‏‫- چیه؟‬ ‏‫- پسره.‬
‏‫صبر کن.‬
‏‫دوقلو بارداره.‬ ‏‫بچه ی دیگه هم تو راهه.‬
‏‫استاد. استاد.‬
‏‫پسره.‬
‏‫ولی دوقلو بارداره.‬
‏‫یه بچه دیگه هم تو راهه.‬
‏‫پسره.‬ ‏‫خدایا شکرت!‬
‏‫این تنها چیزی بود که باید می‌دیدیم.‬
‏‫چطور یه زن می‌تونه این مراسم رو اجرا کنه؟‬
‏‫تو پسر رئیس دهکده‌ای.‬
‏‫تو از یه خانواده‌ی اصیل هستی.‬
چه آیینی با این‌ همه شکوه و اعتبار
‏‫تو باید این افتخار رو می‌داشتی‬ ‏‫که این مراسم مقدس رو رهبری کنی.‬
‏‫جوی‌دِو، پدرت چطور اجازه داد‬ ‏‫این اتفاق بیفته؟‬
‏‫پدر نمی‌تونست دخالت کنه.‬
‏‫اون ادعا کرد کالی، الهه‬ ‏‫تو خوابش ظاهر شده.‬
‏‫بنابراین، افتخار اجرای مراسم‬ ‏‫بهش داده شد.‬
‏‫این یه رسمه.‬
‏‫دختره.‬
‏‫شوبانکار.‬
‏‫دخترم... بهش رحم کن.‬
‏‫دخترم رو بهم برگردون.‬
‏‫دخترم... دخترم رو بهم برگردون.‬
‏‫بهش بده نه، نه.‬
‏‫اون دختر منه.‬
‏‫اون دختر توئه. نبرش.‬
‏‫نه!‬
‏‫نه، این کارو نکن. نکن.‬
‏‫وقتی اهریمن گناهش رو پخش می‌کنه‬
‏‫اشک‌های دختر مثل خون توی خاک نفوذ می‌کنه‬
‏‫خون دختر اهریمن رو نابود می‌کنه.‬
من شووانکار داس گوپتا هستم.
از آشنایی با شما خوشبختم آقای داس گوپتا
‏‫ولی اگه زنت بفهمه با من حرف می‌زنی چی؟‬
‏‫خب، تو این مورد، بهش می‌گم نمی‌تونه منو سرزنش کنه.‬
‏‫قیافه‌ات خیلی شبیه زنمِ.‬
‏‫خیلی مزخرفه. خیلی.‬
‏‫شویتا کجاست؟‬
‏‫اونجاست.‬
‏‫بابا‬
‏‫تعطیلات دیوالی نزدیکه.‬
‏‫و معلم ادبیاتمون بهمون گفته‬
‏‫باید بریم به دهاتمون و یه داستان قدیمی پیدا کنیم.‬
‏‫بهترین داستان امسال تبدیل به نمایش مدرسه میشه.‬
‏‫همه‌ش رو خودت درآوردی، نه؟‬
‏‫می‌تونی به معلم زنگ بزنی.‬
‏‫چرا امسال نریم شیملا؟‬
‏‫ایده‌ی عالی‌ایه!‬
‏‫دره‌های پوشیده از برف. مناظر دلربا.‬
‏‫نظرت چیه عزیزم؟‬
‏‫بی‌خیال بابا.‬
‏‫دوباره داری بحث رو عوض می‌کنی.‬
‏‫می‌دونی که دلم می‌خواد کجا برم.‬
‏‫چاندراپور هنوز مثل من تو عصر حجره، عزیزم.‬
‏‫هیچ شبکه‌ای نیست، اینترنت هم نداره.‬
‏‫- دقیقا.‬ ‏‫- آره. دو روز دیگه حوصله‌ات سر می‌ره.‬
‏‫هر شهر دیگه‌ای رو انتخاب کن، عزیزم، می‌ریم اونجا.‬
‏‫فقط نمی‌فهمم چش شده چاندراپور.‬
‏‫چرا نمیتونم برم اونجا؟‬
‏‫باید دیر یا زود بهش بگیم.‬
‏‫اون فقط ۱۲ سالشه.‬
‏‫نمیفهمه.‬
‏‫میفهمه.‬
‏‫و هرچی زودتر بهتر.‬
‏‫فکر کنم حق با توئه.‬
‏‫شاید برای اولین بار.‬
‏‫حالا سیگار رو خاموش کن و بیا تو.‬
‏‫- بیا. لطفا‬ ‏‫- دارم میام. دارم میام.‬
‏‫بفرمایید.‬
‏‫بله، بیکاش. چی شده؟‬
‏‫چی شده؟‬ ‏‫همه چی روبه‌راهه؟‬
‏‫از چاندورپور زنگ زدن.‬
‏‫بابا فوت کرد.‬
‏‫من‬
‏‫خیلی متاسفم.‬
‏‫باید همین الان برم، آمبی.‬
‏‫چاندورپور؟‬
‏‫آره.‬
‏‫چرا به من نگفت؟‬
‏‫میدونم چرا.‬
‏‫به من نگفت چون اصرار میکردم که برم.‬
‏‫یه اورژانسی بود عزیزم.‬ ‏‫و تو خواب بودی.‬
‏‫مامان، اورژانس چی بود؟‬
‏‫حداقل می‌تونست خداحافظی کنه.‬
‏‫خب‬
‏‫پدربزرگت فوت کرد‬
‏‫پدربزرگم؟‬
‏‫- منظورت پدر باباست.‬ ‏‫- آره.‬
‏‫این همه سال پدربزرگم زنده بود‬
‏‫و هیچ‌کدومتون به من نگفتید.‬
‏‫یعنی پدربزرگم هم از من خبر نداشت.‬
‏‫درسته، مامان؟‬
‏‫موندم تا باهات ملاقات کنم، جوی‌دِو دا.‬
‏‫واقعاً؟‬
‏‫هنوز وقت رفتن پدرت نبود.‬
‏‫وقتی فوت کرد، خیلی ناراحت شدم.‬
‏‫جوی‌دِو دا‬
‏‫یه کارگزار خوب سراغ داری؟‬
‏‫کارگزار؟ برای چی؟‬
‏‫می‌خوام این عمارت رو بفروشم.‬
‏‫ولی چرا؟‬
‏‫فقط یه عمارت نیست، میراث شماست.‬
‏‫میراث ما یه نفرین بوده.‬
‏‫و من علاقه‌ای به مراقبت از همچین میراثی ندارم.‬
‏‫اونم تو یه دهکده پر از دیو.‬
‏‫اوه، اون دیگه الان یه خاطره‌ست!‬
‏‫دیگه هیچ‌کس بهش اعتقاد نداره.‬
‏‫بچه‌ها به افسانه‌های دایتیا می‌خندن.‬
‏‫باشه.‬
‏‫یه کارگزار خوب بهت معرفی می‌کنم.‬
‏‫ولی باید روش فکر کنی.‬
‏‫خوب نمی‌شد‬
‏‫اگه خانواده‌ات میراثت رو می‌دیدن؟‬
‏‫زنت، دخترت.‬
‏‫من دختر ندارم.‬ ‏‫یه پسر دارم.‬
‏‫لازم نیست از من چیزی رو پنهان کنی.‬
‏‫پدرت درباره‌ی دخترت بهم گفت.‬
‏‫ولی نگران نباش.‬
‏‫هیچ‌کس تو روستا جز من اینو نمی‌دونه.‬
‏‫بله، امبی. بگو.‬
‏‫آره، شِیو. خوبی؟‬
‏‫آره، تا یه ساعت دیگه دارم می‌رم.‬
‏‫ساعت‌ها رانندگی کردی.‬
‏‫- چرا امشب اینجا نمی‌مونی؟‬ ‏‫- نه، امبی.‬
‏‫من حتی یه دقیقه هم علاقه‌ای به موندن اینجا ندارم.‬
‏‫خفه می‌شم.‬
‏‫و ما این عمارت رو هم می‌فروشیم، امبی.‬
‏‫من هیچ وابستگی به این مکان نمی‌خوام.‬
‏‫بابا‬
‏‫امبی، من کلیدا رو دارم.‬ ‏‫پس می‌تونی بخوابی.‬
‏‫به زودی می‌بینمت.‬
‏‫باشه، خداحافظ.‬
‏‫- بیکاش.‬ ‏‫- بابا‬
‏‫- از ویمال مراقبت کن داداش.‬ ‏‫- حتماً.‬
‏‫- اگه به چیزی احتیاج داشتی بهم زنگ بزن.‬ ‏‫- باشه.‬
‏‫دادا‬
‏‫اوه خدای من.‬
‏‫- صدمه دیدی؟‬ ‏‫- اشکالی نداره.‬
‏‫مواظب باش‬
‏‫- الو؟‬ ‏‫- الو، امبی.‬
‏‫بله، شیو.‬ ‏‫نقاشی رو دیدی؟‬
‏‫آره. شِویتا این چهره رو کجا دیده؟‬
‏‫- کجا اون این چهره رو دید‬ ‏‫- الو.‬
‏‫الو. امبی، صدامو می‌شنوی؟‬
‏‫- امبی.‬ ‏‫- بله، شیو.‬
‏‫الو، امبی. صدامو می‌شنوی؟‬
‏‫شِویتا این چهره رو کجا دیده؟‬
‏‫الو، امبی. صدامو می‌شنوی؟‬
‏‫صداتو نمی‌شنوم. شیو...‬
‏‫اونجایی؟‬
‏‫الو.‬
‏‫الو، امبی.‬
‏‫صدامو می‌شنوی؟‬
‏‫الو، امبی.‬ ‏‫الو، امبی. صدامو می‌شنوی؟‬
‏‫امبی. امبی.‬
‏‫الو. الو.‬
‏‫آمی... صدامو می‌شنوی؟‬
‏‫الو. آمی، صدامو می‌شنوی؟‬
‏‫لعنتی!‬
‏‫خسته بود.‬
‏‫کنار جاده پارک کرده بود تا استراحت کنه.‬
‏‫شاید سیگارش آتیش رو شروع کرده.‬
‏‫سلام عروس خانم.‬
‏‫من جویدو باندیوپادیای هستم.‬
‏‫کدخدا چاندورپور.‬
‏‫اگه کاری داشتی، از تماس گرفتن دریغ نکن.‬
‏‫من اینجام.‬
‏‫تو از حمایت کل چاندورپور برخورداری.‬
‏‫بله.‬
‏‫مواظب خودت باش.‬
‏‫می‌بینمت.‬
‏‫عزیزم‬
‏‫یه چیزی بخور.‬
‏‫از صبح هیچی نخوردی.‬
‏‫تو این مواقع، لازمه که‬
‏‫- لازمه.‬ ‏‫- تو هم هیچی نخوردی.‬
‏‫بیا اینجا. بیا اینجا.‬
‏‫اشکالی نداره.‬
‏‫دلم براش تنگ شده، مامان.‬
‏‫منم دلم براش تنگ شده.‬
‏‫امبی.‬
‏‫آبیکیا.‬
‏‫مامان، تلفن دارن.‬
‏‫الو.‬
‏‫الو، شِویتا جان.‬
‏‫از طرف رئیس دهکده از چَندَپور دارم زنگ می‌زنم.‬
‏‫مامانت کجاست؟ بهش بگو کار واجب دارم.‬
‏‫کیه؟‬
‏‫از چَندَپور.‬
‏‫الو.‬
‏‫الو، عروس گلم. خوبی؟‬
‏‫همه چی روبراهه؟‬
‏‫آره، همه چی خوبه.‬
‏‫بگو ببینم، کار واجبی بود؟‬
‏‫آره عزیزم.‬
‏‫سه ماه از فوت شوبانکار می‌گذره.‬
‏‫ولی یه چیزی هست که ذهنمو مشغول کرده.‬
‏‫شوبانکار گفت می‌خواد عمارت رو بفروشه.‬
‏‫آره، می‌دونم. بهم گفت.‬
‏‫عالی. پس نصف کار حله.‬
‏‫پس‌فردا یه دلال میاد که عمارت رو ببینه.‬
‏‫اگه بتونی بیای اینجا، می‌تونیم کارای اداری رو تموم کنیم.‬
‏‫پس‌فردا سخته.‬
‏‫چرا خودت انجامش نمی‌دی؟‬
‏‫من حاضرم هر چقدر که‬ ‏‫کمیسیون می‌خوای، بدم.‬
‏‫خواهش می‌کنم، عروسم.‬
‏‫شما منو درست نمی‌فهمی.‬
‏‫فقط می‌خوام وصیت آخر‬ ‏‫شوبانکار انجام بشه،‬
‏‫تا روحش در آرامش باشه.‬
‏‫همین همه‌چیزیه که می‌خوام. نه بیشتر.‬
‏‫تلاش می‌کنم.‬
‏‫باشه. پس می‌بینمتون.‬
‏‫می‌خوایم بریم چنده‌پور؟‬
‏‫من دارم می‌رم.‬
‏‫شما پیش عمه ریتی می‌مونی.‬
‏‫نه، مامان. منم دارم میام.‬
‏‫- تو نمی‌تونی بیای عزیزم.‬ ‏‫- چرا نمی‌تونم؟‬
‏‫- نمی‌فهمی، این‬
‏‫من نمی‌تونم شما رو تنها بذارم.‬
‏‫- فقط دو روزه.‬ ‏‫- حتی بابا هم تنها رفت.‬
‏‫متوجه نیستی؟‬
‏‫چی می‌شه اگه شما هم‬
‏‫من خیلی دلم براش تنگ شده، مامان.‬
‏‫من حتی نتونستم یه‬ ‏‫خداحافظی درست و حسابی هم با بابا بکنم.‬
‏‫لطفا بذار منم بیام.‬
‏‫و قول می‌دم دیگه بعد از این‬ ‏‫حتی اسم چنده‌پور رو هم نیارم.‬
‏‫باشه.‬
‏‫وقتی تو کنارمی‬ ‏‫توی هر دوراهی‬
‏‫مسیر نگرانم نمی‌کنه‬
‏‫بالا پایینا رو با هم قبول دارم‬
‏‫وقتی تو همراهمی‬
‏‫تو دلیل لبخندمی‬
‏‫وجودت‬ ‏‫مثل ضربان قلبمه‬
‏‫ای مهربون من‬
‏‫من وقتی هستم که تو هستی‬
‏‫بگو چجوری میخوام‬ ‏‫بدون تو زندگی کنم‬
‏‫ای مهربون من‬ ‏‫من وقتی هستم که تو هستی‬
‏‫بگو چجوری میخوام‬ ‏‫بدون تو زندگی کنم‬
‏‫مامان!‬
‏‫تمام روز مشغول شیطنت‬
‏‫- ماشین رو ندیدی که داره میاد؟‬ ‏‫- نه، نه...‬
‏‫سرزنشش نکن.‬ ‏‫تقصیر من بود. خیلی متاسفم.‬
‏‫خوبی؟‬
‏‫آسیب دیدی؟‬
‏‫اسمت چیه؟‬
‏‫دیپیکا.‬
‏‫دیپیکا‬
‏‫ایشون شِوَتا هستن.‬
‏‫بهش سلام کن.‬
‏‫من بیکشم.‬ ‏‫اینم زنم، ناندینی.‬
‏‫بیا.‬
‏‫این شکلات مورد علاقه‌مه.‬
‏‫وای.‬
‏‫من عاشق اینجام، مامان.‬
‏‫اون پدربزرگه؟‬
‏‫آره.‬
‏‫اون پدربزرگته.‬
‏‫خواهر، می‌دونی‬
‏‫توی این عمارت سی تا اتاق هست؟‬
‏‫دروغ میگی.‬
‏‫چرا باید دروغ بگم؟‬
‏‫بیا بشماریمشون. زود باش.‬
‏‫- گوش کن.‬ ‏‫- بله.‬
‏‫اون دختر شوبانکار دا هست؟‬
‏‫- ولی‬ ‏‫- هیس. هیس.‬
‏‫خفه شو.‬
‏‫برو چایی درست کن.‬
‏‫- ولی‬ ‏‫- گفتم برو چایی درست کن.‬
‏‫و این اتاق شماره هشت و نه هست.‬
‏‫اتاق شماره ده.‬
‏‫اتاق شماره یازده.‬
‏‫اتاق شماره دوازده.‬
‏‫- بیکاش دا.‬ ‏‫- بله؟‬
‏‫چرا معبد قفله؟‬
‏‫اتاق شماره چهارده.‬
‏‫- خب، بریم بالا.‬ ‏‫- آره، بریم.‬
‏‫چهل ساله که قفله، خواهر.‬
‏‫کالی الهه توی خواب هیچکس ظاهر نشده.‬
‏‫یعنی چی؟‬
‏‫یه رسمه، خواهر.‬
‏‫وقتی کالی، الهه، توی خواب کسی ظاهر شه،‬
‏‫فقط اون موقع درای معبد باز می‌شن.‬
‏‫و فقط کسی که الهه رو توی خوابش ببینه‬
‏‫افتخار انجام مناسک رو پیدا می‌کنه.‬
‏‫بازی الهی کالی اینجوریه.‬
‏‫چهل ساله که توی خواب کسی ظاهر نشده.‬
‏‫چند وقته اینجا کار می‌کنی؟‬
‏‫ما نسل‌هاست که اینجا کار می‌کنیم.‬
‏‫پدرم پنجاه سال برای این خانواده خدمت کرد.‬
‏‫وقتی دو سال پیش مریض شد‬
‏‫من و ناندینی جای پدرشو گرفتیم.‬
‏‫پنجاه سال‬
‏‫می‌تونم پدرتو ببینم؟‬
‏‫پدرم؟ اما چه فایده‌ای داره؟‬
‏‫هیچی از حرفای کسی نمی‌فهمه.‬
‏‫فقط اونجا دراز می‌کشه.‬
‏‫باشه، باشه.‬
‏‫وقتی اصرار داری، می‌برمت پیشش.‬
‏‫پدر.‬
‏‫اتاق بیست و هفت، بیست و هشت.‬
‏‫اتاق بیست و نه و اونم سی.‬
‏‫سلام.‬
‏‫من آمبیکا هستم.‬
‏‫زن شوبانکار.‬
‏‫سال‌ها برای خونواده‌ی ما زحمت کشیدی‬
‏‫و می‌خوام بابتش ازت تشکر کنم.‬
‏‫پدربزرگ، ببین کی اینجاست.‬
‏‫اون دوستمه. یه نگاه بنداز.‬
‏‫ببین.‬
‏‫یه نگاه بنداز.‬
‏‫ببین، اون دوستمِ.‬
‏‫ببین‬
‏‫عقلتو از دست دادی؟‬
‏‫بیا، خونه رو بهت نشون بدم.‬
‏‫انگار زود با دیپیکا دوست شدی.‬
‏‫آره، ولی فکر کنم مامانش زیاد ازم خوشش نمیاد.‬
‏‫- چیز دیگه‌ای لازم داری خواهر؟‬ ‏‫- نه، ممنون.‬
‏‫غذا خوب بود خواهر؟‬
‏‫آره، خوب بود.‬
‏‫ناندینی آشپز خیلی خوبیه.‬
‏‫غذا چطور بود؟‬
‏‫خوب بود.‬
‏‫بیکاش‌دا، دلال، فردا صبح می‌رسه.‬
‏‫همین که رسید، بهم خبر بده.‬
‏‫چشم خواهر.‬
‏‫شب بخیر.‬
‏‫بدبخت شدیم.‬
‏‫- مامان.‬ ‏‫- همه چی از هم می‌پاشه.‬
‏‫همه چی خراب میشه.‬
‏‫هیچ‌کس نمی‌تونه از این نفرین فرار کنه.‬
‏‫همه قراره بمیرن.‬
‏‫- پدر، بیا.‬ ‏‫- همه می‌میرن.‬
‏‫- همه چی رو به زوال میره.‬ ‏‫- پدر.‬
‏‫ببخشیدش خواهر.‬ ‏‫سال‌هاست که حرف نزده.‬
‏‫و حالا یهو‬
‏‫- همه برن بیرون.‬ ‏‫- پدر، بریم...‬
‏‫- همه قراره بمیریم.‬ ‏‫- پدر...‬
‏‫مامان، چی داشت می‌گفت؟‬
‏‫هیچی عزیزم. حالش خوب نیست.‬
‏‫می‌دونم مامان.‬
‏‫ولی منظورش از حرفاش چی بود؟‬
‏‫اون شوتا، اینجا یه جای غریبیه.‬
‏‫پس بدون اینکه به مامانت بگی، دور نشو، باشه؟‬
‏‫خیلی باحال.‬
‏‫- سلام. سلام.‬ ‏‫- سلام عروس.‬
‏‫ایشون ساتیا بابو هستن.‬ ‏‫نماینده‌ی املاک.‬
‏‫- منظورم‬ ‏‫- دلال.‬
‏‫- سلام.‬
‏‫اگه بتونید این فروش رو فوری انجام بدید‬
‏‫اگه پیشنهاد خوبی باشه‬ ‏‫من حاضرم سریع معامله کنم.‬
‏‫این چیه؟ یه میمون لانگور.‬
‏‫نه. یه میمون.‬
‏‫خب، یکی از عکسهاتو نشونم بده.‬
‏‫- این یکی‬ ‏‫- باشه‬
‏‫من کی اینو گرفتم؟‬
‏‫نشونم بده.‬
‏‫تو رفتی نزدیک خرابه‌ها؟‬
‏‫خرابه‌ها؟ نه.‬
‏‫پس چطور اینو گرفتی؟‬
‏‫درختش اونجاست.‬
‏‫شانس اینکه یه پیشنهاد خوب بگیری، خیلی کمه خواهر.‬
‏‫- منظورت چیه؟‬ ‏‫- فروش خونه تو این روستا سخته.‬
‏‫- فهمیدی؟‬ ‏‫- هی! چی داری میگی؟‬
‏‫تو یه چیز دیگه به من گفتی.‬
‏‫و حالا یه حرف دیگه به عروس میزنی.‬
‏‫رئیس، من نیستم‬
‏‫مردم همه روستاها اینو میگن.‬
‏‫چی میگن؟‬
‏‫میگن این عمارت نفرین شده.‬
‏‫خفه شو.‬
‏‫اون آدما حتی میگن‬
‏‫که یه جادوگر تو روستاتون بچه ها رو میخوره.‬
‏‫- درسته؟‬ ‏‫- آره.‬
‏‫خفه شو. چرت و پرت نگو.‬
‏‫میشه اونجارو نشونم بدی؟‬
‏‫نه خواهر. دعوا میشم. هیچکس اونجا نمیره.‬
‏‫چرا؟‬
‏‫همه میگن اینجا خونه‌ی دایتیـه.‬
‏‫- کی؟‬ ‏‫- دایتی. اون دیو!‬
‏‫عروس، اینا همش چرت و پرته.‬
‏‫به این حرفا گوش نده.‬
‏‫- اما، رئیس‬ ‏‫- ساکت.‬
‏‫میدونم همش یه نمایشه که قیمت رو بیارن پایین.‬
‏‫- اصلاً اینطور نیست، خواهر.‬ ‏‫- برو. همین الان برو.‬
‏‫- گفتم برو. همین الان برو. برو دیگه.‬ ‏‫- خواهر...‬
‏‫نگران نباش عروس. من رئیس این دهکده‌ام.‬
‏‫این دهکده مسئولیتش با منه.‬
‏‫من درستش میکنم. یه دلال دیگه پیدا میکنم.‬
‏‫اونا دیگه کین؟‬
‏‫هی‬
‏‫قبلاً خانواده‌ی شوانکار رو ندیده بودن.‬
‏‫من درستش میکنم.‬
‏‫چیه؟ به چی نگاه می‌کنید؟ برید کنار.‬
‏‫دایتی فقط تو قصه‌هاست‬ ‏‫نه تو واقعیت.‬
‏‫حالا به من نشون بدید این درخته کجاست.‬
‏‫نه خواهر، تو نمیفهمی.‬
‏‫اشکال نداره، ما از دور نگاه میکنیم.‬
‏‫- نزدیکش نمیریم.‬ ‏‫- نه، نه‬
‏‫دیپو، زود بیا.‬
‏‫ما باید از اینجا بریم؟‬
‏‫خرابه‌ها درست پشت عمارتن.‬
‏‫جنگل از اونجا دیده میشه.‬
‏‫این منصفانه‌س؟‬
‏‫همه برین خونه.‬
‏‫برین دیگه. چیزی نیست که بخواین ببینید.‬
‏‫اونجا. اون درخته.‬
‏‫زود باشین.‬
‏‫چی شد؟‬
چرا ترسیدی؟
‏‫فقط می‌خوایم یه نگاهی بندازیم.‬
‏‫نه خواهر. بیشتر از این نمی‌تونیم بریم.‬
‏‫دایتا ما رو می‌بینه.‬
‏‫زود باشین.‬
‏‫تو برو یه نگاهی بنداز.‬ ‏‫من اینجا امن‌ترم.‬
‏‫من بهت هشدار دادم.‬
‏‫منم همینطور. ولی اون گوش نکرد.‬
‏‫من فقط اومدم اون درختو ببینم.‬
‏‫بیا از اینجا بریم. زود باش.‬
‏‫- مامان، بریم دیگه.‬ ‏‫- تو برو، منم دارم میام.‬
‏‫من همه جا دنبالت گشتم توی دهکده.‬
‏‫چرا اومدی اینجا؟‬
‏‫معمولاً تو تموم روز به من می‌چسبی.‬
‏‫امروز چی عوض شده؟‬
‏‫این چیزای شهری رفته تو سرت.‬
‏‫– زود باش دیگه. – مامان، دلم درد می‌کنه.‬
‏‫بس کن این بهونه‌ها رو دیپو.‬
‏‫جلال بر الهه کالی.‬
‏‫ما رو حفظ کن، ای الهه.‬
‏‫جلال بر الهه کالی. ما رو حفظ کن، ای الهه.‬
‏‫– مامان، چشمام می‌سوزه ما رو حفظ کن‬
‏‫چشماتو ببند.‬
‏‫جرات داری پنجره رو باز کنی!‬
‏‫آروم بشین. زود برمی‌گردم.‬
‏‫کالی، محافظت‌مون کن.‬ ‏‫محافظت‌مون کن...‬
‏‫مامان.‬
‏‫مامان!‬
‏‫دیپو!‬
‏‫دیپو.‬
‏‫دیپو!‬
‏‫دیپو.‬
‏‫دیپو!‬
‏‫- دیپو!‬ ‏‫- چی شده بیکاش دا؟‬
‏‫دیپیکا توی اتاقش نیست، خواهر.‬
‏‫حتما توی یکی از اتاقای دیگه‌ست.‬
‏‫دایتیا بردش.‬
‏‫آمساجا دیپوی منو برد.‬
‏‫چه مزخرفاتی میگی ناندینی!‬
‏‫خوب نگاه کن.‬ ‏‫توی یکی از اتاقای بغلی نگاه کن.‬
‏‫- این همه اتاق هست‬ ‏‫- خواهر‬
‏‫دیپو هیچ‌ وقت بدون اینکه اول بهمون بگه جایی نمیره.‬
‏‫بردش.‬
‏‫دخترمون‬
‏‫دخترمون.‬
‏‫این تقصیر توئه.‬
‏‫این تقصیر شوونکاره.‬
‏‫اصلا چرا اومدی اینجا؟‬
‏‫- چی داری میگی؟‬ ‏‫- خفه شو!‬
‏‫دیپو هیچ وقت نزدیک ویرونه‌ها نمیره.‬
‏‫اون مجبورش کرد بره اونجا.‬
‏‫و اون دیو، دیپوی منو دید.‬
‏‫دیپوی من.‬
‏‫حتما تو رو هم دیده.‬
‏‫اونم میاد سراغ تو.‬ ‏‫فقط صبر کن و ببین.‬
‏‫- اون تورو هم میبره‬ ‏‫- بسه ناندینی.‬
‏‫بیکاش، کنترلش کن.‬ ‏‫مزخرف میگه.‬
‏‫هیس. ساکت.‬
‏‫- برید تو. فقط برید.‬ ‏‫- از وقتی شما دوتا اومدید اینجا,‬
‏‫اتفاقات وحشتناکی داره میفته.‬
‏‫موندم‬
‏‫- پیداش می‌کنیم. بیا بریم.‬ ‏‫- اون دیو داره با دیپوی من چیکار می‌کنه!‬
‏‫این عمارت نفرین شده.‬ ‏‫شما همه چیو خراب کردید.‬
‏‫بیا.‬
‏‫عروس، این شخره.‬
‏‫مسئول کلانتری چندرپور.‬
‏‫اون تحقیق رو انجام میده.‬
‏‫- سلام.‬ ‏‫- و اونم عروسمه.‬
‏‫آبیکا داس گوپتا.‬
‏‫زن شوونکار.‬
‏‫از صمیم قلبم بابت این اتفاق متاسفم.‬
‏‫- ممنون.‬ ‏‫- من ده روز پیش فرماندهی رو به عهده گرفتم.‬
‏‫درسته.‬
‏‫اسم دخترشون دیپیکا است.‬
‏‫و یک ساعته که گم شده.‬
‏‫میشه از اولش تعریف کنی؟‬
‏‫نگران نباش، تمام تلاشمون رو می‌کنیم.‬
‏‫هر کی وارد شده، از پنجره اومده‬
‏‫و بچه رو برده.‬
‏‫ولی باید رد پایی توی خاک می‌ذاشت‬
‏‫که نیست.‬
‏‫دیتا ردپا نداره.‬
‏‫دیتا؟‬
‏‫همون دیو.‬
‏‫دیو؟‬
‏‫دیو اومده تو روستا؟‬
‏‫- آره! آره!‬ ‏‫- بله!‬
‏‫دروغ نمی‌گم.‬
‏‫دیپو اولین دختری نیست که ناپدید شده.‬
‏‫تو این روستا، هر دختری که پریود بشه‬
‏‫دیتا اون رو به جنگل می‌بره.‬
‏‫- کدخدا.‬ ‏‫- بله.‬
‏‫شما هم از این موضوع خبر داشتید؟‬
‏‫خب، راستش‬
‏‫چند وقته که این اتفاقا داره میفته؟‬
‏‫عروسم‬
‏‫تو این سه چهار ماه اخیر دخترا دارن ناپدید میشن.‬
‏‫- ولی‬ ‏‫- یه لحظه صبر کنین.‬
‏‫هیچ موردی هم تو کلانتری ثبت نشده در این مورد.‬
‏‫چطوری میشه ثبتش کرد؟‬
‏‫دخترا ناپدید میشن‬
‏‫ولی بعد از چند روز سالم و سلامت برمی‌گردن خونه.‬
‏‫چطوری میتونیم پرونده تشکیل بدیم؟‬
‏‫مشکلی نیست.‬
‏‫مشکل هست، کدخدا.‬
‏‫دخترش مشکل داره!‬
‏‫- چی داری میگی؟‬ ‏‫- حتی خودت هم اینو میدونی.‬
‏‫همه عقلتون رو از دست دادین؟‬
‏‫همه ساکت.‬
‏‫جیویدو.‬
‏‫سه ماه پیش، هر دو مرد خانواده‌شون فوت کردن.‬
‏‫از اون موقع، آمسجا داره میاد اینجا‬
‏‫و دختراي اين روستا رو اذيت ميكنه.‬
‏‫- آره، درسته. درسته.‬ ‏‫- شماها دارين چي ميگين؟‬
‏‫- آره، درسته.‬ ‏‫- همه، ساكت.‬
‏‫شماها نتونستید از دختراتون محافظت کنيد‬
‏‫واسه همين راحت دارين دختر منو مقصر ميدونيد.‬
‏‫نه، عروسم‬
‏‫هيچ فرقي بين شِويتا و ديپيكا نيست.‬
‏‫و اگه فكر ميكنين ديپيكا رو‬
‏‫پس من حاضرم برم تو جنگل تا برش گردونم.‬
‏‫آره، ناندینی، با من میای؟‬
‏‫عروس خانم.‬
‏‫درست نیست که بریم تو جنگل.‬
‏‫پسر داس بابو اونجا رفت دنبال دخترش.‬
‏‫دخترش برگشت خونه‬
‏‫اما خودش تا حالا برنگشته.‬
‏‫جنگل نه، عروس خانم.‬
‏‫عروس خانم، به حرفم گوش کن.‬
‏‫جنگل شب‌ها پر از حیوانات وحشیه.‬
‏‫اونجا نرو.‬
‏‫عروس خانم، من فردا با اداره جنگلبانی تماس می‌گیرم.‬
‏‫حالا دیگه یه پرونده پلیسیه، رئیس.‬
‏‫من با Daitya (دیوتا) شما برخورد می‌کنم.‬
‏‫- اما‬ ‏‫- رئیس‬
‏‫اگه می‌ترسی، همین‌جا بمون.‬
‏‫باشه.‬
‏‫دیپیکا.‬
‏‫از اون طرف.‬
‏‫دیپیکا.‬
‏‫دیپیکا؟‬
‏‫دیپیکا.‬
‏‫خانم آمبیکا.‬
‏‫خوبی؟‬
‏‫ببخشید، راهمو گم کردم.‬
‏‫صدای گریه بچه‌ها رو شنیدی؟‬
‏‫اینجا که کاملا سوت و کوره.‬
‏‫باید بریم، آمبیکا خانم.‬
‏‫فکر نکنم دیپیکا اینجاست.‬
‏‫بیا.‬
‏‫شویتا.‬
‏‫خدا رو شکر سالمی، مامان.‬
‏‫آروم باش عزیزم.‬
‏‫من خوبم.‬
‏‫دیپیکا رو پیدا کردی؟‬
‏‫نه، ولی پیداش می‌کنیم.‬
‏‫می‌دونی‬
‏‫مردم می‌گفتن‬ ‏‫همه‌ی اینا تقصیر بابا بود.‬
‏‫اون دیو اومد سراغ من‬
‏‫ولی دیپیکا رو برد.‬
‏‫اسم اون دیو آمساجا است.‬
‏‫درسته؟‬
‏‫آمسجا فقط یه داستانه.‬
‏‫یه افسانه که مردم روستای‬ ‏‫چاندراپور ازش می‌ترسن.‬
‏‫باور نکن.‬
‏‫باور نمی‌کنم، مامان.‬
‏‫فقط بهم بگو چرا تو‬ ‏‫و بابا هر وقت حرف‬
‏‫چاندراپور می‌شد، یه جوری‬ ‏‫از زیرش در می‌رفتین.‬
‏‫چرا همیشه دروغ می‌گفتین شما دو تا؟‬
‏‫مامان، داری از من چی رو پنهون می‌کنی؟‬
‏‫خیلی متاسفم عزیزم.‬
‏‫امروز دیگه چیزی رو پنهون نمی‌کنم.‬
‏‫حتی بابات هم می‌خواست‬
‏‫که همه چیو بفهمی.‬
‏‫چی شده مگه؟‬
‏‫نقاشی اون هفت تا الهه رو یادت میاد؟‬
‏‫آره، یادمه.‬
‏‫مردم چاند‌ه‌پور معتقدن که‬
‏‫داستان راکتابیج اونجا تموم نشد.‬
‏‫راکتابیج توی جنگ کشته شد‬
‏‫ولی یه قطره از خونش روی زمین ریخت.‬
‏‫و یه دیو جدید متولد شد.‬
‏‫آمسجا.‬
‏‫جایی که اون قطره خون ریخت‬
‏‫اینجاست.‬
‏‫چاند‌ه‌پور.‬
‏‫آمسجا نمی‌تونست از خون خودش دیوهای جدیدی بسازه.‬
‏‫و نمی‌تونست به تنهایی بر الهه کالی پیروز بشه.‬
‏‫پس برای رسیدن به هدفش‬
‏‫چشم طمعش رو به آدما دوخت.‬
‏‫شروع کرد به دزدیدن دخترای چاند‌ه‌پور‬
‏‫چون می‌خواست دیوهای جدیدی بسازه.‬
‏‫اما هیچ‌کدوم از دخترا نتونستن جلوی اون دووم بیارن.‬
‏‫چند تا از دخترای روستا قربانی امساجا شدن.‬
‏‫غم و اندوه کل روستا رو فرا گرفته بود.‬
‏‫بعدش‬
‏‫یکی از ارادتمندان کالی، ازش کمک خواست.‬
‏‫اون رحمت الهی‌اش رو نازل کرد.‬
‏‫و یه قطره خون از مجسمه کالی توی چشم اون فرد افتاد.‬
‏‫اون به قدرت‌های بی‌حد و حصر متبرک شد.‬
‏‫حالا می‌تونست امساجا رو شکست بده.‬
‏‫اما امساجا یهو ناپدید شد.‬
‏‫همه فکر می‌کردن که ما برنده شدیم.‬
‏‫ولی این‌طور نبود.‬
‏‫اون فقط داشت صبر می‌کرد.‬
‏‫منتظر چی؟‬
‏‫امساجا می‌دونست که اون فرد از قدرت‌های کالی بهره‌مند شده.‬
‏‫وقتی یه دختر داشت
‏‫اون قدرت‌ها بهش منتقل شد.‬
‏‫حالا امساجا می‌تونست به هدفش برسه.‬
‏‫اون می‌دونست‬
‏‫که فقط اون دختر می‌تونه میراثش رو ادامه بده.‬
‏‫وقتی ۱۲ ساله شد‬
‏‫امساجا برگشت و اونو دزدید.‬
‏‫امساجا پدر دختر رو توی یه دوراهی عجیب قرار داده بود.‬
‏‫اگه بچه به دنیا می‌اومد‬
‏‫آمساجا برنده می‌شد.‬
‏‫برای اینکه جلوی این اتفاق رو بگیرن‬
‏‫پدر اون دختر کاری رو کرد که هیچ پدری نمی‌تونست تصورش رو بکنه.‬
‏‫چی کار کرد؟‬
‏‫دختر خودش رو قربانی کرد.‬
‏‫واقعاً داستان وحشتناکیه، مامان.‬
‏‫ولی این چه ربطی به ما داره؟‬
‏‫همه تو چاندراپور معتقدن‬
‏‫که خانواده شووانکار از نوادگان اون مرید قدرتمندن.‬
‏‫خانواده ما.‬
‏‫جدی می‌گی؟‬
‏‫و به خاطر این ترس‬
‏‫هر وقت یه دختر تو این خانواده به دنیا میاد‬
‏‫اونا رو توی اولین کالی پوجا قربانی می‌کنن.‬
‏‫حتی من… دختر این خانواده‌ام.‬
‏‫پدرت هیچ وقت به این داستانا اعتقاد نداشت.‬
‏‫در واقع، وقتی اومد کلکته درس بخونه‬
‏‫تصمیم گرفت دیگه به چاندراپور برنگرده.‬
‏‫دور از پدربزرگت و این روستا‬
‏‫ما دنیای کوچیک و امن خودمون رو ساختیم.‬
‏‫شویتا.‬
‏‫پدر، بفرمایید داخل.‬
‏‫پسر شد.‬
‏‫جلال بر کالی، الهه.‬
‏‫خیلی ممنون.‬
‏‫ما یه سنت قربانی رو زیر پا گذاشتیم که قرن‌ها اجرا می‌شد.‬
‏‫خب، یعنی‬
‏‫اون دیو خیالی نمی‌تونه به من آسیب برسونه.‬
‏‫درسته، مامان؟‬
‏‫تا وقتی مامانت باهاته‬
‏‫هیچ‌کس نمی‌تونه بهت آسیب برسونه.‬
‏‫هی، بتول خانوم.‬
‏‫- کدخدای ده. سلام.‬ ‏‫- سلام.‬
‏‫- چی شده اومدی اینجا؟‬ ‏‫- همه چی خوبه؟‬
‏‫آره.‬
‏‫- دخترت خونه‌ست؟‬ ‏‫- بله، هست.‬
‏‫بازرس می‌خواد یه سوالایی ازش بپرسه.‬
‏‫متوجه شدم.‬
‏‫یادت میاد کجا بردتت، عزیزم؟‬
‏‫چیز غیرعادی شنیدی؟‬
‏‫بلندتر بگو.‬
‏‫چیزی دیدی؟‬
‏‫نه.‬
‏‫یادت میاد کی بردت اونجا؟‬
‏‫هیچ‌کدوم از دخترا چیزی یادشون نمیاد.‬
‏‫کی برشون داشت، کجا بردنشون‬
‏‫چی سرشون اومد‬
‏‫یه بچه هست که یه پیرزن رو دید.‬
‏‫عروس، من کاملاً به اون پیرزن شک دارم.‬
‏‫اون جادوی سیاه بلده.‬
‏‫واسه همین چهل سال پیش از دهکده اخراجش کردن.‬
‏‫چند نفر توی دهکده دیدنش.‬
‏‫و این اتفاقا هم بعد از اون شروع شد.‬
‏‫یعنی اون پشت ایناست، درسته؟‬
‏‫شویتا.‬
‏‫رفت. شوهرت همه رو ول کرد و رفت.‬
‏‫رفت.‬
‏‫شوانکار همه ما رو جا گذاشت و رفت.‬
‏‫پدرت. همه چیو ول کرد و رفت.‬
‏‫اون... همین جا...‬
‏‫همیشه همین جا می نشست‬
‏‫و داستانای دایتیا رو گوش می داد.‬
‏‫داستانای دایتیا.‬
‏‫می ترسید.‬
‏‫مامان، داشت در مورد بابا بهم می گفت.‬
‏‫بیا.‬
‏‫این رو بگیر.‬
‏‫مال شوانکاره.‬
‏‫دستور الهه رو داره.‬
‏‫"وقتی اهریمن‬
‏‫گناهانش رو پخش کنه‬
‏‫اشک‌های دختر‬
‏‫مثل خون توی خاک نفوذ میکنه‬
‏‫عصای الهه بزرگ‌ترین نعمت خواهد بود.‬
‏‫خون دختر‬
‏‫شیطان رو نابود می‌کنه.‬
‏‫وقتی شیطان گناهانش رو گسترش بده‬
‏‫اشک‌های دختر مثل خون به خاک نفوذ می‌کنن.‬
‏‫عصای الهه بزرگ‌ترین نعمت خواهد بود.‬
‏‫خون دختر، شیطان رو نابود می‌کنه.‬
‏‫وقتی شیطان گناهانش رو گسترش بده، خون دختر‬
‏‫شیطان رو نابود می‌کنه.‬
‏‫خواهر.‬
‏‫بیکاش دا، تو گفتی‬
‏‫معبد باز میشه‬
‏‫وقتی کسی الهه رو توی خوابش ببینه.‬
‏‫بله، خواهر. کاملاً درسته.‬
‏‫کلید معبد کجاست؟‬
‏‫کلید همیشه چهل ساله که سر جاشه.‬
‏‫پای الهه.‬
‏‫بعد از چهل سال یه معجزه اتفاق افتاد.‬
‏‫الهه به خواب خواهر اومد.‬
‏‫جدی می‌گی؟‬
‏‫بله.‬
‏‫خدا رو شکر!‬
‏‫- خدا رو شکر!‬ ‏‫- جلال بر کالی الهه.‬
‏‫جلال بر کالی الهه الهه‬
‏‫جلال بر کالی الهه!‬
‏‫خدایا! جلال و عظمت برای کالی!‬
‏‫- دیپو!‬ ‏‫- دیپو!‬
‏‫- دیپو، دیپو‬ ‏‫- کجا بودی؟‬
‏‫دیپو، خوبی؟‬
‏‫درد داری؟‬ ‏‫حرف بزن.‬
‏‫دیپو.‬
‏‫دیپیکا.‬
‏‫خوبی؟‬
‏‫عالیه. یه معجزه است.‬
‏‫می‌بینی، عروس خانم‬
‏‫یه معجزه درست بعد از‬ ‏‫باز شدن در معبد اتفاق افتاد.‬
‏‫وای! خدایا! جلال و عظمت برای کالی!‬
‏‫خدایا! جلال و عظمت برای کالی!‬
‏‫لطفاً بهش بگید بیرون منتظر بمونه.‬ ‏‫زود میام.‬
‏‫خب، آزمایش‌های فیزیکی کاملاً ثابت می‌کنن‬
‏‫که هیچ‌کدوم از دخترا مورد‬ ‏‫حمله قرار نگرفتن.‬
‏‫خدا رو شکر.‬
‏‫اما‬
‏‫بیماریشون متوقف شده.‬
‏‫باردارن؟‬
‏‫نه، باردار نیستن.‬
‏‫پس چطور بیماریشون قطع شده؟‬
‏‫دکتر، نکنه به خاطر شوکه؟‬
‏‫ببین، بدن می‌تونه در واکنش به یه ضربه، کلا خاموش بشه.‬
‏‫ولی اگه این قضیه فقط برای چند تا دختر بود‬
‏‫درک می‌کردم.‬
‏‫همه دخترا یه عالمه علائم مشابه دارن‬
‏‫یبماریشون یهو قطع شده‬
‏‫راستش، از درکم خارجه.‬
‏‫بیا عزیزم، بریم غذا بخوریم.‬
‏‫من گرسنه نیستم مامان. شما بخور.‬
‏‫چرا؟ چی شده؟‬
‏‫دلم درد می‌کنه.‬
‏‫کجا؟‬
‏‫از صبح که درد نداشت. نیم ساعت پیش شروع شد.‬
‏‫خوبه. درست می‌شه.‬
‏‫دیپو، کجا داری می‌ری؟‬
‏‫هی، گوش کن! داری چی کار می‌کنی؟‬
‏‫به من گوش کن. چرا داری می‌ری تو اتاقی که بالاست؟‬
‏‫بیا پایین.‬
‏‫عزیزم، صبر کن، صبر کن، به حرفم گوش کن، نرو بالا‬
‏‫به حرف پدربزرگ گوش کن. بیا اینور. نرو بالا. بیا اینجا.‬
‏‫بیا پایین، بیا.‬
‏‫داری چیکار می‌کنی؟ به حرفم گوش کن.‬
‏‫نرو اونجا، وگرنه همه‌مون بدبخت می‌شیم.‬
‏‫پدربزرگ، نگاه کن.‬
‏‫- به حرف پدربزرگ گوش کن.‬ ‏‫- پدربزرگ.‬
‏‫- پدربزرگ، نگاه کن. نگاه کن.‬ ‏‫- بگو عزیزم.‬
‏‫پدربزرگ.‬
‏‫بیا، بازی کنیم.‬
‏‫بیا.‬
‏‫نمی‌ذاره بریم.‬
‏‫بیا دیگه.‬
‏‫شویتا؟‬
‏‫شویتا.‬
‏‫- پ... پدر؟‬ ‏‫- پدر؟‬
‏‫- شویتا.‬
‏‫- چی شد پدر؟‬ ‏‫- شویتا.‬
‏‫- پدر، بیدار شو.‬ ‏‫- پدر.‬
‏‫- پدر، بیدار شو.‬
‏‫- پدر.‬ ‏‫- پدر! خوبی پدر؟‬
‏‫- پدر.‬ ‏‫- شویتا.‬
‏‫پدر، بیدار شو.‬
‏‫- پدر.‬ ‏‫- پدر.‬
‏‫شویتا.‬
‏‫مامان!‬
‏‫شویتا شویتا‬
‏‫شویتا‬
‏‫شویتا.‬
‏‫ولش کن.‬
‏‫ولش کن. شویتا‬
‏‫ولش کن. ولش کن دیگه.‬
‏‫گوش کن. نوبت دخترتِ.‬
‏‫خونش ریخته میشه.‬
‏‫اولین پوجای کالی‌اش مونده.‬
‏‫بشین. بشین.‬
‏‫دیگه شورش دراومده. باید از اینجا بریم.‬
‏‫داری میری، عروسِ من؟‬
‏‫اگه بری، کی فردا پوجای الهه کالی رو انجام میده؟‬
‏‫شوبانکار راست میگفت.‬
‏‫اینجا دهکده‌ی دیوهاست. اینجا جایی برای آدما نیست.‬
‏‫از روز اول همه بهم دروغ گفتن.‬
‏‫تموم این دهکده همدستن.‬
‏‫من کی بهت دروغ گفتم؟‬
‏‫تو ما رو به اسم پوجای کالی نگه داشتی.‬
‏‫می‌خوای دختر منو قربانی کنی تا طلسم چندرپور بشکنه؟‬
‏‫مامان‬
‏‫برو کنار.‬
‏‫چی شد؟‬
‏‫فکر می‌کنم من‬
‏‫مریض شدم‬
مریض
‏‫بیا تو. برو تو.‬
‏‫مامان.‬
‏‫دلم درد می‌کنه.‬
‏‫اولین باره، عزیزم.‬
‏‫بعدا یه جا نگه می‌داریم، وقتی به هتل رسیدیم، باشه؟‬
‏‫فقط چند لحظه دیگه.‬
‏‫- مامان.‬ ‏‫- بله.‬
‏‫چقدر دیگه مونده؟‬
‏‫یکم دیگه مونده، عزیزم.‬
‏‫مامان!‬
‏‫مامان.‬
‏‫- شِویتا.‬ ‏‫- مامان.‬
‏‫مامان.‬
‏‫مامان!‬
‏‫مامان.‬
‏‫مامان!‬
‏‫مامان.‬
‏‫مامان!‬
‏‫مامان.‬
‏‫مامان!‬
‏‫مامان.‬
‏‫شویتا.‬
‏‫مامان.‬
‏‫- شویتا.‬ ‏‫- مامان.‬
‏‫- مامان!‬ ‏‫- شویتا.‬
‏‫مامان!‬
‏‫مامان.‬
‏‫شویتا.‬
‏‫- شویتا.‬ ‏‫- مامان.‬
‏‫مامان!‬
‏‫مامان.‬
‏‫- مامان.‬ ‏‫- شویتا.‬
‏‫مامان.‬
‏‫دیپیکا؟‬
‏‫- مامان.‬ ‏‫- ولش کن.‬
‏‫- مامان!‬ ‏‫- شِویتا.‬
‏‫- شویتا.‬ ‏‫- مامان!‬
‏‫مامان.‬
‏‫- مامان.‬ ‏‫- شویتا.‬
‏‫مامان.‬
‏‫- مامان!‬ ‏‫- شویتا. شویتا.‬
‏‫شویتا.‬
‏‫چی شده بیکاش؟‬
‏‫سروان بازرس.‬
‏‫دایتا دیشب پدرمو کشت‬
‏‫و دیپومو هم برد.‬
‏‫بقیه دخترا هم ناپدید شدن.‬
‏‫خواهر آمبیکا رفت.‬
‏‫بدون اینکه پوجا رو انجام بده.‬
‏‫همه چی به فنا رفت.‬
‏‫دایتا همه دخترا رو به جنگل برد‬
‏‫بیکاش، دایتایی وجود نداره.‬
‏‫یه نفر دیگه داره این کارو می‌کنه، با اسم دایتا.‬
‏‫کدخدای دهکده کجاست؟‬
‏‫از دیشب کسی کدخدای دهکده رو ندیده.‬
‏‫حتی تلفنش هم در دسترس نیست، واسه همین به شما زنگ زدیم.‬
‏‫کدخدای دهکده هم ناپدید شده؟‬
‏‫عموی پلیسشه، عزیزم.‬
‏‫باید به سوالاش جواب بدی.‬
‏‫عزیزم، یادت میاد کجا بردتت؟‬
‏‫بلندتر حرف بزن.‬
‏‫نترس.‬
‏‫چیز غیرعادی شنیدی؟ چیزی دیدی؟‬
‏‫نه.‬
‏‫یه بچه یه پیرزن رو دیده.‬
‏‫درسته! من کاملاً به اون پیرزن مشکوکم.‬
‏‫درست نیست که بریم تو جنگل.‬
‏‫شویتا.‬
‏‫دخترم کجاست؟‬
‏‫- به من گوش کن.‬ ‏‫- دخترم کجاست؟‬
‏‫- گوش کن، داری اشتباه می کنی.‬ ‏‫- شویتا کجاست؟‬
‏‫تو اونجا بودی. تو طرف اونا هستی.‬
‏‫من دشمنت نیستم.‬
‏‫من اونجا رفتم که دخترت رو نجات بدم.‬
‏‫ولی وقتی من رسیدم، دخترت رفته بود.‬
‏‫جوی‌دِو دخترت رو برد.‬
‏‫جوی‌دِو!‬
‏‫هی، جوی‌دِو.‬
‏‫بله؟‬
‏‫حالت خوبه بازرس؟‬
‏‫از رئیس دهکده تا جوی‌دِو؟‬
‏‫این به خاطر کارهای توئه.‬
‏‫منظورت چیه؟‬
‏‫ما پلیسا هم یه چشم سوم داریم.‬
‏‫یه چیزی همیشه تو وجودت رو اعصابم بود.‬
‏‫این اداها رو تموم کن و بگو دخترا کجان.‬
‏‫اوه.‬
‏‫تو سه تا چشم داری.‬
‏‫ولی کوری.‬
‏‫تو درباره دخترا ازم پرسیدی‬
‏‫ولی یادت رفت بپرسی من کی‌ام.‬
‏‫شیطان. همیشه یه شیطان بود.‬
‏‫چهل سال پیش‬
‏‫گودس کالی اومد تو خوابم، درست مثل کاری که با تو کرد.‬
‏‫من افتخار انجام پوجای گودس کالی رو داشتم.‬
‏‫ولی همراه با این افتخار، یه مسئولیت بزرگ هم اومد.‬
‏‫وقتی شیطان گناهانش رو گسترش بده‬
‏‫اشکای دختر مثل خون به خاک نفوذ می‌کنه‬
‏‫خون دختر شیطان رو نابود می‌کنه.‬
‏‫کاهن، چرا وایسادی؟‬
‏‫از دستورات گودس پیروی کن.‬
‏‫این نمی‌تونه‬ ‏‫دستورات گودس باشه.‬
‏‫چی؟‬
‏‫چی داری میگی؟‬
‏‫ما تو فهمیدن دستورات گودس اشتباه بزرگی کردیم.‬
‏‫چطور یه مادر می‌تونه‬ ‏‫قربانی کردن بچه‌ش رو بخواد؟‬
‏‫عالی.‬
‏‫نگاه کن به این.‬
‏‫ادعا می‌کنه که‬
‏‫نیاکان ما معنی واقعی این دستور رو نمی‌دونستن.‬
‏‫من می‌دونم که اون یه شیاده.‬
‏‫اگه کالی گادِس بهش دستور داده بود‬
‏‫دروغ نمی‌گفت.‬
‏‫کالی گادِس اون دستورها رو داده بود‬ ‏‫که آمساجا رو نابود کنه.‬
‏‫ولی معنی‌ای که مردهای خانواده‌ی تو‬
‏‫همیشه به نظرم اشتباه می‌اومد.‬
‏‫معنی واقعی این دستور چیه؟‬
‏‫بهمون بگو.‬
‏‫ما اشتباه کردیم که یه مسئولیت به این بزرگی رو به یه زن دادیم.‬
‏‫تو ضعیفی، کاهنه.‬
‏‫برو کنار.‬
‏‫این کار یه مرد میخواد‬
‏‫نه تو.‬
‏‫من سنت قدیمی رو شکستم.‬
‏‫وقتی جوی‌دِو حتی بعد از اینکه ثابت کردم دروغگو هستم، راضی نشد‬
‏‫اون بهم تجاوز کرد‬
‏‫و منو از روستا بیرون کرد و بهم گفت جادوگر.‬
‏‫من چاندَپور رو با فدا کردن اون بچه نجات دادم.‬
‏‫همه ازم خیلی خوشحال بودن.‬
‏‫من اعتماد همه رو جلب کردم و رئیس دهکده شدم.‬
‏‫ولی یه اشتباه کردم.‬
‏‫نباید اون بچه رو می‌کشتم.‬
‏‫دایتیای نهایی.‬
‏‫تو واقعی هستی؟‬
‏‫تو اون بچه رو کشتی.‬
‏‫احمق. حالا قراره بمیری.‬
‏‫نه، نه‬
‏‫من فقط این کارو کردم تا به اون کاهنه، جاشو نشون بدم.‬
‏‫من یه گناه کبیره مرتکب شدم.‬
‏‫اما تو دایتیای نهایی هستی.‬
‏‫منو ببخش.‬
‏‫تو لایق بخشش من نیستی.‬
‏‫اما قلبت فاسده.‬
‏‫تو می‌تونی به دردم بخوری.‬
‏‫بله، بله، دستورات شما چیه، ارباب؟‬
‏‫من هر چی شما بگید رو انجام میدم.‬
‏‫دختر بعدی که تو اون خانواده به دنیا میاد‬
‏‫قربانی نمیشه.‬
‏‫بله، بله.‬
‏‫وقتی به اندازه کافی بزرگ شد‬ ‏‫تا میراث منو پیش ببره,‬
‏‫تو اونو برای من میاری.‬
‏‫بله، ارباب. من اونو میارم.‬
‏‫هر کاری لازم باشه انجام میدم.‬
‏‫من می‌خوام دستورات شما رو اجرا کنم.‬
‏‫به من قدرت بده، ارباب.‬
‏‫به من قدرت بده.‬
‏‫به من قدرت بده، ارباب.‬
‏‫به من قدرت بده.‬
‏‫اون منو انتخاب کرد‬
‏‫و منم اون رو.‬
‏‫به دستور اون‬
‏‫من چهل سال خانواده‌ی شوونکار رو زیر نظر داشتم.‬
‏‫اول، پدرشو کشتم‬
‏‫و بعد خودش رو.‬
‏‫تا آمبیکا بتونه دخترشو بیاره اینجا تا آرزوی آخرش رو برآورده کنه.‬
‏‫حالا فهمیدی؟‬
‏‫ارباب من قدرت مطلقه.‬
‏‫اون حقیقت مطلقه.‬
‏‫بس کن این چرت و پرت‌هاتو.‬
‏‫دخترا کجان؟‬
‏‫احمق.‬
‏‫هنوز نفهمیدی؟‬
‏‫من جنگلم.‬
‏‫دختراي من همینجان، پیش خودم.‬
‏‫قرن‌ها بود که دایتیا منتظر این روز بود.‬
‏‫کسالت دخترت شروع شده.‬
‏‫درسته؟‬
‏‫امشب، دایتیا سعی می‌کنه دخترت رو بارور کنه.‬
‏‫دخترت میراثشو ادامه میده.‬
‏‫اون دلیل نابودی میشه.‬
‏‫جویدو حتما شِویتا رو به جنگل برده.‬
‏‫- باید برم.‬ ‏‫- اون دایتیاـس.‬
‏‫خاک اون جنگل قرمز شده.‬
‏‫حتی بعد از قرن‌ها خوردن خون دختربچه‌ها‬
‏‫هنوزم جنگل گرسنه‌اس.‬
‏‫اگه تنها بری اونجا، جنگل تو رو هم می‌خوره.‬
‏‫پس باشه.‬
‏‫نمی‌تونم بشینم و منتظر معجزه بمونم.‬
‏‫فقط الهه کالی می‌تونه اون دیو رو شکست بده.‬
‏‫اگه مراسم پوجای الهه کالی انجام نشه‬
‏‫آمسجا پیروز می‌شه.‬
‏‫چهل سال بعد، الهه کالی اومد به خوابت.‬
‏‫یه معجزه‌اس.‬
‏‫اینکه تو اینجایی خواست الهه‌اس.‬
‏‫باید از الهه طلب برکت کنی.‬
‏‫باید پوجای کالی رو انجام بدی، آمبیکا.‬
‏‫کالی تو رو فرستاده؟‬
‏‫خودش نیومد؟‬
‏‫من اینجام برای دخترم.‬
‏‫اگه دخالت کنی،‬
‏‫عاقبتت مثل راکتابیج میشه.‬
‏‫راکتابیج ضعیف بود.‬
‏‫من نه راکتابیجم، نه تو کالی هستی.‬
‏‫من آمسایا هستم.‬
‏‫و تو یه زن معمولی هستی.‬
‏‫حتی نمی‌تونی یه انگشتت رو بهم بزنی.‬
‏‫جلال بر الهه کالی!‬
‏‫جلال بر کالی، الهه!‬
‏‫مادر بودن، بزرگترین نقطه ضعف دنیاست.‬
‏‫ضعف نیست.‬
‏‫قدرته.‬
‏‫زمین.‬
‏‫بهشت.‬
‏‫جهنم.‬
‏‫الهه!‬
‏‫تو، کالی‌ات و خود زمان‬
‏‫به من تعظیم می‌کنید.‬
‏‫دخترت میراث منو به جلو می‌بره.‬
‏‫امپراطوری شیطانی من در سراسر سه قلمرو گسترش پیدا می‌کنه.‬
‏‫الهه!‬
‏‫به زودی می‌بینی!‬
‏‫بالاخره اومدی.‬
‏‫با کی داری مبارزه می‌کنی؟‬
‏‫با کالی، الهه؟‬
‏‫وجود تو مثل یه قطره کوچیکه‬
‏‫و می‌خوای اقیانوس رو ببلعی.‬
‏‫به اطرافت نگاه کن.‬
‏‫کالی همه‌جا هست.‬
‏‫در تو، در من و در این خاک وجود داره.‬
‏‫از پهنای هستی تا اعماق جهنم.‬
‏‫او از زمان فراتر رفته.‬
‏‫اگه بخواد، می‌تونه زمان رو متوقف کنه.‬
‏‫جهانو خاکستر می‌کنه.‬
‏‫کالی نماد ویرانی‌ـه.‬
‏‫اون یه نیروی غیرقابل توقفه.‬
‏‫تو حالت آرومش، یه مادر مهربونه.‬
‏‫و وقتی عصبانی می‌شه، خودِ مرگه.‬
‏‫اگه از نسل راکتابیج باشی‬
‏‫منم یه تجسم از کالی‌ام.‬
‏‫من چاموندا هستم!‬
‏‫من دورگا هستم.‬
‏‫من آمبیکا هستم!‬
‏‫پدر.‬
‏‫- پدر.‬ ‏‫- پدر.‬
‏‫پدر.‬
‏‫- مامان.‬ ‏‫- پدر.‬
‏‫پدر.‬
‏‫دخترت‬
‏‫روح امساجا رو حمل می‌کنه.‬
‏‫چطور ممکنه الهه کالی درخواست‬ ‏‫قربانی کردن یه دختر دیگه رو داشته باشه؟‬
‏‫اگه این آزمایش منه‬
‏‫پس آزمایش تو هم هست.‬
‏‫وقتی اهریمن گناهانشو پخش کنه‬
‏‫اشکای دختر‬ ‏‫به خون توی خاک فرو می‌رن,‬
‏‫عصای الهه بزرگترین موهبت خواهد بود‬
‏‫خون دختر، اهریمن رو نابود می‌کنه.‬
‏‫آامبیکا‬
‏‫ای کالی، ما رو ببخش.‬
‏‫شما ما رو برکت دادید.‬
‏‫شما ما رو از دست دایتیا آزاد کردید.‬
‏‫شما مهربونید، الهه.‬
‏‫خیلی مهربون.‬
‏‫کالی این تبر رو به ما برکت داد‬ ‏‫تا با آمسجا بجنگیم.‬
‏‫اما مردهای ترسو این روستا‬
‏‫ازش برای قربانی کردن دختربچه‌ها استفاده کردن.‬
‏‫امروز، یه مادر معنی دستور کالی رو‬ ‏‫به ما توضیح داد.‬
‏‫نسل آمسجا‬ ‏‫نابود شده.‬
‏‫تو بردی، آمبیکا.‬
‏‫دخترت پاک شده.‬
‏‫مامان.‬
‏‫شویتا.‬
‏‫- جلال بر الهه کالی!‬ ‏‫- جلال بر الهه کالی!‬
‏‫جلال بر الهه کالی!‬
‏‫از زمین و آسمان‬ ‏‫تا هفت دریا‬
‏‫تمام جهان در من وجود داره‬
‏‫با حرکاتم‬ ‏‫ستاره‌ها رو کنترل می‌کنم‬
‏‫من روحم. هستی برتر‬
‏‫می‌دونید بزرگترین حماقت آدما چیه؟‬
‏‫فکر می‌کنی شر رو با کشتن آدم بد، کشتی.‬
‏‫منو کشتی!‬
‏‫ولی تا وقتی که آدم توی این دنیا هست‬
‏‫تا اون موقع، شیطان درونش زنده می‌مونه.‬
‏‫شیطان!‬
‏‫حتی مرگ هم جلوی من زانو می‌زنه.‬
‏‫من تک و یگانه‌م.‬