[شانزدهم سپتامبر سال 1977]
‫[ماریا]
‫[یک هفته قبل]
‫صبح بخیر!
‫اوهوم
‫99 درصد وفاداریت به خاطر غذاست
‫یک درصدش به خاطر عشقه
‫ستون فقراتت چطوره، فروچیو؟
‫دکتر گفت به شکنندگیِ یه شاخه‌ست
‫پس باید مواظب باشی
‫وقتی ازت می‌خوام کاری بکنی، ‫باید هر از گاهی بهم نه بگی
‫مواظب هستم، خانم
‫برای همین جرأت نمی‌کنم بهتون نه بگم
‫سلام
‫صبح بخیر
‫تا ساعت 2 خوابیدم،
‫و بعدش اون اومد توی اتاقم
‫و من با صدای خیلی واضح گفتم،
‫«می‌دونم تو مُردی»
‫و اون گذاشت رفت؟
‫و اون گذاشت رفت، ‫که خیلی ازش بعیده
‫شاید وقتی مردها می‌میرن، ‫غیر قابل کنترل میشن
‫شاید
‫بگذریم، خانم،
‫امروز ساعت 11 یه دکتر میاد
‫فروچیو براتون ازش وقت گرفته
‫امروز نمی‌تونم دکتر ببینم. ‫سرم شلوغه
‫می‌تونید از توهم‌هایی که دارید بهش بگید،
‫و بی‌شک داروتون رو تغییر میده
‫من از داروم و تأثیراتش ‫کاملاً راضی هستم
‫از تئاتر پشتِ چشم‌هام راضی‌ام
‫دکترها اغلب به الهامات ‫برچسبِ بیماری می‌زنن
‫در حالی که در واقع نوعی از عقلانیته ‫که اونا درک نمی‌کنن
‫درسته؟
‫خانم، میشه بپرسم،
‫شما قراره سرگرمِ انجام چه کاری باشید؟
‫برونا، می‌خوام گوش بدی
و می‌خوام صادقانه نظر بدی
‫خب؟
‫اجراتون...
‫فوق‌العاده بود
‫ممنون
‫جای پیانو چطوره، خانم؟
‫درست نیست
‫ولی الان مهربونی‌ام گل کرده، ‫پس بذار اونجا بمونه
‫اوه، یه گروه فیلم‌برداری تلویزیونی تقریباً ‫یه ساعت دیگه برای مصاحبه باهام میاد
‫شاید بهتره زیرسیگاری‌ها رو قایم کنی
‫[مندرکس] ‫(داروی آرامبخش)
‫- می‌تونم بیام داخل، خانم ‫- فقط اگه کارت ضروریه
‫چی مصرف کردید؟
‫من تمام عمرم سرخود عمل کردم
‫و دنیا هم هر کاری دلش خواست باهام کرد
‫می‌دونید منظورم چیه، خانم
‫امروز صبح، فقط مندرکس خوردم
‫چندتا؟
‫دوتا
‫باید برم جایی و می‌خوام مندرکس همراهی‌ام کنه
‫اگه قصد دارید بیرون برید ‫مندرکس همراه خوبی نیست
‫من شما رو می‌رسونم
‫- کجا تشریف می‌برید؟ ‫- پیاده میرم
چون تو بهم می‌خندی
‫برونا در مورد قطعه‌ای که خوندید چی گفت؟
‫گفت فوق‌العاده بود
‫اون یه خدمتکاره
‫و خدمتکارها نمی‌تونن از اُپرا سر در بیارن؟
‫اونا صلاحیتِ قضاوتش رو ندارن
‫می‌دونم کجا می‌رید
‫اون گفت فوق‌العاده بود
‫و قبلش گفت عالی بود
‫پس...
‫و بنابراین «فوق‌العاده» یعنی
‫تصمیم گرفتید امتحانش کنید؟
‫بله. با حرفِ یه خدمتکار
‫- خانم، این گروه تلویزیونی... ‫- هوم؟
‫واقعیه؟
‫می‌خوام پیانو رو ببری ‫کنارِ اون یکی پنجره
‫و از امروز صبح به بعد،
‫من تعیین می‌کنم که چی واقعیه ‫و چی واقعی نیست
‫بله، خانم
‫اوه! و من برای وقتِ دکتری...
‫که بدون اجازه‌ی من گرفتی ‫اینجا نخواهم بود
‫خانم، شما باید...
‫کنسلش نکن. بهش بگو پشتت رو معاینه کنه
‫داری یکم کج و کوله میشی
‫در صورتی که گروه تلویزیونی واقعی بودن
‫[پرده‌ی اول] ‫[الهه]
‫مادام کالاس
می‌خوام با شما داستانِ زندگی‌تون رو مرور کنم
‫یه بازجوی جذاب همیشه ‫صادقانه‌ترین جواب‌ها رو می‌گیره
‫ماریا صداتون کنم یا لا کالاس؟
‫هر جفتشون عالی هستن
‫لا کالاس رو ترجیح میدم
‫پس این عالیه
‫البته مگر این که حس کنید ‫قربانیِ این هویت هستید؟
‫اوه
‫چیزهای زیادی در مورد من نوشته شده
‫و بیشترشون ناروا بودن
‫داستان‌هایی که کاملاً ساختگی هستن
‫بشینیم؟
‫خیلی خب، ضبط کن
‫ضبط می‌کنم
‫من ذاتاً آدمِ سرکشی هستم
‫من یه بار داستانی شنیدم که ‫تمام لباس‌هاتون رو سوزوندید
‫چه لباس‌هایی؟
‫لباس‌های قدیمی تئاترتون
‫این حقیقت داره
‫احسنت
‫این گفتگو ارزشش رو خواهد داشت
‫من قبل از ترک میلان لباس‌هام رو سوزوندم
‫می‌تونم دلیلش رو بپرسم؟
‫نه، نمی‌تونید
‫عه، پس، آخرین بار کِی ‫روی صحنه اجرا کردید؟
‫واقعاً باید بیشتر روی سؤال‌هات پافشاری کنی
‫من لباس‌های تئاترم رو سوزوندم ‫چون اونا بخشی از گذشته بودن
‫و برای جواب دادن به سؤال نه چندان جالبت،
‫آخرین بار چهار سال و نیم قبل اجرا کردم
‫چون اجرا روی صحنه هم بخشی از گذشته‌ست
‫دیگه هرگز اجرا نمی‌کنید؟
‫نه
‫پس بهم بگید حضور روی صحنه ‫چه حسی داشت؟
‫شورانگیز بود
‫خیره کننده بود
‫گاهی فکر می‌کردم خود صحنه می‌سوزه
‫و توی روزهای بد؟
‫خب، دو رو داره
‫یه رو میگه مبارزه کن
‫و دیگری میگه: «تو افتضاحی ‫و باید خجالت بکشی»
‫متأسفانه تماشاگرها انتظارِ معجزه دارن
‫من دیگه نمی‌تونم معجزه اجرا کنم
‫شاید بتونیم یکم از زندگی‌تون ‫دور از صحنه صحبت کنیم
‫دور از صحنه هیچ زندگی‌ای وجود نداره
‫صحنه توی ذهنِ منه
‫باید برم
‫- برید؟ ‫- بله
‫نه، به ما قولِ سه ساعت داده شده
‫پس با من بیا
‫باهاتون کجا بیام؟
‫الهه گفت: «با من بیا»
‫و واقعاً نیازی به پرسیدنِ کجا نبود
‫پس هرجا که می‌رید باهاتون میام
‫باهام توی خیابون‌های پاریس قدم بزن
‫سرپیشخدمتم میگه که مندرکس ‫همراه خیلی غیر قابل اطمینانیه، ولی...
‫به نظرم ما ترکیبِ بی‌نقصی هستیم
‫می‌بینی؟
‫وقتی با تو و دوربینت هستم، مندرکس،
‫لازم نیست اجرا کنم، ‫چون بقیه دارن اجرا می‌کنن
‫دیر کردم
تو ماریا کالاس هستی
تو دیر نمی‌کنی. بقیه زود میان
داری برام دون می‌پاشی انگار من یه پرنده‌ی سیاهم
‫و صحنه دون‌خوریِ پرنده‌ست
‫هوم؟
‫البته جواب نمیده
‫ولی امروز صبح برای برونا خوندم،
‫و اون گفت به نظرش فوق‌العاده بودم
‫برونا کیه؟
‫برونا خدمتکارِ خونه‌ی منه
‫داشت املت درست می‌کرد
‫املت‌های فوق‌العاده‌ای درست می‌کنه
‫چیز زیادی در مورد اُپرا نمی‌دونه
‫و چیزهایی رو هم که می‌دونه ‫از من یاد گرفته
‫و چیزی که از من یاد گرفته اینه که ‫همیشه تحسین کننده باشه
‫پس من با حرفِ یه خدمتکار مطیع اینجام
‫می‌دونی، پرنده‌های سیاه یه آهنگ دارن
‫اگه صفحه‌ی آهنگشون رو بخری، ‫روی برچسبش فقط نوشته،
‫«آهنگِ پرنده‌ی سیاه»
‫باید آهنگی باشه که اسمش: ‫«آهنگِ انسان» باشه
‫دوست دارم قبل از کنار کشیدن بخونمش
‫کنار کشیدن؟
‫ماریا...
‫تو گفتی میای اینجا که حداقل بفهمی ‫هنوز صدایی داری یا نه
‫من استاد اُپرا نیستم. ‫برای درس دادن بهت اینجا نیستم
‫به هر حال نمی‌تونم بهت درس بدم
‫ولی اگه بشنوم، تشخیص میدم
‫پوچینی تشخیص میده
‫پوچینی مُرده، ‫و شاید خوشحاله که مُرده
‫چطوره فقط اینجا وایسیم و بیرون رو نگاه کنیم ‫انگار لبه‌ی آینده‌ست؟
‫می‌خوای چی بخونی؟
‫یه آهنگِ عاشقانه
‫- و عاشق کی هستی؟ ‫- حدس بزن
‫زشت و مُرده
‫- هنوزم آقای اوناسیس؟ ‫- اوهوم
‫اون هر شب به تختم میاد
‫دست از سرم برنمی‌داره. ‫ولی عاشق دست به سر کردنشم
‫آخرین بار کِی اجرا کردی؟
‫خیلی وقت پیش
‫مریضم کرد
‫فتق دارم و پاهام کبود شدن
‫همه جام وَرم کرده، به جز غرورم
‫من توی ژاپن بودم،
‫و تمام دکترهای ژاپنی گفتن: ‫«این دیگه چیه؟»
‫و اطرافیانم گفتن: ‫«این الهه و خوانندۀ اپراست»
‫و اونا گفتن: «ولی پس چرا شبیه ‫یه قورباغه‌ی بنفش شده؟»
‫واسه همین برگشتم پاریس
‫و توی آپارتمانم نشسته بودم ‫از پنجره به بیرون نگاه می‌کردم و گفتم
‫«تیک تاک، تیک تاک. ‫مردکِ بی‌رحم مُرده»
‫«صدام از بین رفته. حالا چیکار کنم؟»
‫من ماشینم رو دارم
‫می‌تونم با ماشین برت گردونم ‫به سلول زندانت
‫توی خیابون ژرژ مندل، ‫اگه این چیزیه که می‌خوای
‫برونا مادرم، خواهرم،
‫دخترم و خدمتکارِ خونه‌مه
‫فروچیو پدرم، پسرم، ‫برادرم و سرپیشخدمتمه
‫آپارتمانِ خیلی شلوغیه
‫نمی‌خوام به این زودی برم
‫باشه، خب من یه ایده‌ای دارم
‫معلومه از یه چیزی عصبانی هستی، ‫یا ترسیدی،
‫یا نفرت داری یا هرچی که هست،
‫پس نخون
‫داد بزن
‫انقدر بلند داد بزن که ‫حتی پوچینی هم بتونه بشنوه
‫انقدر بلند که اوناسیسِ زشت ‫و مُرده هم بتونه بشنوه
‫این ماریا در حال آواز خوندن بودن
‫می‌خوام صدای لا کالاس رو بشنوم
‫یه روزه اتفاق نمی‌افته
‫من و پوچینی فردا همین موقع اینجا هستیم!
‫- خانم؟ ‫- هوم؟
‫از دکتر خواستم منتظرتون بمونه
‫دکتر فونتنبلو،
‫ماریا کالاس
‫من طرفدارِ پر و پا قرص کارهاتون هستم
‫و کمرِ سرپیشخدمتم چطوره؟
‫اوه، هیچ درمانی نداره
غیر از این که دیگه پیانو جابجا نکنه
‫دفتر روزانه رو بهش نشون دادم
‫داروهایی که هر روز می‌خورید
‫یه حس عجیبی بهم میگه ‫به اشتراک گذاشتن اطلاعاتِ دارویی یه آدم
‫برخلاف قانونه
‫- نه؟ ‫- خانم؟ عه...
‫من باید باهاتون یه صحبتی ‫در مورد مرگ و زندگی بکنم
‫در مورد عقلانیت و دیوانگی
‫پیانو جای خوبیه
‫ممنون
‫خانم، خواهش می‌کنم
‫من آشپزی می‌کنم ‫و اون بهتر میشه
‫خیلی لاغر شده
‫سه روزه که هیچی نخورده
‫دفعه‌ی قبل چهار روز غذا نخورد، پس...
‫هنوز مشکلی نداریم
‫هوم؟
‫آره، ولی بعدش تو آماده‌اش می‌کنی ‫و اون طبق معمول غذاش رو به سگ‌ها میده
‫خانم؟
‫تنهام بذار
‫خانم، قهوه درست کردم
‫اوهوم
‫خانم، در ضمن،
‫یه پیام دارید
‫- هوم؟ ‫- از پیانیست
‫اون گفت: مهم نیست چی میشه،
‫باید فردا دوباره به دیدنش برید
‫اون گفت توی صداتون امید رو حس کرده
‫فکر کردم شاید این چیز خوبی باشه
‫- فکر کردم این... ‫- هوم؟
‫شاید خوشحالتون کنه
‫درِ قفسه‌ی داروها بازه
‫می‌تونی همه رو بریزی دور
دکتر به ما نگفت باید چنین کاری بکنیم
‫اون اصلاً دکتر بود؟
‫اون یه متخصصه، خانم
‫و متخصصِ چیه؟
‫خون
‫برای همین یه نمونه خون ازتون گرفت
‫ولی گفت، حتی قبل از نتیجه‌ی آزمایش،
‫باید مصرفِ داروهاتون رو ‫تحت کنترل در بیاریم
‫تحتِ کنترله
‫تحتِ کنترل منه
‫و دکترها از این متنفرن
‫می‌خوام از یه آرایشگر که حرف نمی‌زنه ‫برام وقت بگیری
‫و وقتی شرح حال خودم رو می‌نویسم،
‫اسمش رو میذارم: ‫«روزی که فروچیو جونم رو نجات داد»
‫و اون چه روزی بود، خانم؟
‫هر روز. هر روزِ خدا
‫برای همین ازت متنفرم
‫من می‌افتم توی رود ‫و تو همیشه من رو بیرون می‌کشی
‫بله، خانم
‫توی کافه‌ای که گارسون‌هاش ‫من رو می‌شناسن یه میز برام رزرو کن
‫هوس کردم تحسین و ستایش شم
‫مادام کالاس
‫فقط می‌خواستم بگم شما یه زمانی ‫توی نیویورک دلم رو شکستید
کدوم آریا؟
‫نه، نه، دلم رو شکستید ‫چون دوتا بلیت خریدم
‫و شما روی صحنه نیومدید
‫گفتن ناخوش احوالید، پس...
‫- زندگیه دیگه ‫- پس ناخوش بودم
‫اشکالی نداره. ملالی نیست
‫- من ناخوش بودم ‫- خانم، اشکالی نداره
‫فراموشش کرده بودم ‫تا این که الان شما رو دیدم
‫مردم همیشه می‌گفتن داشتم تظاهر می‌کردم. ‫من هرگز تظاهر نمی‌کردم
‫تو روحت هم خبر نداره، ‫نمی‌دونی چقدر دردناکه
‫که موسیقی رو از ته دلت بیرون بکشی ‫و از دهنِ نحیفت بیرون بدی
‫نمی‌دونی!
‫خانم
‫شاید بتونیم داخل کافه ‫یه میز براتون پیدا کنیم
‫من گرسنه نیستم
‫من میام رستوران که تحسین شم
‫خواهش می‌کنم
‫ممنون
‫می‌تونم بگم که امشب برای همیشه ‫ویولتا رو تعریف کردید
شما خود ویولتا هستی
‫ماریا
‫- کجا بودی؟ ‫- فکر کنم می‌دونی
‫- ببخشید ‫- هوم؟
‫انگلیسی من خوب نیست، ‫ولی گُل منظورم رو می‌رسونه
‫تراویتای فوق‌العاده‌ای بود
‫امشب، همه می‌خوان ستایشت کنن
‫ببخشید، مادام کالاس
‫یکی هست که خیلی مشتاقِ دیدار شماست
‫می‌خواستم بدونم روزش، هفته‌اش، ‫ماهش و عمرش رو منوّر می‌کنید
‫ببخشید آقا، می‌تونم چند لحظه ‫همسرتون رو قرض بگیرم؟
‫- فکر کنم صف هست ‫- نه، من توی صف نمی‌مونم
‫شما کی هستید؟
‫آریستوتل اوناسیس
این ضیافتِ منه که به افتخار شما گرفتم
‫و اگه می‌خواید اونا رو بشمارید، ‫من هزار رُز صورتی براتون گرفتم
‫بهم گفتن کارِ زیرکانه‌ایه
‫که با خواننده‌ی برتر اُپرا ارتباط داشته باشم
‫پس این ضیافت یه استراتژی کاری بود
‫ولی بعدش عاشق شدم
‫- شما عاشق اُپرا شدید ‫- نه
‫من عاشق تو شدم
‫متأسفم، آقای اوناسیس
‫الان باید احساسی بهم دست بده؟
‫بله
‫برای اولین بار توی عمرت
‫خب
‫یه زمانی هست که اعتماد به نفس ‫تبدیل به نوعی جنون میشه
‫من مدت‌ها قبل اون مرز رو رد کردم
‫«چرا که نه؟»
‫و شوهرم قبول کرد
‫یه نظریه‌ی خیلی رایج هست...
‫که اگه چیزی رو درخواست کنی ‫به این معناست که می‌خوایش
‫این حقیقت نداره
‫من نمی‌خواستم سوار کشتی تفریحی اون بشم،
‫چون می‌دونستم من رو کجا می‌بره
‫و من رو به اونجا برد،
‫به جایی که نمی‌خواستم برم
‫ولی وقتی به اونجا رسیدم
‫موندم
مادام
‫مادام کالاس،
‫پسرم با آپارتمانتون تماس گرفته،
‫و یه نفر داره میاد دنبالتون
‫عه...
یکی دیگه، لطفاً
‫می‌دونم...
‫می‌دونم فکر می‌کنی رفتارم غیرعادیه
‫من در واقع دارم کار می‌کنم
‫عه، دارم یه چیزی می‌نویسم
‫چی می‌نویسید؟
‫یه شرح حال
‫یه تک‌خوانی
‫یه پرده‌ی سوم
‫«آهنگِ انسان»
‫یه چیزی تو این مایه‌ها
‫نمی‌دونستم می‌نویسید
‫عه. منم نمی‌دونستم
‫من از خودکار استفاده نمی‌کنم
‫از خودم استفاده می‌کنم
‫به نظر میاد بخشی از من ‫که رویاپردازی می‌کنه...
‫داره سکانِ کشتی رو به دست می‌گیره
‫و کشتی رو به یه بندر امن می‌بره
چرا باهام مهربونی؟
‫چون با این آهنگ ‫به ما لطف کردی
‫من هیچوقت به آهنگ‌های خودم ‫گوش نمیدم. لطفاً خاموشش کن
‫اینجا کافه‌ی منه، خانم
‫و این آهنگیه که وقتی تنهام گوش میدم
‫تو تنها نیستی. لطفاً خاموشش کن
‫نمی‌تونم به آهنگ‌های خودم گوش بدم
‫چرا نه؟
‫چون عالیه
‫و یه آهنگ هرگز نباید عالی باشه
‫باید در اون لحظه اجرا بشه
‫متفاوت با هر زمانِ دیگه
‫برای همین...
‫- هر وقت آماده بودید، خانم ‫- هوم
‫چقدر میشه؟
‫هیچی، نیازی نیست. ‫مهمونِ کافه باشید
‫پس همش باشه انعامِ گارسون
‫بذارید کمکتون کنم، خانم
‫دکتر فونتبلو زنگ زده بود
‫گفت نتیجه‌ی آزمایش خونتون رسیده
‫گفت لازمه صبح بهش زنگ بزنید
‫گفت: «لازمه» بهش زنگ بزنم
‫فکر کنم، بله
‫شایدم گفت: «باید» بهش زنگ بزنید
‫شایدم گفت اگه دلم بخواد ‫«می‌تونم» بهش زنگ بزنم
‫فقط می‌خواد بهش زنگ بزنید، خانم
‫ولی یادت نمیاد چه کلمه‌ای به کار برد...
‫که تعیین می‌کنه امشب می‌خوابم یا نه
‫داری پیر میشی
‫و کج و کوله‌تر میشی
‫ولی بهش زنگ می‌زنید، خانم
‫بله؟
بیخیال
‫برونا!
‫برونا
‫برونا!
هزینه‌اش میشه 100 دراخما
‫اون دختره خوب می‌رقصه
‫ولی اون یکی،
‫خوب آواز می‌خونه
‫دیگه چیکار می‌تونن بکنن؟
‫نه
‫الان نه
‫فقط بخون
‫خوابیدید، خانم؟
‫نمی‌دونم
‫با خواهرم بودم که ‫بخشی از برنامه بود
‫- چه برنامه‌ای؟ ‫- تا این که بیدارم کردی
‫چطور قراره بخوابم، ‫وقتی فروچیو تمام قرص‌هام رو برداشته؟
‫فروچیو رفته قهوه و کروسان بخره
‫داروهام کجان؟
‫دکتر فونتنبلو گفت ‫باید توی آشپزخونه نگهشون داریم
‫حتی اونایی رو که قایم کرده بودم؟
‫جیب‌هام رو گشتید؟
‫همچنین قراره امروز به دکتر زنگ بزنید
‫نه. نه، امروز یه قرار ملاقات با بلینی دارم
‫- خانم ‫- بله؟
‫بازم می‌تونید به دکتر زنگ بزنید
‫بسته‌ای برام اومده؟
‫بله. یه بسته از آتن اومده که ‫خواهرتون یاکینتی فرستاده
‫خوبه
‫- خیلی خب ‫- اوهوم
‫اینجا عالیه
‫عالی به نظر میاد. ‫حال و هوای لا کالاس داره
‫یونانی، باشکوه، اندوهناک، ‫با قابی از گذشته...
‫حالا، امروز ماریا صدات کنم یا لا کالاس؟
‫امروز، ماریا
‫- اینجا؟ ‫- لطفاً، خیلی خب
‫- خیلی خب، ضبط کن ‫- ضبط می‌کنم
‫ماریا
تا جایی که فهمیدم قصد داری ‫به عرصه‌ی اجرا برگردی
‫راستش نه. قصد ندارم ‫روی صحنه اجرا کنم
‫متوجه شدم که قصد داری ‫دوباره صدات رو کشف کنی
‫من دنبال چیزی هستم که گُم کردم
‫و چرا می‌خوای دوباره بخونی؟
‫اوه، چون موسیقی خیلی باعظمته
آدم رو در وضعیتِ شکنجه فرو می‌بره
‫- دلیلش اینه؟ ‫- اوهوم
‫موسیقی از بدبختی زاده میشه
‫از رنج
‫شادی هرگز ملودیِ زیبایی خلق نکرده
‫به نظر میاد موسیقی از رنج زاده میشه
‫و فقر
‫و شما خیلی فقیر به دنیا اومدید
‫بله
‫من یه زمانی برای پول آواز می‌خوندم
‫همین دیشب متوجه شدم،
‫که اونجا جاییه که همه چی شروع شد
‫قهوه می‌خوای؟
‫نه، من شجاعت می‌خوام
‫شجاعت می‌خوام که بتونم ‫وارد این رستوران مکزیکی بشم،
‫و یه بشقاب فاحیتا و خامه ‫و سالسا سفارش بدم
‫چرا شجاعت؟
‫چون هر روز صبح که با سگم از اینجا ‫رد میشم بوش من رو یاد روزی میندازه
‫که بالأخره به مادرم گفتم گورش رو گُم کنه
‫باید یه فصل از شرح حالت رو ‫به این موضوع اختصاص بدی
‫باید اسمش رو بذاری: ‫«روزی که بالأخره به مادرم گفتم گُم شه
‫در رستورانی در مکزیک»
‫توی رستورانی توی مکزیک نبود
‫از برونا خواستم براش غذا بپزه،
‫چون برونا می‌تونه هر چیزی بپزه
‫و مادرم می‌تونه هر چیزی رو خراب کنه
‫این بخشی از فیلمه که ازت انتظار میره ‫آواز بخونی، ماریا
‫پس بخون لعنتی
‫از لا کالاس انتظار میره بخونه
‫بدون هیچ بهانه‌ای. ‫بدون هیچ بیماری خیالی
‫نه مثل رُم، نه مثل کاونت گاردن، ‫نه مثل نیویورک
‫بخون لعنتی!
‫وقتی می‌خونم که برای خوندن آماده باشم
‫- خیلی خب، من دیشب یه فکرهایی کردم ‫- منم همینطور
‫لا کالاس به نورافکنِ صحنه نیاز داره
‫از یکی از بچه‌های نورپردازی خواستم. اون...
‫اون بالاست
‫پیر؟
‫سلام، خانم
‫سلام
‫فقط لا کالاس می‌تونه باعث شه ‫یه تکنیسین تئاتر فرانسوی ناهار نخوره
‫ولی فقط من و تو و پیانو هستیم
‫- و پی‌یرِ مهربون ‫- نه، نه
‫ازش خواستم نور رو فراهم کنه ‫و بعدش بره
‫این یه اجرای خصوصیه
‫ولی همچنین این همون جاییه ‫که می‌خواستی باشی
‫نیویورک، کاونت گاردن، لا اسکالا...
‫ونیز
‫ونیز، 1949
‫چاق بودم
‫توپر و زیبا بودم
‫- نه، تو هیچوقت چاق نبودی ‫- بودم
‫با یه قایق گوندولا رفتم اونجا ‫و دلم می‌خواست غرقش کنم
‫ونیز، 1949...
‫تو الویرا بودی
یه نفر مریض شد ‫و تو یه هفته‌ای اون قطعه رو یاد گرفتی
‫و به این ترتیب شروع شد
با اُپرای «ای پوریتانی» آشنایی داری؟
‫معلومه که با «ای پوریتانی» آشنام!
‫الان لا کالاس رو توی این اتاق حس کردم
‫فقط باید به تلاش ادامه بدیم
‫احسنت!
‫- احسنت، آفرین! ‫- زیبا بود!
‫بیا دوباره بریم
‫امروز نه
‫عالیه
‫درست و حسابی توضیح ندادی
‫این فیلمی که می‌سازی چی هست؟
‫اسمش «لاکالاس: آخرین روزها»ست
‫خب، اگه اینطوریه،
‫دوربین حرکت
‫در حال ضبط
‫الان باید بچه‌ات توی این سن می‌بود
‫نوزادت
‫همونی که اون نذاشت به دنیا بیاریش
‫خب؛ این درسته دیگه؟
‫اون حامله‌ت کرد و بعدش ‫بهت اجازه نداد بچه رو به دنیا بیاری
‫همین الان،
‫توی ونیز بودم
‫قبل از اون
‫قبل از عاشقی
‫آروم‌آروم، زندگی گذشته‌ام رو برانداز می‌کنم
‫حقیقت رو می‌بینم
‫توی رولت برنده شدم
‫شاید گذاشته برنده شی
‫توی رولت نمیشه تقلب کرد
‫همه می‌تونن توی همه چی تقلب کنن
‫علی‌الخصوص این جماعت
‫کدوم جماعت؟
‫حتی سعی هم نمی‌کنه علاقه‌اش رو به تو پنهان کنه
‫با وینستون چرچیل صحبت کردم
‫دختر اهل آتن
‫واسه یه خواننده‌ی اُپرا، ‫لذت بخش لاینفکِ زندگیـه
‫داری از اون عوضی نقل قول می‌کنی؟
‫نه. افکار و نظرات خودم رو به زبون میارم
‫تازگیا مُد شده
‫افکار خودم. در قالب کلمات
‫هرمس، پیام‌آور خدایان ‫(از اساطیر یونان)
‫هرمس خدای منـه
‫هرمس بخشی از وجودمـه
‫این مالِ قرن دوم قبل از میلاده
‫به نظرتون آریستوتل اوناسیس ‫چرا باهاتون ازدواج نکرد؟
‫چون می‌دونست که نمی‌تونه کنترلم کنه
‫در ضمن اینطور نبود که ‫نذاره بچه‌دار بشم
‫وایسا. حقایق مهمیـه. پررنگش کن
‫ادامه بدید
‫من با آریستوتل اوناسیس ازدواج نکردم،
‫چون اون کسی باب میلش بود که ‫بتونه کنترلش کنه
‫ضمناً بچه‌دار هم نشدم، چون
‫بدنم زیر بار خلقِ یه ضمیر دیگه نرفت
‫چون بدنم می‌دونست که من بَبرم
‫- آقای فروچیو. آقای فروچیو ‫- عصر بخیر، آقای مارسل
‫حتی همسرم هم شاکی شده، ‫تازه گوشش خیلی سنگینـه!
‫متوجهم. متوجهم. ‫ببینم چه کاری ازم برمیاد، آقای مارسل.
‫چیکار می‌کنی؟
‫صداش رو کم می‌کنم که آژان نیاد خِرمون رو بگیره
‫موسیقی اُپرا با این صدای کم، بدشانسی میاره
‫اُپرا با این حجم صدا که میشه رادیوی آمریکا
‫مادام، شما که هیچوقت به قطعه‌های ‫ضبط‌شده‌ی خودتون گوش نمی‌دادید
‫روی پل که بودم، یه تصمیمی گرفتم
‫سگ‌ها از صدای بلند ترسیدن
‫چیزی که خواسته بودم رو خریدی؟
‫بله
‫بازش کن، لطفاً
‫چه تصمیمی، مادام؟
‫اگه بخوام «لاکالاس» بشم، ‫باید به صدای لاکالاس هم گوش بدم
‫باید صدام رو ضبط کنم و
‫بعدش با صدای گذشته‌ام مقایسه‌ش کنم
‫چیز داره...؟
‫آره، باید یه نوار کاست داخلش باشه
‫مادام، امروز گفتید با دکتر تماس می‌گیرید
‫زنگ زدید به دکتر؟
‫برونا؟ من کار کردن با این دستگاه‌ها رو بلد نیستم...
‫به دکتر فونتینبلو زنگ زدید، مادام؟
‫الان داره ضبط می‌کنه، مادام. فقط...
‫برونا، ازت می‌خوام فردا ‫این دستگاه رو بیاری و ضبط کنی
‫فروچیو، از اونجایی که اسم دکتر میاد ‫عقلت درست کار نمی‌کنه،
‫می‌خوام نیای و ماشین رو تمیز کنی
‫ضمناً بهتره پیانو نزدیک اون یکی پنجره باشه
‫بهتر برای چی، مادام؟
‫بهتر برای اهدافم
‫الان داره ضبط می‌کنه، مادام. فقط...
‫برونا، ازت می‌خوام فردا ‫این دستگاه رو بیاری و ضبط کنی
‫فروچیو، از اونجایی که اسم دکتر میاد ‫عقلت درست کار نمی‌کنه،
‫می‌خوام نیای و ماشین رو تمیز کنی
‫نریزی
‫- اوه ‫- نه؟
‫چرا چرا
‫- بیا، یکم بهت میدم ‫- باشه
‫سؤالاتت رو بپرس
‫چرا با آدم سنگدلی مثل اوناسیس بودی؟
‫چون با اون، می‌تونستم...
‫می‌تونستم دوباره دختر بچه بودن رو تجربه کنم
‫پیانو، پیانو
‫قرص‌های امروزش رو دادی؟
‫نه
‫خب پس کی داده؟
‫یه بسته از طرف یاکینتی اومده بود
‫به نظرم انجام دستورالعمل‌های ساده ‫مایه‌ی آرامشـه
‫انگار همه چی دوباره عادی شده
‫مگه اصلاً شده عادی باشه؟
‫گمونم بوده...
‫یه روز، یه بار، سال 1964
‫گمونم روز کسل‌کننده‌ای بوده
‫خوبه
‫پیانو اونجا خیلی بهتره
‫جفت‌تون هم لباس‌های قشنگ‌تری بپوشید
‫می‌ریم بیرون که جشن بگیریم
‫گمونم منتظرم هستن
‫فکر نکنم، مادام
‫خب، نظر خودم اینـه که منتظرم هستن، ‫فقط هم همین مهمـه
‫همینجا صبر کنید
‫اونجا رو نگاه. پادشاه
‫اون منم، مگه نه؟
‫رئیس‌جمهور کندی هم تشریف میارن؟
‫احتمالاً توی سوئیت گاسامره و ‫داره با مرلین مونرو خوش میگذرونه
‫همسرش ولی حتماً میاد
‫از کجا می‌دونی؟
‫این جاهایی که بردم نشونت دادم رو دوست داشتی؟
‫- تابلو رو دوست داشتم ‫- قشنگـه، دخترکِ آتنی؟
‫- لطفاً بیش از حد نوشیدنی نخور ‫- عزیزم، دیگه کار از کار گذشته
‫هر از گاهی یه تشکر هم بکنی به جایی برنمی‌خوره
‫الان آوردمت مهمونی تولد ‫رئیس‌جمهور لامصبِ آمریکا...
‫ماریا کالاس؟
‫وای خدا
‫توی موزه‌ی متروپولیتن دیده بودم‌تون، یا خدا
‫آره، الحق که الهه‌ست
‫یه کاری کرد اشکم در اومد
‫شوهرم هم گفت «باشه، فهمیدم»
‫آره. اون مثل پرنده‌ست
‫پرنده‌ی آوازخون
‫در قفس رو باز می‌ذارم، ‫ولی دلش نمی‌خواد پرواز کنه
‫ببخشید، شما؟
‫میشه به این بانوی محترم توضیح بدی که
‫من پولدارترین مرد توی این سالنِ کوفتی‌ام؟
‫عه، اینم از خوش‌شانس‌ترین مرد دنیا
‫همسرش رو دیدی؟ وای!
‫رویای من اینه که اجرای شما رو ‫توی آمفی‌تئاتر آتن ببینم
‫شنیدم آکوستیکِ اونجا ‫بهتر از هر تئاتر مدرن دیگه‌ایـه
‫آره
‫امن و امانـه
‫از این طرف، بفرمایید
‫ماریا کالیس
‫بله؟
‫شنیدم متولد ایالات متحده هستی
‫بودم. نیویورک
‫به خونه خوش برگشتی. اجازه هست؟
‫حاضری توی کاخ سفید برامون بخونی؟
‫فکر نکنم الان صدام به مذاق کاخ سفید خوش بیاد
‫خب، اوناسیس...
‫اون... چیزتـه؟
‫آره، اون چیزمـه
‫پدری که هرگز نداشتی
‫اون‌وقت از کجا می‌دونی که پدر نداشتم؟
‫سازمان سی‌آی‌اِی 17هزارتا فارغ‌التحصیل دانشگاهی ‫داره که با دستگاه‌های شنود آمار می‌گیرن
‫راستی، تیپـت عالی شده
‫ممنون
‫شما هم خسته به نظر میاید
‫هیچوقت واسه زیبایی خسته نیستم
‫شوهرت من و جکی رو دعوت کرد که ‫با کشتی‌ش یه سفر دریایی بریم
‫گمونم می‌دونید که اون شوهرم نیست
‫اون «چیزمـه»
‫دیشب که تو رو همسرش خطاب کرد
‫شاید قصد خواستگاری داره
‫آریستوتل زانو بزنه خیلی بامزه میشه
‫سفر دریایی با تو، خیلی دلچسب میشه
‫آقای اوناسیس بهم گفت یه تابلوی ‫ال‌گرکو توی کشتی‌ش داره
‫که دلش می‌خواد به همسرم نشونش بده
‫بله
‫توی اتاق خوابش
‫به‌نظر ناراحت میای
‫دیشب قبل اینکه آریستوتل خوابش ببره؛
‫بهم گفت دوستم داره
‫با توجه به جایی که تا 4 صبح بود،
‫به نظرتون این ناراحت‌کننده نیست؟
‫خب، کجا بود دیشب؟
‫جکی کجاست؟
‫توی لاکِ خودش
‫خب، من کلی خدم و حَشَم مجهز ‫به دستگاه ندارم که برام جاسوسی کنن،
‫ولی این رو می‌دونم که بنده و جناب‌عالی
‫جزو یه گروه خیلی کوچیک از فرشته‌ها هستیم
‫که می‌تونیم هر جای این دنیا که بخوایم بریم
‫ولی هرگز و هیچوقت نمی‌تونیم فرار کنیم
‫ولی این باعث نمیشه رفیق باشیم
‫حالا کجا بریم؟
‫ما خسته شدیم، مادام
‫من خسته نیستم
‫ما خسته شدیم
‫نگران هم هستیم
‫اون اینجا چیکار می‌کنه؟
‫من دعوتش کردم
‫واسش کلید گذاشته بودم
‫اخبار خیلی مهمی دارم
‫نه
‫من و برونا سگ‌ها رو می‌بریم بیرون
‫آره. آره، می‌بریم
‫بعدش برمی‌گردیم
‫ظاهراً امشب بگی‌نگی مهمونی داشتیم، دکتر
‫شدت و اهمیتش...
‫آدما همیشه ناامیدم می‌کنن
‫همیشه
‫من شب فوق‌العاده‌ای داشتم
‫مادام کالاس
‫با اپرا آشنایی داری؟
‫البته
‫توی اپرای «لا تراویاتا»
‫مشخص شد ویولتا هم به سل مبتلا شده
‫سل نیست
‫این بیماری، نمیشه روش اسم گذاشت
‫خونِ شما کلی داستان داره
‫زندگی‌نامه‌ای که با خون نوشته شده باشه
‫همراه با ماندرکس،
‫انواع آرام‌بخش‌ها و محرک‌ها،
‫استروئید پردنیزون رو هم مصرف می‌کنید؟
‫تا نذارم بدنم منو به قورباغه تبدیل کنه
‫حالا کبدتون کم‌کم داره دچار نارسایی میشه
‫دیگه تمام مواد زائد رو دفع نمی‌کنه
‫- قلب‌تون هم داره دچار نارسایی میشه ‫- طفلکی قلبم
‫سیستم دفاعی بدن‌تون خیلی آسیب‌پذیر شده
‫خدمتکار معرکه‌تون فروچیو بهم گفت که
‫قصد دارید دوباره خوانندگی رو از سر بگیرید
‫فروچیوی معرکه‌ام نخود توی دهنش خیس نمی‌خوره
‫به نظر من،
‫فشار و استرس اضافه به بدن‌تون وارد می‌کنه
‫اون حجم دارویی که باید هر روز مصرف کنید؛
‫احتمالاً شما رو از پا در بیاره...
‫اگه واسه خوانندگی به خودتون فشار بیارید
‫تازه من اینو به‌عنوان کسی میگم که
‫از خداشـه دوباره اجرای شما رو ببینه
‫خب ببین، من قصد ندارم دوباره اجرا کنم
‫نه واسه تو یا هیچکس دیگه‌ای
‫پس...
‫پس چرا دارید تمرین می‌کنید؟
‫مادرم مجبورم کرد بخونم
‫اوناسیس نذاشت بخونم
‫و حالا، واسه خودم می‎‌خونم
‫خب، شما...
‫زندگی زیباتون...
‫جلوی چشمم تعیین تکلیف شد
‫یعنی چی؟
‫یعنی الان، بالاخره،
‫افسارِ آخرش دست خودمـه
‫التماس‌تون می‌کنم که
‫با منطق به قضیه نگاه کنید
‫زندگی من اپراست
‫اپرا هیچ دلیل و منطقی نمی‌خواد
‫اون صدای سابق‌تون برنمی‌گرده
‫صداتون توی بهشتـه،
‫همینطور روی هزاران نوار
‫برو بیرون
‫اومدن به این رستوران واسم مصیبتِ عظما بود
‫باید یه طلسم جادویی به جا میاوردم
‫از وقتی داروها رو برات فرستادم،
‫همه‌ش دارم پشیمون میشم
‫من اصلاً پشیمون نیستم
‫چطوری شدم؟
‫پوست و استخون
‫خب، وزن زیادی از دست دادم
‫- ماریا؟ ‫- ها؟
‫من اومدم پاریس. ‫عاشق پاریسم. خوشحالم.
‫زندگیم مثلِ...
‫یه کشتیِ محکم و باثبات در حرکتـه
‫نمی‌خوام غرق بشم
‫توی پیغامت گفتی لازمم داری
‫لازمه منو ببینی
‫دیگه قرار نیست بهت دارو بدم. عمراً
‫دیگه دارو لازم ندارم. ‫چیزی که نیاز بود شد.
‫ممنون
‫این رستوران رو انتخاب کردم
‫چون منو یاد اون می‌ندازه
‫کی؟
‫آخرین باری که مامان رو دیدم
‫ازم پول خواست
‫گفت: «من تو رو به این دنیا آوردم
‫تا ازم مراقبت کنی.»
‫بعدش گفت من خیکی‌ام و ‫تو دل برو نیستم
‫چه خاطرات فوق‌العاده‌ای
‫دیگه اون دوران گذشته، ماریا
‫بیخیالش شو
‫با نقطه‌ی شروع، تمومش می‌کنم
‫یه سلامتی بزنیم
‫به سلامتی خاطرات مشترک بین من و تو
‫تمومش کن
‫سربازهای آلمانی دست از سرم برنمی‌دارن
‫گاهی،
‫وقتی گریه می‌کردی،
‫جات رو می‌گرفتم که استراحت کنی
‫یادته؟
‫من کل زندگیم نگاهم به آینده بوده
‫من هم کل زندگیم نگاهم به گذشته بوده
‫از خودم بیوگرافی نوشتم
‫ببین، اگه قراره بیوگرافی خودت رو بنویسی
‫باید بدون کمک من بنویسیش
‫همین الانش داره جلوی چشمم نوشته میشه
‫حتی مطمئن نیستم تو واقعی باشی
‫باشه
‫آخ! بس کن!
‫ماریا، بس کن
‫درد داره، ماریا
‫بس کن
‫- دارم توهم می‌زنم ‫- توهم می‌زنی؟
‫پس برو پیش دکتر
‫مثل عروسک می‌مونی
‫پیش دکتر رفتم
‫کافیه
‫راننده‌ت منتظرتـه
‫من هیچ دِینی بهت ندارم
‫توصیه‌ام اینـه که
‫از زندگیت هیچی ننویس
‫ولی اگه نوشتی
‫به خودت سخت نگیر
‫چون
‫من توی آتن پیشت بودم
‫و می‌دونم که
‫تقصیراتت هر چی بوده، هر چی...
‫کار اشتباهی کردی، هر چی...
‫این...
‫تقصیر تو نیست، عزیزم
‫واقعاً گردنِ تو نیست
‫ممنون
‫گاهی فکر می‌کنم همه‌ش توی خیالات خودم بوده
‫این در رو برای همیشه ببند، خواهر کوچیکه
‫نمی‌تونم
‫اگه ببندم دیگه موسیقی وارد نمیشه
‫لعنت به موسیقی!
‫عزیزم... تو 53 سالتـه
‫هیچوقت آزاد نبودی. ‫موسیقی رو بیخیال شو و زندگی کن.
‫خدایا
‫به موقع اومدی
‫مخاطبانم لبریز از نفرت، منتظرن
‫کدوم نفرت؟
‫می‌خوام صحنۀ جنون از اپرای آنا بولنا رو بخونم
‫توی سالن اپرای «لا اسکالا» اجراش کردم
‫- سال 1957 ‫- آره، مردم میلان ازم نفرت داشتن
‫اجرای قبلی رو لغو کردم. مریض بودم. ‫هیچوقت منو نبخشیدن.
‫من هم زهرم رو ریختم روی طفلکی‌های بیگناه
‫- ولی بعدش خوندی ‫- بعدش خوندم
‫پر از خشم
‫از مطبوعات
‫خشمگین از قضاوت‌ها،
‫مادرم، دنیا...
‫برونا، حالا
‫شروع کن
‫نور لطفاً
‫احسنت! احسنت!
‫مادام؟
‫معرکه بودید!
‫وای خدا
‫بریم خونه
‫عشق توی خونه‌ست
‫مادام کالاس، من واسه بخش موسیقی ‫روزنامۀ «لو فیگارو» مقاله می‌نویسم و
‫از اونجا که وظیفه‌ی خبرنگاریم ایجاب می‌کرد،
‫الآن توی تئاتر بودم
‫شنیدم صحنۀ جنون ‫از اپرای آنا بولنا رو اجرا کردید و
‫چندان خوب نبود
‫راستش خیلی افتضاح بود
‫شایعاتی هست که قصد دارید ‫به عرصه‌ی موسیقی برگردید
‫آیا مایلید با در نظر گرفتن ‫چیزی که الان شنیدم و ضبط کردم،
‫در مورد پیشرفت‌تون توضیحی به من بدید؟
‫- چرا باید همچین چیزی رو چاپ کنی؟ ‫- چون اون ماریا کالاسـه
‫اون...
‫آهای، مردم می‌خوان بدونن
‫- خواهش می‌کنم، لطفاً ‫- زود باشید، مادام کالاس!
‫همیشه به خلق‌ و خوی تندتون مشهور بودید
‫این عکس‌ها جذابیت مقاله رو ‫در سرتاسر دنیا دوچندان می‌کنن
‫مادام کالاس، بهتر نیست آروم باشید و ‫ماجرا رو از زاویه‌ی خودتون برام تعریف کنید؟
‫مخاطبان‌مون خیلی علاقه‌مندن که...
‫دست از سرمون برمی‌داری
‫نه!
‫- باید دست از سرمون برداری ‫- نه!
‫مخاطبان‌مون می‌خوان بدونن ‫چه بلایی سر شما اومده
‫چه مصیبتی
‫همونطور که خواسته بودید ‫ماشین رو تمیز کردم، مادام
‫و آماده‌ام شما رو ببرم خونه
‫پخشش کن
‫مادام، خواهش می‌کنم
‫پخشش کن
‫گمونم این فیلمت دیگه تقریباً تمومـه
‫بهت گفته بودم که خاطرخواهت شدم؟
‫واسه مردهای اطرافم زیاد پیش میاد
‫قبل از صحنه‌ی نهایی،
‫یه چیزی هست که می‌خوام بدونی
‫لطفاً ضبطش کن
‫تجهیزاتم همراهم نیست
‫پس اینو یادت باشه
‫چون هیچکس دیگه‌ای خبردار نمیشه
‫ولی داشت می‌مُرد،
‫اینجا توی پاریس
‫رفتم پیشش
‫دوستت دارم
‫جدی؟
‫حالا برم؟
‫باید یه چیزایی رو بگم
‫یک:
‫هنوز از اپرا متنفرم
‫لازم نیست چیز زیادی بگی
‫اکثرش رو می‌دونم
‫- اکثر چیزا رو می‌دونی؟ ‫- اوهوم
‫خیلی‌خب
‫هیچ‌وقت از اعتماد به نفس کم نداشتی
‫الان خوشحالی؟
‫خب،
‫روزنامه می‌خوندم که فهمیدم
‫فرانک سیناترا ده برابر ‫بیشتر از من به جیب می‌زنه
‫اوه
‫- تو بی‌پولی ‫- همیشه
‫کاش می‌شد همینجا و همین الان می‌خوندی
‫اون‌وقت کل پاریس رو از خواب بیدار می‌کنم
‫می‌بخشنت
‫می‌دونی
‫گمونم برم آتن
‫روحم یه صندلی توی بندر پیدا می‌کنه و
‫به تماشای کشتی‌ها می‌شینه
‫اون‌وقت منتظر کی می‌مونی؟
‫فکر می‌کردم بیشتر چیزا رو می‌دونی
‫می‌دونی، من...
‫از روزنامه خبرش رو فهمیدم که باهاش ازدواج کردی
‫آدم گاهی از سر بیکاری ازدواج می‌کنه
‫خب...
‫صبح روزی که فهمیدم، ته و توش رو در آوردم و ‫قلبم نشکست
‫ولی غرورم رو خدشه‌دار کردی
‫خب، گمونم اینم خودش کم چیزی نیست، نه؟
‫وقتی نوبت تو شد،
‫میای آتن دیدنم؟
‫خب، مطمئنم راهم به اونجا میفته
‫آره
‫پس حواسم هست که
‫صندلی راحتی دو تا باشه
‫آره
‫نباید جلوی خوندنت رو می‌گرفتم
‫درسته
‫همیشه دوستت داشتم
‫اینم درسته
‫آقای اوناسیس، همسرتون اینجاست
‫آتن، ماریا
‫فقط خودم و خودت
‫حالش چطور بود؟
‫ما یونانی هستیم
‫مرگ یار نام‌آشنای ماست
‫چرا رفتید عیادتش؟
‫چون ازم خواسته بود
‫جکی رو دیدید؟ ‫(ژاکلین)
‫از در پشتی رفتم بیرون
‫حتی حین مرگش هم من راز باقی موندم
‫بله ولی اون شما رو می‌خواست
‫ژاکلین همسرش بود
‫ولی شما...
‫جون و زندگیش بودید
‫- هشت ‫- نُه
‫تو همیشه برنده میشی
‫- تقلب می‌کنه ‫- نه!
‫- آره ‫- نه، نه، نه
‫- چرا، تقلب می‌کنی ‫- برونا، ما می‌دونیم، می‌دونیم
‫اون مثل ابوالهول مرموزه
‫- آره ‫- نه
‫- آره، تازه وانمود می‌کنی... ‫- «من خیلی...»
‫- امتیازت چقدره؟ برنده شدی دیگه ‫- خطرناکـه
‫نه، نه. ماریا داره برنده میشه
‫- آره، یک ‫- آره، یکی بیشتر از...
‫- دارم می‌بازم ‫- امیدوارم همیشه کنار هم باشید
‫- چی؟ ‫- امیدوارم همیشه کنار هم باشید
‫وقتی مُردم. امیدوارم همیشه ‫کنار هم باشید
‫کنار هم خیلی خوبید. ‫آدمای خوبی هستید.
‫اگه همینطوری برنده بشه، بعیده
‫فکر نکنم... بمونم
‫وایسا، وایسا
‫وایسا، وایسا، وایسا
‫مادام؟ دوباره پیانو رو جابجا کردیم
‫بیاید ببینید
‫مادام، ظهر شده
‫حالتون خوبه؟
‫مادام، خواهش می‌کنم
‫همه‌ی غذاهای محبوب‌تون رو می‌خریم...
‫صدف و گوشت نمک‌سود
‫و از اون شکلات‌های مسخره
‫امشب، دور هم می‌شینیم و شام می‌خوریم
‫- تنهام بذارید ‫- مادام؟
‫خب، ما داریم می‌ریم خوار و بار فروشی، مادام
‫تا وسایل مورد نیاز رو بخریم و زود برمی‌گردیم
‫الو؟
‫دکتر فونتینبلو؟
‫مادام کالاس فوت کردن
‫ممنون
‫فکر می‌کنن...
‫احتمالاً نارسایی قلبی بوده باشه
‫« قطعه‌ی نهایی این فیلم، حین تیتراژ »