‫کلاشینکف
‫میشا! میشا!
‫میشا! میشا! بیا بریم.
‫بریم بریم.
‫یالا، بریم.
‫بریم بازی کنیم.
‫نزدیک تر.
‫سال 1941
‫نزدیک تر، کولیا!
‫بزنش!
‫چپ! به چپ بچرخ.
‫گلوله‌های انفجاری!
‫نشونه‌شون بده، ‫کولیا! نشونه‌شون بده.
‫صبور باش، صبور باش، عزیزم.
‫- اون به هوش اومده. ‫- آره دارم می‌بینم.
‫آفرین، راننده تانک!
‫بخواب، بخواب، بخواب... ‫بخواب، بخواب، بخواب. بلند نشو.
‫- بخواب، بخواب. باید ‫بگیری بخوابی. - «گاپونین»
‫- همه چیز درست میشه. ‫- رفیقام اینجا هستن؟
‫- همه چیز درست میشه. ‫- ستوان ارشد، گاپونین.
‫وایسا.
‫سلام، ستوان. جوخه‌ی 12 کجاست؟
‫نصف روزه که دارم ‫دنبالشون می‌گردم.
‫لعنت بهش، سروان.
‫- حمله دیگه شروع شده. - بچه ‫ها، ما دنبال جوخه‌ی دوازدهم هستیم.
‫- ما خبر نداریم. - ‫ستوان، مراقب باش.
‫هنوز یه سری آلمانی ‫این اطراف هستن.
‫متوجه شدم، سروان.
‫یالا، یالا، یالا...
‫- دوباره! - یالا! ‫- یه ذره به خودتون فشار بیارید.
‫بریم. بریم.
‫برو!
‫نه، دیگه نمیشه.
‫گندش بزنن...
‫اونجا یه روستا هست. ‫شاید اسب داشته باشن.
‫باید بریم اونجا.
‫اسمت چیه؟
‫گروهبان یکم، «کلاشینکف».
‫- اسم کوچیکت چیه؟ - «می‌خواییل».
‫همراه من بیا.
‫اون چیه؟ یه مسلسل جدیده؟
‫آره، دیگه خط تولیدش متوقف شده.
‫میگن دیگه تا چند وقت دیگه، به‌جای تفنگای ‫معمولی، همه از اینا می‌گیرن دستشون.
‫خوبه.
‫چقدر میلرزه؟
‫چی؟
‫چقدر میلرزه؟
‫فقط خدا می‌دونه.
‫بیا بریم حیاط جلویی. از اونجا ‫همه چیز رو بررسی می‌کنیم.
‫تو...راننده تانک...
‫با فاصله‌ی 50 متری از من بیا.
‫اگه اتفاقی افتاد...
‫- یوحان! یوحان! - پشت سرت!
‫توی آلونک!
‫زنده ای؟
‫اسلحه اتوماتیک امتحانش ‫رو خوب پس نداد.
‫- در جالب ترین لحظه، ‫گیر کرد! - آره، دیدم.
‫داخلش آب رفته.
‫گیر کرده اونجا و بخاطر ‫همین گلوله‌ها یخ زدن.
‫فنرش هم خیلی ضعیفه.
‫سوزن گلگدن به گلوله ها ‫نمی‌رسه. بد درستش کردن.
‫عجب نوآورهایی داریم!
‫- از این چیزا سر در ‫میاری؟ - آره، در واقع من یه...
‫مخترع هستم.
‫اوه، جدی؟ خب حالا ‫چی اختراع کردی؟
‫همه چیز.
‫همشون رو که یادم نمیاد.
‫آخرین اختراعت چی بود؟
‫آخریش؟
‫رخت آویز!
‫رخت آویز! عجب آدمی هستی ‫تو. خیلی باحالی، "راننده تانک"!
‫سلام بر عزیزانم:
‫مامان، خواهرم، خواهرهای کوچیکم.
‫حتی مامان بزرگ «شورا»، خاله ‫«تاتیانا» و همه‌ی اقوامی که...
‫نسبت به سرنوشت گروهبان ‫یکم، کلاشینکف، بی تفاوت نیستن.
‫می‌خواستم به عرضتون برسونم که تانک ‫من توی نبرد مورد اصابت قرار گرفت.
‫چند نفر مثل قهرمان‌ها مُردند.
‫خوشبختانه من زنده موندم. ‫فقط یه مقدار شونه‌ام آسیب دید.
‫از اونموقع برای درمان، ‫داخل بیمارستان بودم.
‫سال 1942
‫چون صدمه ای که من دیده بودم به نظر ‫جدی میومد، دکترم «پاول ایوانویچ»...
‫منو فرستاد خونه، تا ‫حالم کاملاً خوب بشه.
‫پس من از منطقه خارج ‫شدم. از طرف «می‌خواییل».
‫کس دیگه‌ای هم هست ‫که زخمی شده باشه؟
‫تویی که دستت ‫زخمیه! بیا اینجا.
‫بیا داخل.
‫- جایی که زندگی می‌کنی خیلی ‫دوره؟ گروهبان. - «آلتای».
‫اونجا درس میخوندم. ‫من از قزاقستان اومدم.
‫من اونجا کار می‌کردم.
‫- می‌دونی ایستگاه «ماتای» ‫کجاست؟ - ماتای؟
‫واسه قبل از جنگه.
‫ایستگاه راه آهن بود.
‫به هرحال از اونجا ‫انداختنم بیرون.
‫برای چی؟
‫خب، یه مقدار شرایط ‫رو تغییر دادم...
‫و در واقع، مسئولین اونجا ‫خیلی ازم خوششون نمیومد.
‫چیکار کردی؟
‫از بچگیم به اسلحه‌ها و ‫شاتگان... خیلی علاقه داشتم.
‫حالا دارم به یه جور ‫اسلحه‌ی خودکار فکر می‌کنم.
‫- خودکار؟ - یه ‫جور مسلسل خودکار.
‫ایناهاش.
‫الان دیگه مطمئنم ‫کسی اخراجت نمی‌کنه.
‫اتفاقاً گروهبان یکمِ عزیز، یه چیز باید ‫ساخته می‌شد تا ضامنِ سلامتی ما باشه.
‫سرزمین مادریمون همین ‫الان به اختراع تو نیاز داره.
‫ایستگاه ماتای.
‫گروهبان! داره کجا میره؟
‫مامان، من رو بابت این موضوع ‫ببخش. ولی فعلاً نمی‌تونم ببینمت.
‫می‌خواستم بیام ‫پیش تو ولی نیومدم.
‫دلم برات تنگ شده. ‫ولی باید رشد کنم!
‫می‌دونم وقتی توی خونه هیچ مردی ‫نیست، یه مقدار زندگی برات سخت تره...
‫ولی اگه به خواسته‌های خودم احترام نذارم، ‫اونموقع چطوری جلوت سرم رو بالا بگیرم؟
‫دوست دارت، می‌خواییل.
‫«پاول آندرویچ» کجاست؟
‫- «پاول آندرویچ» - ‫کی؟ پاول آندرویچ؟
‫- پاول آندرویچ ‫کجاست؟ - پاول آندرویچ!
‫تو چی می‌خوای؟
‫گروهبان یکم، کلاشینکف. به علت ‫آسیبی که دیدم توی مرخصی هستم.
‫کلاشینکف، کلاشینکف... ‫اون فامیلی واسم آشناست.
‫من تو رو می‌شناسم؟
‫من واستون توی واحد 38 کار ‫می‌کردم. بخش دیگ‌های بخار.
‫- فهمیدم. می‌تونی چکش ‫دستت بگیری؟ - نه.
‫- استراحت کن، استراحت کن...وقت منو نگیر. - یه لحظه صبر کن! ‫- نه دیگه!
‫- پاول آندرویچ! - بهت گفتم برو ‫استراحت کن دیگه! کاری ندارم بهت بدم.
‫بله. چرا محموله‌ی من نرسید؟
‫کجا می‌تونم اون سوپاپ ‫های لعنتی رو پیدا کنم؟
‫باید شکایت کنم ازتون؟ باشه پس.
‫منتظرم. سریعتر بیاید.
‫پاول آندرویچ!
‫وقتی توی بیمارستان ‫بودم، با خودم فکر کردم...
‫شرایط خط مقدم اصلاً خوب نیست.
‫آلمان‌ها خیلی مجهز هستن ‫و اگه بخوام واضح تر بگم...
‫ما به شدت از اونا عقب تریم.
‫ارتش سرخ به یه مسلسل خوب نیاز داره تا بتونه ‫این جنگ رو پیروز بشه. منم یه ایده‌هایی دارم.
‫- واقعاً؟ - بله.
‫حالا چرا این اسلحه‌ی خودکار ‫رو توی این انبار نسازیم؟ هان؟
‫گفتی خودکار؟ بسازیش؟ اینجا؟
‫الان تو رو یادم اومد، کلاشینکف.
‫- تو همونی هستی که توی محیط کار، ‫یه سلاح ساخت؟ - دقیقاً خودم هستم.
‫و می‌دونی دوست من...
‫وقتی اونا اون تفنگ دست ساز رو توی ‫آزمایشگاه لعنتیِ من پیدا کردن چی شد؟
‫دو روز تمام، بازرس‌ها نذاشتن ‫آب خوش از گلوم بره پایین.
‫«کِی ساختیش؟ کی اجازه ‫ش رو داده؟ چرا؟ کجا؟»
‫بخاطر اون اعصاب خوردی ‫ها، 5 کیلو وزنم کم شد!
‫تازه اون تفنگ ‫اصلاً شلیک نمی‌کرد.
‫به همین سادگی!
‫چرا می‌تونی باهاش شلیک کنی. ‫من یه قطعه‌ش رو برداشته بودم.
‫می‌خواستم اسلحه بی نقص باشه. اون قطعه ‫رو برداشتم تا مجبور نباشم زودتر تحویلش بدم.
‫درباره‌ی بازرس ها ‫هم باید بگم واقعاً متأسفم.
‫نظرت درباره‌ی مسلسل خودکار چیه؟
‫بیا امتحانش کنیم! ها؟
‫می‌دونی چیه، مخترع...
‫گمشو از اینجا برو بیرون.
‫ستوان، ماشین سرهنگ دوم، ‫«بصار» آماده ست. کجا باید بریم؟
‫- اونو بیار دم دفتر فرماندهی. ‫خودش بهت میگه. - متوجه شدم.
‫ببینم...یه مهره ی ‫بزرگ داره میاد؟
‫خیلی خیلی بزرگ! گفتن که امروز صبح، ‫یه بازرس خیلی مهم داره میاد «آلما-آتا».
‫اسمش «خاسانوف» یا «بصاروف» بود.
‫از خط مقدم میای؟ اونجا ‫اوضاع چطوره؟ هوا داغه؟
‫مثل کوره می‌مونه.
‫سرهنگ دوم، اجازه هست؟
‫سرهنگ دوم، من گروهبان یکم کلاشینکف ‫هستم. اجازه میدین یه صحبتی باهاتون بکنم؟
‫تو چرا اومدی ‫اینجا، "رانند تانک"؟
‫مرخصی استعلاجی گرفتم. ‫می‌خواستم باهاتون صحبت کنم، سرهنگ.
‫حرفت رو بزن، گروهبان. ‫من عجله دارم، سریع باش.
‫خب...
‫می‌دونی، من متقاعد شده بودم...
‫ولش کن. من از سال ‫1938 توی ارتش بودم.
‫از روزهای اول جنگ توی جنگ ‫بودم. 4 تا تانک رو منهدم کردم.
‫7...نه 8تا ضدتانک ‫رو منهدم کردم.
‫تازه بیشتر هم می‌تونستم بزنم ولی خب ‫دستم اینجوری شد. الانم که اینجا هستم.
‫بعضی وقتا مجبور بودیم با دستای ‫خالی حمله کنیم و با دشمن بجنگیم...
‫اونوقت اگه یه ‫آلمان با یه مسلسل...
‫که 80تا گلوله داره بیاد طرف، ‫می‌تونه در عرض یک ثانیه بهت شلیک کنه.
‫اونوقت ما تفنگی داریم که ‫باید مدام خشابش رو پر کنیم...
‫- اصل حرفت رو ‫بزن، گروهبان. - باشه.
‫از طرف بصاروف... تو ‫خیلی کله شقی! مگه نه؟
‫خیلی‌خب.
‫منو به «ژیگالوا» وصل کن.
‫«سانیچ»، الان یه نفر به ‫اسم کلاشینکف میاد پیشت...
‫یه گوشه بهش جا بده.
‫آره، میزکار و ابزار و همه چیز.
‫آره، باشه.
‫نیروی انسانی ندارم بهت بدم. همشون همینا ‫هستن. همه‌ی متخصص هامون دارن کار می‌کنن.
‫پاول آندرویچ، این ‫موضوع خیلی مهمه!
‫مهمه؟ فکر می‌کنی ما ‫داریم اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫مهمه! چی می‌خوای از جون ما؟ می‌خوای ‫مادرت بره روی اون لوکوموتیوها کار کنه؟
‫یه نفرم نمیدم بهت. دیگه هم در ‫موردش حرف نزن. تموم شد رفت!
‫گوش کن...می‌خوای ‫راستش رو بهت بگم؟
‫تو چه جور مخترعی ‫هستی، کلاشینکف. هان؟
‫قشنگ معلومه که بصاروف ‫دلش واست سوخته.
‫یه پسره‌ی مجروح ‫رو جلوی خودش دیده...
‫اونوقت برگه ای که جلوش آوردی رو ‫سریع امضا کرده تا از شرت خلاص بشه.
‫نمی‌خواد کار کنی. ‫خواهش می‌کنم از اینجا برو.
‫کلاشینکف.
‫ما اومدیم کمکت. شنیدیم ‫می‌خوای تفنگ درست کنی. درسته؟
‫- اونوقت به متخصص ‫نیاز داری. درسته؟ - بله.
‫ولی پاول آندرویچ گفت... - پاول ‫آندرویچ گفت در زمان ساعت کاری!
‫بعد از ساعت کاری که می‌تونیم.
‫ژنیا کراوچنکو.
‫مسئول ماشین آسیاب.
‫دیمیتری کوزمیچ، ‫تراشکار درجه یک.
‫ماتویچ، ولودکا، ‫سانیا، عمو میشا...
‫خیلی بزرگ شدی.
‫- اجازه هست؟ - بله.
‫در مجموع، داداش کلاشینکف...
‫هممون خیلی دوست داریم توی ‫این کار سخت بهت کمک کنیم.
‫- پس... - طرح هایی داری ‫که جزئیاتش بیشتر باشه؟
‫آره می‌دونم طراحیم بدرد نخوره.
‫پس باید چشمی درستش ‫کنیم و خودمون تنظیمش کنیم.
‫مامان، باورت نمیشه که...
‫توی این ایستگاه کوچیک چه ‫آدمای بزرگی زندگی می‌کنن.
‫اصلاً نمی‌تونم فکرش رو بکنم ‫که بدون اونها چیکار باید می‌کردم.
‫اگه ایده‌ی به این ‫ذهن خلاق من برسه...
‫سریع میرم سراغ بچه‌های آلما-آتا و ازشون ‫کمک می‌گیرم. اونا بهم قول دادن کمکم کنن.
‫متأسفم که بهت جزئیات کارم رو نگفتم. ‫این یه رازه. ولی کارم خیلی مهمه.
‫اول برای خودم و ‫بعد برای کشورمون.
‫ زنده و سرحال ‫باشی. دوست دارت، می‌خواییل.
‫- یوجین، یالا. - یالا!
‫قزاقستان. آلما-آتا.
‫همینجاست؟
‫ممنونم.
‫ببخشید...
‫ببخشید، سرهنگ دوم، ‫بصاروف کجاست؟
‫- نمی‌شناسمش. - معاون کمیسر ‫ارشد ارتش جمهوری رو نمی‌شناسی؟
‫اینجا چه خبره؟
‫- سلام. من باید با سرهنگ دوم بصاروف ‫صحبت کنم. - سرهنگ بصاروف خط مقدم هستن.
‫- خط مقدم؟ - درسته.
‫صبر کن...حالا جایگزینش کیه؟
‫چرا دنبالش می‌گردی؟
‫موضوع در سطح ملیه.
‫این.
‫با رفیق هامون انجامش دادیم. ‫توی یه کارگاه توی وقت آزادمون!
‫- آه، دستم! زنگ بزن ‫ماتای! - همین‌جا بتمرگ.
‫زنگ بزن ایستگاه ماتای، ‫رئیس اونجا «کروتور»ه.
‫زنگ بزن، اون همه ‫چیز رو توضیح میده.
‫هی!
‫مورد اضطراری چیه؟
‫یه راننده تانک، یه ‫اسلحه خودکار آورده.
‫سعی کرد به زور بره پیش فرمانده. ‫تهدیدمون کرد و ما جلوش رو گرفتیم.
‫- ازش بازجویی کردین؟ ‫- منتظر شما بودیم.
‫جالبه.
‫کار کارخونه نیست.
‫دست سازه!
‫می‌خوام برم مرکز فرماندهی. ‫امروز دیگه برنمی‌گردم.
‫فردا همه چیز رو بررسی می‌کنیم.
‫برو به کارگاه «گروخوایا».
‫اونجا فردی به اسم «آندری ‫ایوانویچ قزاقوف» رو پیدا می‌کنی.
‫- اینو بهش بده و بگو «لبدف» ‫گفت آزمایشش کن. - چشم.
‫آتش!
‫برو نگاه کن.
‫- سلام. - سلام.
‫خوبی؟
‫زدم توی 2. بدک نبود، ‫«آندری ایوانویچ».
‫- گرچه میشه بهتر ‫از اینم بشه. - بیا.
‫- این معجزه از کجا ‫اومده؟ - فقط خدا می‌دونه!
‫دست سازه.
‫سرگرد آوردش.
‫یه مکانیزم بازگشت جالب داخلش ‫تعبیه کرده. اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫می‌بینی؟ روشش کاملاً فرق می‌کنه.
‫می‌خوای امتحانش کنی؟
‫چرا که نه؟
‫کی ساختتش؟
‫خودمم برام سواله.
‫دارید به چی می‌خندید؟
‫از دستمون عصبانی نشو، گروهبان. ‫ولی اصلاً بهت نمیاد یه مخترع باشی.
‫عین این بچه دهاتی ‫های پنج ساله می‌مونی.
‫اهل روستایی؟
‫توی حومه‌ی شهر میشینم.
‫- مخترع... - خبردار!
‫سرگرد، در زمان انجام ‫وظایف من هیچ اتفاقی رُخ نداد.
‫- راحت باش. - چشم!
‫خب، مخترعتون در امن و امانه.
‫آزادش کنید.
‫- فامیلی؟ - کلاشینکف.
‫تو آزادی، "مخترع کلاشینکف"
‫- ببریدش. - بیا بریم.
‫ایده‌ت جالبه ولی ‫باید یادت باشه:
‫نشونه گیریش رو تقویت کن، ‫ساختنش رو راحت‌تر کن...
‫خبری از مسابقات دولت شوروی ‫برای طراحان اسلحه داری؟
‫اگه می‌خوای تفنگت تولید باشه ‫باید توی اون مسابقه برنده بشی.
‫ما نمونه‌ت رو تکمیل می‌کنیم و به ‫ژنرال «کورباتکین» نشونه‌ش میدیم،
‫ایشون فرمانده بخش مرکزی ‫آسیا هستند و فرد باهوشی اند.
‫اگه اون از اسلحه ت ‫خوشش بیاد، بهت زنگ می‌زنه.
‫خب، چی میگی؟
‫چی می‌تونم بگم؟
‫داشتم به این فکر می‌کردم ‫که یه موقع زندان نیوفتم،
‫حالا یهویی دارید بهم پیشنهاد میدید که نشونه ‫گیریش رو تقویت و ساخت و سازش رو راحت‌تر کنم؟
‫آره؟
‫معلومه که آره!
‫نگرانی؟
‫اینم از ژنرال.
‫خبردار!
‫فرمانده ارشد...
‫- کلاشینکف کدوم ‫یکی از شماست؟ - منم.
‫اختراعت رو نشون بده.
‫گلگدن اینجوری باز میشه. گلوله ها ‫داخلش میرن و جداگونه شلیک میشن.
‫- پس نوبتی میرن اینجا. - توی ‫هر خشاب چندتا گلوله جا می‌گیره؟
‫این چهارده تا جا می‌گیره. اینجوری ‫میره جا... و اینجوری هم میاد بیرون.
‫می‌خوایم 70 تا گلوله توی هر خشاب ‫داشته باشیم ولی فعلاً هنوز آماده نیستیم.
‫بیا بریم.
‫خشاب.
‫دوربین.
‫ژنرال، می‌خواین چایی بخورین؟
‫کلاشینکف!
‫چرا اینطوری هستی؟ چرا ‫این یونیفرم قدیمی رو پوشیدی؟
‫من یونیفرم دیگه ‫ای ندارم، ژنرال.
‫بهشون بگو ژنرال دستور ‫داده تا بهت یه یونیفرم جدید بدن.
‫تو یه مخترع هستی ولی قیافه ت...
‫- خدا می‌دونه! - متوجهم.
‫یادت باشه، کلاشینکف. ‫تو یه مخترع تُرک هستی.
‫ما تو رو به عنوان نماینده‌ی بخش ‫خودمون به مسابقه‌ی ملی میفرستیم.
‫خودم توصیه نامه ‫ای برات می‌فرستم.
‫ببین، کلاشینکف. منو ناامید ‫نکنیا! من بهت ایمان دارم.
‫ممنونم، کلاشینکف! ‫من بهت ایمان دارم.
‫اون گفت...
‫اگه خدا بخواد به عنوان ‫یه تُرک میری مسابقات.
‫نمی‌تونم بگم قبلاً ‫بهش فکر نکرده بودم.
‫از طبیعت خواستم...
‫تا یه موهبت الهی بهمون بده.
‫نمی‌دونم از کجا اومد ولی ‫مطمئنم که این موهبت وجود داره.
‫واقعاً هست.
‫الان روبروی من مردی نشسته که...
‫خدای مهربان،
‫«می‌خواییل تیموفیچ»، تو ‫سکه‌ی طلای ما هستی.
‫متأسفم که خیلی وقته ‫براتون نامه ننوشتم.
‫مثل یه دانه‌ی برف ‫دارم واسه خودم میچرخم.
‫همش توی آسمون غلت می‌زنم و ‫غلت می‌زنم ولی هیچوقت زمین نمیام.
‫خانواده‌ی عزیزم، واقعاً ‫می‌خواستم بیام به دیدنتون...
‫ولی دیگه اختیارم دست خودم نیست.
‫البته می‌تونم بیام و بغلتون کنم،
‫ولی می‌ترسم که عواقب ‫بدی برام داشته باشه.
‫ولی می‌ترسم که عواقب بدی برام ‫داشته باشه. مسکو سال 1943
‫مسکو سال 1943
‫و واقعاً الان نیاز ‫به دردسر ندارم.
‫زنده و سالم باشید. ‫دوست دارتون می‌خواییل.
‫- میری «شوکروف پالیگون»؟ ‫- آره. - گروهبان رو اونجا پیاده کن. - باشه.
‫یه ذره نون می‌خوای؟
‫خب...چی داری؟
‫نشونم بده.
‫- واسه خودته؟ - واسه خودمه. ‫- چقدر سنگینه.
‫120 گرم از یه اسلحه ‫ی په په شه، سبک تره.
‫120 گرم...چقدر چشمگیر!
‫په په شه هم خیلی سنگینه.
‫میشه حداقل بکنیش یک کیلو؟
‫بدون فشنگ؟
‫بدون فشنگ.
‫اگه اونا قبول کردن و خواستن ‫بسازنش، باید یه نوشیدنی منو مهمون کنی.
‫و اگه واسه منو خواستن تولید ‫کنن، میری بالا میز و آواز میخونی.
‫قبول؟
‫- تو هم مخترعی؟ -آره.
‫- «الکسی سوداف». - ‫«می‌خواییل کلاشینکف».
‫- قشنگ آواز میخونی؟ ‫- خیلی خیلی قشنگ...
‫- بازم نون داری؟ - بله.
‫شوکروف پالیگون، ‫کارگاه «گلوتوین»
‫ممنون.
‫سلام.
‫لطفاً به گروهبان یکم ‫کلاشینکف در همه‌ی موارد لازم،
‫برای ساخت طرح خود، ‫کمک‌های لازم را برسانید.
‫- بدون آموزش؟ - ‫دقیقاً. بدون آموزش.
‫- پس نمی‌خوای آموزش ‫ببینی؟ - چرا نخوام؟ می‌خوام.
‫منظورم اینه که من حاضرم. ‫اگه آموزش لازمه، من حاضرم.
‫بیا بریم.
‫توی میدون مطالعه می‌کنی.
‫اختراعت رو توی مسابقه ‫ی اصلی قرار میدیم.
‫توصیه نامه‌ت خیلی ‫کمکت می‌کنه. بیا داخل.
‫اینجا جاییه که توش ‫کار می‌کنی. سروان.
‫- سرهنگ... - ‫همدیگه رو بشناسید.
‫مهندس ارشد، «وسیلی فدروویچ».
‫ایشون هم گروهبان کلاشینکف ‫هستند. مخترع با استعدادی از قزاقستان.
‫شرکت کننده‌ی جدیده. ‫بهش یه فضای مجزا بده...
‫و حمایتش کن.
‫- چشم قربان. - گروهبان، برو.
‫- اینجا ما کارگاه ساخت سلاح ‫«اشپاگینا» داریم. - اشپاگینا؟
‫تو چرا تعجب کردی؟ خط مقدم ‫به یه مسلسل جدید نیاز داره دیگه.
‫بخاطر همین الان همه ی ‫اسلحه سازها اینجا جمع شدن.
‫اون کورووینه، ‫اون روکاویشنیکوفه.
‫اونجا هم کارگاه ساخت سلاح دگتیاروف ‫ـه که واسه «وسیلی الکسیویچ»ه.
‫دگ...دگتیاریوف؟
‫آره.
‫ببینم...الان منظورت اینه که مسلسل ‫من در برابر اون تفنگ‌ها باید رقابت کنه؟
‫چیزی نیست گروهبان. همه حق ‫دارن برا خودشون افتخارآفرینی کنن.
‫مثل بقیه، یه سری ‫امکانات بهت داده میشه.
‫دستگاه تراش خیلی شلوغه ‫پس باید وایسی تا نوبتت بشه.
‫خب، مسئولیت همه ی ‫اینا به من محول شده...
‫پس لطفاً همه‌ی طرح های ‫پروژه‌ت رو واسم بفرست.
‫- طرح ها؟ - آره.
‫- خب من هیچ طرحی نکشیدم. - ‫پس شروع کن به کشیدن. نقاشی بلدی؟
‫خب دیگه.
‫برو مستقر شو. ‫من دوباره بعداً میام.
‫از غذات لذت ببر.
‫تو کلاشینکف هستی؟
‫اوهوم.
‫«یوکاترینا موسیوا»
‫لنیا ازم خواست تا توی ‫کشیدن طرح بهت کمک کنم.
‫این اضافه کاری رو قبول کردم...
‫- ولی یه شرط داره. برای من ‫مزاحمت ایجاد نکن. - ببخشید؟
‫فردا ساعت هشت کارم تموم میشه. با ‫ساعت هشت و نیم که مشکلی نداری؟
‫- باشه. - امیدوارم که ‫بتونیم همدیگه رو درک کنیم.
‫منطقه‌ی «پولیگونو سوروفسکی»
‫هی، گروهبان.
‫سلام، سرگرد.
‫- اسلحه‌ت اونجاست؟ - بله.
‫ما خوب ازت حمایت می‌کنیم؟
‫اونا دیگه کی هستن؟
‫اونا گروه اسلحه ‫ی دگتیاریوف هستن.
‫کدوم یکیشون دگتیاریوفه؟
‫داداش، خود طرف ‫که نمیاد برا تیراندازی.
‫ببین، به نظر میاد ‫اسباب بازیت گیر کرده.
‫بله بله.
‫سلام.
‫- طبق قرار اومدم. - سلام.
‫اسلحه‌ها رو بررسی کنید.
‫هدف هاتون رو بررسی کنید.
‫نمی‌دونم چطور ازت تشکر کنم.
‫نگران نباش اونا بخاطر ‫این کارها بهم پول میدن.
‫صبر کن! جایی ‫نرو. الان برمی‌گردم.
‫بفرما. بگیرش.
‫شیرینیه. بگیرش. بگیرش.
‫در ضمن، میشه ‫امروز دوباره ببینمت؟
‫فردا نتایج رو اعلام می‌کنن. ‫پس شاید دیگه هیچوقت نبینمت.
‫همراهم بیا.
‫بابت شیرینی هم ممنون. ‫دخترم عاشق شیرینی جاته.
‫آره، من یه دختر دارم.
‫شوهرم داری؟
‫اون توی جبهه ست؟
‫من شوهر ندارم.
‫گروهبان کلاشینکف! ‫بذار بهت تبریک بگم.
‫صبح بخیر سرگرد. می‌خوای ‫شروع کنم واست آواز بخونم؟
‫چی شده رفیق؟ داشتم شوخی می‌کردم.
‫الان یه مقدار حالم خوش نیست.
‫باید برم «تولا» تا اونجا ‫اسلحه‌م رو آزمایش کنن.
‫تبریک میگم.
‫ببین...به همین ‫راحتی ناامید نشو.
‫تو باختی. کسی هست که نبازه؟
‫نمی‌دونم چرا ولی بهت ایمان دارم.
‫یه چیزی توی وجود تو هست...
‫بیا.
‫کلاشینکف، من می‌دونم که بهمون نشون ‫میدی که واقعاً کی هستی. مراقب خودت باش!
‫- برای کی... - این ‫بدرد من نمی‌خوره سرهنگ.
‫ساکت باش!
‫می‌دونی، کلاشینکف. اینجا ‫کسی به طور اتفاقی نیومده.
‫سروان.
‫به گروهبان یکم توضیح ‫بده که مأموریت جدیدش چیه.
‫سه روز توی پاسدارخانه وقت داره.
‫مسابقه ای برای یه ‫مسلسل سبک اعلام شده.
‫می‌خوایم توی قزاقستان ‫شروع به کار کردن بکنی.
‫اونجا اونا قدر تو رو میدونن،
‫و می‌تونی به آزمایش ‫هات ادامه بدی...
‫و تغییراتی توی طرحت ایجاد کنی.
‫خب، موافقی؟
‫میشا!
‫بله، موافقم.
‫قزاقستان، آلما-آتا. سال 1944
‫سلام.
‫بله؟
‫کلاشینکف...
‫- ژنرال... - می‌دونم.
‫بهم تلگراف شد. مشکل چی بود؟
‫- موفق نشدم. - به اندازه ‫ی کافی خوب نبودی؟
‫نه به اندازه‌ی کافی.
‫حالا برای مسلسل سبک خوب میشی؟
‫اعتماد به نفست رو از دست دادی؟
‫خب پس کلاشینکف. ‫اینجوری به هیچ جایی نمی‌رسی.
‫این کار به منابع زیادی نیاز ‫داره. منابع انسانی، مالی...
‫اونوقت تو شونه هات رو واسه من می‌ندازی ‫بالا. (علامت عدم اطمینان در زبان بدن)
‫سلام. به ساشا بگو «یولیا ‫آناتولیونا» منتظرشه.
‫نامه‌ت رو احتمالاً نزدیک ‫به ده باری بشه که خوندم.
‫معلوم شد نه تنها بلد ‫نیستی طراحی کنی...
‫بلکه توی نوشتنت ‫هم ایراداتی داری.
‫ظاهراً وقتی بچه بودی، اختراع ‫کردن رو به مدرسه رفتن ترجیح می‌دادی.
‫نوشته بودی که منتظر ‫این هستی تا منو ببینی.
‫نمی‌دونم چی جواب ‫بدم، "گروهبان یکم"!
‫شاید بنویسم...
‫در اسرع وقت مسلسلت ‫رو بساز و بعدش بیا.
‫سروان «لابوف» از امنیت ملی ‫هستم. دنبال «کالاشکین» می‌گردم.
‫خودم هستم. کالاشکین ‫نیستم، من کلاشینکف هستم.
‫گروهبان یکم... فکر می‌کردم ‫سنِّ تو بیشتر از این حرفا باشه.
‫این همون چیزیه که ‫می‌خوای باهاش مسابقه بدی؟
‫به قول خودت، "این چیز" ‫توی جبهه خیلی منتظرش هستن.
‫فکرش رو می‌کردم.
‫نگران نباش، گروهبان. این اسباب ‫بازیت رو در امان تحویل میدیم.
‫همینجا صبر کن.
‫کلاشینکف.
‫کلاشینکف؟
‫میشان؟
‫میشانیا؟ آره؟
‫ساکت شو کوچولو، این برادرمه.
‫- ویتکا؟ - سلام برادر.
‫تو...تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫میشانیا، مامان و آبجی چطورن؟
‫میشانیا! میشانیا!
‫میشانیا، چرا ساکتی؟
‫می‌بینم که مردم بهت احترام ‫می‌ذارن. ولی خب من بدشانس بودم.
‫- از طرف من به مامان سلام ‫برسون. - مدارک شناسایی.
‫مدارک شناسایی.
‫چی شده، گروهبان؟
‫اون کی بود؟
‫هیچکس.
‫یه زن توی قطار ‫اینو همراهش داشت.
‫می‌دونی چقدر واسش ‫پول دادم؟ اینقدر!
‫وقتی فهمید اوضاع ‫ناجوره فرار کرد.
‫بیا یه حالی به خودمون بدیم.
‫- ممنون ولی من نمی‌خوام، ‫سروان. - ازت درخواست نکردم.
‫چی شده؟ یه سرباز دلش نمی‌خواد با یه ‫افسر از امنیت ملی شوروی هم سفره بشه؟
‫- من همچین حرفی نزدم. - حرفش ‫رو نزدی ولی فکرش رو کردی.
‫فعلاً که اینجا توی این خراب ‫شده هیچ کاری نمی‌تونیم بکنیم.
‫گروهبان، یه دشمن ایدیولوژیک، ‫از یه آلمانی هم بدتره.
‫تغییر قیافه میده و تظاهر ‫می‌کنه که یکی از ماهاست...
‫ولی وقتی پشتت رو می‌کنی... ‫از پشت بهت خنجر می‌زنه!
‫گندش بزنن...
‫هی گروهبان، ‫چقدر دیگه باید بریم؟
‫- نمی‌دونم. - چطور نمی‌دونی؟ ‫گفتی یک کیلومتر و نیم مونده.
‫ما رو داری کجا می‌بری، گروهبان؟
‫متأسفم سروان، شاید ‫راه رو اشتباه اومده باشیم.
‫شایدم از عمد راه ‫رو اشتباه اومدی!
‫- منظورت چیه؟ - همون که شنیدی!
‫اونی که توی ایستگاه قطار ‫بود، صدات کرد "داداش".
‫کلاشینکف، من ‫هیچوقت اشتباه نمی‌کنم.
‫وقتی یه دشمن ایدیولوژیک ‫رو از یه مایلی ببینم می‌فهمم.
‫تو کی هستی؟
‫گروهبان یکم، کلاشینکف.
‫خیلی خوب فیلم بازی کردی. ‫به طور مثال یه مسلسل ساختی!
‫ولی نمی‌تونی منو گول بزنی.
‫من دهنِ توِ ضدانقلابی رو...
‫به کی میگی "ضد انقلابی"، آشغال؟
‫کلاشینکف.
‫گروهبان! گروهبان!
‫حالا چیزی برای گفتن داری؟
‫تنها گناهی که من دارم اینه که ‫فرزند یه کشاورز بی آبرو هستم.
‫الان می‌دونم که طرف ‫کدوم جناح هستم،
‫و من مسئولیتی در ‫قبال برادرم ندارم.
‫آخرین بار، سال 1936 دیدمش.
‫اون زنده‌ست و بخاطر ‫همین موضوع شکرگذارم.
‫فراموشش کن.
‫با توجه به نتایج مسابقه، ‫کمیسیون تصمیم گرفته:
‫هیچ‌کدوم از مسلسل‌های دستیِ ‫نمونه برای تولید برگزیده نشن...
‫- چون هیچ‌کدوم از اونها استانداردهای ‫لازم رو ندارن. - این اصلاً قابل قبول نیست.
‫ساکت! دوستان. ساکت!
‫مسابقه تموم شده ولی...
‫جنگ هنوز تموم نشده.
‫بنابراین، تک تک فینالیست‌ها فرصت ‫دارن تا به کار خودشون ادامه بدن...
‫و اسلحه‌های مدل جدید بسازن.
‫دیگه می‌تونید برید.
‫دکتر، بنویس که من حالم خوبه.
‫خواهش می‌کنم! من فرمانده‌ی هدایت ‫تانک هستم. اصلاً به دستم نیاز ندارم.
‫چیزی که مهمه اینه که بتونم ‫درست ببینم و دستورات لازم رو بدم.
‫می‌دونی دید من چقدر قویه؟ ‫خط آخر رو واست می‌خونم.
‫ای، ام، دابلیو، آی، اِن، بی، اِن، کا... ‫(حروف انگلیسی برای معاینه‌ی چشم)
‫مشتت رو گره کن.
‫حالا بازوت رو باز بکِش.
‫بکِش، بکِش. بیشتر! بیشتر!
‫خوبه...حالا بیارش پایین.
‫- سروان... - برو ‫پی کارت، گروهبان.
‫بهت میگم از اینجا برو.
‫میشا! کلاشینکف!
‫گروهبان!
‫دکتر چی بهت گفت؟
‫متوجهم.
‫بیا بریم یه سیگار بکِشیم.
‫منم قبول نکردن.
‫خیلی ساده ست. من نمی‌تونم از ‫اینجا برم. اگه برم احساس خفگی می‌کنم.
‫به طراحی‌های مسلسلت نگاه کردم.
‫یه کارهایی میشه کرد. آره.
‫از اخلاق کاریت خوشم میاد.
‫حتی «روخوف» ناراضی نیست ‫که توی دفتر کنار ما کار می‌کنه.
‫مطمئن باش که زیر نظر من اگه همه چیز ‫خوب پیش بره، بهت بخش خودت رو میدم.
‫نمی‌خواد با عجله جوابش ‫رو بدی. بهش فکر کن.
‫قشنگ فکر کن.
‫من بهت ایمان دارم.
‫هممون بهت ایمان داریم.
‫خودت به خودت ایمان داری؟
‫بعضی وقتا با خودم فکر می‌کنم اگه از قطار ماتای ‫نیومده بودم پایین و رفته بودم خونه، زندگیم چطور می‌شد؟
‫احتمالاً زندگیِ بهتری میداشتم.
‫الان فصل قارچ هاست.
‫دوست دارم یه سبد ‫قارچ از توی جنگل بیارم.
‫و همه‌ی خانواده، کنار ‫هم بیان تمیزش کنن.
‫تو، مامان، به آبجی غُر بزنی که ‫چرا قشنگ قارچ رو تمیز نکرده.
‫و اگه اون نوشیدنی سازه نمُرده بود، کلی بهونه ‫های مختلف میورد تا یه جور از زیر کار در بره.
‫اونوقت تو دلت واسش ‫میسوخت و ولش می‌کردی که بره.
‫- میشکا! - دوست ‫دارم که تمام زندگیم...
‫-... در کنار تو بشینم! ‫- اونجا چی قایم کردی؟
‫کجا؟
‫بیا، بهت نشون میدم.
‫چی؟
‫دوباره داری یه چیز جدید می‌سازی؟
‫- به مامانی کمک ‫می‌کنی؟ - نمی‌تونم.
‫میشا...
‫مامان، بالاخره ‫اومدی؟! این میشاه.
‫سلام «گالینا فیودورونا».
‫سلام، سلام.
‫امروز نون نخریدم.
‫خب میشه یه قرص کامل نون گرفت.
‫اهل کجایی؟
‫آلتای.
‫پس اینجا موقتاً پست میدی؟
‫اینطور به نظر می‌رسه.
‫و وقتی که کارت تموم بشه ‫برمی‌گردی به خونه‌ت که توی آلتاه.
‫مامان!
‫عذر می‌خوام. شکی ‫ندارم که آدم خوبی هستی.
‫من عاشق دخترتون هستم. ‫می‌خوام اون همسرم بشه.
‫کاتیا، باهام ازدواج کن.
‫پیروزی! پیروزی!
‫پیروزی، برادران!
‫- چی شده؟ - پیروزی!
‫- چی؟ پیروزی؟ ‫- پیروزی! پیروزی!
‫پیروزی!
‫بیا داخل.
‫سلام، سرهنگ.
‫اوه، کلاشینکف. بیا بیا.
‫- بخاطر پیروزی تبریک ‫میگم. - شما هم همینطور.
‫چرا یونیفرم رژه ی ‫خوشحالی رو نپوشیدی؟
‫ساعت دوازده یه رژه ‫قراره برگزار بشه.
‫من هیچوقت از ‫این لباس‌ها نداشتم.
‫- یه سؤال داشتم. - می‌شنوم.
‫بعد از اون همه زحمتی که کشیدیم... ‫می‌خوایم الان همش رو بر باد بدیم؟
‫همه‌ی امیدم...همه ‫ی روحیه‌مون رو؟
‫چرا می‌خندین؟
‫بفرما، بخونش.
‫امروز رسید.
‫فرمانده کل: ارتش و ناوگانی ‫با مجهزترین سلاح‌ها آماده کن.
‫در واقع می‌خواستم ‫اینو برای همه بخونم.
‫ولی حالا شخصاً بهت گفتم.
‫می‌تونی به کارِت ادامه بدی.
‫ولی الان یه بخش ‫مخصوص خودت داری.
‫اینو نگاه کن.
‫یه بار دیگه انجامش بده.
‫- سلام رفقا. - سلام ‫الکسی ایوانوویچ.
‫لعنت بهت، کلاشینکف...
‫عجب پیشرفتی داری می‌کنی!
‫- دارم تلاشم رو می‌کنم. - شنیدم ‫داری روی یه مسلسل جدید کار می‌کنی.
‫بله.
‫لنیا، بیا یه نگاه به این بنداز.
‫ای‌ام کا... هنوز برنده نشدی؟
‫نه، ولی اگه اونا ‫پروژه رو تایید کنن...
‫ساده تر...باید ساده تر باشه.
‫هر چی شیارهای اینجا بیشتر باشه، ‫استفاده کردن ازش سخت تر میشه.
‫این تفنگ باید مثل ‫یه شلیک ساده باشه.
‫دقیقاً مثل یه شلیک!
‫پی.پی.اس تو خیلی عالی ساخته شده.
‫- اون سفارشی که ارتش ‫داده رو دیدی؟ - بله.
‫ماه آینده یه مسابقه برگزار میشه ‫برای معرفی یه مسلسل جدید.
‫و این به این معنیه که به قول ‫تو، اون اسلحه‌ی عالیِ من...
‫خیلی زود از موزه سر در میاره.
‫پیشرفت خودت رو ادامه بده، ‫کلاشینکف. با چیزی متوقف نشو.
‫پس ما دوباره با ‫هم مسابقه میدیم؟
‫اگه تو برنده بشی، یه بطری ‫نوشیدنی آمریکایی ازم می‌گیری.
‫چرا عصبانی هستی؟ ‫فقط یه ساله که اونجایی.
‫- موضوع این نیست. - پس چیه؟
‫تراشکاری...کارخونه‌ی سلاح ‫سازی... کی اونجا مراقب اوضاعه؟
‫- ژنرال دگتیاریوف. - مگه چیه؟ ‫- اون رقیبِ منه.
‫فکر می‌کنی می‌ذارن تنها ‫کار کنم؟ فراموشش کن.
‫اون بهمون یه میز و یه چکش میده ‫و انتظار داره واسش اسلحه بسازیم.
‫- میشا، تو موفق میشی. تو پشت ‫کار خوبی داری. - پشت کار؟
‫تازه بهترین طراح اسلحه ‫در کل شوروی هستی.
‫- اینطور فکر می‌کنی؟ - مطمئنم.
‫نظرت درباره ی ‫بهترین توی جهان چیه؟
‫دیگه خیلی خیالبافی نکن.
‫کورورف سال 1947
‫- مدارک شناسایی. - وایسا.
‫- می‌تونید برید. - یالا، یالا.
‫کلاشینکف، سلام.
‫اونا به من محول کردن تا به کار تو ‫رسیدگی کنم. السکاندر زایتسف هستم.
‫اگه مشکلی نداشته باشی ‫ما قراره با هم کار کنیم.
‫مشکلی نداری؟
‫نه اشکالی نداره.
‫خب من فقط دو هفته‌ست که اومدم اینجا ‫ولی نگران نباش...دیگه به اینجا عادت کردم.
‫آره، مدیرها هنوز ‫منو یادشون نمیاد.
‫اونا منو به عنوان یه دستیار می‌بینن. ‫ولی برام مهم نیست، من آدم حساسی نیستم.
‫اون دیگه کیه؟
‫خود دگتیاروفه.
‫عجب لیموزینی داره.
‫خود استالین بهش هدیه داده.
‫می‌شناسیش؟
‫استالین؟
‫نه، دگتیاروف رو میگم.
‫نه، فکر کنم به زودی ‫همدیگه رو ببینیم.
‫کاتیا، یه خبراییه. ‫من خیلی خوشحالم.
‫از درون احساس خوشبختی می‌کنم.
‫خبرها رو یواشکی بهت میدم.
‫به نظر همه چیز داره جور میشه.
‫جدی میگم.
‫همه‌ی کارها داره ‫میوفته روی غلتک.
‫سودایوف راست می‌گفت. ‫همه چیز باید ساده باشه.
‫مثل یه شلیک ساده.
‫با خودم فکر کردم و راه ‫حلش سریع به ذهنم رسید.
‫به! انگار با یه ‫تبر زدن توی سرم.
‫خیلی درست و حسابی خواب ‫ندارم. می‌دونی چون نگرانم.
‫خیلی می‌ترسم.
‫اینقدر که اینجا ‫ترسناکه، تانک نبود.
‫ولی در عین حال، خوشحالم.
‫منتظر دسته‌ی اول هستیم.
‫همه چیز روبراهه؟
‫- چی؟ - آره.
‫ولی الان داریم مدل های ‫وسیلی الکسوویچ رو تست می‌کنیم.
‫خب ما هم یه ذره ‫تیراندازی می‌کنیم.
‫چرا در می‌زنی؟
‫من مخترع، کلاشینکف، هستم. ‫می‌خوام تفنگم رو تست کنم.
‫امروز مدل‌های ژنرال ‫دگتیاروف تست میشه.
‫بهت گفتم که.
‫باشه.
‫روز خوشی داشته باشین.
‫آره، آره، آره...یادم می‌مونه.
‫چیه؟ اوه آره. تنها کاری که می‌تونم بکنم ‫اینه که بذارمت داخل لیست چهارشنبه.
‫- اون که میشه پس فردا! - آره، پس ‫فردا می‌تونی نمونه‌ت رو تست کنی.
‫انگار متوجه نیستی. تا وقتی که تستش ‫نکنم شب‌ها نمی‌تونم راحت بخوابم.
‫مخترع عزیز، تا روز چهارشنبه محوطه ‫ی تیراندازی در اختیار ژنرال دگتیاروفه.
‫یه مجوز خروج اسلحه بهم بده.
‫میرم توی جنگل یا توی ‫معدن سنگ امتحانش می‌کنم.
‫بذار برم تست کنم تا ببینم همه ‫چیز رو درست انجام دادم یا نه.
‫نمی‌تونم کمکت کنم.
‫بیرون بردنِ اسلحه ‫از اینجا غیر قانونیه.
‫- می‌تونی یه مقدار مهمات ‫بهم بدی؟ - مهمات؟ چرا؟
‫هی، احمقا! دارین چیکار می‌کنن؟
‫همین الان تیراندازی ‫رو تمومش کنین.
‫میشا...
‫اسلحه رو بنداز زمین!
‫کی شلیک کرد؟
‫سمت چپ.
‫ژنرال، گروهبان یکم ‫کلاشینکوف می‌خواد شما رو ببینه.
‫بفرستش داخل.
‫- سرگرد، شما ‫می‌تونی بری. - اطاعت.
‫تو رو یادم میاد، کلاشینکف.
‫خب، مسابقات 1943 ‫رو «سودائوف» پیروز شد.
‫ولی مسلسل تو رو از خاطر نبردم.
‫قطعاً به عنوان یه مبارز نبرد، راستش ‫رو بخوام بگم، یه مقدار نقطه ضعف داشت،
‫ولی مثل یه اثر هنری که به صورت دست ‫ساز با آهن توی یه آلونک ساخته شده باشه...
‫منو تحت تأثیر قرار داد.
‫واقعیت داره که به مدرسه نرفتی؟
‫درسته. مدرسه نرفتم.
‫خودت یاد گرفتی!
‫بشین، گروهبان یکم، بشین!
‫می‌خوام اسلحه‌ت رو قبل از ‫اینکه تستش شروع بشه، ببینم.
‫- ژنرال... - نگران نباش.
‫می‌دونم طراح‌ها دوست ندارن ‫طرح هاشون رو بهم نشون بدن.
‫نگران نباش. من ایده های ‫هوشمندانه‌ی تو رو نمیدزدم.
‫اسلحه‌ی من دیگه سر هم شده و اونا ‫می‌خوان ببرنش توی میدون تیر تا امتحانش کنن.
‫فقط کنجکاوم.
‫جالبه.
‫تک تک جزئیات در سر ‫جای خودشون قرار دارن.
‫فکر می‌کنم فرستادنِ تفنگم ‫به میدون تیر، بی فایده باشه.
‫این محصول خیلی نویدبخش تره.
‫محصول گروهبان یکم، ‫کلاشینکف، چشم انداز خوبی داره.
‫ژنرال، مدل شما رو چیکار کنیم؟
‫درشون رو ببندید،
‫- تا کسی نبیندشون. - اطاعت.
‫مدل بولکین.
‫حاضر.
‫تست رو شروع کنید.
‫روی هدف تمرکز کنید.
‫فشنگ منفجر نشد. ‫موفقیت آمیز بود.
‫آزمایش مقاومت.
‫- حاضره. - برای تست ببریدش.
‫روی هدف تمرکز کنید.
‫مشکل احتراقی ‫داشت. گلگدن قفل شد.
‫مدل کلاشینکف.
‫روی هدف تمرکز کنید.
‫- بدون نقص کار می‌کنه. ‫- به تست ادامه بدید.
‫آتش!
‫میشا!
‫خوشحالم.
‫من حامله ام.
‫موسکو، کرملین سال 1949
‫- جایزه گرفت؟ - سلام.
‫- تبریک میگم. - ممنون.
‫تبریک میگم.
‫- تبریک میگم، ‫گروهبان یکم. - ممنونم.
‫ورونوف. خبر دار!
‫ارتشبدِ توپخانه، ورونوف! ‫(بالاترین مقام رسمیِ ارتش)
‫صبح بخیر، ارتشبد.
‫- کلاشینکف. - سلام، ارتشبد.
‫- حالت چطوره؟ - خیلی خوبم.
‫خوبه که خوبی. کارت عالی بود.
‫اولین مدال رو هیچوقت ‫فراموش نمی‌کنی.
‫تصمیم گرفتی پولت ‫رو کجا خرج کنی؟
‫هنوز بهش فکر نکردم، ارتشبد.
‫سرهنگ، من گروهبان رو با ‫خودم می‌برم. امشب برش می‌گردونم.
‫- متوجه شدم، ارتشبد. ‫- برو داخل ماشین.
‫برو.
‫کلاشینکف، وقتشه ‫که دیگه ترفیع بگیری.
‫باید از مقام گروهبانی ‫یه مقام افسری بگیری.
‫تحصیلاتت در چد حده؟
‫درس رو تموم نکردم، ‫ارتشبد. تا کلاس هفتم خوندم.
‫تو مثل لومونسوف می‌مونی. از آرخانگلسک تا ‫مسکو رو پیاده اومدی. (پدر علم و فرهنگ روسی)
‫- اهل کجایی؟ - آلتای.
‫خیلی وقته نرفتی شهر خودت؟
‫اونقدر زیاد که می‌ترسم اگه ‫مادرم رو ببینم، دیگه نشناسمش.
‫- پس باید بری. - دیگه ‫الان کی بهم اجازه میده برم؟
‫با خودم گفتم مسابقه رو که ‫برنده بشم، مرخصی می‌گیرم...
‫ولی از قضا، برای ‫ده سال آینده کار دارم.
‫ما به وطن خدمت ‫می کنیم، گروهبان.
‫ما به وطن خدمت می‌کنیم.
‫- الان آلتای خیلی ‫زیباست. مگه نه؟ - عالیه.
‫هنگ، به صف بشید! خبر دار!
‫رو به جلو!
‫ارتشبد توپخانه‌ی ارتش!
‫هنگ ترکیبی تفنگ ‫داران به صف در اومدن.
‫فرمانده هنگ، سرگرد ‫ایوانوف هستم.
‫صبح بخیر سربازها.
‫صبح بخیر، ارتشبد ارتش!
‫برای تست موفقیت آمیزِ ‫اسلحه‌ی جدید تبریک میگم.
‫هورا!
‫ما به طراحان ‫استثناییمون افتخار می‌کنیم.
‫سازندگان سلاح‌های مدرنی که به ما ‫کمک کردند تا باهاشون دشمن رو شکست بدیم.
‫نام سپهبد دگتیاروف...
‫سازندگان: توکاروف، ‫سیمونوف و سودایوف...
‫تا ابد در تاریخ جهان ‫اسلحه‌ها ثبت خواهد شد.
‫ولی امروز می‌خوام به شما...
‫مخترعی جوان اما با ‫استعداد رو معرفی کنم.
‫کسی که مدال افتخار استالین رو ‫دریاف کرد، گروهبان یکم کلاشینکف!
‫سلاح AK-47ئی که اون ساخته، ‫آینده‌های جهان اسلحه هاست.
‫بابت خدمتتون ازتون ممنونم.
‫ما به اتحادیه‌ی جماهیر ‫شوروی خدمت می‌کنیم.
‫تبریک میگم. حکم ‫مرخصیت فردا امضاء میشه.
‫برو خونه، پسر.
‫از طرف من به مادرت سلام برسون.
‫- آزاد. - آزاد.
‫بیش از 200میلیون نسخه ‫از مسلسل او ساخته شد...
‫و تبدیل به نمادِ جنگ ‫افزارِ قرن بیستم شد.
‫این مایه‌ی افتخار رئیس ‫جمهورهای بسیاری بود...
‫که با در دست داشتنِ ‫این سلاح، عکس می‌گرفتند.
‫شاه ها، امیرها و شیخ ‫ها بسیار شادمان می‌شدند...
‫که هدیه‌ی ارزشمندی معروف ‫به «کِلاش» دریافت کنند.
‫او در زندگی خود ‫تنها یک چیز می‌خواست:
‫که وطنی که در آن به دنیا آمد و در ‫آن بزرگ شد، کاملاً در امن و امان باشد.
‫این فیلم تقدیم به...
‫میخائیل تیموفیویچ ‫کلاشنیکف می‌شود.