفت.
‫- آره، اون موقع بود که بابا بالاخره اقتدارشو نشون داد. ‫- دقیقا.
‫جدی؟
‫سلام، من کامیکی ام.
‫کامیون رسید؟ باشه، دارم میام.
‫به من کاری نداشته باشید، غذا بخورید.
‫بیاین غذا خوردنو ادامه بدیم.
‫شون، بیا اینجا!
‫همه چیز پوشیده شده.
‫خوبه.
‫وای، چقدر قشنگه!
‫از این به بعد هر روز می تونی ببینیش. ‫عالی نیست؟
‫نه هر روز. بعضی وقتا هوا خوب نیست.
‫باشه، بریم بخوابیم.
‫صبح بخیر.
‫آه...
‫نه، آبجی، امکان نداره.
‫از تمیز کردن خسته شدی؟
‫فکر کنم.
‫منم یه کم زیادی به خودم فشار آوردم.
‫اگه یهو غش کنی، دردسر میشه.
‫مشکلی نیست.
‫بیمه عمرم برای قسطای خونه کافیه.
‫ما خرج زندگی هم لازم داریم.
‫حرفتو قبول دارم. ‫باید حسابی کار کنم و پول جمع کنم.
‫- دارم میرم. ‫- مواظب باش تو راه.
‫شون.
‫من اینجارو یه خونه شاد می کنم.
‫- شنیدی؟ ‫- حواست باشه.
‫این کارو نکن.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر. داریم میریم.
‫این شعر کلاً دو تا سؤال می پرسه.
‫یکی اینکه شادی کجاست؟
‫یکی دیگه اینکه شادی چیه؟
‫متأسفانه این شعر جوابی ‫برای این دو تا سوال نداره.
‫- کامیکی ‫- بله، بله!
‫امتحانا سال دیگه هست.
‫بله، واقعا متأسفم...
‫نه، لبخندا فرق دارن.
‫اگه بخوایم از لبخند حرف بزنیم، ‫مال من بهتره.
‫- اون به اندازه کافی منصف نیست ‫- خیلی منصفه.
‫کامیکی
‫تو...
‫ببخشید، من سومیدام از کلاس دوم.
‫سومیدا.
‫تا حالا باهم حرف نزدیم.
‫منم همین فکر رو کردم.
‫آره، خب...
‫کامیکی اخیراً چیزی شده؟
‫چون خیلی خسته به نظر میای.
‫آه، آره.
‫اسباب کشی کردم.
‫- دیروز اسباب کشی کردم ‫- چه جور جاییه؟
‫یه خونه قدیمی و مستقل.
‫خونه قدیمی، هوم؟
‫فهمیدم.
‫باید مراقب باشی.
‫داداش، باید برم دستشویی.
‫داداش.
‫آبجی.
‫شون
‫شون، چی شده؟ خوبی؟
‫آبجی، چی کار کردی؟
‫آبجی
‫هی
‫آبجی
‫شون، کیکو
‫چی شده؟
‫زود باش، بده به من.
‫- همه چیز روبراهه؟ ‫- کیکو، زود یه چیزی بیار پاک کنیم.
‫جایی دیگه درد می کنه؟
‫شون، خوبی؟
‫باید برن بیمارستان.
‫من میرم ماشینو بیارم، تو آماده شو.
‫باشه.
‫جای دیگه ای درد می کنه؟
‫چی شده؟
‫شون
‫شون، خوبی؟
‫تو فقط داری گریه می کنی ‫ و ما نمیدونیم چطور بهت کمک کنیم.
‫شون، چی شده؟
‫شون، هنوز خوبی؟
‫ببخشید یه لحظه.
‫سلام، سومیدا.
‫کامیکی
‫داری چی میخونی؟
‫حتی اگه بدونی، زندگیت عوض نمی شه.
‫چیه؟
‫داداشم حالش خوبه.
‫خواهرت چی گفت؟
‫اون موقع حافظه شو از دست داده.
‫دکتر گفت شاید خواب گردی کرده.
‫به خاطر استرس تغییر محیط بوده.
‫کامیکی
‫بله.
‫کامیکی باید واقعا مراقب باشی.
‫ممکنه تو...
‫بتونی ارواح رو ببینی؟
‫من نمی تونم.
‫چیز شیطانی تو خونه ماست؟ ‫چیزی میدونی؟
‫فقط یه حس بدی دارم.
‫شاید تو هم چیزی حس کرده باشی.
‫آره.
‫حس می کنم یه چیزی درست نیست...
‫این حس درسته.
‫باید از اون خونه بری بیرون.
‫سلام.
‫اوه، سلام.
‫تو بچه این خانواده ای؟
‫بله.
‫هرکی اینجا میاد، خیلی زود میره.
‫تو چی؟ خوبی اینجا زندگی می کنی؟
‫آره، خوبه.
‫اگه چیز عجیبی دیدی، ‫می تونم یکی رو بهت معرفی کنم.
‫من اورا ناسوکوام، سه تا خونه اون طرف تر.
‫پس یه چیزی شده، درسته؟
‫نه، واقعا هیچی نیست.
‫اون موقع، خواهرم انگار یه هیولا بود.
‫شون، واقعا متأسفم.
‫نگفتی می خوای یه بازی بخری؟
‫- می خوام. ‫- باشه، برات می خرم.
‫عالیه!
‫اون موقع هیولا بودم؟
‫یه هیولای ناز.
‫خوب بلدی چاپلوسی کنی.
‫- منم می خوام وقتی بازی رو خریدی باهات بازی کنم. ‫- حتماً.
‫باید بیشتر استراحت کنی ‫قراره تو خونه خوب شی.
‫درسته، باید خوب بخوابی و خوب غذا بخوری.
‫خوب بخواب، خوب بخور، بازی کن - عالیه!
‫هی.
‫بازی کردن تو لیست نیست.
‫- خوبی؟ ‫- ولش کن.
‫بگیر.
‫وای خدا.
‫خوبی؟
‫کیکو، برو تو اتاقت دراز بکش.
‫کیکو.
‫همسر.
‫می تونم برم تو اتاق روبه رو؟
‫بیا این کارو کنیم.
‫هوم.
‫سکته قلبی چیه؟
‫یه جور بیماری قلبیه.
‫آکیو واقعا بدشانس بود.
‫چون تب داشت، نتونست تو مراسم ‫فارغ التحصیلی دبستانش شرکت کنه.
‫تو سفر به کیوتو،
‫به خاطر تب فقط تونستم تو هتل دراز بکشم.
‫وقتی ماساکو-سان ازدواج کرد، ‫گریه ام گرفت.
‫چون دندونم خیلی درد می کرد.
‫آره...
‫آکیو کجاست؟ اینجا نیست؟
‫آکیو، کجا رفتی؟
‫مامان بزرگ.
‫بابا دیگه مُرده.
‫تو واقعا پدر و مادر خودتو ‫نفرین کردی که بمیرن.
‫- بچه ناسپاس. ‫- مامان بزرگ، داری چی کار می کنی؟
‫ببرش تو اتاقش، ‫پتو بکش روش که خوابش ببره
‫- مامان بزرگ، بس کن. ‫- این کارو نکن، مامان بزرگ.
‫خیلی درد داره.
‫انگار برگشتم به گذشته.
‫مرگ واقعا انقدر ترسناکه؟
‫شون.
‫من به مرگ فکر نمی کنم.
‫به جاش به این فکر می کنم ‫که چطور شاد زندگی کنیم.
‫نمی تونیم به مرگ فکر کنیم؟
‫نه، منظورم این نیست.
‫به هر حال، همه مون ‫تا بمیریم باید زندگی کنیم.
‫شاد زندگی کردن بهتر نیست؟
‫آکیو این خونه رو داره.
‫اون خونه رویاییشو خرید و شاد زندگی کرد.
‫حالا نوبت ماست که شاد زندگی کنیم، درسته؟
‫آره.
‫باید شاد باشیم.
‫بوی همسرمه.
‫عزیزم، بو میده.
‫- سومیدا. ‫- ببخشید، کامیکی.
‫برای چی معذرت می خوای؟
‫خب...
‫واقعا برای بابات متأسفم.
‫آره.
‫هیچ وقت فرصت نکردم بهت بگم.
‫بعد از اینکه اسباب کشی کردی...
‫در واقع من...
‫زیاد می بینم...
‫چی میبینی؟
‫یه دختر بچه.
‫روبه روت وایستاده.
‫به نظر خیلی کینه ای میاد.
‫هنوزم اونجاست.
‫هنوز.
‫ولی...
‫بعد از ترک اون خونه، نمی تونه کاری کنه.
‫کاش من...
‫اگه واضح برات توضیح داده بودم...
‫بابات نمی مرد...
‫نون شکلاتی می خوای؟
‫شنیدم که شکر آدمو آروم می کنه.
‫آبجی، شام آماده ست.
‫اول بیا شام بخوریم.
‫شاید یهویی به نظر بیاد...
‫اگه اسباب کشی کنیم ‫حال و هوامون عوض شه چی؟
‫موافقم.
‫می تونیم مثل قبل تو یه آپارتمان زندگی کنیم.
‫البته بابابزرگ و مامان بزرگ هم ‫باهامون زندگی می کنن.
‫این کار سخته.
‫برامون سخته تو آپارتمان جا بشیم...
‫می خوای خونه ای که بابات ‫برامون گذاشته رو ول کنی؟
‫نه، فقط...
‫فکر می کنم بابا هم دلش می خواست ‫ما خوشحال باشیم.
‫درسته.
‫اون امیدوار بود که ما ‫تو «این خونه» خوشحال باشیم.
‫محلش خیلی مهم نیست، مگه نه؟
‫لطفا به احساسات بابا فکر کن. ‫من اسباب کشی نمی کنم.
‫هی، داری چی کار می کنی؟
‫چیز خنده داریه؟
‫خانومم، هیچ کس نمی خنده.
‫نوریو.
‫الان وقت خوبی برای مطرح کردن این موضوع نیست.
‫متأسفم.
‫ها؟
‫هیچی.
‫بابابزرگ.
‫بابابزرگ، داری چی کار می کنی؟ بس کن!
‫بابابزرگ.
‫بابابزرگ، این کارو نکن.
‫مامان، بابابزرگ داره عجیب رفتار می کنه.
‫- همسر پیرم ‫- بابابزرگ، بس کن.
‫همسر پیرم.
‫سلام، خانومی
‫تا حالا کجا بودی؟ ‫ژائوکسیونگ حالش خوبه؟
‫بابابزرگ.
‫- بابابزرگ ‫- شوهر پیر.
‫در واقع افتاد.
‫میرم آمبولانس خبر کنم.
‫بابابزرگ، بیدار شو.
‫بابابزرگ، بابابزرگ.
‫بابابزرگ، لطفاً بیدار شو.
‫عزیزم، غذا نمی خوری؟
‫عذاب خدا میگیرتت.
‫مدرسه نیومدی، خیلی نگرانتم.
‫لطفا اطلاعات تماست رو بذار.
‫هوم.
‫بابابزرگت...
‫بابابزرگ، اون...
‫شنیدم نارسایی قلبی بوده.
‫کمتر از یه ماه از وقتی اومدیم اینجا گذشته...
‫می تونی دستت رو بهم بدی؟
‫ببخشید، قصد پیچیدن رو نداشتم.
‫لمس کردنت باعث میشه چیزای زیادی ببینم.
‫آه، دقیقا! منم همین فکر رو می کنم.
‫- باشه ‫- واقعا می فهمم.
‫- منم همین فکر رو می کنم ‫- به هر حال.
‫- آروم باش ‫- آروم شدم!
‫دستتو بده به من.
‫چیز خنده داریه؟
‫سومیدا، خوبی؟
‫نه، به من نگاه نکن.
‫لطفا زود از اون خونه برو بیرون.
‫منم واقعا می خوام اسباب کشی کنم.
‫باید اسباب کشی کنین.
‫وگرنه... همه به دردسر می افتن.
‫آره، ببخشید که مزاحمت شدم.
‫ببخشید.
‫استاد لونگ کسونگ محشره.
‫بعد از اینکه موقعیت رو براش توضیح دادم،
‫گفت فقط هزینه رفت وآمد ‫و یه هدیه کوچیک میگیره.
‫این مشکلی نداره؟
‫باشه...
‫شون.
‫این موضوع باید راز بمونه.
‫در واقع من از یه
‫استاد خیلی ماهر خواستم ‫بیاد خونه برای جن گیری.
‫یکی شبیه یه واسطه گر.
‫به مامان گفتی؟
‫نه.
‫ولی تا یه ماه دیگه نمی تونه بیاد ‫اون موقع بهش میگم.
‫نمی تونه فوری بیاد.
‫همیشه یه راهی هست.
‫آبجی.
‫آبجی... داری چی کار می کنی؟
‫داداش...
‫داداش... داداش...
‫داداش...
‫شون.
‫داداش...
‫شون.
‫داداش...
‫شون.
‫داداش...
‫شون
‫شون، کجایی؟
‫شون
‫شون، شون
‫آبجی، شون اون...
‫آبجی
‫نوریو
‫کمکم کن... دیگه بسه.
‫آبجی، اینو نگو.
‫دیگه بسه.
‫نوریو...
‫مامان
‫خستم.
‫صبر کن... مامان
‫مامان
‫می خوام برگردم به...
‫زمانای شاد گذشته.
‫می خوام برگردم به...
‫زمانای شاد گذشته.
‫می خوام برگردم به...
‫نوریو
‫مامان بزرگ
‫این خواب نیست.
‫من کاملا بیدارم.
‫همه مُردن؟
‫آره.
‫همه...
‫همه اینا کار اونیه که بهمون زل زده بود.
‫نوریو.
‫حالا که زنده ایم چی کار می تونیم بکنیم؟
‫چی کار می تونیم بکنیم... نمیدونم.
‫نمیدونم.
‫زود فکر کن، فکر بکن
‫فکر کن چی کار می تونیم بکنیم...
‫باید به ارواح احترام بذاریم؟
‫احمق.
‫گوش کن.
‫باید اون لعنتی رو بفرستیم به جهنم.
‫انتقام میگیریم.
‫ببخشید، لطفاً راه بدید.
‫بیا بریم.
‫بیا برگردیم به خونه گمشده خودمون.
‫اول باید خونه رو تمیز کنیم.
‫خونه ات مثل بدنت می مونه.
‫باید حسابی تمیزش کنی، ‫حتی جاهای کوچیکشو.
‫پلیسای بی عرضه، ‫ما با تحقیقات همکاری کردیم.
‫ولی شما خونمونو به این روز انداختید.
‫نوریو، باید بخندی.
‫گوش کن، فقط سرزندگی ‫می تونه با اون لعنتی بجنگه.
‫خنده می تونه ارواح شیطانی ‫بی جونو پراکنده کنه.
‫فهمیدی؟
‫همیشه خونه رو تمیز نگه دار.
‫داخل و بیرونشو.
‫آره.
‫همه لامپایی که خریدیمو عوض کن.
‫خونه رو روشن و پرنور کن.
‫باشه.
‫از فردا تمرین ویژه داریم ‫برای «تقویت سرزندگی».
‫اگه مشکلی داشتی، ‫بهم زنگ بزن. من نجاتت میدم.
‫فهمیدم.
‫اول باید غذا بخوریم.
‫برای تقویت سرزندگی باید سیر باشیم.
‫سلاحمون برای شکست دادن ‫اون لعنتی چی بود؟
‫سرزندگی بود. ‫این سلاح ما آدمای زنده هست.
‫پس بیا غذا بخوریم.
‫بعدش هم بخوابیم.
‫تای چی یین و یانگ رو هماهنگ می کنه.
‫انرژی رو بین روشنایی ‫و تاریکی به جریان میندازه.
‫به این میگن سرزندگی.
‫این بهت کمک می کنه ‫یین و یانگت رو متعادل کنی.
‫یه «چی» قوی و آروم پرورش بده.
‫خوب غذا بخور.
‫خوب بخواب.
‫خوب زندگی کن.
‫هر روز بدو.
‫هوای تازه تنفس بکن.
‫بذار قلبت بتپه.
‫نوریو، سرزندگیت قوی تر میشه.
‫ژائوکسیونگ، شوهر پیرم.
‫شون، کیکو، ماسکو
‫باید بذاریم همه با آرامش برن.
‫آره.
‫بیا شروع کنیم.
‫مامان بزرگ.
‫چرا مثل روح به من نگاه می کنی، ‫چون خوشگلم؟
‫این چیه؟
‫برای چیزای کوچیک نترس، ‫وگرنه ممکنه تسخیرت کنه.
‫شوهر مرحومم تو خوابم ‫پارس کرد و گفت اینجا رو بکنم.
‫- پارس کردن. ‫- حالا نوبت توئه که بکنی.
‫این چیه؟
‫غذای اصلی سرو شد.
‫نه تا نیلوفر کوچولو.
‫همونی که خونوادمونو ازمون گرفت.
‫نیلوفر کوچولو...
‫آدرس روی کارت دانش آموزی اینجاست.
‫پس اون دختر این خانواده ست.
‫حتماً خانواده اش کشتنش.
‫برای همین روح انتقام جو شد.
‫میرم جلبک بیارم.
‫تا کی می خوای مثل یه روح کوچولو رفتار کنی؟
‫تو، که بهمون زل زدی، ‫فقط یه خوک چاق و زشتی.
‫درسته.
‫تو دقیقا همونی هستی که من دیدم.
‫نوریو، نگاه کن.
‫این موجود به اندازه یه حباب ضعیفه.
‫چرا نمی تونه ما رو تکون بده ‫حالا نمی تونه ما رو تحت تأثیر قرار بده.
‫با نیروی زندگی قوی ما سرکوب شده.
‫آکیو نگران خرید خونه ‫و حمایت از خانواده بود.
‫برای همین اون از ضعفش استفاده کرد.
‫برای شوهر مرحومم هم همین طور.
‫نوریو.
‫یه چیزی پر از زندگی بهش بگو.
‫- مثل چی؟ ‫- چیزای خنده دار هم جواب میده.
‫درسته، یه چیز خیلی مبتذل بهش بگو.
‫پر از انرژی، تا خرخره پر.
‫آفرین، درست مثل نوه ام.
‫اونقدر ترسید که پابرهنه فرار کرد.
‫عالیه! وقتی خوشحالی، از ته دل بخند.
‫بیا، غذا بخور.
‫باشه.
‫باید بدونه که کینه آدمای زنده ‫خیلی وحشتناک تره.
‫- مشکلی نداره؟ ‫- آره.
‫فردا میری مدرسه.
‫باید بعد از اینکه اون زندگیتو بهم ریخت، ‫دوباره رو غلتک بیفتی.
‫هوم.
‫- دارم میرم. ‫- باشه.
‫نوریو.
‫برو، از زندگی مدرست لذت ببر.
‫باشه.
‫- صبر کن. ‫- داره میره مدرسه.
‫مزاحمش نشو. ‫اگه چیزی داری بگی، به من بگو.
‫مامان بزرگ، متاسفم برای فوت خانوادت.
‫در واقع این استاد ریوگنه.
‫نوریو باید بهت گفته باشه.
‫ما به جنگیر نیازی نداریم.
‫هیچ کس نباید تو همچین خونه ای زندگی کنه.
‫مخصوصاً بچه ها...
‫هی، لطفاً، استاد برای جن گیری اومده.
‫قصدم فقط تموم کردن جن گیری نیست.
‫احمق نباش.
‫استاد!
‫عواقبشو می بینی؛ میری جهنم!
‫اون لعنتیه که میره جهنم!
‫خوبی؟
‫- آره، خوبم. ‫- جدی؟
‫نمیدونم بهت چی بگم...
‫- درد می کنه! ‫- خیلی سریع واکنش نشون دادی.
‫- کامیکی، این نتیجه تمرینته؟ ‫- آره.
‫- منم می خوام امتحان کنم. ‫- باشه، بیا.
‫منم می خوام.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫باید آدرسو بدونم، هرچه زودتر بهتره، کارآگاه.
‫امروز چطوره؟ چقدر حاضری بدی؟
‫می فهمم.
‫می تونم با پس انداز کمم پول بدم.
‫منتظر خبرت می مونم.
‫هی، مامان بزرگ.
‫هی!
‫مامان بزرگ.
‫هی!
‫پر از انرژی ام!
‫واقعا یه چیز دیگه ای، سایوری!
‫فکرشم نکن، سایوری!
‫می فرستمت ته جهون!
‫تصمیم گرفتی جابه جا شی؟
‫چطورم؟
‫هوم، حس می کنم حضور ‫اون دختر داره کمرنگ میشه.
‫عالیه!
‫کامیکی هاله ات خیلی قوی تر شده!
‫متوجه شدی؟ ‫مامان بزرگ تای چی بهم یاد داده!
‫واو!
‫مامان بزرگ استاد تای چیه ‫یه بار پنج تا اوباش رو یه جا زمین زده!
‫پنج تا اوباش که دنبال ‫دردسر بودن رو نابود کرد.
‫واقعا قویه!
‫تا وقتی مامان بزرگ این جاست ‫همه چیز روبراهه.
‫دیگه نمی خوام جابه جا شم.
‫جدی؟
‫اون روز حس خیلی بدی داشتم.
‫نه از لاین پیدات کردم، نه تلفنت جواب داد.
‫وقتی حسای بد تو خونه باشه ‫معمولاً سیگنالم ضعیفه.
‫- باید بیام خونتون دنبالت. ‫- نه!
‫به هر حال نمی تونی کمکی کنی.
‫نمی خوام تو رو تو این ماجرا بکشم.
‫ولی...
‫شاید من...
‫اگه بتونم حتی یه نفر رو نجات بدم ‫ارزششو داره.
‫حالا فقط به جلو نگاه می کنم.
‫اگه حس کردی خطری هست...
‫اگه حس کردی تو خطر افتادی ‫باید فورا از اون خونه دربیای، باشه؟
‫میدونم، نگران نباش.
‫- جدی؟ ‫- پنج دقیقه می خوام بخوابم.
‫میرم یه چیزی بخورم.
‫عجب خوشمزه ست! ‫می تونم خودم این غذا رو درست کنم؟
‫یادداشتای آشپزیم تو اون کشوئه.
‫اگه می خوای آشپزی کنی، بفرما.
‫نوریو، من دارم میرم بیرون. دیر برمیگردم.
‫اگه نمی خوای تنها بمونی، می برمت هتل.
‫تا صبح مشکلی ندارم. تو برو.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫خب، گوش کن.
‫ضعف نشون نده ‫اگه بترسی، تو دامش می افتی.
‫باید شاد باشی. تو موقعیت بحرانی ‫ داد بزن "پر از انرژی!" فهمیدی؟
‫باشه، حتما.
‫سایوری، بیا ببینمت!
‫خونه ام!
‫باشه، باشه، گرفتم!
‫الان دارم تلویزیون نگاه می کنم، ‫میشه اذیتم نکنی؟
‫شماره ای که گرفتید ‫در حال حاضر در دسترس نیست...
‫چی شده؟ چرا جواب نمیدی؟
‫وای، این خیلی باحاله، خیلی خنده داره!
‫شون!
‫شون، شون!
‫کامیکی کامیکی
‫کامیکی
‫کامیکی خوبی؟
‫سومیدا... تو این جا چی کار می کنی؟
‫نوریو، حس می کنم اوضاع بدتر از قبل شده.
‫نه با تلفن پیدات کردم، نه با لاین.
‫اومدم خونتون و صداش زدم، ‫ولی هیچ کس جواب نداد.
‫واسه همین درو شکستم.
‫مامان بزرگت کجاست؟
‫الان این جا نیست...
‫این جا نیست، خطرناکه! باید بری!
‫آره، سومیدا، زود برو! ‫این جا خطرناکه.
‫میدونم! خودمم گفتم خطرناکه.
‫زود از این جا بریم
‫می خوام بمونم. ‫خودم تنهایی حالیمه.
‫این چه حرفیه؟
‫اون چیزی که الان اتفاق افتاد ‫اصلا خوب نبود.
‫می خوای مثل احمقا رفتار کنی ‫و خودتو بکشی؟
‫اگه بمیری، دیگه نمایشی در کار نیست.
‫سومیدا، گریه نکن. اگه گریه کنی...
‫فکر کردی دلم می خواد گریه کنم؟
‫سومیدا.
‫مامان بزرگ، مامان بزرگ!
‫چی شده؟
‫حالا چی کار کنیم، مامان بزرگ؟
‫الان وقت گریه ست؟ صاف وایستا.
‫بله.
‫چی شده؟ زود بگو.
‫دوستم، سومیدا، سایوری برش داشته.
‫سومیدا، همونی که میگفتی ‫سایوری رو می تونه ببینه؟
‫آره، همونه.
‫احتمالاً حس کرده تو خطری و اومده.
‫غیبش زده؟
‫نوریو، این دختره رو دوست داری؟
‫دوستش داری یا نه؟
‫آره، دوستش دارم.
‫عالیه! پس یه شانس داریم که برگردونیمش.
‫ما هنوز یه آس تو آستین داریم.
‫آروم! همسایه ها رو اذیت نکنید.
‫خانواده سایوری مقصرای اصلی ان.
‫بیارشون تو! بیاین کمک!
‫مامان بزرگ، این جرمه...
‫آره، جرمه. انجامش بدی یا نه، ‫به خودت بستگی داره.
‫وگرنه سومیدا برنمیگرده، ‫و همه همچنان ناآروم می مونن.
‫این اشتباهه.
‫چی؟
‫ولی بازم می خوام این کارو بکنم.
‫خوبه.
‫آخ، گشنمه.
‫هی!
‫میبرمت به یه جای پر از خاطره.
‫یادت میاد؟
‫آره، این همون خونه ایه که ‫همتون یادتون میاد.
‫و من براتون هدیه دارم.
‫جواب سوالم رو بده.
‫نوارو برمیدارم که بتونی جواب بدی.
‫چرند نگو.
‫اگه فهمیدی، سرتو تکون بده.
‫خوبه.
‫تو این خونه دخترت، سایوری، رو کشتی.
‫اونجا دفنش کردی، درسته؟
‫نیازی به شنیدن جواب ندارم.
‫چهره هاتون میگه "آره".
‫گوش کنید، شما سایوری رو ‫به یه روح انتقام جو تبدیل کردید.
‫اون باعث مرگ پنج نفر ‫از ما شد که اومدیم اینجا.
‫پسر من، آکیو، از حمله قلبی مُرد.
‫عروسم، ماساکو، خودشو دار زد.
‫همسرم از نارسایی قلبی مُرد.
‫نوه ام، شون، از طبقه سوم افتاد و مُرد.
‫نوه ام، کِیکو، با چاقو گردن خودشو برید.
‫همه رو سایوری کشت.
‫همه رو سایوری کشت...
‫حتی دوستم...
‫حتی دوستمم، سایوری برد.
‫اینا همه تقصیر شماست.
‫تکون نخورید.
‫طعم درد رو بچشید.
‫اگه بخواین فرار کنید، می کشمتون.
‫کمک! اگه پول می خواین...
‫گفتم چرند نگو.
‫پول؟ کی حرفی از پول زد؟
‫آقا!
‫کمک! پلیس رو خبر کنید!
‫لطفا!
‫صبر کن، لطفاً یه لحظه صبر کن.
‫آره، ما سایوری رو کشتیم.
‫خودمونو معرفی می کنیم، لطفاً بس کن.
‫خودتونو معرفی کنید؟ ‫این به من ربطی نداره.
‫این انتقامه.
‫تاوان بدهی خونیتونو میدید.
‫تکون نخورید.
‫این کارو نکن، سایوری.
‫جیغا رو شنیدی؟
‫شنیدی؟
‫بالاخره پیدات شد.
‫سایوری.
‫دقیقا شبیه اونه.
‫اینو وقتی ما نبودیم کشیدی؟
‫بابا، نقاشیم تموم شد، نگاه کن!
‫نقاشی قشنگیه.
‫نقاشی سایوری خیلی زیباست.
‫این ور نیا.
‫هی!
‫بعضی وقتا
‫بیا با هم یه غذا بخوریم.
‫لطفا...
‫بذار این خانواده مثل قدیما باشه.
‫بیا برگردیم به اون موقع.
‫سایوری.
‫این جوری نباش.
‫سایوری.
‫چرا؟
‫چرا من؟
‫اگه تو بمیری، همه خوشحال میشن. فقط بمیر.
‫نه، بس کن، بهم دست نزن!
‫ولم کن!
‫هی، انگشتاتو بردار!
‫میدونم.
‫بالاخره فهمیدم.
‫همتون آدمای وحشتناکی هستید.
‫سایوری.
‫این آدما رو به تو می سپرم.
‫ولی این ربطی به دوست دختر نوریو نداره.
‫درسته، سومیدا رو بهم برگردون.
‫س... سایوری.
‫واقعا دوستت دارم...
‫سایوری، سایوری.
‫باهام حرف بزن، داری گوش میدی؟
‫بس کن، سایوری، لطفا بس کن.
‫آبجی، ببخشید.
‫ببخشید!
‫کمکم کن!
‫لعنتی!
‫می بینم.
‫هنوز داری کینه تو نگه میداری؟
‫اشتباه محاسبه کردم...
‫نمی تونی مادرتو بکشی، درسته؟
‫اون برات روزی سه وعده غذا میاره.
‫مامانت خیلی بهت اهمیت میده.
‫واقعا نمی تونی خودتو راضی کنی که بکشیش.
‫خب...
‫من می کشمش.
‫سایوری، اگه می خوای مامانتو نجات بدی، ‫سومیدا رو برگردون.
‫زود باش، سومیدا رو برگردون، ‫وگرنه می میره.
‫مامان بزرگ.
‫قدرتت خیلی زیاد شده...
‫مامان بزرگ.
‫نایست.
‫وقت غذا خوردنه.
‫نوریو.
‫با زندگی زنده بجنگ.
‫بله.
‫سومیدا.
‫پر از انرژی، تا خرخره پر!
‫مامان بزرگ.
‫نوریو.
‫گفتی این دختره رو دوست داری، درسته؟
‫آره، دوستش دارم.
‫از این دلتنگی استفاده کن برای جنگیدن؛ ‫ این بزرگ ترین سلاحته.
‫وقت میان وعده شبه!
‫من نوه ی مامان بزرگم، کاکیمی نوریو!
‫سومیدا، سومیدا، سومیدا، سومیدا!
‫دوستت دارم.
‫کامیکی کامیکی
‫سومیدا، دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫می خوام باهات باشم. ‫می خوام باهات باشم
‫سایوری، سد راه نشو.
‫ما مثل تو نیستیم ‫ما آدمای زنده هستیم
‫کامیکی
‫سومیدا.
‫کامیکی
‫سومیدا.
‫کامیکی
‫سومیدا.
‫مامان بزرگ.
‫همگی عقب بکشید.
‫بیا ببینمت، سایوری!
‫سایوری.
‫سایوری... ببخشید...
‫دوستت دارم...
‫همه.
‫ما دوتا تنها نیستیم که داریم می جنگیم.
‫مامان بزرگ؟
‫ناتسو کودجو و دخترش کاناده ‫از حمله قلبی مُردن.
‫مادر سایوری به خاطر گلوکوم حاد کور شد.
‫با اینکه مامان بزرگ ‫اونا رو دزدید و بازجویی کرد،
‫شهادت گنگ مادر سایوری
‫جلوی مسئول دونستن مامان بزرگ رو گرفت.
‫رفیق قدیمی.
‫بیا اینو باز کنیم.
‫مامان بزرگ دوباره به حالت گیجیش برگشته.
‫اون خونه بعد از اینکه فروخته شد، ‫خرابش کردن.
‫مدرسه جدید چطوره؟
‫هوم.
‫فکر کنم خوبه.
‫هوم.
‫زندگی تنهایی چطوره؟
‫دارم کار می کنم، ولی هنوز پول کم میارم.
‫و همین طور...
‫همه غیبشون زده...
‫ولی مامان بزرگ هنوز این جاست.
‫این دنیا هیچ معنی ای نداره.
‫نمی شه بدون هیچ بدبختی ای زندگی کرد.
‫درسته، نوریو؟
‫آره.
‫تو آب شنا کن، بیرون آب شنا کن.
‫زندگیتو قوی کن.
‫این باید کافی باشه.
‫اگه چیزی لازم داشتی، ‫بهم زنگ بزن، کمکت می کنم.
‫مرسی، مامان بزرگ.
‫مامان بزرگ، حتما گشنته.
‫امشب خونه من می مونی؛ بیا دیگ داغ بخوریم.
‫طبق دستور پخت مامان بزرگ ‫مواد رو آماده می کنم.
‫تا سیر بشیم می خوریم - بیا، بخوریم!
‫بیا بخواب - بیا بخواب، بیا بخور.
‫- می خوای شام باهامون باشی؟ ‫- آره، عالیه!
‫خب... پس بریم خونمون
‫هی، کامیکی
‫اون موقع گفتی ‫می خوای باهام دوست باشی درسته؟
‫آره... گفتم.