‫ حدود یک ساعت پیش، یه گروه بزرگ ‫از در ورودی هنرمندان وارد شدن.
‫دلیلش کسی نیست جز جین منسفیلد.
‫به افتخار تشریف‌فرمایی، جین منسفیلد گرانقدر.
‫احساس می‌کنم «مامان غازه» شدم. ‫این‌همه بچه دارم.
‫اسمشون چیه؟ این یکی کیه؟
‫این میکلوسه.
‫سلام، میکلوس.
‫و... ماریا.
‫ببخشید؟ سرکار خانم؟
‫و این کوچولو؟ چطور؟
‫زولی.
‫- چی؟ ‫- زولی!
‫چی؟ ‫تو برو برنامۀ کودک حرف بزن!
‫اسمت چیه عزیزم؟
‫ ماریا.
‫ماریا.
‫به نظرم وقتی آدم بچه داشته باشه،
‫اولویتش همیشه بچه‌هاش هستن.
‫فرقی نمی‌کنه ستاره سینما باشی یا ظرف‌شور.
‫اگه تصادف کنم،
‫اگه آسیب ببینم، پاهام رو از دست بدم...
‫اگه یه اتفاق ناگوار و وحشتناک بیفته،
‫دلمون برات تنگ شده، مامان
‫مادرم، جیـــن
‫ نیویورک
‫من سه سالم بود که مادرم از دنیا رفت.
‫و هیچ خاطره‌ی واضحی ازش ندارم.
‫یادمه یه روز، داشتم یه ‫کاسه کورن‌فلکس می‌خوردم.
‫و یادمه که داشت موهام رو نوازش می‌کرد.
‫چون دلم می‌خواست اتفاق افتاده باشه.
‫بعد از مرگش،
‫اون لحظه‌ی خیلی مهم برای من،
‫وقتی بود که دفترچه خاطرات بچگی‌هام رو پیدا کردم.
‫برادرهام هر کدوم یکی داشتن...
‫میکی جونیور آلبوم نوزادی
‫ ...ولی وقتی رفتم سراغ ‫مال خودم، دیدم تقریباً خالیه.
‫واسه همین، علاوه بر ‫اینکه چیزی ازش یادم نبود،
‫فکر کنم این موضوع باعث شد ‫احساس فقدان عمیق‌تری داشته باشم.
‫انگار یه حفره تو قلبم بود.
‫بزرگتر که می‌شدم، پدرم بهم می‌گفت:
‫«کتاب‌هایی که در مورد مادرت هست رو نخون.»
‫«نخونشون. لازم نیست بخونیشون.»
‫می‌گفت این کتاب‌ها پر از ‫دروغ و چرندیات زرد و جنجالیه.
‫واسه همین، منم به حرفش گوش ‫کردم و هیچ‌وقت اون کتاب‌ها رو نخوندم.
‫ولی با شروع کار حرفه‌ایم،
‫که می‌دونستن من دختر جین منسفیلد هستم.
‫یا می‌شناختنش، باهاش برخورد ‫داشتن یا یه عکسی ازش داشتن.
‫و... خیلی عجیب و غافلگیرکننده بود.
‫«من از دوستان پدر و مادرتون بودم.»
‫«سلام، مارشکا.»
‫«جین همسایه‌ی ما بود و هر ‫روز بعد از ظهر ویولن می‌زد.»
‫«خانم هارگیتای، شما باید این ‫یادگاری‌ها رو از مادرتون داشته باشید.»
‫«شامل آگهی تولد خودتون ‫و چیزهای دیگه می‌شه.»
‫ در اوج شادمانی، تولد دخترشان ‫مارشکا ماگدولنا را اعلام می‌کنند
‫هر چیزی که برام می‌فرستادن رو نگه داشتم.
‫فکر کنم از همون‌جا بود که همه چیز شروع شد.
‫مادرم تبدیل شد به یه فکر همیشگی تو ذهنم.
‫حتی تو دوران قرنطینه (به‌خاطر ‫کرونا) براش جشن تولد گرفتم.
‫برای دخترمون جین
‫آدمای زیادی نیستن که برای ‫مادر فوت‌شده‌شون جشن تولد بگیرن،
‫ولی یه جور شیرینی خاصی داشت.
‫همون موقع‌ها بود که فکرم مشغول این شد
‫که دلم می‌خواد واقعاً بشناسمش.
‫پدرم، که تکیه‌گاه من بود،
‫سال ۲۰۰۶ فوت کرد.
‫و خیلی چیزا بود که هیچ‌وقت ‫فرصت نشد ازش بپرسم.
‫همون‌طور که هیچ‌وقت با خواهر و برادرهام
‫درباره‌ی تجربه‌های اون‌ها حرف نزدم.
‫ولی حالا می‌خوام درکش کنم.
‫چون اون بخشی از زندگی ‫من و بخشی از وجود خودمه
‫که همیشه حس می‌کردم قفل و زنجیر شده.
‫لس آنجلس، کالیفرنیا
‫زولتان هارگیتای ‫برادرم
‫- از بلوزت خوشم اومد. ‫- سفارشی دوزه.
‫آماده‌ای؟
‫من اونجا وایمیسم، مراقب باش.
‫ جین ماری منسفیلد ‫خواهرم
‫ درست مثل کاری که «ماما» می‌کرد.
‫تو حاضری؟
‫ میکی هارگیتای جونیور ‫برادرم
‫ حاضرم. همه چیز آماده‌ست؟
‫خب...
‫از این آماده‌تر نمی‌شم. از این آماده‌تر...
‫نمی‌دونم آخه تو چطوری منو ‫راضی کردی این کارو بکنم.
‫می‌خوام ازت یه ستاره بزرگ بسازم.
‫- با اون چشمای آبی کوچولوت. ‫- از این خبرا نیست.
‫خب...
‫- خب ما اومدیم. ‫- همه چی مرتبه؟
‫بله قربان. ما اینجاییم.
‫خیلی وقت بود که منتظر امروز بودم.
‫و برای شروع،
‫می‌خواستم تشکر کنم که قبول ‫کردی این کار رو انجام بدی.
‫و حالا این منم که استرس گرفتم...
‫چون می‌دونم که دوست نداری
‫راجع به این موضوع صحبت کنی.
‫ببینیم چی پیش میاد، ‫حالت چطور خواهد بود
‫و هر وقت خواستی می‌تونی تمومش کنی.
‫ممنونم مارِش. ممنون بابت دعوتت.
‫واقعاً باعث افتخارمه.
‫هر کاری داشتی، ‫می‌دونی که می‌تونی روی من حساب کنی.
‫ممنونم.
‫اول، دوست دارم یکم ‫راجع به بچگی‌مون صحبت کنیم.
‫چون شماها کلی خاطره دارید ‫و من بهتون حسودیم می‌شه.
‫من هیچ خاطره‌ای ندارم.
‫خب، تو...
‫می‌شه یه لحظه کات بدی؟
‫فکر می‌کنم بیشتر از اینکه خاطره باشه،
‫یه جورایی انگار ‫جوهرۀ وجودی یه آدم رو به یاد میارم.
‫مثلاً اون ظرافت و لطافتِ اون آدم رو، ‫اگه منظورم رو متوجه بشی.
‫حضورش رو یادمه.
‫و یه سری از احساساتِ ‫اون دوران رو به خاطر میارم.
‫باید خیلی کنکاش کنم تا پیداشون کنم،
‫ولی حس کلیِ
‫اون روزای اول، مثبت بود.
‫اون زمان ما تو تگزاس زندگی می‌کردیم.
‫فقط ما دوتا بودیم.
‫جین ماری ‫۳ ساله
‫می‌تونم تصورش کنم.
‫مادر ‫۱۹ ساله
‫چون خیلی جوون بود.
‫پدرم
‫اسمش پال منسفیلد بود.
‫و اون موقع، اونا با هم ازدواج کرده بودن.
‫یادمه وقتی بچه بودم، ‫اون همیشه فیلم‌های
‫ستاره‌های سینما رو می‌دید ‫و دائم سینما می‌رفت.
‫من رو هم با خودش می‌برد.
‫و می‌خواست یکی از اون ستاره‌ها بشه.
‫پال منسفیلد یه مرد تگزاسی ‫خیلی سنتی بود
‫و شهرت و ستاره شدن براش اهمیتی نداشت.
‫ولی اون کمر همت بسته بود.
‫تو کلاس‌های بازیگری سرمایه‌گذاری کرد.
‫یه اشتیاق شدید داشت ‫که بازیگر بزرگی بشه.
‫و کاملاً مصمم بود ‫که این تلاش رو به ثمر برسونه.
‫بنابراین، تصمیم گرفت که: ‫«من میرم کالیفرنیا. این کار رو می‌کنم.»
‫پال منسفیلد هم با ما اومد.
‫ولی متوجه شد
‫که اون خیال برگشتن نداره.
‫در نتیجه، بابا رفت ‫و من و مامان اونجا موندیم.
‫اوایل، ‫هر کاری از دستش برمیومد انجام می‌داد.
‫تو تئاتر ویلتون شکلات می‌فروخت.
‫هر کاری می‌کرد تا دیده بشه.
‫خلاصه اینکه، من رو هم همه‌جا ‫با خودش می‌برد.
‫از اون روزا خاطرات زیادی دارم.
‫چون (مامان) فقط برای خودم بود.
‫ولی بعد، یه ایجنت (مدیر برنامه) پیداش کرد ‫و براش چندتا تست بازیگری جور کرد.
‫اگه درست خاطرم باشه، ‫وقتی اومدی اینجا،
‫برای نقش ژان دارک تست دادی.
‫نه، من برای اون نقش تست ندادم.
‫من یه مونولوگ از نمایشنامه ژان دارک رو ‫برای میلتون لوئیس،
‫مدیر انتخاب بازیگر ‫استودیو پارامونت، اجرا کردم
‫تا بتونم یه تست بازیگری بدم.
‫و به نظر اون، من داشتم ‫استعداد بارزم رو هدر می‌دادم،
‫این اصطلاح خودِش بود.
‫اون موهام رو رنگ کرد،
‫لباسم رو تنگ‌تر کرد ‫و نتیجه‌اش این شد.
‫اون زمان، ما تو یه آپارتمان ‫تو لس آنجلس زندگی می‌کردیم،
‫و به سختی روزگار می‌گذروندیم.
‫و همون موقع بود که یهو،
‫پیشنهادهای کاری شروع شد.
‫من جنایتکار نیستم
‫کی زنگ زده بود؟
‫رِی بوردِن.
‫- مطمئنی؟ ‫- کاملاً.
‫اسمش رو بهم گفت. ‫تازه، خیلی هم بی‌ادب بود.
‫داشتیم حرف می‌زدیم
‫که بهم می‌گه عاشق جان فاسِنداست.
‫جان فاسِندا؟
‫گوینده خبر تلویزیون، یه برنامه داره.
‫ساعت ۱۱ شب، کلاً یه ربعه.
‫نیویورک ‫۱۹۵۵
‫از کِی متوجه شدی ‫که چه اتفاقی داره میفته؟
‫فکر کنم حدوداً پنج، شش سالگی ‫کم‌کم متوجه شدم.
‫اون ۲۲ سالش بود و تو برادوی کار می‌کرد.
‫بازیگران
‫اون نمایشنامه، ‫«موفقیت بزرگ راک هانتر»،
‫اون بود که سکوی پرتابش شد.
‫یادمه. ما تو هتل پلازا زندگی می‌کردیم.
‫یه بار عید پاک بود، ‫فقط ما دوتا بودیم و اون گفت:
‫«برات یه سورپرایز دارم. ‫برو تو حموم.»
‫من میرم اونجا، در رو باز می‌کنم ‫و صدها جوجه رنگی می‌بینم.
‫یادمه روی زمین می‌نشستم و ‫از ته دل قهقهه می‌زدم.
‫الان گریه‌م می‌گیره.
‫قشنگ یادمه که بغلم می‌کرد، ‫لبخند می‌زد و می‌خندید.
‫لس آنجلس، کالیفرنیا
‫وقتی مادرم در ۳۴ سالگی فوت کرد،
‫خانواده‌مون مجبور شد با مشکلات ‫زیادی دست‌وپنجه نرم کنه.
‫یکی از اون مشکلات این بود ‫که وصیت‌نامه نداشت.
‫به‌خاطر همین، دولت اموالش رو فروخت ‫تا بدهی‌هاش رو صاف کنه.
‫برای همین، من و خواهر و برادرهام ‫فقط تونستیم چندتا وسیله‌ی ناچیز نگه داریم.
‫من کفشای نوزادیشو دارم.
‫خدای من!
‫- پوشیده هم شدن. ‫- آره، عاشقشونم.
‫این کفشای کوچولو رو ببین.
‫- خیلی خوشگلن. ‫- ببینین آخه.
‫- فوق‌العاده‌ن. ‫- آره.
‫بخش بزرگی از کاری که می‌کنم، ‫برای به دست آوردن چیزاییه که از دست دادیم.
‫حتی وسایل فیزیکی.
‫واسه همین، بالاخره تصمیم گرفتم ‫انباری خونوادگی رو زیر و رو کنم،
‫چون از سال ۱۹۶۹ تا حالا ‫هیچ‌کس در اون جعبه‌ها رو باز نکرده.
‫کاش خواهر و برادرهام هم اینجا بودن ‫که اینو ببینن.
‫عکس‌ها
‫یا عیسی مسیح!
‫این خودشه با پاول منسفیلد.
‫یکی عکسشو بریده.
‫خیلی از عکسا اینجوری شدن.
‫یادم نمیاد اینو داشته باشم.
‫میکی.
‫الن هارگیتای ‫نامادریم
‫از اون دوران چی یادت میاد؟
‫می‌دونم وقتی با هم آشنا شدیم، ‫هنوز با مرگ اون کنار نیومده بود.
‫چون اون ۲۹ ژوئن ۱۹۶۷ از دنیا رفت...
‫...و من و میکی آوریل ۱۹۶۸ ‫ازدواج کردیم.
‫ما همیشه اینا رو نگه داشتیم.
‫وقتی عاشق کسی باشی، ‫محاله قلبت فراموشش کنه.
‫هر کی می‌خواد باشه، هر کاری کرده باشه، ‫هیچ‌کدومش مهم نیست.
‫اگه واقعاً عاشق کسی باشی، ‫هیچوقت از قلبت بیرون نمی‌ره.
‫یالا، رفیق کوچولو.
‫میکی اهل مجارستان بود.
‫تو ۲۰ سالگی، قهرمان ‫اسکیت سرعت بود.
‫عضو تیم ملی فوتبال بود.
‫و اینا همه قبل از این بود که تمریناتش رو ‫برای بدن‌ساز شدن شروع کنه.
‫اون آقای ایندیاناپلیس، آقای ایندیانا،
‫آقای غرب میانه‌ی آمریکا،
‫و آقای جهان شد.
‫میکی همیشه می‌گفت:
‫«خواستن توانستن است.»
‫ذاتش این‌جوری بود.
‫بعد از اینکه تاج آقای جهان رو، ‫روی سرش گذاشت،
‫تونست روی صحنه کار پیدا کنه...
‫...تو یکی از نمایش‌های «مِی وست» در نیویورک.
‫و یه شب،
‫جین منسفیلد بین تماشاچیا بود.
‫بعد از نمایش، همدیگه رو ملاقات کردن.
‫و اونجا بود که...
‫...دوران خوشی تو زندگیشون شروع شد.
‫آره، خوشحال بودم.
‫اوضاع خیلی سریع ‫تغییر کرده بود.
‫جین منسفیلد و میکی هارگیتای...
‫...همین الان از این هواپیمای ‫امریکن ایرلاینز پیاده شدن.
‫جمعیت زیادی اینجا جمع شده.
‫جین منسفیلد به‌طور کامل ‫از گمنامی خارج شده...
‫و یکی از پر سر و صداترین ستاره‌های ‫امروزه.
‫در حال حاضر، اون زنیه که بیشترین عکس‌ها ‫ازش در دنیای ستاره‌ها گرفته شده.
‫این صعود برق‌آساتون ‫به قله‌ی شهرت رو چطور توضیح می‌دین؟
‫جویس دیویدسون ‫مجری تلویزیون
‫خب، جویس،
‫کاری که من کردم این بود:
‫از تبلیغاتم به عنوان مدل پین‌آپ استفاده کردم ‫تا بتونم پامو تو این حرفه باز کنم،
‫اگه بشه این‌جوری گفت.
‫چون مدل پین‌آپ بودن هدف من نبود.
‫از این کار خوشتون میاد؟
‫وسیله‌ایه برای رسیدن به هدف.
‫نمی‌تونم بگم ازش خوشم میاد،
‫ولی فکر کردم به نفعمه...
‫...که خودم رو تو موقعیتی قرار بدم ‫که بتونم ازش استفاده کنم...
‫...و به چیزی که واقعاً می‌خواستم برسم.
‫گلدن گلوب امشب
‫من در خانه‌ی جین منسفیلد ‫و همسرش میکی هارگیتای هستم.
‫- می‌شه یه گشتی تو خونه بزنیم؟ ‫- حتماً!
‫- از اتاق پذیرایی شروع کنیم؟ ‫- من پذیرایی رو نشونتون می‌دم.
‫اون پلاک اون بالا چیه، جین؟
‫این نشان خانوادگی ماست، ‫«جِی» و «اِم» اول اسم جِین و میکی.
‫گلن هولس کشیدتش، مگه نه؟
‫آره، اون نقاشی روی پیانو رو هم کشیده،
‫اون کوپیدهای (فرشته‌های عشق) اون پشت.
‫- شما سه تا بچه دارین. ‫- بله.
‫- این میکی جونیوره. ‫- سلام، میکی جونیور.
‫- ببخشید ترتیبشون به هم ریخت. ‫- از دیدنتون خوشبختم.
‫جِین ماری، دخترمون.
‫خیلی خوشبختم.
‫و اینم از همه کوچیک‌تره، زولتان آنتونی.
‫از اون روزا چی یادت میاد؟
‫یادمه که باهامون بازی می‌کرد...
‫- و این چیزا براتون عادی بود. ‫- آره.
‫یه عالمه حیوون هم داشتیم.
‫عاشق حیوونا بود.
‫اون اوسلاته یادت میاد؟ ‫یه اوسلات (نوعی گربه‌سان وحشی) داشتیم.
‫- یعنی ما تو بچگی‌مون یه باغ وحش تو خونه داشتیم؟ ‫- آره، داشتیم.
‫میگم «داشتیم»، ولی خودم یادم نمیاد.
‫آره.
‫وای خدای من، این... ‫چه حسی داشتی وقتی اینا رو می‌دیدی...
‫عظمت و بزرگی هم براش کمه.
‫هیچ‌وقت اینا برات جا افتاد؟
‫سخته، چون وقتی بچه‌ایم،
‫هیچی از دنیا نمی‌دونیم، ‫هیچ معیار و استانداردی نداریم.
‫- آره. ‫- ما ...
‫«همینه که هست. ‫زندگی همینه. زندگی من همینه.»
‫اما حس می‌کردم دوستم دارن و هوامو دارن.
‫و این بود که بیشترین تأثیر رو روم گذاشت.
‫یادمه اومد تو اتاقم ‫که بهم شب‌بخیر بگه.
‫و...
‫... حدود ده دقیقه بعد برگشت...
‫و یه... یه بغل فوق‌العاده گرمی ازم کرد.
‫ولی چشمم باز بود، در حدی که...
‫...خودمو به خواب زدم ‫و بلافاصله بعدش خوابم برد.
‫آره.
‫همت، کالیفرنیا
‫ممنونم.
‫هیچ‌کس باور نمی‌کنه من ‫این سن و سال رو داشته باشم.
‫سال دیگه صد ساله می‌شم.
‫راستی صداتون کنم یا رِی؟
‫- راستی. ‫- آها.
‫هر چی دوست دارین، ‫فقط برای شام دیر صدام نکنین.
‫تلفن‌ها رو جواب می‌دادم،
‫قرارها و این‌جور چیزا رو هماهنگ می‌کردم.
‫کارهای تبلیغاتی‌ش رو انجام می‌دادم. ‫می‌دونین، کار و بار تبلیغات.
‫به افتتاح کردن فروشگاه‌ها معروف بود.
‫می‌گفت:
‫«هیچ‌وقت کسی رو که ‫امضای منو می‌خواد رد نکنین،»
‫«چون بدون اونا، من الان اینجا نبودم.»
‫برام سؤاله که آیا این تبلیغات ‫هنر شما رو تحت‌الشعاع قرار نمی‌ده؟
‫دو تا چیز مهم در زندگی ‫یه بازیگر زن وجود داره.
‫مهم‌ترینش اینه که بازیگر خوبی باشه،
‫یه ستاره‌ی درخشان باشه.
‫این فوق‌العاده مهمه.
‫دومیش اینه که شناخته‌شده باشه.
‫پس، کاری که با هم می‌کردین ‫خیلی موفقیت‌آمیز بود.
‫بله، بدون شک.
‫و اینو بهتون بگم، اون تک‌تک مقاله‌ها رو می‌شمرد.
‫خیلی دقیق بود.
‫معلومه.
‫«این یکی چی شد؟ اون یکی چی؟»
‫یعنی آمار همه‌چیز رو داشت؟
‫مو به مو.
‫به گروچو بگو
‫سلام، جِین.
‫من اینو از قبل می‌دونستم، ‫وقتی داشتیم اون فیلم رو بازی می‌کردیم...
‫...«آیا موفقیت راک هانتر را خراب می‌کند؟»
‫آره، فیلم باحالی بود.
‫- تو خوش‌تیپ‌ترین بازیگری بودی که باهاش کار کردم. ‫- و پیرترین‌شون هم بودم.
‫می‌دونی، تو... ‫اینو به خیلی‌ها گفتم.
‫اون بلوند احمقی که تظاهر می‌کنی نیستی.
‫فکر می‌کنم مردم باید بدونن ‫که تو یه آدمِ...
‫...باهوش، احساساتی و دلسوزی هستی.
‫و این ظاهر فقط یه نقابه...
‫...که هیچ ربطی به ‫شخصیت واقعی خودت نداره.
‫شما خیلی لطف دارین. ممنونم.
‫فکر کنم خودت هم اینو می‌دونی.
‫این یه جورایی یه نمایشه، ‫مگه نه؟
‫خب، آره...
‫خیلی‌ها اینو نمی‌دونن.
‫من فکر می‌کنم قضیه اینه:
‫مردم پول خوبی تو گیشه می‌دن ‫تا یه وجه خاصی از من رو ببینن،
‫و...
‫و تو هم پولشون رو حلال می‌کنی.
‫فکر کنم همه‌ش بخشی از نقشیه ‫که به عنوان یه بازیگر بازی می‌کنم.
‫می‌شه بیشتر در مورد نقشی که بازی ‫می‌کرد، اون شخصیت، صحبت کنین؟
‫فکر می‌کنین از کجا اومده بود؟
‫کار استودیوها بود.
‫بهتر از مرلین مونرو
‫اون از مرلین مونرو تقلید می‌کرد.
‫فکر کنم خود جین هم دوستش نداشت،
‫ولی همون بود که این‌قدر موفقش کرد، ‫برای همین قرار نبود...
‫وقتی راه رو باز می‌کنه، چاره‌ای نیست.
‫- دیگه چی تو خونه دارین؟ ‫- یه اُسلات داریم. (گربه‌سان وحشی)
‫و یه مرغ مینا.
‫- اُسلات، مثل بچه ببر؟ ‫- آره.
‫«من یه اُسلات و یه مرغ مینا دارم.»
‫«و یه فیل هم داریم و...»
‫این صداشه.
‫ولی همیشه این‌جوری حرف نمی‌زد.
‫یه جورایی... تقریباً مثل یه شخصیت بود.
‫آره، بود.
‫شخصیتِ جین بود.
‫در مورد کارایی که می‌کرد باهاتون حرف می‌زد؟
نه موهاشو می‌بست، می‌رفت زیر آفتاب،
‫تو خونه نه آرایشی داشت نه از این خبرا بود.
‫اونجا، اون خالصانه و ساده، فقط جین بود.
‫حس شوخ‌طبعی فوق‌العاده‌ای داشت.
‫کل خونه آیفون داخلی داشت
‫و وقتی یکی از دوستاش می‌اومد دیدنش،
‫از تو آیفون داد می‌زد ‫و صداهای عجیب غریب درمی‌آورد.
‫فرانسوی، ایتالیایی، ‫اسپانیایی و مجارستانی حرف می‌زد.
‫و می‌خواست ما با چیزهای بیشتری
‫آشنا بشیم.
‫من رو می‌برد بیمارستان والتر رد ‫(بیمارستان ارتش آمریکا)
‫تا سربازایی که از جنگ برگشته بودن ‫رو ببینم.
‫نسبت به اونا خیلی دلسوزی نشون می‌داد.
‫و می‌خواست روی دیگه‌ی زندگی ‫رو بهم نشون بده.
‫اونجا دراز کشیدن... و تنهان.
‫کسی کنارشون نیست ‫که بهشون بگه «دوستت دارم».
‫یه نفر خاص بود...
‫خیلی روم تأثیر گذاشت چون پاشو از دست داده بود، ‫می‌فهمین؟
‫چیزی که بیشتر از همه ‫تکونم داد این نبود، این بود که اونا...
‫هر‌کدومشون...
‫به کاری که کرده بودن افتخار می‌کردن.
‫هیچ حس تلخی و کینه‌ای نداشتن، می‌فهمین؟
‫اون یه نقاب نبود که ‫تظاهر کنه کسیه که نیست.
‫«خودِ» واقعی و اصیلش بود.
‫و در انظار عمومی چقدر متفاوته.
‫به نظرم طبیعی نبود. به نظرم درست نبود.
‫برای همین فکر کنم سعی می‌کردم نادیده‌ش بگیرم ‫وقتی می‌شنیدم...
‫...صدای عمومی‌ش رو.
‫چون می‌دونستم که خیلی، خیلی باهوشه.
‫شو اِد سالیوان ‫سال 1957
‫این‌که من ویولن می‌زنم، و حالا پیانو،
‫شاید شما رو یاد یه داستان معروف در مورد ‫دکتر ساموئل جانسون بندازه.
‫یه روز یه سگ رو دید که روی دوتا پای عقبش ‫راه می‌رفت و گفت:
‫«تعجب از این نیست که کارش بی‌نقصه، ‫تعجب از اینه که اصلاً می‌تونه انجامش بده.»
‫این فقط نشون می‌ده
‫که من نه تنها بلدم ویولن و پیانو بزنم،
‫بلکه اینم می‌دونم که ‫دکتر ساموئل جانسون کیه.
‫ورا پیرز ‫مادربزرگم («دَن‌ماما»)
‫فکر کنم شما بهش آواز و رقص یاد دادین، ‫خانم پیرز.
‫بله یاد دادم، رالف.
‫و وقتی بزرگ‌تر شد، ‫کلاس پیانو و ویولن رفت.
‫اتفاقاً، فیلیپ ویلیامز از دانشگاه اس‌ام‌یو ‫(دانشگاه متودیست جنوبی) به جینی درس می‌داد.
‫و امیدوار بود که اون رو تو کارنگی هال ‫(سالن کنسرت معروف در نیویورک) ببینه.
‫این‌قدر بااستعداد بود.
‫می‌دونی چرا پیانو و ویولن
‫در نهایت اون‌قدر تو مسیری که برای ‫حرفه‌ش انتخاب کرد، برجسته نشدن؟
‫نمی‌دونم، نمی‌تونم از طرف اون حرف بزنم.
‫ولی می‌دونم که هدفش
‫این بود که یه بازیگر جدی بشه.
‫از همون اول این رو بهم گفته بود.
‫و براش سخت تلاش کرد.
‫به من ربطی نداره،
‫ولی می‌تونم بهت بگم با یه مردی ‫که عاشقش بودم چی کار کردم؟
‫اتوبوس سرگردان ‫۱۹۵۷
‫وقتی دیدم داره یه نفر رو نگاه میکنه ‫یه صندلی رو تو سرش شکوندم.
‫شرط می‌بندم دیگه از این غلطا نکرد.
‫نمی‌دونم، بعد از اون دیگه هیچ‌وقت ندیدمش.
‫ولی الان ازدواج کرده. ازدواج کرده و خوشه.
‫منم که دارم پولمو درمی‌آرم.
‫باور کن، شکوندن یه صندلی ‫تو سر یه مرد معجزه می‌کنه.
‫از اون معجزه‌هایی که ‫زندگی آدم رو زیر و رو می‌کنه.
‫چرا نقش‌های بیشتری مثل این بازی نکرد؟
‫چون پیشنهادایی که بهش می‌شد این‌جوری نبود.
‫اون کاری رو می‌کرد که لازم بود.
‫در ۳۶ سالگی به شکلی دراماتیک درگذشت.
‫پیکر او از خانه‌اش در هالیوود ‫بیرون برده می‌شود،
‫که کنار یک شیشه قرص خواب پیدا شد.
‫و حدوداً همون موقع‌ها بود
‫که بهم گفت
‫که می‌خواد اون تصویر رو تغییر بده.
‫خانم منسفیلد،
‫سؤالی هست ‫که دوست نداشته باشید ازتون بپرسن؟
‫بله، وقتی سایز لباس رو می‌پرسن ‫خیلی خوشم نمیاد،
‫چون این سؤالیه که قبلاً ازم پرسیدن
‫و دوست ندارم ازم پرسیده بشه.
‫فکر می‌کنم به اندام من
‫خیلی بیشتر از عقلم پرداخته شده.
‫و دوست دارم این رو تغییر بدم.
‫«منسفیلد» جدید به روی صحنه می‌رود
‫جین، تو یه بلوند خوشگل احمق دیگه‌ای.
‫تو دنبال جلب توجه رسانه‌ها هستی.
‫نظرت راجع به این تصویری که ازت ساخته شده چیه؟
‫خب، این با واقعیت جور درنمیاد.
‫اوایل، من با واحدهای تبلیغاتی خیلی همکاری می‌کردم.
‫ولی اخیراً این کار رو نکردم،
‫به خاطر این روند جدیدی
‫و مسیری که کارم در پیش گرفته.
‫جین منسفیلد «جدید» می‌خواهد ارزشش را ثابت کند
‫جین، ما همین الان یه گفتگوی ‫خودمونی و تمرین‌نشده داشتیم.
‫ولی من نگرانم... البته نه خیلی جدی.
‫ولی این قضیه‌ی جین منسفیلد «جدید» چیه؟
‫- این یه چیز جدیه؟ ‫- بله، خیلی جدیه.
‫من این شانس رو داشتم که سال‌ها به عنوان ‫یک مدل فیزیکی معرفی بشم.
‫بله، باید باهات موافق باشم.
‫ببخشید. اینم از تصویر جدید من که به باد رفت.
‫ولی چطور می‌خوای تغییرش بدی؟
‫مثل قایم کردن یه فیله. می‌فهمی؟
‫بد پیش نرفت.
‫همیشه یه خط قرمزی هست که...
‫ببین، مشکل همینه.
‫فکر می‌کنم این کاریه که قبلاً انجام شده ‫و من می‌خوام خودم باشم.
‫سال‌ها یه آدم دیگه بودم ‫و حالا می‌خوام خودم باشم.
‫این قضیه‌ی ویولن جدیه؟
‫فقط می‌خوام چند تا نُت بزنم، اشکالی نداره؟
‫- ویولن‌زن خوبی هستی؟ ‫- بلدم بزنم.
‫باید شلش کنم. ‫آرشه خیلی سفته.
‫- من که میگم... ‫- چیش خنده‌داره؟
‫خب، زیاد به خودت فشار نیار.
‫بیخیالش بابا... بیا منو ببین
‫زود برمی‌گردیم،
‫ولی شما رو با پیامی از طرف ‫«دیوید وایز مووینگ» تنها می‌ذاریم.
‫شاید حتی بیشتر از بازیگریش،
‫موسیقی اون برای من یه نماده.
‫نمادی از اون «جین»ی که ‫خیلی وقته دلم می‌خواد بشناسمش.
‫به خاطر همین، چند سال پیش ‫دنبال یه ویولن گشتم
‫که فکر می‌کردم مال اون بوده.
‫و شک دارم ‫که احتمالاً مال اون نبوده.
‫من همچنین با کسی که خونه‌ی مادرم رو خریده بود ‫تماس گرفتم،
‫ده سال بعد از مرگش.
‫خواننده و ترانه‌سرا، ‫انگلبرت هامپردینک.
‫اون خونه رو سال ۲۰۰۲ فروخت ‫و بعد از اون، خونه رو خراب کردن.
‫اما اون بعضی از وسیله‌ها رو نگه داشته بود، ‫از جمله پیانوی مادرم.
‫سلام، جان. مارشکا هستم.
‫مارشکا، خدای من!
‫هنوز با لوئیز در ارتباطی؟
‫آره.
‫اون بهم گفت
‫که انگلبرت می‌خواد پیانو رو بفروشه،
‫ولی الان یه ماهه که ازش خبری ندارم.
‫بذار ببینم می‌تونم پیداش کنم.
‫جان، این عالی میشه.
‫خیلی ممنونم.
‫سؤالی که مدام ‫توی ذهنم تکرار میشه اینه:
‫«فکر می‌کنی ممکن بود مسیر دیگه‌ای رو بره؟»
‫اون یه دختر ۲۱ ساله بود ‫که وارد این کار شد.
‫و توسط همه‌ی آدمای دور و برش ‫شکل گرفت.
‫اما متأسفانه، ‫آدمای بدی دور و برش بودن،
‫به جز میکی.
‫یه سؤال دارم.
‫اینو پیدا کردم.
‫همه‌ی این عکس‌ها رو پیدا کردم.
‫این میکیه.
‫یادمه می‌رفتم پیشش ‫و می‌دیدم که داره عکس‌ها رو قیچی می‌کنه.
‫یادم نمیاد. ‫وقتی حالش خوب نبود، کاری به کارش نداشتم.
‫خیلی دلم می‌خواد بدونم چی شده.
‫برام سؤاله که از کی ‫اوضاع بین‌شون خراب شد.
‫می‌دونی چی شد؟
‫می‌دونم که اختلاف‌نظرهایی داشتن
‫سر تربیت بچه‌ها.
‫عاشقتم جین
‫اما گذشته از اون، ‫زندگی حرفه‌ایش هم خوب پیش نمی‌رفت.
‫فاکس منسفیلد را رد کرد
‫... نگران آینده‌ی حرفه‌ای خود.
‫برای همین دوباره برگشت ‫سراغ نقش‌های بلوند احمق.
‫ولی فکر می‌کنم برای میکی هم ‫راحت نبود.
‫کاملاً غرق در منفی‌بافی شده بود.
‫چون اون کاری که آرزوش رو داشت، انجام نمی‌داد.
‫و گمونم که گذاشت...
‫...افسردگی از پا درش بیاره.
‫وقتی افسرده میشیم، دیگه خودمون نیستیم.
‫ولی میکی می‌گفت که اوضاع داشت کم‌کم
‫خیلی خیلی سخت می‌شد،
‫چون جِین...
‫جِین واقعاً عاشق بازیگری بود.
‫عاشق اجرا کردن بود.
‫و با آدمای بیشتری آشنا شد.
‫با مردهای دیگه‌ای آشنا شد، می‌فهمی؟
‫و ازدواج‌شون از هم پاشید.
‫فکر کنم میکی بدجوری از دست جِین دلش شکست.
‫فکر کنم اون...
‫با طلاق گرفتن از اون، به خودش ضربه زد.
‫طلاق جِین مَنسفیلد
‫میکی مثبت‌ترین تأثیر رو تو زندگی اون داشت.
‫و با اینکه خیلی دل‌شکسته بود،
‫عاشقش بود.
‫همیشه عاشقش بود،
‫حتی بعد از طلاق.
‫بعد از طلاق چی شد؟
‫اکتبر ۱۹۶۳
‫جِین و میکی، به کالیفرنیا خوش ‫اومدید. برگشتن به خونه چه حسی داره؟
‫خب، عالیه.
‫فوق‌العاده‌ست. واقعاً.
‫من بچه‌ی شماره چهارم.
‫چیزی که من از نگاه کردن ‫به عکس‌ها برداشت می‌کنم،
‫واقعاً نمی‌دونم.
‫اینا بچه‌هام هستن.
‫دوست دارید راجع بهشون حرف بزنید؟
‫این میکلوسه.
‫زولتان.
‫ماریا ماگدانِلا.
‫می‌تونم یه سؤال راجع به اسمم بپرسم؟
‫- آره. ‫- تو شناسنامه‌م نوشته ماریشکا ماگدولنا.
‫- آره. ‫- درسته؟
‫ولی شما منو ماریا صدا می‌کردین.
‫دقیقاً.
‫اسمت اوایل ماریا بود.
‫- همیشه ماریا بود؟ ‫- آره. اوایل.
‫تو «برنامه مِرو گریفین» منو ماریا صدا می‌کنه.
‫اسمت چیه عزیزم؟
‫اسم من ماریاست.
‫مورین؟
‫اون روی اسم تو خیلی حساس بود.
‫«حال ماریشکای کوچولو چطوره؟»
‫جِین جواب داد: ‫«اسمش ماریاست. می‌خوای برات هجی کنم؟
‫«م-ا-ر-ی-ا. ماریا.»
‫شاید برگشته. می‌تونیم صداش کنیم؟
‫مَت!
‫بهتره همه رو بیاریم اینجا. مت سیمبر!
‫سلام مت!
‫مت سیمبر ‫شوهر سوم مادرم
‫یادمه که اون وارد زندگی ما شد
‫و من بیشتر احساس ویرانی می‌کردم، ‫انگار که می‌گفتم: «پدرم کجاست؟»
‫یهو، انگار ایتالیایی شده بودیم، مثلاً...
‫«تو منو مامان صدا می‌کنی ‫و اونو بابا.»
‫و من می‌گفتم: «این چه کوفتیه؟»
‫- می‌فهمی چی میگم؟ خیلی عجیب بود. ‫- جدی؟
‫و بعدش، زندگی خانوادگی‌مون ‫شروع کرد به بهم ریختن.
‫یادمه ازش پرسیدم.
‫«ما اختلاف نظرهایی داریم، ‫ولی حالمون خوبه.»
‫ولی خب، می‌دونی، ‫با چشم و چال کبود پیداش می‌شد.
‫چرا باهاش ازدواج کرد؟
‫چون اون یه کارگردان بود.
‫ولی این هیچ کمکی ‫به مسیر شغلی‌ش نکرد.
‫این شد که رو آورد به کلاب‌های شبانه.
‫آواز می‌خونم، یه کم می‌رقصم،
‫جوک تعریف می‌کنم، اصولاً خوش می‌گذرونم.
‫قرص هم همین‌طور.
‫واسه همین، من پیش‌قدم شدم که نوشیدنی رو تو خونه قایم کنم و...
‫...از شر قرصا و این‌جور چیزا خلاص شم.
‫من مراقبش بودم.
‫به نظر من، مَت بدترین اتفاقی بود که براش افتاد.
‫تنها چیز خوب بین‌شون تونی بود.
‫حالا نوزاد جدیدی رو معرفی می‌کنیم،
‫که مادرش ستاره‌ی سینما، جین منسفیلده.
‫چقدر خاص.
‫خب، پس بریم پشت صحنه تا با این کوچولوی جدید آشنا بشیم.
‫پدرم، مَت، هیچ‌وقت در موردش حرف نزد.
‫فکر می‌کنم یه جورایی مایهٔ تأسفه،
‫چون من هیچ‌وقت نپرسیدم و نمی‌دونم چرا.
‫ولی پدر تو و مادر ما...
‫یه چیزایی شنیدم که خیلی...
‫- می‌ترسم باهات در موردش حرف بزنم. ‫- خب...
‫- چیزای خیلی زشت. ‫- آره.
‫- در مورد رابطه‌شون. ‫- حتماً. البته.
‫ولی...
‫من نمی‌دونم چه اتفاقای زشتی افتاده.
‫نمی‌دونم اصلاً می‌خوام بدونم یا نه.
‫چون نمی‌خوام این بار رو با خودم حمل کنم.
‫نمی‌دونم این کار چه فایده‌ای داره.
‫پن آرگیل، پنسیلوانیا
‫۱۱ آوریل ۱۹۳۶.
‫هربرت دبلیو. پالمر، ۳۲ ساله،
‫وکیل اهل فیلیپسبورگ و ‫متولد پن آرگیل، پنسیلوانیا،
‫ناگهان در اتومبیل خود درگذشت،
‫در حالی که شنبه شب در ‫خیابان موریس هیل در فیلیپسبورگ
‫در حال رانندگی بود.
‫هنگام بالا رفتن از تپه، به یک سمت افتاد.
‫همسرش بلافاصله خودرو را متوقف کرد.
‫پزشک، آقای پالمر را به دلیل ‫سکته قلبی، فوت شده اعلام کرد.
‫از او یک همسر به نام خانم ورا پالمر،
‫و یک دختر به نام ورا جین به جا مانده است.
‫مادرم در ۳ سالگی
‫فکر کنم برای پیدا کردن مادر واقعیمون
‫باید از همین‌جا شروع کنم.
‫این دختر کوچولویی که پدرش رو از دست داد
‫وقتی فقط سه سالش بود،
‫اونم در حالی که با پدرش تو ماشین بوده.
‫می‌خوام جستجو برای پیدا کردن ‫«جین» رو از اونجا شروع کنم.
‫با اون درد و رنج بزرگ شروع می‌کنیم.
‫قدم اول رو برمی‌دارم: «من این عکس رو می‌شناسم.»
‫بگو ببینم، اون هیچ‌وقت از بچگیش حرف می‌زد؟
‫نه، هیچ‌وقت از بچگیش حرف نمی‌زد.
‫ولی می‌دونم که پدرش رو از دست داده بود.
‫این چیزی بود که تمام زندگیش باهاش کنار اومد.
‫چندین بار دیدم که با نگاه ‫کردن به عکساش گریه می‌کرد.
‫شماها کل داستان رو نمی‌دونید.
‫فقط همون چیزی رو می‌دونید که می‌بینید.
‫اون همیشه تو انتخاب مردا درست عمل نمی‌کرد.
‫اما یه چیزی رو می‌دونی؟
‫من معتقدم که تمام رنج‌هاش از مرگ پدرش شروع شد.
‫اون بقیهٔ عمرش رو دنبال یه پدر گشت.
‫یه دختربچه بود که دنبال باباش می‌گشت.
‫ژوئیه ۱۹۶۶
‫خلاصه، سال ۱۹۶۶،
‫جین بالاخره تصمیم گرفت از مَت سیمبر طلاق بگیره.
‫جین منسفیلد خواهان طلاق جدید
‫همین موقع‌ها بود
‫که با وکیل طلاقش وارد رابطه شد،
‫مردی به اسم سَم برودی.
‫سَم برودی، وکیل طلاق مادرم
‫اصلاً ازش خوشم نمی‌اومد. ‫خیلی خشونت تو کارش بود.
‫یه روز صبح، رفتم تو اتاق مامانم
‫و یادمه که عینک آفتابی زده بود.
‫و من یه کم، می‌دونی...
‫از این موضوع تعجب کردم.
‫بچه بودم. آخه چرا مامانم باید عینک آفتابی بزنه؟
‫ولی بالاخره یه جایی عینکش ‫رو برداشت و دیدم چشماش کبوده.
‫یادمه که چقدر روم تأثیر گذاشت.
‫می‌دونستم آدم بدیه. همون لحظه فهمیدم.
‫قضیه این بود... اون فکر می‌کرد چیز زیادی نداره.
‫ولی...
‫پدرم، مصاحبه سال ۱۹۸۹
‫چشمش رو روی یه چیز بسته ‫بود اونم اینکه خودش رو داشت.
‫و وقتی یه نفر خودش رو گم می‌کنه، خب...
‫...همه چیزش رو از دست می‌ده.
‫من سعی کردم بهش بگم که خودش رو داره.
‫که این مهم‌ترین چیزه.
‫اون من رو داشت و اینو می‌دونست.
‫ولی بعضی وقتا، این کافی نبود.
‫جین با سَم برودی تو نیویورک بود
‫و به میکی زنگ زد که بره اونجا.
‫اون موقع، من و میکی با هم تو رابطه بودیم.
‫واسه همین با هم رفتیم.
‫و حال و روز خوبی نداشت، اصلاً تو حال خودش نبود.
‫و قرار بود نصفه‌شب یه پرواز ‫به مقصد نیواورلئان داشته باشه.
‫تو، میکی و زولی همراه جین توی ماشین بودین،
‫می‌خوام یه چیزی بگم، ‫ولی نمی‌خوام در موردش حرف بزنم،
‫چون اونا آخرین لحظه‌های زندگیش بودن.
‫خیلی دردناکه.
‫مامانم...
‫آره...
‫خلاصه...
‫مامان داشت با اونی که صندلی جلو نشسته بود ‫جروبحث می‌کرد.
‫سم بود.
‫می‌خواست از سم فاصله بگیره.
‫و یادمه که اومد نشست صندلی عقب.
‫و رفت به یه پمپ بنزین.
‫فکر کنم به باباش زنگ زد، چون اون گفت...
‫...که مامان بهش زنگ زده بوده.
‫من یه ساعت قبلش باهاش حرف زدم.
‫پشت تلفن بهم گفت:
‫«یه ساعت دیگه تو راهیم.
‫«شایدم یک ساعت و نیم.
‫«دیروقت شده.
‫«بچه‌ها رو می‌خوابونم صندلی عقب
‫«و میذارم بخوابن.»
‫بعدش خودش رفت نشست صندلی جلوی ماشین.
‫خیلی وقتا از خودم پرسیدم که چرا اون
‫همون صندلی عقب پیش ما نموند.
‫ولی یادمه که داشت بهم دلداری می‌داد.
‫می‌گفت که حالم خوب می‌شه.
‫۲۰ دقیقه، نیم ساعت، هرچقدر که گذشت،
‫صداشو شنیدم که خیلی بلند جیغ کشید.
‫و تموم شد. سکوت همه‌جا رو گرفت.
‫یه لایه‌ی خشک روی دست‌ها و بازوهام بسته بود.
‫انگار پوستم تکون نمی‌خورد
‫چون خون روشون خشک شده بود.
‫و بالا رو نگاه کردم و...
‫به نظرم اومد که مامانم رو صندلی جلوئه.
‫یه خانم مو بلوند بود.
‫سرشو برگردوند و ما رو نگاه کرد،
‫ولی مامانم نبود.
‫کسی بود که ما رو کنار جاده پیدا کرده بود.
‫یادت میاد بعد از اینکه بردنت چی شد؟
‫خوابم برد.
‫داشتیم می‌رفتیم بیمارستان.
‫ولی یه جایی بیدار شدم.
‫دور و برم رو نگاه کردم و نتونستم پیدات کنم.
‫و پرسیدم: «ماریا؟»
‫و اونا گفتن: «ماریا کیه؟»
‫واسه همین، برگشتیم.
‫زیر صندلی شاگرد گیر کرده بودی.
‫و به‌شدت آسیب دیده بودی.
‫و...
‫خدا رو شکر.
‫خدا رو شکر که زولی بیدار شد.
‫جین منسفیلد در یک تصادف درگذشت
‫مرگ بازیگر، وکیل و راننده
‫فرزندان در صندلی عقب زنده ماندند
‫زنده‌ایم تا هر روز بیشتر دوستت بداریم
‫دختر مجروح منسفیلد
‫...میکی زنگ زد.
‫و گفت که برم بیمارستان.
‫میکی جونیور ‫۸ ساله
‫زولی ‫۶ ساله
‫من ‫۳ ساله
‫وقتی خدا جین رو از ما گرفت،
‫خوابش رو دیدم.
‫توی یه... توی یه زمین فوتبال بودیم.
‫و یه استیج هم اونجا بود.
‫و یه لیموزین اومد توی زمین.
‫«خیالم خیلی راحته که داری ‫از بچه‌هام مراقبت می‌کنی.
‫«کارت حرف نداره.»
‫فقط یه خواب بود،
‫ولی خیلی معنی داشت.
‫خیلی برام ارزش داشت. خیلی اتفاق عجیبی بود.
‫ولی معتقدم که من و میکی ‫یه خونه‌ی پر از عشق بهشون دادیم.
‫خانواده‌مون سعی کرد یه زندگی جدید بسازه.
‫جین ماری رفت با عموش زندگی کنه،
‫تونی رفت پیش باباش زندگی کنه
‫و ما هم به یه خونه‌ی دیگه اسباب‌کشی کردیم.
‫یادمه که دور میز آشپزخونه غذا می‌خوردیم.
‫سر میز یه بازی می‌کردم.
‫اگه نمی‌خواستم چیزی رو بخورم، ‫بابام یواشکی اونو می‌خورد.
‫از ته دل می‌خندیدیم. ‫بهترین دوران بود.
‫ولی وقتی تابستون می‌شد،
‫خانواده‌م می‌رفتن اروپا.
‫و بعضی وقتا منو تنها ‫می‌فرستادن خونه‌ی مادربزرگم.
‫چون باعث می‌شد حس کنم ‫از بقیه‌ی خانواده‌م جدا افتادم.
‫یه بار که ۱۲ سالم بود،
‫پیش اون بودم.
‫داشتم با همون احترام و ستایش همیشگی ‫در مورد پدرم حرف می‌زدم.
‫و اون با یه حالت عجیبی بهم نگاه کرد
‫و گفت: «تو فقط منو داری.»
‫می‌دونستم این حرفا یه چیزی پشتشونه،
‫ولی نمی‌دونستم چی.
‫خلاصه، وقتی ۲۱ سالم بود،
‫یه آقایی به اسم سبین گری،
خیلی اصرار داشت:
‫«اگه بیای، واقعاً برامون باعث افتخاره.»
‫آخرش دیگه قبول کردم: «باشه.»
‫و ماکت‌های مقوایی در اندازه واقعی،
‫و کلی چیزای دیگه ‫که جمع کرده بود.
‫یه جورایی برام عجیب غریب بود.
‫اما چند سال بعد،
‫وقتی ۲۵ سالم شده بود،
‫دوباره به خونه‌ی سبین دعوت شدم.
‫و این بار دوتایی تنها بودیم.
‫همون موقع بود که برگشت بهم گفت:
‫«می‌خوای یه عکس از نلسون ببینی؟»
‫منم پرسیدم: «نلسون کیه؟»
‫همین که اینو گفتم...
‫فکر کنم رنگش مثل گچ سفید شد
‫و مثل روح، رنگ‌پریده شد.
‫با یه نگاه وحشت‌زده بهم گفت:
‫«خب، حتماً حقیقت نداره. احتمالاً.»
‫گفتم: «چی حقیقت نداره؟»
‫رفتیم تو یه اتاق کوچیک و اون یه کتاب برداشت.
‫کتاب رو باز کرد و یه صفحه رو نشونم داد.
‫و من... ‫اصلاً نمی‌تونستم چیزی که می‌بینم رو باور کنم.
‫چون انگار خودم بودم، ولی در قالب یه مرد.
‫انگار زمین زیر پام خالی شد.
‫انگار...
‫...دنیام از هم پاشید.
‫انگار آسمون رو سرم خراب شد.
‫انگار زندگیم برای همیشه زیر و رو شد.
‫بعد از اون، راه افتادم رفتم ‫که پدرم رو ببینم.
‫وارد خونه‌ش شدم.
‫کاملاً خرد شده بودم و داشتم ‫زار می‌زدم، و...
‫بهش گفتم:
‫«چرا بهم نگفتی ‫که تو پدرم نیستی؟
‫تو بهم دروغ گفتی.»
‫و اون...
‫...در جواب گفت: ‫«داری چی میگی؟
‫من عاشقتم. تو دختر منی.
‫این حرفا رو از کجا شنیدی؟ همش دروغه.»
‫و اون از منم عصبانی‌تر شد،
‫از منم متقاعدکننده‌تر حرف می‌زد.
‫من داشتم درد وحشتناکی می‌کشیدم،
‫ولی فهمیدم که دردی که اون می‌کشید، ‫تقریباً از درد منم بدتر بود.
‫به خاطر همین، تصمیم گرفتم دیگه هیچ‌وقت ‫در این مورد حرفی نزنم.
‫و دیگه هیچ‌وقت این موضوع رو باهاش مطرح نکنم.
‫و همین کار رو هم کردم.
‫اما واقعیت اینه که...
‫...بعد از اون ماجرا، چند سال خیلی بد رو گذروندم.
‫به هیچ‌کس چیزی نگفتم.
‫هر شب با گریه می‌خوابیدم، ‫چون احساس می‌کردم...
‫...گم شدم.
‫دچار یه بحران هویت شده بودم.
‫من ماریشکا بودم یا ماریا؟
‫مجارستانی بودم یا ایتالیایی؟
‫من دختر کی بودم؟ ‫به کدوم خانواده تعلق داشتم؟
‫و از همه بدتر اینکه،
‫من حاصل یه رابطه‌ی که به طلاق کشیده بودم،
‫که منو وسط این همه آشفتگی ول کرده بود.
‫و به خاطر اینکه باعث شده بود ‫اینقدر احساس تنهایی و بی‌کسی کنم.
‫برای همین، برای اینکه بتونم دووم بیارم،
‫من اون بخشی از وجودم رو...
‫...که دخترِ مادرم بود، ‫از خودم جدا کردم و انکارش کردم.
‫اما بعدش فهمیدم که یه آدم دیگه‌ای هم وجود داره.
‫اون یه شومن بود.
‫برای همین، پنج سال بعد، ‫وقتی ۳۰ سالم شده بود،
‫من و یکی از دوستام رفتیم آتلانتیک سیتی
‫و رفتیم نمایشش رو دیدیم.
‫و بعد از نمایش،
‫رفتم پیشش و بهش گفتم:
‫«سلام نلسون. من ماریشکا هارگیتِی هستم.
‫فکر می‌کنم شما مادرم رو می‌شناختید.»
‫اونم بهم نگاه کرد
‫و یهو زد زیر گریه.
‫گوشم رو گرفت.
‫و با هیجان گفت: ‫«۳۰ سال منتظر این لحظه بودم.»
‫و فکر کنم تا پنج صبح بیدار موندیم
‫و فقط حرف زدیم.
‫بهم توضیح داد که من دو تا خواهر دارم.
‫و کل داستان رو برام تعریف کرد.
‫این ماجرا مال ۳۰ سال پیشه.
‫لاس‌وگاس، نوادا
‫نلسون ساردلی
‫تا صبح بیدار موندم...
‫...دیشب، کل شب رو،
‫داشتم به این فکر می‌کردم که من و ‫تو چطور با این راز زندگی کردیم.
‫- از ۲۵ سالگیم. ‫- آره.
‫خیلی وقت بود منتظر این لحظه بودم.
‫از صبرت ممنونم.
‫شوخی می‌کنی؟
‫وقتی سال ۱۹۶۵ اومدم وگاس، ‫یه ستون‌نویس ازم پرسید:
‫«شما همون نلسون ساردلی هستی
‫که با جین منسفیلد رابطه داشته؟»
‫منم جواب دادم: «باید یه لطفی در حقم بکنی.»
‫پرسید: «چه لطفی؟»
‫«بیا نمایش من رو ببین.
‫اگه افتضاح بود، منو به صلیب بکش.
‫کارم رو تموم کن.
‫ولی به رابطه‌ی ما اشاره‌ای نکن.»
‫نلسون ساردلی. یه تشویق جانانه.
‫آتلانتا، جورجیا
‫مارس ۱۹۶۳
‫اوایل کارم بود
‫و یه نمایش توی آتلانتا اجرا کرده بودم.
‫اون شب خاص، تصمیم گرفتم برم یه قدمی بزنم.
‫یهو دیدم جلوی کلاب یه شلوغ پلوغی شده.
‫منم رفتم تو.
‫خدمتکار دوید سمتم.
‫گفت: «جین منسفیلد اینجاست!»
‫جین هم من رو نگاه کرد ‫و ایتالیایی حرف زد.
‫بهم گفت: «Buona sera.»
‫برگشت گفت: «با ماشین تو بریم.»
‫منم گفتم: «ایول!»
‫یه سری اختلافات خانوادگی بین‌شون بود.
‫دیگه با هم حرف نمی‌زدن.
‫یعنی جدا شده بودن؟ ‫چه اتفاقی برای بابام...
‫آره، مشکلاتی داشتن.
‫ولی توی جمع با هم دیده می‌شدن...
‫خیلی زیاد.
‫و برای طلاقش باهاش رفتم خوارز (Juarez).
‫اونجا کنارش بودم.
‫طلاق ثبت شد
‫جین منسفیلد به ال پاسو رسید
‫«امیدوار است به‌زودی ازدواج کند.»
‫بعد از اون، رفتیم یه فیلم بسازیم
‫این عکس‌ها رو کجا گرفتین؟
‫این یکی توی کوه‌های آلپه.
‫این یکی کجاست؟
‫اینم ورودی ایتالیاست.
‫کی فهمیدی حامله‌ست؟
‫توی آلمان.
‫این رو نمی‌دونستم. این...
‫- عجب. ‫- آره، آره.
‫«روز پدر، ۱۹۶۳.
‫برای نلسون.
‫این روز خاص حالا برای هردوی ما خاص‌تر شده.
‫بذر عشق ابدی ما جوونه زده
‫و به شکل جوانه‌ای در اومده که یه ‫روزی تبدیل به یه بلوط قوی می‌شه.
‫دوستت دارم، فراتر از هرچیز (al di la)، جین.»
‫«Al di la» یعنی...
‫...«فراتر از هرچیز»، می‌فهمی؟
‫«مامان عزیز،
‫دارم شاید سخت‌ترین امتحان ‫زندگی‌ام رو پشت سر می‌ذارم.
‫گیر افتادم بین میکی و نلسون.
‫عشق دو تا مرد رو دارم.
‫عشقی عمیق از طرف هردوشون.
‫امیدوارم خدا زودتر جواب رو بهم نشون بده،
‫چون خیلی افسرده شدم.»
‫ژوئن ۱۹۶۳
‫سه ماه بعد از شروع رابطه‌ی جدید
‫خلاصه، آخر سفرمون،
‫رفتیم کلیسای سن پیتر.
‫رم، ایتالیا
‫بهم گفت: «بیا با هم عهد ببندیم.»
‫خیلی قشنگ بود.
‫بعدش، من رو نگاه کرد و گفت:
‫«نلسون،
‫اگه ما با هم ازدواج کرده بودیم
‫و من از یه مرد دیگه دوست می‌شدم،
‫بازم من رو قبول می‌کردی؟»
‫باورم نمی‌شد.
‫«چطور جرئت می‌کنی همچین سؤالی از من بپرسی؟»
‫می‌فهمی؟
‫فقط...
‫همه‌چی خراب شد.
‫و دیگه نتونستم تحمل کنم.
‫برام سنگین بود.
‫بهش گفتم: «جین، تو فردا ‫برگرد آمریکا. من اینجا می‌مونم.
‫بعد از اون هم، من و تو دیگه همدیگه رو نمی‌بینیم.»
‫می‌دونستی دخترت رو باردار بود؟
‫می‌دونستم.
‫ماریشکا، انکارش نمی‌کنم.
‫الان می‌فهمم که بزرگ‌ترین شرمندگی زندگی‌ام بود.
‫اشتباه کردم.
‫دوباره با هم حرف زدین؟
‫خیلی احساس گناه می‌کنم
‫به خاطر تصمیمی که گرفتم ‫و دیگه هرگز باهاش حرف نزدم،
‫چون خیلی‌ها تاوان سنگینی دادن
‫برای رابطه‌ی عاشقانه‌ای که ما داشتیم.
‫جین و میکی، خوش برگشتین. ‫برگشتن به خونه چه حسی داره؟
‫فوق‌العاده‌ست. واقعاً.
‫از مارس گذشته به خونه برنگشته بودم.
‫و به خاطر میکی برگشتیم،
‫تا بتونه به کارش ‫برای تلویزیون ادامه بده
‫و بچه‌دار بشیم.
‫آره دیگه.
‫نمی‌تونم تصور کنم ‫پدرت چه حسی داشته.
‫ولی خیلی ازش ممنونم.
‫چرا وقتی به دنیا اومدم ‫هیچ‌وقت با ما تماس نگرفتی؟
‫وقتی مادرت فوت کرد،
‫مادربزرگت ورا می‌خواست ‫که من سروصدا راه بندازم
‫و بیام تو رو به عنوان بچه‌ام ‫معرفی کنم یا یه همچین چیزی.
‫و برادرهات
‫تنها برادرهایی بودن که داشتی.
‫من با این کار به چی می‌رسیدم ‫که به نفع تو باشه؟
‫و چند سال بعد،
‫فرصتی پیش اومد ‫که با میکی هارگیتِی صحبت کنم.
‫و اون بهم گفت:
‫«نلسون،
‫«هیچ‌کس لازم نیست به من بگه ‫پدر دخترم کیه.»
‫که منم جواب دادم:
‫«من به هیچ وجه ‫شرمنده‌ات نمی‌کنم.
‫«هرگز.»
‫جین منسفیلد سه فرزند داشت
‫از میکی هارگیتِی.
‫میکلوش، امیدوارم درست تلفظ کرده باشم،
‫زولتان و ماریشکا هارگیتِی
‫همگی بعد از مرگ مادرشون
‫توسط پدرشون بزرگ شدن.
‫- خیلی خوشوقتم. ‫- منم همینطور.
‫- میکی، از دیدنت خوشحالم. ‫- روز بخیر.
‫ممنون.
‫ماریشکا، ‫پدرت در مورد مادرت چی بهت گفته؟
‫چه چیزهایی بهت گفته؟
‫راستش، هر چیزی که موقع صحبت کردن ‫پیش بیاد.
‫ما در مورد همه چیز حرف می‌زنیم.
‫حداقل من اینطور فکر می‌کنم. ‫وقتی که لازم باشه.
‫قبل از اینکه من بفهمم،
‫تو و پدر در مورد نلسون حرف زده بودین؟
‫حتماً در موردش بحث کردین.
‫اگه حرفش پیش می‌اومد، ‫جواب می‌داد:
‫«من پدرشم.
‫«من پدرشم.» تمام.
‫و هرچقدر هم که ‫در مورد این موضوع سؤال داشتم،
‫می‌خواستم به میکی این احترام رو بذارم
‫که خودش باشه که در مورد ‫چیزی که واقعاً می‌دونست حرف بزنه.
‫وقتی ماریشکا به دنیا اومد،
‫من و مادرش به مجارستان رفتیم
‫و این خبر رو به پدر و مادرم دادیم.
‫مادرم خیلی دوست داشت ‫اسمش رو ماریشکا بذاره.
‫ولی فکر می‌کنم میکی ‫کاملاً این توانایی رو داشت
‫که دردش رو توی خودش بریزه.
‫کاری که حدس می‌زنم ‫در مورد جین هم خیلی انجام می‌داد.
‫«بهم یه اشاره کرد. ‫'اون ایتالیاییه رو صدا کن.'
‫«با صاحب اونجا حرف زدم
‫«و طولی نکشید که اروین ‫به میز نزدیک شد،
‫«و اون ایتالیایی خوش‌تیپ هم پشت سرش بود.
‫«اون، مرد ایتالیایی رو به عنوان ‫نلسون ساردلی معرفی کرد،
‫«هنرمندی که توی یه کلاب ‫اون سر خیابون اجرا می‌کرد.
‫«هرچند زیاد با هم حرف نزدن،
‫«ولی برای جین یه دیدار اول ‫خیلی به‌یادموندنی بود.
‫«وقتی از کلاب بیرون می‌رفتیم، ‫اعلام کرد: 'اون'
‫«'قراره پدر بامبینوی (بچه) من بشه،
‫«'همون بچه ایتالیایی بی‌نقصی ‫که همیشه دلم می‌خواست داشته باشم.'»
‫فکر می‌کنی اون راجع به کتابت چی می‌گفت؟
‫حتماً کلی ایراد می‌گرفت.
‫«چرا اینو گفتی؟ ‫باید اونو حذف می‌کردی.»
‫فکر می‌کنی داستان پدر بیولوژیکی من
‫چیزی بود که تو باید تعریف می‌کردی؟
‫چیزهایی که من می‌دونستم، آره.
‫وقتی داشتی می‌نوشتیش،
‫به تأثیری که روی خانواده‌ی ‫من می‌ذاشت فکر کردی؟
‫نه.
‫متأسفم اگه از کتاب ناراحت شدین.
‫ولی همه چیز حقیقت داشت، ‫تا جایی که من می‌دونستم.
‫قصد نداشتم ناراحتتون کنم ‫و اگه این کارو کردم معذرت می‌خوام.
‫باز پس گرفتن داستانم.
‫برای من، اصل ماجرا اینه.
‫من ۳۵ سال رو صرف ‫مخفی کردن این داستان کردم.
‫برای احترام به پدرم.
‫ولی به این نتیجه هم رسیدم
‫که گاهی وقت‌ها پنهان کردن حقیقت ‫به کسی عزت و احترام نمیده.
‫و خیلی طول کشید تا اینو بفهمم.
‫داشتم فکر می‌کردم...
‫... به سفرهامون، ‫سفرهای طولانی‌مون.
‫آره.
‫فراز و نشیب‌ها، سختی‌ها
‫و شادی‌ها، و غم‌ها، و همه چیز.
‫جیووانا ساردلی و پیترا ساردلی ‫خواهرانم
‫و من می‌گم که شما خیلی منتظر موندین
‫برای این روز.
‫آره.
‫یادمه وقتی فهمیدم یه خواهر دارم.
‫فکر کنم سال‌های اول دبیرستان بود.
‫ما خانواده‌ی خیلی بازی بودیم،
‫ولی یه کشوی قفل‌شده توی میز تحریرش بود.
‫حقیقت...
‫...اینه که ما همیشه آخرش می‌فهمیم حقیقت کجاست،
‫چون همیشه دور و بر چیزی که حقیقت نیست می‌پلکیم.
‫برای همین، حتی وقتی بچه بودم، می‌دونستم.
‫نمی‌تونم توضیح بدم. یه چیزی اون وسط بود.
‫خلاصه، یه روز، قفل رو باز کردم
‫و کشو رو کشیدم بیرون.
‫و ته کشو یه پاکت پیدا کردم.
‫و یه نامه از طرف مادربزرگت ‫بود، درست بعد از مرگ مادرت.
‫و نامه اینطور شروع می‌شد: «نلسون عزیز...»
‫خب، بذار از دید یه بچه‌ی ۱۱ ساله برات تعریف کنم.
‫خلاصه‌اش این بود: «نلسون عزیز،
‫می‌دونم که چندتا دختر داری.
‫حتماً دخترای خوبی هستن،
‫ولی یه بچه‌ی فوق‌العاده هم هست که مال توئه.
‫اون از همه‌ی دخترای دیگه‌ات بهتره.»
‫البته می‌دونم که اینو ننوشته بود،
‫ولی داشتم نامه رو می‌خوندم و توش ‫نوشته بود که اونم جزو خانواده‌ی ماست.
‫بعدش، با نامه تو دستم دویدم تو آشپزخونه،
‫داشتم های‌های گریه می‌کردم و داد زدم: «این چیه؟»
‫اون خیلی جدی شد و بهم گفت:
‫«من این دختر رو نمی‌شناسم.»
‫«این دختر...» الان گریه‌ام می‌گیره.
‫«این دختر یه پدر داره که دوستش داره.
‫همون‌طور که من تو رو دوست ‫دارم. این دختر جاش امنه.»
‫«و حالا که جاش امنه، و تازه مادرش رو از دست داده،
‫نمی‌تونیم اون رو از خانواده‌ای که داره جدا کنیم.»
‫این تصمیمی بود که گرفتن و دلیل اون سکوت هم همین بود.
‫و برام منطقی بود.
‫برای همین، منم این قضیه رو تو دلم نگه داشتم.
‫و سال‌ها بعد، ما همدیگه رو دیدیم.
‫هنوز یادمه. جشن تولدت بود.
‫من و بابا اونجا بودیم، کیتی کوریک هم بود،
‫اون یه دوری می‌زد، برمی‌گشت ‫و می‌گفت: «درست متوجه نشدم.»
‫ولی من... این یه چیز خیلی...
‫خیلی سخته.
‫چون من نداشتم...
‫به نظرم اون عقل و درایت رو که همون موقع بگم:
‫«این چیزی نیست که شما ‫مجبور باشین به دوش بکشین.»
‫برای من خیلی حیاتی بود،
‫یه خواسته‌ی خیلی قوی بود که یاد ‫و خاطره‌ی میکی رو زنده نگه دارم.
‫اما واقعیت اینه که
‫من اشتباه کردم.
‫چون شما مجبور شدین این ‫همه سال با این راز زندگی کنین
‫و بی‌نهایت با من بزرگوار بودین.
‫به خاطر همین، ازتون ممنونم.
‫یه سؤال دارم.
‫چه حسی دارین از اینکه
‫خب، این دیگه الان...
‫پخش شده. دیگه هیچ رازی وجود نداره.
‫تمام این اتفاقاتی که داره می‌افته...
‫برای من، مثل اینه که...
‫...یه نیروی بزرگ‌تر و برتر
‫داره من رو به خاطر ‫اشتباهاتی که کردم می‌بخشه.
‫من نمی‌تونم گذشته رو تغییر بدم،
‫ولی پشیمونم که از زندگی مادرت بیرون اومدم.
‫چون به نظرم
‫اگه من بودم، بعضی اتفاق‌ها براش نمی‌افتاد.
‫آره. همینه.
‫ولی می‌دونی، می‌خواستم یه چیز دیگه هم بگم.
‫خیلی دوست داشتم که می‌تونستم ‫یه گفتگوی آخر با پدرت داشته باشم
‫قبل از اینکه از دنیا بره.
‫چون می‌خواستم از اون هم عذرخواهی کنم.
‫چون مطمئنم
‫که من هم یکی از دلایلی ‫بودم که اون اینقدر عذاب کشید.
‫ممنونم که اینو گفتی.
‫خب، این...
‫خیلی خوشحالم که فرصت ‫دارم این حرف‌ها رو بزنم.
‫نترس، ۸۹ سالته، به زودی خودت بهش می‌گی.
‫تو آگهی ترحیمم چی می‌نویسن؟
‫تو بهترینی!
‫خودِ خودشی!
‫- جدی؟ ‫- معلومه.
‫معلومه. نه، آخه...
‫- خدای من! ‫- خدای من!
‫خدای من، تو فوق‌العاده‌ای.
‫خیلی خب.
‫- فردا زنگ می‌زنم. ‫- باشه.
‫الان، مدام به این فکر می‌کنم
‫که ما مادرمون رو از دست دادیم،
‫ولی با ساختن این فیلم،
‫داریم بهش زندگی دوباره می‌دیم.
‫برای همین، الان حضورش به ‫شکل فوق‌العاده‌ای حس می‌شه.
‫آره. داشتم از الکسا می‌پرسیدم...
‫پرسیدم: «الکسا، روح‌ها هم می‌میرن؟»
‫و الکسا... می‌خوای بشنوی؟ ببین.
‫الکسا، اون دستگاهه؟
‫الکسا، روح‌ها هم می‌میرن؟
‫به نقل ازکتاب روح نمی‌میره.
‫اون به کائنات برمی‌گرده.
‫به کائنات برمی‌گرده. روح نمی‌میره.
‫یه چیزی برات درست کردم
‫با یه سری از چیزایی ‫که توی انبار بود.
‫و می‌خواستم بهت بدمش.
‫همه‌ی اینا رو تو مرتب کردی؟
‫این منم؟ ‫همه‌ش درباره‌ی توئه.
‫عجب.
‫شبیه اون زنه تو فیلم «گری گاردنز» شدم.
‫- متوجه منظورم شدی؟ ‫- آره.
‫چندتا کارت‌پستال هم پیدا کردم ‫که برای مامان نوشته بودی.
‫«برای فوق‌العاده‌ترین مامانِ کل دنیا.»
‫«از طرف دختر عزیزت، جین ماری.»
‫کی فکرشو می‌کرد بعد از این همه دهه، ‫اینا هنوز اینجا باشن؟
‫بذار این یکی رو برات بخونم.
‫«مامان عزیزم،»
‫«صبح‌ها دوستت دارم و شب‌ها هم دوستت دارم،»
‫«اما وقتی جلوی چشمم نیستی ‫چیکار می‌تونم بکنم؟»
‫«چه خورشید بتابه، چه ماه، ‫دوستت دارم.»
‫«و اگه اونجایی باشی که من فکر می‌کنم،»
‫«امیدوارم با اون جک پارِ پیر نرفته باشی بیرون.» ‫(مجری معروف تلویزیون در اون دوره)
‫شوخی می‌کنی؟
‫داری سر به سرم می‌ذاری!
‫«امیدوارم با اون جک پارِ پیر نرفته باشی بیرون.»
‫این یکی از بهترین کارهاته.
‫خوشحالم که امروز اومدین.
‫اصلاً دلم نمی‌خواست این کار رو بدون شما انجام بدم.
‫- همه‌ی این جعبه‌ها؟ ‫- خدای بزرگ!
‫- بذار من... ‫- صبر کن.
‫بریده‌های روزنامه!
‫«درست مثل مرلین.»
‫باورنکردنیه.
‫هلش بده.
‫امکان نداره.
‫اینو نگاه کن. چقدر نازه.
‫این بابانوئله رو باش! حتی منم می‌ترسونه.
‫چه ترسناک.
‫بچه‌ها تو این سن ‫از بابانوئل متنفرن.
‫- اون چیه روی پاش؟ ‫- یه پتوئه.
‫نه، روی پاش.
‫لعنتی.
‫میکی می‌خواست بترسونتت.
‫اون اینو تو جعبه پیدا کرد. جعبه‌هه افتاد.
‫و اونم فیلم گرفت.
‫دوباره مثل ‫داداش کوچولوهای من رفتار کردن.
‫یالا، بیا!
‫این یه گلدن گلوبه.
‫انجمن خبرنگاران خارجی.
‫ببینین، بگیرینش دستتون.
‫جایزه‌ی ستاره‌ی بین‌المللی. ‫فاکس قرن بیست و یکم.
‫این باشکوهه.
‫می‌دونی چیه؟ می‌تونی بذاریش کنار اون یکی خودت.
‫آره واقعاً.
‫خوشحال می‌شم، اگه شماها اجازه بدین.
‫تو لیاقتش رو داشتی.
‫خدای من!
‫مال ماست؟
‫آره. تولدت مبارک.
‫پیتر هرمن ‫همسرم
‫ممنونم.
‫ممنونم، ممنونم، ممنونم.
‫باورم نمی‌شه این کارو کردی.
‫بیشتر عمرم رو ‫از مادرم خجالت می‌کشیدم.
‫کسی که هیچ خاطره‌ای ازش ندارم.
‫کسی که نمی‌خواستم صداش رو بشنوم.
‫کسی که مسیر شغلیش بهم انگیزه داد ‫تا راهم رو عوض کنم.
‫کسی که بیشتر از ‫چندتا اشتباه کوچیک مرتکب شد
‫و من رو با کلی درد و راز، ‫بی‌کس رها کرد.
‫اما حالا تو ۶۰ سالگی، دیدگاه دیگه‌ای دارم.
‫برای اولین بار، خودم رو در تو می‌بینم.
‫طوری که لبخند می‌زنی.
‫درست همونطور که من الان بهت ‫این حس مادرانه رو دارم.
‫یه بچه بودی ‫وقتی وارد این حرفه شدی.
‫کاملاً درکت می‌کنم.
‫در جستجوی چیزی که هیچوقت پیداش نکردی.
‫تو دردسر افتاده؟
‫اما تو وجودت خیلی چیزا داشتی.