‫-این که عصبانیت نیست
‫- موافقم
‫-هه؟
‫- این عصبانیت خالصه
‫همه مثل تو نیستن
‫وقتی عصبی می‌شن
‫همه که نمی‌رن رئیسشونو بزنن
‫شانس آوردی فقط اخراجت کرد
‫می‌تونست... ازت شکایت کنه
‫- خب، بی‌دلیل نبود
‫اون سرم داد زد
‫جلو همکارام ضایعم کرد
‫چی کار باید می‌کردم؟
‫بذارم اینجوری بی‌احترامی کنه ‫انگار من هیچی نیستم؟
‫- می‌تونستی بکشیش کنار
‫و بگی رفتارش چه حسی بهت داده
‫- تو نمی‌فهمی
‫عصبانی بودن اشکالی نداره.
‫ولی کاری که می‌کنی
‫و نحوه‌ی برخوردت با عصبانیتت ‫برات دردسر درست می‌کنه
‫نمی‌تونی هر بار که یکی عصبانیتت کرد ‫منفجر شی
‫باید یه کم صبر کنی
‫بعد بیاریش اینجا
‫بیا
‫به پد ضربه بزن
‫-این خیلی مسخره‌ست
‫اگه نمی‌خوای جدی بگیری
‫پس داریم وقتمونو تلف می‌کنیم
‫- باشه
‫- حالا یه ضربه‌ی محکم بزن
‫- این چی بود؟
‫- دوباره!
‫- خالی‌ش کن!
‫- همینه!
‫- آره!
‫- چه حسی داری؟
‫- می‌تونم اینو ببرم خونه؟
‫- هی.
‫- می‌خوای فردا شیفت دوتایی کار کنی؟
‫- مایک وقت دکتر داره.
‫- واسه کمرشه؟ ‫- آره، کمرش.
‫- این بنده‌خدا همیشه یه مشکلی داره.
‫- آره یا نه؟ باید شیفتشو پر کنم.
‫- آره، من میام.
‫- می‌دونستم.
‫- شاید هفته بعدم شیفت دوتایی باشه.
‫- من برمی‌دارم.
‫- عالیه.
‫- هی، می‌خوای یه چیزی نشونت بدم؟
‫- چی؟
‫- واقعاً می‌خوای این کارو بکنی، هان؟
‫- می‌خوام ببرمش رستوران لو دوم
‫- چند هفته پیش رزرو کردم.
‫- بهترین رستوران شهره.
‫- به به، آقای کله کنده.
‫- باید همین‌طور شیفت دوتایی کار کنی
‫اگه می‌خوای بری همچین جاهایی
‫و حلقه الماس هم برق بندازی.
‫- فقط می‌خوام خاص باشه، می‌دونی؟
‫- یا عیسی مسیح، این بولیز افتضاحن.
‫- میانگین زدنشون حدود صد و پنجاهه.
‫- با توپ جنگی هم نمی‌تونن
‫به دیوار بزنن.
‫بولیز سه تا عقبن--
‫- بیا دیگه!
‫- بابا.
‫ویلز ‫امشب پنج تا راه رفتن داشته.
‫- می‌دونی من ۵۰ دلار رو این بازی شرط بستم
‫بعد ما یه پرتاب‌کننده داشتیم که بازویش مثل تیرکس بود
‫- تو یه بازی چند نفر رو می‌تونی راه بدی، احمق؟
‫- بابا.
‫صاف از وسط.
‫- بابا.
‫- چی؟
‫- می‌خوام از مل خواستگاری کنم.
‫- آره؟ ‫خب، موفق باشی با این کارت.
‫فلچر ‫اینجا خیلی صبر داره.
‫داکس دنبال قطعی کردن
‫سهمیه پلی‌آف هستن.
‫- لعنتی.
‫- جدی؟
‫- لعنت بهش، یعنی همین؟
‫- از من چی می‌خوای؟
‫- نمی‌دونم، شاید من...
‫- لعنتی، فکر کردم شاید خوشحال بشی برام.
‫- نمی‌دونم. ‫- ببین، از نظر من
‫ازدواج یعنی ناامیدی.
‫باشه؟ ‫به مادرت نگاه کن.
‫یعنی، یه جورایی ‫مایوس‌کننده بود،
‫اینطور نیست؟
‫- مل مثل مامان نیست.
‫- باشه، ‫پس خرابش نکن.
‫- قبض‌ها روی میزه.
‫- تراپی؟
‫- آها، آره.
‫- آره، قبض برق رو دیدم.
‫- قبض برق این ماه دو برابر شده.
‫- آره.
‫- نگرانش نباش.
‫- ما نگرانیم.
‫- می‌دونم این کار جدیدم
‫پول زیادی نمی‌ده، ولی اوضاع درست میشه.
‫- باشه.
‫- یادت نره.
‫- فردا شب.
‫- ساعت هفت.
‫- لو دوم ‫- لو دوم
‫- نمی‌تونم صبر کنم.
‫- این چیه؟ فوی... چمن گاو؟
‫- این چیه؟
‫- جگر چرب
‫- این دیگه چیه لعنتی؟ ‫- با کبد غازه.
‫- یا اردک، فکر کنم.
‫- جدی می‌گی؟
‫- آره. ‫- چندش‌آوره.
‫- وای خدا، خوشحالم استیک سفارش دادم.
‫- یه جرعه خوب بزن.
‫- عزیزم
‫- باشه، بیا، آره.
‫- اینه.
‫- آره، ولی وقتی تو دهنت میره...
‫
‫- اوه، این کلاس داره. ‫- پس یعنی کلاس داره.
‫- فکر کنم من هیچی ندارم.
‫- لعنتی، نمی‌خورم.
‫- آره، اینه که...
‫- دسر؟
‫- هوم...
‫- پای پیکان یا چیزکیک؟
‫- خب، داشتی چی می‌گفتی؟
‫- یه دقیقه بهم بده.
‫- الان برمی‌گردم، من باید...
‫- باید سریع برم دستشویی.
‫- مل، می‌خوام زنم بشی.
‫- باهام ازدواج می‌کنی، نه؟
‫- نه، لعنتی.
‫- وای خدای من.
‫- آروم باش مرد.
‫- آروم، آروم. میگه آره.
‫- میگه آره.
‫- شب خاص.
‫- یه شب خاص برای پر کردن شکمت.
‫- چه خوکی. ‫- چه اعصاب‌خردکن.
‫- فقط بخورش دیگه.
‫- آره، بعدشم برگرد به مزرعه
‫تا من انعام گنده‌مو بشمارم.
‫- چی گفتی لعنتی؟
‫- فقط شوخی کردم.
‫- نه نه نه نه، دوباره بگو.
‫- دوباره نامزدمو خوک صدا کن، کثافت
‫- اوه، نه.
‫- لعنتی.
‫- لعنتی!
‫- اوه، لعنتی
‫- هی!
‫- پاشو.
‫- چی؟
‫- مدت‌هاست هم‌سلولی نداشتم.
‫باید حرف بزنیم.
‫- موسس.
‫- نیک.
‫- واسه چی اینجایی؟
‫- یه نفر رو زدم.
‫- لابد حسابی داغونش کردی.
‫- فرستادمش کما.
‫- لعنت.
‫- البته الان به هوش اومده، خدا رو شکر.
‫- خوبه. ‫- آره.
‫- نمی‌خوای اینو با خودت حمل کنی.
‫- چی رو؟ عذاب وجدان؟
‫- نه مرد.
‫- خشم.
‫- از کجا لعنتی فهمیدی که من عصبیم؟
‫- اون دستت کسی رو گول نمی‌زنه.
‫- شاید حقش بوده.
‫- یعنی تو آدم درستکاری هستی؟
‫- مرد، تو خیلی سؤالای لعنتی می‌پرسی.
‫- خب، ما هم کلی وقت لعنتی داریم.
‫- کونگ‌فو و مدیتیشن؟
‫چی، فکر می‌کنی بروس لی لعنتی هستی؟
‫- آره، شوخی هم بلدی.
‫- دوست دارم کتاب بخونم.
‫- زیاد مدیتیشن می‌کنم.
‫- دوست دارم... ذهنمو خالی می‌کنه.
‫- مثل...
‫- مثل یه تنقیه ذهنی.
‫- منم به یه تنقیه ذهنی لعنتی نیاز دارم.
‫- داری چی کار می‌کنی؟
‫- چرا غذاتو اینجوری می‌پوشونی؟
‫- نمی‌خوام کسی چیزی از بشقابم بدزده.
‫- بزن داغونش کن.
‫- و ریسک کنم که با چاقو بزننم
‫چون مجبور شدم جمجمه یکی رو بشکنم؟
‫- منطقی نیست.
‫- باشه استاد ذن.
‫- واسه چی اینجایی، دزدی از مغازه؟
‫- یه نفر رو کشتم.
‫- مزخرفه.
‫- یه شب از سر کار اومدم خونه.
‫- دیدم دخترم و رفیقم با همن.
‫- انقدر عصبانی شدم...
‫- چشمام سیاهی رفت، اسلحه برداشتم.
‫- زدمش.
‫- یه تیر زدم و نگاه کردم خونریزی کنه.
‫- فکر کردم انتقام حالمو بهتر می‌کنه
‫و درد رو می‌بره.
‫- فقط بدترم کرد.
‫- به خودم گفتم من قربانیم.
‫- که اونا این کارو با من کردن.
‫- اونا باعث شدن من زندونی بشم.
‫- حقیقت تلخ اینه...
‫- خودم خودمو انداختم اینجا.
‫- هیچ‌کس دیگه نه.
‫- تو چرا انقدر عصبانی‌ای؟
‫- نمی‌دونم.
‫- هرچی که هست، باید ولش کنی بره.
‫- وگرنه دوباره برمی‌گردی همین‌جا.
‫- اینو می‌خوری؟
‫- نه.
‫- ببین کی رو گربه کشون‌کشون آورده.
‫- چی شده، زود آزادت کردن؟
‫- طبق برنامه قرار بود آزاد بشم.
‫- تبریک می‌گم.
‫- اینجا مثل زباله‌دونی شده.
‫- خونه‌ی نیمه‌راه یا همچین جایی
‫برای آدمایی مثل تو ندارن؟
‫- چرا هیچ‌وقت نمی‌تونی فقط لعنتی...
‫- هی، نامزدت
‫از آپارتمان انداختنش بیرون.
‫به نظر میاد بعد از اینکه رفتی زندان
‫نتونسته اجاره رو بده، پس... کارت عالی بود.
‫- هنوز از مامان عصبانی‌ای، هان؟
‫- آره.
‫- و می‌بینم هنوزم به یه بغل گرم از بابا نیاز داری، هان؟
‫- تو خیلی آدم بدبختی هستی.
‫- آره، مثل نگاه کردن تو آینه‌ست.
‫- وسایلت اون گوشه‌ست، راستی.
‫- کار می‌کنی؟
‫- نه، بی‌خیالش شدم.
‫- بازنشسته شدم.
‫- یعنی چی؟
‫- به من نگاه کن.
‫- دستام از همیشه بیشتر می‌لرزه.
‫- با دستای لرزون که نمی‌شه قفل‌ساز بود.
‫- یعنی، داروهاتو می‌خوری؟
‫- بیمه دیگه پولشو نمی‌ده، پس نه.
‫- ببین، چه فرقی می‌کنه مگه؟
‫- خب.
‫- یه کم دیگه برمی‌گردم.
‫- کجا میری؟
‫- می‌خوام برم مل رو ببینم.
‫- اوه اوه.
‫- ماجرا دوباره شروع شد.
‫- ن... هیچی.
‫- فقط...
‫- اینجاست که زندگی می‌کنی، هان؟
‫- از کجا پیدام کردی؟
‫- نامه‌ای که فرستادی آدرس داشت.
‫- من که احمق نیستم.
‫- اجازه بده مخالفت کنم.
‫- ببین، می‌تونیم فقط حرف بزنیم؟
‫- بیا مل.
‫- بیشتر از یک ساله ندیدمت.
‫- فقط...
‫- فقط یه دقیقه وقت بده.
‫- ببین، یه کیسه از لباسات تو کمد دارم
‫که باید از شرش خلاص شم، پس...
‫- خب، بریم بیاریمشون.
‫- یه خونه خوب داشتم، یه آینده،
‫ولی یکی نمی‌تونست جلوی عصبانیتش رو بگیره.
‫- ببین، تو این یک سال
‫خیلی وقت داشتم به همه‌چی فکر کنم.
‫به ما فکر کنم، به خودم فکر کنم،
‫و هیچ چیزی بیشتر از این نمی‌خوام که...
‫- هی، پیک‌ها تا پنج دقیقه دیگه می‌رسن
‫با... یخچال جدید.
‫- ببخشید که حرفت رو قطع کردم.
‫- تو باید نیک باشی.
‫- من تو رو می‌شناسم؟
‫- ام، این چستره.
‫- صاحب این ساختمونه.
‫- خوشحالم بالاخره دیدمت.
‫- مل چیزای خیلی خوبی ازت گفته.
‫- اوه، فقط داره تعارف می‌کنه.
‫- اینجا رو حدود یه ساله گرفتم.
‫- هنوز دارم سر و سامونش میدم.
‫- همیشه آماده باش.
‫- خب.
‫- ببین، بابت یخچال خیلی متأسفم،
‫ولی برات از همون سبزیجات ارگانیکی که دوست داری گرفتم.
‫- از کجا می‌دونی چی دوست دارم؟
‫- ام... فکر کنم دفعه قبل که اومده بودم این قراضه رو درست کنم، یادم مونده.
‫- مجبور شدم چند بار درستش کنم.
‫- مل لیاقتش بیشتر از اینه، واسه همین براش یکی نو گرفتم.
‫- دخترت چطوره؟
‫- عالیه. آره، خیلی خوبه.
‫- داره جدول ضربش رو حفظ می‌کنه،
‫- که فکر کنم کامل یادش گرفته.
‫- ام، چستر یه پدر تنهاست
‫که دخترشو تنهایی بزرگ می‌کنه.
‫- وای، عالیه. و صاحبخونه هم هست.
‫- چی کار نمی‌کنی تو؟
‫- خب، آره، سرم شلوغه.
‫- آره، می‌دونی، برای کسی که سرش شلوغه
‫خیلی وقت پیدا می‌کنی
‫با نامزد من بپلکی.
‫- ام، سابق. ‫- اوه.
‫- می‌تونیم حرف بزنیم؟
‫- اوه، باشه. ‫من وسط حرفت پریدم.
‫- ببخشید.
‫- ولی باید یه سر بیای خونه‌م.
‫- تازه یه سری کار ساختمونی کردم،
‫و باید کوچولوم رو هم ببینی.
‫- اوه.
‫- تو هم یه روز می‌تونی کوچولو داشته باشی.
‫- آره.
‫- نیک. هی.
‫- خوشحالم دیدمت.
‫- پیک‌ها تا چند دقیقه دیگه می‌رسن.
‫- می‌تونید مواد غذایی قدیمی رو دربیارید.
‫- فعلاً، رفیق.
‫- چستر.
‫- این چه کوفتی بود؟
‫- چی بود؟
‫- اون یارو مثل این‌که صاحب‌خونه‌ست این‌ور اون‌ور می‌پره.
‫- این چه کوفتی بود؟
‫- خب، صاحب‌خونه‌ست.
‫- ازش خوشم نمیاد.
‫- دوباره شروع کردی.
‫- چی رو شروع کردم؟
‫- مثل یه عوضی عصبانی رفتار کردن.
‫- باشه.
‫- نه، این‌طور نیست. باشه؟
‫- من عوض شدم.
‫- عوض شدی؟
‫- آره. ببین، نگرانم.
‫- چرا این یارو این‌قدر ازت خبر داره؟
‫- شاید چون نامزد م، ام، نامزد سابقم
‫یک سال گذشته رو تو زندان بوده
‫و زندگیم به خاطرش به گند کشیده شد.
‫- لازم داشتم با یکی حرف بزنم،
‫و اون هم این اطراف بود و داشت روی خونه کار می‌کرد.
‫همین. چیز بیشتری نبود.
‫- باشه.
‫- فکر کنم باید اوضاع رو درست کنیم.
‫- من باید درستش کنم، باشه؟
‫- می‌خوام برگردیم
‫به همون روزایی که قبل از رفتنم بودیم.
‫- فکر می‌کنی می‌تونیم همه‌چی رو
‫از همون‌جایی که ول کردیم ادامه بدیم؟
‫- یعنی، آخه بیا دیگه.
‫- بیا انجامش بدیم، من و تو. بیا مل.
‫- متأسفم.
‫- من... من نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫- اوه. دقیقاً سر وقت.
‫- سلام. بفرمایید تو.
‫- هیچی. ‫- منم هیچی ندارم.
‫- بیا دیگه، رفیق. کمکم کن.
‫- ببین نیک، من ازت خوشم میاد، ولی وقتی دستگیر شدی
‫کار منو سخت کردی.
‫- قرار بود دو هفته شیفت‌هات رو دو برابر کار کنی.
‫- مجبور شدم همه اون شیفت‌ها رو پر کنم.
‫- حتی خودم چندتاش رو کار کردم،
‫که زنم اصلاً ازش خوشحال نبود.
‫- باشه، باشه.
‫- ببین، من الان تحت آزادی مشروط‌م، باشه؟
‫فقط یه کار سریع می‌خوام.
‫- آره، اینم یه مشکل دیگه‌ست.
‫- رئیس اجازه نمی‌ده
‫یه نفر رو که تازه از زندان اومده استخدام کنم.
‫- چی داری می‌گی؟ من اینجا کار می‌کردم.
‫هیچ‌وقت مشکلی نداشتم.
‫- ببین، متأسفم. کاری برات ندارم.
‫- لعنتی.
‫- فعلاً.
‫- قرار ملاقات ساعت یازدهت اینجاست.
‫- نیک.
‫- دنیا چه کوچیکه، نه؟ بیا.
‫- بشین.
‫- مرسی.
‫- اوه، حسابی حال اون یارو رو توی «لو دوم» گرفتی.
‫- بین خودمون بمونه،
‫منم همون کار رو می‌کردم.
‫- یعنی، یه آدم ریاکار عوضی، نه؟
‫- سفارش می‌گرفت و همزمان چرت و پرت می‌گفت.
‫- ولی به دفاع ازش بگم،
‫اون نمی‌دونست مل اختلال تغذیه داره.
‫- خب...
‫- اون اینو بهت گفته؟
‫- اوه، آره. آره، دقیقاً.
‫- البته نه همون اول.
‫- یه روز رفتیم قهوه خوردیم،
‫و وقتی شروع کرد به درد دل، فقط گوش دادم.
‫- صبر کن.
‫- نه، کاملاً دوستانه بود.
‫- کاملاً دوستانه.
‫- داشتن کف خونه‌ش رو تعمیر می‌کردن.
‫- باید چند ساعت از خونه می‌رفت بیرون.
‫- گفتم کمترین کاریه که می‌تونم بکنم.
‫- بیشترش هم درباره تو حرف زدیم.
‫- آره. مطمئنم.
‫- من فقط...
‫- فقط می‌خوام همه‌چی برگرده به قبل.
‫- همین. ‫- آره، باشه.
‫- خب، چطور صاحب یه ساختمون شدی؟
‫- اوه، آره. خب، من مأمور مراقبتی بودم.
‫- حدود ده ساله این کار رو می‌کنم.
‫- عاشق کمک کردن به آدم‌هام که دوباره روی پای خودشون وایسن.
‫- ولی فکر نکنم بخوام تا ابد این کار رو ادامه بدم.
‫- واسه همین شروع کردم به پس‌انداز کردن،
‫- ساختمون خریدم و بازسازیشون کردم.
‫- خودمو تو کارای بزرگ‌تر از این شغل می‌بینم.
‫- یه خانواده می‌خوام.
‫- یه خونه توی حومه شهر می‌خوام.
‫- بدون نگرانی.
‫- فکر کنم تو هم درکم می‌کنی.
‫- مگه دختر نداری؟
‫- چرا. جَسْمین.
‫- بهش می‌گم جَز. بهترینه.
‫- زنت چی شد؟
‫- فوت کرد، نیک.
‫- متأسفم.
‫- آره، مرسی.
‫- چطور؟
‫- می‌دونی، اتفاقه دیگه.
‫- می‌بینم این تنها باری نیست
‫که گذاشتی عصبانیتت برت غلبه کنه.
‫- دو سال پیش سرکارت به سر foremanت مشت زدی.
‫- اوه.
‫- اون...
‫- ببین، خنده‌دار نیست ولی...
‫- به دفاع از خودم بگم، اون یارو...
‫- همیشه رو اعصابم بود.
‫- فقط می‌گم یه الگو اینجا می‌بینم، می‌فهمی؟
‫- گند زدم.
‫- باشه؟ و از نظر مالی تاوانش رو دادم.
‫- مجبور شدم یه کار با حقوق کمتر بگیرم.
‫- که باعث فشار بین تو و مل شد.
‫- آره.
‫- می‌دونی من چی فکر می‌کنم؟
‫- فکر می‌کنم باید مشکل عصبانیتت رو کنترل کنیم.
‫- دارم تلاش می‌کنم.
‫- خب.
‫- ببین رفیق، من نمی‌خوام برگردم زندان.
‫- اوه، آره. منم همچین چیزی نمی‌خوام.
‫- نرخ بازگشت زندانی‌ها خیلی بالاست.
‫- خب، اوضاع پیدا کردن کارت چطوره؟
‫- دارم روش کار می‌کنم.
‫- خب، داشتن سوءسابقه کار رو سخت می‌کنه،
‫ولی باید تو سه هفته آینده یه کار پیدا کنی.
‫- اینا قوانین آزادی مشروطته.
‫- من که این قوانین رو نذاشتم، قاضی گذاشته،
‫ولی باید رعایتشون کنم. پس...
‫- نه، می‌دونم.
‫- می‌دونم. می‌دونم.
‫- درستش می‌کنم
‫- ببین، به نظر آدم خوبی میای
‫که می‌خوای راه درست رو بری.
‫- اصولاً نباید این کارو بکنم،
‫ولی خب...
‫شاید بتونم یه کاری برات جور کنم.
‫- جدی می‌گی؟
‫- آره، حقوقش بد نیست.
‫ولی یه کار رسمی و قانونیه که می‌تونم تأییدش کنم،
‫تا قاضی دیگه گیر نده.
‫- علاقه‌مندی؟
‫- آره.
‫- عالیه. خب...
‫- برو اینجا.
‫- و بگو دنبال بابی می‌گردی.
‫- خب، بفرما.
‫- بابی. باشه.
‫- مرسی رفیق.
‫- تو لیاقت یه فرصت دوباره رو داری، نیک.
‫- مل هم همین‌طور.
‫- اوه، یه چیز دیگه.
‫- این فقط روال کاره.
‫ولی وظیفه‌مه مطمئن شم که راه درست رو میری.
‫- می‌دونی با این چی کار باید بکنی، درسته؟
‫- پرش کن.
‫- اگه تونستی.
‫- آره.
‫- خب دیگه.
‫- خوشحال شدم دیدمت، نیک.
‫- منم همین‌طور، مرسی بابت همه‌چی.
‫- آره.
‫- در رو ببند.
‫- بیا، همه اطلاعاتتو اینجا بنویس.
‫- یعنی کارو گرفتم؟
‫- چستر گفته کار می‌خوای،
‫پس گرفتی.
‫- یه مدت از آخرین باری که چکش دستم گرفتم گذشته، ولی...
‫- نه.
‫- قرار نیست توی سایت ساختمونی کار کنی.
‫- قراره مراقبش باشی.
‫- دارم به عنوان نگهبان استخدامت می‌کنم.
‫- نگهبان؟
‫- شیفت شب.
‫- کار مزخرفیه، ولی همینو دارم.
‫- حق با توئه. حق با توئه.
‫- مرسی رفیق.
‫- آره، قابلی نداره.
‫- فقط اون فرم رو اون تو پر کن،
‫و از فردا شب شروع کن، باشه؟
‫- الو؟
‫- کار پیدا کردم.
‫- دارم می‌رم کلاس.
‫- می‌خوام ببینمت.
‫- باید برم.
‫- اَه، بی‌خیال.
‫- بذار ببینمت.
‫- لازم نیست حرف بزنیم.
‫- فقط می‌تونیم یه مدت... زل بزنیم به هم.
‫- باشه.
‫- خیلی خب.
‫- همون کافه‌مون.
‫- ساعت هشت.
‫- اوه، فهمیدم.
‫- باورم نمی‌شه قمقمه‌تو آوردی.
‫- بعد از ساعت هشت دیگه قهوه نمی‌خورم.
‫- تنها کسی که می‌شناسم و این کارو می‌کنه، تویی.
‫- این چایِ.
‫- هی، یادت میاد اولای رابطه‌مون؟
‫- همیشه باید زود بیدار می‌شدی؟
‫- هیچ‌وقت دعوتم نمی‌کردی بریم بالا.
‫- یادمه پرسیدی دارم برای راهبه شدن درس می‌خونم یا نه.
‫- یا اینکه صبح کلیسا دارم.
‫- زرنگ‌بازی درآوردی.
‫- هی پرسیدم.
‫- و آخرش گذاشتتم بیای بالا.
‫- پس شب‌کار شدی؟
‫- آره، از فردا شروع می‌کنم.
‫- به نظر میاد زود همه‌چی رو جمع‌وجور کردی.
‫- ببین مل، تنها چیزی که واقعاً می‌خوام، خودتی.
‫- هیچ‌وقت فکر کردی من چی می‌خوام؟
‫- من یکی رو می‌خوام که پشتم باشه.
‫- کسی که وقتی نیاز دارم، بتونم روش حساب کنم.
‫- کسی که غیب نشه
‫و منو تنها نذاره، می‌دونی؟
‫- یه شریک واقعی.
‫- ببین، این‌بار همه‌چی فرق می‌کنه.
‫- چرا باید حرفتو باور کنم؟
‫- چون تو بهترین اتفاقی بودی که تو زندگیم افتاده.
‫- و نمی‌خوام دوباره از دستت بدم.
‫- پس بهم ثابت کن.
‫- ام...
‫- یکشنبه چی کار داری؟
‫- می‌خوام یه کم با نیک وقت بگذرونم.
‫- یعنی دوباره با هم برمی‌گردین؟
‫- خوبه.
‫- هوم، معلوم نیست.
‫- یه سری چیزا هست که باید روش کار کنه قبل از اینکه دوباره شروع کنیم.
‫- آره، مثل اون مشکلش.
‫- چه مشکلی؟
‫- ما بهش می‌گیم اختلال انفجاری متناوب.
‫- چیز خیلی سختیه برای کنار اومدن.
‫- مخصوصاً برای آدمای اطرافش.
‫- عجیبه که تو مأمور مراقبتشی.
‫- دنیا کوچیکه دیگه.
‫- خب، ام...
‫- حیف شد واسه یکشنبه.
‫- تولد دخترمه، مهمونی گرفتیم.
‫- امیدوار بودم بالاخره بیای و ببینیش.
‫- هوم... با نیک قرار دارم، ولی...
‫- شاید جفتمون یه سر بیایم.
‫- ایده خوبیه. فقط...
‫- فکر کنم اداره فکر کنه کارمون غیرحرفه‌ایه.
‫- خب، بهش بگو تولدش مبارک.
‫- حتماً. بعداً می‌بینمت.
‫- فعلاً.
‫- خب.
‫- لعنتی...
‫- اوه لعنتیِ مقدس.
‫- بله؟
‫- هی، یه کاری دارم برات.
‫- این‌بار چی شده؟
‫- حس می‌کنم داری ادا درمیاری؟
‫- ببخشید، فقط روز بدی داشتم.
‫- بی‌خیالش شو.
‫- فقط مطمئن شو نیک کل روز یکشنبه کار می‌کنه.
‫- یکشنبه؟ نه.
‫- اون شیفت شب داره.
‫- واسه روز یه نفر دیگه دارم.
‫- فقط لعنتی انجامش بده!
‫- واضح بود، اسلیم؟
‫- کاملاً.
‫- خب، پس تمومه.
‫- عوضیا.
‫- آره.
‫- هی.
‫- نیک، منم بابی‌ام.
‫- یکشنبه باید بیای سر کار.
‫- نه، واسه یکشنبه برنامه دارم.
‫- ببین، ساده بگم:
‫یا میای، یا مجبورم اخراجت کنم.
‫- همین و بس.
‫- لعنتی.
‫- حالا دیگه چی شده؟
‫- سر کار لازمم دارن، ولی با مل قرار دارم.
‫- خب که چی؟ ‫نذار کارت خراب بشه.
‫- کار خوب سخت پیدا می‌شه، مخصوصاً واسه یه زندانی سابق.
‫- «کان» یعنی وقتی یکی رو گول بزنی.
‫- «کان» یعنی محکوم.
‫- یعنی مجرم سابق.
‫- برو با اون گوشیت سرچ کن، نابغه.
‫- هر چی.
‫- الو؟
‫- هی. فکر نمی‌کردم جواب بدی.
‫- امروز مدرسه نیم‌روز بود.
‫- ببین، یه مشکل واسه یکشنبه پیش اومده.
‫- اشکالی نداره. یه وقت دیگه می‌تونیم ببینیم همو.
‫- واقعاً منتظرش بودم.
‫- عجله‌ای نیست.
‫- تازه حالا می‌تونم برم مهمونی چستر.
‫- مهمونی؟
‫- چه مهمونی لعنتی‌ای؟
‫- واسه دخترش دیگه.
‫- امیدوارم واسه اینکه دارم می‌رم تولد یه بچه
‫عصبانی نشده باشی،
‫چون اگه اینطوریه...
‫- نه. نه نه نه نه نه.
‫- فقط ناراحت شدم که مجبور شدیم برنامه‌مون رو عقب بندازیم، همین.
‫- نمی‌تونم دوباره اینو باهات تجربه کنم.
‫- یا همه‌چی کامل عوض می‌شه
‫یا باید تمومش کنم.
‫- ببخشید.
‫- مشاورم بهم گفته
‫- باید به آدمای اطرافم بگم
‫که چطور روم تأثیر می‌ذارن. دیگه پنهانش نکنم.
‫- هیچ‌وقت درباره اینکه پدرم ولم کرد حرف نزدم
‫و گذاشتم خودش تبدیل بشه به اختلال تغذیه.
‫- دیگه نمی‌تونم اینطوری ادامه بدم.
‫- باید خودمو بیان کنم.
‫- موافقم.
‫- چستر هم همین نظر رو داره.
‫- چی؟
‫- چستر با حرفای مشاورم موافقه.
‫- هی مل، باید برم.
‫- یه تماس دیگه دارم، باشه؟
‫- لعنتی!
‫- هی، کارن.
‫- هی!
‫- نه، این یکی نه.
‫- واسه چی من اینجام؟
‫- بهت گفتم. یکی رو لازم داشتم.
‫- ریک اینجاست. ریک رو می‌بینی؟
‫- چی شده لعنتی؟
‫- چی از من می‌خوای، رفیق؟
‫- مجبور شدم یه کار لعنتی برات جور کنم. کردم.
‫- یعنی چی مجبور شدی بهم کار بدی؟
‫- ببین، فقط فضولی نکن.
‫وگرنه اخراجت می‌کنم، باشه؟
‫- خودشِ اونجاست.
‫- این جَسْمینه. بهش می‌گم جَز.
‫- امروز تولد هشت سالگیشه.
‫- سلام جز. یه چیزی برات آوردم.
‫- یه دفترچه‌ست.
‫- می‌تونی هر چی خواستی توش بنویسی.
‫- اوه.
‫- بقیه کجان؟
‫- اوه، راستش یادم رفت بهت بگم.
‫- یه بچه توی کلاس جز آنفلوآنزای شدید گرفته،
‫- بعد چندتا از والدین هم گرفتن.
‫- واسه همین گفتم بهتره
‫- مهمونی رو کوچیک و جمع‌وجور نگه داریم.
‫- فقط ما؟
‫- آره، فقط خودمون.
‫- عالیه.
‫- نوشیدنی می‌خوای؟
‫- ام، آره.
‫- فکر کنم آره. ‫- خب، همین‌جا بیا.
‫- هنوز رمز رو عوض نکرده.
‫- خوش می‌گذره؟
‫- اوه، خجالتیه. زیاد حرف نمی‌زنه.
‫- اوه.
‫- هی، یکی دیگه می‌خوای؟
‫- نه. کم‌کم باید برم.
‫- بیا دیگه، یکی دیگه. جز عاشق اینه که تو اینجایی.
‫- بیا دیگه.
‫- باشه.
‫- باید برم دستشویی.
‫- باشه. من می‌برمش.
‫- اوه، خودش می‌دونه کجاست. برو عزیزم.
‫- خب، این مال توئه.
‫- چه دختر نازیه.
‫- اوه، آره. نور چشممه.
‫- خب، گفتم "من سه تا می‌خوام،
‫نه چهار تا."
‫- ولی اون اصلاً نفهمید چی می‌گم.
‫- هی گیر می‌داد.
‫- منم گفتم "نه، گفتم چهار تا.
‫- داری چی کار می‌کنی؟
‫- تو چی کار می‌کنی؟
‫- اوه، داریم تولد دختر چستر رو جشن می‌گیریم.
‫- مزخرفه.
‫- ام، با جز آشنا شو. سلام عزیزم.
‫- بقیه کجان؟
‫- چندتا از بچه‌ها آنفلوآنزا گرفتن،
‫واسه همین چستر گفت بهتره
‫مهمونی کوچیک باشه.
‫- ببین، به مل گفتم که دعوت کردن تو اینجا
‫چون من مأمور مراقبتت هستم، درست نیست.
‫باشه؟ بیا دیگه.
‫بی‌خیالش شو، بی‌خیالش شو.
‫چیز عجیبی اینجا نیست.
‫نگران نباش.
‫ببین نیک، باید تمرکزت رو بذاری روی اینکه
‫دوره آزادی مشروط رو رد کنی.
‫- مل، می‌تونم یه لحظه باهات حرف بزنم؟
‫- نه. تمومه بینمون.
‫باشه؟ چیزی نیست که بخوام بهت بگم.
‫- باشه. بیا دیگه.
‫- می‌دونی... ‫- می‌دونم، می‌دونم.
‫ولی گوش کن، من باهاش حرف می‌زنم.
‫باشه؟ بدترش نکن.
‫- خیلی متأسفم. این قابل قبول نیست.
‫- اشکالی نداره. یعنی، هنوز می‌تونیم جشن بگیریم.
‫- اگه اشکالی نداره، من ترجیح می‌دم برم.
‫- اوه، باشه. ام...
‫آره، فقط اینکه کلی کیک و خوراکی دارم.
‫می‌تونم یه کم باهات بفرستم؟
‫- نمی‌تونم.
‫- بیا دیگه، اصرار می‌کنم.
‫- باشه.
‫- چند برش می‌خوای؟
‫یعنی، می‌تونم نصف کیک رو بهت بدم.
‫- بیا با این شروع کنیم.
‫- یه کم شور و حال کم داشت.
‫چیزی واسه من داری؟
‫- توی خونه‌ست.
‫- بریم.
‫- این چیه؟
‫- بقیش واسه کارلوسه.
‫- به درک کارلوس. پول منو بده.
‫- بجنب دیگه.
‫- هی، می‌خوای این یارو رو جمعش کنم؟
‫- چرا نمی‌ری اون اعتیادتو جمع کنی؟
‫- آروم باش، رانی. اون مأمور مراقبتمه.
‫- مرسی.
‫- احمق‌بازی درنیار، باشه؟ ‫- خب... هی،
‫- به فروشنده‌م چی بگم، آره؟
‫- یه راهی پیدا کن.
‫- اوه، خدای من.
‫- هی، بابا.
‫- یه مدت ماشینو می‌برم، باشه؟
‫- بابا؟
‫- این یارو اصلاً بچه نداره لعنتی.
‫- کانتری گرامر، اسب برنده‌ی واضح این مسابقه‌ست.
‫- ولی اسب شانس پایین، کارا کارا، داره حسابی توجه جلب می‌کنه.
‫- بعد از یه وقفه برگشته و...
‫- هی.
‫- اوه، عالیه. خودت لعنتی‌ای.
‫- داری ازم فرار می‌کنی؟
‫- نه، همچین کاری نمی‌کنم.
‫- آره، داری.
‫- ببین رفیق، فقط یه کم وقت می‌خوام.
‫- آها.
‫- یه خبر از این مسابقه دارم.
‫- اسبه شانسش خیلی پایینه، ولی می‌بره.
‫- یه برد گنده می‌کنم، بعد جفتمون پولدار می‌شیم.
‫- باشه. پس ببینیم چی می‌شه.
‫- کدوم اسب؟
‫- شماره هفت. اسب شماره هفت.
‫- شماره هفت خوش‌شانس. باشه.
‫- و مسابقه شروع شد.
‫- کانتری گرامر از داخل مسیر جلو افتاده
‫- و داره به سمت خط پایان می‌ره، سه‌چهارم مسیر رو برده.
‫- با زمان ۱۲ و ۱.
‫- کانتری گرامر از داخل،
‫- کارا کارا از بیرون،
‫و حالا کارا کارا جلو افتاده.
‫کانتری گرامر همچنان داره از داخل مسیر می‌جنگه.
‫با ۱۶ متر تا خط پایان،
‫و کانتری گرامر برنده شد.
‫برنده‌ی مسابقه در ساراتوگا.
‫کارا کارا دوم شد.
‫- هی، نزدیک بودا.
‫- واسه فردا یه خبر از یه مسابقه دیگه دارم،
‫و قراره...
‫- لعنتی.
‫- خب.
‫- ببین چی شد. ببین مجبورم کردی چی کار کنم.
‫- حالا باید پولمو بدی،
‫- آشغال بی‌ارزش.
‫- برام مهم نیست حتی اگه مجبور شی
‫- از مادربزرگ در حال مرگت بدزدی.
‫- باید پولمو بدی. فهمیدی؟
‫- هفته‌ی دیگه می‌بینمت.
‫- باشه.
‫- الو.
‫- مل.
‫- آره؟
‫- چی شده؟
‫- گند زدم.
‫- یعنی چی؟
‫- یه مدت همه‌چی خوب بود.
‫وقتی برگشتی خونه،
‫همه‌چی خیلی شدید شد.
‫دیگه از خودم مراقبت نکردم.
‫- فکر کردم بالاخره قراره خوشحال باشیم.
‫- گفتی همه‌چی فرق می‌کنه.
‫- باورم شد.
‫الان حس می‌کنم خیلی احمقم.
‫- نه، من... ام...
‫- اون‌قدر خودخواه بودم که نفهمیدم.
‫- همه‌چی رو کردم درباره خودم و خواسته‌هام.
‫همه رو مقصر می‌دونم،
‫انگار من قربانی‌ام،
‫در حالی که واقعاً خودم مقصرم.
‫- بعدش می‌رم و همون کارایی رو می‌کنم که بابام می‌کرد.
‫- میام ازت دفاع می‌کنم.
‫- به خودم می‌گم دارم کار درست رو می‌کنم،
‫- ولی واقعاً فقط...
‫- واسه اینه که احساس گناه نکنم.
‫- متأسفم.
‫- لازم بود اینو بشنوم.
‫- هر کاری از دستم بر بیاد می‌کنم تا جبران کنم.
‫- ام...
‫- یه چیزی هست که می‌تونی برام انجام بدی.
‫- بگو چی.
‫- بیا باهام جلسه‌ی حمایت از اختلال تغذیه.
‫- از اینکه تنهایی برم اون جلسات متنفرم.
‫- فقط نگرانم که همه بخوان قضاوتم کنن.
‫- آره، باشه.
‫- مرسی.
‫- اوضاع خوبه؟
‫- و یه استرایک.
‫- این مسابقه همونیه که پارسال هم بود.
‫- دور اول پلی‌آف‌ها.
‫- دیگه ازت ناراحت نیستم.
‫- پرتاب دو و یک،
‫- و توپ رفت سمت فیلد راست.
‫- هیچ شانسی واسه گرفتنش نیست.
‫- اون یه...
‫- چرا باید ناراحت باشم؟
‫- می‌دونم چه حسی داره وقتی کسی که دوستش داری
‫نخواد باهات باشه.
‫- می‌فهمم که عصبانی‌ای.
‫- یعنی مامان رفت با یه مرد دیگه
‫چون دیگه براش کافی نبودیم.
‫- اون قضیه تقصیر تو نیست.
‫- لعنت به اون قضیه.
‫- هیچ ایرادی تو نداری.
‫- و من درکت می‌کنم.
‫- چون خودت‌ام.
‫- بولیز دارن شروع می‌کنن قوی بازی کنن،
‫دارن مثل یه تیم واقعی بازی می‌کنن.
‫- شاید یه روز بریم بازی ببینیم.
‫- مثل قدیما.
‫- خوشحال می‌شم.
‫- چندتا شماره گرفتم.
‫- مشتاق جلسه‌ی بعدی‌ام.
‫- خوبه.
‫- خوبه. آدمای خوبی‌ان.
‫- خودت آدم خوبی‌ای.
‫- کلی چیز هست که باید روش کار کنم.
‫- منم همین‌طور.
‫- باید برم.
‫- داره دیر می‌شه.
‫- فردا بهت زنگ می‌زنم، باشه؟
‫- چی؟ صبح کلیسا داری؟
‫- می‌خواستی منو ببینی؟
‫- دیشب با مل بودی.
‫- آره.
‫- از کجا فهمیدی؟
‫- می‌دونی که با من حالش بهتره، نه؟
‫- آره.
‫- خب.
‫- گوش کن، عوضی.
‫- اون هیچ‌وقت با تو نبود.
‫- جدی؟ واقعاً فکر می‌کنی عاشقته؟
‫- نه، ولی بالاخره برمی‌گرده.
‫- آره.
‫- می‌دونی چرا؟
‫- چون از نظر احساسی حمایتش می‌کنم.
‫- تو چی کار می‌کنی؟ ‫- باشه.
‫- یعنی وقتی می‌خواست
‫همه‌ی اون کیک رو بخوره، تو کجا بودی؟ هوم؟
‫- می‌تونستم جلوشو بگیرم، ولی ام...
‫- دادم بهش.
‫- پس...
‫- واقعاً یه آشغال به تمام معنا هستی.
‫- خودت می‌دونی؟
‫- اوه، آره. هوم.
‫- چه مرگته لعنتی؟
‫- چی؟ آدمارو ضعیف می‌کنی که...
‫- خودتو قوی حس کنی؟
‫- واقعاً دلت می‌سوزه، مرد.
‫- می‌دونی چی واقعاً دلسوزیه؟ ‫وقتی دوباره بندازمت زندون.
‫- آزادی‌ت رو مثل طناب ‫بالای سرت نگه داشتم.
‫- یعنی خودت می‌دونی، نه؟
‫- می‌دونی که دستمه، درسته؟
‫- هوم.
‫- حالا ببین بالای سر تو چی آویزون شده.
‫- شاید اینکه اصلاً دختر نداری؟
‫- اینکه می‌ری دور و بر...
‫- مستا رو توی بارها کتک می‌زنی؟
‫- می‌دونی، بعضیا شاید بخوان اینا رو بدونن.
‫- یه چیزی نشونت می‌دم.
‫- حالا باید من و مل رو تنها بذاری.
‫- وگرنه اینا پخش می‌شن. فهمیدی؟
‫- هوم.
‫- تو یه آشغال سابقه‌داری.
‫- من یه پلیسم.
‫- کی حرفتو باور می‌کنه؟
‫- مل؟
‫- تو پلیس نیستی، رفیق.
‫- تو یه مأمور آزادی مشروط لعنتی‌ای.
‫- درست می‌گی، هستم.
‫- کار سختیه، واقعاً.
‫- هر روز باید با آشغالایی مثل تو سروکله بزنم.
‫- راستش خوشحالم که اون مدرک رو داری.
‫- می‌فرستیش برام؟
‫- لازمش دارم.
‫- واسه مدرک.
‫- باید پرونده‌ای علیه جری تشکیل بدیم.
‫- متأسفانه جری دوباره می‌ره زندون.
‫- چون قوانین آزادی مشروط رو نقض کرده.
‫- جری...
‫- خب، اون منو تهدید کرد.
‫- مزخرفه.
‫- نه.
‫- نه، واقعاً کرد.
‫- کرد.
‫- اسلحه گذاشت رو سرم.
‫- عوضی
‫- یعنی تو اون‌جا بودی. یادت نیست؟
‫- حالت خوبه؟
‫- آره. خوبی.
‫- می‌تونی بری.
‫- هی نیک.
‫- هنوز با پدرت زندگی می‌کنی، درسته؟
‫- یه خونه پیدا کردم توی یه محله‌ی عالی.
‫- بیا از اون شروع کنیم.
‫- نیک.
‫- آره.
‫- آره، آره.
‫- اوه، الان بری ببینیم؟ همین حالا؟
‫- فکر کردم این همون چیزیه که می‌خواستی.
‫- نه، هست. فقط...
‫- هیچی.
‫- هیچی. بیا بریم ببینیمش.
‫- عاشقشم.
‫- فکر نکنم واسه ما مناسب باشه.
‫- چرا؟ خیلی نازه که...
‫- دیواراش خیلی نازکه، می‌دونی؟
‫- همه‌چی رو می‌شنون.
‫- از کجا می‌دونی؟
‫- چون حس می‌کنم.
‫- خب، چی شده؟
‫- هیچی.
‫- هیچی. هیچی نشده.
‫- فقط... ببین، از این خونه خوشم نمیاد.
‫- باشه؟
‫- بیا دیگه.
‫- لوله ترکیده؟ ‫- آره.
‫- چقدر طول می‌کشه درستش کنی؟
‫- دو سه روز؟ شاید.
‫- بچه‌ها، واقعاً متأسفم.
‫- یا خدا.
‫- آره، لوله‌کش همینو گفت.
‫- حداقل بیمه‌ی مستأجر دارم.
‫- ببین، می‌دونم اوضاع خیلی بهم ریخته‌ست،
‫- ولی فکر کنم بتونم درستش کنم.
‫- ببین، من صاحب‌خونه‌تونم،
‫- پس وظیفه دارم براتون یه جا پیدا کنم،
‫- می‌تونم بذارمتون هتل، ولی نمی‌خوام این کارو کنم.
‫- فکر کنم یه فکر بهتر دارم.
‫- اتاق مهمونم.
‫- هرچقدر حریم خصوصی بخوای داری،
‫- و می‌تونی اون‌جا بمونی تا همه‌چی درست بشه.
‫- ممنونم، ولی نمی‌خوام...
‫- نمی‌خوام مزاحمت بشم.
‫- نه.
‫- نه نه، اصلاً مزاحم نیستی.
‫- می‌تونی با من بیای
‫- خونه‌ی بابام تا درست بشه.
‫- مطمئنی؟
‫- آره.
‫- آره، می‌ریم خونه‌ی باباش
‫- تا همه‌چی رو سر و سامون بدیم.
‫- ام... من می‌رم وسایلمو جمع کنم.
‫- خب، پس باشه. ‫- آره؟ باشه.
‫- هر جور راحتی، بچه‌ها.
‫- ببخشید.
‫- لعنتی!
‫- یعنی، این کل روزو می‌گیره.
‫- لعنتی!
‫- بجنب!
‫- بجنب دیگه!
‫- هی، فقط انجامش بده، ترسوی لعنتی.
‫- یا خدا.
‫- می‌دونستم می‌تونی انجامش بدی.
‫- هوم.
‫- لعنتی.
‫- لعنت.
‫- چی شده؟ حالت خوبه؟
‫- من خوبم. تو نه خیلی.
‫- نیک بیانکو؟
‫- آره، چی شده؟
‫- به جرم ضرب و جرح بازداشت شدی.
‫- کارفرمات، بابی راش،
‫- امروز بعدازظهر ازت شکایت کرده.
‫- صبر کن. صبر کن! واسه چی؟
‫- دماغش له شده.
‫- می‌گه کار تو بوده.
‫- خدایا، این مزخرفه.
‫- این مزخرفه لعنتی.
‫- آروم باش، نیکی.
‫- لعنتی، دوباره همون کارو کردی، عوضی.
‫- همه‌ش یه نقشه‌ست لعنتی.
‫- دروغ‌گویی.
‫- کی می‌خواد برات پاپوش درست کنه، نیک؟
‫- مأمورم، چستر.
‫- اسلحه گذاشت رو سرم، مل.
‫- باید باورم کنی.
‫- بابا!
‫- بریم.
‫- ببین، الان وقتش نیست.
‫- نه، می‌دونم.
‫- فقط شنیدم نیکو گرفتن.
‫- از کجا فهمیدی؟
‫- خب، من... من مأمورشم.
‫- وقتی دردسر درست کنه، باید بهم اطلاع بدن.
‫- بیچاره بابی.
‫- حس بدی دارم. ‫من بودم که نیکو بهش معرفی کردم.
‫- داشتم کمک می‌کردم.
‫- می‌دونم.
‫- مثل اینکه ذات آدم عوض نمی‌شه.
‫- هی، اتاق مهمون.
‫- خیلی خوب شده.
‫- خیلی براش زحمت کشیدم.
‫- جز چی؟
‫- فکر می‌کنی اون چه حسی پیدا می‌کنه؟
‫- همیشه حواست به بقیه‌ست، نه؟
‫- یعنی، اون یه بچه‌ست.
‫- عاشقش می‌شه.
‫- نمی‌دونم.
‫- گوش کن، مل.
‫- نیک دوباره ناامیدت کرد.
‫- الان به کمک نیاز داری.
‫- فقط دارم کمکم رو پیشنهاد می‌دم.
‫- دیگه کجا می‌خوای بری؟
‫- پیشنهادتو قبول می‌کنم
‫- پشیمون نمی‌شی.
‫- من فقط هستم که حمایتم کنمت.
‫- باشه؟
‫- کی می‌تونم قاضی رو ببینم؟
‫- نه تا سه‌شنبه.
‫- شوخی می‌کنی؟
‫- هفته‌ی شلوغی بوده.
‫- تو آزادی مشروطی.
‫- تصمیم با قاضیه که اجازه بده با وثیقه بری بیرون یا نه.
‫- لعنتی.
‫- نظرت چیه؟
‫- قشنگه.
‫- یه شروعه.
‫- هان؟
‫- یعنی، تو به یه شروع تازه نیاز داری.
‫- جز کجاست؟
‫- اوه، ام، خونه‌ی خاله‌شه.
‫- کی برمی‌گرده؟
‫- ازش خوشت میاد، نه؟
‫- نازه.
‫- واقعاً بچه‌ها رو دوست داری.
‫- آره، همیشه همینو می‌خواستم.
‫- یه کم ثبات، یه خونه‌ی خوب، چندتا بچه‌ی بانمک.
‫- آره، منم همین‌طور.
‫می‌خوام یه کم استراحت کنم
‫- آره، کاملاً.
‫- ام، روز طولانی‌ای بود.
‫- آره، یه کم بخواب.
‫- کاملاً.
‫- باشه.
‫- بچه رو می‌خوام.
‫- خب، الان می‌خواستم براش یه چیزی درست کنم بخوره.
‫- بعدش چی؟ کمکش کنی با تکالیفش؟
‫- برو کنار. برو بیارش.
‫- چرا؟
‫- جز! وسایلتو جمع کن.
‫- داری می‌ری خونه‌ی من.
‫- هی، تا کی؟
‫- تا هر وقت که لعنتی لازم باشه.
‫- همین‌قدر. ‫- لازم؟ اوه، لازم؟
‫- اوه، باشه.
‫- حالا قراره نقش مادر وظیفه‌شناس رو بازی کنی؟
‫- گور خودتو بکن، چستر. می‌دونی چیه؟
‫- مدت‌هاست دارم واسه تو کار می‌کنم
‫- و هر کاری می‌کنم که پول دربیارم.
‫- دیگه بسه. نه.
‫- می‌خوام بندازمت زندون.
‫- آره.
‫- می‌خوام بگم که دخترمو ازم می‌دزدیدی.
‫- هوم.
‫- خب، اون اتفاق نمی‌افته.
‫- می‌دونی چیه؟ ‫- هیچ‌جا نمی‌برش.
‫- برو بیرون. برو بیرون.
‫- هی، جز؟ ‫- برو اتاقت.
‫- عزیزم، لازم نیست به حرفش گوش بدی.
‫- برو اتاقت!
‫- احمق بی‌شعور. هان؟
‫- رسیدیم خونه.
‫- برو جلو.
‫- سلام جز.
‫- حالت خوبه؟
‫- چی شده؟
‫- اون مامان رو زد.
‫- کی زد؟
‫- اون.
‫- بیا بریم.
‫- هوم.
‫- ولم کن!
‫- کجا داری می‌ری لعنتی؟
‫- هان؟
‫- بیانکو.
‫- آره.
‫- وثیقه‌ت پرداخت شده.
‫- چی؟
‫- داری آزاد می‌شی.
‫- بابا!
‫- چی شده؟
‫- مل رو دیدی؟
‫- نه، از وقتی گرفتنِت ندیدمش.
‫- باهاش حرف زدی؟
‫- اصلاً.
‫- لعنتی.
‫- باید پیداش کنم.
‫- تو وثیقه‌مو دادی؟
‫- آره، من دادم.
‫- تو پسرمی، منم پدرت.
‫- وقتشه که مثل یه پدر رفتار کنم.
‫- خیلی بد رفتار کردم.
‫- من اون کارو نکردم.
‫- من کل عمرتو می‌شناسم.
‫- فکر می‌کنی نمی‌فهمم کی راست می‌گی؟
‫- پشتتم، نیکی.
‫- باشه؟
‫- باشه، مرسی.
‫- هی، منم مل. ‫- لعنتی.
‫- یه پیام بذار.
‫- لعنتی.
‫- باید باهات حرف بزنم.
‫- ببین رفیق، نزنم، باشه؟
‫- چستر کجاست؟
‫- نمی‌دونم، رفیق. مشکل من نیست لعنتی.
‫- تو باعث شدی منو بگیرن.
‫- اون مجبورم کرد.
‫- به قیافه‌م نگاه کن.
‫- چستر مأمورته؟
‫- آره، ولی گوش کن رفیق.
‫- اون یارو روانیه لعنتی.
‫- یه مشت زندانی مشروطی رو واسه خودش کار می‌کشه.
‫- حتی منو و چند نفر دیگه رو مجبور کرد
‫- خونه‌شو تعمیر کنیم.
‫- انباریشو تمیز کنیم، در امنیتی نصب کنیم،
‫- هر چی بگی.
‫- به همه می‌گه زنش مرده،
‫- ولی شنیدم همه‌ش یه داستان ساختگیه عجیب و غریب.
‫- باید پیداش کنم.
‫- برو سراغ خونه‌ش.
‫- رفتم.
‫- اون زنه که دوست داره چی؟
‫- کی؟
‫- همونی که بچه داره.
‫- تو خیابون داونینگ؟
‫- آره، فکر کنم اون محله‌شه.
‫- لعنتی.
‫- هوم.
‫- ممم.
‫- خب، راج؟
‫- انگار یه مدت مهمون داریم.
‫- ممم.
‫- خب ببین، کیک دارم واسه همه.
‫- یه برش بزرگ واسه مل دارم.
‫- کمک! کمک!
‫- خفه شو لعنتی! بخور!
‫- اینجا عایق صداست، باشه؟
‫- هیچ‌کس صدای جیغتو نمی‌شنوه.
‫- هی جز.
‫- اینم برش تو، باشه؟
‫- دختر خوبی.
‫- شرط می‌بندم که ‫دلت لک زده واسه خوردنش، نه؟
‫- آره؟
‫- بیا دیگه، بزن به بدن.
‫- اوه، راستی.
‫- احتمالاً ترجیح می‌دی بری توی کمد بخوریش، نه؟
‫- گور خودتو بکن!
‫- گور خودت رو بکن، عوضی! کیکتو بخور!
‫- ممم.
‫- هوم.
‫- ممم.
‫- خب، وقت قصه‌ست!
‫- ممم.
‫- اوه، مل.
‫- شرط می‌بندم اینو می‌شناسی.
‫- اسمش هست ‫یوناس و دزد دریایی گمشده.
‫به این می‌گن "یوناس و دزد دریایی گم‌شده
‫- ببخشید، ببخشید.
‫- ببخشید.
‫- هی، دنبال یه زن می‌گردم.
‫- یه دختر داره، حدوداً هفت ساله... لعنتی.
‫- لعنتی.
‫- هی، هی. ببخشید.
‫- دنبال یه زن می‌گردم.
‫- یه دختر داره، حدوداً هفت یا هشت ساله.
‫- یه خال مادرزادی داره رو گردنش.
‫- ام، اون باید جیمی لین و جز باشن.
‫- اون‌جا زندگی می‌کنن.
‫- واحد چهار.
‫- چهار؟ ‫- چهار.
‫- آره.
‫- هی، جیمی لین اینجاست؟
‫- نه، منم رانی، رفیق.
‫- بالاخره اومدی.
‫- بجنب دیگه اون تو، رفیق.
‫- کارلوس با جنس رسید.
‫- دارم از استرس می‌میرم این‌جا.
‫- کارلوسه؟
‫- آره، فکر کنم.
‫- بذار لعنتی بیاد تو.
‫- بالاخره رسیدی، رفیق.
‫- این دیگه چه کوفتیه؟
‫- چی؟
‫- این بو.
‫- اینجا همیشه بوی گند می‌ده.
‫- دنبال جیمی لین می‌گردم.
‫- اون جنس لعنتی رو بده، عوضی
‫- مغزتو می‌پاشم رو دیوار.
‫- نمی‌دونم چی داری می‌گی لعنتی.
‫- داریش! ‫- هیچی ندارم!
‫- اون داره.
‫- اگه نمی‌دی، خودمون برمی‌داریم.
‫- جنسمو بده،
‫- عوضی
‫- پشتشه! ‫- پشتش رو ببین.
‫- بجنب! ‫- دارم می‌گردم!
‫- جیباشو بگرد!
‫- دارم می‌گردم!
‫- اون لعنتی رو خاموش کن!
‫- دارم تلاش می‌کنم!
‫- نمی‌تونم لعنتی...
‫- خاموشش کن لعنتی!
‫- اوه لعنتی، رفیق!
‫- اوه، گند زدم!
‫- تو مجبورم کردی این کارو کنم!
‫- اوه لعنتی!
‫- منم خونه‌ی جیمی لین، عوضی.
‫- خب، سلام منو بهش برسون.
‫- اون مرده لعنتی.
‫- هوم.
‫- من هیچ نقشی تو اون نداشتم.
‫- یعنی، معتاد بود. ‫- اینا همیشه می‌میرن.
‫- نمی‌دونم.
‫- واسه من که صحنه‌ی جرم به نظر می‌رسه.
‫- ببین نیک...
‫- نمی‌دونم چی شد که این‌قدر خراب شد،
‫- ولی نمی‌خوام دشمن باشیم.
‫- می‌تونیم از نو شروع کنیم؟
‫- نظرت چیه؟
‫- گور خودتو بکن!
‫- می‌دونم مل پیش توئه.
‫- حالا همین الان میاریش این‌جا،
‫- وگرنه زنگ می‌زنم به پلیس لعنتی.
‫- ببین، الان خوابیده،
‫- باید بیدارش کنم،
‫- بعدش مستقیم میایم سمت تو.
‫- بهتره حالش خوب باشه.
‫- لعنتی.
‫- لعنتی!
‫- گندش بزنن.
‫- چی کار می‌کنی؟ بلدی با اینا کار کنی؟
‫- نمی‌دونم. شاید لعنتی.
‫- با «شاید» نمی‌تونی قفل باز کنی.
‫- سال‌ها تجربه می‌خواد.
‫- ببین، مل زندونی شده.
‫- باید نجاتش بدم. ‫- می‌خوای چی کار کنی؟
‫- می‌خوای بزنی به خونه‌ی اون آشغال؟
‫- آره.
‫- میای؟
‫- ژاکتمو برمی‌دارم.
‫- لعنتی، این دیگه چیه؟
‫- لعنت بهش.
‫- آخ!
‫- بزن بریم.
‫- این‌جا. این‌جا. این‌جا. این‌جا. این‌جا.
‫- فکر می‌کنی بتونی بازش کنی؟
‫- آره. یه لحظه صبر کن.
‫- خب، عقب برو.
‫- عقب برو. عقب برو. عقب برو.
‫- بجنب!
‫- من مراقب اون آشغالم.
‫- مل!
‫- چیزی دیدی؟
‫- پشت خونه.
‫- بزن بریم.
‫- این‌جاست.
‫- از کجا می‌دونی؟
‫- بابی گفت انباری رو تمیز کردن.
‫- لعنتی!
‫- بازش کردی؟
‫- لعنتی. دستام...
‫- نمی‌تونم ثابت نگهشون دارم.
‫- باشه. ‫- بذار من انجامش بدم.
‫- فقط راهنماییم کن، باشه؟
‫- اون میله رو بذار اون‌تو. ‫- آها.
‫- پیک رو بذار درست زیرش. ‫- آها.
‫- خب، پیک رفت تو.
‫- حالا بچرخونش.
‫- بچرخونش به راست.
‫- لعنتی.
‫- بچرخونش به راست.
‫- باید یه «تق» حس کنی.
‫- هیچ تقی نیست. گیر کرده‌م.
‫- لعنتی. ‫- خب، زیادی چرخوندی.
‫- برگرد. دوباره امتحان کن.
‫- بجنب، پسر. خرابش نکن.
‫- باشه، لازم نیست این‌قدر بدعنق باشی.
‫- فقط...
‫- اگه آروم بمونی، منم آروم می‌مونم.
‫- فقط دستاتو ثابت نگه دار.
‫- آروم و نرم.
‫- حسش کردی؟ آره! ‫- کارت عالی بود لعنتی!
‫- نیک.
‫- باید از اینجا ببریمت بیرون.
‫- اون دیوونه‌ست. ‫- آره، می‌دونم.
‫- هر لحظه ممکنه برگرده.
‫- باشه، فقط جز رو بگیر. ببرش بیرون.
‫- ببین، من مراقبشم.
‫- اون دستبند رو باز کن، بزن بریم.
‫- دارم به پلیس زنگ می‌زنم.
‫- فکر نمی‌کردم یه روز این‌قدر خوشحال بشم که ببینمت.
‫- می‌دونم عزیزم. ‫-بیرون میاریمت
‫- نیک. ‫- می‌دونم اینجایی، نیک.
‫- قهرمانت کو؟
‫- نتونستی دستبند رو باز کنی؟
‫- با توجه به اتفاقات اخیر، ‫- قاضی امضا کرد.
‫- دیگه تحت آزادی مشروط نیستی.
‫- عالیه.
‫- هنوز داریم بررسی می‌کنیم
‫- که چستر دقیقاً چه کارایی کرده بوده.
‫- متأسفم که تو و خانوادت اینو تجربه کردین.
‫- آره!
‫- حواست باشه کجا می‌ری، رفیق.
‫- خودت وسط راه بودی لعنتی.
‫- آروم باش، رفیق.
‫- وای وای وای، آروم باش. ‫- هی مرد،
‫- فقط می‌خوام برم بازی رو ببینم.
‫- می‌فهمم. همه‌مون می‌خوایم بریم بازی.
‫- یه تیمیم دیگه.
‫- باحال بود. ‫- ببخشید، رفیق.
‫- حالت خوبه؟
‫- آره. خوبم.
‫- هان؟ من بلیت می‌گیرم.