‫آخرین نفس
‫روز بخیر آقا. بفرمایید داخل.
‫جنابعالی هم میای.
‫لطفاً به پشت دراز بکشید.
‫سرتون رو روی بالش بذارید.
‫باشه.
‫لطفاً دست‌هاتون رو بذارید پشت سرتون.
‫ممنون.
‫- خوبی؟ ‫- خوبم. بس کن!
‫سرتون رو بلند کنید.
‫- همه چی ردیف میشه. ‫- اینو نگه دارید...
‫چند لحظه بیشتر طول نمی‌کشه.
‫- نمی‌شنوم. ‫- مشکلی نیست.
‫تحمل کن.
‫فقط چند دقیقه طول می‌کشه. چی نگرانت کرده؟
‫امیدوارم چیزی نباشه.
‫قطعش کن.
‫استرس‌زاست، مگه نه؟
‫یه کم اذیت می‌کنه، ولی خوبه.
‫- همه چی خوبه؟ ‫- آره.
‫میرم عکس‌ها رو بیارم.
‫بریم یه نوشیدنی بخوریم...
‫قلب. ریه. کلیه‌ها.
‫کیسه صفرا جمع‌وجوره ولی عالیه،
‫تازه با همه زیاده‌روی‌های فلسفی‌ت.
‫خفه شو!
‫بفرمایید!
‫همگی کارتون عالی بود! ‫ممنون بابت عملکرد خوبتون.
‫اجازه بدید فابریس رو بهتون معرفی کنم.
‫شما قبلاً از نظر بالینی باهاش آشنا ‫شدید، ولی باید بگم از نظر بیولوژیکی...
‫دوستش دارن، حتی اونایی که نمی‌فهمنش.
‫البته تو کشور ما خیلی ازش حرف نمی‌زنن،
‫ولی باید بگم من عاشق اون ‫مقاله‌تون در مورد جامعه مذهبی شدم.
‫الحق که دارن خفه‌مون می‌کنن.
‫خیلی ممنونم.
‫- نتایج رو ببینیم؟ ‫- همه چی خوبه.
‫همونطور که عرض کردم، ‫شیطان در جزئیات نهفته‌ست،
‫ولی اینجا جزئیات شیطانی‌ای در کار نیست.
‫مگه نه، تد؟ هیچ جزئیات شیطانی‌ای نیست؟
‫فابریس حقیقت رو دوست داره.
‫منم رازدارى بين پزشک و بيمار رو دوست دارم.
‫چه خوب شد که نوشیدنی آوردم... فرانسوی!
‫بفرمایید.
‫ما هم الان بهتون ملحق می‌شیم.
‫یه نقطه سیاه کوچیک هست...
‫...روی کبد.
‫ببین...
‫غیرفعاله... خوابه.
‫باید زیر نظر داشته ‫باشیمش. هر ۶ ماه یه ام‌آر‌آی.
‫سالی یه بار، آگراندیسمان نکن.
‫هر ۸ ماه.
‫اگه پیشرفت کنه، باید فوراً اقدام کنیم.
‫همیشه خطر پیشرفت وجود داره.
‫- خطر چی؟ ‫- اینکه پیشرفت کنه.
‫نمی‌تونیم همین الان برش داریم؟
‫قطعاً نه.
‫- بیا نمونه‌برداری کنیم. ‫- نمونه‌برداری؟
‫- کمتر از ۲۴ ساعت طول می‌کشه. ‫- من امشب پرواز دارم به پاریس.
‫مشکلی نیست. چکاپ‌ها ‫رو انجام می‌دیم... هر ۸ ماه.
‫حالا، بریم سراغ نوشیدنی
‫اون از نمونه‌برداری حرف زد.
‫تد همیشه مجبورت می‌کنه پول خرج کنی.
‫بالاخره ما سهام‌دار هم داریم.
‫برای اینکه خیال تو هم راحت ‫بشه، ۶ ماه دیگه یه ام‌آر‌آی می‌گیریم.
‫پاریس، ۱۵ روز بعد
‫خب. تموم شد.
‫ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫- سردت نیست؟ ‫- همه چی مرتبه؟
‫- خب؟ ‫- اون لکه کوچیک نگران‌کننده نیست.
‫تو بوستون حرف از نمونه‌برداری زدن.
‫تصمیم با خودتونه.
‫همه‌چیز رو با یه سری اصطلاحات ‫علمی یه کم قلمبه سلمبه براتون ایمیل می‌کنم.
‫بله، من حقیقت رو دوست دارم. ‫حتی اگه یه کم قلمبه سلمبه باشه.
‫دکتر آگوستین ماسه رو بهتون معرفی می‌کنم.
‫- سلام. ‫- روز بخیر.
‫- همکار و دوستم هستن. ‫- از دیدنتون خوشوقتم، خانم.
‫ایشون اصرار داشتن شما رو ببینن.
‫۳ ماه دیگه منتظرتونم تا اون ‫لکه کوچیکتون رو بررسی کنیم.
‫و برای اینکه حرفش رو نقض ‫کنم: شیطان تو جزئیات نیست.
‫شیطان همونجاست که ما قرارش می‌دیم.
‫- بسیار خب، دکتر. ممنونم. ‫- به زودی می‌بینمتون.
‫به زودی می‌بینمتون.
‫بهترین متخصص ام‌آر‌آی ما.
‫می‌دونستم تو مؤسسه ماست.
‫و می‌خواستم ببینمش.
‫کتاب‌هاتون رو خوندم.
‫«تازیانه اربابان» منو به خنده انداخت.
‫کتاب‌های من شما رو به خنده میندازه؟
‫نه. فقط «تازیانه اربابان».
‫- خنده‌دار نیست. ‫- آخه موضوعش تخصص منه.
‫تخصص شما؟
‫پایان زندگی و مراقبت‌های تسکینی، ‫اون‌طور که امروزه بهش می‌گن.
‫- اینجا از این چیزا هم دارید؟ ‫- من مدیر بخشی هستم که خودم راه انداختم.
‫۱۶ نفریم، با کلی تجهیزات فوق مدرن.
‫ببخشید، اینجا کافه‌تریا داره؟ ‫چون ایشون باید یه چیزی بخوره.
‫بله، حتماً. البته. بیاین، مهمون من.
‫ممنونم.
‫بعد از...
‫... کتاب معروف «تازیانه اربابان»، ‫به مراقبت‌های تسکینی علاقه‌مند شدید؟
‫فلورانس، این میز خوبه؟
‫- نه. ‫- نه؟ باشه.
‫ممنون.
‫می‌تونم...
‫...یه سؤال خصوصی ازتون بپرسم؟
‫به بیمارانتون، همیشه حقیقت رو می‌گید؟
‫جمله‌ی لاکان رو شنیدید؟
‫«حقیقت؛ من همیشه اون رو می‌گم، ‫ولی گفتن تمام حقیقت غیرممکنه.»
‫- ولی اگه ازتون بخوان... ‫- بستگی داره کی بخواد،
‫- و شرایط چی باشه. ‫- بیمار، خانواده...
‫همه‌ی این‌ها در نظر گرفته می‌شه.
‫وقتی کارم رو شروع کردم،
‫برای ویزیت به یه خونه کنار جنگل رفته بودم،
‫همسر بیمار منتظرم بود.
‫«شوهرم حالش خیلی بده.»
‫«بیمارستان فرستادش خونه. ‫فکر می‌کنم حالش بهتره.»
‫من هیچی بهش نگفتم.
‫جدی؟
‫تو چی، به من حقیقت رو می‌گی؟
‫- آره. ‫- من این‌جوری ترجیح می‌دم.
‫توی راهرو، زنش هی تکرار می‌کرد: ‫«این مسخره‌بازی‌ها رو تمومش کن.»
‫من آزمایش‌های شوهرش ‫رو نگاه کردم: فاجعه بود.
‫نبضش رو گرفتم.
‫نگاهش عین التماس بود.
‫و همین‌طور که معاینه‌ش می‌کردم،
‫یه صدای گرفته شنیدم.
‫داره چه بلایی سرم میاد؟
‫«دکتر، بهم بگو داره چه بلایی سرم میاد.»
‫چشم‌هاش بیشتر از کلماتش حرف می‌زد.
‫من... براش یه نسخه ‫نوشتم... همون کار همیشگی.
‫و بهش گفتم: «همه‌چیز خوبه.»
‫«اوضاع تحت کنترله.»
‫شجاعتش رو نداشتم.
‫درخواست زنش، نگاه خودش.
‫با تردید و درد روحی تنهاش گذاشتم.
‫بدتر از درد جسمی.
‫و شما هنوز بهشون دروغ می‌گید؟
‫ما تمایل داریم با ادامه ‫دادن درمان آرومشون کنیم،
‫ولی بعدش تبدیل می‌شه به یه ‫جور درمان لجوجانه و بی‌فایده.
‫و با وقت گذاشتن و حرف زدن با بیمار،
‫می‌شه بهش حقیقت رو گفت؟
‫بله، ولی محدودیت‌هایی هم وجود داره.
‫با حضور خانواده‌ها معمولاً کار سخت می‌شه.
‫یه سؤال شخصی:
‫آدم چطور متخصص مراقبت‌های تسکینی می‌شه؟
‫- یه دوره‌ی یادگیری طولانی داره. ‫- بله، قابل تصوره.
‫من در برابر هر چیزی غیر ‫از درمان مقاومت می‌کردم.
‫با تجربه‌م تو آفریقا شروع شد،
‫جایی که... با مراسم بزرگداشت...
‫جدی می‌گی؟
‫...و احترام به... شخصی که ‫در پایان راه زندگیشه، آشنا شدم.
‫شرمنده، ولی من باید برم خونه.
‫نوه‌هام دارن می‌رسن که ‫برای مهمونی‌شون آماده بشن.
‫- شما هم باید برید؟ ‫- نه، نه، نه، شما ادامه بدید.
‫- کروسان‌هات رو بخور. ‫- باشه، تو راحت باش برو.
‫بعداً می‌بینمت.
‫خب، می‌فرمودید...
‫که توی آفریقا، برای ‫مرده‌هاشون جشن می‌گرفتن.
‫برای مرده‌ها و برای پایان زندگی.
‫بعد از ۱۵ سال کار به عنوان پزشک عمومی،
‫یه شوک کاری بهم وارد شد،
‫- شما دکتر جدید هستید؟ ‫- نه، من یه دوستم.
‫- تو چی؟ ‫- من نوه‌ی انگلیسی‌شم.
‫- ازم خواست بیام. ‫- تنها کسی که می‌تونه لبخند به لبش بیاره.
‫فقط می‌خوام خوب بشه.
‫سیدونی ازم خواسته بود بهش سر بزنم،
‫با اینکه من پزشکش نبودم.
‫به نظر حالتون خوبه.
‫و مشخصاً، در حال تلاش برای فرار.
‫آگوستین،
‫شما می‌دونید من چمه.
‫خودم می‌دونم چمه.
‫و هر دومون می‌دونیم که چیز خوبی نیست.
‫خیلی خوب دارن ازتون مراقبت می‌کنن،
‫چون بهترین‌های این کار توی پاریس هستن،
‫- و همراهان خیلی خوبی هم دارید. ‫- به من گوش کن، آگوستین.
‫وقتی هوشیاریم رو از دست دادم،
‫می‌خوام مثل یه دوست ازم مراقبت کنی.
‫نذار برگردم.
‫پزشک‌های برجسته‌ای دارن ‫ازتون مراقبت می‌کنن. من فقط یه...
‫بله... توسط یه تیم کامل پزشکی و با حمایت
‫استادهای همکار.
‫همکاران هم‌جنس من.
‫منو از این‌ور به اون‌ور می‌برن.
‫از یه طرف،
‫با اینکه گرسنه نیستم بهم غذا می‌دن.
‫از طرف دیگه، خسته‌م ‫می‌کنن... و من از پا درمیام.
‫مستأصل شدم.
‫اون رذل‌ها آدم‌های معتقدی هستن.
‫زندگی بهشون سخت نگرفته.
‫از یه طرف، بهش غذا می‌دادن
‫و از طرف دیگه، یه نوشیدنی ‫لیتیومی بهش تزریق می‌کردن
‫که رفتنش رو تسریع می‌کرد.
‫آگوستین،
‫وقتی هوشیاریم رو از دست دادم،
‫می‌خوام شما کارم رو ‫تموم کنین و سریع هم باشه.
‫اونجا بود که فهمیدم آدم به آموزش ‫نیاز داره تا بدونه چطور حرف بزنه...
‫...و تو اینجور مواقع چی‌کار کنه.
‫- و حالا؟ ‫- وضعیت‌مون بهتره.
‫همیشه بیماری‌های لاعلاج وجود خواهند داشت
‫و خانواده‌هایی که بعضاً ‫نمیشه باهاشون کنار اومد.
‫فکر می‌کنن هر چیزی یه راه علاجی داره.
‫فکر می‌کنن فقط یه نوع پزشکی وجود ‫داره، در حالی که در واقع سه نوعه.
‫چهارتا، با احتساب پزشکی توانبخشی.
‫درسته، ولی متأسفانه ما اینجا نداریمش.
‫اول، پزشکی پیشگیرانه.
‫که هیچ‌وقت بهش فکر نمیشه.
‫بعد، پزشکی درمانی،
‫«پزشکی فاتح».
‫و در آخر، پزشکی تسکینی، ‫که کسی دوستش نداره.
‫پزشکی درمانی که واسه آزمایشگاه‌ها یه معدن طلاست. ‫(نون دونیه)
‫یک‌سوم داروهای تجویزشده...
‫...هیچ تأثیری ندارن.
‫مرخص کردن بیمار بدون نسخه...
‫...واسشون وجهه‌ی خوبی نداره.
‫ما در برابر یه بیمار، واهمه داریم.
‫آدم هیچ‌وقت نمی‌دونه.
‫مثلاً، مورد سرطان متاستاتیک آقای راویه.
‫متاستاتیک؟
‫بله. یعنی یه کانون ‫کوچیک اولیه وجود داره...
‫...و چندین کانون ثانویه.
‫هیچ راه درمانی نداره.
‫بدون راه درمانی.
‫پزشک‌هایی که از ترسِ سرزنش شدن،
‫یا به امید «شاید فرجی شد»، یه ‫درمان سخت رو ادامه می‌دن...
‫...تا بیمار و خانواده‌ش رو راضی نگه دارن.
‫دکتر، من...؟
‫تزریق خون؟
‫دیروز درخواست دادم، ولی...
‫- شما کم‌خونی دارن، به تزریق خون نیاز دارن. ‫- ولی دکتر، از دیروز...
‫- به تزریق خون نیاز دارن. ‫- دیگه فایده‌ای نداره.
‫تزریق خون.
‫حالتون خوب میشه.
‫صبح، پزشک شیفت برگشت.
‫- صبح‌به‌خیر، آقای راویه. ‫- آه، دکتر.
‫قرارمون این بود که دیگه ‫تزریق خون انجام نشه.
‫ولی دکتر، پزشک من گفت که...
‫وضعیت شما دیگه این رو ‫ایجاب نمی‌کنه، آقای راویه.
‫ولی... یه تزریق خون دیگه...
‫نه، این کار ضررش بیشتر از نفعشه براتون.
‫- صبح‌به‌خیر. ‫- صبح‌به‌خیر.
‫عزیزم...
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫ولی چرا دارن درش میارن؟
‫باید این تزریق خون رو انجام بده.
‫خانم، شوهرتون دیگه تحملش رو نداره.
‫تو وضعیت ایشون، این کار دیگه ضرورتی نداره.
‫وضعیت ایشون نیاز به آزمایش خون،
‫کنترل کم‌خونی و ادامه‌ی درمان داره.
‫شما، دست نگه دارین.
‫اون رو دوباره وصل کنین.
‫لازمه که تزریق خون رو ادامه بدیم...
‫...و بهش غذا بدیم، حتی اگه اشتها نداره.
‫خانم، ایشون نمی‌تونه غذا ‫بخوره، خودتون می‌دونین.
‫چون به غذای مایع نیاز داره.
‫و این فقط به شما و تیم‌تون بستگی داره.
‫تیم ما...
‫...داره تمام تلاشش رو برای ‫آسایش شوهرتون می‌کنه...
‫...و سعی می‌کنه دردهای ‫جسمی و روحی‌ش رو تسکین بده.
‫ولی ادامه‌ی این درمان کاملاً غیرمنطقیه.
‫من منطقی هستم.
‫من فقط می‌خوام... که شوهرم...
‫...دوباره مثل قبل بشه.
‫بیاید همه منطقی باشیم.
‫اصرار روی این موضوع ‫بیشتر بهش آسیب می‌زنه تا کمک.
‫کافیه.
‫می‌خوام تزریق خون رو متوقف کنین.
‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫اگه پزشک نتونه موضع خودش ‫رو به وضوح مشخص کنه،
‫خانواده‌ها تمایل دارن ‫تزریق خون رو ادامه بدن،
‫تزریق‌های بی‌فایده اما آرامش‌بخش.
‫بیمار با نارسایی قلبی و ‫حال بدتر مرخص خواهد شد.
‫ببخشید.
‫اگه وقت داشته باشید، می‌تونم ‫بخش رو بهتون نشون بدم.
‫آه، با کمال میل!
‫من جسارتاً از فابریس توسان دعوت کردم.
‫ایشون قراره در جلسه‌مون شرکت کنه.
‫حتماً اسمشون به گوشتون خورده.
‫به کاری که ما انجام می‌دیم علاقه‌مند هستن.
‫قول می‌دم تا جایی که ‫ممکنه مزاحمتی ایجاد نکنم.
‫یه کلمه هم حرف نمی‌زنم.
‫شروع کنیم، دیلن.
‫خب، بیاین با پرونده‌ی ‫آقای سایون شروع کنیم.
‫می‌خواد قبل از اینکه ما بهش ‫رسیدگی کنیم، خانواده‌ش برن.
‫با بعضی از مراقبت‌ها خیلی مشکل داره.
‫ما کاری می‌کنیم که ‫غیرقابل‌قبول، قابل‌تحمل بشه.
‫با کمک بیمار، می‌شه گفت ‫که مراقبت‌های تسکینی...
‫یه جور ضدقدرته. این خودِ ‫بیماره که تصمیم می‌گیره.
‫- اینطوریه؟ ‫- بله، همینطوره.
‫ادامه بدیم.
‫خانم وبر: کارش به اُوِردوز مرفین کشید.
‫خیلی استفراغ می‌کرد.
‫از اونجایی که بیشتر ‫به‌خاطر مسائل روانی بستریه،
‫مرفین رو کم کردیم و داروی ‫ضداضطراب و کورتون رو زیاد کردیم.
‫- خوبه. ‫- با این کار، آروم شد.
‫دوباره شروع به حرف زدن کرد. ‫اضطراب‌ها و ترس‌هاش رو بیان می‌کنه.
‫آره، برای حمام کردن هم حالش ‫بهتره. معمولاً جابه‌جا کردنش...
‫...برای حمام خیلی سخت می‌شه.
‫معلومه که با بدنش مشکل داره.
‫و حالا کاملاً عوض شده.
‫آره، خیلی منعطف‌تر شده.
‫در مورد آب بدنش، فکر ‫کنم از نوشیدن امتناع می‌کنه.
‫دهنش خیلی خشکه. می‌تونیم ‫بهش چیزایی مثل یخ پیشنهاد بدیم...
‫- حتی یه کمپرس مرطوب. ‫- یا لیمو.
‫یا لیمو، آره.
‫اگه لیمو دوست داره، براش لیمو بخریم.
‫امکانش هست.
‫می‌گم براش لیمو بخرن.
‫خانم توتن از ما سؤال می‌کنه.
‫ولی دخترش اجازه نمی‌ده در ‫مورد وضعیتش بهش چیزی بگیم.
‫- فردا بهش زنگ می‌زنم. ‫- یه چیزی در مورد خانم توتن:
‫کل بدنش خیلی درد می‌کنه. باید ‫دوباره وضعیتش بررسی بشه.
‫آره، دخترش مضطربه، یه ‫جورایی تو مرحله‌ی انکاره.
‫به نظرم نگران بودنش طبیعیه.
‫آره، می‌رم ببینمش.
‫آقای نوو اومد بخش، یه ‫آنکولوژیست ارجاعش داده،
‫بعد از یه پیشرفت برق‌آسای بیماری.
‫- برق‌آسا؟ ‫- چیزی که گفتن اینه که...
‫صبر کن، لوئیز.
‫برق‌آسا یعنی اینکه نیاز به پیگیری ‫در بخش مراقبت‌های تسکینی داره.
‫ببخشید که حرفتون رو قطع کردم.
‫برق‌آسا به انگلیسی می‌شه ‫«lightning» (آذرخش)...
‫این توی یه بیماری چطور معنی می‌شه؟
‫چند روز، چند هفته، چند ماه؟
‫مسئله اینه که...
‫...بیمارایی بودن که درمان ‫شدن و به خونه برگشتن.
‫آره، ولی قبلاً هم این اتفاق افتاده.
‫آره، ولی نمی‌تونی اینو بگی.
‫آره، آره، خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫خیلی به خودِ بیماری بستگی داره.
‫بعضی از انواع سرطان ‫پیشرفت غیرقابل‌کنترلی دارن.
‫به خودِ بیمارها هم بستگی داره.
‫مثلاً، خانم دورانژه، ۷۵ ساله،
‫که به‌خاطر سرطان کولورکتال (روده بزرگ)...
‫...با متاستازهای متعدد به بخش ‫مراقبت‌های تسکینی ارجاع شده،
‫و با پیشرفت خیلی سریع،
‫متأسفانه نتونست شیمی‌درمانی یا جراحی بشه.
‫تو این موارد، بیماری پیشرفت ‫می‌کنه، پس امیدی نیست.
‫خوبه یادمون باشه که فقط ‫با سرطان سر و کار نداریم.
‫و خانم لئونی هم هست که وقتی اومد ‫اینجا، تو مراحل پایانی بیماری بود.
‫سه هفته گذشته و هنوز اینجاست.
‫آره، ولی گله کرده:
‫امروز نرفتی بهش سر بزنی.
‫آره، یادم رفت.
‫توماس، می‌تونی ادامه بدی؟
‫می‌خواین با من بیاین؟
‫ببخشید.
‫خیلی دیر شده.
‫اینجاست، مگه نه؟
‫کمکم کن یکم بلند شم.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫بعداً می‌بینمت؟
‫چی می‌گی؟ نه، نه.
‫بعداً برمی‌گردم...
‫با من بازی نکن.
‫چه مدل موی قشنگی!
‫کار ماریه.
‫منم ازش خواستم همون مدلی بزنه.
‫میای جلو مورمورم میشه.
‫ببخشید.
‫شماها در مورد این چیزا چی فکر می‌کنین؟
‫من از خدا در مورد اون دنیا سؤال کردم.
‫من به‌زودی رفتنی‌ام.
‫و درست نمی‌دونم چه چیزی در انتظارمه.
‫بالاخره باید یه چیزی وجود داشته باشه.
‫وگرنه خیلی ناامیدکننده می‌شه.
‫«جان را تسلیم کردن».
‫آره، جان را تسلیم کردن، خوبه.
‫ولی بهم بگید، به کی؟
‫چرا باید چیزی رو که مال خودته پس بدی،...
‫...به کسی که نمی‌شناسید؟
‫اون اهل اینجا نیست، نه؟
‫نه... فیلسوفه.
‫منم همین فکر رو می‌کنم.
‫پس برش نگردونید.
‫کاری که من می‌کنم...
‫...هر روز، اینه که یه روز بیشتر عمر کنم.
‫به لطفش، دیگه دردی نیست، جز این دلشوره‌ها.
‫ولی از طرفی،
‫دیگه هیچ‌چیزی درست کار نمی‌کنه.
‫اما...
‫صبح‌ها اینجا بیدار شدن خیلی لذت‌بخشه
‫و اینکه می‌تونیم با هم حرف بزنیم.
‫ما کاری نمی‌کنیم، لئونی.
‫این خواست خودشه.
‫من که یه یکشنبه تو دستمه.
‫و دلم می‌خواد به یکشنبه‌ی بعدی هم برسم.
‫شما آدم معتقدی هستین؟
‫خب، تعالیم دینی همه‌چیز رو توضیح می‌داد.
‫مرگ فقط یه اتفاق ناگوار بود ‫که باید پشت سر می‌ذاشتیمش.
‫و بعدش، نوبت بهشت بود.
‫الان دیگه اون ایمان قوی وجود نداره.
‫بهشت به شما میاد.
‫یه کم یکنواخت نیست؟
‫ولی آرامش‌بخشه.
‫گیج‌کننده هم هست.
‫بهشت، برزخ، جهنم...
‫برزخ رو که کلیسا حذفش کرد. ‫[برخی شاخه‌های مسیحیت، در قالب اصلاحات پروتستان، مفهوم برزخ را رد کردند]
‫ولی گزینه‌های دیگه‌ای هم هست، ها؟
‫مثلاً بودیسم.
‫آره، نیروانا... نیروانا، آره.
‫نه، نه، روح بدن رو ترک می‌کنه
‫برای یه زندگی جدید
‫انسانی، حیوانی،
‫یا گیاهی.
‫خیلی ریسکیه.
‫با بودیسم آشنایی دارید؟
‫من سه سال تدریس می‌کردم
‫توی مؤسسه‌ی فرانسوی دهلی.
‫آهان!
‫ولی تناسخ اونقدرها هم بد نیست، نه؟ ‫[بازگشت روح به یک بدن جدید]
‫نه. اینکه از بدن من بره به یه بدن دیگه.
‫آره.
‫خب کی انتخاب می‌کنه؟
‫اون رو نمی‌دونم. چیزی در موردش گفته نشده.
‫پس فکرش رو هم نکن.
‫پیشنهاد دیگه‌ای نیست؟
‫تبدیل شدن به ستاره؟ مگه داریم همچین چیزی؟
‫کتاستریسم. ‫[تغییرات ناگهانی در تاریخ زمین باعث نابودی در ساختارهای زیستی شده]
‫جداً؟
‫یه اسطوره‌ی یونانیه.
‫جدی؟
‫شعره...
‫...برای رویاپردازی.
‫بازگشت ابدی هم هست،
‫مثل اون فیلمه.
‫باوریه که داره دوباره با قدرت مطرح می‌شه.
‫پاراژنزیس. ‫[روند تشکیل سنگ‌های معدنی]
‫خودشه.
‫بازم پای یونانی‌ها وسطه.
‫بازگشت به زندگی.
‫خب این خوبه، اما...
‫اما توی یه بدن دیگه...
‫هراکلیتوس اینو نمی‌گه، ‫ولی من بهش باور دارم.
‫هیچ‌چیزی تکرار نمی‌شه.
‫بهتره بذاریم استراحت کنن، باشه؟
‫- ولی باید برگردین. ‫- حتماً. فردا.
‫شما هم همینطور. برگردین.
‫با کمال میل. ممنونم.
‫من دیگه می‌رم بخوابم.
‫خوبه.
‫با رویاهای زندگی...
‫نه با بهشت مرفینی‌تون.
‫ما خیلی نزدیک باهاشون کار می‌کنیم،
‫روی یه پروژه‌ی خیلی بزرگ،
‫چون می‌خوان یه برنامه‌ی کامل رو اختصاص بدن
‫به مناسبت تجدید چاپ «تازیانه اربابان».
‫و قسمت باحالش اینه که ‫می‌خوان یه مناظره هم راه بندازن.
‫حتماً.
‫داریم روی بخش بصری کار می‌کنیم.
‫اینجا، اسمش.
‫و این عنوان رو برای برنامه پیشنهاد می‌دم.
‫«کشتی‌شکستگی‌هایی که در کمین ماست ‫و آرمان‌شهرهایی که محقق می‌شوند».
‫یا...
‫«زندگی و پایان زندگی».
‫عکس انتخاب خوبیه.
‫ولی در مورد بقیه‌اش، ‫خودشه که باید تصمیم بگیره.
‫هر چی زنگ می‌زنم جواب نمی‌ده.
‫- داره می‌نویسه؟ ‫- نه.
‫نه، از ام‌آر‌آی بوستون به این‌ور ‫انگار خورده به یه بن‌بست...
‫بن‌بست رو باید با نوشتن شکست.
‫امروز صبح یه ام‌آر‌آی جدید داد.
‫دوباره؟
‫دو هفته بعد از بوستون؟ خب نتیجه چی بود؟
‫نه، نه... همه‌چیز خوبه.
‫مونده تا با رئیس بخش ‫مراقبت‌های تسکینی حرف بزنه.
‫مراقبت‌های تسکینی؟
‫میام پیشتون شام، منم دعوت می‌کنی؟
‫نوه‌هام یه مهمونی گرفتن...
‫- باشه. ‫- نه، نه، ولی بیا...
‫بیا، چون خوشحال می‌شه ببینتت.
‫خودشه.
‫رسید.
‫همه چی خوبه؟
‫همه چی خوبه.
‫می‌رم یه دوش بگیرم و برمی‌گردم.
‫ام‌آر‌آی چطور بود؟
‫تقریباً مثل مال شما بود،
‫فقط متخصص ما حرفی از نمونه‌برداری نزد.
‫بازم انجامش بده.
‫بهم گفتن خیلی سخته.
‫خلاصه، بهش فکر می‌کنم.
‫فقط باید یه کتاب بنویسی در مورد...
‫تشویش‌هات، مثل ژرار دو نروال. ‫[شاعر، نمایش‌نامه نویس و رمان‌نویس قرن نوزدهم]
‫این کارت آزادت می‌کنه.
‫هستی؟
‫برو به جهنم با اون نروالِت، باشه؟
‫قربانت، بعداً می‌بینمت.
‫چیزی که نگرانش کرده اینه که ‫نظرت رو در مورد برنامه عوض کنی.
‫- اون دیگه اعلامش کرده؟ ‫- به اطرافیانش گفته.
‫هی تکرار می‌کنه که نسخه‌ی ‫به‌روز شده‌ی «تازیانه اربابان»...
‫مثل بمب صدا می‌کنه.
‫می‌خوای؟
‫نه ممنون. من سفید ترجیح می‌دم.
‫و کی تماشاچی‌ها رو انتخاب می‌کنه؟
‫خودش.
‫که می‌شناسیش. سؤال‌ها رو هم ‫که خودت می‌تونی حدس بزنی.
‫صحنه‌ها همیشه مرتبطن.
‫می‌تونی در مورد همه چی حرف بزنی.
‫اگه بخوای، در مورد پورن،
‫یا مراقبت‌های تسکینی.
‫دکتر ماسِه!
‫آره، برای صبحانه دعوتش کردم.
‫می‌تونستی بهم خبر بدی، یه چیزی بگی.
‫تنها روز تعطیلشه، داره کروسان میاره.
‫در رو باز کن، من الان برمی‌گردم.
‫- روز بخیر. ‫- روز بخیر.
‫امروز صبح از باغ چیدمشون.
‫- خیلی خوشگلن، خیلی ممنون. ‫- و اینم هست.
‫خیلی لطف کردین.
‫- بفرمایید تو. ‫- چه خونه‌ی قشنگی!
‫خونه‌ی خونوادگیمونه. البته ‫شوهرم همه چیو عوض کرد.
‫- روز بخیر. ‫- روز بخیر. حالتون چطوره؟
‫خیلی خوبم... خیلی خوب.
‫فابریس بعد از دیدارتون ‫خیلی تحت تأثیر قرار گرفته.
‫و بخصوص تحت تأثیر خانم لئونی.
‫- من ادامه‌ی داستان رو می‌دونم... ‫- نه، نه، نه. اینجا نه.
‫موقع صبحونه.
‫می‌شه لطفاً اینا رو بذاری تو ‫گلدون و قهوه رو آماده کنی؟
‫- بله، بله... ‫- قهوه‌هاش حرف نداره.
‫«حرف نداره». آره، خوبه.
‫راست می‌گین...
‫- ببخشید... ‫- اینا رو از اینجا برمی‌دارم.
‫داشتین درباره‌ی خانم لئونی می‌گفتین...
‫ساعت پنج صبح بیدار شد،
‫خواست که به خونواده‌ش زنگ بزنن
‫که ساعت هفت، بدون تأخیر، ‫بیان پیشش، چون می‌خواست بره.
‫رسیدن، خانم لئونی.
‫بفرمایید تو، لطفاً.
‫ممنون.
‫بقیه هم دارن می‌رسن. تا ‫ساعت ۸:۱۰ وقت داریم.
‫خیلی خب.
‫روز بخیر.
‫بیاین، بفرمایید بنشینید.
‫خانم لئونی ساعت ۸:۲۸ رفت.
‫بیمارانی که بر ترس از مرگ غلبه کردن
‫اغلب حس می‌کنن که پایانشون نزدیکه.
‫شما هیچوقت به مرگ فکر می‌کنین؟
‫بیشتر به چیزایی که قبل از اون اتفاق میفته.
‫به نظرم بیماران بیشتر از روی ‫رفتار ما به وضعیتشون پی می‌برن...
‫...تا حرف‌های ما،
‫که گاهی وقتا ملایمشون می‌کنیم.
‫- ممنون. ‫- آخه...
‫...هیچکس واقعاً نمی‌خواد ‫مرگ خودش رو باور کنه
‫و همه یه ترس ذاتی ازش دارن.
‫یه وضعیت هیستریکه.
‫و فقط هنر روبرویی باهاش برامون می‌مونه،
‫و اینکه چطور یاد بگیریم ازش نترسیم.
‫داشتم به حرفاتون گوش می‌کردم، و به این ‫فکر افتادم که می‌شه در این مورد یه کتاب نوشت.
‫کتابی درباره‌ی آدمای در حال ‫مرگ... این یه جور سرک کشیدنه.
‫نه، یه ایده‌ای توش هست، ‫ولی... همه رو فراری می‌ده.
‫کتابی درباره‌ی پایان زندگی،
‫با تجربه‌ی یه پزشک
‫و تأملات یه فیلسوف.
‫شما به دروغ‌هایی که دور و بر ‫بیماران گفته می‌شه علاقه داشتین،
‫به کلیشه‌های سیاستمدارا در این مورد،
‫و به تعداد کم بخش‌های مراقبت‌های تسکینی.
‫بله، بله، البته.
‫ولی، نمی‌دونم...
‫...چطور می‌شه با مرگ به عنوان ‫یه چیز روزمره و عادی برخورد کرد
‫اونم تو شرایطی که کلمه‌ی «عادی» ‫کنار کلمه‌ی «مرگ» آدم رو می‌ترسونه؟
‫این خودش یه ایده‌ست. ‫تقابل دروغ و عادی بودن.
‫بله.
‫برای اینکه از حالت ‫خاطره‌گویی خارج بشیم، باید به...
‫...رابطه‌ی پزشک با بیمارش در پایان زندگی
‫و رابطه‌ی بیمار در پایان ‫زندگی با بیماریش پرداخت.
‫یه کتاب می‌تونه وسیله‌ای باشه ‫برای فهموندن این موضوع...
‫...و برای رها شدن.
‫می‌خوام داستان یه دختر جوون ‫و پزشکاش رو براتون تعریف کنم.
‫- اجازه هست؟ ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫- دارم ضبط می‌کنم. ‫- الان؟
‫آره.
‫بهت می‌گم که این یه مرحله‌ی مثبته. فقط ‫به یه آب و هوا عوض کردن احتیاج دارم.
‫قایق رو ردیف کن تا اون سفر رو بریم.
‫ولی نه تو دریا، فقط نزدیک ساحل...
‫اگه بخوای با نامزدت.
‫باید قطع کنم، دکترم همین الان رسید.
‫بعداً بهت زنگ می‌زنم. آره.
‫برادرم بود.
‫سال‌هاست بهم قول داده که با ‫قایق بادبانی از مارسی بریم ناپل.
‫ببخشید...
‫فکر کنم برای این سفر باید یه کم صبر کنین.
‫حالا دیگه چی شده؟
‫جواب آزمایش خونتون رو گرفتم،
‫و گلبول‌های قرمزتون افت شدیدی داشته.
‫باید استراحت کنین.
‫- شیمی‌درمانی رو کنسل می‌کنیم. ‫- چی؟ امکان نداره. چرا؟
‫فعلاً کنسلش می‌کنیم.
‫باید استراحت کنین.
‫نزدیک پاریس بستری‌تون ‫می‌کنیم تا حالتون بهتر بشه.
‫به محض اینکه دوباره جون بگیرین،
‫درباره‌ی شیمی‌درمانی صحبت می‌کنیم.
‫چیز دیگه‌ای نداری؟
‫- از این خوشت میاد؟ ‫- نه، ولی صداشو بیشتر کن.
‫وای! فوق‌العاده‌ست! ببین چه قشنگه.
‫صبر کن.
‫آروم، آروم...
‫بخش مراقبت‌های تسکینی
‫اینجا یه اشتباهی شده. ‫قرار نبود منو بیارن اینجا...
‫همکارم این اطلاعات رو به من داد.
‫اشتباهی نشده.
‫- خوش اومدین، منتظرتون بودیم. ‫- منتظر من نبودین. مسئول اینجا کیه؟
‫- نگران نباشین... ‫- می‌خوام همین الان ببینمش.
‫یه اشتباهی شده.
‫یه اشتباه خیلی بزرگ.
‫باشه. قبوله.
‫می‌تونی به رئیس خبر بدی؟ ‫بفرمایید، من همراهتون میام.
‫با من بیاید.
‫با آسانسور می‌ریم، سمت راست.
‫نگران نباشید، همه چی درست ‫می‌شه. می‌ریم دکتر رو ببینیم. باشه؟
‫بله، بله. خیلی خوبه، خیلی خوب.
‫ممنون.
‫شما مسئول اینجا هستید؟
‫بهم گفتن با وضعیت خیلی راحت نیستید.
‫ببینید، این بخش مخصوص شرایط شماست.
‫با من بیاید.
‫نه، نه، نه. من اینجا هیچ کاری ندارم.
‫می‌تونیم صحبت کنیم؟
‫بشینید، لئا.
‫نه.
‫من اینجا کاری ندارم، این یه اشتباهه.
‫باید استراحت کنم.
‫باید برای شیمی‌درمانی ‫توانم رو به دست بیارم...
‫...چون دوباره به تعویق افتاد...
‫...به خاطر پایین اومدن گلبول‌های قرمزم.
‫باید دوباره سر پا شم.
‫با داداشم برنامه دارم.
‫بعد از سال‌ها سختی ‫قبول کرده دوباره منو ببینه.
‫و قراره بریم کنار دریا یه گشتی بزنیم.
‫بالاخره همون سفری که برای ‫بیست سالگیم بهم قول داده بود.
‫الان ۳۱ سالمه. به هیچ ‫قیمتی نمی‌خوام از دستش بدم.
‫- بیاین. ‫- کمکتون می‌کنم.
‫باشه... بریم.
‫می‌خوابونمتون روی تخت.
‫با احتیاط.
‫نه مراقبت‌های تسکینی‌تون ‫برام مهمه، نه بخش ویژه‌تون.
‫نمی‌دونم اینجا چیکار می‌کنم.
‫اشتباه از سمت کیه؟
‫شما یا دکتری که مدت‌هاست تحت نظرش هستم؟
‫این ایمیلیه که متخصص ‫انکولوژیتون برام فرستاده.
‫«دکتر ماسِه:
‫می‌خواستم در جریان وضعیت ‫شما، که ساده نیست، قرارتون بدم.
‫سرطان سینه‌ی شما...
‫...وارد مرحله‌ی بسیار تهاجمی ‫شده و بی‌وقفه در حال پیشرفته...
‫...و با وجود شیمی‌درمانی، متاستاز کرده.»
‫من ازتون مراقبت می‌کنم، ‫ما ازتون مراقبت می‌کنیم.
‫دکترا یه مشت عوضی‌ان.
‫مرگ من رو ازم دزدیدن.
‫این همه کار نکرده دارم...
‫متخصص انکولوژیِ لئا به برادرش خبر داده بود،
‫و اون هم به نوبه‌ی خودش، جرئت ‫نکرده بود حقیقت رو بهش بگه.
‫بهش قول یه گشت و ‫گذار کنار دریا رو داده بود.
‫و داستان لئا تو بخش مراقبت‌های ‫تسکینی چطور تموم می‌شه؟
‫لئا در حالی که به آهنگ‌های مورد علاقه‌اش ‫گوش می‌داد، تو آغوش برادرش از دنیا رفت.
‫اما همه‌ی داستان‌های ما ‫مثل داستان لئا غم‌انگیز نیستن.
‫اینو دریافت کردم.
‫عجب.
‫یه پیام امیدبخش.
‫هنوز نه.
‫لعنتی!
‫- خب چیکار کنیم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫منتظر چی هستی؟ بغلش می‌کنیم می‌بریمش.
‫بلند می‌شید و بعد دستتون ‫رو می‌ذارید روی شونه‌ی من.
‫حله.
‫یه «بیگودِن» (زن اهل منطقه‌ی بیگودن) ‫ که از «برتاین» اومده بود پسرش رو ببینه.
‫دچار حمله‌ی قلبی شد. حین رسیدگی،
‫متوجه یه سرطان مری ‫خیلی پیشرفته در اون شدن،
‫و از اورژانس به بخش ما منتقلش کردن.
‫مادرم بستری شده!
‫پسر قنادش کارش رو ول کرد و ‫خودش رو به بیمارستان رسوند.
‫اون زن بیگودن با خوشحالی ‫از پسرش استقبال کرد،
‫و ازش معذرت خواست که ‫این مریضی سخت رو گرفته.
‫خوبی؟
‫تو چطور؟
‫همه چی خوبه.
‫می‌خوام برم خونه...
‫...صدف تازه بخورم و...
‫...یه لیوان نوشیدنی دبش بزنم.
‫دکتر می‌گه باید اینجا بمونی.
‫برات صدف میارم.
‫با نوشیدنی سفید.
‫صدف‌های پاریس هیچ طعمی ندارن.
‫می‌خوام برم خونه.
‫اینجا بود که دوی با مانع ‫طولانی پسر شروع شد.
‫در هر صورت، مادرتون دم رفتنه.
‫دیگه نمی‌شه منتقلش کرد.
‫اجازه دادن به این کار، حکم قتل رو داره.
‫نه، ولی گوش کنید، این امکان نداره.
‫بهتون گفتم که نمی‌خواد اینجا بمونه.
‫باید یه راهی وجود داشته باشه.
‫پسر به اتاق مادرش، جایی ‫که من بودم، برمی‌گرده.
‫و از ناامیدیش برام می‌گه.
‫بهم مجوز نمی‌ده.
‫می‌گه وضعیت مادرم...
‫- که اینجا حالش خوبه... ‫- وکیل بیمارستان رو پیدا کنید،
‫و بپرسید چطور می‌شه با ‫رضایت شخصی ترخیصش کرد.
‫دکتر،
‫بهتون قول می‌دم قبل ‫از رسیدن به خونه نمیرم.
‫بله، حتماً، خانم.
‫این درخواست رو امضا کنید،
‫مادرتون هم همینطور.
‫ممنون.
‫- خودش می‌تونه امضا کنه؟ ‫- آه بله، بله، کاملاً.
‫یه نامه برای پزشک بخش بنویسید...
‫...برای ترخیص با رضایت شخصی.
‫نه قلنبه سلمبه، نه صدف و نه نوشیدنی سفید.
‫بازم می‌خواید در مورد صدف و ‫نوشیدنی سفید با من حرف بزنید؟
‫نه، نه. زنگ زدم آمبولانس بیاد.
‫اگه اتفاقی برای مادرتون ‫بیفته، مسئولیتش با شماست.
‫ممنونم.
‫خداحافظ، خانم لوبلک.
‫دلمون براتون تنگ میشه.
‫ممنونم. ممنون برای همه چیز.
‫ممنون از همگی.
‫ده روز بعد، این کارت پستال به دستمون رسید.
‫می‌خواید الان بخونیدش؟
‫بذار ببینم... عینکم.
‫«دکتر ماسه‌ی عزیز،
‫اون تونست صدف‌های فاین ‫دِکلِر شماره ۳ خودش رو...
‫...با یک لیوان نوشیدنی سفید ‫بخوره، قبل از اینکه ترکمون کنه.»
‫«ممنون برای همه چیز و از همه.»
‫«الوان. پسرش.»
‫- پایانی که همه آرزوشو دارن. ‫- همینطوره.
‫دقیقاً.
‫رفتن، بدون اینکه امیدی رو زنده کنی،
‫بدون اینکه به آسمون بری،
‫با آدم‌هایی که ازت مراقبت ‫می‌کنن و هنر گوش دادن رو بلدن.
‫و یه مرگ بدون درد رو بهت هدیه میدن.
‫اینطور بگم،
‫به بهترین شکل ممکن با چیزی ‫برخورد کنی که درمانی نداره،
‫و علاجی هم نداره.
‫ببخشید. یه مورد اورژانسی پیش اومده.
‫مگه امروز روز تعطیلتون نبود؟
‫در تئوری چرا، ولی یه بیمار ‫هست که اصرار داره منو ببینه.
‫مایلید شما هم بیاید؟
‫با کمال میل. بله.
‫- میتونه با شما بیاد داخل؟ ‫- بله، روپوش سفیدش رو نگه داشتم.
‫بفرمایید.
‫داره پرخاشگر میشه، حاضر ‫نیست با توماس حرف بزنه.
‫مرحله‌ی پایانی بیماری ‫باعث تغییرات خلقی میشه.
‫دوره‌هایی هست که ارتباطش با ‫واقعیت قطع میشه و مدام تکرار می‌کنه:
‫«دارم از یه بیابون یخ‌زده رد میشم.»
‫فرانسوا موریاک قبل از مرگش اینو می‌گفت. ‫[روزنامه‌نگار، نویسنده و شاعر فرانسوی و برنده جایزه نوبل ادبیات]
‫توماس پیششه، ولی انگار که اصلاً وجود نداره.
‫به خانواده‌اش خبر دادیم.
‫صبح بخیر، آقای بروکه.
‫هر وقت عشقتون می‌کشه پیداتون میشه؟
‫مهربون، خنده‌رو، موذی،
‫مثل دستیاراتون.
‫ریاکارا، همیشه با همون ‫لبخند مسخره. خائن‌ها!
‫آروم باشید، آقای بروکه.
‫که گولم بزنید تا بخوابم...
‫...و دست از سرتون بردارم!
‫آروم باشید، همه چیز درست میشه.
‫حقه باز!
‫و شما؟
‫کافیه، آقای بروکه.
‫به خودتون آسیب می‌زنید. ‫بیاین برگردیم روی تخت.
‫یالا، بیاید، تقریباً رسیدیم.
‫خیلی خب، دیگه رسیدیم.
‫اینطوری خوبه؟
‫آره، آره. ادامه بدید.
‫خوبید؟ راحتید؟
‫درد ندارید؟
‫- آروم باشید. ‫- دردم میاد...
‫باشه.
‫سعی می‌کنم مؤدب باشم.
‫میشه یکم بیشتر برامون بگید؟
‫سگم رو ازم جدا کردن.
‫این عصبیم می‌کنه.
‫برای هر کاری به بقیه محتاجم.
‫تحقیرآمیزه.
‫اینکه اینطوری زندگی رو تموم کنی...
‫...ناامیدم می‌کنه.
‫درک می‌کنم که عصبانی باشید.
‫میتونم چندتا سوال ازتون بپرسم؟
‫می‌تونید شروع کنید.
‫درباره‌ی بیماری‌تون چی می‌دونید؟
‫که یه سرطان پیشرفته دارم و ‫از شیمی‌درمانی محرومم کردن،
‫تنها راهی که می‌تونست ‫منو از این وضعیت دربیاره.
‫می‌خواید واقعیت رو بهتون بگم؟
‫بله، ولی راستش... از ‫جوابی که می‌شنوم هم می‌ترسم.
‫می‌خواید...
‫...پیشرفت بیماری‌تون رو با جزئیات ‫براتون بگم یا به همسرتون اطلاع بدم؟
‫نه، نه. این کار اون رو می‌کشه.
‫و منم از شما شکایت می‌کنم...
‫...به جرم قتل.
‫این موضوع فقط به خودم مربوطه.
‫ولی می‌ترسم.
‫می‌خواید این صحبت رو بذاریم برای بعد؟
‫ادامه بدید، دکتر.
‫در هر صورت، من...
‫ادامه بدید.
‫بیماری شما با وجود تمام ‫درمان‌ها پیشرفت کرده.
‫متخصص ریه‌تون درمان‌های دیگه‌ای ‫رو بهتون پیشنهاد داده بود، مگه نه؟
‫شاید. دیگه نمی‌دونم.
‫با من حرف می‌زد...
‫ولی به زمین نگاه می‌کرد.
‫برای یه ماه دیگه بهم وقت داده بود.
‫و بعد منو فرستاد پیش شما.
‫شما هم متخصص هستید؟
‫نه، من اینجا هستم تا...
‫...یاد بگیرم و بفهمم.
‫شما فکر می‌کنید ما می‌تونیم ‫بیماری‌تون رو درمان کنیم؟
‫نه، باورش نمی‌کنم...
‫درمان‌ها سنگینن، با عوارض جانبی.
‫دکتر، من دیگه می‌خوابم.
‫صبح بخیر.
‫هوگو رو برام آوردین؟
‫سگشونه.
‫- می‌تونید بیاریدش... براش خوبه. ‫- ممنونم.
‫چطوری؟ نگران نباش، حالت بهتر می‌شه.
‫ببین، خواهرت اومده ببینتت.
‫آه، رسیدن.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫ممنونم.
‫صبح بخیر.
‫دکتر، شوهرم به اندازه‌ی کافی غذا می‌خوره؟
‫چون ۱۵ روز دیگه باید ‫شیمی‌درمانی رو دوباره شروع کنه.
‫توی اینترنت یه روش درمانی جدید ‫آمریکایی پیدا کردم، خیلی امیدوارکننده‌ست.
‫و با مخترع‌هاش در تماسم.
‫درمان‌های دیگه‌ای هم بهم پیشنهاد دادن.
‫طب سوزنی، سوفورولوژی، ‫رایحه‌درمانی، همه‌شون هم تأیید شدن.
‫برام سواله که اون اینجا چیکار می‌کنه؟
‫می‌تونه مکمل باشه...
‫می‌خوام سر ساعت‌های مشخص بهش غذا بدین.
‫و تا زمان شیمی‌درمانی تو ‫بخش انکولوژی بستریش کنید.
‫اینجا موندنش بی‌فایده‌ست.
‫بحث رو تموم کنید.
‫دکتر، لطفاً، شما باید به ما توضیح بدین.
‫من واقعاً می‌خواستم...
‫می‌خوام بدونم چه اتفاقی ‫داره برای شوهرم می‌افته.
‫از این طرف، خانم.
‫بفرمایید بنشینید، لطفاً.
‫خانم، شوهرتون خیلی خیلی ضعیف شده.
‫و پیشرفت بیماری داره از پا درش میاره.
‫اشتها نداره.
‫این درست نیست.
‫اگه غذا نخوره، حالش خوب نمی‌شه.
‫پرستارها بهم گفتن فقط برای اینکه ‫دل اون‌ها رو نشکنه یه چیزی می‌خوره.
‫هیچی تو معده‌ش نمی‌مونه.
‫باید تو بخش انکولوژی بستری بشه.
‫و اگه حالش خوب نشه،
‫مسئولیتش با شماست.
‫خانم، باید قوی باشید.
‫عمری که برای شوهرتون ‫باقی مونده، فقط مال خودشه.
‫اون بهتون نمی‌گه، چون ‫می‌خواد ازتون محافظت کنه.
‫ولی...
‫شما باید خودتون رو برای رفتنش آماده کنید.
‫نه.
‫اون نمی‌تونه بره.
‫اون نمی‌تونه منو تنها بذاره.
‫شماها می‌خواین که اون بره.
‫وضعیت سلامتیش فقط ‫نشون می‌ده که پایان نزدیکه.
‫شاید شما...
‫بتونید این وضعیت رو ‫بپذیرید و بهش اجازه بدین بره.
‫چطور می‌تونید همچین حرفی بزنید؟
‫این وحشتناکه!
‫ازتون متنفرم!
‫متأسفم که شما رو درگیر ‫چنین شرایط سختی کردم.
‫خب حالا چی؟
‫دوباره باهاش حرف می‌زنم، ‫به ناراحتیاش گوش می‌دم،
‫سعی می‌کنم دوباره وضعیت رو براش توضیح بدم،
‫- بدون اینکه بهش امید واهی بدم. ‫- که البته به نظر هم نمیاد امیدی داشته باشه.
‫تمام تناقض قضیه همینه.
‫امیدوارم کمی آرامش پیدا کنه.
‫فکر می‌کنید بتونه؟
‫- یه وضعیت... ‫- غیرانسانیه، برای هر دوشون.
‫باید روش فکر کرد.
‫خب، بریم شوهرش رو ببینیم.
‫آگوستین، فکر کنم بی‌خیالش بشم.
‫دارن می‌رسن.
‫خودم رو می‌سپارم به ‫جریان، تا به دردسر نیفتم.
‫از یه برنامه‌ی روشنفکری ‫و جغرافیایی که بهتره.
‫- کی با الیزابت میاد؟ ‫- دو سه نفر دیگه.
‫ممنون.
‫آره، داشتیم راجع به تو حرف می‌زدیم،
‫سعی می‌کردیم حدس بزنیم مهمون‌هات کیا هستن.
‫انتخاب‌شده بر اساس وابستگی‌شون، دین‌شون
‫و چیزهایی که درباره‌ی فابریس نوشتن.
‫- چند نفرن؟ ‫- مثل همیشه، ۵ یا ۶ نفر.
‫یکی روشنفکر، یکی بامزه، یکی سرسخت...
‫اونایی که موقع چاپ کتابت در ‫موردش نوشتن، الان دیگه بازنشسته شدن،
‫یا تو قبرستونن.
‫فقط آدم‌هایی میان که بهت احترام می‌ذارن، ‫هرچند ممکنه همه‌شون دوستت نداشته باشن.
‫خب، اسم برنامه چی؟
‫«تازیانه اربابان»، خیلی انتزاعیه،
‫- «بلای جان پیرمردها»، مبتذله. ‫- هر دوتاش بمبه.
‫«تازیانه اربابان» با واقعیت همخونی داره،
‫- که از ۲۰ سال پیش بدتره. ‫- محتوا مهمه، نه جلدش.
‫- اسمش رو بذار «سالمندی و پایان زندگی». ‫- آره، خیلی جذابه.
‫بیا راجع به محتوا حرف بزنیم. ‫اسمش رو بعداً انتخاب می‌کنیم.
‫این تابلو جدیده.
‫خوب دقت کردی، بیا بشین.
‫افزایش جمعیت سالمندان،
‫پایان زندگی، موضوعات کتاب اولت،
‫وضعیت وخیم‌تر شده.
‫می‌خوایم در مورد انفجار ‫جمعیت پیرها صحبت کنیم.
‫بی‌رحمانه نیست، یه حقیقت ‫تلخه، درست مثل خود واقعیت.
‫باید کلمات مناسبی پیدا کنیم،
‫تا بیننده‌ها درک کنن...
‫...این افزایش عظیم جمعیت ‫سالمندان و عواقبش رو.
‫شما به سه تاشون با بی‌رحمی ‫و خشونت اشاره می‌کنید.
‫در زمان مسیح، امید به زندگی ۳۵ سال بود.
‫توی قرون وسطی، ۴۵ سال.
‫امروز برای مردها ۸۰ و برای زن‌ها ۸۵ ساله.
‫تا ۲۵ سال دیگه، می‌شه ۹۰ سال.
‫عواقبش اقتصادی، اجتماعی ‫و مهم‌تر از همه، عاطفیه.
‫توی برنامه همون چیزی رو می‌گیم ‫که تو کتابتون گفتید: که پیرها...
‫نه، من نمی‌گم «پیرها»، می‌گم «سالمندان».
‫...که سالمندان هیچی تولید نمی‌کنن، ‫کم مصرف می‌کنن و پرهزینه‌ان.
‫این واقعیت جامعه‌ست: تعدادشون ‫از افراد زیر ۲۰ سال بیشتر می‌شه.
‫به‌زودی تو فرانسه بیش از ۲۵۰ ‫هزار نفر صدساله خواهیم داشت.
‫ازمون می‌پرسن با این سونامی سالمندانی ‫که شما ازش خبر می‌دید، چی کار کنیم.
‫صفت «سونامی» که شما به ‫کار بردید، هم غیردقیقه هم مبتذل.
‫تحلیل من رو در حد یه انتقاد ‫یا مسخره‌بازی پایین میاره.
‫بیش از ۱۴ میلیون سالمند توی فرانسه هستن،
‫که اکثرشون برای جامعه ضروری‌ان.
‫یه کتاب بهتون می‌دم...
‫تو اون کتاب به نقش شگفت‌انگیز ‫این سالمندان پی می‌برید...
‫...در حفظ تعادل کشور.
‫جان از اغراق خوشش میاد.
‫اغراق بیننده‌ها رو به وجد میاره
‫و این باعث جذب مخاطب می‌شه
‫و برنامه‌های خوب ساخته می‌شه.
‫۲۰۰ هزار بیمار لاعلاج تو فرانسه
‫و فقط ۲۰۰۰ نفرشون به ‫مراقبت‌های تسکینی دسترسی دارن.
‫و شما به این کمبودهای دولت‌های ‫پی‌در‌پی اعتراض نمی‌کنید؟
‫یکی دیگه ممکنه ازت بپرسه:
‫برای سالمندانی که صددرصد ‫وابسته‌ان چی پیشنهاد می‌دی؟
‫و این ماجرا می‌تونه ادامه پیدا کنه.
‫روشنفکر محترم رو هم خواهی داشت:
‫نویسنده‌ی بزرگ، آقای میشل ولبک،
‫معتقده که پایان دادن به زجر ‫کشیدن، جنایت علیه تمدنه.
‫باشه، جان. ایشون دیگه عادت کرده.
‫با اجازه، ببخشید.
‫اگوستینه، می‌بینی چی کار داره؟
‫بله، فلورانس هستم.
‫احساسات انسانی و نیروهای عشقی وجود دارن
‫که انگار همه‌ی این ‫آدما نادیده‌شون می‌گیرن.
‫بله، در موردش باهام صحبت ‫کرد. الان گوشی رو میدم بهش.
‫با اجازه.
‫بله، اگوستین.
‫به این زودی؟
‫چطوری؟
‫خانم بروکه چی؟
‫صبر کنید، اگوستین.
‫صبر کنید... من تو یه جلسه‌ام،
‫ولی فکر می‌کنم داستان خانواده‌ی بروکه
‫برای این افراد جالب باشه.
‫دوربین رو به کامپیوتر وصل می‌کنم،
‫با ما همراه باشید.
‫قراره با داستان همسر یه ‫مرد در حال احتضار آشنا بشید.
‫پزشکی که روی صفحه ‫می‌بینید دکتر آگوستین ماسه هستن.
‫ایشون مدیر یه بخش مراقبت‌های تسکینی‌ان.
‫این خانم، خانم بروکه،
‫گزارش پزشکی رو قبول نکرد ‫و من شاهد این ماجرای تلخ بودم.
‫خب اگوستین، ما شما رو می‌بینیم.
‫می‌شه گوشی رو افقی بگیرید؟
‫باشه.
‫- اینطوری بهتره؟ ‫- عالیه، بی‌نقصه.
‫- روز همگی بخیر. ‫- روز بخیر، دکتر.
‫خب،
‫خانم بروکه با سگش، هوگو، برگشت به کلینیک،
‫و بعد از عذرخواهی از من ‫و همچنین از شما، فابریس،
‫کنار تخت نشست،
‫و با صدایی آروم...
‫تو خیلی شجاع بودی.
‫حالا می‌تونی بری، هر وقت که خواستی.
‫من قوی می‌مونم.
‫ماکت‌هات رو ادامه می‌دم.
‫و اسم نوه‌مون هم همونی ‫می‌شه که تو می‌خواستی،
‫داوود.
‫نگران نباش.
‫آقای بروکه می‌خواست ‫کل خانواده‌اش رو ببینه.
‫ببین، همه اینجان.
‫ساعت ۸ شب، تمام خانواده اونجا جمع بودن.
‫ساعت ۹ شب، خواست با ‫بچه‌ها و نوه‌هاش تنها باشه.
‫از همه خواست که با هوگو، سگشون، برن بیرون،
‫تا بتونه با همسرش تنها باشه.
‫سِویل یادت میاد؟
‫یادت میاد من نمی‌خواستم بیام؟
‫تو اصرار کردی، و من خیلی خوشحال بودم.
‫من رو همه‌جا بردی.
‫به باغ‌ها... به کلیسای جامع.
‫نقاشی‌های فوق‌العاده‌ای بهم نشون دادی.
‫همه‌جا پر از طلا و نقره بود.
‫همه‌چیز رو برام توضیح دادی.
‫با جزئیات، تک‌تک چیزها رو.
‫من خیلی خوشحال بودم.
‫سپیده‌دم، رفت.
‫من بودم...
‫کنار همسرش.
‫دوست داشتم پیشتون باشم، اوگوستَن.
‫شما فکر می‌کنید خودش تصمیم گرفت که بره؟
‫بدون شک. خودش رو رها کرد.
‫اون یه لحظه‌ی استثنایی رو ‫تجربه کرده که دیگه تکرار نمیشه.
‫خداحافظ... همگی.
‫- ممنونم اوگوستن. ‫- در تماسیم، فابریس.
‫فابریس، این مرد تکان‌دهنده‌ست.
‫یه فعالیت عجیب.
‫یه فعالیت فوق‌العاده، ‫نه برای ترمیم زنده‌ها،
‫بلکه برای همراهی کردن اون‌هایی ‫که قراره دیگه نباشن تا آخرین لحظه.
‫توی برنامه بهش احتیاج داریم.
‫فیلسوف و پزشک، در پایان زندگی.
‫- «پایان زندگی»، ترسناک به نظر میاد، نه؟ ‫- ترسناک نیست، این زندگیه.
‫پایان زندگی هنوزم خود زندگیه.
‫برای دوست تو، مرگ چیه؟ نه ‫اون چرت و پرت‌های پزشکی.
‫اون معتقده بدن، مرگ رو مثل ‫هسته‌ی میوه با خودش حمل می‌کنه.
‫اونا نمی‌دونن از کجا شروع کنن... ‫فلسفه‌ورزی، یعنی یاد گرفتنِ مردن.
‫مزخرفات!
‫چیزی که یاد گرفته میشه اینه که ‫چطور به یه موجود زنده کمک کنیم بمیره.
‫تو از مرگ به عنوان یه قاره ‫برای فتح کردن حرف زدی،
‫منظورت چی بوده؟
‫در قرن بیستم، قاره‌ی سکس وجود داشت،
‫فروید و همکارانش کار رو انجام دادن،
‫با گذر از ماجراهای قلبی
‫به امیال نفسانی‌تر، اگه بخوایم بگیم،
‫با گذر از احساسات به میل جنسی.
‫اما در قرن بیست و یکم، این ‫مرگه که باید کشف و کاوش بشه.
‫ما از قصابی‌ها، کشتارها ‫و جنگ‌ها خسته شدیم.
‫اما در برابر فقط یک مرگ، وحشت می‌کنیم.
‫میخوای در مورد اضطرابت ‫با اوگوستن حرف بزنی؟
‫یا فقط در مورد کتاب و برنامه؟
‫اینو ببین...
‫این چیه؟
‫فوق‌العاده‌ست...
‫گوش کن... بهت زنگ ‫میزنم... من پیاده میشم.
‫فعلاً.
‫- اینجا نمی‌تونید پارک کنید. ‫- فقط دو دقیقه می‌مونم.
‫- امروز یه روز خاصه. ‫- بله، می‌بینم.
‫یکی از ساکنین ما از طرفدارای ‫پروپاقرص هارلی دیویدسونه.
‫رفقا اومدن بهش سلامی بکنن.
‫دکتر منتظر شماست.
‫سلام.
‫ژان-پیر، با تمام اعضای کلوپ.
‫- خوشبختم. ‫- سلام.
‫- ادای احترام قشنگیه، نه؟ ‫- آره، نمایش زیباییه.
‫این یکی رو امتحان کنید. ‫فکر کنم اندازه‌تون باشه.
‫فکر کنم سایزش درسته.
‫- عالیه. ‫- آره، خیلی خوبه.
‫خب، حالا می‌خوام یه دنیای ‫یکم متفاوت بهتون نشون بدم.
‫دیدنش اینجا عادی نیست.
‫حتی همه چیز برای رفتنش فراهمه.
‫این بیماریه که دیشب از بیمارستان اومده
‫با یه دوز بالای آرام‌بخش.
‫خانواده‌ش نمی‌خوان تنهاش بذارن،
‫با وجود آرامشی که اینجا پیدا کرده.
‫پزشک خانواده‌ی ما ‫مسئولیتش رو به عهده می‌گیره.
‫فقط باید نسخه‌ها رو مشخص کنید.
‫حضور یه نفر دیگه پیش ‫شوهرتون رو تضمین می‌کنید؟
‫طبیعتاً.
‫شوهرم توی خونه خوشحال خواهد بود،
‫در کنار عزیزانش و کسانی که دوستش دارن.
‫شما فابریس توسان، نویسنده هستید؟
‫با شمارش سه.
‫یک، دو، سه.
‫دارید یه کتاب می‌نویسید، یا یه گزارش؟
‫با ما میاید؟
‫آپارتمان رو تبدیل به ‫بیمارستان کردن. از اینجا بهتره.
‫خوبی؟
‫می‌بینی، خونه حالت بهتر ‫می‌شه. همه چی آماده‌ست.
‫اسم من اوژنیه.
‫فکر بابام بود. من دوستش دارم.
‫مثل اوژنی گرانده. ‫[رمانی از انوره دو بالزاک]
‫- نوشتۀ کی؟ ‫- بالزاک.
‫بالزاک...
‫مادرت صداش می‌کنه.
‫اون مادرم نیست، نامادریم ـه.
‫وقتی بابا بمیره، قیامت می‌شه، ‫۱۰ میلیون و بدون وصیت‌نامه.
‫چی می‌خواست؟ همه چی خوبه؟
‫می‌خوام یه داستان قشنگ براش تعریف کنم.
‫خب، تموم شد.
‫- فابریس؟ ‫- بله.
‫اینم مال تو.
‫به نظرم اون حکایت اوژنی عالی بود.
‫تراژیک، کمدی، از انسانی‌ترین ‫چیزهایی که وجود داره.
‫سطل آشغالای ناشرها پر از این چیزهاست.
‫حالا نوبت توئه که باهاش یه کاری بکنی، نه؟
‫من ازش یه داستان فلسفی ‫برای تلویزیون می‌سازم.
‫حله.
‫این برای آگوستینه.
‫بله؟
‫یه چیزی براتون دارم.
‫امروز می‌ریم به بچه‌های یه بیمار سر بزنیم.
‫وقتی بچه بودن با مادرشون فرار کردن.
‫ببینید، این جدیده.
‫این بیمار می‌خواد روزهای آخر عمرش ‫رو خونه، کنار خانواده‌اش بگذرونه.
‫آدم همیشه خونه راحت‌تره، حتی برای مردن.
‫آه، فلورانس صداهای ‫ضبط شده‌مون رو پیاده کرده.
‫بفرمایید بنشینید.
‫برای من، این موضوع جدیده، شگفت‌انگیزه.
‫برای شما چطور؟
‫لاروشفوکو گفته که نه خورشید و نه مرگ رو... ‫[یکی از برجسته‌ترین اخلاق‌گرایان و نویسندگان قرن هفدهم فرانسه]
‫...نمی‌شه مستقیم نگاه کرد.
‫و شما، با آدم‌های در حال مرگ ‫همراهی می‌کنید، رو در رو.
‫این یه کار شاق دائمیه؟
‫برای کتاب، باید یه روشی داشته باشیم.
‫من کلی چیز برای یاد گرفتن و ‫کلی سؤال برای پرسیدن دارم.
‫دیدن و شنیدن.
‫اولین سؤال.
‫بهترین نوع مرگ کدومه؟
‫از الان نگرانتون کرده؟
‫سؤال پرسیدن، شروع یه روشه.
‫نوبت شماست که جواب بدید.
‫پیش میاد به مرگ خودتون فکر کنید؟
‫گاهی وقتا. ولی نه اینکه شاهدش باشم.
‫- بله. ‫- خب، خودشه.
‫بله، بله...
‫باید روی این موضوع پافشاری کرد.
‫و نوبت شماست که جواب بدید.
‫- روز بخیر. ‫- روز بخیر.
‫خواهرمون یه کم دیر می‌رسه.
‫- عذرخواهی کرد. ‫- خیلی خب.
‫لطفاً بفرمایید بنشینید.
‫خب، پدرتون همیشه حرف‌هاش منسجم نیست،
‫ولی روی یه مسئله کاملاً شفافه:
‫می‌خواد روزهای آخر عمرش رو ‫خونه کنار همسر و بچه‌هاش باشه.
‫گفتید «کنار همسر و بچه‌هاش»؟
‫به لطف خانم، به محض ‫رسیدن رفتیم پدرمون رو دیدیم.
‫عمیق خوابیده بود.
‫پدرتون خیلی رنج می‌کشه،
‫هم از نظر جسمی و هم روحی.
‫توما.
‫برای دردهاش، به لطف مرفین،...
‫...تونستیم با ۱۲۰ میلی‌گرم در روز به ‫صورت تزریق زیرجلدی آرومش کنیم.
‫ولی الان بیشتر جنبه‌ی ‫روانی قضیه است که غالبه.
‫خواسته‌هاش غافلگیرکننده‌ست.
‫مادرمون ترکش کرد...
‫... یا بهتره بگم، سال‌ها ‫پیش با ما فرار کرد.
‫- ما هم که دنبالش نرفتیم. ‫- ببخشید دیر کردم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫داریم در مورد پدرمون حرف ‫می‌زنیم که خواسته ما رو ببینه.
‫روی من حساب نکنید.
‫ازم خواستن بیام، ولی فقط همین.
‫ولی اگه پای دوباره دیدنش، مراسم ختمش ‫یا هر چیز دیگه‌ای وسط باشه، من نیستم.
‫چیزی که می‌خوایم بدونید، ‫دکتر، اینه که مادرمون ترکش کرد.
‫تنها چیزی که می‌خوایم بدونیم ‫اینه که... از ما چه انتظاری داره.
‫ما تمام تلاشمون رو می‌کنیم که به ‫خواسته‌ی بیمارانمون احترام بذاریم.
‫خونه هنوز بهترین جا برای ‫گذروندن روزهای آخر عمره.
‫و البته پیچیده‌ترین جا.
‫این انتخاب خودشه.
‫مشکل ما نیست.
‫وضعیتش نیاز به حضور دائمی یک نفر داره.
‫روی من حساب نکنید.
‫کارم یه دقیقه هم بهم وقت آزاد نمی‌ده.
‫پدرتون می‌تونه از خدمات ‫بیمارستان در منزل استفاده کنه.
‫پرستارها روزی دو بار بهش سر می‌زنن،
‫غذا هم تأمین می‌شه.
‫ولی این به معنی حضور دائمی یک نفر نیست.
‫و چقدر وقت داره؟
‫یک روز...
‫... یک هفته...
‫... کمتر از یک ماه.
‫بیماری ضعیفش کرده
‫و باعث می‌شه تعادلش رو از دست ‫بده که عواقب دردسرسازی داره.
‫می‌تونیم آخر هفته‌ها رو نوبتی بیایم.
‫متخصصی هست که بتونه ‫بقیه‌ی هفته رو مراقبش باشه؟
‫ما هزینه‌هاش رو پرداخت می‌کنیم.
‫امکانش هست.
‫بله، اجرای طرح بستری در منزل،
‫شامل نصب تجهیزات ‫پزشکی تو خونه‌ی بیمار می‌شه.
‫همین‌طور شامل پرستار ‫برای مراقبت‌های پزشکی...
‫...بر حسب نیاز می‌شه.
‫می‌شد گذشته‌ای پر از رازهای ‫نابخشودنی رو حس کرد.
‫حتی در آستانه‌ی مرگش.
‫حتی دخترش هم «پدر» صداش می‌کرد.
‫همه «پدر» صداش می‌کردن.
‫هیچ‌وقت «پدر ما» یا «بابا».
‫آره، انگار فقط می‌خواستن ‫به نقشش اشاره کنن،
‫تا هر نوع محبتی رو انکار کنن.
‫و دلیل فرار زن با بچه‌هاش چی بود؟
‫تو کار ما، هیچ‌وقت این سؤالا رو نمی‌پرسیم.
‫من می‌رم.
‫بدون شک، اتفاقی افتاده که ‫جای هیچ بخششی باقی نذاشته.
‫دوست ماست.
‫آگوستین ماسه.
‫شماها با سالمنداتون چی کار می‌کنید؟
‫اونا رو تو جعبه‌هایی حبس می‌کنید...
‫...با سالمندای دیگه‌ای که ‫اصلاً همدیگه رو نمی‌شناسن،
‫تا منتظر مرگ بمونن؟
‫اونجا، تو روستای من آباهیلا،
‫سالمندی هنوز یه مسیر خردمندی...
‫... و انتقال تجربه است.
‫اینجا... اونا رو تو ‫جعبه‌هایی زندانی می‌کنن...
‫...که سودجویی توش رخنه کرده...
‫...و سهام‌دارها حق الهی دارن.
‫آدامای عزیز، حقیقت داره.
‫ما با سالمندایی که کسی ‫نمی‌خوادشون چی کار می‌کنیم؟
‫دوستم فابریس ۲۰ سال پیش ‫یه کتاب در این مورد نوشت.
‫و دوباره به‌روز شده، ‫که خیلی نگران‌کننده‌ست.
‫پیشنهاد می‌کنم این بحث ‫رو سر میز ادامه بدیم.
‫ناهار آماده‌ست.
‫شما تو آفریقا طبابت کردین، آگوستین؟
‫یه کم با «پزشکان جهان» و ‫همین‌طور با آداما، تو روستاش.
‫و پزشکی واقعی رو کجا یاد گرفتین؟
‫من پزشک عمومی‌ام.
‫یه پزشک ساده‌ی شهرستانی.
‫من کنار تخت بیمارها تعلیم دیدم.
‫تو دانشکده، وقتی بهمون ‫پزشکیِ درمانی یاد می‌دادن،
‫من مرگ رو یه شکست می‌دیدم.
‫سال‌ها فرار می‌کردم.
‫پرستارها ازم می‌خواستن برم ‫تو اتاق یه بیمار در حال مرگ...
‫...و من فرار می‌کردم.
‫«دکتر، بیمارتون صداتون می‌کنه.»
‫من جواب می‌دادم: «نه، نمی‌تونم. ‫باید یه بیمار دیگه رو ببینم.»
‫اونا بهم می‌گفتن: «دکتر، فقط یه دقیقه.»
‫«فقط چند کلمه. اون به شما احتیاج داره.»
‫تو روستای ما هم...
‫...ازش خواستم بره یه مرد ‫در حال مرگ رو تو کلبه‌اش ببینه.
‫و اون وحشت‌زده جوابم رو داد:
‫«واسه چی برم ببینمش وقتی داره می‌میره؟»
‫اون فقط بیمارای واقعی رو ویزیت می‌کرد.
‫تو دانشکده، کلمه‌ی «مرگ» ‫به زبون آورده نمی‌شد...
‫... فقط «درمان کردن».
‫و وقتی دیگه نمی‌شد درمان کرد، دکتر می‌رفت.
‫تا اینکه یه روز، خواستم یاد ‫بگیرم که حضور داشته باشم.
‫صادقانه حرف بزنم.
‫و حالا، مسئول بخش مراقبت‌های تسکینی هستم.
‫تا هر وقت لازم شد خدمت کنم.
‫همیشه بهم می‌گن: «آخی، طفلکی!»
‫«حتماً هر روز خیلی سخته.»
‫ما لحظات پرشوری رو تجربه می‌کنیم.
‫و این فوق‌العاده‌ست.
‫ما تو بخشی از زندگی هستیم که ‫بیشتر می‌خندیم تا اینکه گریه کنیم.
‫کارت عالیه.
‫تو به چیزی که شاید انسانی ‫نباشه، وجهه‌ی انسانی می‌دی.
‫ما به آدمایی مثل تو احتیاج داریم.
‫بفرمایید. خواهش می‌کنم.
‫وضعیتیه که باید بهش عادت کرد.
‫دکتر...
‫با وجود مرفین دردهای وحشتناکی دارم،
‫و بقیه‌ی این کوفتی‌ها.
‫بهم گفتن شما می‌تونین کمکم کنین.
‫من به خوبی ازتون مراقبت می‌کنم.
‫روز بخیر، آقا.
‫شوهرم.
‫- فابریس توسان. ‫- روز بخیر.
‫اینجا حالتون خوب می‌شه، می‌بینین. ‫ما به خوبی ازتون مراقبت می‌کنیم.
‫یه اتاق قشنگ.
‫یه منظره‌ی قشنگ.
‫مواظب باشین.
‫- روز بخیر. ‫- روز بخیر.
‫ما حواسمون به همه‌چی هست.
‫شوهرم همه‌چیزو نمی‌دونه.
‫یه حمام درمانی می‌گیرید و بعدش یه ماساژ.
‫و بعدش با روانشناس ما صحبت می‌کنید.
‫اون روانشناس بالاسریِ من...
‫... همه‌چیو بهم گفته.
‫در مورد بیماری‌تون چی بهتون گفته؟
‫اینکه چیز خوبی نیست.
‫نه برای من، برای شوهرم.
‫قبول می‌کنید با روانشناس ما صحبت کنید؟
‫مَرده؟
‫نه، خانومه.
‫اینجوری راحت‌ترم.
‫من ازش خواستم...
‫... که بذاره برم.
‫و شما قراره کمکم کنید.
‫فردا در این مورد صحبت می‌کنیم.
‫باشه.
‫- اونا ازش مراقبت می‌کنن؟ ‫- نه، فقط پرستارش، اینس.
‫نگران نباشید. دوزی که برای رفتن ‫استفاده میشه شما رو به خواب نمی‌بره.
‫اگه حالتون بد شد، اینس ‫دوز رو بیشتر می‌کنه.
‫وقتی توی کاروانتون بودید،
‫وقتی خودتون تصمیم گرفتید،
‫اینس جریان سرنگی که ‫علامت قرمز داره رو زیاد می‌کنه
‫تا طبق پروتکل، شما رو ‫به یه خواب عمیق ببره.
‫همین؟
‫بدون درد به خواب میرید،
‫آروم، کنار عزیزانتون.
‫به استف زنگ بزن.
‫و گریه نکن.
‫داریم می‌ریم.
‫باشه، الان میام.
‫آماده شید، داریم میریم.
‫داریم میریم. آماده شید.
‫عشقم، آماده شید، راه افتادیم!
‫ضایعه پیشرفت کرده.
‫لیلا، یه کپی از این برام بگیر.
‫ببخشید، «پیشرفت ضایعه» یعنی چی؟
‫تو دفترم منتظرتونم، باشه؟
‫باید تنها باهاتون صحبت ‫کنم. اونجا حرف می‌زنیم.
‫خیله‌خب، تموم شد.
‫- همه‌چی خوبه؟ خیلی سخت بود؟ ‫- همه‌چی خوبه.
‫این حبس شدن منو یاد ‫«رویا» و فاجعه‌ش میندازه.
‫خوندنش حسابی تکونم داد.
‫آگوستین رفت؟ زنم چی؟
‫تو دفتر منتظرمونن.
‫یعنی... انقدر جدیه؟
‫هیچ‌وقت در مورد اون لکه‌های ‫کوچیک باهام حرف نزده بود.
‫ولی حتماً یه نگرانی دیگه هم ‫داشته، جدای از نگرانیِ یه نویسنده.
‫انقدر جدیه؟
‫- براش توضیح میدی؟ ‫- تخصص توئه...
‫آگوستین میگه همیشه باید حقیقت رو گفت...
‫...به کسی که می‌خواد بدونه.
‫من درخواستش نمی‌کنم، مُصرّم که بدونم. ‫و لطفاً بدون مقدمه‌چینی‌های آرامش‌بخش.
‫شما می‌گفتید شیطان تو ‫جزئیات پنهان میشه، درسته؟
‫و تو اضطراب‌های منم همین‌طور، بله.
‫خب، پس خودتون رو آماده کنید.
‫اون لکه‌ی کوچیک بیدار شده.
‫باید فوراً درمانش کرد.
‫وقت جنگیدنه، فابریس.
‫با الئونور و همین‌طور با فلورانس،...
‫...یه نقشه داریم که بهتون پیشنهاد بدیم.
‫فابریس،
‫شیطان شاید تو جزئیات باشه،
‫اما لذت زندگی و جنگیدن ‫برای بقا هم همین‌طور.
‫بیاین تو باغ من.
‫بیاین در مورد آینده حرف بزنیم.