‫71 رویسدالسترات
‫دفتر کیزینگ، چاپگر و ناشر مجلات
‫جیکوب کیزینگ، همسرش اسپرانس
‫و خواهران سوزان و ماریان
‫در 15 می 1940، روزی ‫که ارتش هلند تسلیم شد،
‫در بندر ایجمویدن ‫جون خودشون و از دست دادن
‫خیلی از یهودی ها امیدوار ‫بودن که از اونجا به انگلستان فرار
‫کنن، اما اکثر اونا نتونستن ‫قایق و پیدا کنن که اونا رو ببره
‫مدیر شرکت، برادر ‫جیکوب، آیزاک کیزینگ، موفق
‫شد در سال 1942 به ‫ایالات متحده فرار کنه
‫اون شرکت رو به کارمند ‫خودش پیتر دیزلد واگذار کرد
‫اون باید زیر نظر یک ‫"وروالتر" کار می
‫کرد، سرپرستی که ‫آلمانی ها نصب کرده بودن
‫در تمام مشاغل متعلق به یهودیان
‫دیزلد مخفیانه به پرداخت حقوق ‫کارکنان اخراج شده یهودی ادامه داد
‫اون به خانه آیزاک کیزینگ ‫نقل مکان کرد و به مردم
‫اجازه داد هم در اونجا و ‫هم در دفتر مخفی بشن
‫پرنس برناردپلین
‫مقامات آلمانی نامگذاری ‫خیابان ها رو به اسم
‫اعضای زنده خانواده ‫سلطنتی هلند ممنوع کردن
‫این میدان به اسم یک ‫منطقه روستایی در
‫نزدیکی آمستردام به ‫گوویپلین تغییر کرد
‫7 شاگرلان
‫در دسامبر 1942،
‫خانواده برگما به پلیس گفتن
‫که یک بچه چهار ماهه جلوی ‫در خانه شان مانده
‫در طول سال 1942، روزنامه ها از ‫"سیل بچه های تازه متولد شده" خبر دادن
‫به این ترتیب، کودکان یهودی ‫می تونستن به طور قانونی توسط
‫مددکاران گرفته بشن، در حالی ‫که هویت واقعی اونا پنهان می موند
‫آلمانی ها برای توقف این عمل
‫در ژانویه 1943 اعلام کردن
‫که همه بچه های تازه متولد ‫شده یهودی تلقی میشن
‫کودک دیوید کورک در نقش رودولف
‫برگسما از جنگ ‫جان سالم به در برد
‫مادرش کارولینا کورک-آ کوهن
‫در سال 1944 در مرکز کشتار ‫آشویتس، پدرش یاکوب کورک در
‫اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن ‫در سال 1945 به قتل رسید
‫تخریب شده
‫رامبراندپلین
‫بسیاری رستوران و کافه‌های ‫اطراف این میدان نزدیک
‫به محله قدیمی یهودیان ‫مورد تردد آلمانی‌ها بود
‫و اعضای حزب نازی هلند، NSB و
‫واحد شبه نظامی اونا، ‫WA بلک شرتز
‫در ژوئن 1940، این اراذل ضد یهود،
‫فضای داخلی د کرون ‫و سایر مکان هایی
‫که یهودی تلقی می ‫شدن رو در هم شکست
‫شش ماه بعد، اونا شیشه ‫های میله هایی رو شکستن که
‫تابلوهای "یهودیان ممنوع" ‫رو آویزان نکرده بودن
‫و نواری رو که هنوز به هنرمندان یهودی ‫اجازه اجرای نمایش می داد به سطل زباله انداخته بودن
‫در فوریه 1941، درگیری ‫های خیابانی متعددی در این میدان
‫بین نازی های هلندی به ‫کمک پلیس نظم آلمان درگرفت
‫و یهودیانی که شروع به سازماندهی
‫دفاع خود در برابر ‫حملات وحشیانه کردن
‫پلیس هلند اجازه دخالت نداشت
‫از 15 سپتامبر 1941،
‫یهودیان رسما از بازدید از کافه ‫ها ِپارک ها و رستوران ها منع شدن
‫یکی از اعضای شورای شهر ‫اظهار داشت که درآمدهای از
‫دست رفته "حداقل" توسط ‫سربازان آلمانی جبران شده
‫بعدها در جنگ، این میدان به مرکزی ‫برای فعالیت های بازار سیاه تبدیل شد
‫زیدیک
‫منطقه چراغ قرمز رسماً ممنوع بود
‫به ورماخت، ارتش آلمان
‫بعدها در جنگ، به مرکزی ‫برای بازار سیاه تبدیل شد
‫کور اسنایدرز، کارگر مقاومت ‫پس از جنگ به یاد آور:
‫«ما با قدم زدن در ‫امتداد کالوراسترات با
‫گل‌هایی در سوراخ ‫دکمه‌هایمان جشن گرفتیم
‫اراذل نازی هلندی شروع به ‫بیرون کشیدن اونا کردن، بنابراین
‫ما تصمیم گرفتیم تیغ هایی ‫رو پشت گلدان ها وصل کنیم
‫دفعه بعد که یکی از ‫پیراهن های مشکی
‫سعی کرد گلی رو در ‫بیاره، خیلی خونی شد
‫این امر باعث شد تا ‫قراضه ای ایجاد بشه و
‫در نهایت بخشی از ‫خیابان رو محاصره کردن
‫هرکس گل پوشیده بود دستگیر شد»
‫62، میدان مکس اوو، ‫بعدش لیدسکید
‫رستوران لیدو
‫"لیدسپلین به طور کامل پاک شد"
‫عنوان مقاله ای در روزنامه حزب
‫نازی هلند در ژانویه 1941 بود
‫ادامه داد: «به سختی میشه ‫چشمان خود را باور کرد
‫ورود یهودیان به ‫هتل معتبر آمریکا،
‫هیچ یهودی در لیدو ‫که تا همین اواخر
‫محل تجمع یهودیان در لیدسپلین ‫بود، هیچ یهودی اجازه ورود
‫به بزرگترین خانه تصویر ‫آمستردام، سینما سیتی رو نداشت
‫خلاصه هیچ یهودی ‫اجازه هیچ جا رو نداره!
‫تقریباً خیلی شگفت انگیز که درست باشه:
‫هیچ یهودی وجود نداره که در ‫اوقات فراغت مسیحیان رو اذیت کنه»
‫در مارس 1943، پس از
‫شکست در نبرد استالینگراد،
‫آلمانی ها تمام رستوران ها و ‫فروشگاه های لوکس رو تعطیل کردن
‫کارکنان برای کار به ‫آلمان فرستاده شدن
‫پس از آزادسازی، در می 1945،
‫لیدو به باشگاه افسران ‫کانادایی تبدیل شد
‫یکی از نوازندگان ساکن ساکسیفون
‫سورینامی، کید دینامیت بود
‫تخریب شده
‫123 آپولولان
‫خانه آپولو
‫مهمانخانه، متعلق به ‫خانواده جوزفز، که
‫همگی در آشویتس در ‫سال 1942 به قتل رسیدن
‫همونطور که بسیاری از مهمانان اونا بودن
‫پس از اون به مهمانخانه ‫آلمانی ها تبدیل شد
‫سرویس امنیتی آلمان، ‫SD، پس از بمباران مقر
‫اون در نوامبر 1944، ‫این هتل رو مسترد کرد
‫خانه تا حدی با وسایلی که از خانه
‫خانواده رویس گرفته ‫شده بود مبله بود
‫کارگر مقاومت، گریت رویس، وکیل
‫دادگستری با دفاتری ‫در کایزرگراخت بود
‫جایی که اون در ژانویه 1945 پس
‫از دستگیری پسرش هوگو دستگیر شد
‫در حین توزیع روزنامه ‫زیرزمینی پارلمنت
‫هرمان، پسر دیگه گریت رویس،
‫دو سال قبل دستگیر شده بود
‫هر دو پسر اعدام شدن
‫گریت رویس در اردوگاه کار ‫اجباری سندبوستل درگذشت
‫همسر اون، یوهانا ‫رویس-باوینک نیز دستگیر شد
‫و در آوریل 1945 ‫از زندان آزاد شد
‫آمستردام، 15 می 1940
‫سربازان آلمانی از شرق ‫به آمستردام نزدیک شدن و از
‫طریق پل برلاژ بر روی ‫رودخانه آمستل به داخل شهر رفتن
‫جایی که شهروندان ‫آلمانی و هواداران هلندی
‫برای استقبال از اونا ‫هماهنگ شده بودن
‫ارتش هلند پس از بمباران ‫روتردام توسط آلمان
‫ها و تهدید به نابودی ‫شهرهای بیشتری تسلیم شد
‫هلند در ابتدا سعی کرده بود مثل
‫جنگ جهانی اول بی طرف بمونه
‫اما این کشور همزمان با بلژیک و
‫فرانسه مورد حمله ‫ارتش آلمان قرار گرفت
‫ملکه هلند، ویلهلمینا، و ‫کابینه اش به لندن گریختن
‫در سال 1940 حدود 800000 ‫نفر در آمستردام زندگی می کردن
‫که نه خیلی کمتر از الان ‫10 درصد اونا یهودی بودن
‫نازی ها بیشتر هلندی ها
‫رو از نژاد آریایی می دونستن
‫و برخی امیدوار بودن که در نهایت
‫هلند رو به امپراتوری ‫آلمانی بزرگ ملحق کنن
‫اونا گروه قابل توجهی از ‫هواداران رو در پایتخت پیدا کردن
‫حزب نازی هلند، NSB، ‫در انتخابات شهرداری
‫آمستردام تقریبا 30000 ‫رای به دست آورد
‫یک سال قبل از جنگ
‫یکی از اولین اقداماتی که ‫آلمانی ها انجام دادن این
‫بود که ساعت رو یک ساعت ‫و 40 دقیقه جلوتر انداختن
‫بنابراین در آمستردام ‫همون زمان برلین بود
‫گزارش هواشناسی از ‫روزنامه ها ناپدید شد
‫آب و هوا راز نظامی محسوب میشد
‫از پل برلاژ، بخشی از نیروهای
‫آلمانی راهی تالار شهر شدن
‫شهر باید برای همه آلمانی ها،
‫از سربازان، مسکن فراهم می کرد
‫به زودی یک اداره ‫مدنی در هلند نصب شد
‫آلمانی ها شروع به جایگزینی ‫همه سازمان های هلندی
‫مثل اتحادیه های کارگری ‫و سازمان های خیریه کردن
‫با ناسیونال سوسیالیست ها
‫مطبوعات تحت کنترل آلمان قرار
‫گرفت و حتی پیشاهنگان ‫پسر نازی شدن
‫در اولین روز از اشغال
‫آمستردام، یکی از ‫بخشداران خبر داد
‫سپهبد آلمانی کارل فون تیدمان
‫به نام شورای شهر ‫که امیدوار بود آلمانی ها
‫شهروندان یهودی آمستردام ‫رو بدون مزاحمت رها کنن
‫تایدمن به صورت مرموز پاسخ داد:
‫«اگه یهودیان نمیخوان ما رو
‫ببینن، ما هم نمیخوایم یهودی ها ‫رو بینیم»
‫موزه پلین، که در آن زمان زمین ‫باشگاه اسکیت روی یخ نامیده می شد
‫محل برگزاری رویدادهای مهم
‫اینجا جایی بود که پیراهن‌های ‫مشکی NSB راهپیمایی کردن،
‫جایی که رئیس اس اس، هاینریش ‫هیملر، سربازان رو بازرسی کرد
‫و جایی که رهبر نازی ‫هلند آنتون موسرت
‫و کمیسر رایش آرتور سیس-اینکوارت
‫در تجمعات بزرگ سخنرانی کرد
‫ویلاهای ضلع شرقی میدان به مقر
‫اداره نظامی و مدنی ‫آلمان تبدیل شدن
‫در کنار سالن کنسرت، مقر
‫حزب نازی هلند، NSB قرار داشت
‫در سال 1943، آلمانی ها شروع به
‫ساخت کارهای ‫دفاعی در میدان کردن
‫از جمله حصارهای ‫سیم خاردار و سنگرهایی
‫که به عنوان "سه ‫قله" شناخته میشن
‫چند خیابان هم محاصره شد
‫پس از دی-دای، تهاجم متفقین ‫به نرماندی در ژوئن 1944،
‫آدولف هیتلر دستور ‫داد تا از "منطقه روتردام
‫و آمستردام تا زمانی که ‫امکان داره" دفاع کنن
‫این میدان به یکی از ‫پایه ها یا "سنگرها"
‫برای دفاع آلمان از ‫آمستردام تبدیل شد
‫تا سال 1953 بود که ‫سنگرهای آلمان منفجر شدن
‫1 موتسارت، سپس ‫42 استادهودرسکاید
‫موزه رایکس
‫در سال 1939، قبل ‫از تهاجم آلمان، موزه
‫مهم ترین آثار هنری ‫مجموعه خودش و منتقل کرد
‫به کلیساها و ساختمان های ‫دیگه در استان هلند شمالی،
‫در حالی که کار ساخت و ساز ‫در سنگرهای ذخیره سازی دولتی
‫در تپه های شنی ساحلی ‫نزدیک کاستریکوم تکمیل شد
‫رامبراند "نگهبان شب"
‫قبل از انتقال به ‫طاق های زیرزمینی
‫در قلعه ای در هلند ‫شمالی ذخیره شده بود
‫در کوه سنت پیتر در ‫نزدیکی ماستریخت
‫در طول اشغال، نازی ها سعی کردن
‫رامبراند رو به یک ‫قهرمان آلمانی تبدیل کنن
‫با جشن های بزرگ ‫در روز تولدش، 15
‫جولای، که الان روز ‫رامبراند نامیده میشه
‫هانس اشتاینهوف کارگردان ‫آلمانی نازی فیلمی بلند درباره
‫این نقاش در استودیویی در ‫آمستردام فیلمبرداری کرد
‫اعضای ارتش آلمان می تونستن ‫به صورت رایگان وارد موزه بشن
‫مقامات اشغالگر نمایش ‫آثار هنرمندان یهودی یا آثاری
‫رو که مردم یهودی رو به ‫تصویر می‌کشید ممنوع کردن
‫موزه دارایی های خودش و در جنگ و پس از ‫اون با آثار هنری متعلق به یهودی ها گسترش داد
‫این موزه با بانک لیرو که دارایی های ‫یهودی ها رو غارت و معامله می کرد
‫برخی از آثار هنری اخیراً به ‫صاحبان واقعی خود برگردونده شدن
‫موزه ریکسوم مجبور ‫شد چندین نمایشگاه تبلیغاتی
‫از جمله "هنر جبهه ‫جنگ" رو برگزار کنه
‫و "کهربا: طلای بور مردم ژرمن"
‫اسباب بازی های کودکانه ساخت
‫پلیس نظم آلمان نیز ‫به نمایش گذاشته شد
‫موزه رایکس نمایشگاه ‫های خودش رو هم برپا کرد
‫نمایشگاه روح مسیح ‫به دلیل اینکه آثار
‫انتزاعی زیادی رو ‫شامل می شد تعطیل شد
‫که نازی ها اونو ‫منحط می دونستن
‫در سال 1944، موزه ‫نمایشگاهی رو برپا کرد
‫از آهن فرفورژه و اشیاء چدنی،
‫در درجه اول به دلیل ویژگی ‫های ضد بمب این مواد
‫موزه پس از دال دینسداگ یا سه
‫شنبه دیوانه، سه شنبه ‫سپتامبر 1944 بسته شد
‫زمانی که پس از ‫شایعاتی مبنی بر اینکه هلند
‫در شرف آزادی، ‫جشن‌های عمومی برپا شد
‫اندکی پس از آزادسازی، ‫"نگهبان شب" با بارج
‫داخلی به موزه ‫موزه رایکس برگردونده شد
‫در اکتبر 1945، اولین 26 ‫تابلوی غارت شده ای که از آلمان
‫برگردونده شد در موزه ‫رایکسئوم مورد استقبال قرار گرفت
‫4 و 6 کنسرتگ بوپلین، ‫قبلاً جان
‫ویلم بروسلین، ‫کنسرتو
‫بسیاری از رویدادهای ملی-سوسیالیستی ‫در این ساختمان برگزار شد
‫به عنوان مثال، در سال 1942،
‫آنتون موسرت، نازی ‫هلندی در اینجا بود
‫رهبر مردم هلند اعلام شد
‫نمایش‌هایی اغلب برای ‫ارتش آلمان اجرا می‌شد، از
‫اپرا گرفته تا «یازده دختر ‫ می‌خونن»
‫کمیسر رایش سیس اینکوارت،
‫بالاترین مقام آلمانی در هلند، از
‫بازدید از کنسرتو لذت برد
‫اون ساخت یک جعبه خصوصی رو ‫برای خود در تئاتر برنامه ریزی کرد
‫رهبر ارکستر ‫کنسرتو، ویلم منگلبرگ،
‫برای سازمان های ‫آلمانی در هلند اجرا کرد
‫و با ارکستر برای کنسرت ‫در آلمان و اتریش سفر کرد
‫آخرین باری که اعضای یهودی ارکستر
‫کنسرتو ‫نواختند در ژوئن 1941 بود
‫این برنامه شامل ‫"سمفونی نهم" بتهوون،
‫"قصیده شادی" با آهنگ معروف بود
‫"همه مردم خواهند بود
‫برادران" یا "همه ‫مردم برادر می شوند"
‫حضار کف زدن و دستمال های خود
‫را برای نوازندگان ‫اخراجی تکان دادن
‫موسیقی آهنگسازان ‫یهودی دیگه قابل پخش نبود
‫در سال 1942، از ورقه ‫های پارچه برای پنهان کردن
‫کارتوهای حاوی نام ‫آهنگسازان یهودی استفاده شد
‫مالر، روبینشتاین و مندلسون
‫ویلم منگلبرگ رهبر ارکستر خواستار
‫حفظ اعضای یهودی ارکستر شد.
‫بسیاری از نوازندگان ‫به بارنولد، اردوگاهی که
‫برای یهودیان ممتاز برپا ‫شده بود، سرازیر شدند
‫که در ابتدا قرار ‫نبود اخراج بشن.
‫در نهایت، بیشتر اونا به اردوگاه کار ‫اجباری ترزین اشتات فرستاده شدن
‫منگلبرگ به حمایت از ‫هنرمندان یهودی ادامه
‫داد، تا جایی که رهبر ‫اداره فرهنگ آلمان گفت:
‫بیانیه منگلبرگ برای ما معنای ‫خودش و از دست داده
‫اون قبلاً به یهودیان بسیار ‫زیادی کمک کرده"
‫در آخرین زمستان جنگ که به ‫زمستان گرسنگی معروف،
‫سرما و کمبود برق منجر به ‫لغو بسیاری از کنسرت ها شد
‫کنسرت کریسمس در ‫سال 1944 برگزار شد:
‫«شمع‌ها فقط در غرفه‌های ‫موسیقی روشن می‌شدن،
‫و فضایی که ایجاد شد، ‫کمتر افسانه‌ای بود تا شبح
‫نل باکر در خاطراتش نوشت
‫«سرد و عمیق در کت هامون نشستیم
‫زمزمه مرسوم صداها وجود نداشت
‫نوازندگانی که موندن ‫مثل فرشته ها نواختن
‫بنابراین، این دنیای ‫دیگه هنوز وجود داشت
‫در اطراف حضار افسران آلمانی
‫پراکنده بودن، ‫اونا هم تنها بودن
‫پس از اون، همه بی صدا ‫و نامرئی در تاریکی رفتن،
‫انگار در یک خطبه ‫محرمانه شرکت کرده بودیم
‫حالا تونستم با باقی ‫مانده زمستان روبرو بشم
‫بدترین زمان هنوز در راه بود"
‫در اولین اجرای ارکستر پس
‫از آزادی، مقامات نظامی هلند
‫پخش سرود ملی هلند، ‫ویلهلموس رو ممنوع کرد،
‫"به دلیل نگرش مشکوک ‫ارکستر در دوران اشغال"
‫منگلبرگ مادام العمر ‫از اجرای نمایش محروم
‫شد، مجازاتی که بعداً ‫به شش سال کاهش یافت
‫گروه ضد شورش، ادامه بدین
‫28 پی سی هوفسترات. بار وینتا
‫در سال 1940، این کافه یکی از ‫اولین کافه‌هایی در آمستردام بود که
‫تابلوهایی را نصب کرد که روی آن ‫نوشته شده بود: «یهودیان استقبال نمی‌کنن»
‫یا "یهودیان مجاز نیستن"
‫پرتره های آدولف ‫هیتلر، هرمان گورینگ
‫و آنتون موسرت، ‫رهبر حزب نازی هلند،
‫دیوارها رو تزئین کرد
‫پلیس آلمان اغلب مهمانی ‫هایی رو در بار ترتیب می داد
‫39 و 41 پ. هوفسترات
‫سیمونز، یک فروشگاه ‫فروش لوازم اداری و سوغاتی
‫خانواده نیمه یهودی که مغازه ‫رو اداره می کردند در طبقه
‫بالا زندگی می کردند و در ‫اونجا سه ​​نفر رو مخفی کردن
‫زمانی که دستگیری ‫یهودیان در حال انجام بود،
‫اوا بروسلر-وایزمن در ‫سرداب پنهان می شد
‫در خاطراتش میگه که میز
‫سنگینی روی دریچه گذاشته بودن
‫اوا می ترسید که اگه ‫خانواده سیمونز توسط
‫آلمانی ها گرفته بشه، ‫اون اونجا گیر کنه
‫دختر مغازه دار، اکا سیمونز، در ‫خانه ای متروک دستگیر شد که
‫میخواست اشیای قیمتی متعلق به ‫افرادی رو که مخفی شده بودن، برداره
‫وقتی یک افسر ارشد ‫آلمانی از مغازه بازدید کرد،
‫مادر اکا ترفندی برای بیرون ‫آوردن اکا از زندان اندیشید
‫افسر مورد نظر چشمش به ‫عروسک بزرگی در ویترین مغازه بود
‫اون ادعا کرد که فقط برای ‫نمایش و برای فروش نیست
‫افسر اصرار داشت ‫که این عروسک رو برای
‫دختر کوچکش می خواد ‫که مادر اکا به اون گفت
‫که دختر خودش به ‫اشتباه زندانی شده
‫اون قول داد: "اگه اون آزاد بشه، ‫عروسک رو از ویترین می گیرم"
‫روز بعد اکا برگشت
‫157 چرچیلان، طبقه سوم
‫استودیوی عکس که توسط هلموت ‫و آنمی ولف کولر اداره میشه،
‫که در سال 1933 از آلمان فرار کرد
‫هلموت یهودی بود
‫این زوج در روز تسلیم هلند تلاش
‫کردند تا زندگی ‫مشترک خودشون و بگیرن
‫هلموت موفق شد، اما آنمی زنده بود
‫وقتی خدمتکار ‫رسید و اون زنده موند
‫در سال 2008، جعبه ای ‫پیدا شد که حاوی پرتره هایی
‫بود که توسط آنمی ‫در سال 1943 گرفته شده بود
‫در بیشتر موارد، به ‫نظر می رسه عکس
‫ها برای شناسنامه های ‫جعلی ساخته شدن
‫بسیاری از افراد در این عکس ها ‫نشان ستاره زرد رو روی لباس خودشون دارن
‫خانواده ها همچنین پرتره ‫هایی داشتند که به عنوان
‫یادگاری در صورت جدا ‫شدن از همدیگه ساخته میشدن
‫در مخفی شدن یا پس از تبعید
‫89 لینه استرات
‫بیمارستان
‫سربازان هلندی مجروح شده در نبرد
‫در می 1940 در اینجا درمان شدن
‫در سال 1943، پرستار ‫اسمی ون ایگن
‫با پزشک هنک کلاورز ‫در اینجا ملاقات کرد
‫اون شروع به کمک به اون برای قاچاق
‫کودکان یهودی به استان ‫شمالی فریزلند کرد
‫در سال 1944 به اون خیانت شد
‫آلمانی ها به اون شلیک کردن و ‫جسدش رو در کانالی رها کردن
‫1 ویکتوریپلین
‫در سال 1941 بستنی فروشی دلفی ‫به عنوان "محل یهودیان" تعیین شد
‫یهودیان فقط می تونستن وارد ‫مغازه هایی بشن که دارای این علامت
‫بودن، همونطور که اون فرانک اغلب ‫انجام می داد، طبق دفتر خاطرات اون
‫نامه یک خواننده که در ‫ژوئن 1942 منتشر شد
‫در مجله ضد یهود فوگهورن بخونید،
‫«انگار که منظره اون همه ‫ستاره که بستنی می‌کشن
‫از قبل به اندازه کافی ‫ناخوشایند نبوده
‫رسوایی ترین چیز این که همه
‫کادوها و قاشق ها به ‫خیابان پرتاب میشن
‫من می دونم که این یک ‫عادت یهودیان و اونا در
‫هر خوکخانه ای احساس می ‫کنن که در خانه خود هستن
‫اما هنوز هم گهگاه گوی هایی ‫در ناحیه جنوبی زندگی می کنن"
‫32 دیکستراات
‫خانه فردریش اشتاین باخ و ‫خانواده از سال 1943، زمانی
‫که زندگی در کاروان ها ‫توسط آلمانی ها ممنوع شد
‫که همه مردمی رو که کولی می ‫نامیدند مورد آزار و اذیت قرار دادن
‫برخی از مردم سینتی به خانه‌های ‫متروکه در محله یهودیان نقل مکان کردن
‫سینتی‌های ثبت‌شده در ‫اینجا در ماه مه 1944 در
‫جریان جمع‌آوری سراسری ‫«کولی‌ها» دستگیر شدند.
‫آنها به اردوگاه ترانزیت ‫وستربورک و از آنجا به
‫آشویتس تبعید شدند، جایی ‫که همه آنها به قتل رسیدند.
‫تخریب شده.
‫6 هوانستراات
‫بازداشتگاه دوم که بیشتر به نام ‫زندان آمستلوینسوگ شناخته میشه
‫زندانیان یهودی مجبور شدند ‫راهروها را با مسواک تمیز کنن
‫بخش زنان مبارزان ‫مقاومتی مانند دانشجویان راینا
‫پرینسن گیرلیگز و هانی ‫شفت را در خود جای داده بود.
‫که هر دو به همدستان ‫هلندی حمله کردند.
‫پرینسن گیرلیگز در سال ‫1943 در اردوگاه کار
‫اجباری زاکسنهاوزن در ‫نزدیکی برلین اعدام شد.
‫شفت چند هفته قبل از ‫پایان جنگ در تپه های
‫شنی نزدیک آمستردام ‫هدف گلوله قرار گرفت.
‫افراد دیگری که در اینجا نگهداری می ‫شوند عبارتند از یوهانس کلیمان و ویکتور
‫کوگلر که به خانواده فرانک که در ‫"ضمیمه مخفی" پنهان شده بودند کمک کردند.
‫در سال 1943، کارگر ‫مقاومت، یوهان بندرز، معلم،
‫از طبقه سوم زندان پرید ‫و جان خود را از دست داد.
‫از ترس اینکه هنگام بازجویی
‫آدرس افراد مخفی را فاش کند.
‫بلافاصله پس از آزادی، ‫ارتش کانادا این زندان را
‫برای حبس جنایتکاران ‫جنگی مورد نیاز خود قرار داد.
‫روزنامه ای در می 1945 نوشت:
‫«این اطمینان‌بخش ‫است که تمام رهبری
‫سرویس امنیتی آلمان در ‫آمستردام دستگیر شدند.
‫آنها یونیفورم ارتش آلمان را می ‫پوشیدند، به این امید که در میان
‫سربازانی که به اردوگاه فرستاده ‫می شوند مورد توجه قرار نگیرند.
‫چند هفته بعد یکی از آنها،
‫رئیس گشتاپو، جولیوس دتمان،
‫با حلق آویز کردن خود ‫در زندان جان باخت.
‫151 کونیگزگ،
‫یا کوئینز جاده، طبقه همکف.
‫خانه نویسنده اد. دو نو
‫او یک راه فرار برای خلبانان ‫انگلیسی سرنگون شده ایجاد کرد.
‫اعضای نیروی هوایی سلطنتی ‫بریتانیا دستوراتی دریافت کردند
‫که اگر در هلند سقوط کردند ‫باید به "جاده ملکه" بروند.
‫شماره خانه، 151، ‫به یقه آنها دوخته
‫شده بود تا شبیه یک ‫عدد لباسشویی باشد.
‫دی نیو که قبل از جنگ با اطلاعات
‫نظامی بریتانیا ارتباط داشت،
‫موفق شد 13 خلبان ‫را از مرز عبور دهد.
‫او همچنین مانند ‫نویسنده یهودی ژاک گانس
‫به هلندی ها کمک کرد ‫تا از کشور فرار کنند.
‫د نیو روزنامه غیرقانونی ‫وریج ندرلند
‫یا هلند آزاد ‫را در اختیار گرفت
‫پس از اینکه تقریباً تمام کارکنان ‫در سال 1941 دستگیر شدند.
‫خودش هم چند ماه بعد دستگیر شد.
‫او با استفاده از جنون به ‫عنوان دفاع در دادگاه خود، به
‫اعدام محکوم نشد، بلکه در ‫موسسه روانی ایکلبورن زندانی شد.
‫او مدت کوتاهی پس از ‫آزادی به آمستردام بازگشت.
‫کورنلیس کروزمانسترات.
‫در خاطراتش "سال گرسنگی"
‫نل باکر نوشت:
‫"در وسط خیابان کروسمان ‫در آمستردام،
‫ناگهان سیب زمینی را دیدم...
‫آن را برداشتم و به ‫راه رفتن ادامه دادم،
‫خم شدم، به هر حال ‫ترافیکی وجود نداشت.
‫یکی دیگر پنج متر جلوتر
‫بود و بعد یکی دیگر.
‫در کل هفت سیب ‫زمینی در خیابان برداشتم.
‫در حالت سرخوشی، کتابی ‫را با دقت انتخاب کردیم که به
‫اندازه کافی بلند و خوب ‫بسوزد تا آنها را بجوشانیم."
‫قحطی معروف به زمستان
‫گرسنگی در پاییز 1944 شروع شد.
‫جنوب هلند تازه آزاد ‫شده بود و نه غذا و
‫نه سوخت نمی توانست ‫به آمستردام برسد.
‫حتی پس از اعتصاب ‫پرسنل راه آهن هلند
‫برای کمک به تلاش های ‫جنگی متفقین، حتی کمتر.
‫آلمانی ها با محاصره حمل ‫و نقل با قایق پاسخ دادند.
‫قحطی با زمستان سخت بدتر شد.
‫تمام زندگی عمومی تعطیل شد
‫تراموا متوقف شد، ‫گاز و برق قطع شد،
‫زباله ها جمع آوری ‫نشد و تلفن ها کار نکرد.
‫399 سینگل.
‫دفاتر محلی LO، یکی از بزرگترین
‫سازمان های ملی ‫مقاومت، در سال 1945.
‫این گروه معترض به کسانی که از ‫نازی ها پنهان شده بودند کمک می کرد.
‫در آمستردام موفق شدند ‫به 25000 نفر کمک کنند.
‫این گروه فهرستی از ‫10 فرمان را چاپ کرد.
‫"1: شما مهمان ‫هستید، اینگونه رفتار کنید
و مسئولیت های ‫خود را انجام دهید.
‫نه تنها در هفته اول ‫بلکه در همه زمان ها.
‫2: حضور شما به ‫این معناست که حداقل
‫تا حدودی سربار ‫خانواده میزبان خود باشید.
‫رفتارمتناسب."
‫"3: سعی کنید همیشه در خدمت ‫میزبان و مهماندار خود باشید.
‫کارهای سنگین خانه ‫را از دست آنها بردارید.
‫داشتن یک عضو اضافی یک تحمیل ‫بزرگ برای زن خانه دار است.
‫با کمک به کودکان در انجام ‫تکالیف، بار او را سبک کنید.
‫4: همیشه با روش‌ها و روال‌های ‫خانواده‌ای که در آن زندگی می‌کنید،
‫سازگاری داشته باشید، به ویژه ‫در مورد غذا خوردن و خوابیدن.
‫باید با کارهای روزمره ‫شخصی خود خداحافظی کنید.
‫5: الگوهای تثبیت شده ‫زندگی خانوادگی را به
‫هم نزنید، سعی نکنید ‫بخشی از خانواده شوید.
‫این قطعاً در دراز مدت باعث ‫فشار بیش از حد بزرگ می شود.
‫همانطور که یک مستاجر ‫رفتار می کند. به منطقه
‫خصوصی خود عقب نشینی ‫کنید، اگر اتاق خود را دارید.
‫این کار را حتماً هنگام دور هم جمع شدن ‫خانواده در عصر یا آخر هفته انجام دهید.
‫6: در اتاق نشیمن یا ‫آشپزخانه آویزان نشوید.
‫حتی اگر میزبان و مهماندار ‫بارها شما را دعوت کنند.
‫محکم باش.
‫فقط در موارد بسیار نادر یا عصرها ‫یا بعدازظهرهای خاص در آنجا بمانید.
‫قرار گرفتن در تماس شخصی ‫نزدیک برای مدت طولانی
‫به طور کلی باعث آزار یکی ‫از دو طرف درگیر می شود.
‫7: مخفی شدن مستلزم استحکام ‫شخصیت و انضباط نفس است.
‫8: بدون انجام ‫کارهای منظم و انجام
‫کارهای روزمره با ‫هم خوب نمی شوید.
‫علاوه بر انجام وظایف ‫خود در خانه، یا باید مهارت های
‫خانگی بیشتری بیاموزید ‫یا شروع به مطالعه کنید.
‫ترجیحا یک دوره مکاتبه ای ‫در زمینه حرفه ای خودتان.
‫یا اینکه به یک سرگرمی ‫طولانی مدت متعهد شوید.
‫9: وقتی صحبت از ‫بیرون رفتن، پذیرایی از
‫بازدیدکنندگان، ارسال نامه ‫و هر موضوع مرتبط باشد،
‫همیشه ابتدا با میزبان و ‫مهماندار خود مشورت کنید.
‫آنها حرف آخر را می زنند.
‫10: حتی اگر مقامات به طور ‫فعال شما را جستجو نمی کنند، برای
‫مثال اگر برای جلوگیری از کار ‫اجباری در آلمان مخفی شده اید،
‫تمام تلاش خود را بکنید تا همسایه ‫ها از حضور شما بی خبر باشند.
‫این ده فرمان را از قلب یاد ‫بگیرید و با آنها زندگی کنید.
‫آنها را در عمل هر ‫روز به کار ببرید!"
‫LO بیشتر به مردانی ‫کمک می کرد که سعی
‫می کردند از کار اجباری ‫در آلمان فرار کنند.
‫تنها چند درصد از افرادی که ‫به آنها کمک کردند یهودی بودند.
‫یکی از اعضای این گروه ‫پس از جنگ گفت: «پیدا
‫کردن مکان برای ‫یهودیان بسیار دشوار بود.
‫"تقریبا هیچ کس نمی ‫خواست آنها را بگیرد."
‫تخمین زده می شود که 12000 یهودی
‫آمستردامری عمدتاً در ‫خارج از شهر مخفی شدند.
‫یک سوم آنها قبل از ‫پایان جنگ دستگیر شدند.
‫کوئنناکاد.
‫جنگل آمستردام یا "طرح ‫جنگل"، پارکی است که در
‫طول بحران اقتصادی در ‫دهه 30 شروع به کار کرد
‫برای مبارزه با بیکاری
‫در اوت 1941،
‫پدافند هوایی آلمان یک هواپیمای ‫RAF را سرنگون کرد که
‫در پارک سقوط کرد. سه ‫خدمه جان خود را از دست دادند.
‫آلمانی ها اردوگاه های کاری را در
‫مکان های مختلف ‫پارک جدید برپا کردند.
‫اغلب از پروژه های اشتغال ‫زایی موجود استفاده می کنند.
‫در اوایل سال 1942، اردوگاهی ‫در کنار کانال رینگ‌وارت برپا شد
‫برای زندانیان سیاسی غیر یهودی
‫در نزدیکی رشته قایقرانی بوسبان ‫اردوگاهی برای اسرای یهودی وجود داشت.
‫در سال 1944، یک اردوگاه ‫کار اضافی برای مردان
‫یهودی بالای 45 سال در ‫"ازدواج مختلط" وجود داشت.
‫به این معنی که از ‫تبعید در امان بودند
‫با ازدواجشان با همسری غیر یهودی.
‫دویست نفر در آنجا کار می کردند.
‫این به اصطلاح "اردوگاه ‫رفت و برگشت" بود.
‫با کارگران اجازه ‫بازگشت به خانه در عصر.
‫هر روز صبح یک تراموا مخصوص ‫آنها را به محل کارشان می برد.
‫"ما آنجا در رشته قایقرانی ‫در حال حفاری هستیم."
‫سال سانتن در خاطرات خود نوشت.
‫برکه ای که باید حفر می کردند در محلی ‫به نام «گودال یهودی» شناخته می شد.
‫فیلو برگشتاین در کودکی یک بار ‫برای ملاقات با پدرش به این مکان رفت
‫مارسل برگشتاین به ‫دلیل یهودی بودن از
‫سمت استاد حقوق دانشگاه ‫آمستردام اخراج شد.
‫فیلو درباره غرور خود به پدرش ‫نوشت: "چکمه پوشیده و شلوار کار
‫می کند و مانند یک کارگر واقعی ‫چرخ دستی ها را هل می دهد."
‫پل گادوین ویولونیست ‫و سایر نوازندگان
‫اردوگاه کوارتت نقشه ‫جنگل رو تشکیل دادن
‫که یکشنبه ها بعدازظهر کنسرت ‫های خانگی برگزار می کرد.
‫در دال دینسداگ، سه ‫شنبه دیوانه، 5 سپتامبر 1944،
‫زمانی که بسیاری از ‫مردم به اشتباه باور کردند.
‫که آمستردام در شرف آزاد ‫شدن توسط متفقین بود، ناظران
‫آلمانی تمام محل اقامت ‫کارگران را به آتش کشیدند.
‫و ناپدید شد.
‫۴۸ ون اسپلبرگنسترات
‫تجارت لباسشویی و خانه ‫خانواده ورمولن
‫در سال 1943، 21 یهودی ‫در اینجا پنهان شده بودند که هر
‫یک از آنها 45 گیلدر برای ‫مخارج خود پرداخت می کردند.
‫آنها این پول را از راه ‫های مختلف به دست
‫آوردند، از جمله ساختن ‫منبت های عیسی مسیح،
‫کلیسای وسترکرک ‫و دیگر مناظر شهر.
‫پس از جنگ، سجاک د ولف ‫که پناه گرفته بود، به یاد آورد:
‫«البته بحث حریم خصوصی مطرح نبود
‫روی زمین لخت، کنار هم ‫روی یک پتوی نخی خوابیدیم.
‫ما جوان بودیم و از نظر ‫جنسی غیر فعال نبودیم.
‫حتی به اشتراک گذاشتن این نوع ‫لحظات صمیمی اغلب می تواند
‫منجر به موقعیت هایی شود ‫که افراد را ناراحت می کند.
‫اما ضرورت قانون نمی شناسد».
‫یکی از افرادی که در اینجا ‫پنهان شده بود باردار شد.
‫وقتی در زمستان گرسنگی ‫دیگر چیزی برای خوردن
‫وجود نداشت، مقاومت ‫مخفیگاه های دیگری پیدا کرد.
‫۳۲۱ پرینسنگرشت
‫دفتر جیره بندی دارویی
‫پس از آزادی هلند، مردم
‫از قحطی ادم رنج می برند
‫می توانند کوپن های خود را ‫با جیره در اینجا مبادله کنند.
‫یک کوپن به دارنده حق دریافت ‫یک جیره دو هفته ای می داد
‫چهار قوطی شیر تغلیظ شده، 500
‫گرم شکر و 600 گرم بیسکویت.
‫۳۲۱ پرینسنگرشت، طبقه اول
‫خانه یوهانا ون هال ‫ولتسترا یا "خاله هالی".
‫او به مردم در ‫مهمانخانه خود پناه داد.
‫رزمندگان مقاومت برای مدت ‫کوتاهی در اتاق جلو ماندند،
‫و ساکنان طولانی مدت یهودی بیشتری ‫در ضمیمه عقب زندگی می کردند.
‫ون هال یک زنگ هشدار ‫نصب کرد و اگر از یکی از آینه
‫های در حال تماشای پنجره ‫متوجه یک تهدید احتمالی شد،
‫او آن را راه اندازی کرد.
‫385 تا 395 پرینسنگرشت
‫سویکرهوفجه جدید ‫که برای ساکنان آن به
‫عنوان "صومعه شاهزاده ‫ها" شناخته می شود.
‫بسیاری از ساکنان اطراف ‫حیاط دانشجو بودند که
‫تعدادی از آنها از اعضای ‫گروه های مقاومت بودند.
‫آنها به افرادی که در اینجا و ‫جاهای دیگر مخفی شده بودند
‫کمک کردند و یک راه فرار ‫به سوی سوئیس ایجاد کردند.
‫در آوریل 1943، ‫سرویس امنیتی آلمان به
‫ساختمان یورش برد و ‫15 نفر را دستگیر کرد.
‫یکی از آنها برام ‫کویپر، دانشجوی زیست
‫شناسی و عضو گروه مقاومت CS6 بود.
‫او پس از یک ماه ‫آزاد شد، اما تابستان
‫بعد دوباره در بلژیک بازداشت شد
‫در حین بررسی یک مسیر فرار
‫در اکتبر 1943 برام در ‫تپه های شنی اعدام شد،
‫سه هفته پس از برادرش ‫Sape، یکی از اعضای CS6.
‫هنرمند یهودی باب هانف در ‫اینجا مخفیانه زندگی می کرد.
‫او در فروردین 44 نیز دستگیر شد.
‫هانف در سپتامبر همان سال
‫در یا در راه آشویتس درگذشت.
‫763 کایزرگراخت.
‫ادوارد وترمن هنرمند ‫و نویسنده یهودی
‫اداره "دفتر جعل" ‫را بر عهده داشت.
‫از این آدرس
‫در سال 1942 رئیس بخش نمایش
‫هالندشه شووبورگ ‫یا تئاتر هلندی شد.
‫زمانی که فقط یهودیان مجاز ‫به نمایش و بازدید از تئاتر بودند.
‫یکی از آخرین نمایشنامه ‫هایی که در ژوئن
‫1942 اجرا شد ‫توسط وترمن نوشته شد.
‫عنوان آن "چیزها آنطور که ‫انتظار دارید پیش نمی روند" بود.
‫دامپزشک حدود 2000 کارت شناسایی
‫سفید برای گروه های ‫مقاومت جعل کرد.
‫او همچنین نسخه های خود ‫را از اسناد ناشناخته ساخت.
‫کارگر مقاومت گئورگه روبساام پس از جنگ گفت:
‫«وترمن شناسنامه ‫برزیلی درست کرد، با
‫اینکه هرگز یک ‫شناسنامه واقعی ندیده بود.
‫هیچ کس نمی دانست یک ‫شناسنامه برزیلی چه شکلی است!»
‫برخی از این "اسناد ‫ناشناخته" توسط افرادی در
‫تماس با وکیل آلمانی هانس ‫کالمیر استفاده شده است.
‫که درخواست‌های هلندی‌هایی ‫را که ثبت نام خود را
‫به‌عنوان «یهودی» اعتراض ‫می‌کردند، بررسی کرد.
‫خود وترمن برای ‫مدتی از تبعید معاف
‫شد زیرا برای شورای ‫یهودیان کار می کرد.
‫در اکتبر 1943، وترمن مورد ‫خیانت قرار گرفت و دستگیر شد.
‫او در سال 1944 به ‫اعدام محکوم شد، اما از جنگ
‫در زندان های مختلف ‫آلمان جان سالم به در برد.
‫در سال 1946، وترمن و همسرش کیتی
‫ون ویتسن در یک تصادف ‫رانندگی کشته شدند.
‫در شرایطی که برخی افراد ‫معتقد بودند شرایط مشکوکی است.
‫دامپزشک در مورد فساد ‫و همکاری مردم در مکان‌های
‫بلند سخن گفت و از ‫اجرای آماتور خشمگین شد.
‫سرویس های مخفی هلند ‫در لندن در طول جنگ.
‫470 سرفاتیسترات.
‫پادگان سواره نظام.
‫در طول تهاجم آلمان به ‫هلند، ارتش هلند از این
‫پادگان ها برای حبس ‫اتباع آلمانی استفاده کرد.
‫و اعضای حزب نازی هلند.
‫در طول اشغال، توسط
‫ارتش آلمان به خدمت گرفته شد
‫جایی که آنها برای "عملیات ‫شیر ​​دریایی"، نام رمز حمله
‫برنامه ریزی شده به بریتانیا ‫در سال 1940 آماده شدند.
‫فرمانده فلیکس اشتاینر ‫نیز وظیفه تشکیل
‫یک لشکر وافن ‫اس اس را بر عهده داشت
‫متشکل از داوطلبان اروپای غربی.
‫این بعداً به "ویکینگ" ‫تبدیل شد، یک بخش
‫اس اس پانزر که ‫برای اولین بار مستقر شد
‫در طول عملیات ‫بارباروسا، تهاجم آلمان
‫به اتحاد جماهیر ‫شوروی در سال 1941.
‫۴۵ راپنبرگراسترات، طبقه سوم
‫خانه خانواده تاک.
‫در فوریه 1941، آلمانی ‫ها در اولین حمله به یهودیان،
‫ایزاک تاک، یک مرد زغال ‫سنگ را دستگیر کردند.
‫و او را در کمپ شورل ‫در هلند بازداشت کردند.
‫از آنجا به ماوتهاوزن تبعید شد و ‫در ماه سپتامبر در آنجا درگذشت.
‫یک مقام آلمانی با تمسخر علت ‫مرگ را اولکوس مول، یک بیماری
‫سخت که عمدتاً در مناطق استوایی ‫با آن مواجه می شود، ثبت کرد.
‫تخریب شده.
‫25 آمستل.
‫اداره شورای یهودیان برای ‫مجوزهای سفر و جابجایی.
‫در بهار 1942، ‫این یکی از 14 مکانی
‫بود که یهودیان مجبور ‫بودند نشان زرد بخرند.
‫به شکل ستاره داوود که کلمه ‫"یهود" روی آن چاپ شده است.
‫برای غیر یهودیان، پوشیدن این ‫نشان یک جرم قابل مجازات بود.
‫تخریب شده.
‫روبروی 170 نیوه آچرگرخت
‫گریت کالدنبرگ عضو حزب نازی
‫هلند پس از آزادی دستگیر شده بود.
‫در 9 نوامبر 1945، ‫به تازگی از زندان آزاد
‫شده و اکنون با آزادی ‫مشروط آزاد شده است.
‫او در اینجا مورد اصابت ‫گلوله به حنجره قرار گرفت.
‫در طول جنگ، کالدنبرگ ‫مهمان‌خانه‌ای را اداره می‌کرد
‫که در آن یهودیان را فریب ‫داد تا در مخفیگاه زندگی کنند
‫و سپس به آنها خیانت کرد.
‫گوشه ویسپرات و ‫نیووی کیزرگرشت
‫در 13 ژوئیه 1942، ‫درست قبل از حرکت
‫اولین قطار به سمت ‫کمپ ترانزیت وستربورک،
‫الیازار موفی تاجر ماهی ‫و میوه دستگیر شد که
‫در صف دفتر مرکزی ‫شورای یهودیان ایستاده بود.
‫برای تحریک یک تظاهرات ضد آلمانی.
‫گزارش پلیس هلند ‫سخنان موفی را ثبت کرد:
‫ما باید از رفتن به ‫آلمان خودداری کنیم.
‫شب ها زنان و بچه های ما را
‫میگیرند چون در روز جرات نمی کنند.
‫شورش خواهد شد. ‫امیدوارم از امروز شروع شود."
‫موفی در سپتامبر 1942 ‫به پلیس امنیت آلمان
‫تحویل داده شد و در ‫آشویتس به قتل رسید.
‫همسر و دخترانش یک سال ‫بعد در آنجا به قتل رسیدند.
‫ویسپرات
‫قبل از جنگ، ویسپرات ‫یک خیابان خرید
‫باریک با نام مستعار ‫"خیابان یهودی" بود.
‫70 درصد از مردم این محله یهودی
‫بودند که بالاترین ‫درصد در آمستردام است.
‫در فوریه 1941 این منطقه، همراه
‫با محله قدیمی ‫یهودیان، محاصره شد.
‫آلمانی ها می ‫خواستند مانند اروپای
‫شرقی یک گتوی مهر ‫و موم شده ایجاد کنند.
‫با مخالفت مدیریت ‫شهری این طرح اجرا نشد.
‫به گفته شهردار،
‫یک محله یهودی نشین برای زیرساخت ‫های شهر بسیار مخرب خواهد بود.
‫علاوه بر این، بسیاری از "خانواده های ‫مسیحی" مجبور به نقل مکان خواهند شد.
‫در ماه مه 1941، آلمانی ها به ‫اصطلاح "گتوی نوری" را تأسیس کردند.
‫با قرار دادن تابلوهایی با عبارت ‫"منطقه یهودی"، "خیابان یهودی"
‫و «کانال یهود» در اطراف آن.
‫در سال 1942 این منطقه به یکی
‫از سه منطقه آمستردام تبدیل شد
‫و بقیه کشوری که یهودیان ‫هنوز مجاز به زندگی بودند.
‫پنج قصاب، پنج آرایشگاه ‫و دو کافه در اینجا
‫به عنوان "محل ‫یهودیان" تعیین شده بودند.
‫تابلوهای خیابان در اواخر ‫سال 1943، زمانی که
‫تبعیدها به پایان رسیده ‫بود، برداشته شدند.
‫و آلمانی ها آمستردام ‫را "ژودنرین"
‫یا "عاری از ‫یهودیان" اعلام کردن
‫در زمستان گرسنگی،
‫آمستردامرها تمام خانه های خالی
‫را از چوب و مواد دیگر پاک کردند.
‫پس از جنگ، مقامات شهر تصمیم ‫گرفتند که این منطقه را بازسازی نکنند.
‫آنها گفتند که قبلاً مسائل اجتماعی ‫و ترافیکی بسیار زیادی وجود داشت
‫قبل از جنگ
‫تمام ساختمان ها تخریب ‫شد و خیابان تعریض شد.
‫در سال 1950 بنای یادبود
‫قدردانی یهودیان ‫در این مکان برپا شد.
‫توسط بازماندگان یهودی تأسیس شد و ‫به یاران غیر یهودی اختصاص یافت.
‫با گذشت سالها، این بنای ‫تاریخی بیشتر و بیشتر به عنوان
‫مضحک دیده می شد، به خصوص ‫اینکه هیچ بنای یادبودی وجود نداشت
‫قربانیان یهودی، سینتی و ‫رومی به صورت جداگانه.
‫در سال 2021، بنای یادبود ‫قدردانی یهودیان جای خود
‫را به بنای یادبود ملی ‫نام‌های هولوکاست باز کرد.
‫بنای یادبود سپاسگزاری ‫به نقطه ای نزدیک منتقل شد.
‫سینتورابان
‫در روز تسلیم آلمان،
‫چهارم می 1945،
‫یک گشت آلمانی پس از شروع مقررات ‫منع آمد و شد در ساعت 7 بعد از ظهر
‫شروع به تیراندازی به سمت مردمی ‫کرد که در خیابان ها جشن می گرفتند.
‫گلوله ای به سیگی ‫مندلز، پسر یهودی که
‫برای اولین بار به بیرون ‫رفته بود اصابت کرد.
‫پس از سالها پنهان شدن
‫هشت ماه بعد بر اثر ‫جراحات وارده درگذشت.
‫آلمانی ها در آغاز اشغال ‫منع آمد و شد وضع کرده بودند.
‫هیچ کس نمی توانست بین ‫نیمه شب تا 4 صبح بیرون باشد.
‫فقط اعضای سرویس حمله ‫هوایی اجازه بیرون رفتن داشتند.
‫از سپتامبر 1944، منع رفت ‫و آمد از ساعت 8 بعد از ظهر
‫شروع شد، گاهی اوقات 7 ‫بعد از ظهر به عنوان مجازات.
‫آلمانی ها پلاکاردهایی را ‫آویزان کردند که در آن نوشته
‫شده بود هرکسی در خیابان ‫باشد ممکن است تیراندازی شود.
‫9 . ‫وردسکرک یا "کلیسای صلح"
‫در سال 1940، اعضای ‫جوان محله یک گروه مقاومت
‫به نام "ارتش نارنجی ‫هلندی" راه اندازی کردند.
‫آنها اقدامات خرابکارانه و فرار ‫به انگلستان را برنامه ریزی کردند.
‫اما یک نفر به آنها خیانت کرد و ‫تعدادی از اعضا دستگیر شدند.
‫فرانک و یان فونتین، ‫یان کوتویک و یاپ
‫بسترز از اردوگاه های ‫کار اجباری برنگشتند.
‫کشیشان کاتولیک مجاز ‫به انجام مراسم مقدس
‫برای اعضای حزب ‫نازی هلند، NSB نبودند.
‫در ژوئیه 1942 در تمام کلیساهای
‫کاتولیک و معترض ‫ترین کلیساهای هلند
‫نامه ای با صدای بلند در محکومیت
‫کار اجباری و تبعید ‫یهودیان خوانده شد.
‫نازی ها با دستگیری و ‫تبعید بیش از 200 یهودی
‫که به مذهب کاتولیک ‫گرویده بودند، تلافی کردند.
‫ناقوس کلیسا در سال ‫1942 برداشته شد.
‫قبل از حمله آلمان، ‫مقامات هلندی همه
‫ناقوس های کلیسا ‫را ​​در هلند ثبت کردند
‫با توجه به ذوب آنها در ‫صورت لزوم در صورت جنگ.
‫تا حدودی به لطف ‫این ثبت بود که آلمانی
‫ها فقط در شش ماه ‫توانستند آن را حذف کنند
‫تقریباً 7000 ناقوس از 9000 ناقوس ‫این کشور از برج های کلیسا می باشد.
‫دو سوم آن ناقوس ها ذوب ‫شد و به سلاح تبدیل شد.
‫ضرب المثلی وجود داشت که "وقتی ‫ناقوس ها رفتند، جنگ تمام شد"، به این معنی
‫که اگر آلمانی ها مجبور بودند ‫ناقوس های کلیسا را ​​برای فلز آب کنند،
‫شانس آنها برای پیروزی ‫در جنگ نمی تواند خوب باشد.
‫اگرلولد.
‫در شب چهارم مه 1945، ‫یک گشت پلیس نظم آلمان،
‫پرستار آنیک ون هاردولد ‫را به ضرب گلوله کشت.
‫ون هاردولد، 21 ساله، ‫پیام آور مقاومت بود.
‫او در حال دوچرخه ‌سواری به ‫سمت شمال آمستردام بود تا پیامی
‫درباره تسلیم قریب‌الوقوع ‫آلمانی‌ها به او منتقل کند.
‫ون هاردولد یونیفرم ‫صلیب سرخ پوشیده بود
‫تا بتواند در زمان منع ‫آمد و شد بیرون باشد.
‫روی یونیفرمش ‫پرچم هلند انداخته بود.
56 استادهدزکده
‫مقر گروه مقاومت 2000 در سال
‫1945، در خانه خانواده ورورد
‫پس از اینکه پسر این ‫زوج لئو با مدارک هویتی
‫جعلی دستگیر شد، ‫سرویس امنیتی آلمان، SD،
‫در 9 مارس 1945 ‫به ساختمان حمله کرد.
‫وروردز به سرعت راب ‫واکر، پسر جوان یهودی را
‫که با آنها مخفی شده بود، ‫نزد همسایگان خود بردند.
‫هر یک از اعضای گروه ‫2000 شماره کد مخصوص به
‫خود را داشتند که در ‫یک رجیستر ثبت شده بود.
‫"کلید" ثبت در زیر ‫ورودی دفتر پنهان شده بود.
‫لازم بود این کلید به دست
‫SD نیفتد، بنابراین در 10 مارس
‫چند نفر از اعضای گروه ‫به زور وارد ساختمان شدند.
‫در درگیری مسلحانه متعاقب ‫آن، اس اس هاوپتشارفورر
‫ارنست ونر، بازپرس ‫جنایی با SD کشته شد.
‫SD با اعدام 30 زندانی از ‫زندان وترینگ چان
‫در ارست ‫واترپلو تلافی کرد.
‫آنها شامل لئو و ‫هنک وروورد بودند.
‫آلمانی ها عابران و افرادی را که در ‫اطراف پارک زندگی می کردند جمع آوری کردند
‫و آنها را مجبور به ‫تماشای اعدام ها کرد.
‫هر کسی که چشمان خود را برگرداند،
‫"به سمت راست پرتاب می شد،
‫یا با قنداق تفنگ کار کرده اند».
‫اجساد بر روی کوهی از ‫زباله که در هفته های گذشته در
‫مقابل یک پناهگاه حمله ‫هوایی جمع شده بود، افتادند.
‫چون جمع آوری نمی شد
‫چند روز بعد افراد ناشناس پرچم
‫هلند را بر فراز این مکان کشیدند.
‫5 اسپینوزاسترات. طبقه همکف
‫خانه محقق سرشناس ‫سرطان ناتانیل واترمن.
‫بیمارستان آنتونی ون لیوونهوک مجبور ‫شد او را در سال 1941 اخراج کند.
‫در سپتامبر 1943،
‫واترمن بخشی از آخرین ‫تبعید گسترده یهودیان بود
‫به وستربورک
‫با این حال، در ماه نوامبر، ‫آلمانی ها او را به آمستردام
‫فرستادند تا آزمایشگاهی ‫در خانه اش راه اندازی کند
‫تا تحقیقات خود را در مورد اثرات ‫سرطان زایی رنگ ها دنبال کند.
‫او موش های آزمایشگاهی خود را در ‫محوطه مخصوصی در باغ نگهداری می کرد.
‫همسر واترمن، مین واترمن-ریپ
‫مجبور شد به عنوان گروگان ‫در اردوگاه ترانزیت بماند.
‫هم او و هم شوهرش از ‫جنگ جان سالم به در بردند.
‫دو نفر از فرزندانشان ‫به قتل رسیدند
‫الیزابت فیشر-واترمن در ‫سپتامبر 1942 در آشویتس،
‫دولف واترمن در نوامبر ‫1942 در ماوتهاوزن.
‫پسر آنها لئون واترمن، ‫معمار، جان سالم به در برد.
‫او در سال 1962 ‫اولین یادبود هولوکاست را
‫در هالندشه شووبرگ یا ‫تئاتر هلندی طراحی کرد.
‫مرکز اصلی اخراج در آمستردام
‫نیومارکت
‫این میدان به مرکزی برای ‫فعالیت های بازار سیاه تبدیل شد.
‫در آگوست 1942 مردی در اینجا
‫به دلیل فروش کوپن ‫جیره دستگیر شد.
‫برای خرید مواد غذایی مانند
‫نان و شیر ضروری است.
‫یک افسر پلیس او را یان ‫کاتون، سارق بدنامی که از
‫اردوگاه کار اجباری آمرسفورت ‫فرار کرده بود، شناخت.
‫پس از یک محاکمه ‫نمایشی، یک دادگاه آلمانی
‫کاتون و دو همدستش ‫را به اعدام محکوم کرد
‫برای سرقت از دفتر جیره بندی
‫آنها در سپتامبر 1942 اعدام شدند.
‫در طول دوره اشغال، چهار کودک در
‫نیومارکت به ‫ضرب گلوله کشته شدند.
‫آنی مایجر چهار ساله در جریان ‫یک حمله به ضرب گلوله کشته شد
‫توسط پلیس نظم آلمان ‫در سپتامبر 1944.
‫باری بارس و اسرائیل دیگن نوجوانان ‫در مارس 1945، زمانی که آلمانی ها
‫ شروع به شلیک گلوله های دمدمی ‫به بازار سیاه کردند، جان باختند.
‫در 12 آوریل 1945،
‫الکس اورز 16 ساله در حال قدم زدن در ‫سراسر نیومارکت در راه خانه خود بود.
‫ساعت دو دقیقه به هشت شب گذشته ‫بود، دو دقیقه از منع رفت و آمد گذشته بود.
‫پلیس نظم آلمان شروع ‫به تیراندازی کرد.
‫گلوله ای به دست ‫الکس اصابت کرد و او به
‫پناهگاه حمله هوایی در ‫وسط میدان راه یافت.
‫وقتی از آن طرف بیرون آمد، پلیس ‫نظم دوباره به سمت او شلیک کرد.
‫الکس در گاری آمبولانس ‫در راه بیمارستان جان باخت.
‫اروپاپلین، سابقا ‫وسترشلدپلین
‫در 11 نوامبر 1940، یک
‫هواپیمای کوچک ‫نیروی هوایی ایتالیا
‫که بخشی از یک حمله ‫هوایی بر فراز انگلستان
‫بود، با مشکل موتور ‫در این میدان فرود آمد.
‫از ژوئیه 1942، این میدان
‫به عنوان محل تجمع استفاده شد
‫در جریان دستگیری یهودیان
‫مردم با تراموا از اینجا به ‫ایستگاه مرکزی آمستردام منتقل
‫شدند، از آنجا قطار به کمپ ‫ترانزیت وستربرک حرکت کرد.
‫جوانان 16 ساله و بالاتر ‫مجبور بودند راه بروند.
‫- 8 ‫- تا 10 هارلمروگ.
‫کارخانه گاز وستر
‫این کارخانه گاز یکی از سه ‫مکانی بود که آمستردامی ها
‫مجبور بودند دوچرخه های خود ‫را در جولای 1942 تحویل دهند.
‫قبل از جنگ حدود 300000 ‫دوچرخه در آمستردام وجود داشت.
‫بعد از آن 160000 نفر بودند.
‫در زمستان گرسنگی مردم سعی
‫کردند زغال سنگ ‫را از کارخانه بدزدند.
‫پلیس به سمت سارقان شلیک می کرد که ‫گاهی عواقب مرگباری به همراه داشت.
‫ایستگاه بعدی، ‫آمستردام مویدرپورت.
‫اوسترسپورپلین.
‫ایستگاه قطار مویدرپورت
‫از اکتبر 1942، حداقل 11000
‫نفر از این ایستگاه اخراج شدند.
‫بیشتر به اردوگاه ‫حمل و نقل وستربورک
‫در شمال شرقی هلند
‫و از آنجا به مراکز کشتار آشویتس
‫و سوبیبور در لهستان اشغالی.
‫کارمندان شورای ‫یهودیان برای ثبت نام
‫"مرحوم" در سالن ‫ایستگاه مستقر شدند.
‫که ملزم شدند کلید خانه ‫هایشان را تحویل دهند.
‫خانه های آنها تا ‫زمانی که اثاثیه و
‫سایر وسایل به ثبت ‫برسد پلمپ می شود.
‫برده شده و اغلب به ‫آلمان منتقل می شود.
‫36 و 38 مزرعه کرکلان
‫اداره ثبت احوال.
‫اشغالگران آلمانی مقرر ‫کردند که همه شهروندان باید
‫همیشه کارت شناسایی ‫خود را همراه داشته باشند.
‫کارت های شهروندان یهودی با ‫حرف سیاه بزرگ J مشخص شده بود.
‫این کارت جدید ساخت هلند، ‫با یک عکس و دو اثر انگشت،
‫جعل آن بسیار سخت ‫بود و همیشه می شد آن
‫را با سوابق موجود در ‫رجیستری مقایسه کرد.
‫در سال 1942، PBC، ‫گروهی از هنرمندان
‫که در زمینه اسناد ‫جعلی تخصص داشتند،
‫شروع به برنامه ریزی برای ‫حمله به اداره ثبت نام کرد.
‫در 27 اسفند 1332، رزمندگان
‫مقاومت در لباس افسران شهربانی
‫وارد دفتر شد و هشت نگهبان
‫گردان پلیس آمستردام ‫را "خنثی" کرد.
‫آنها به آنها یک داروی ‫آرام بخش تزریق کردند
‫و آنها را در باغ وحش ‫باغ وحش آرتیس گذاشتند.
‫مهاجمان کارت های ‫بایگانی را با بنزن
‫آغشته کردند و هزینه ‫های TNT تعیین کردند.
‫ساعت 11 شب صدای انفجارهای ‫شدید شنیده شد و آتش سوزی رخ داد.
‫روزنامه زیرزمینی پارلمنت
‫نوشت: "آمستردام از ‫آتش سوزی لذت برد".
‫این حمله به یکی از شناخته شده ‫ترین اقدامات مقاومت تبدیل شد
‫و روحیه را تقویت کرد.
‫"یک خبر کوچک خوب"
‫آن فرانک در دفتر خاطرات ‫خود در ضمیمه مخفی نوشت.
‫آتش سوزی با این حال ‫همه کارت ها را از بین
‫نبرد، و همچنین اقدامات ‫بیش از حد آتش نشانی.
‫در نهایت، تنها 15 درصد از ‫رکوردها برای همیشه از بین رفتند.
‫علاوه بر این، آلمانی ها مجموعه های جداگانه ‫ای از رکوردها را در جاهای دیگر نگه داشتند.
‫ویلی لاگز، رئیس سرویس امنیتی
‫آلمان، 10000 ‫گیلدر جایزه تعیین کرد.
‫برای اطلاعاتی که منجر ‫به دستگیری مهاجمان شود.
‫24 وندالسترات، طبقه همکف
‫در یک پیام تلکس به رهبر اس اس
‫هاینریش هیملر در ‫تاریخ دوم آوریل 1943،
‫هانس آلبین راوتر، رهبر اس ‫اس و پلیس در هلند، اظهار داشت:
‫«در طول شب، چندین بازداشت
‫در آمستردام و اوترخت انجام شد.
‫در نتیجه یقیناً سه نفر از عاملان
‫آتش سوزی خرابکارانه حمله می کنند
‫در اداره ثبت احوال ‫آمستردام در بازداشت هستند."
‫225 خیابان کلیسا، طبقه همکف
‫خانه هنری ون آدلزبرگن، مرد ‫یهودی در یک ازدواج "مختلط".
‫زمانی که در اردوگاه ‫وستربورک نگهداری می شد،
‫مجبور شد بین تبعید یا عقیم ‫شدن یکی را انتخاب کند.
‫او عقیم سازی را انتخاب ‫کرد و به آمستردام بازگشت.
‫در مارس 1943، ون ‫آدلزبرگن از همسرش
‫طلاق گرفت و به جای ‫دیگری نقل مکان کرد.
‫در سال 1944، او به ‫مقر پلیس آلمان احضار شد.
‫در آنجا او به طور ‫تصادفی با ساکن آپارتمان
‫بالای سرش در ‫کرکسترات برخورد کرد.
‫برانکا سیمونز، یک خبرچین یهودی
‫که برای نجات خود ‫به مردم خیانت کرد.
‫سیمونز گزارش داد که از ‫آنجایی که همسایه سابقش
‫طلاق گرفته بود، دیگر ‫از اخراج معاف نبود.
‫ون آدلسبرگن بلافاصله دستگیر شد.
‫او در مارس 1945 در اردوگاه کار
‫اجباری وایهینگن ‫در آلمان درگذشت.
‫پس از جنگ، سیمونز به اعدام
‫محکوم شد اما در ‫سال 1959 آزاد شد.
‫تخریب شده.
‫26 خیابان وگا، طبقه همکف.
‫دینا گوبیتس-واگنار و چهار فرزندش
‫پس از فرار آنها ‫از مرکز اخراج تئاتر
‫هلند، در اینجا در خانه ‫خود مخفی شده بودند.
‫پس از جنگ، کارلا کاپلان-گوبیتز، ‫دختر دینا به یاد آورد:
‫«مردم مقاومت انواع ‫و اقسام مخفیگاه‌ها را در
‫خانه ما ایجاد کرده بودند ‫و خیلی خوب کار می‌کردند
‫که افراد بیشتری به آنجا ‫می آمدند تا پنهان شوند.
‫برخی از آنها قبلاً در لوله ‫فاضلاب پنهان شده بودند.
‫زندگی در مخفی شدن را افتضاح دیدم.
‫همه ترسیده بودند و ‫من نتوانستم بازی کنم.
‫تو اجازه نداشتی ‫پرده ها را باز کنی.
‫ما باید واقعاً ساکت ‫می‌بودیم، زیرا به نظر
‫می‌رسید کسی در ‫خانه زندگی نمی‌کرد.»
‫کاپلان-گوبیتس و ‫خواهرش ادعا کردند
‫که یک نگهبان آلمانی ‫به نام آلفونز زندلر به
‫آنها کمک کرده بود از ‫مرکز تبعید فرار کنند.
‫اما زمانی که آنها و ‫چند نفر دیگر زوندلر را
‫برای جایزه یاد وشم در ‫سال 1993 معرفی کردند.
‫که باعث می شود او در اسرائیل به
‫عنوان «عادل در ‫میان ملل» تجلیل شود.
‫طوفانی از اعتراض را برانگیخت.
‫مخالفان گفتند که این ‫عضو اس اس فقط در ازای
‫منافع خود ‫به دیگران کمک می کند.
‫معلوم شد که زوندلر و دو نگهبان
‫دیگر در سال 1943 ‫دستگیر شده بودند
‫برای وقت گذراندن با برخی از دوستانش،
‫و توسط دادگاه آلمان به ‫ده سال زندان محکوم شد.
‫در مصاحبه ای در سال 2012، ‫کارگر مقاومت، هری کوهن،
‫یک پیک برای شورای ‫یهودیان، در مورد زوندلر گفت:
‫"بله، او مردم را ‫نجات داد، اما زمانی
‫که برای تجلیل از ‫جایزه یاد وشم آماده شد،
‫اعتراض کردم.
‫این یک قدم خیلی دور بود.
‫بیا بیرون،
‫منظورم این است که او در اس اس بود و ‫باید تصمیمات مرگ و زندگی را می گرفت!»
‫201 و 203 ون اوستادسترات
‫مدرسه هرمان الته
‫در سپتامبر 1941 ‫آلمانی ها فرمان دادند
‫بچه های یهودی مجبور ‫بودند به مدارس جداگانه بروند.
‫مدیریت شهری آمستردام با
‫ایجاد بیش از 40 مدرسه جدید،
‫بیشتر در ساختمان های مدارس
‫موجود، برای حدود 7500 دانش آموز.
‫مدارس یهودی که پیش از جنگ وجود
‫داشت نیز بخشی از این سیستم شدند.
‫پس از شروع تبعید، کلاس ‫ها هر روز کمتر می شد.
‫در سپتامبر 1943، تمام ‫مدارس یهودی تعطیل شد.
‫44 آلبرشت ‫دوررسترات، طبقه اول.
‫در سال 1943، سونیا ون ‫هسترن به اتاقی که از آن
‫به عنوان "اتاق مجلل" ‫یاد می کند نقل مکان کرد.
‫در آپارتمانی که قبلاً توسط یک ‫خانواده یهودی اشغال شده بود.
‫او در اداره ثبت محتویات خانوار،
‫بخشی که محتویات را ‫ثبت می کرد، کار می کرد
‫از خانه های یهودیان تبعید شده
‫پس از جنگ، ون هسترن ‫ادعا کرد که برای ادامه زندگی
‫در آنجا، باید به کارکنان ‫پلیس امنیت آلمان بپیوندد.
‫در آنجا او به دام انداختن ‫کارگران مقاومت کمک کرد.
‫در آوریل 1944 او ‫با هنک دینسکه، رهبر
‫گروه مقاومت LO ‫تماس تلفنی برقرار کرد.
‫تظاهر به دختر یک رهبر کمونیست.
‫او گفت که از پدرش ‫برای او پیامی دارد.
‫Dienske موافقت کرد که او را ‫ملاقات کند و بلافاصله دستگیر شد.
‫خدمات در سال 1945 ‫در بیندورف، اردوگاه فرعی
‫اردوگاه کار اجباری ‫نویگام در آلمان درگذشت.
‫پس از جنگ، ون هسترن به ‫12 سال زندان محکوم شد.
‫154 بتهوون، طبقه سوم.
‫خانه پزشک یوهان استراک.
‫او یکی از اعضای حزب نازی ‫هلند، NSB، و از اس اس و
‫یکی از افراد مورد اعتماد ‫رئیس SD ویلی لاگز بود.
‫در سال 1942 او رئیس بخش
‫بهداشت عمومی آمستردام شد.
‫استراک به عنوان یک پزشک، ‫زنانی را که می خواستند
‫با اعضای اس اس ‫ازدواج کنند، ارزیابی کرد.
‫برای تعیین اینکه آیا آنها از ‫"نژاد ژرمنی خالص" بودند یا خیر.
‫در سال 1942 این وظیفه ‫او بود که تعیین کند آیا بچه های
‫تازه متولد شده ممکن ‫است یهودی باشند یا خیر.
‫او تصمیم گرفت نوزادی به نام ‫«رمی ون دوین‌ویک» را انتخاب کند
‫که نامش را از آدرسی که در ‫آن پیدا کرده بود، نامگذاری کرد.
‫یهودی بود، اگرچه اصلاح نشده بود.
‫اما استراک گفت که این پسر ‫"گوش های یهودی" داشت.
‫رمی در سال 1943 ‫در سوبیبور به قتل رسید.
‫نام واقعی او، کوئن گزانگ، ‫تنها در سال 2002 کشف شد.
‫پس از جنگ، استراک به ‫شش سال زندان محکوم شد.
‫شاهدان در ردیف اول
‫- 3 ‫- آمستل، طبقه همکف.
‫کتابفروشی متعلق ‫به لویی لام، یکی از
‫بزرگترین کتابفروشی ‫های عتیقه یهودی در اروپا.
‫ون وسترات.
‫در سپتامبر 1942، یک افسر پلیس
‫روزنامه نگار فیلیپ ‫مکانیکوس را دستگیر کرد
‫برای نپوشیدن نشان ستاره زرد
‫دو نفر از اعضای حزب ‫نازی هلند او را شناختند و
‫در تراموا یا ایستگاه ‫تراموا به او اشاره کردند.
‫مکانیکوس به اردوگاه کار اجباری
‫آمرسفورت و از آنجا به ‫وستربورک فرستاده شد.
‫مکانیکوس دفتر خاطراتی داشت که ‫به صورت قاچاقی از اردوگاه حمل و
‫نقل خارج شده بود و پس از جنگ با ‫عنوان "در انتظار مرگ" منتشر شد.
‫او از کمپ نوشت: «احساس می‌کنم دارم ‫از یک کشتی غرق شده گزارش زنده می‌کنم».
‫در اکتبر 1944، مکانیکوس در ‫آشویتس به ضرب گلوله کشته شد.
‫149 ون وسترات.
‫کوکو، یکی از دو بستنی فروشی که ‫توسط پناهندگان یهودی آلمانی اداره می شود
‫ارنست کان و آلفرد کوهن.
‫پنجره های سالن دیگر آنها در
‫ریجنسترات در فوریه ‫1941 شکسته شد.
‫بنابراین مالکان گروهی ‫از مشتریان عادی
‫را برای محافظت از ‫مغازه ها گرد هم آوردند.
‫چند روز بعد، گروهی از ‫نازی های هلندی از سالن
‫رد شدند و در حالی که ‫می رفتند آواز می خواندند.
‫بنابراین صاحبان مغازه را بستند.
‫یک نفر شروع به کوبیدن ‫به در کرد و مدافعان
‫سالن به سمت آنها ‫گاز آمونیاک پاشیدند
‫با استفاده از استوانه ای که در مغازه ‫نگهداری می شود تا بستنی خنک شود.
‫اما به جای پیراهن های مشکی مورد
‫انتظار، آنها افسران ‫پلیس نظم آلمان بودند.
‫برای نازی‌ها، این ‫رویداد یکی از زمینه‌های
‫اولین گردهمایی در ‫محله قدیمی یهودیان بود.
‫در 22 و 23 بهمن ماه.
‫ارنست کان توسط دادگاه ‫نازی به اعدام محکوم شد.
‫در 3 مارس 1941 او اولین
‫مبارز مقاومت در هلند شد
‫برای مردن در ‫مقابل جوخه تیراندازی
‫آلفرد کوهن در سال 1945 احتمالاً
‫در راهپیمایی مرگ ‫از آشویتس درگذشت.
‫9 دی میراندالان، سابقا ‫برگمستر ون لیوونوگ
‫استخر پارک آمستل
‫از 21 می 1941، آلمانی ها یهودیان
‫را از استخرهای شهری منع کردند.
‫تنها استخری که اجازه ‫داشتند در آن شنا کنند
‫همین استخر بود، روزهای ‫دوشنبه، چهارشنبه و جمعه.
‫کمتر از یک ماه بعد، آنها نیز از ‫این آخرین استخر محروم شدند.
‫همه استخرها در پاییز 1944 به
‫دلیل کمبود گاز و برق تعطیل شدند.
‫در زمستان گرسنگی، ‫مردم درختان و بوته‌های
‫اطراف استخرهای ‫روباز را قطع می‌کردند
‫برای هیزم
‫در دهه 1930، این استخر به
‫استخر د میراندا معروف شد.
‫پس از محرک آن، رئیس
‫سوسیالیست مونه دو میراندا.
‫او در ژوئیه 1942 دستگیر و به
‫اردوگاه کار اجباری ‫آمرسفورت منتقل شد.
‫جایی که او مورد آزار ‫جسمی شدید سایر اسیران
‫هلندی قرار گرفت که ‫ده روز بعد درگذشت.
‫در سال 1946 این استخر ‫به طور رسمی نامگذاری شد
‫استخر دی میراندا.
‫چند سال بعد این خیابان ‫نیز به نام او نامگذاری شد.
‫تخریب شده.
‫بنن بانتامرستراات که از دهه
‫1920 با نام تونگ ‫یان کای شناخته می شود.
‫یا "خیابان چینی ها".
‫صدها ملوان چینی که به ‫دلیل جنگ نتوانستند آمستردام
‫را ترک کنند، توانستند ‫زندگی خود را از دست بدهند.
‫با راه اندازی مشاغل کوچک
‫مردان بیکار مجبور بودند ‫برای آلمانی ها کار کنند.
‫چهل عروسی چینی هلندی
‫در طول جنگ در ‫آمستردام برگزار شد.
‫در سال 1943، طوفان، مجله ‫ای برای اس اس هلندی، نوشت:
‫"چطور می شود که زنان ‫هلندی از شرم سر خود را آویزان
‫نمی کنند و خود را به ‫آغوش یک شرقی می اندازند.
‫که علاوه بر این، کمی ‫بیش از یک گدا است.»
‫قدیمی ترین رستوران ‫چینی آمستردام،
‫کنگ هینگ در شماره 11، در ‫طول زمستان گرسنگی بسته شد.
‫پس از تسلیم ژاپن، ‫چینی ها در آمستردام
‫جشن پیروزی بزرگی برگزار کردند
‫در نیومارکت و میدان دام.
‫26 خیابان مولنبک، طبقه دوم.
‫خانه فیلیپ ون در کار، ‫سوفیا ون در کار پولاک
‫و فرزندانشان سیگ و مری.
‫سوفیا پولاک موفق به دریافت به ‫اصطلاح "تمبر کالمیر" شد.
‫که نشان می داد او فقط ‫«تا حدی» یهودی بود.
‫او و خواهرش این موقعیت را بر
‫اساس پدر بیولوژیکی ‫خود به دست آوردند
‫سامسون پولاک نبود، بلکه
‫آلبرتوس دمنی درگذشته بود.
‫یک مرد غیر یهودی که ‫مادرش با او دوستی داشته است.
‫پسر دمنی قبول کرد ‫که این دروغ را بگوید.
‫برای دریافت تمبر، سوفیا ‫و خواهرش استلا باید
‫تحت "روش تایید نژادی ‫فیزیکی" قرار می گرفتند.
‫در زنترالستل آمستردام،
‫اداره مرکزی مهاجرت یهودیان.
‫به دو خواهر میانسال دستور ‫داده شد که دامن خود را بلند کنند
‫برای فردیناند از ‫قارچ ها، رئیس زنترالستل
‫با دامن های برافراشته، مجبور بودند با ‫پاهای جوراب دار بالا و پایین راه بروند
‫به طوری که ‫اس اس-هاپتسترمفوهر بتواند تعیین کند
‫آیا آنها "پاهای یهودی" داشتند.
‫خانواده ون در کار - پولاک ‫مدارک شناسایی جعلی تولید کردند.
‫و همیشه افرادی را با خود پنهان می ‫کردند و اتاق ها را شلوغ می کردند.
‫من حداقل سه سال را با پدر و ‫مادرم در یک تخت مشترک گذراندم.
‫مریم بعد از جنگ گفت.
‫زمانی که "مهمان خانه" ‫چند روزی آنجا بودند،
‫سوفیا و مری آنها ‫را به خارج از شهر
‫می بردند تا در حومه ‫شهر پنهان شوند.
‫در چهار موردی که ‫مقامات به خانه یورش بردند،
‫مهمانان در پشت بام، ‫پشت دودکش پنهان شدند.
‫29 خیابان نیرز، طبقه اول.
‫خانه سیمون د لا بلا، سناتور ‫یهودی حزب سوسیالیست.
‫هنگامی که در ژوئیه 1940 دستگیر
‫شد، سعی کرد با ‫مصرف سم خود را بکشد.
‫اما او موفق نشد.
‫او در سال 1942 در اردوگاه کار
‫اجباری داخائو در آلمان درگذشت.
‫کارلا، دختر دلا ‫بلا با انتشار اوراق
‫غیرقانونی و حمل ‫اسلحه به مقاومت پیوست.
‫بعداً گفت:
‫«قبل از جنگ پدر ‫و مادرم بر من اقتدار
‫داشتند و اجازه انجام ‫هیچ کاری را نداشتم.
‫اکنون متوجه شدم که به ‫بزرگسالی کامل پرتاب شده ام.
‫دیگر حد و مرزی وجود نداشت. شما می ‫توانستید کاری را که می خواهید انجام دهید.
‫در مقایسه با قبل ‫از جنگ، آشوب بود.
‫همه با بقیه زندگی می کردند
‫و تو با همه زندگی میکردی.
‫اگر یک بطری نوشیدنی ‫داشتید، وقت دورهمی بود.
‫دیوانه خانه بود.
‫همچنین این راه ما برای ‫پاسخ به تنش کار مقاومت بود.»
‫والنتینکید، ‫گورستان یهودیان زیبورگ.
‫این گورستان در سال ‫1914 پر شد و پس از آن
‫فقط به صورت پراکنده ‫مورد استفاده قرار گرفت.
‫حدود 100000 نفر ‫در اینجا دفن شده اند.
‫در سال 1942، ارتش ‫آلمان بخشی از گورستان
‫را به عنوان محل ‫تمرین تغییر کاربری داد.
‫دفن های غیرقانونی در گورستان های
‫یهودی در دیمن و اودرکرک ‫در نزدیکی انجام شد.
‫اما ثابت نشده است که چنین دفن ‫هایی در اینجا صورت گرفته است.
‫پس از جنگ، داستانی منتشر ‫شد که در زمستان گرسنگی،
‫یک مرد آلمانی اجازه داد ‫یک گاو در اینجا چرا کند.
‫بر اساس این داستان، مردم
‫محله آن را دزدیدند و ذبح کردند.
‫در سال 1956، مقامات ‫محلی بخشی از گورستان
‫را برای ساخت یک ‫جاده در اختیار گرفتند.
‫با نظارت خاخام، ‫قبرهای این قسمت نبش قبر
‫شد و بقایای آن به ‫قبرستان دیمن منتقل شد.
‫به همراه آنچه چند ‫سنگ قبر باقی مانده بود.
‫58 نیووی کیزرگرشت،
‫مقر شورای یهود، ‫سازمانی که نازی ها
‫در سال 1941 بر ‫یهودیان تحمیل کردند.
‫تا سیاست های خود را اعمال کنند.
‫شورا تا به امروز ‫بحث برانگیز است.
‫آیا سازمان همکاری می کرد یا فقط
‫سعی می کرد از ‫بدترین ها جلوگیری کند؟
‫ورودی عمومی در سطح زیرزمین بود و
‫صف‌ها گاهی تا ‫خیابان وسپر کشیده می‌شد.
‫همه می خواستند برای شورای ‫یهودیان کار کنند زیرا در ابتدا،
‫پرسنل شورا و خانواده
‫هایشان از اخراج معاف شدند.
‫این سازمان بخش های ‫متعددی را در سراسر شهر ایجاد
‫کرد، از مجوزهای سفر ‫گرفته تا توزیع سبزیجات.
‫شورا در تصمیمات خود ‫به نفع نخبگان تمایل داشت.
‫رئیس دیوید کوهن در خاطرات ‫خود از این سیاست دفاع کرد:
‫«البته باید برای هر زندگی ‫به یک اندازه ارزش قائل
‫شد، اما زندگی که برای ‫دیگران نیز ارزش داشته باشد
‫باید در زمان جنگ ‫بیشتر از زندگی شخصی
‫که فقط برای خودش ‫مهم است محافظت شود.»
‫برخی گزارش‌ها در مورد آنچه ‫در اردوگاه‌ها در لهستان اشغالی
‫اتفاق می‌افتاد به شورای ‫یهودیان رسید، اما باور نکردند.
‫در سال 1947، ‫دادگاه ویژه دادگستری
‫دیوید کوهن و آبراهام ‫اشر را محکوم کرد.
‫دو رئیس در بازداشت موقت.
‫یک ماه بعد آزاد شدند.
‫در همان سال، یک دادگاه جامعه
‫یهودی متوجه شد که کوهن و آشر
‫"در دنیایی شکست خورده ‫بود که خودش مقصر بود".
‫خواهش میکنم.
‫15 والریوسپلین.
‫لیسیوم آمستردام
‫در سال 1940 معلمان یهودی و
‫همه کارمندان دولتی اخراج شدند.
‫در یکی از اولین اقدامات ‫برای منزوی ساختن یهودیان.
‫در سال 1941 مراسم تودیع
‫رسمی در سالن اجتماعات برگزار شد
‫برای 72 دانش آموز یهودی.
‫مدیر مدرسه، پیت ‫گانینگ، قبلاً آنها را به
‫مدت یک هفته به ‫سرزمین ابری برده بود.
‫جایگاه مدرسه در کشور
‫تیراندازی در سال ‫1942 شلیک شد و به
‫جرم "جودنباگنستیگونگ" ‫بازداشت شد.
‫احسان به یهودیان
‫پس از آزادی دوباره به ‫کار خود بازگردانده شد.
‫سازمان‌های مختلف ‫آلمانی، از جمله پلیس نظم
‫و نیروی هوایی، این ‫مدرسه را مسترد کردند.
‫سربازان به کلاس های ‫درس فرستاده شدند، در حالی
‫که افسران در محل اقامت ‫مدیر زندگی می کردند.
‫آلمانی‌ها خوک‌ها را ‫در زیرزمین پرورش
‫دادند و یک لانه سگ ‫در زمین ساختند.
‫نرده های سیم خاردار از ‫ساختمان محافظت می کرد.
‫دروس برای دانش آموزان ‫در جاهای دیگر ادامه یافت.
‫چند تن از معلمان و دانش آموزان
‫مدرسه در مقاومت شرکت داشتند.
‫گوشه آپولولان و بتهوونسترات.
‫از سپتامبر 1944، آتش بس ناگفته
‫ای بین پلیس امنیت ‫آلمان وجود داشت
‫و مقاومت مسلح هلند:
‫اگر حملات خشونت آمیز ‫علیه نیروهای اشغالگر وجود
‫نداشت، آنها هیچ گونه ‫اعدامی انجام نمی دادند.
‫شبه نظامیان مقاومت KP قصد
‫کشتن هربرت اولشلاگل را نداشتند:
‫آنها قصد ربودن او را داشتند.
‫این کارآگاه بدنام SD ‫به زبان هلندی صحبت میکمد
‫کرد و شبکه ای از خبرچین ‫ها را کنترل می کرد.
‫خیبر پختونخوا از او می خواست که خبرچینان ‫خود را افشا کند و سپس او را آزاد کند.
‫آنها به مدت چهار ‫هفته بر کارآگاه سایه
‫انداختند و نقشه ای ‫برای دستگیری او ریختند.
‫اما در 23 اکتبر 1944 او در
‫زمان مورد انتظار ظاهر نشد.
‫KP او را در یک کافه ‫در مرکز شهر پیدا کرد.
‫آنها او را به سمت منطقه ‫جنوبی بردند، اما سپس هدف
‫آنها متوجه شد که او تحت ‫تعقیب قرار گرفته است.
‫بنابراین، در گوشه آپولون و
‫بتهوونسترات، به او هجوم آوردند.
‫در مبارزه بعدی در تاریکی، بطری
‫کلروفرم KP قصد ‫استفاده از آن را داشت
‫برای آرام کردن کارآگاه ‫روی زمین افتاد و شکست.
‫یکی از مهاجمان به ‫سر اولشلاگل شلیک کرد.
‫جسد او همان جایی ‫که دراز کشیده بود، در
‫مقابل دخانیات شماره 6 ‫بتهوونسترات باقی ماند.
‫انتقام برای کشتن یک آلمانی
‫همیشه بیشتر از ‫کشتن یک هلندی بود.
‫بنابراین اوایل صبح روز ‫بعد، SD 29 اسیر را
‫از زندان وترینگ چان ‫به آپولولائان برد.
‫همه آنها در لیست ‫"نامزدهای مرگ" نبودند.
‫یکی دزد بود
‫SD به ساکنان محلی دستور داد ‫که از خانه های خود بیرون بیایند و
‫مراقب باشند و زندانیان را در ‫ردیف ده نفری به ضرب گلوله کشتند.
‫در مقابل پناهگاه حملات ‫هوایی در باغ عمومی.
‫آلمانی ها همچنین دو خانه ‫شهری را در گوشه گوشه آتش زدند
‫که یکی از آنها متعلق به زوج ‫یهودی مینا و لوئیس استیب بود.
‫که در سال 1942 جان ‫خود را از دست داده بودند.
‫بدون اطلاع SD، ویلا اکنون توسط
‫یک همکار هلندی اشغال شده بود.
‫او تلاش کرد تا بابت ضررش جبران
‫کند، اما رهبر SD ویلی لاگز گفت:
‫آنچه را که ما ویران می کنیم، شهر ‫آمستردام باید هزینه آن را بپردازد.
‫روز دوشنبه 7 می 1945،
‫مردم آمستردام برای جشن آزادسازی
‫هلند به میدان دام هجوم آوردند.
‫اما در آمستردام ارتش آلمان هنوز ‫حضور داشت و هنوز خلع سلاح نشده بود.
‫بعد از ظهر آن روز، یک واحد
‫شناسایی ارتش بریتانیا ‫به میدان دام رسید.
‫جایی که رهگذران بر روی ‫خودروهای خود سوار شدند.
‫به گفته برخی شاهدان عینی، ‫هنگامی که واحد بریتانیایی را ترک کرد،
‫گاری به میدان آمد که حامل ‫زنانی بود که عاشقان آلمانی بودند.
‫پس از جنگ، کارل ‫مارکونی به یاد آورد:
‫«زنان را تراشیده و قیراندند.
‫این کار به شیوه ‫ای نه چندان ملایم
‫انجام شد، خون روی ‫صورتشان جاری بود.
‫در حالی که آلمانی‌ها ‫نگاه می‌کردند،
‫زنان فریاد می‌کشیدند ‫و کمک می‌خواستند.»
‫معلوم نیست علت ‫دقیق چه بوده است، اما
‫نیروهای نیروی دریایی ‫آلمان در خیابان پالی
‫که همه چیز را از پنجره ها دیده ‫بود و پشت بام شروع به تیراندازی
‫به سمت جمعیت کرد، درگیری ‫با مقاومت هلندی به دنبال داشت.
‫تماشاگران به هر کجا ‫که می توانستند پناه می
‫بردند، حتی پشت تیر ‫چراغ ها و پشت ارگ خیابان.
‫بیش از 30 نفر کشته شدند.
‫میدان دم.
‫در ژوئن 1945، یک مهمانی ‫سه روزه ترتیب داده شد
‫توسط "کمیته جشن آزادی
‫پایتخت از ظلم آلمان".
‫در آخرین روز، ملکه ویلهلمینا
‫در بالکن کاخ سلطنتی ظاهر شد.
‫و به رژه نیروهای متفقین و
‫نیروهای مسلح داخلی نگاه کرد،
‫به دنبال آن دسته ای از شناورها.
‫روی یکی از شناورها، ‫اندونزیایی ها با لباس سنتی ایستاده
‫بودند و تابلوی "اندونزی ‫مظلوم" را بالا گرفته بودند.
‫در طول جنگ، ‫اندونزیایی‌هایی که در هلند
‫تحصیل می‌کردند، با ‫شعار، به مقاومت پیوستند:
‫ابتدا هلند و سپس ‫اندونزی را آزاد کنید.
‫به اصطلاح "هند هلندی" در سال ‫1942 توسط ژاپن اشغال شده بود.
‫اما آزادی درخواست ‫شده توسط اندونزی
‫پرهیمپونان آزادی ‫از استعمار هلندی نیز بود.
‫۴۱ رینگ وگ، سابقا بخش
‫روستایی، روستای استولن
‫در 15 جولای 1943، ‫اعضای گروه مقاومت CS6
‫ساپه کویپر و یوهان کالشوون
‫پلیس هندریک بلونک و همسرش ‫یوهانا بلونک-مارتنز را تیراندازی کرد.
‫در خانه آنها
‫هر دو از این حمله جان سالم به در بردند.
‫بلونک یک کارآگاه بدنام در اداره
‫پلیس آمستردام برای ‫امور یهودیان بود.
‫او مدعی شد که دست کم 100 یهودی ‫را که مخفی شده بودند دستگیر کرده است.
‫بلونک پس از جنگ به ‫هشت سال زندان محکوم شد.
‫او در سال 1949 آزاد شد.
‫کالشوون و کویپر در اکتبر ‫1943 دستگیر و اعدام شدند.
‫تخریب شده.
‫7 گابریل متسوسترات.
‫در سال 1944 این مدرسه مسیحی
‫دخترانه به عنوان یک ‫مرکز آموزشی ادعا شد
‫برای رانندگان NSKK،
‫سپاه موتور سوسیالیست ملی،
‫یک سازمان شبه نظامی ‫که از ارتش آلمان حمایت
‫می کرد و مقامات ‫آلمانی را منتقل می کرد.
‫حدود 10000 مرد هلندی ‫اغلب پس از اینکه برای خدمت
‫نامناسب تشخیص داده ‫شدند، به خدمت سربازی رفتند
‫در وافن یا آرمد اس اس
‫پولدرویگ.
‫پایگاه پلیس نظامی هلند که
‫توسط آلمانی ها تصرف شد.
‫این به عنوان یک نقطه مونتاژ در ‫طول جمع آوری انبوه استفاده می شد.
‫در شب دوم اکتبر 1942، اشغالگران
‫مردان یهودی را در ‫اینجا بازداشت کردند.
‫از کمپ های کاری در ‫آمستردام و اطراف آن.
‫روز بعد این مردان و خانواده
‫هایشان که از خانه ‫هایشان برده شدند،
‫به اردوگاه حمل و نقل ‫وستربورک فرستاده شدند.
‫همه یهودیان ساکن ‫آمستردام که دارای
‫"اسپره" نبودند، ‫معافیت از اخراج،
‫به آنها دستور داده شد که در ‫روز پنجشنبه 20 مه 1943
‫در اینجا گزارش دهند و ‫کلید خانه خود را تحویل دهند.
‫از آن روز به بعد هیچ یهودی
‫اجازه اقامت در ‫آمستردام را نداشت.
‫مگر اینکه آنها اجازه ‫صریح از زنترالستل،
‫اداره مرکزی مهاجرت ‫یهودیان داشته باشند.
‫آن روز فقط هزار نفر آمدند.
‫فردیناند از ‫فونتن، رئیس دفتر مرکزی،
‫با دستور شورای یهودیان پاسخ داد.
‫انتخاب 7000 نفر ‫از رده های خود که
‫معادل نیمی از ‫کارکنان شورا می باشد.
‫آنها باید در 25 مه ‫اینجا گزارش می دادند.
‫این بار حدود 1600 نفر حاضر شدند.
‫مقامات آلمانی انتظار چنین ‫چیزی را داشتند و از قبل
‫برنامه‌هایی را برای جمع‌آوری ‫دسته جمعی انجام داده بودند
‫در محله قدیمی یهودیان
‫ساعت دو بامداد روز بعد
‫شروع به جمع آوری مردم کردند.
‫آنها آنها را در کنیسه ‫جمع کردند و از تراموا
‫برای انتقال حدود ‫3000 نفر استفاده کردند
‫به این پایگاه یا مستقیماً به
‫ایستگاه مویدپورت نزدیک،
‫جایی که قطارها منتظر بودند ‫تا آنها را به وستربورک ببرد.
‫برخی از مردم با کمک کارکنان
‫شورای یهودیان موفق به فرار شدند.
‫سام دی هوند وانمود ‫کرد که باید گروهی
‫از مردم را به مرکز ‫اخراج تئاتر هلند ببرد.
‫وقتی به آنجا رسیدند به ‫آنها گفت که فرار کنند.
‫پس از آزادسازی، این ‫ساختمان به کمپ شرق
‫تبدیل شد، اردوگاه توقیف ‫"بزهکاران سیاسی".
‫در می 1946،
‫ویتز زوتگیس، یکی از ‫اعضای بدنام لندواخت،
‫یک نیروی پلیس متشکل ‫از نازی های هلندی،
‫توانست از سوراخی که در کف
‫اتاقش ایجاد کرده بود فرار کند.
‫در آگوست همان سال، ده نفر از ‫اعضای NSB با استفاده از انبردست
‫سرقت شده برای خم کردن میله ‫های پنجره اردوگاه فرار کردند.
‫تخریب شده.
‫321 کایزرگراخت.
‫"خانه قرمز" توسط هنرمند هان وان
‫مگرن در سال 1943 خریداری شد.
‫او نسخه های خود را از نقاشی ‫های استادان قدیمی فروخت
‫به موزه های هلند و ‫مشتریان بلندپایه نازی
‫مانند رایش مارشال هرمان گورینگ.
‫استودیوی او بیشتر در ‫امتداد کانال قرار داشت و
‫هنرمند مهمانی های وحشیانه ‫را در آنجا برگزار می کرد.
‫اندکی پس از آزادی،
‫ون میگرن به دلیل ‫همکاری دستگیر شد.
‫برای متقاعد کردن دادگاه ‫که او همکاری نکرده است،
‫این هنرمند فاش کرد که ‫نقاشی هایش جعلی بوده اند.
‫120 وستراسترات، طبقه همکف.
‫فروشگاه ماهی که توسط ایزاک گریتسه اداره می شود.
‫از ژوئن 1942 فقط یهودیان ‫می توانستند از اینجا خرید کنند.
‫یک سال بعد، گریتسه ‫به وستربورک تبعید شد.
‫او در اوت 1943 در ‫آشویتس به قتل رسید.
‫پس از تبعید وی، مقامات ‫محلی برای محافظت از
‫آن در برابر غارتگران، ‫اموال را آجرکاری کردند.
‫بعد از جنگ شهرداری برای
‫این کار فاکتور ارائه کرد
‫به تنها پسر بازمانده ‫آیزاک، موریتس،
‫که مجبور شد 1100 گیلدر بپردازد.
‫ویلیگن وودز، سابقا ای جی - وودز
‫در 2 ژوئیه 1942،
‫آبراهام پرینس، ‫فیزیوتراپیست، در این پارک
‫دوچرخه سواری کرد ‫که مانند همه پارک ها،
‫ورود یهودیان از ‫سپتامبر 1941 ممنوع شد.
‫گردان پلیس آمستردام ‫در حال تمرین تمرینی
‫در پارک بود و یک ‫افسر او را دستگیر کرد.
‫پرینس ادعا کرد که فراموش کرده ‫است که اجازه حضور در پارک را ندارد.
‫او به وستربورک تبعید شد.
‫در راه آشویتس، یادداشتی ‫را از قطار پرتاب کرد
‫که به همسر غیر یهودی او رسید.
‫گفت: بهتر است بگذار ‫خواهر خودش را غرق کند.
‫پرینس در سپتامبر 1942 ‫در آشویتس به قتل رسید.
‫در فوریه 1945 پلیس نظم به دنبال
‫مردانی برای کار ‫اجباری در آلمان بود.
‫در طول جمع بندی،
‫ویلم شرودر به داخل پارک گریخت ‫و مورد اصابت گلوله قرار گرفت.
‫شرودر در عرض چند دقیقه درگذشت.
‫بسیاری از درختان پارک در ‫زمستان گرسنگی قطع شدند.
‫92 جیکوب ابرآروان، ‫بیمارستان مرکزی یهودیان.
‫در شب 28 سپتامبر 1943،
‫بیمارستان از وجود ‫بیماران پاکسازی شد.
‫سپس آلمانی ها دستور ‫دادند که از آن برای نازاسازیی
‫ زنان یهودی در ‫ازدواج های مختلط استفاده شود.
‫برخی از کارکنان بیمارستان که
‫قبلاً به وستربورک ‫اخراج شده بودند
‫برای انجام این کار ‫بازگردانده شدند.
‫این عمل ها توسط یک ‫جراح نازی هلندی هدایت شد.
‫بعدها در جنگ،
‫سازمان رفاه نازی، NVD،
‫از این ساختمان به عنوان ‫کلینیک زایمان برای زنانی که
‫توسط سربازان آلمانی باردار ‫شده بودند استفاده می کرد.
‫پس از جنگ، دوباره به ‫عنوان یک بیمارستان یهودی
‫افتتاح شد و بازماندگان ‫اردوگاه کار اجباری را پذیرفت.
‫تخریب شده.
‫1 آداما ون شلتمپلین.
‫در ژوئن 1942، این مدرسه ‫خالی به "زنترالستل
‫برای مهاجرت یهودیان" تبدیل شد.
‫دفتر مرکزی مهاجرت یهودیان، دفتر
‫آلمانی که اخراج ها ‫را سازماندهی کرد.
‫یهودیان فقط از در پشتی ‫می توانستند وارد آن شوند.
‫4000 نفر اول برای ‫گزارش فراخوانده شدند
‫برای به اصطلاح ‫خدمات کارگری در آلمان،
‫عمدتاً یهودیانی که در 5 ژوئیه ‫1942 از آلمان فرار کرده بودند.
‫زمانی که افراد کمتر و کمتری ‫به چنین تماس هایی برای گزارش
‫دادن پاسخ دادند، آلمانی ها ‫رویکرد جدیدی را معرفی کردند.
‫در شب، افسران عادی ‫پلیس آمستردام اکنون
‫مردم را مستقیماً از ‫خانه هایشان می بردند.
‫بدون هشدار قبلی
‫برای این کار، با نظارت ‫پلیس نظم آلمان، از
‫مردان گردان پلیس جدید ‫آمستردام نیز استفاده شد.
‫این واحد به ویژه به دلیل ‫خشونت و فساد خود شناخته شد.
‫حدود 18000 یهودی از ‫زنترالستل تبعید شدند، جایی که
‫آنها را در سالن بدنسازی یا ‫در حیاط نگهداری می کردند.
‫هاینز ویلک، روزنامه ‫نگار، که برای شورای
‫یهودیان کار کرده بود، ‫اندکی پس از جنگ نوشت
‫در مورد جو شوم و ‫شبیه اس اس در ساختمان:
‫"چند بار توده ای ‫از مردم ترسیده و
‫ساکت در طول شب ‫در حیاط ایستاده بودند،
‫آنقدر محکم بسته شده بود که ‫هیچ کس نمی توانست حرکت کند."
‫وقتی تئاتر هلندی به ‫مرکز اصلی اخراج تبدیل شد
‫سرقت اموال یهودیان نیز از
‫زنترالستل سازماندهی شده بود.
‫در نوامبر 1944، ساختمان در
‫طی یک حمله هوایی متفقین ویران شد
‫در مقر سرویس امنیتی ‫آلمان روبروی خیابان.
‫موسلد.
‫زمین باشگاه فوتبال ‫ولوکوپتر که شهرت خود
‫را به عنوان یک "باشگاه ‫مقاومت" مدیون است.
‫به دوو و گربن واگنار
‫دووه ریاست باشگاه را بر عهده داشت،
‫گربن یک شخصیت مهم ‫در مقاومت کمونیستی بود.
‫در ژوئیه 1943، زمین در طی یک
‫بمباران متفقین مورد ‫اصابت قرار گرفت.
‫یک ماه بعد، ولوکوپتر یک بازی
‫را در برابر یک ‫باشگاه از لاهه انجام داد
‫پوشیدن پیراهن های نارنجی به
‫جای کیت سبز و سفید معمول خود.
‫مقامات بلافاصله پس از ‫بازی دوو واگنار را دستگیر
‫کردند و او را به مدت ‫سه روز بازداشت کردند.
‫این باشگاه در سال ‫1944 قهرمان کشور شد.
‫176 پ. هوفسترات، طبقه همکف.
‫پروفسور سوسیالیست ‫جرم شناسی ویلم بونگر
‫و همسرش ماریا بونگر ون هترن
‫در 15 مه 1940 در اینجا ‫تلاش کردند جان خود را بگیرند.
‫وی در یادداشتی نوشت: من دیگر آینده ‫ای برای خود نمی بینم و در برابر اراذل
‫و اوباشی که اکنون قرار است تحت ‫کنترل باشند، سر تعظیم فرود نخواهم آورد.
‫ماریا بونگر ون هترن ‫جان سالم به در برد.
‫تخریب شده.
‫۱۰۸ گریت واندر ‫وینستراات، قبلا اسم یکی از این افراد بود
‫طبقه دوم.
‫خانه کلینگشتاین ها، ‫یک خانواده یهودی
‫که در دهه 30 از ‫آلمان فرار کرده بودند.
‫در 15 می 1940، شش ‫نفر از اعضای خانواده
‫بر اثر خفگی گاز به ‫زندگی خود پایان دادند.
‫کارولین فالک خدمتکار خانه ‫آنها نیز مرگ را انتخاب کرد.
‫۱۲۸ ویلموتس، طبقه همکف.
‫استودیو لارت
‫مرکز فروش ترفندهای احضار متعلق
‫به شعبده باز ‫مجارستانی کورنل هاور.
‫هاور یک کاتولیک غسل ‫تعمید یافته در یک "ازدواج
‫مختلط" بود که او را ‫از تبعید محافظت کرد.
‫در ماه مه 1943، دو سرباز
‫آلمانی در خانه زنگ زدند.
‫پس از آن هاوئر از تپانچه ‫برای کشتن خود استفاده کرد.
‫قبلاً سربازان ‫آلمانی بودند، اما آنها
‫برای خرید شعبده بازی آمده بودند.
‫حالا افسران آمدند چون ‫هاور که ناشنوا بود با صدای
‫بلند به رادیو انگلیسی ‫گوش می داد که ممنوع بود.
‫مردها از بیرون شنیده بودند.
‫۶ دیورلوستات، طبقه همکف.
‫خانه خانواده یهودی ولفسبرگن.
‫الی، ویلی، پسرشان فرد، که 17
‫سال داشت، و مادربزرگش ریکا
‫در 14 می 1940 با خفگی
‫گاز به زندگی خود پایان دادند.
‫در یک یادداشت خودکشی ‫خطاب به همسایگان خود،
‫الی ولفسبرگن نوشت:
‫«قبل از حرکت، آخرین ‫سلام را به شما می‌فرستم.
‫غیرممکن است که ما به ‫عنوان طرد شده زندگی کنیم.
‫فرد با ما موافق است
‫وگرنه این کار را نمی کردیم.
‫هر یک از شما که مایل ‫به انجام این کار است، می
‫تواند یک یادگاری از کشو ‫یا هر جای دیگری بگیرد،
‫نقره باشد یا هر چیز دیگری.
‫هرچی دوست داری بردار."
‫۱۰۴ ارست هلمرستراات، ‫بیمارستان ویلهلمینا
‫در سال 1942، آلمانی ها نام ‫را به بیمارستان غربی تغییر دادند.
‫درست پس از تسلیم ‫هلند، افراد زیادی در پی
‫تلاش های ناموفق خودکشی ‫به اینجا آورده شدند.
‫156 خودکشی در ‫سال 1940 در آمستردام
‫ثبت شد که بیشتر آنها ‫در جنوب شهر بودند.
‫128 مورد از این موارد ‫مربوط به یهودیان بود.
‫اغلب، تمام خانواده ها ‫از جمله کودکان می مردند.
‫علت مرگ معمولاً ‫خفگی گاز بود، گاهی
‫اوقات از مسکن یا ‫سم استفاده می شد.
‫چند نفر خود را در ‫رودخانه آمستل غرق کردند.
‫آلمانی ها یک بیمارستان ‫نظامی نیروی هوایی با حدود
‫800 تخت و پرسنل آلمانی ‫خود را در اینجا نصب کردند.
‫یک بیمارستان کمکی در جای دیگری
‫در شهر برای ‫آمستردامرز افتتاح شد.
‫تقریباً انجام شده است.
‫رزمندگان مقاومت اسیر که مجروح
‫شده بودند نیز در این ‫بیمارستان مداوا شدند.
‫مقاومت توانست برخی ‫از آنها را آزاد کند.
‫در نوامبر 1944 پرسنل
‫آلمانی کافی باقی نمانده بود
‫برای معالجه سربازان مجروح،
‫پرستاران هلندی به ‫این وظیفه گماشته شدند.
‫پرستارانی که از انجام این کار ‫خودداری می کردند، تعلیق یا اخراج شدند.
‫سربازان اجازه بازگشت ‫به واحدهای خود را نداشتند،
‫اما در دفاع از آمستردام ‫مستقر خواهند شد.
‫213 نیوهورنگرشت،
‫فروشگاه قاب بندی ‫بنجامین دو وریس
‫او در سال 1943 در ‫سوبیبور به قتل رسید.
‫این خانه به پناهگاهی ‫موقت برای افرادی تبدیل
‫شد که از مرکز اخراج ‫تئاتر هلند فرار کردند
‫اما جایی برای پنهان شدن نداشت
‫پس از جنگ، داماد دی ‫وری، ژاک ون د کار،
‫یک پیک دوچرخه برای ‫شورای یهودیان گفت:
‫«در طول روز، فراری ها یا ‫با میل خودشان می رفتند یا ما با
‫دوستانشان تماس می گرفتیم که ‫برای جمع آوری آنها آمده بودند.
‫قاعدتاً آزادگان چمدان نداشتند و
‫لباسهایشان بدبو و مچاله شده بود.
‫باید تمیز می شد."
‫تخریب شده.
‫65 سینگل طبقه همکف.
‫خانه ویلم آروندئوس، هنرمند
‫و نویسنده برانداریسلتر،
‫یکی از اولین نشریات غیرقانونی
‫آروندئوس رهبر گروه مقاومت PBC شد
‫که با جعل اسناد هویت ‫شروع به کار کرد.
‫او همچنین در حمله به سازمان ‫ثبت احوال شرکت داشت.
‫مقامات او را یک ماه پس از حمله و
‫در اول ژوئیه 1943 دستگیر کردند
‫او به همراه 11 نفر دیگر ‫در تپه های شنی اعدام شد.
‫روز قبل از اعدام
‫آروندئوس از وکیل خود، ‫کارگر مقاومت لاو مازیرل
‫خواست تا پس از جنگ ‫به مردم اطلاع دهد که
‫بیماران روانی کمتر از ‫افراد دیگر شجاع نیستند.
‫31 رولوف هارتسترات، طبقه سوم.
‫خانه پرستار آنتجه روس
‫در سال 1942، ‫برناردین بلومگارتن-هرتوگ
‫شروع به پنهان شدن در اینجا کرد
‫پس از جنگ، پسرش ‫سالوادور آنچه را که از
‫پنجره دید در 14 ژوئیه ‫همان سال تعریف کرد.
‫طی یک دستگیری ‫توسط پلیس نظم آلمان:
‫«آنچه که بیش از همه مرا ‫تحت تأثیر قرار داد، غرور
‫و عزت بود که مردم ما با ‫آن به سرنوشت خود رفتند.
‫با پشت صاف و به قولی
‫نفی حضور محافظان یونیفرم پوش.
‫همه چیز برای روس خیلی زیاد شد.
‫او فریاد زد "قاتل، قاتل" و ما
‫مجبور شدیم او را ‫از پنجره دور کنیم
‫زیرا نگهبانان موضعی ‫تهدیدآمیز اتخاذ کردند.»
‫آلمانی ها این ‫"رازیا" را انجام دادند
‫زیرا تعداد کمی از ‫یهودیان برای کار
‫اجباری در آلمان ‫گزارش داده بودند.
‫800 نفر دستگیر و تهدید به
‫اعزام به ماوتهاوزن ‫در اتریش شدند.
‫اردوگاه کار اجباری که از ‫قبل شناخته شده بود و می ترسید.
‫در پایان، افراد ‫کافی برای پر کردن
‫اولین قطار به ‫وستربورک ظاهر شدند.
‫و بیشتر گروگان ها آزاد شدند.
‫روس در حمله به سازمان ‫ثبت احوال دست داشت.
‫او دستگیر و به یک ‫سال کار در اردوگاه
‫کار اجباری راونسبروک محکوم شد.
‫پس از بازگشت، مقاومت ‫خود را از سر گرفت.
‫برناردین بلومگارتن هرتوگ ‫در جای دیگری دستگیر شد.
‫ویکتوریپلین 45 و 47.
‫خانه 12 طبقه معروف ‫به "آسمان خراش".
‫مستاجران در 24 آپارتمان شامل...
‫پلاک 45 طبقه هشتم
‫خانه استفان شلزینگر، طراح
‫گرافیک، و همسرش ‫آنا کردیک، مترجم.
‫هر دوی آنها در سال 1944 ‫در آشویتس به قتل رسیدند.
‫از اوایل سال 1943 به بعد،
‫پناهنده وینی ایرن هلمن-ردلیچ
‫در این آپارتمان مخفی شد
‫هلمن در سال 1944 ‫دوباره نقل مکان کرد،
‫اما برای برداشتن چیزی ‫به آپارتمان بازگشت
‫و دستگیر شد
‫هلمان نیز در آشویتس به قتل رسید.
‫پلاک 45 طبقه چهارم.
‫خانه آنتونی دانکر، ‫نویسنده ای که همه
‫نویسندگان و هنرمندان ‫دیگر را ترغیب کرد
‫مقاومت در برابر پیوستن به اتاق ‫فرهنگ که توسط نازی ها اداره می شود.
‫فقط اعضای این سازمان می توانستند
‫آثار خود را اجرا، ‫نمایش و یا منتشر کنند.
‫دانکر در مانیفست خود نوشت که
‫هنر نباید تابع اصول سیاسی باشد.
‫پس از انتشار آن در فوریه 1943،
‫دانکر از سمت استاد ادبیات
‫دانشگاه آمستردام اخراج شد
‫و در اردوگاه گروگانگیری زندانی شد.
‫او به اشتباه آزاد شد.
‫نویسنده و کارگر مقاومت ‫سورینامی در اینجا پنهان شده بود
‫آلبرت هلمن
‫او یک ضد فاشیست معروف بود.
‫درست قبل از جنگ این ‫کتاب را منتشر کرده بود
‫"رنج میلیون ها: ‫تراژدی پناهندگان یهودی".
‫پلاک 47 طبقه پنجم.
‫جولیا کالپ خواننده معروف و خواهرش ‫پیانیست بتسی ریجکنز - کالپ
‫در سال 1942 مخفی شد.
‫مداخله ای از ویلم منگلبرگ،
‫رهبر ارکستر کنسرتگبو،
‫و ویلهلم فورتوانگلر، رهبر ‫ارکستر فیلارمونیک برلین، به
‫این معنی بود که می‌توانستند ‫به «آسمان‌خراش» بازگردند.
‫تحت نام کاباره فلور، آنها ‫گاه به گاه کنسرت هایی را در
‫بعدازظهرهای یکشنبه در ‫پناهگاه دوچرخه برگزار می کردند.
‫پلاک 47 طبقه هفتم.
‫خانه دندانپزشک دیوی ‫شاپ، دبورا شاپ اوسدریور،
‫و فرزندانشان فرانتس و ژوزفینا.
‫آنها در آشویتس به قتل رسیدند،
‫اردوگاه های کار اجباری ‫سوبیبور و اوبرلانگن
‫پلاک 45 طبقه دهم.
‫خانه گربن سوندرمن، یک خلبان.
‫در جریان تهاجم آلمان ‫در ماه مه 1940،
‫او سه هواپیمای ‫آلمانی را سرنگون کرد.
‫ساندرمن دست راست پیت سیکس بود.
‫رهبر گروه مقاومت OD.
‫در سال 1944 در آپارتمانی خالی در
‫این ساختمان یک فرستنده ‫رادیویی نصب کرد
‫برای ارسال پیام به لندن
‫در طول انتقال، یک اپراتور ‫رادیویی بریتانیایی در
‫هواپیمای شناسایی نیروی ‫هوایی سلطنتی حضور داشت
‫دور آمستردام
‫روزی که کشور آزاد شد،
‫ساندرمن با یک ‫هواپیمای ورزشی کوچک
‫بر فراز آمستردام یک ‫دور جشن پرواز کرد.
‫609 و 611 کیزرگرشت
‫خانه مجموعه هنری فودور.
‫قبل از تهاجم آلمان، آثار هنری
‫در موزه‌های دیگر نگهداری می‌شد.
‫جایی که می توان کمک های اولیه کرد
‫داوطلبان هر شب دور خود می رفتند.
‫کارگران مقاومت اغلب این کار را ‫انجام می‌دادند، زیرا به این معنی بود که
‫در زمان منع آمد و شد می‌توانستند به ‫طور قانونی در خارج از خانه باشند.
‫در مقر، دوره های اجباری در ‫زمینه حفاظت از خود برگزار شد،
‫و سازمان برای اطفای حریق سطل
‫های شن در سراسر شهر قرار داد.
‫آنها در روزنامه ها اعلام کردند:
‫"شهروندان باید اطمینان حاصل ‫کنند که شن و ماسه برای اهداف
‫دیگر استفاده نمی شود یا توسط ‫کودکان در حال بازی پخش نمی شود."
‫در طول جنگ، آژیرهای حمله
‫هوایی هر سال صد ‫بار به صدا درآمد.
‫اما آمستردام اغلب ‫بمباران نمی شد.
‫بزرگترین حمله هوایی در ‫جولای 1943 انجام شد.
‫بمب های متفقین برای کارخانه ‫هواپیماسازی فوکر که آلمان ها
‫یک هفته بعد هواپیماهای RAF
‫موفق به اصابت به هدف شدند
‫و بیشتر کارخانه ‫فوکر را ویران کرد.
‫پس از جنگ، این ‫ساختمان دارای اداره تخلیه
‫بود که وظیفه یافتن ‫خانه ها را بر عهده داشت
‫برای افرادی که در ‫مخفیگاه زندگی می کردند
‫14 کلاین-گارتمن پلانتسوئن.
‫بازداشتگاه I که بیشتر به عنوان
‫زندان وترینگشانز شناخته می شود.
‫در بخش آلمانی زندان، زندانیان
‫سیاسی و اعضای ‫مقاومت بازداشت شدند.
‫«پادگان یهودیان»، ‫پناهگاهی بدون هیچ گونه
‫امکانات بهداشتی، در ‫حیاط زندان ایستاده بود.
‫یک سلول می تواند تا 16 ‫زندانی را در خود جای دهد.
‫زندانیان یهودی ‫مجبور می شدند ساعت
‫ها در حیاط قدم ‫بزنند و شعار می دادند
‫"من یهودی هستم. مرا تا سر حد مرگ کتک بزنید. ‫تقصیر خودم است."
‫کارآگاه پلیس آلمان، کورت دورینگ،
‫زن باردار را به طرز ‫وحشیانه ای لگد زد
‫که او دچار سقط جنین شده است.
‫رزمندگان مقاومت در «سلول‌های ‫گرسنگی» نگهداری شدند
‫برای اعتراف کردن
‫پس از جنگ، آنتون بیکمن نوشت:
‫دائماً بوی غذا از ‫یک رنده در سلولم
‫بلند می شد. این مرا دیوانه کرد.»
‫زندانیان از طریق نامه هایی که ‫به صورت غیرقانونی در رخت
‫شویی خارج می شد با دنیای ‫بیرون ارتباط برقرار می کردند.
‫که خانواده هایشان باید ‫در خانه تمیز می کردند.
‫زندانیانی که به عنوان ‫"تودشکانی"
‫یا "نامزدهای مرگ" تعیین می شوند.
‫می تواند در تلافی حملات
‫مقاومت به آلمانی ها اعدام شود.
‫اگر این اتفاق می افتاد، ‫همسران مردان اعدام شده می
‫توانستند روز بعد حلقه ‫ازدواج خود را اینجا جمع کنند.
‫مقاومت دو بار تلاش کرد تا ‫رفقای خود را از زندان آزاد کند.
‫اولی، در شب اول می 1944،
‫به رهبری گریت ون در وین،
‫هنگامی که او مجبور شد ‫به یک سگ نگهبان غیرمنتظره
‫شلیک کند شکست خورد و ‫صدا نگهبانان را آگاه کرد.
‫در حمله دوم در ماه ‫ژوئیه، یک نگهبان هلندی
‫قرار بود به گروهی به ‫رهبری یوهانس پست کمک کند.
‫اما او این نقشه را به مافوق خود
‫اطلاع داد و گروه ‫در کمین قرار گرفتند.
‫در طول جنگ حدود 25000
‫نفر در این زندان زندانی بودند
‫بسیاری از آنها، از ‫جمله آن فرانک و خانواده
‫اش، تنها برای چند روز ‫در اینجا نگهداری شدند.
‫در سپتامبر 1944 ‫شایعه شد که متفقین
‫در آستانه آزادسازی ‫آمستردام هستند.
‫این امر باعث ایجاد وحشت ‫در میان اشغالگران شد.
‫مدیر زندان اکثر اسناد را سوزانده
‫بود و پرتره هیتلر ‫را از بین برده بود.
‫در سپتامبر و نوامبر ‫1944، بسیاری از
‫زندانیان به اتهامات ‫جزئی از کار اخراج شدند.
‫یک روز پس از آزادی، ‫همه اسرا آزاد شدند.
‫نیروهای مسلح داخلی هلند بلافاصله
‫اسیران جدیدی را به زندان آوردند.
‫مانند جابجایی آبراهام ‫پولس که گروهش وسایل
‫خانه های یهودیان ‫تبعید شده را گرفته بود.
‫به اصطلاح "موفن هورن" ‫یا "زن های کرات"،
‫زنانی که مظنون به داشتن ‫دوستی با مردان آلمانی
‫بودند، سرهای خود را ‫جلوی درهای زندان تراشیدند.
‫تا حدی تخریب شده
‫یوناس دانیل مایجرپلین.
‫این میدان بین کنیسه های ‫سفاردی و اشکنازی به
‫نام اولین وکیل یهودی ‫در هلند نامگذاری شد.
‫مقامات آلمانی نام را به
‫"هوتمارکت" یا ‫بازار چوب تغییر دادند.
‫اولین بازداشت دسته جمعی یهودیان
‫در آمستردام در ‫این منطقه انجام شد.
‫قلب محله قدیمی یهودیان،
‫در 22 و 23 فوریه 1941.
‫پلیس نظم آلمان بیش از 400 مرد
‫یهودی را در خیابان ‫ها دستگیر کرد.
‫آنها را مجبور کردند ‫که قوز کرده روی
‫زمین بنشینند و آنها ‫را کتک زدند و لگد زدند.
‫این افراد بعداً به ‫اردوگاه‌های کار
‫اجباری بوخنوالد و ‫ماوتهاوزن منتقل شدند.
‫جایی که اکثر آنها به ‫زودی از بین می روند.
‫این اولین "رازیا" یکی از ‫دلایل اعتصاب فوریه بود.
‫حزب کمونیست زیرزمینی اعتراض
‫علیه رفتار آلمان با ‫یهودیان را آغاز کرد.
‫در 25 فوریه اکثر رانندگان ‫تراموا و بسیاری از کارگران
‫در خدمات عمومی، کارخانه ‫ها از حرکت امتناع کردند
‫و مغازه ها به تظاهرات پیوستند.
‫روز بعد تقریباً 300000 ‫نفر اعتصاب کردند.
‫این اعتراض گسترده، ‫اشغالگران را غافلگیر کرد.
‫روز دوم اعتصاب توسط پلیس
‫نظم آلمان به شدت سرکوب شد.
‫که به سمت مردم جمع شده ‫در خیابان ها تیراندازی کردند.
‫نه نفر جان باختند.
‫آلمانی ها بعداً چهار ‫نفر از مهاجمان را
‫اعدام کردند و بسیاری ‫را زندانی کردند.
‫آنها شهردار و رئیس ‫پلیس را برکنار کردند
‫و هواداران نازی را ‫جایگزین آنها کردند.
‫اوسترپارک.
‫در مارس 1944، آلمانی ‫ها پارک را بستند و شروع به
‫استفاده از آن برای ناوگان ‫وسایل نقلیه خود کردند.
‫در 4 می 1945، پلیس نظم آلمان
‫شروع به تیراندازی از پارک کرد
‫در افرادی که بلوک های ‫چوبی را از بین ریل های تراموا
‫می دزدند تا در اجاق های ‫خود در خانه استفاده کنند.
‫یوهان ون اس که در حال دوچرخه ‫سواری بود به شدت زخمی شد.
‫296 آمستلدیک و ‫دکتر سی دبلیو ایتمان پد،
‫نهالستان روزنورد.
‫در سال 1944 آلمانی
‫ها شروع به اعدام کردند
‫در این طرح
‫به عنوان یک قاعده، ‫آلمانی ها مردم را
‫در محل حمله مقاومت ‫اعدام می کردند.
‫اما در اواخر جنگ کمبود سوخت و
‫خودرو گاهی این امر ‫را غیرممکن می کرد.
‫تقریباً 140 مرد در ‫روزنورد اعدام شدند.
‫هویت صد مرد مشخص است.
‫بیشتر آنها زندانیانی از زندان ‫وترینگ چان بودند.
‫بزرگترین گروه، 53 مرد، در 8 ‫مارس 1945 در اینجا به عنوان
‫تلافی حمله به رهبر اس اس ‫هانس راوتر هدف گلوله قرار گرفتند.
‫اعدام ها عموماً در ‫صبح زود و با انتخاب
‫اعضای جوخه تیراندازی ‫شب قبل انجام می شد.
‫امتناع به معنای به خطر ‫انداختن اعدام خود بود.
‫افسر پلیس نظم ‫آلمان، یوپ هنبهل، در
‫سه نوبت از شرکت ‫در آن خودداری کرد.
‫در خاطراتش، این "آلمانی خوب"،
‫همانطور که از او توصیف شد،
‫به یاد آورد که
‫"من گاهی اوقات سؤال ‫می کنم که چه کار می کنم:
‫با امتناع هیچ جانی ‫را نجات نمی‌دهم، اما
‫در معرض خطر ‫تیراندازی قرار می‌گیرم،
‫محروم کردن مقاومت ‫از تماس با آنها."
‫فرانس هندریککس، ‫مدیر پارک تنیس مجاور
‫نمای آمستل،
‫شاهد چندین اعدام بود.
‫پس از جنگ نوشت:
‫"از مخفیگاه من نزدیک،
‫می توانستم چهره های تیره ‫و خاکستری را مشاهده کنم.
‫می‌توانستم موهای درهم‌رفته روی ‫سرهای برهنه‌شان را ببینم و چشم‌های
‫وحشت‌زده‌شان را که با ترسی ‫خیره‌کننده به دوردست‌ها خیره شده‌اند.»
‫تخریب شده.
‫5 بریسپلین. ‫بورس اوراق بهادار.
‫لیرو بانک، یک بانک متعلق به ‫یهودیان، توسط اشغالگران تصرف
‫شد و به عنوان یک "بانک ‫غارتگر" مورد استفاده قرار گرفت.
‫یهودیان مجبور بودند تمام ‫پول و سایر اشیاء با ارزش خود
‫مانند سهام، هنر و جواهرات ‫را به این بانک تحویل دهند.
‫پس از آن آلمانی ها هزینه ‫اخراج آنها را تامین کردند.
‫این بانک سهام یهودیان را ‫در بازار سهام معامله کرد.
‫رئیس انجمن کارگزاری بورس ‫با این موضوع موافقت کرد.
‫اوراق بهادار متعلق ‫به یهودیان ارائه شد
‫با قیمت های کاهش یافته ‫در "روزهای تخفیف" ویژه.
‫تجارت در بازار سهام تقریباً
‫در سپتامبر 1944 متوقف شد.
‫دلالان تا زمان آزادی ‫دومینو بازی می کردند.
‫99 گریت ون در ‫خیابان وین، سابقا خیابان اوتراپه
‫در سال 1941 این مدرسه ‫دخترانه به دفتر مرکزی
‫"سیچرهیتسپولیزی" و ‫"سیچرهیتس دینست" در آمستردام تبدیل شد.
‫پلیس و سرویس امنیتی آلمان
‫این یکی از ترسناک ترین ‫ساختمان های آمستردام بود.
‫SiPO و SD بر ردیابی همه
‫دشمنان سوسیالیسم ‫ملی تمرکز کردند.
‫از جمله کمونیست ها
‫ و شاهدان یهوه.
‫همه آنها در این ساختمان ‫مورد بازجویی قرار گرفتند.
‫سلول ها در زیرزمین بودند.
‫یک اسیر سابق پس از جنگ نوشت:
‫«ابتدا او را برای چند روز ‫در یک سلول کم سقف قرار دهید
‫نیمه پر از آب
‫جایی که نشستن، دراز ‫کشیدن یا تکیه دادن، در
‫تاریکی تاریک، بدون غذا ‫و نوشیدنی غیرممکن است.
‫سپس در غیرمنتظره ترین لحظه او
‫را از این فاضلاب کثیف روباز ببر،
‫با یک زنجیر دراز به سرش
‫ضربه بدی بزن و در صورت لزوم
‫یک لگد خوب به شکمش بزن
‫آن وقت واقعاً این "سگ ‫کثیف" صحبت خواهد کرد."
‫در 26 نوامبر 1944 مدرسه
‫توسط نیروی هوایی ‫بریتانیا بمباران شد
‫به درخواست مقاومت هلندی.
‫RAF با بمباران یک هدف در
‫یک منطقه مسکونی مخالفت کرد.
‫اما آن را با اصرار ‫شاهزاده برنهارد، فرمانده
‫عالی نیروهای مسلح ‫داخلی هلند انجام داد.
‫بیش از 50 نفر از جمله چندین
‫نفر در مخفیگاه کشته شدند.
‫و چهار پلیس آلمانی.
‫چهل ساختمان ویران شد.
‫به گفته یک شاهد عینی، ‫شهروندان آمستردام
‫با این وجود از این ‫منظره خوشحال شدند.
‫این خیابان اندکی پس از آزادسازی
‫به نام هنرمند اعدام ‫شده نامگذاری شد
‫گریت ون در وین، یکی از
‫شناخته شده ترین اعضای مقاومت.
‫1 خیابان پالی
‫باشگاه دی گروت، یک باشگاه آقایان.
‫قبل از جنگ، اعضای ‫یهودی را رد می کرد.
‫نیروی دریایی آلمان ‫این ساختمان را مصادره
‫کرد و در سال 1943 به ‫یکی از سنگرها تبدیل شد
‫در دفاع آلمان از آمستردام.
‫از همین ساختمان بود ‫که در 7 می 1945،
‫سربازان آلمانی شروع به ‫تیراندازی به سوی جمعیتی
‫کردند که برای جشن آزادی ‫خود در میدان جمع شده بودند.
‫72 میدنوگ
‫املاک فرانکندیل، ‫نهالستان گیاهان شهری.
‫تئاتر روباز باغ توسط ‫جوقستورم استفاده شده است.
‫شاخه جوانان NSB، برای
‫رویدادهایی مانند ‫جشن انقلاب تابستانی.
‫هارلمرگ در ‫نزدیکی خیابان کورونل
‫پس از حمله مقاومت به راه
‫آهن در نزدیکی اسلوتردیک،
‫در 15 دسامبر 1944، اشغالگران
‫با اعدام سه مقاومت تلافی کردند:
‫پیتر الیاس، افسر پلیس،
‫ماتییس ورکوییل، رهبر یک گروه
‫مقاومت بی اس و پسرش هنک ورکوییل.
‫اجساد آنها به مدت ‫دو روز روی زمین
‫رها شد تا همه ‫آمستردامرها را بترسانند.
‫SD دستورات زیر ‫را به پلیس محلی داد:
‫«این سه جسد که در ‫اینجا خوابیده اند متعلق به
‫تروریست هایی است که ما ‫آنها را به ضرب گلوله کشتیم.
‫وظیفه شما این است ‫که مطمئن شوید هیچ کس
‫به آنها نزدیک نمی ‫شود یا آنها را نمی برد.
‫فقط کارکنان خدمات تشییع جنازه
‫بلیکمولن مجاز ‫به برداشتن اجساد هستند."
‫نیکلاس مقدس!
‫876 پرینسن گرخت، طبقه همکف.
‫خانه تام کرهمن و ‫یارا کرهمن-واینشتوک.
‫مخفیگاه دیو رمینز ‫و نل هیسینک که برای
‫گروه های مقاومت CS6 ‫و PBC کار می کردند.
‫در مارس 1943، این خانه پایگاه
‫حمله به سازمان ثبت احوال بود.
‫هیسینک و رمینز پس از خیانت
‫در تابستان 1943 دستگیر شدند.
‫رمینز در اول اکتبر 1943 ‫در تپه های شنی اعدام شد.
‫هیسینک در نوامبر 1943 ‫در زاکسنهاوزن اعدام شد.
‫SD تام کرهمن را پس از اینکه یک
‫تپانچه در دفترش پیدا ‫کردند، دستگیر کردند.
‫رمینز پس از حمله به ‫رجیستری آن را به او داده بود.
‫کرهمان نیز اعدام شد.
‫آلمانی ها یارا کورمان را نیز
‫دستگیر کردند اما ‫او دوباره آزاد شد.
‫یارا چند هفته بعد خودکشی کرد.
‫او اولین فرزندشان را باردار بود.
‫در سال 1940 آلمانی ‫ها دستور دادند که تمام
‫چراغ های خیابان و ‫ساختمان ها خاموش شود.
‫تا استفاده هواپیماهای متفقین از
‫نور شهر برای ناوبری دشوار شود.
‫مغازه ها کاغذ و پرده ‫مخصوص می فروختند
‫تا مطمئن شوند نوری ‫به بیرون نمی تابد.
‫پلیس جریمه های سنگینی را اعمال کرد.
‫در تاریکی بعدی، بسیاری از
‫مردم گم شدند یا در آب افتادند،
‫بیشترین در سال 1940، زمانی که 55 نفر ‫در اثر غرق شدن جان خود را از دست دادند.
‫کتاب‌های مربوط به نجوم در طول جنگ ‫در کتابخانه‌های امانت‌دهنده محبوب بودند.
‫خاموشی به این معنی بود که ستارگان ‫در شب به وضوح قابل مشاهده بودند.
‫لیندگراخت.
‫در 4 فوریه 1945، یک جوخه ‫گشت پلیس هلند شروع به تیراندازی
‫به گروهی از مردانی کرد که ‫در حال اره کردن درختان بودند.
‫آنها به چوب برای پخت و ‫پز و گرم کردن نیاز داشتند.
‫در گزارش پلیس آمده است
‫که یوهانس آیکلبوم، کارمند انبار،
‫از ناحیه سر و سینه مورد اصابت ‫گلوله قرار گرفت و جان باخت.
‫جرونستیگ
‫جسد یک زن ناشناس در 18
‫دسامبر 1944 در اینجا پیدا شد.
‫در گزارش پلیس آمده است:
‫«احتمالاً یهودی، 60 تا 65 ساله،
‫گونه‌های پهن، موهای خاکستری.
‫خیس بودن خیابان ها و ‫خشک بودن کف دمپایی او
‫نشان می دهد که جسد در ‫اینجا گذاشته شده است.»
‫زن جودیت دو هوند-والویش بود.
‫او در گوشه ای مخفی زندگی می کرد.
‫او بر اثر مسمومیت خونی بر ‫اثر جراحت به سر جان باخت.
‫پسرانش جسد او را بدون ‫شناسنامه در کوچه گذاشتند.
‫- 7 ‫- بلودسترات، طبقه همکف.
‫اتاق کاترینا ‫ون هیردن، کارگر .
‫در 10 ژوئیه 1942،
‫لندرت ون وست، تعمیرکار ‫دوچرخه یهودی 19 ساله
‫به این دلیل دستگیر شد ‫که در اینجا به دو گیلدر به
‫خاطر «کتک زدن یک ‫زن » به فردی پول داده بود.
‫ازدواج ‫بین یهودیان و غیر یهودیان
‫در مارس 1942 توسط ‫قانون محافظت از خون،
‫یکی از قوانین نورنبرگ، ‫در هلند ممنوع شد.
‫در ماه مه 1943، ون وست ‫در سوبیبور به قتل رسید.
‫218 و 220 کیزرگرشت
‫کلیسا و صومعه رستگاران.
‫پایگاه برای اداره ‫دنیا، یک واحد تحقیقاتی
‫که توسط رهبر مقاومت ‫راه اندازی شده است
‫والروون ون هال که توسط افسر پلیس
‫اس. ون در ویند اداره می شود،
‫که به زیر زمین رفته بود
‫کار او ارزیابی قابلیت
‫اعتماد اعضای مقاومت بود.
‫از سپتامبر 1944، ‫آنها مدیریت صندوق
‫حمایت ملی را در ‫اینجا پنهان کردند.
‫موسسه زیرزمینی به ‫رهبری بانکدار ون هال
‫که برای مقاومت ‫سازماندهی و توزیع می کرد.
‫پارک سرفاتی.
‫این پارک به نام ساموئل سرفاتی،
‫پزشک یهودی و شهرساز نامگذاری شد.
‫در سال 1942 به نام یک فیلسوف
‫یهودستیز به ‫بولندپارک تغییر نام داد.
‫مجسمه سرفاتی برداشته شد.
‫هنرمندان الس برگ ‫مامی شوارتز
‫هر دو یک استودیو ‫مشرف به پارک داشتند.
‫برخی از آخرین ‫نقاشی هایی که در سال
‫1942 ساخته اند، ‫مناظر پارک در برف بود.
‫برگ و شوارتز در نوامبر ‫1942 در خانه خود دستگیر
‫شدند و یک هفته بعد در ‫آشویتس به قتل رسیدند.
‫پارک محل تجمع در یکی از
‫آخرین گردهمایی های بزرگ بود.
‫صبح زود 20 ژوئن ‫1943، اتومبیل های
‫بلندگو در جنوب و شرق ‫آمستردام حرکت کردند.
‫دستور داد یهودیان خانه ‫های خود را ترک کنند.
‫در آن روز بیش از ‫5000 نفر اسیر شدند.
‫344 خیابان کینکر، طبقه دوم.
‫خانه یان بوگارد، نگهبان
‫زندان وترینگ چان،
‫و مادرش یوهانا ‫بوگارد ون کلینگرن.
‫یان بوگارد قول ‫داد به گروه مقاومت
‫KP به رهبری یوهانس پست کمک کند
‫برای حمله به زندان در ‫روز جمعه 14 جولای 1944.
‫برای اطمینان از انطباق ‫او، برنامه این بود که
‫مادر بوگارد توسط پست ‫به یک خانه امن آورده شود
‫صبح جمعه
‫اگر پسرش به آنها خیانت ‫می کرد، قرار بود او را بکشند.
‫اما خانم بوگارد گفت که او ‫فقط روز بعد حاضر است برود.
‫با وجود این، حمله پیش رفت.
‫و بوگارد واقعاً ‫به آنها خیانت کرد.
‫صبح روز بعد، یوهانس پست،
‫که هنوز از خیانت خبر نداشت،
‫در خیابان کینکر ‫منتظر ماشین بود تا
‫مادر بوگارد را جمع ‫کند که او دستگیر شد.
‫پست روز بعد همراه با دیگر اعضای
‫گروهش در تپه های شنی اعدام شد.
‫برادر یوهانس پست، ‫مارینوس، آپارتمان
‫بوگارد را پس از ‫دستگیری تحت نظر داشت.
‫78 خیابان اسپارندامر
‫باشگاه انجمن کاتولیک رومی.
‫این ساختمان در تابستان 1945 ‫دارای یک درمانگاه قحطی بود.
‫در زمستان گرسنگی اغلب اجساد
‫شناور در آب در ‫این محله پیدا می شد.
‫همه این افراد غرق نشده بودند.
‫مردم گاهی اجساد اعضای فوت شده
‫خانواده را به داخل ‫آب می انداختند.
‫یا چون امکان حمل و نقل
‫به قبرستان وجود نداشت،
‫یا اینکه بتوانید به مطالبه کوپن
‫جیره برای شخص متوفی ادامه دهید.
‫تخریب شده.
‫188 هوگته کادیک.
‫در سال 1941 دومین آشپزخانه مرکزی
‫شهرداری در این ‫نیروگاه افتتاح شد.
‫در اکتبر 1944 گاز
‫برای خانوارها قطع شد.
‫و ناگهان 440000 آمستردامر ‫از آشپزخانه ها استفاده
‫کردند که تعداد آنها به ‫بیش از 15 نفر رسید.
‫552 هرنگراخت.
‫گوستاو چوپ، مجری ‫اخراجی رادیویی یهودی،
‫شروع به تولید و فروش ‫بازی های تخته ای کرد.
‫مغازه، واریته، پوششی
‫برای فعالیت های مقاومت شد.
‫کوپ مورد خیانت قرار گرفت و ‫در سال 1944 در داخائو کشته شد.
‫38 خیابان کمپر، طبقه سوم.
‫در اواخر سال 1943، نوزادی به نام
‫چارلز ویسکوپ در ‫اینجا پنهان شده بود.
‫مادرش بلافاصله ‫پس از تولد او، او را
‫تحت مراقبت آدری ‫بیژمور قرار داده بود.
‫آنها توسط رزا بوسناخ، ‫یک زن یهودی که
‫یک خبرچین برای SD ‫شده بود، خیانت کردند.
‫در 6 دسامبر 1943 ستون هنیکه
‫حمله ای به این آدرس انجام داد.
‫بیجمور نوزاد را به اداره ‫پلیس امور یهودیان آورد.
‫از آنجا، چارلز را به زندان ‫وترینگ چان بردند.
‫جایی که جانی موفی-بول، یک پرستار
‫که چند روز قبل دستگیر شده بود،
‫مجبور شد در سلولش ‫از او مراقبت کند.
‫در 24 دسامبر، نوزاد ‫چارلز به وستربورک منتقل شد.
‫او در ژانویه 1944 ‫در آشویتس درگذشت.
‫مادرش ورونیکا ویسکوپ-د براو
‫قبلاً در نوامبر 1943 ‫در آنجا کشته شده بود.
‫پدرش سم ویسکوپ در فوریه
‫1944 در همان ‫اردوگاه به قتل رسید.
‫پس از جنگ، بوسناخ به ‫دو سال زندان محکوم شد.
‫تخریب شده.
‫28 کروگرپلین، طبقه همکف.
‫در شب 31 ژانویه
‫1945، گروهی 50 نفره
‫به زور درب نانوایی را باز کرد.
‫گزارش پلیس این را ثبت کرده است
‫«تقریباً 300 نان و یک ‫کیسه آرد برداشته شد».
‫31 پلانتاژ میدنلان ‫مهدکودک.
‫یک مرکز مراقبت ‫روزانه، از سپتامبر 1941
‫فقط برای کودکان ‫یهودی و کارکنان یهودی.
‫در اکتبر 1942 کودکان زیر دوازده
‫سال که والدینشان در ‫شلوغی زندانی بودند
‫مرکز اخراج تئاتر هلند در سراسر ‫جاده در اینجا نگهداری می شد.
‫مدیر مهد کودک، هنریت ‫پیمنتل، و کارکنانش با
‫کارمندان شورای یهودیان ‫در تئاتر هلند کار می کردند.
‫و چندین گروه مقاومت ‫برای نجات حدود 600
‫نفر از این کودکان پس ‫از اجازه والدین کودکان
‫و آنها مخفیانه از ‫سوابق حذف شدند.
‫برخی از کودکان را ‫در سبدهای شستن یا
‫کوله پشتی از مهد ‫کودک قاچاق می کردند.
‫دیگران در حالی که او ‫سوار تراموا می شد یا در حال
‫استراحت در هوای تازه بود، ‫در آغوش یک مراقب فرار کردند.
‫برخی دیگر از میان باغ ‫ها در ساختمان مجاور،
‫دانشکده تربیت معلم ‫اصلاح شده ناپدید شدند.
‫پیدا کردن خانه برای ‫نوزادان راحت تر بود.
‫کودکان بلوند که به عنوان ‫«جایگزین چای» شناخته می
‫شوند، به استان شمالی ‫هلند فریزلند فرستاده شدند.
‫کودکان مو تیره ‫یا "جایگزین قهوه"،
‫به سمت جنوب، به ‫استان لیمبورگ رفت.
‫تمام 70 کودکی که در 23 جولای
‫1943 حضور داشتند، تبعید شدند.
‫همراه با اکثر کارکنان ‫باقی مانده و مدیر.
‫مهدکودک در سپتامبر 1943 ‫برای همیشه تعطیل شد.
‫تخریب شده.
‫24 پلانتاژ میدنلان
‫هلندش ‫شوبورگ یا تئاتر هلندی.
‫این تئاتر در اکتبر 1941 ‫به تئاتر یهودی تغییر نام داد و
‫فقط برای اجراکنندگان یهودی ‫و تماشاگران یهودی باز بود.
‫به عنوان مثال، ارکستر سمفونیک
‫یهودی تازه تاسیس ‫اینجا نواخته است.
‫بسیاری از اعضای آن عضو ‫ارکستر سالن کنسرت
‫بودند اما به دلیل یهودی ‫بودن اخراج شدند.
‫آنها فقط می توانستند موسیقی ‫آهنگسازان یهودی را اجرا کنند.
‫در ژوئیه 1942 تئاتر به ‫یک مرکز تبعید تبدیل شد.
‫به مزرعه نقطه انتقال ‫میدنلان یا مزرعه
‫انتقال میدنلان ‫امکانات تغییر نام داد.
‫اولین کارکنان این مرکز، ‫بازیگران تئاتر بودند.
‫مردم از چند ساعت تا چند
‫هفته در تئاتر بازداشت می شدند.
‫میانگین اقامت پنج روز بود.
‫معمولاً هر لحظه سی تا چهارصد ‫نفر در اینجا نگهداری می شدند.
‫اما این رقم گاهی ‫به 1400 می رسید.
‫وقتی غروب فرا رسید، ‫صندلی ها روی دیوارها چیده شده
‫بودند و تشک های نی از ‫بال ها بیرون آورده بودند.
‫و روی زمین چیده شد.
‫زمانی که آنها را تبعید ‫می کردند، زندانیان یا
‫پیاده می رفتند یا با ‫تراموا یا کامیون می بردند
‫به یکی از ایستگاه ‫های قطار آمستردام.
‫نگهبان ها اتاق های مخصوص ‫به خود را در طبقه بالا داشتند.
‫مدیر یهودی مرکز، والتر ساسکیند،
‫مکرراً برای نگهبانان ‫نوشیدنی می‌فرستاد.
‫برای رضایت آنها و
‫ترتیب ملاقات با کارگران
‫تا آنها را در اتاق ‫هایشان مشغول نگه دارند.
‫صدها نفر موفق به ‫فرار از تئاتر شدند که
‫بیشتر آنها با کمک ‫کارکنان شورای یهودیان.
‫بسیاری از فراریان ‫دوباره دستگیر شدند.
‫یک شکارچی یهودی هلندی ‫به ازای هر شخصی که وارد
‫می کرد، هفت گیلدر و ‫50 سنت دریافت می کرد.
‫ویم هنیکه و گروهش ‫بیش از 8000 نفر را
‫قبل از اینکه مقاومت ‫او را بکشد اسیر کردند.
‫چند نفر در تئاتر خود را
‫کشتند، مثلاً با پریدن از بالکن.
‫در آوریل 1943، گروه مقاومت
‫CS6 سعی کرد ‫تئاتر را به آتش بکشد.
‫اما شعله به سرعت خاموش شد.
‫مرکز اخراج 16 ماه فعال بود.
‫حدود 50000 یهودی از ‫اینجا تبعید شدند که معمولاً
‫ابتدا به اردوگاه عبوری ‫وستربورک می‌رفتند.
‫و از آنجا به اردوگاه ‫های کار اجباری
‫و مراکز کشتار در اروپای اشغالی،
‫عمدتا آشویتس و سوبیبور.
‫آخرین باری که افراد از این مرکز
‫اخراج شدند نوامبر 1943 بود.
‫پس از جنگ، مالک جدید ‫می خواست تئاتر را دوباره
‫باز کند، اما برخی خشم ‫عمومی مانع از این شد.
‫در سال 1962 یک بنای ‫یادبود در ساختمان ویران
‫شده نصب شد که از سال ‫1993 شامل یک دیوار است.
‫با تمام نام خانوادگی ‫یهودیان تبعید شده.
‫بسیاری از خانه های ‫شهری مجلل اطراف پارک به
‫عنوان محل اقامت افسران ‫آلمانی عمل می کردند.
‫آلاچیق پارک را هم مصادره کردند.
‫در ژوئیه 1943 هفته نامه یهودی
‫در بخش "شما باید ‫بدانید" اعلام کرد که
‫معابر در پارک ووندل ‫آمستردام به عنوان
‫بخشی از پارک در ‫نظر گرفته می شوند.
‫بنابراین این جاده ها برای ‫یهودیان ممنوع است.»
‫این پارک در نوامبر ‫1944 بسته شد، زیرا
‫"درختان در همه جا ‫اره و قطع می شدند".
‫حتی حراج هایی برگزار شد که در
‫آن امکان سفارش درختان وجود داشت.
‫پس از بسته شدن، ‫یک کمپ آلمانی و پارک
‫خودرو در انتهای ‫جنوبی پارک ایجاد شد.
‫با نرده ها و سیم خاردار ‫محصور شده است.
‫تعطیلی پارک به نفع ‫جمعیت پرندگان بود.
‫چهار گونه جدید از جمله ‫اوریول و فاخته وارد شدند.
‫186 ویلماسپارکوگ
‫در سال 1941 مردانی که ‫می خواستند به اس اس هلند
‫بپیوندند در اینجا مورد ‫ارزیابی فیزیکی قرار گرفتند.
‫در مجموع حدود 25000 ‫مرد هلندی برای جنگ
‫در اس اس مسلح در ‫جبهه شرقی داوطلب شدند.
‫در سال 1942 این ساختمان به مقر
‫منطقه ای طوفان جوانی تبدیل شد
‫سازمان جوانان نازی
‫پسران 16 تا 18 ساله می ‫توانند در اینجا برای "کمپ
‫های ورزشی دفاعی ‫آلمانی" در آلمان ثبت نام کنند.
‫در یک تبلیغ وعده داده شده بود: ‫"سخت و محکم برمی گردی!"
‫در سال 1943 این مرکز تنها ‫برای اعضای دختر تبدیل شد.
‫پسرها به ساختمان بزرگتری ‫در کیزرگرشت،
‫مقر پیشاهنگان پسر که ‫اکنون ممنوع است، رفتند.
‫بندر مینروا
‫در اوایل صبح روز 6 ‫مه 1941، چهار مرد
‫میکی بیلرتس ون بلوکلند، افسر
‫ارتش که به مقاومت پیوسته بود،
‫گوورت استین، یک خلبان،
‫وایبرت لیندمن، مکانیک هواپیما
‫و سازنده هواپیما ویم بومسما،
‫یک هواپیمای دریایی آلمانی را ‫از اینجا دزدید و به انگلستان برد.
‫خلبان قبلاً هرگز با هواپیمای ‫دریایی پرواز نکرده بود.
‫بیلارتس ون بلاکلند ‫هواپیمای فوکر T-VIII را کشف کرد
‫در حین سفر با دوچرخه
‫مردان برای رسیدن به هواپیما در
‫تاریکی از یک تشک ‫بادی استفاده کردند.
‫این هواپیما با صلیب شکسته ‫نقش بسته بود و زمانی که
‫آنها به انگلستان رسیدند مورد ‫اصابت گلوله قرار گرفتند.
‫مسافران با تکان دادن ‫پرچم هلند پاسخ دادند.
‫استین هواپیما را در ساحل ‫در Broadstairs فرود آورد،
‫در جنوب شرقی انگلستان
‫استین در انگلستان به عنوان خلبان ‫نیروی هوایی سلطنتی آموزش دید.
‫در سال 1942 در فرانسه سرنگون شد.
‫جسدش هیچ وقت پیدا نشد.
‫بلوکلند فرمانده تیپ پرنس ‫ایرین، یک واحد نظامی
‫هلندی که عمدتاً از ‫داوطلبان تشکیل شده بود، شد.
‫که در آزادی اروپا شرکت کرد.
‫500 مرد از سورینام که در آن زمان
‫مستعمره هلند بود، برای ‫بریگاد داوطلب شدند.
‫اما رد شدند.
‫پیت گربراندی، نخست ‫وزیر دولت هلند در تبعید،
‫گفت که او "ان-ورد" ‫در تیپ نمی خواهد.
‫آنها ممکن است به داوطلبان ‫آفریقای جنوبی توهین کنند.
‫دولت هلند در لندن پول جمع آوری
‫شده توسط مردم سورینام را پذیرفت
‫برای خرید هواپیمای اسپیت فایر
‫همبروگ.
‫در سپتامبر 1944، ارتش
‫آلمان مواد منفجره را قرار داد
‫در ستون پشتیبانی اصلی پل راه
‫آهن بر روی کانال دریای شمال.
‫دولت هلند در لندن ‫از مقاومت آمستردام
‫خواست تا این کار را خراب کنند.
‫در شب 27 سپتامبر دو
‫عضو باشگاه شنای نپتون
‫خود را با وازلین ‫و رنگ تیره آغشته
‫کردند و به سمت ستون شنا کردند،
‫و اجازه دهید 400 جعبه مملو از
‫مواد منفجره در ‫ته کانال فرو برود.
‫وقتی ورماخت متوجه شد، چهار
‫سرباز آلمانی از پل ‫محافظت می کردند
‫به دلیل ترک وظیفه اعدام شدند.
‫آلمانی ها دوباره روی ‫پل مواد منفجره گذاشتند.
‫جنگنده مقاومت لیس شوتن
‫آب را از پل به یکی ‫از مجراها پاشید.
‫امیدواریم که اگر پل منفجر
‫شود، این باعث اتصال کوتاه شود.
‫او از یک نگهبان آلمانی کمک گرفت.
‫تخریب شده.
‫راه بندر غربی، سابقاً ‫201 هموگ
‫کارخانه فورد برای ‫ارتش آلمان کامیون هایی با
‫مسیرهای کاترپیلار و سایر ‫وسایل نقلیه تولید می کرد.
‫در سال 1944، تقریباً تمام
‫ماشین آلات به آلمان فرستاده شد.
‫همانطور که در مورد تجهیزات اکثر
‫کارخانه ها در ‫آمستردام اتفاق افتاد.
‫پس از آزادسازی، مدیران کارخانه
‫به دلیل همکاری دستگیر شدند.
‫اما به زودی پس از آن آزاد شدند،
‫مانند اکثر همکاران ‫اقتصادی در مقیاس بزرگ.
‫از 8 می 1945 ارتش کانادا اسیران
‫جنگی آلمانی را در ‫اینجا بازداشت کرد.
‫با اجازه کانادایی ها
‫یک دادگاه نظامی آلمان تفنگداران ‫دریایی برونو دورفر را محاکمه کرد
‫و راینر بک اینجا.
‫آنها فراری بودند ‫که پس از آزادسازی
‫به واحد خود گزارش داده بودند.
‫بک و دورفر به اعدام ‫محکوم شدند و در 13
‫مه یک جوخه شلیک ‫آلمانی آنها را اعدام کردند.
‫راینر بک به نیروی دریایی ‫پیوسته بود زیرا تا حدی
‫یهودی بود و فکر می کرد ‫در ارتش امن تر خواهد بود.
‫او در سال 1997 توانبخشی شد.
‫تخریب شده.
‫115 تا 125 آمستل.
‫تئاتر کاره
‫در نوامبر 1940 ترامواها از
‫ساعت 7:30 بعد از ظهر متوقف شدند.
‫کارگردان تئاتر مدعی شد: ‫بدون تراموا نمی توانم زنده بمانم.
‫متین ها اغلب به فروش می رسیدند،
‫اما اجراهای شبانه ‫تقریباً خالی بودند،
‫بنابراین نمایش های دیرهنگام ‫در زمان قبلی اجرا می شدند.
‫کاره همچنان به طور ‫استثنایی مشغول بود.
‫مردم هوس سرگرمی داشتند.
‫در سال 1942، کمدین لو
‫بندی، یکی از ستاره های تئاتر،
‫پس از تقلید از پیاده ‫روی دستگیر شد
‫سیس اینکوارت، کمیسر ‫رایش، که لنگی داشت.
‫باندی دیگر اجازه اجرا نداشت.
‫در سال 1943 پلیس آلمان ‫چندین بار در طول برگزاری
‫مراسم سیرک استراسبورگر ‫به تئاتر حمله کرد.
‫جستجو برای مردانی که از کار ‫اجباری در آلمان فرار می کردند.
‫هنگامی که حمله ای ‫رخ می داد، کارکنان
‫بازدیدکنندگان مرد را ‫به غرفه ها می بردند.
‫جایی که سریع لباس ‫سیرک را پوشیدند.
‫مالکان یهودی سیرک استراسبورگر در
‫سال 1935 از ‫آلمان فرار کرده بودند.
‫در سال 1939 آنها ‫مالکیت را منتقل کردند
‫به امپرساریو غیر یهودی خود.
‫تئاتر کاره مجبور شد ‫در پاییز 1944 تعطیل شود.
‫اولین نمایش بزرگ بعد ‫از جنگ نامگذاری شد
‫"چراغ ها دوباره روشن شدند".
‫104 تا 114 نیووی کیزرگرشت
‫بیمارستان هلندی-یهودی.
‫این بزرگترین بیمارستان یهودی در
‫آمستردام بود که تقریباً ‫300 تخت داشت.
‫در سالهای 1942 و 43،
‫پزشکان یهودی سعی ‫کردند با انجام عملیات های
‫ساختگی از مردم در ‫برابر تبعید محافظت کنند.
‫قرار دادن پاهای ‫شکسته در گچ و تجویز
‫داروهایی که باعث ‫ایجاد تب می شوند.
‫تعدادی از این "بیماران" جان باختند.
‫بیمارستان در اوت 1943 تعطیل شد.
‫تخریب شده.
‫ریویرنبورت
‫در سال 1942، ریویرنبورت ‫در جنوب آمستردام به
‫عنوان یکی از سه منطقه ‫یهودی نشین شهر انتخاب شد.
‫این محله قبل از جنگ دارای ‫جمعیت زیادی یهودی بود.
‫در دهه 30، بسیاری از پناهندگان
‫آلمانی در اینجا ساکن شدند.
‫اکنون "محله سوم یهودیان شامل سه
‫آرایشگاه، نه قصاب ‫و پنج کافه" بود.
‫به عنوان "محل ‫یهودیان" تعیین شده است،
‫جایی که فقط یهودیان ‫می توانستند خرید کنند.
‫پس از معرفی نشان ستاره ‫زرد در می 1942، برخی از
‫مردم این منطقه را ‫"کهکشان راه شیری" نامیدند.
‫در اکتبر همان سال، ‫مقامات آلمانی تمام
‫ساکنان یهودی باقی ‫مانده را مجبور کردند
‫از محله یهودیان III ‫به محله یهودیان دوم،
‫ترانسوالبورت در شرق ‫شهر نقل مکان کرد.
‫34B رگولیرزگرشت
‫خانه برادری یونیکا
‫در سال 1943 دانش آموزان مجبور به
‫امضای اعلامیه وفاداری ‫به اشغالگران شدند.
‫آنهایی که امتناع می کردند باید برای ‫کار اجباری در آلمان گزارش می دادند.
‫بسیاری از دانش آموزان مخفی شدند.
‫بعد از اینکه اکثر دانش ‫آموزان خانه را ترک
‫کردند، کارگر مقاومت ایوو ‫شوفر پناهگاهی ایجاد کرد
‫برای 12 پناهنده یهودی در طبقات
‫بالا که یک ورودی جداگانه داشت.
‫آنها شامل گیدئون کان و ‫جودیکا کان-کالکر بودند.
‫همسر آرنولد کان که در سال
‫1941 در بوخنوالد کشته شده بود.
‫کان ها با خانواده ‫شوفر همسایه بودند.
‫ایوو شوفر زنگ هشدار نصب کرد و
‫مخفیگاه های مخفی در خانه ساخت.
‫در سال 1945 یک سنگ شیروانی
‫به نمای ساختمان اضافه شد
‫نشان دهنده سنت جورج و
‫اژدها، همراه با شعار لاتین
‫"غرق میشم تا ظهور کنم"
‫زیر آب می روم تا دوباره بلند شوم.
‫پزشک فریتس دکینگ در سال ‫1942 در لیدسپلین راه
‫می رفت که شاهد یک ‫رویداد تغییر دهنده زندگی بود.
‫او در خاطراتش می ‫نویسد: «در مقابلم دیدم.
‫یک زندانی توسط یک ‫پلیس آلمانی به زمین
‫هل داده شد و سپس با ‫لگد به صورت او زد.
‫نه فقط یک بار، بلکه مدام با چکمه
‫های نظامی آلمانی پوسیده اش.
‫و من فقط آنجا ایستاده ‫بودم و کاری نکردم.
‫من به سادگی آنجا ایستادم، یخ زده.
‫آن روز را در سرگردانی در ‫آمستردام گذراندم و فکر کردم
‫"تو مثل یک آدم بدجنس ایستاده ای،
‫و نمی توانی اینطور ادامه بدهی."
‫بنابراین، از آن زمان به بعد ‫درگیر انواع فعالیت های کوچک شدم،
‫ضد آلمانی ها یعنی.
‫هیچ چیز قهرمانانه ‫یا بزرگ یا هیچ چیز.
‫اما همانطور که می توانید تصور کنید، ‫در نهایت با من در بازداشت به پایان رسید.
‫این در سال 1943 بود و من ‫تا سال 1945 در زندان بودم».
‫ویروس کرونا.
‫241 لیجنباآنزگرشت
‫کالینته، یک "کلوپ ‫ عجیب و غریب".
‫NSB بلک شرتز در ‫سال 1941 به باشگاه حمله
‫کرد، زمانی که از قبل ‫ممنوعیت شادی وجود داشت.
‫اما مقامات چشم خود را می بستند.
‫در سال 1942، اشغالگران آلمانی
‫هر گونه موسیقی که دارای به اصطلاح ‫"عناصر نگروید" باشد را ممنوع کرد.
‫موسیقی آمریکای ‫لاتین هنوز مجاز بود.
‫90 خیابان روبنس
‫خانه اس اس ‫هاپتسترمفوهر فردیناند
‫اوس در فانتن، ‫رهبر زنترالستل،
‫اداره مرکزی مهاجرت یهودیان
‫اوس در فانتن در سال ‫1950 به اعدام محکوم شد،
‫اما ملکه جولیانا حکم او ‫را به حبس ابد تبدیل کرد.
‫اوس در فانتن یکی از ‫گروه جنایتکاران جنگی آلمانی
‫بود که در زندانی در ‫شهر بردا نگهداری می شد.
‫آنها به نام "بردا ‫چهار"، سپس "بردا سه"
‫و در نهایت "بردا ‫دو" شناخته می شدند.
‫بقیه ویلی لاگز، رئیس ‫امنیت آلمان بودند که
‫در سال 1966 آزاد شد و ‫در سال 1971 درگذشت.
‫معاون فرمانده اردوگاه ‫کار اجباری آمرسفورت
‫جوزف کوتالا که در سال
‫1979 در زندان درگذشت،
‫و فرانتس فیشر که یهودیان ‫را در لاهه تبعید کرده بود.
‫فیشر و اوس در فانتن هر دو اندکی ‫پس از آزادی در سال 1989 درگذشتند.
‫بحث‌های عمومی شدید ‫پیرامون انتشارات آنها بود.
‫ایستگاه مرکزی.
‫در اوایل صبح 15 جولای 1942، دو
‫قطار اول از ایستگاه ‫مرکزی حرکت کردند.
‫به اردوگاه ترانزیت وستربورک.
‫ماه بعد، روزنامه ‫کمونیستی غیرقانونی
‫حقیقت فراخوانی صادر کرد:
‫"رانندگان قطار، در نظر ‫بگیرید که هر قطاری که
‫با بردگان حمل می شود، ‫به سمت کشتارگاه می رود!"
‫راه آهن هلند حدود 140 به اصطلاح ‫"قطار یهودی" را رانندگی کرد.
‫از آمستردام تا وستربورک.
‫تخمین زده می شود ‫که یک چهارم یهودیان
‫آمستردام از طریق این ‫ایستگاه اخراج شده اند.
‫به درخواست دولت هلند در
‫تبعید، رانندگان ‫قطار و سایر پرسنل
‫در سپتامبر 1944 برای کمک به
‫تهاجم متفقین دست به اعتصاب زد.
‫اولین قطارها با ‫بازماندگان اردوگاه اندکی
‫پس از آزادسازی به ‫ایستگاه خالی رسیدند.
‫ریتا بواس از راونسبروک ‫از طریق سوئد بازگشت.
‫بعداً به یاد آورد:
‫«شب، در تاریکی به ایستگاه
‫مرکزی رسیدم و ‫خودم را معرفی کردم.
‫شنیدم که مردم می ‫گویند ما باید خوشحال
‫باشیم که اینجا در ‫آمستردام نبوده ایم.
‫گفتند خیلی گرسنه بوده اند.
‫انگار تازه از سنت ‫موریتز وارد شده بودیم.»
‫از 107000 یهودی که از هلند اخراج
‫شده بودند تنها حدود ‫5000 نفر بازگشتند.
‫75 درصد یهودیان زنده نماندند.
‫این بالاترین درصد اروپای ‫غربی اشغال شده است.
‫آمستردام بیش از 60000 نفر از ‫80000 ساکن یهودی خود را از دست داد.
‫خدمات قطار منظم در 21 ژوئن
‫1945 به روتردام از سر گرفته شد.
‫میدان دم.
‫در ژوئن 1940،
‫فرمانده ارتش آلمان شهر
‫یک دکه موسیقی در مقابل ‫کاخ سلطنتی برای اجرای
‫کنسرت توسط سپاه موسیقی ‫پلیس نظم برپا کرده بود.
‫این جایگاه تا پایان جنگ ‫در محل باقی ماند و برای
‫اجراهای نازی های آلمانی و ‫هلندی مورد استفاده قرار گرفت.
‫مطبوعات نازی در سال 1941 نوشتند:
‫"جوانان آمستردام به ‫ویژه توسط راهپیمایی‌های
‫تند و آهنگ‌های رزمی مجذوب شدند."
‫بررسی صدا، بررسی صدا، یک...
‫1 میدان دم.
‫فروشگاه بزرگ بیجنکورف.
‫در ژوئن 1940 اعضای حزب
‫ملی سوسیالیست کارگران هلند
‫هشت تا از شیشه های بزرگ ‫ویترین مغازه را شکست.
‫بسیاری از کارکنان ‫بیجنکورف یهودی بودند، بنابراین
‫سربازان آلمانی اجازه ‫بازدید از مغازه را نداشتند.
‫از طرف دیگر ناهارخوری در
‫طبقه آخر برای یهودیان ممنوع بود.
‫مالکان یهودی توانستند ‫کشور را ترک کنند.
‫در فوریه 1941 آلمانی ها همکاران
‫هلندی را به عنوان ‫سرپرست منصوب کردند.
‫آنها تمام کارکنان یهودی را اخراج کردند.
‫هنگامی که نشان های ستاره
‫زرد در بهار 1942 معرفی شدند،
‫گروه مقاومت اسپارک ‫300000 ستاره کاغذی تولید کرد
‫با شعار "یهودیان و غیریهودیان ‫متحد در نبرد" چاپ شده است.
‫برخی از ستارگان ‫از پشت بام بیجنکورف
‫پرتاب شدند و به خیابان ‫های پایین بال زدند.
‫میدان دام 9، سپس 187 تا
‫205 خیابان وارموس
‫در اوت 1940 فرمانده شهر یک
‫باشگاه ارتش آلمان ‫را راه اندازی کرد
‫در خانه پولمانز، بخشی
‫از هتل کراسناپلسکی.
‫در بیشتر روزها پذیرای ‫حدود 1300 مهمان بود.
‫میزهای بیلیارد و ‫تنیس روی میز بود.
‫نقشه های بزرگ روی دیوار پیشرفت
‫جنگ را در خط مقدم نشان می داد.
‫هر ماه 500 تا 750 نفر از نیروهای
‫ارتش آلمان در هتل اقامت داشتند.
‫همانطور که در هتل های مجلل دیگری
‫مانند آمستل و ‫اروپا انجام دادند.
‫در کریسمس و دیگر ‫تعطیلات، سازمان خیریه نازی
‫کمک های زمستانی وعده های غذایی ‫را برای کودکان فراهم می کند.
‫هر جمعه یک نمایش ویژه فیلم برای
‫نیروی هوایی آلمان برگزار می شد.
‫در سال 1943، افسران ‫پلیس آمستردام مجبور شدند
‫برای تماشای فیلم های ‫تبلیغاتی به اینجا بیایند
‫در مورد پلیس آلمان در
‫هلند و در جبهه شرقی.
‫هر کسی که در سالن ‫سر و صدا می کند
‫می تواند انتظار کاهش ‫حقوقش را داشته باشد.
‫ما چی میخوایم؟ ‫- عدالت اقلیمی!
‫- کی اونو می خوایم؟ ‫- الان!
‫- ما چی میخوایم؟ ‫- عدالت اقلیمی!
‫- کی اونو می خوایم؟ ‫- الان!
‫دقیقا! بیا بریم!
‫میدان دام محل تجمع بسیاری از
‫پلیس آلمان یا حزب نازی هلند بود.
‫اگر در جای دیگری برگزار می شد،
‫گاهی اوقات بلندگوهایی ‫روی آن نصب می شد
‫و میدان های دیگر شهر.
‫در ژوئن 1941، سخنان ‫سیس اینکوارتز کمیسر رایش
‫بر فراز میدان دام به صدا درآمد:
‫برای اینکه تاریخ 2000 ‫ساله اروپا معنا پیدا کند،
‫آلمان باید پیروز شود و نه ‫تنها شوروی را شکست دهد،
‫بلکه شرکای خالصانه آنها ‫در انگلیس را نیز شکست دهد
‫و بالاتر از همه ذهن یهود."
‫در فوریه 1945 توزیع غذا
‫به پایین ترین حد خود رسید.
‫آشپزخانه مرکزی ‫فقط می تواند یک وعده
‫غذایی با چند صد ‫کالری در روز فراهم کند.
‫و در بازار غیرقانونی، قیمت ‫مواد غذایی از سقف گذشته بود.
‫قیمت یک قرص نان ‫200 برابر سال قبل است.
‫حزب کمونیست غیرقانونی زنان ‫را به اعتراض تحریک می کرد.
‫روزنامه آنها نوشت: «زنان ‫برای فرزندان ما بجنگید.
‫تقاضای غذای بیشتر
‫غر نزن و گله ‫نکن، بلکه اقدام کن!»
‫در 21 فوریه گروهی متشکل ‫از 200 زن به سمت شهرداری
‫راهپیمایی کردند و خواستار ‫ملاقات با شهردار شدند.
‫یکی از زنان بعد از جنگ گفت:
‫با این تظاهرات می خواستیم ‫روشن کنیم که شهردار باید
‫اطمینان دهد که فرزندان ما ‫از گرسنگی نخواهند مرد."
‫شهردار از دو آشپزخانه مرکزی
‫بازدید کرد و کیفیت ‫بد غذا را تأیید کرد
‫و قول بهبود داده است. ‫فایده ای نداشت.
‫یک هفته بعد، زنان ‫دوباره راهپیمایی
‫کردند، این بار با فرزندانشان،
‫اما شهردار از آنها استقبال نکرد.
‫آلمانی ها به پلیس هلند دستور
‫دادند که به زنان و ‫کودکان شلیک کند.
‫با بیان اینکه اجتماعات ‫بزرگ ممنوع است.
‫پلیس این بار ‫دستورات را اجرا نکرد.
‫آشپزخانه مرکزی در پایان ‫آوریل به طور کامل تعطیل شد.
‫قبل از آزادی، حدود 4000 نفر در
‫آمستردام از گرسنگی ‫و سرما مرده بودن
‫بیشتر آنها پیرمرد و بچه های خردسال بودن