‫از همون بچگی، ‫آرزو داشتم جای پای تو قدم بردارم
‫پشت سرت توی مسیر
‫"بابا، میشه برام یه قصه بگی؟"
‫تو جواب می‌دادی "می‌تونیم بریم پیاده‌روی"
‫می‌گفتی "به اطرافت نگاه کن"
‫"اونقدر تند نرو که ‫یادت بره به اطراف نگاه کنی"
‫برگشتم خونه تا باهات ‫تو یه سفر دیگه همراه بشم
‫چون می‌خوام بهتر بشناسمت
‫گفتی "یه سال وقت لازمه" ‫"اونوقت می‌فهمی"
‫ای نوردفیورد، خونه‌ی زیبا و سخت من
‫تو همیشه با من بودی ‫تو هر سرزمین و هر زمان
‫صخره‌هات، قله‌هات، اوج‌هات رو می‌بینم ‫و تمام پل‌های برفیت رو
‫تپه‌های پوشیده از جنگل ‫و یال‌های سبز و پر از علفت رو
‫نه، هیچوقت فراموش نمی‌کنم ‫این فیورد درخشان رو
‫که از میون کوه‌ها می‌گذره ‫با درخششی نقره‌ای
‫چه باشکوه! چه آروم ‫آب‌هاش به ماسه‌هاش می‌خوره
‫و به رودخونه‌های خروشان می‌پیونده ‫از دره‌ها و سرزمین‌های کوهستانی
‫و حیاط خونه رو خیلی واضح می‌بینم
‫کلبه و باغ و همه چیزهایی که ‫برامون عزیزن
‫وقتی دور می‌شم، تو روحم جریان داره
‫و خیلی زود، ‫افکارم منو به خونه می‌برن
‫نصیحت‌های پدرم موقع رفتنم یادمه
‫و اشک‌های مادرم، که از دلتنگی بود
‫اونا بهترین چیزی که می‌دونستن ‫رو بهم دادن...
‫نمی‌تونم ادامه بدم... خیلی سخته
‫پدر و مادر پایه و اساس آدمن
‫همه لحظات خوبی که با هم داشتیم ‫جلوی چشمام میاد
‫منم همین حس رو دارم
‫خیلی دوستتون دارم و می‌خوام تشکر کنم ‫که همیشه پشتم بودین
‫با اینکه ۳۰ ساله که رفتم، ‫هنوزم اینجا رو خونه می‌دونم
‫حس می‌کنم زمان داره می‌گذره ‫نمی‌تونم تصور کنم شما دو تا رو از دست بدم
‫وقتی ما رفتیم، تو نباید...
‫منظورم اینه که، حق داری غصه بخوری ‫ولی باید خاطرات خوب رو یادت بمونه
‫اینجوری همه چی راحت‌تر میشه
‫خودت رو تو غم غرق نکن، چون...
‫نسل‌ها پشت سر هم میان ‫این اجتناب‌ناپذیره
‫کاملاً طبیعیه. برای همه پیش میاد
‫فقط لحظات شادی که با ما داشتی ‫رو به یاد بیار
‫اینجوری زندگی خیلی راحت‌تر میشه
‫"خورشید غروب زیبا لبخند می‌زنه..."
‫مادر وقتی خورشید پشت کوه‌ها غروب می‌کرد ‫اغلب این رو می‌گفت
‫"خورشید غروب زیبا لبخند می‌زنه..."
‫آخرین پرتوهای خورشید ‫قله‌های کوه رو طلایی می‌کنه
‫وقتی به دنیا اومدم، پاهام ‫تو جهت اشتباهی بودن
‫دکتر هر هفته گچ تازه می‌گرفت ‫تا دو سالگیم
‫بعد منو بردن اسلو برای عمل
‫روز تولد دو سالگیم برگشتم خونه
‫ولی اینا فقط چیزاییه که بهم گفتن ‫خودم هیچی یادم نمیاد
‫هیچوقت متوجه نشدم ‫پاهام مشکلی داشته باشن
‫از اون موقع تا حالا از راه رفتن نیفتادن
‫هیچوقت آروم نمی‌گیرم. هیچوقت!
‫میگن ۸۴ سالمه، ولی کی می‌دونه؟
‫تو اون خونه پایینی به دنیا اومدم ‫خونه بچگیمه
‫خانواده ما خیلی وقته که ‫تو اولدالن زندگی می‌کنن
‫نسل به نسل
‫اولین سند نوشته شده از این مزرعه ‫برمی‌گرده به سال ۱۶۰۳
‫یادمه پدرم می‌گفت ‫که پدربزرگم
‫پدرش آندرس، این درخت کاج رو کاشت
‫باید قبل از ۱۹۰۰ بوده باشه ‫چون سال ۱۹۰۶ فوت کرد
‫بهش می‌گفتن "کاج چراگاه"
‫برادر پدرم زیر این درخت ‫به خواهر مادرم پیشنهاد ازدواج داد
‫و اونم قبول کرد
‫ای دهکده‌ای که بهت مدیونم ‫تو نوردفیورد زیبا
‫ای کوه‌هایی که اولدن رو در آغوش گرفتین ‫خونه زمینی ما اونجاست
‫وقتی فیورد و آب آروم می‌گیرن ‫یه قلمرو آروم منعکس میشه
‫عمیقاً تو قلب و روح ما ‫دنیایی که دوستش داریم نمایان میشه
‫سرزمینی می‌شناسم دور در شمال
‫با شن‌های درخشان ‫بین کوه‌ها و فیوردها
‫اونجا آرزو دارم مهمان باشم ‫اونجا قلبم گره خورده
‫با زیباترین، زیباترین پیوند
‫آه! یادمه! یادمه
‫خیلی خوب این سرزمین رو به یاد دارم
‫اون بالا شمال...
‫... اونجاست که عزیزانم هستن
‫می‌خوام برم اونجا، ‫وقتی از اینجا میرم
‫به دلنشین‌ترین جای دنیا
‫صدای پدرم رو می‌شنوم ‫همیشه با منه
‫پدرم خیلی آواز می‌خوند...
‫از دست دادنش خیلی سخت بود ‫خیلی سریع اتفاق افتاد
‫وقتی در تابوتش رو باز کردیم ‫و پارچه روی صورتش رو برداشتیم
‫برف و بارون می‌بارید ‫هوا خیلی بد بود
‫اونجا وایساده بودیم و من گفتم: "نگاه کن!"
‫یه پرتو نور صورتش رو روشن کرد
‫هیچوقت فراموشش نمی‌کنم
‫اگه خیلی تند نری و به اطرافت نگاه کنی
‫این حس رو پیدا می‌کنی که
‫ما خیلی کوچیکیم تو یه دنیای خیلی بزرگ
‫میشه گفت پدربزرگم ‫آدم خیلی مذهبی‌ای بود
‫با یکی از اهالی استاردالن ‫یه انجمن مذهبی تو اولدسکارت تاسیس کرد
‫تا حدود سال ۱۹۴۵ ادامه داشت
‫حوالی زمانی که نامزد شده بودن ‫یا حتی یکم قبل‌ترش
‫پدربزرگم تو یه حادثه ‫یه انگشتش رو از دست داد
‫یه نامه قشنگ ‫برای نامزدش نوشت
‫پرسید که با وجود این نقص ‫هنوزم اونو می‌خواد یا نه
‫حالا که یه انگشتش رو از دست داده
‫پدرم آدم فوق‌العاده مهربونی بود
‫ستون خانواده ما بود
‫نکته درباره پدرم این بود که ‫وقتی فقط ۹ سالش بود پدرش رو از دست داد
‫مجبور شد مسئولیت ‫خواهر و برادرهای کوچکترش رو به عهده بگیره
‫مادربزرگم موند ‫با پنج تا بچه و بدون شوهر
‫تو یه مزرعه شوخی نبود ‫مخصوصاً تو اون روزها
‫پدرم یازده سالش بود که ‫سند مزرعه به نامش شد
‫یه بار پدر یورگن بهم گفت ‫وقتی نشسته بودیم به کوه‌ها نگاه می‌کردیم...
‫تو اولین نفری هستی که دارم اینو بهش میگم
‫گفت "خوشحالم که یورگن با تو ازدواج کرد"
‫گفتم "ممنون الینگ ‫چرا اینو میگی؟"
‫"شادی رو تو چشماتون می‌بینم ‫وقتی همدیگه رو می‌بینید
‫حتی اگه فقط یه لحظه از هم دور بوده باشید"
‫الینگ اینو به من گفت
‫وقتی به قله کوه می‌رسی
‫و یه گل کوچیک می‌بینی ‫که از بین سنگ‌ها بیرون زده
‫رنگ اون گل منحصر به فرده
‫اون گل برای زنده موندن تلاش کرده
‫این گل‌ها یه رنگ ‫فوق‌العاده زیبا دارن
‫هیچوقت فراموشش نمی‌کنی
‫این رو از مادرم به ارث بردم
‫اونم عاشق گل‌ها بود
‫یه روزی مثل امروز خاطره‌ای میسازه ‫که هیچوقت فراموش نمی‌کنی
‫این منظره‌ایه که به ندرت می‌تونی ببینی
‫خیلی کم پیش میاد به چنین قله‌هایی برسی
‫و زیبایی طبیعت رو تجربه کنی
‫اونطور که فقط می‌تونیم تصور کنیم
‫امروز با هوا هم خیلی خوش شانس بودیم
‫این یکی از اون پیاده‌روی‌هاییه که ‫برنامه‌ریزی می‌کنی بری، ولی نمیری
‫ولی یهو، اتفاق می‌افته
‫و بعد...
‫این روز، و خود زندگی، ‫یهو خیلی باارزش‌تر میشن
‫وقتی روزی مثل امروز رو تجربه می‌کنی...
‫و طبیعت صحنه‌اش رو مهیا می‌کنه
‫یه سری نوشته پیدا کردیم ‫که پدربزرگ پدربزرگم
‫بعد از رانش بزرگ زمین ‫تو لودالن سال ۱۹۰۵ نوشته
‫"با فکر کردن بهش ‫انگار سرم گیج میره
‫رسیدم خونه باجناقم
‫ولی کجا بودن همه اونایی که ‫همیشه منو می‌دیدن
‫و گرم استقبال می‌کردن؟
‫کجا بودن، اون دوستای خوب از بو- و نسدال؟ ‫آره، الان کجا بودن؟"
‫وقتی بخش‌هایی از کوه رامنفیلت ‫فرو ریخت
‫مادربزرگ مادربزرگم ماری نسدال ‫برادرش و کل خانواده‌اش رو از دست داد
‫۱۸ نفر از خانواده‌اش در اثر رانش زمین ‫و موج‌های بعدش کشته شدن
‫کوه رامنفیلت دوباره ‫سال ۱۹۳۶ فرو ریخت
‫پدرم همراه خیلی‌های دیگه ‫تو جستجو شرکت کرد
‫جسد یه دختربچه رو پیدا کرد ‫که به یه چوب خشک کردن علوفه گیر کرده بود
‫چیزی که بیشترین تأثیر رو روم گذاشت ‫شنیدن این بود که خانواده‌های کامل از بین رفتن
‫و بازمانده‌ها هیچی براشون نموند
‫خونه‌های ویران شده اونقدر جدی نیست
‫که کل خانواده‌ها با هم از بین برن
‫بیشترشون هیچوقت پیدا نشدن
‫این فکرهای خیلی غمگینی به جا می‌ذاره
‫از دست دادن همه عزیزانت ‫تو یه شب
‫باید تجربه وحشتناکی باشه
‫"سالو پ. نسدال"
‫"پدر س. نسدال"
‫"اولین م. نسدال"
‫"ماری آ. نسدال"
‫"یوهان آ. نسدال"
‫"نوزاد بی‌نام"
‫"سیورت یوهان پ. نسدال"
‫"بریت اینگبورگ کامیلا پ. نسدال"
‫"یوهانه سامولین پ. نسدال"
‫"نوزاد بی‌نام"
‫"آندرس س. نسدال"
‫"آبراهام ج. نسدال"
‫"آنه ل. نسدال"
‫"یوهانس آ. نسدال"
‫"لارس آ. نسدال"
‫"مارتین آ. نسدال"
‫"داگفین آ. نسدال"
‫"اینگبورگ او. بودال"
‫"ویلهلم ای. بودال"
‫"پدر ک. نسدال"
‫"مونس کریستیان او. نسدال"
‫"کاترین تورین ب. نسدال"
‫"اولاو م. نسدال"
‫"آگنس م. نسدال"
‫"بیارنه م. نسدال"
‫"سولویگ م. نسدال"
‫داشتن آرامش و صلح درونی...
‫اگه شاد باشی، شاید آدم‌های ‫اطرافت هم شاد بشن
‫مهم‌ترین چیز برای من ‫شاد بودن با همدیگه است
‫فقط نشستن و به زندگی فکر کردن: ‫قسمت‌های خوب و بد
‫می‌تونم کاری کنم که حتی بهتر بشه؟
‫می‌دونیم برای هم چه معنایی داریم ‫این زندگی رو خیلی شادتر می‌کنه
‫اون پسر منه ‫- نمی‌تونی به یه مرد پیر بگی پسرت
‫چرا می‌تونم. تا وقتی که هنوز می‌تونم حرف بزنم ‫بهت میگم پسرم
‫اینو بدون
‫تو خیلی رمانتیکی ‫- وقتی که مناسب باشه
‫اون بهترین چیزیه که دارم ‫هر اتفاقی هم که بیفته
‫یخچال طبیعی اومده و رفته
‫تو دهه ۱۹۵۰، خیلی کوچیک بود ‫ولی هنوز یکم از الان بزرگتر بود
‫بعد رشد کرد، طوری که تو دهه ۱۹۹۰ ‫کل این دریاچه رو پر کرده بود
‫خیلی حیفه که ‫الان داره عقب می‌کشه
‫ما میگیم یخچال زایمان می‌کنه ‫وقتی اون تکه‌های بزرگ یخ ازش جدا میشن
‫از داستان‌هایی که طبیعت می‌تونه تعریف کنه ‫شگفت‌زده‌ام
‫اون نه سال از من کوچکتره
‫روی پاهاش چابکه، پس باید هر روز راه برم
‫تا بتونم تا آخرش باهاش همراه باشم
‫یه سنگ پیدا کردی؟ ‫- می‌برمش خونه
‫"مار" رو اونجا تو کوه می‌بینی؟ ‫- آره
‫آبشارها امشب سرریز شدن ‫- آره...
‫این نادره
‫هیچوقت اینطوری ندیده بودمشون
‫آبشاری که از یخچال میریزه ‫احتمالاً هیچوقت اینقدر بزرگ نبوده
‫آره، هیچوقت اینطوری ندیده بودمش
‫همونطور که مادر می‌گفت:
‫زندگی خوبه تا وقتی دو نفریم ‫- درسته
‫داشتم فکر می‌کردم که من باید اول برم
‫به این فکر می‌کردم
‫حتی فکر از دست دادن یورگن ‫غیرقابل تحمله
‫نظر تو چیه؟
‫راستش خیلی بهش فکر نکردم
‫زندگی بالاخره باید تموم بشه، برای هر دومون
‫دست ما نیست که کی اول بره
‫وقتی زمانش برسه باید ‫باهاش کنار بیایم
‫کار دیگه‌ای نمی‌تونیم بکنیم ‫- واقعاً نمی‌تونیم
‫ستون خانواده ‫اون طرف نشسته
‫از سهممون راضی‌ایم
‫تو هستی! ‫- آره
‫سال ۱۹۴۶ آپاندیسم عود کرد
‫آب یخ زده بود ‫و طوفان یخ‌ها رو شکست
‫سه‌شنبه عصر مریض شدم ‫بعد از اون نمی‌تونستم غذا نگه دارم
‫هر چی می‌خوردم بالا می‌آوردم
‫تا شنبه تو تخت نگهم داشتن
‫بعد فهمیدن چقدر جدیه ‫و دکتر رو خبر کردن
‫دکتر گفت باید فوراً ‫منو به بیمارستان برسونن
‫ولی کار آسونی نبود
‫هوا خیلی بد بود ‫بارون و تگرگ می‌بارید
‫پنج یا شش نفر باید منو می‌بردن
‫از سراسر ساندویکا ‫احتمالاً ۱۰۰ متر عرض داشت
‫ساندویکا بزرگترین توده برفیه ‫نزدیک اولدواتنت
‫تو بدترین حالت می‌تونه ‫تقریباً ۳۰۰ متر عرض داشته باشه
‫من کوچیک و سبک بودم ‫و بردنم خیلی سخت نبود، ولی...
‫حدود ساعت ۱ بعدازظهر شنبه راه افتادیم
‫و ساعت ۱۰ شب رسیدیم نوردفیوردید
‫ساعت ۱ صبح یکشنبه جراحی شدم
‫متأسفانه پدرم ‫یه پیراهن پشمی پوشیده بود
‫که تا رون پاش می‌رسید
‫خیلی خیس شد، و مجبور شد ‫تمام شب تو بیمارستان همونو بپوشه
‫لباس اضافه نداشت
‫یه هفته بعد، مجبور شدیم ‫براش دکتر بیاریم. برونشیت گرفت
‫بعد از اون، دیگه کاملاً خوب نشد
‫اغلب حالش خوب بود ‫ولی باید خیلی مراقب می‌بود
‫چون مدام برونشیتش ‫عود می‌کرد
‫با این حال پدرم ۸۶ سال عمر کرد
‫موارد زیادی بود که ‫زندگی‌ها اینجا در خطر بودن
‫خیلی‌ها رو اینجا از دست دادیم
‫حدود سال ۱۸۵۰ یا ۶۰، یه بهمن ‫مزرعه همسایه رو نابود کرد
‫هفت یا هشت نفر کشته شدن
‫پس اولددالن همیشه ‫جای امنی نبوده
‫پدرم بهم گفت که مرده‌ها رو
‫بردن انبار علوفه ‫اینجا تو مزرعه ما
‫یکی از اون آدم‌ها ‫کارگر مزرعه ما بود
‫تنها بازمانده ‫از کل خانواده‌اش بود
‫اولددالن همیشه جامعه منحصر به فردی بود ‫مجبور بودن با هم تلاش کنن
‫یکی از اولین ‫روستاهای نوردفیورد بود
‫که خطوط تلفن برای ‫همه ساکنینش نصب شد
‫عمه‌ام تو مرکز تلفن کار می‌کرد
‫هر شب کریسمس و شب سال نو
‫همه تلفن‌های اولددالن رو ‫به هم وصل می‌کرد
‫یکی ویولن می‌زد ‫و یکی دیگه سرود می‌خوند
‫بعدش، همه با هم ‫حرف می‌زدن
‫و کریسمس رو به هم تبریک می‌گفتن
‫شب سال نو هم همین کار رو می‌کردن ‫سال نو رو به هم تبریک می‌گفتن
‫پدرم بدون پدرش بزرگ شد
‫شاید ارتباطش با پدرش رو ‫از طریق درخت صنوبری حفظ می‌کرد
‫که پدربزرگم بالای کوه ‫کاشته بود
‫همونطور که صنوبر بلندتر می‌شد، شاید ‫بیشتر به پدرش فکر می‌کرد
‫چون خیلی درباره ‫اون درخت صنوبر حرف می‌زدیم
‫درخت صنوبر ایستاده و ‫به خونه‌مون نگاه می‌کنه
‫جایی که نسل‌های بعدی بزرگ شدن
‫پس شاید اون...
‫اون مذهبی بود ‫پس شاید خدا رو تو اون حس می‌کرد
‫از درخت صنوبر ‫تا خونه‌مون تو اولددالن
‫اوهوم...
‫پس پدربزرگت همیشه اینجاست
‫چون درخت صنوبر اونجاست
‫آره
‫و تو هم بخشی از همه اینایی
‫هیچ طوفانی نمی‌تونه اینو از جا دربیاره ‫نه با این ریشه‌ها
‫تا همینجا کافیه ‫فکر کنم اینجا جای خوبی باشه
‫اینجا هم رطوبت کافی هست
‫درخت‌ها به این نیاز دارن ‫وگرنه قبل از ریشه دووندن می‌میرن
‫بهترین چیزهایی رو که می‌دونستن ‫به من دادن
‫خدا کمکشون کنه و قوتشون بده ‫از اول تا آخر
‫خدا نوردفیورد رو از یخچال تا دریا برکت بده
‫و ممنون برای خونه قشنگی ‫که به من دادی
‫خوشبختی برای هر مرد و زنی بیار
‫تا شادی خونه هر نوردفیوردی رو ‫پر کنه