‫بعد از "دی" دیگه "اچ" نداره.
‫نداره؟
‫- نه! ‫- عه.
‫نقطه و ویرگول بعد از ‫"پریادارشی نی" درسته، نه؟
‫نقطه نداره!
‫من دو سال سابقه کار رد می‌کنم، اوکیه؟
‫دو سال؟
‫برو بنویس ۴ سال!
‫چهار سال؟
‫نه اونجوری...
‫۴ سال یه ذره زیاده، نه؟
‫تو مصاحبه به مشکل بر نمی‌خوری؟
‫عمراً!
‫شماره تو رو میدم واسه راستی‌آزمایی!
‫- اوه! ‫- فقط الان بزن ۴ سال.
‫همه‌ی تعریف و تمجیدا بی‌نقصه، درسته؟
‫سخت‌کوش...
‫وظیفه‌شناس...
‫چاپ!
‫خیلی خب.
‫- سلام! ‫- آقا!
‫- من آنتونی هستم. ‫- کدوم آنتونی؟
‫دیروز تو پارک همدیگه رو دیدیم، درسته؟
‫- ایس کپیتال... ‫- آهان، آره.
‫- فهمیدم! ‫- بله قربان.
‫وام ماشینتون به مبلغ ۵۰ لاک، پیش‌تایید شده!
‫اوه، ممنونم!
‫خب، اگه ممکنه به دفتر ما یه سر بزنید، می‌تونیم کاراشو انجام بدیم، قربان.
‫حتماً یه سر می‌زنم، آنتونی. من یه...
‫جلسه دارم تا بعد از ظهر...
‫بذارید...
‫- یه کاری بکن؛ می‌تونی لوکیشنت رو برام بفرستی؟
‫- من بعد اینکه کارم تموم شد یه سر می‌زنم.
‫باشه قربان! لوکیشن رو تو واتساپ می‌فرستم.
‫- باشه. ‫- باشه قربان! ممنون!
‫اوه، نه!
‫هیچ‌کس واقعاً نمی‌تونه جای کس دیگه‌ای رو بگیره.
‫اگه اینقدر آسون بود، می‌شد با خمیر نون کیک پخت!
‫روز خوبی داشته باشی!
‫[ساروجینی چچی - موفق باشی. برات دعا می‌کنم]
‫- [ویدیو روی گوشی] به پناهگاهی از طعم‌های سالم خوش آمدید،
‫جایی که هر غذا جشنی از نعمت‌های طبیعته.
‫- اَه! ‫- بخور دیگه!
‫- اینجا، تو رستوران ارگانیکمون، ما به تغذیه هر دو اعتقاد داریم...
‫کافیه، کافیه!
‫- مواد اولیه ما از منابع محلی و پایدار تهیه می‌شه...
‫شیر رو نمی‌خوری؟
‫مگه نباید بری مدرسه؟
‫مامان، مزه این شیر خوب نیست.
‫خیلی آبکیه.
‫- از بابات بپرس! ‫- اوه، نه!
‫چرا مزه‌ش خوب نیست؟
‫چون شیرِ امروز اونقدر خامه‌ای نیست. واسه همینه.
‫- عزیزم، کلکاتو سوار نکن. ‫- نه...
‫بهت گفتم شیر رو روی اجاق برقی نجوشون، درسته؟
‫خب، تمیز و مرتبش کردی که از من قایم کنی، اینطور نیست؟
‫مچتو گرفتم!
‫- سلام قربان! ‫- هی، کجایی؟
‫میای دفتر، یا امروز مأموریت میدانی داری؟
‫من تا...
‫نیم ساعت دیگه می‌رسم دفتر، قربان.
‫خیلی خب! ببین، واسه این زنگ زدم که...
‫مریدولا رو می‌شناسی، درسته؟
‫- فکر نکنم این دفعه هم بتونه به هدفش برسه.
‫داره تلاش می‌کنه...
‫ولی نمی‌تونه!
‫دیشب بهم زنگ زد و هی داشت گریه می‌کرد.
‫منم دیگه نمی‌تونستم ‫اون ناراحتی رو تحمل کنم.
‫- تو هم می‌تونی با ‫ناراحتیش همدلی کنی، نه؟
‫فهمیدم قربان.
‫می‌خواید دوباره دو تا ‫از مشتری‌هامو بهش بدم، درسته؟
‫حتماً قربان.
‫- همینه، درسته؟ ‫- دقیقاً!
‫هی، فقط دو تا از ‫مشتری‌هاتو پاس کن بره.
‫ما همه‌مون فمینیستیم بالاخره، درسته؟
‫و بله، ما در مورد ‫ترفیع رتبه تو تو جلسه بعدی صحبت می‌کنیم.
‫- باشه قربان. ‫- باشه؟
‫- بفرمایید! ‫- آره.
‫ولی... از کجا فهمیدی من شیر رو روی گاز برقی جوشوندم؟
‫وقتی داری تمیز میکنی، باید ته ظرف رو هم تمیز کنی دیگه.
‫اگه از گاز معمولی استفاده کرده بودی، اون لایه کف کرده به تهش نمی چسبید.
‫آهان! پس واسه همینه ریخت!
‫آره، خیلی شیک و مجلسی.
‫- خداحافظ! ‫- مامان، خدافظ!
‫خداحافظ!
‫اوکی.
‫سلام!
‫من دارم میرم مصاحبه. بعداً می بینمت!
‫موفق باشی!
‫ممنون!
‫اوکی. لطفاً صبر کنید!
‫سلام!
‫تو اینجا چیکار می کنی؟
‫تو هیچ وقت بهم نگفتی که تو هم ‫داری تو این مصاحبه شرکت می کنی!
‫خب، فقط کسایی که سه سال سابقه دارن می تونن اینجا درخواست بدن، درسته؟
‫من تونستم یه جورایی یه گواهی سابقه کار جور کنم.
‫اینقدر تو خونه نشستم، ‫انگار دارم ریشه می دَوونم!
‫واقعاً به یه کار احتیاج دارم!
‫واسه همینه!
‫استفی وارگس!
‫موفق باشی!
‫همسایه های جدید دارن اسباب کشی می کنن!
‫اگه اونا هم مثل تو باشن، دیگه عالی میشه!
‫هر چی!
‫هی، مریدولا! انقدر احساساتی نباش.
‫من دو تا از مشتری هام رو بهت دادم، درسته؟
‫اینا اشک شوقه، آنتونی.
‫تو تونستی شرایط من رو بفهمی، درسته؟
‫همه مون یه سری مشکلات داریم که باید حلشون کنیم، مگه نه، مریدولا؟
‫دقیقاً مثل کاری که الان داری میکنی...
‫اگه جلوی مشتری هم اینجوری گریه می کردی،
‫خیلی وقت پیش ها به هدفت رسیده بودی.
‫باید بیشتر تلاش کنی، مریدولا!
‫من بیشتر تلاش خواهم کرد، آنتونی.
‫من خیلی زیاد تلاش خواهم کرد!
‫آنتونی، وقتی با تو حرف می زنم،
‫واقعاً حس راحتی دارم.
‫در عوض،
‫تو هم همین حس راحتی رو با من نداری؟
‫الو؟
‫- چرا ساکتی؟ ‫- بهش بگو.
‫- نمی دونم چرا. امروز حس خواب ندارم.
‫- تو چی، آنتونی؟ ‫- من خیلی خوابم میاد!
‫- ها؟ ‫- خیلی خب پس!
‫- آنتونی! قطع نکن-- ‫- باشه!
‫اوف پسر! خیلی استرس زا بود!
‫بیخود نیست که رئیس اینقدر علاقه نشون میده که کارش راه بیفته.
‫آنتونی! با دادن مشتری هات به اون،
‫داری خودت رو میندازی تو دردسر.
‫هی، تو! دیگه بازی بسه!
‫- برو بخواب! ‫- فقط یه بار دیگه!
‫- هنوز تموم نشده مامان. ‫- بسه دیگه!
‫- بیا اینجا! ‫- حرف های رئیس رو شنیدی دیگه، درسته؟
‫من فقط به خاطر شرایط الان مون دارم با این قضیه کنار میام.
‫باید سرو سامون بگیریم، درسته؟
‫بیا از این خونه اجاره ای بریم.
‫معلومه! مگه واسه همین نیست که منم دنبال کار می گردم؟
‫آره!
‫مصاحبه ات چطور بود؟
‫خوب بود،
‫ولی مطمئن نیستم که بتونم قبول بشم.
‫ولی برنامه ریزی...
‫هر روز داره اتفاق می افته، بدون هیچ کم و کاستی.
‫هر روز!
‫چه خبر، کریشنتتا؟ اینجا با این همه گل خیلی رنگارنگ شده!
‫کلاً یه تغییر اساسی کرده!
‫معلومه دیگه!
‫تو وقتی از اینجا رفتی، اینقدر کوچولو بودی، درسته؟
‫اوه! ‫اون هنوزم همونقدر کوچولوه!
‫شوخ طبعی معلم ها اصلاً تغییر نکرده، مگه نه، کریشنتتا؟
‫وقتی همش یه چیزی رو می شنوی، خسته کننده میشه.
‫کاملاً طبیعیه!
‫وقتی دیدم خونه رو دارن تعمیر می کنن، فکر کردم دارین یه مستاجر جدید میارین!
‫وقتی آماچی (مادر) یه سری مشکلات پیدا کرد، یه تصمیم یهویی بود.
‫این خونه به شهر نزدیک تره، درسته؟
‫بیمارستان هم همین اطرافه.
‫شما به صحبتتون ادامه بدین.
‫بذار ببینم اوضاع از چه قراره.
‫باشه.
‫داره راجع به گروهشون حرف میزنه...
‫تو واتساپ!
‫همه الان تو این گروه ها هستن، مگه نه؟
‫معلومه که هستیم!
‫- نونوایی گریس تو شهر رو نمیشناسی؟
‫مال اوناست.
‫- بابای مانوئل این نونوایی رو تو یه مغازه یه اتاقه راه انداخت
‫اون قدیما تو واکاتهاانام، شهرشون.
‫- گریسی چیچی قبلاً اینجا تو راه آهن کار می کرد.
‫وقتی نونوایی حسابی گرفت،
‫برگشتن خونه پدریشون تو شهرشون.
‫از وقتی باباش فوت کرده،
‫- مانوئل داره مغازه رو می چرخونه.
‫- خود مانوئل بود که یه شعبه هم تو شهر ما باز کرد.
‫- نونوایی گریس بهترین نونوایی شهرمونه، درسته؟
‫اسم اون خانومه گریسیه، درسته؟
‫چهره‌ش هم پر از وقاره!
‫آره!
‫مانوئل شاگردم بود.
‫من اون موقع هم «حمایتش» رو فهمیده بودم.
‫- مگه تو مهدکودک بهش درس ندادی؟
‫تو اون موقع «پتانسیلش» رو فهمیدی؟
‫- کریشنتان داره شاگردتو از خستگی هلاک میکنه!
‫- من اینو نمیگم چون شاگردمه.
‫- چه پسر خوب و آقاییه.
‫خیلی فروتنه!
‫حتی خنده هاشم بچگونه و معصومانه‌ست، مگه نه؟
‫چرا اینجوری نباشه، معلم؟
‫- آخه از یه خانواده خیلی معروفیه، درسته؟
‫چرا دوباره داری به پیغام صوتی خودت گوش میدی؟
‫هی سولو! نظرت چیه تو رو با اون آشنا کنیم؟
‫به نظر آدم خوبی میاد!
‫هی، نه! ‫سولو به اون نمیاد.
‫من اون پسره رو نمی خوام.
‫خیلی حس عمویی میده!
‫بابا!
‫بازم دیرم شده، دارم میرم سر کار.
‫پسرم، امروز هم مادرتو اذیت کردی؟
‫این کیه؟ عروسِ پسرتونه؟
‫نه. این استفیه. اینجا مستأجره.
‫آها، باشه.
‫- این مانوئله. ‫- می دونم.
‫چطور... چطور میدونی؟
‫از گروه فهمیدم!
‫- آهان! ‫- اوه...
‫- ساروجینی! ‫- آره آره، ساروجینی!
‫میبینمتون پس!
‫آپوتا، خداحافظ!
‫الان دیگه اونا همدم ما شدن.
‫تک فرزنده؟
‫- نه، نه! یه دختر بزرگتر هم دارن.
‫انگار نیوزیلنده یا یه همچین جایی.
‫من از وقتی درس و مشقم تموم شد همیشه دلم می خواست یه کسب و کار راه بندازم.
‫اوه! پس چرا راه ننداختی؟
‫من و چند تا از دوستام داریم برنامه ریزی می کنیم یه رستوران ارگانیک تو شهر باز کنیم.
‫کانی، شیطونی نکن!
‫- ارگانیک؟ ‫- آره!
‫عجب ایده بکری!
‫ولی الان دیگه هرچیزی که روش برچسب ارگانیک خورده الکیه.
‫دقیقاً به خاطر همینه که دارم آنتونی رو هل میدم که یه رستوران اصل راه بندازه!
‫اگه یه برنامه درست و حسابی داشته باشی، همه چی درست میشه.
‫مخصوصاً وقتی پای کار رستوران وسط باشه.
‫برنامه ریزی حرف اول رو میزنه، درسته؟
‫چه ارگانیک باشه چه نباشه.
‫دقیقا همینه!
‫من باید برای این کار از شغلم استعفا بدم.
‫نگرانی منم همینه.
‫هی، نگران اونش نباش.
‫- حتی وقتی بابای من کسب و کار نونوایی رو شروع کرد، سال 1985...
‫اسمشو گذاشت نونوایی گریس،
‫به اسم مادرم.
‫- اون موقع که شروعش کرد، اونم با خیلی از اینجور چالش ها روبرو شد.
‫- ولی وقتی دوستا با هم باشن... ‫- ولش کن! بیا!
‫- آره، درسته. دوستا با من هستن دیگه، درسته؟
‫پس من حمایت اونا رو دارم.
‫- آره، دقیقا! تو به اون حمایت نیاز داری!
‫برعکس، اگه بخوایم تنهایی انجامش بدیم،
‫یه سری چالش های اول کار خواهیم داشت...
‫هی! فکر کنم آماچی بیدار شده.
‫کانی!
‫آماچی!
‫اینا همسایه‌هامونن.
‫این پریاست، دختر پریا،
‫و اونم شوهر پریاست، آنتونی.
‫آماچی، داروهاتو خوردی؟
‫این دوز بعد از ظهرشه، درسته؟
‫دوز شب چی؟
‫عینک‌تو بزن!
‫بریم؟
‫بذار اون برگرده! صبر کن.
‫بیا، این آب رو بخور!
‫من باید داروهاشو سر وقت به آماچی بدم، بدون هیچ غفلتی.
‫- خب، تصمیم گرفتی که کلا کارت رو ول کنی و روی بیزینس تمرکز کنی؟
‫فعلا که برنامه همینه.
‫وقتی اون کار پیدا کنه...
‫- و امتحانای استخدامی دولتیش هم چند روز دیگه است.
‫اوه! دو روز دیگه است؟
‫- آره! ‫- باشه.
‫- اگه قبول شه، خیالتون راحت میشه.
‫خیلی وقته منتظرم!
‫زود باش دیگه! دیرمون شد!
‫- وای خدا! ‫- کارت ورود به جلسه رو برداشتی؟
‫اوه، سولو! همه‌چی رو برداشتم.
‫بگیرش!
‫- حالا بگیرش! ‫- سیسیلی چچی!
‫بله!
‫ممکنه لطفا شلنگ آبتون رو قرض بگیرم؟
‫می‌خوام ماشینمو بشورم.
‫حتما پسرم!
‫- بفرمایید پسرم. ‫- آره!
‫- غذا خوردی؟ ‫- بله، بله.
‫داری میری شهر، استفی؟
‫آره!
‫بپر بالا پس! منم دارم همونجا میرم.
‫تو توی یه شرکت بیمه تو کودیماتا کار می‌کنی، درسته؟
‫اونجا پیادت کنم؟
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫تو فیسبوک دیدم.
‫ولی تو توی لیست دوستای من تو فیسبوک نیستی، درسته؟
‫عصبانی نشو.
‫لازم نیست دوست باشیم که پروفایلت رو چک کنم، درسته؟
‫فیسبوک پروفایلت رو بهم پیشنهاد داد.
‫هی، من عصبانی نبودم.
‫به عنوان یه مادر مجرد،
‫تو فیسبوک با کلی مزاحمت روبرو میشم.
‫واسه همین اینجوری جواب دادم.
‫ببخشید!
‫هی، استفی! هیچ وقت به خاطر زن قوی بودن معذرت نخواه!
‫باشه؟
‫حتی وقتی همه دارن سر اینستاگرام ذوق می‌کنن،
‫من هنوز حس قدیمی و با ابهت فیسبوک رو دوست دارم.
‫خب، اینستاگرام هم خوبه.
‫به هرحال...
‫انگار دقیقا می‌دونن چه کسی به چه کسی پیشنهاد بشه.
‫ولی...
‫حتی بعد از دیدن پروفایل،
‫چرا برام درخواست دوستی نفرستادی؟
‫الان می‌تونم بفرستم، درسته؟
‫آب قطع شد!
‫حتما برات خیلی خسته کننده است، درسته؟
‫از الان به بعد می‌تونیم به طور منظم حرف بزنیم، درسته؟
‫الو.
‫نه، رسیدم خونه. دیگه بیرون نمیرم.
‫آماچی تو خونه تنهاست، درسته؟
‫باشه، پس.
‫- مرحله بعدی اضافه کردن زرده تخم مرغه.
‫حالا تخم مرغ‌ها رو جدا کنیم.
‫خیلی وقته می‌خواستم برای همه‌تون یه مهمونی بگیرم از وقتی که اومدم اینجا.
‫بالاخره امروز فرصتش پیش اومد.
‫چچی...
‫خیلی بوی خوبی میده.
‫گوشت خوک هست؟
‫بریم بخوریم؟
‫یه چیزی رو تا حد مرگ زد و صبح داشت می‌بردش داخل.
‫یه نوع راسوی خرما، بزمجه، یا یه همچین چیزی.
‫نکنه از اون چیزا باشه؟
‫عمراً!
‫اجمل ایکای من از این چیزا نمیخوره.
‫این گوشت گاو خیلی خوبه.
‫باید یه کم هم به اسما بدم.
‫احتمالاً تا حالا گوشت گاو به این خوشمزگی نخورده.
‫فوق العادست!
‫این یه دستور پخت ویژه‌ست.
‫- مانوئل... ‫- بله.
‫کیک برنج گوشت پرشده‌ی اسما تا الان بهترین غذا اینجا بود.
‫این از اونم بهتره!
‫هیچی نمیشه گفت!
‫پس دعوتمون کن خونتون اجمل. یه مهمونی خانوادگی بگیریم.
‫ببینیم کیک برنج گوشت پرشده‌ی اسما بهتره یا این.
‫حتماً باید خونواده‌هامونم دعوت کنیم؟ الکیه.
‫مگه آخر ماه تولد دخترت نیست؟
‫اون موقع اینجایی یا میری سفر؟
‫تو سفرم.
‫- نمیتونم عوضش کنم. ‫- آهان.
‫توماس چتا، برات یه نوشیدنی درست کنم؟
‫اوه!
‫نه، ممنون.
‫چرا؟ تو که نوشیدنی نمیخوری ، چتا؟
‫آره جون خودت!
‫این قبل از اینکه بیاد اینجا حتماً خورده یکم.
‫نوشدینی می‌خره و تو خونه تنهایی می‌خوره.
‫نه بابا.
‫من روزی که رفتم کلیسای پاناکاد، دیگه لب به نوشیدنی نزدم.
‫تو و داستان طولانی بیماری تنفسی‌ت!
‫بیماری تنفسی تو که هیچ جا نمیره.
‫تو خودت خیلی نوشیدنی می‌زنی، درسته؟
‫اونایی که نوشیدنی می‌زنن بالا میارن، بی عرضه!
‫تو دیگه بیماری تنفسی نمیگیری!
‫این چی میگه؟
‫شنیدم گوشت بزمجه برای مشکلات تنفسی خیلی خوبه، توماسِتا.
‫ولی اینجا گوشت بزمجه از کجا بیاریم؟
‫آهان!
‫درسته.
‫هی مانوئل...
‫من هر جور درمانی رو امتحان کردم، از آلوپاتی بگیر تا یونانی.
‫و نتیجه‌ش چی بود؟
‫یه بار رفتم کلیسای پاناکاد دعا کردم،
‫خیلی بهتر شده.
‫- واقعاً؟ ‫- الان...
‫من و سیسلی هر سه‌شنبه، بدون استثنا میریم اونجا.
‫منم باید برم اونجا...
‫برای آماچی‌م دعا کنم.
‫آهان! پس سه‌شنبه‌ی دیگه با ما بیا.
‫منم میام پس!
‫تو چرا نمیخوری؟
‫نه. من روزه‌ام.
‫شماها بخورید.
‫بخور.
‫از خونه‌ی آنتونی دیده نمیشه.
‫من از پشت بوم اونا هم چک کردم.
‫پس لازم نیست نگران باشیم.
‫ولی از خونه‌ی سیسلی چیچی قشنگ معلومه.
‫نگاه کن!
‫وقتی توماس چتان و سیسلی چیچی سه‌شنبه میرن کلیسا،
‫تا بعد از ساعت دو برنمی‌گردن.
‫تو اون موقع فقط زن آنتونی تو خونه‌ست، تو کل محل.
‫پس اگه نقشه رو برای سه‌شنبه بذاریم،
‫یه طرف امنه.
‫چطوری ممکنه مانوئل؟
‫صبح انجام دادن‌ش خطرناک نیست؟
‫شب انجامش بدیم.
‫اگه بدشانسی بیاریم و یه نفر ما رو ببینه، کارمون تمومه دیگه.
‫اگه قراره با این نقشه پیش بریم، باید ریسکش رو قبول کنیم.
‫واسه همینه که گفتم این نقشه جواب نمیده.
‫اگه اونجوری که من میگم انجامش بدیم، خیلی ساده میشه عملیش کرد.
‫هی! نه، نه!
‫نه!
‫نه.
‫نقشه بی‌نظیریه.
‫هیچ شکی توش نیست.
‫پس بذار منتظر زمان مناسب باشیم، رفیق.
‫آره، آره.
‫حرف جان درسته.
‫- بذار منتظر بمونیم. ‫- باریکلا پسرم!
‫ببخشید بچه‌ها.
‫خب،
‫همه...
‫لطفا یه تشویق حسابی ‫نثار کنید برای
‫آنتونی و مریدولا!
‫- بهترین های این فصل! ‫- ممنونم.
‫مریدولا، کارت عالی بود.
‫تونستی به همه ی ‫هدف های سه ماه گذشته برسی.
‫دیگه نمیشه نادیده‌ش گرفت، نه شرکت و نه من شخصا.
‫برای همین، شما مدیر ‫ارشد جدید ما هستید!
‫- ممنونم! خیلی خیلی ممنونم قربان! ‫- تبریک میگم!
‫افتخار نصیبم شد!
‫تبریک میگم.
‫آنتونی، پسر با استعدادم!
‫تو یه استعداد واقعی هستی.
‫ولی مهارت های تو بیشتر ‫به درد شمال میخوره تا اینجا.
‫وقتی شرکت ازم خواست یه نفر رو ‫بفرستم تا اوضاع اونجا رو روبه‌راه کنه،
‫راستش رو بخوای،
‫اولین اسمی که به ‫ذهنم رسید اسم تو بود!
‫برای همین، شما هم ترفیع گرفتید
‫به عنوان مدیر ارشد برای...
‫کوچ بیهار!
‫- کوچ بهار؟ ‫- خوشحالی دیگه؟ تبریک، تبریک!
‫- الو؟ ‫- الو.
‫- شما پریادارشی نی کی.اس هستید؟ ‫- بله.
‫- من ساندیا موهان هستم ‫از شرکت ملام تماس میگیرم.
‫- خانم، شما مصاحبه ‫تخصصی رو با موفقیت پشت سر گذاشتید.
‫- تبریک میگم. ‫- هورا!
‫- همونطور که میدونید، مصاحبه ‫در سطح مدیریت مرحله بعدیه.
‫به زودی تاریخش رو بهتون اطلاع میدم.
‫- ممنونم. ‫- باشه!
‫- ممنون! ‫- باشه.
‫هورا!
‫هی، یه خبر خوش دارم.
‫- من مصاحبه فنی ‫اون روز رو قبول شدم!
‫[ساروجینی چچی - تبریک میگم]
‫من مصاحبه فنی رو هم قبول شدم.
‫برای همین، دارم ‫یه جشن بزرگ برنامه ریزی میکنم
‫برای سالگرد ‫ازدواجمون امسال!
‫همه اینجا و خانواده ‫هاتون از قبل دعوتید!
‫- همه اینجا و خانواده ‫هاتون از قبل دعوتید!
‫این پریاست. ‫خیلی زیاده روی میکنه، نه؟
‫آخه کی سالگرد ‫ازدواجش رو جشن میگیره
‫با دعوت کردن همه فقط ‫برای قبول شدن توی مصاحبه فنی؟
‫منظورت از همه، دقیقا کیه؟
‫فقط اعضای گروه ‫واتساپت هستن؟
‫نه. فکر کنم همه ‫رو دعوت میکنه.
‫کی هست تاریخش؟
‫منم دوست دارم بیام.
‫- بذار چک کنم. ‫- باشه.
‫نوزدهم ماه بعد.
‫تو میای؟
‫میام.
‫خیلی خب. دیگه برم؟
‫- باشه. ‫- بعدا بهت زنگ میزنم.
‫هی، استفی!
‫ممنون.
‫هی، میز رو تمیز کن!
‫لطفا میز رو تمیز کن.
‫چشم، عمو.
‫میتونیم تاریخ رو مشخص کنیم.
‫بفرمایید.
‫پیراشکی؟ چه خبر شده؟
‫مهمون من. ‫من مصاحبه رو قبول شدم.
‫- عالیه! ‫- تا گرمه بخور.
‫یه چیز دیگه هم هست.
‫سالگرد ازدواج.
‫میتونیم بریم. ‫سالگرد کی هست؟
‫مال خودمون!
‫من از قبل به همه ‫توی گروه گفتم
‫که یه جشن ‫بزرگ خواهیم داشت.
‫با بوفه و اینا...
‫سرفه نکن.
‫بیا، یکم آب بخور.
‫بوفه نگیریم.
‫یه چیز دیگه جور کنیم.
‫ولی برنامه ریزی سالگردت ‫خیلی به موقع از آب درومد!
‫من ترفیع گرفتم.
‫ولی نه یه جای نزدیک. ‫توی کوچ بهاره.
‫کوچ بهار؟
‫خودتو اذیت نکن.
‫مطمئن بودم مدیره برات دردسر درست میکنه.
‫بالاخره اینجا جا افتاده بودیم.
‫حالا باید این آدما رو ول کنیم و بریم؟
‫اگه آزمون استخدامی دولتو یا مصاحبه رو قبول شم، برمیگردم همینجا.
‫بگو با هم برمیگردیم!
‫خوبه که به فکر جشن گرفتن سالگردمون افتادی.
‫میتونیم قبل از رفتنمون به همه یه حالی بدیم، نه؟
‫- نقشه م چطوره؟ ‫- آره. خیلی خوبه!
‫آره، خیلی خوبه! درسته عزیزم؟
‫- آره. ‫- خیلی خوبه!
‫- پفک میخوری؟ ‫- پیراشکی میل دارید دخترم؟
‫- وای! ‫- خوبه؟
‫ ای دنیای عزیز، آیا این شب دلپذیر
‫ تا ابد ادامه خواهد داشت، بدون روشنایی صبح؟
‫ آیا سرنوشت با طلوع روشن سحر تغییر خواهد کرد؟
‫ آیا هر آنچه شنیده‌ام دروغ خواهد بود؟
‫ صورتم را نپوشان
‫ مرا به آغوش اعماق پرتاب نکن
‫ چشمانم را نبند، و مرا در جنگلی رها نکن
‫ آیا تمام آنچه برق می زند فقط درخشش های کم نور است؟
‫ آیا راز واقعی از دید پنهان است؟
‫مانوئل، چیزی از حرفاش فهمیدی؟
‫هیچی سر در نیاوردم!
‫انقدر منفی نباش بابا!
‫ما در مورد این تصمیم گرفته بودیم، درسته؟
‫خب...
‫میشه لطفا به حرف کسی که تجربه داره گوش بدی؟
‫عمو... اون تو انگلستان درس خونده، مگه نه؟
‫- همه چی درست میشه. ‫- حق با توئه.
‫چه چیزی شما دو تا رو به شیرینی فروشی فقیرانه من آورده؟
‫فردا سالگرد ازدواجمونه.
‫واسه همین خواستیم یه کیک برای این مناسبت انتخاب کنیم.
‫پس کیک مهمون من.
‫- هی، لازم نیست! ‫- بیا دیگه! باعث افتخارمه.
‫لطفا با آماچی بیا.
‫حتما.
‫برو کیک رو انتخاب کن.
‫- این خوبه، نه؟ ‫- آره، همین رو بخریم.
‫خب، اینم کیک شما.
‫بعدا میبینمتون.
‫ در لبه آسمان، ماه نشسته است
‫ همه چیز را که در زیر رخ می دهد، سرگرم و خوشحال تماشا می کند
‫- سلام! ‫- سالگردتون مبارک!
‫ممنون!
‫- این سولوئه. ‫- سلام! آره، میدونم
‫اونجا بذارش.
‫برو داخل.
‫مورچه قرمز و مورچه سیاه رفتن...
‫گوش کن...
‫اونو منتقل کردن یه جای باکلاس!
‫کوچ بیهار یا یه همچین جایی.
‫آهان.
‫این کوچ بیهار...
‫باید یه جای کوچیک تو بیهار باشه، درسته؟
‫نمیشه اگه نمیدونی ساکت باشی؟
‫کوچ بیهار تو بنگال غربی هست.
‫چرا اونا دارن میرن اونجا وقتی بنگالی ها دارن میان اینجا؟
‫کی میدونه!
‫ آیا این یک خواب نیمه شب است، آرام و روشن
‫ یا رویایی که شب را پر از ترس می کند؟
‫[استفی - نمیای واسه مراسم؟]
‫ صورتم را نپوشان
‫ مرا به آغوش اعماق پرتاب نکن
‫ چشمانم را نبند، و مرا در جنگلی رها نکن
‫- آره عمو. ‫- چه خبره؟
‫نقشه سر جاشه. اگه چیزی شد بهم تکست بده.
‫ آیا راز واقعی از دید پنهان است؟
‫ ای دنیای عزیز، آیا این شب دلپذیر
‫ تا ابد ادامه خواهد داشت، بدون روشنایی صبح؟
‫ آیا سرنوشت با طلوع روشن سحر تغییر خواهد کرد؟
‫ آیا هر آنچه شنیده‌ام دروغ خواهد بود؟
‫ صورتم را نپوشان
‫ مرا به آغوش اعماق پرتاب نکن
‫ چشمانم را نبند، و مرا در جنگلی رها نکن
‫ آیا تمام آنچه برق می زند فقط درخشش های کم نور است؟
‫ آیا راز واقعی از دید پنهان است؟
‫گفتن نداره به تو.
‫- از عروسیتون تا حالا اینجوری جشن گرفتین؟
‫مانوئل اینجاست.
‫- کریشنتتا. ‫- بله.
‫- حالت چطوره، توماس چتا؟ ‫- خوبم.
‫اوضاع چطوره؟
‫تبریک میگم!
‫تو که قبلا به ما کادو دادی، درسته؟
‫اینم داشته باش! ‫واسه خوشحالی منه. بگیرش.
‫- آماچی نیومده؟ ‫- نه. زود خوابید.
‫آنتونی!
‫به تمام واحدهای گشتی، توجه فرمایید
‫- یه پرونده زن گمشده داریم. ‫لطفا توجه فرمایید.
‫یه مهمونی خونه همسایه‌مون بود.
‫از اونجایی که آماچی خواب بود، فکر کردم ‫یه سر برم و زود برگردم.
‫همون موقع این اتفاق افتاد.
‫قبلا هم مادرتون گم شده بود؟
‫نه. اولین باره.
‫خونه فامیلاتون که نزدیکن رو نگشتین؟
‫چرا.
‫اونجا نرفته.
‫به هر حال، ما اطلاعات رو به همه دادیم.
‫صبر کنیم ببینیم چی میشه.
‫جناب...
‫انگار حاضر شده بره یه جایی و رفته،
‫و احتمالا یادش رفته ‫اتو رو خاموش کنه.
‫هی، مانوئل!
‫بیا اینجا.
‫وقتی این خانم گم شد
‫- یه ساری و بلوز آبی روشن تنش بود.
‫چرا بدون قفل کردن در رفتی مهمونی؟
‫اثر داروی خواب‌آورش باعث میشد آماچی ‫خیلی راحت بخوابه.
‫منم با این خیال رفتم.
‫درِ بغلیه دیگه، مگه نه؟
‫فکر کردم میرم و زود برمی‌گردم.
‫- دکترش کیه؟ ‫- پسرخالمه.
‫دکتر جان پالاکال.
‫جراح مغز و اعصابه ‫تو بیمارستان مارینا مدی‌سیتی.
‫هیچ دوربینی تو خونه همسایه‌ها نیست؟
‫اینجا که نیست، قربان.
‫آخر این خیابون یه چهارراه هست، درسته؟
‫اون سر پیچ، مغازه موبایل فروشی یه دونه داره.
‫الان باید بسته باشه، درسته؟ خیلی دیره.
‫آره. باید بسته باشه.
‫میتونیم کاری کنیم در مغازه رو باز کنن.
‫- اونو چک کن، سوجیت. ‫- باشه، قربان.
‫به تمام واحدها. تمام واحدهای گشتی. توجه فرمایید
‫- نیروهای سی آر وی اطلاع دادن که خانمی که پرونده ‫مفقود شدنش از پاسگاه چینگاوانام گزارش شده بود،
‫نزدیک ایستگاه قطار پیدا شده.
صبر کنید صبر کنید
‫پیدا شده!
‫گوش کن...
‫میگن گریسی چچی آلزایمر داره.
‫آلزایمر؟
‫پس چرا اینو تا حالا به کسی نگفته؟
‫به ما گفته بود یه کم ‫مشکل حافظه داره.
‫ولی نمی‌دونستیم ‫اینقدر جدیه!
‫قربان، مانوئل اینجاست.
‫باشه.
‫بیا. ‫اون توئه.
‫بیا.
‫آماچی، مراقب باش.
‫بیا. ‫مراقب پله باش، آماچی.
‫مانوئل...
‫از این به بعد ریسکیه که آماچی رو ‫تنها بذاریم و بریم بیرون.
‫بیاید یه پرستار استخدام کنیم.
‫من یه مرکز نگهداری سراغ دارم.
‫اونجا رو پرس و جو می‌کنم.
‫یا یه خانمی رو میشناسم.
‫لیسی چچی.
‫بعد از زایمان پریا، حواسش ‫به پریا و دخترمون بود.
‫خانم خوبیه.
‫شمارشو تو گوشی قدیمیم دارم.
‫براتون میفرستم.
‫باشه.
‫پریا، پاشو بریم.
‫بریم؟
‫- باشه. ‫- فردا میبینمتون.
‫انگار مجبوریم ریسکش رو ‫تو روز قبول کنیم.
‫روزی که توماس چتان میره کلیسا، درسته؟
‫نباید به دایانا خبر بدیم؟
‫آره.
‫اون قدیما که آماچیِ مانوئل اینجا کار می‌کرد،
‫اون موقع ها معمولاً جمعه‌ها بعد از کار، با قطار مسافربری می‌رفت خونه‌شون.
‫میگن با همون خاطره رفت.
‫یه مریضی که آلزایمر داره این چیزا رو یادش میمونه؟
‫اصلا همه‌ اینا راسته؟
‫کریشتتان میگفت واسه همینه که رفت اونجا.
‫داشتم به مانوئل فکر می‌کردم.
‫طفلکی.
‫وقتی مانوئل رو دیدم که توی ایستگاه آماچی رو بغل کرده بود،
‫خیلی تکونم داد.
‫من هیچوقت حس نکردم آماچی مشکل حافظه داره.
‫و اصلا نمی‌دونم چطوری از اینجا سر از ایستگاه قطار درآورد.
‫به هرحال، برش گردوندیم، درسته؟
‫[پریا] آب قطع شد!
‫حتماً خیلی برات خسته‌کننده است، نه؟
‫هی، فکر کنم آماچی بیدار شده.
" میکروسکوپ "
‫نه.
‫هیچ جا نمیرم، تا وقتی یکی رو پیدا کنم اینجا بمونه.
‫منم ترسیده بودم.
‫یهو این جلسه فوری پیش اومد.
‫نمی‌دونم چیکار کنم با این موضوع.
‫اگه واقعاً فوریه، می‌تونم بعد از ظهر از اداره مرخصی بگیرم.
‫هی!
‫لازم نیست.
‫کاملاً خوبه.
‫من اینجا می‌مونم.
‫خداحافظ مامان!
‫به امید دیدار!
‫این رو با یکم آبمیوه یا آب قاطی کن بده بهش.
‫تا ۲۰ دقیقه دیگه خوابش میبره.
‫آهان،
‫این سمّه.
‫خیلی مواظب این آشغال باش.
‫همونجوری که خوابیده، میمیره.
‫باید نقشه رو همون صبح سه‌شنبه اجرا کنیم.
‫خیلی تحت فشارم که یکی رو برای مراقبت از آماچی استخدام کنم.
‫اگه الان این کارو نکنم، مردم بهم شک می‌کنن.
‫من و کریشنتتان صبح سه‌شنبه از خونه میریم بیرون.
‫فقط استفی با آماچی تو خونه می‌مونه.
‫من حسابشو میرسم.
‫بقیه اش رو همونجوری که قرار گذاشتیم انجام بده، عمو.
‫باشه.
‫[از تلویزیون] ...یا ناتوانی در تشخیص افرادی که زیاد می‌بینند.
‫علاوه بر این، عصبانیت و افسردگی هم
‫از علائم شایع در بیماران آلزایمریه.
این بیماری ممکنه گسترش پیدا کنه
‫هنوز نفهمیدم چرا مانوئل به پلیس گفت آماچی آلزایمر داره.
‫اون حتی از همه‌ ما هم حواس‌جمع‌تره،
‫تو هر چیزی.
‫اگه انقدر حواس‌جمعه، مگه اتوی روشن رو ول می‌کنه بره یه جای دیگه؟
‫فکر نکنم.
‫حتماً توهم زدی، پرییچی.
‫بلده تو تاریکی کلید چراغ بالای تخت رو بزنه.
‫بلده وقتی تانکر آب پر میشه، موتور رو خاموش کنه.
‫حتی یادش نمیره وقتی از بیرون میاد دمپاییشو دربیاره.
‫فقط دو روز زیر نظرش بگیر.
‫اونوقت می‌فهمی حافظه آماچی از تو هم بهتر کار می‌کنه!
‫واقعاً؟
‫راستی!
‫دیروز که نم نم بارون گرفت،
‫قبل از اینکه من به پشت بومم برسم، پشت بوم مانوئل خالی بود.
‫و مانوئل هم نبود.
‫پس کی لباسایی که اونجا پهن بود رو جمع کرد؟
‫حتماً استفی‌چی بوده.
‫مانوئل دیروز وقتی رفت بیرون، مامانش رو پیش استفی‌چی گذاشت.
‫- استفی اونجا بود؟ ‫- آره.
‫هی، هنوز باور نکردی، نه؟
‫نزدیک ظهره.
‫تو خونه مانوئل دارن آش رشته درست می‌کنن.
‫همیشه این صدا رو می‌شنوم.
‫تا حالا فقط یه بار صدای سوپاپ زودپز اومده، مگه نه؟
‫آره.
‫وایسا و ببین! بیشتر از چهار تا سوت نمیکشه!
‫ببین! مانوئل بیرونه.
‫دو!
‫سه!
‫چهار!
‫سوت پنجم نزد، درسته؟
‫دیدی!
‫ولی اون الان رفت تو خونه، درسته؟
‫هنوز اونقدر طول نکشیده که مانوئل بخواد برسه به آشپزخونه.
‫مطمئنم این آماچی بود که خاموشش کرد.
‫واسه همینه که میگم آماچی مشکل حافظه نداره.
‫پس اون روز چی شد؟
‫میشه از خود آماچی بپرسیم؟
‫وقتی اون اینجاست نمیشه.
‫من یکم آب انبه روی میز گذاشتم.
‫حدود ساعت ۱۱ صبح به آماچی بده.
‫- باشه. ‫- یادت نره.
‫- نه. ‫- من برای تو هم آبمیوه درست کردم.
‫بریم؟
‫آره، حواست باشه هیچ کس دیگه ای وارد خونه نشه.
‫آماچی قاطی می‌کنه.
‫تنها کسی که میتونم بهش اعتماد کنم تویی، استفی.
‫تو برای من قابل اعتمادی.
‫[رفتیم]
‫[برنامه آشپزی: آموزش کیک توی تلویزیون]
‫آماچی!
‫آبمیوه میخوری؟
‫حقوق ماهانه ۱۵۰۰۰ روپیه میشه.
‫و یه روز تعطیلی در هفته.
‫- باشه. ‫- آماچی!
‫یه کم آبمیوه بخوریم؟
‫آماچی، مانوئل خیلی سفارش کرده بهم.
‫لطفا اینو بخور.
‫نمی‌خوام.
‫نمی‌خوای؟
‫نمیشه که.
‫لطفا اینو بخور، آماچی.
‫[مانوئل - آماچی آبمیوه رو خورد؟]
‫- [دادم بهش، ولی نمیخوره] ‫- بیشتر کارای خونه رو اون انجام میده.
‫ولی حتما آشپزی براش سخته.
‫- ما... ‫- یه لحظه.
‫اوه.
‫ما هیچ کسی رو مجبور به آشپزی نمیکنیم.
‫باشه.
‫هی، استفی!
‫میشه یه لحظه از آماچی دور شی؟
‫باشه.
‫بگو.
‫خب...
‫جلوی آماچی آبمیوه رو بخور بعد بهش بده.
‫اون موقع میخوره.
‫واقعا؟
‫باشه.
‫آماچی!
‫اگه منم بخورم تو هم آبمیوه می خوری؟
‫پس من میخورم.
‫بفرمایید! ‫من خوردم!
‫حالا تو بخور، آماچی.
‫همشو بخور!
‫از صبح هیچی نخوردی، درسته؟
‫لطفا.
‫آماچی آبمیوه رو خورد.
‫باشه. ‫ممنون استفی.
‫[آبمیوه رو خورد. ‫حداقل ۲۰ دقیقه برای اثر دارو]
‫الو؟
‫هی!
‫اون دختر همسایه، پریا، الان اومد تو خونه ما.
‫چرا اون لعنتی...
‫داره میره اون تو؟
‫کی میدونه!
‫اون بین پونزده تا سی دقیقه دیگه خوابش می بره.
‫قبل از اون، باید یه جوری پریا رو از اونجا بیرون کنیم.
‫- آره. ‫- شما همونجا منتظر بمونید، عمو.
‫تا وقتی نگفتم نرید.
‫باشه.
‫چرا این موقع ساعت با اتو اینجایی؟
‫راستش، چون اتوی اینجا سوخته بود،
‫آنتونی ازم خواست اتوی خودمونو برای مدتی بدیم اینجا.
‫من کلا یادم رفته بود.
‫تا وقتی مانوئل رو دیدم که با یه پیرهن چروک داشت میرفت یادم افتاد.
‫واسه همین فکر کردم بیارمش.
‫آماچی اینجا نیست؟
‫آماچی...
‫آماچی!
‫[آنتونی] یا یه خانومی هست که می‌شناسم.
‫لیسی چچی.
‫شماره‌اش تو گوشی قدیمی‌مه.
‫برات پیداش می‌کنم.
‫سلام آماچی!
‫همه چی خوبه؟
‫منو نشناختی آماچی؟
‫فکر کردم برای جشن سالگرد عروسیمون میای.
‫چرا نیومدی؟
‫مانوئل وقتی برای جشن اومده بود، بهمون گفت،
‫که زود خوابت برد.
‫یادته بعدش کی بیدار شدی؟
‫هی، پریا!
‫این آبمیوه رو بخور.
‫مانوئل قبل از رفتن درستش کرد.
‫اون شب چطوری خودتو به ایستگاه رسوندی؟
‫- همه‌مون خیلی ترسیده بودیم. ‫- هی!
‫آماچی حتماً خیلی خسته‌ست.
‫بعداً حرف می‌زنیم
‫خسته‌ای آماچی؟
‫آره، خیلی خسته‌ست.
‫- آماچی؟ ‫- آره، آره!
‫آبمیوه رو بخور!
‫بشین استفی!
‫می‌تونیم یه کم گپ بزنیم، مگه نه؟
‫- الو؟ ‫- آه!
‫آنتونی!
‫امروز مرخصی گرفتی، ها؟
‫آره، که از آماچی مراقبت کنم.
‫داروهات رو خوردی آماچی؟
‫مانوئل باید بهش داده باشه...
‫صبح.
‫مگه ظهر نباید چیزی بخوره؟
‫می‌دونی کجاست؟
‫- یه نگاه بنداز. ‫- نمی‌دونم.
‫آنتونی؟
‫باید گوشی قدیمی من تو کمد یا کشوی راهرو باشه.
‫گوشی رو بیار و شماره لیسی چچی رو از توش برام بفرست.
‫برای مانوئله.
‫- الان می‌خوای؟ ‫- آره، عجله‌ایه. زود بفرستش.
‫باشه.
‫- استفی، من دارم میرم. ‫- باشه.
‫بعداً می‌بینمت آماچی.
‫باشه.
‫- هی سولو. ‫- چه خبر؟ با آماچی حرف زدی؟
‫نه. فکر نکنم آماچی وقتی استفی اینجاست حرف بزنه.
‫- من از اونجا رفتم. ‫- حالا چیکار کنیم؟
‫یه فکری می‌کنیم.
‫مانوئل!
‫مطمئنی که از اینجا پرستار خانگی لازم نداری؟
‫نه، کریشنتتا. لیسی چچی می‌تونه.
‫باید با آماچی مثل یه بچه رفتار کرد.
‫بیا سر راهمون یه سر به شیرینی فروشی خودمون بزنیم.
‫ظاهراً از روی ریل قطار نزدیک اتومانور پیدا شده.
‫هویت طرف مشخص شده؟
‫به نظر می‌رسه جسد همون سن و سالیه.
‫چون یه تصادف قطار بوده،
‫هنوز نتونستن هویت طرف رو تشخیص بدن.
‫برای اینکه معلوم بشه گریسی چچی هست یا نه،
‫پلیس مانوئل رو احضار کرده اونجا.
‫پس استفی چچی هنوز اینو نمی‌دونه، درسته؟
‫اون نمی‌دونه.
‫فعلاً لازم نیست اینو بهش بگیم.
‫حالش خودش به اندازه کافی بده.
‫دراز بکش استفی، خودم میشورمش.
‫من خیلی شک دارم به این داروهایی که مانوئل هر ساعت داره به آماچی میده.
‫آخه کسی که آلزایمر نداره چرا باید داروی آلزایمر بخوره؟
‫این سوالو از کی بپرسیم آخه؟
‫خواستیم از خود آماچی بپرسیم که اون نقشه هم خراب شد.
‫اگه اون روز از اونجا نرفته بودی،
‫شاید آماچی گم نمیشد، درسته؟
‫ باید گوشی قدیمی من تو کابینت یا کشوی راهرو باشه.
‫اون گوشیو بیار و شماره لیسی چیچی رو از توش برام بفرست.
‫برای مانوئله.
‫ما همه فیلمای دوربین مداربسته رو از اینجا تا ایستگاه قطار بررسی کردیم.
‫آماچی رو توش پیدا نکردیم.
‫حتی وقتی تو محوطه هم پرس و جو کردیم، گفتن همچین آدمی رو ندیدن.
‫شاید آماچی کلاً حافظه‌شو از دست داده،
‫تو راه رفتن به ایستگاه قطار.
‫فکر کنم کلاً گم شده.
‫احتمالاً یه جایی اون دور و برا سرگردونه.
‫ممکنه. ما بر اساس سابقه قبلیش دور و بر ایستگاه قطار رو گشتیم.
‫- الو؟ ‫- الو؟
‫شما لیسی چیچی هستین؟
‫- بله. ‫- چیه عزیزم پریا؟
‫- بگو. ‫- چیچی...
‫سه شنبه پیش کسی به اسم مانوئل بهتون زنگ زد؟
‫وقتی گفت به یکی احتیاج داره که پیش مادرش بمونه،
‫من شماره شما رو بهش دادم.
‫مانوئل؟ نه عزیزم، همچین کسی بهم زنگ نزده.
‫- مطمئنین؟ ‫- نه، بهم زنگ نزده.
‫- چی شده؟ ‫- هیچی چیچی.
‫خیلی خب عزیزم.
‫چی شد چیچی؟
‫اون بود که اون روز منو از اونجا فرستاد.
‫درسته! ولی...
‫لازم نیست شرایط همیشه شبیه هم باشه.
‫ممکنه تغییراتی پیش بیاد.
‫ببین،
‫ممکنه گیر کنه رو هر خاطره‌ای از گذشته‌ش.
‫من قبلاً با خیلی از اینجور موارد سروکله زدم.
‫چرا انقدر زیرکانه منو از اونجا فرستاد بیرون؟
‫چی میشه اگه کسی که پشت گم شدن آماچیه،
‫خود مانوئل باشه؟
‫اون روز رو میشه اینجوری در نظر گرفت که کسی رفتنشو ندید،
‫چون شب بیرون رفت.
‫ولی این دفعه وسط ظهره، تو روشنایی روز..
‫و انگار هیچکی ندیدتش.
‫هر چی باشه، آماچی خیلی پیره، درسته؟
‫نمیتونه انقدر سریع راه بره، مگه نه؟
‫الان چهار روز گذشته.
‫با اینکه این همه دوربین مداربسته هست،
‫تو هیچ کدومشون دیده نشده.
‫این واقعاً گیج کننده‌ست.
‫مانوئل از کجا میدونست من اونجا بودم؟
‫از طریق استفی نبود.
‫مانوئل این کارو تنها انجام نمیده.
‫به نام پدر،
‫پسر،
‫و روح القدس،
‫آمین!
‫«بخواهید تا به شما داده شود،
‫- خبر جدیدی نشد؟ ‫- بجویید تا یابید»
‫هنوز هیچ خبری نیست.
‫ولی خواهش می‌کنم بفرمایید داخل. بقیه همه اون تو هستن.
‫ای خداوند رحیم،
‫که فرمودی؛
‫«زیرا هر جا دو یا سه نفر به نام من جمع شوند،
‫من در میان آنان حاضرم!»
‫ای خداوند رحیم،
‫که فرمودی؛
‫به این خانواده که در غم از دست دادن
‫گریسی آماچی عزیزمان سوگوارند، صبر عطا فرما.
‫اوضاع اینجا خیلی عادی نیست.
‫و در مورد زمین،
‫یه خریدار پیدا کردیم،
‫ولی... نمیتونیم به اون قیمتی که انتظار داشتیم بفروشیمش.
‫برای همین، باید یه راه دیگه پیدا کنیم
‫برای این صندوق.
‫به هر حال، من دو روز دیگه برمیگردم.
‫بلیط‌ها رو از قبل رزرو کردم.
‫اصلاً دلم نمیخواد از دستش بدم.
‫باشه؟
‫باشه! بعداً باهاتون صحبت می‌کنم... خداحافظ!
‫- سلام! ‫- هان؟
‫تو خواهر مانوئل هستی، درسته؟
‫- آره! ‫- من پریا هستم!
‫شماها برای دعا نمیرید؟
‫نه! با دعا که آماچی رو برنمی‌گردونیم، نه؟
‫تو نیوزلند بیزینس داری، درسته؟
‫آره...
‫من نیوزلند زندگی می‌کنم.
‫- اونجا یه استارت‌آپ دارم. ‫- آهان!
‫یه شرکت برنامه‌ریزی عروسیه.
‫باحاله!
‫همین که آدم بتونه تو یه کشور دیگه کار پیدا کنه خودش خیلیه.
‫چه برسه به اینکه اونجا بیزینس داشته باشی،
‫حتماً حس خیلی خفنی داره، درسته؟
‫خب... خوبه.
‫بد نیست.
‫تو کار می‌کنی پریا؟
‫من فوق لیسانس میکروبیولوژی خوندم.
‫دنبال کار می‌گردم؛
‫تازه امتحان استخدامی دولتی رو دادم.
‫- اوکی. ‫- همینطور،
‫ما یه برنامه هم داریم که بریم یه کشور دیگه.
‫نیوزلند یکی از گزینه‌هامونه.
‫آهان، فهمیدم.
‫جای خوبیه. می‌تونید با آرامش زندگی کنید.
‫اوه، واقعاً؟
‫اگه اینطوره، میشه شمارت رو بدی دایانا؟
‫چی میشه اگه بخت و اقبال ما تو نیوزلند منتظرمون باشه؟
‫هوم... باشه.
‫خب... شماره رو بگیر.
‫+6...
‫444...
‫- من اینجام! ‫- الان میام اونجا.
‫8386.
‫- ممنون! ‫- من دیگه برم.
‫- باشه. ‫- اینجا مرزه؟
‫آره، تا اون آخر.
‫فهمیدم.
‫- چی شده؟ ‫- آقا!
‫میگه فقط هشتاد میلیون روپیه برای هر سهم زمین می‌تونیم بگیریم.
‫- فقط هشتاد میلیون؟ ‫- بله، آقا.
‫اگه حاضرید هشتاد میلیون بفروشید، من خریدار دارم.
‫زمین ما تو اون شیبِ کومباناد هم الان صد میلیون می‌ارزه.
‫چطور این انقدر کمه؟
‫بهشون بگو اگه صد و بیست میلیون بدن معامله رو جوش می‌کنیم.
‫صد و بیست غیر ممکنه، آقا.
‫پس باید یه خریدار دیگه پیدا کنیم.
‫خب برو پیدا کن دیگه!
‫آخه عجله داریم، درسته؟
‫خیله خب. شما نگران نباشید، آقا.
‫من فقط با یه خریدار توپ برمی‌گردم خدمتتون. این قول پرساده!
‫- حله؟ ‫- اوکی!
‫خیلی خب، پس. می‌بینمتون!
‫باشه.
‫بیا بریم غذا بخوریم. الان همه میرن.
‫مانوئل!
‫من که فردا برمی‌گردم.
‫بهتره خودت به همه خبر بدی.
‫خوشایند نیست اگه من بگم.
‫من درستش می‌کنم.
‫تو باید سریع برگردی، درسته؟
‫بیا!
‫اون منتظر نمی‌مونه تا آماچی پیدا بشه؟
‫نمی‌دونم.
‫چه خانواده خیلی خیلی جالبی.
‫نگهش دار.
‫ببندش!
‫آنتونی--
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫آنتونی، من آماچی رو دیدم!
‫هان؟
‫آماچی؟
‫کجا؟
‫اونجا!
‫خب، حتماً توهم زدی.
‫نه! واقعاً دیدمش.
‫اونجا، کنار اون پنجره.
‫شاید برگشته.
‫آنتونی، میشه به مانوئل زنگ بزنی و بپرسی؟
‫همین الان؟ ‫پاشو بیا تو تخت دیگه!
‫صبح بهش زنگ میزنم.
‫یالا!
‫نگفتم بهت که ‫توهم زدی؟
‫هنوز آماچی پیدا نشده. ‫هنوز گمه.
‫هنوز دارن دنبالش میگردن.
‫پس من کیو دیدم؟
‫نه.
‫هیشکی چیزی در مورد ‫دیدن آماچی نگفته.
‫حتما توهم زدی.
‫اگه آماچی برگشته بود، الان دیگه همه ‫می دونستن.
‫ولی پریچی،
‫تو حداقل باید یه عکس ‫می گرفتی وقتی آماچی رو دیدی.
‫آره جونم! انگار چه موقعیت ‫فوق العاده ای بود عکس بگیرم!
‫ولی... چطوری پریا فهمید که ‫آماچی آلزایمر نداره؟
‫پریچی خیلی راحت فهمید، ‫فقط با چند تا سوت!
‫سوت؟ چطوری مگه؟
‫یعنی وقتی پریا سوت زد، ‫آماچی برگشت نگاه کرد یا چی؟
‫آره! بیخیال! ‫بیا دیگه!
‫پریا، منظورت چیه؟
‫یعنی مانوئل عمداً ‫آماچی رو اونجا حبس کرده؟
‫اگه اینطوری باشه که اون ‫می تونه داد بزنه، درسته؟
‫- همه‌مون میریم دیگه، درسته؟
‫اگه دهنشو بسته باشن چی؟
‫اونجوری که نمی تونه حرف بزنه.
‫عقل سلیم!
‫حالا من دقیقاً ‫چی باید بفهمم؟
‫عزیز دلم اسما!
‫مانوئل داره دروغ میگه که ‫آماچی خونه نیست.
‫فقط همین رو فعلاً بفهم.
‫ولی از کجا بدونیم؟
‫اونجا رو چه رنگی ‫می خوای بزنی؟
‫- زرد! ‫- پس زرد می زنیم!
‫- کجا رو بزنم؟ اینجا رو؟ ‫- ببین، اون جعبه کوچیکه اونجا رو.
‫آنتونی!
‫بله!
‫غذا بخوریم؟
‫بله، بخوریم.
‫مطمئن شو همشو ‫می خوری، باشه؟
‫کاری!
‫بخور!
‫تو نمی خوری؟
‫من بعداً می خورم.
‫باشه.
‫هی سولو! ‫همه چی رو به راهه؟
‫پریچی، این کارو نکن. اگه کسی ‫ببینت، بدبخت می شیم.
‫می خوام بدونم چرا ‫مانوئل به ما دروغ گفت.
‫و فقط وقتی می تونم بفهمم ‫که برم اونجا و چک کنم.
‫- نپر! ‫عه، پریدی که؟
‫چرا کریشنتان رو نمی فرستیم ‫بره چک کنه؟
‫خفه شو فقط ببین ‫کسی داره میاد یا نه.
‫باشه!
‫ولی.. پریچی!
‫این دفعه یادت نره ‫عکس بگیری.
‫- باشه! ‫- باشه.
‫امن و امانه...
‫امنه!
‫برو جلو!
‫او نه!
‫چیه؟
‫دیدم کور شد.
‫بس کن سولو!
‫پریچی یهو پرید ‫رو دیوار مانوئل.
‫یا خدا! ‫این دیگه چشه؟
‫فقط چک کن ببین کسی ‫داره میاد یا نه.
‫حواست به خونه ‫سیسیلی چچی هم باشه.
‫لعنتی! ‫دارم سکته می کنم!
‫بهش بگو بپره پایین!
‫تو ایده دیگه ای داری؟
‫سولو، کی گفت اونو ادد کنی؟
‫عزیز دلم اسما!
‫پریچی دیگه نمی پره پایین! ‫تو سریع برو بیرون!
‫ایکا!
‫- چیه؟ ‫- اینو بگیر.
‫فقط پیازو تفت بده...
‫باشه؟ ‫الان برمی گردم.
‫کجا میری؟
‫او نه!
‫کارمون تمومه! ‫پریچی!
‫یه موتور داره میاد.
‫اوف! اون مانوئل نیست.
‫مانوئل نیست...
‫هی، مگه مانوئل جیپ سوار نمیشه؟
‫فقط چک کن ببین اون داره میاد یا نه!
‫- چی؟ رسیدی اونجا؟ ‫- آره.
‫اوناهاش، داره میره!
‫اونجا...
‫چی؟ بگو دیگه!
‫- دهنتو باز کن یه چیزی بگو! ‫- هی، داره میره بالا!
‫چی؟ میره بالا؟
‫من آماچی رو توی اتاق بالا دیدم.
‫این دختره چه غلطی میخواد بکنه؟
‫پریچی، نرو اون بالا دردسر درست کنی!
‫وای خدا!
‫- غر زدن رو تموم کن و حرف بزن اسما!
‫آروم باش سولو.
‫بهت میگم.
‫پریچی، کجا رسیدی؟
‫داری میرسی؟
‫بگو دیگه!
‫- زود باش! ‫بگو دیگه!
‫اسما، تو مُردی یا چی؟
‫ها؟
‫نه، هنوز نه.
‫اوه نه!
‫ها؟
‫چه خبر شده؟
‫آماچی رو دیدی؟
‫الو؟
‫الو؟ الو، الو؟
‫پریچی، حداقل یه صدایی از خودت در بیار!
‫اون تو خیلی تاریکه.
‫- الو! ‫- کجایی مرد؟
‫زود بیا! دختر همسایه
‫- رو پشت بوم خونه‌مونه.
‫ای وای من!
‫هی، توماس چتان!
‫- بچسب به دیوار. ‫- یا خدا!
‫چرا نمیتونه تو خونش بمونه و دعا کنه؟
‫اه!
‫بازم گند زد با این خوردنیش!
‫چیچی، بپر! مانوئل داره میاد!
‫ها؟
‫پریا، نپر!
‫توماس چتان!
‫تموم شد؟
‫به مامان بگو کمکت کنه دستاتو بشوری.
‫پریا!
‫- پریچی، بپر! ‫- نپر! توماس چتان بیرونه.
‫بپر! حالا بپر!
‫نپر!
‫- اون رسیده ‫بیرون خونه!
‫پریچی!
‫بپر!
‫یا خدا!
‫تو این وقت شب اینجا چیکار می‌کنی پریا؟
‫آنتونی میدونه تو اومدی اینجا؟
‫وقتی صاحبخونه نیست درست نیست بیای تو خونه، درسته؟
‫من فقط اومدم ببینم...
‫آماچی برگشته یا نه.
‫مگه نمیدونی آماچی گم شده پریا؟
‫به آنتونی گفته بودم وقتی صبح بهم زنگ زد.
‫پس من دیشب کیو دیدم؟
‫پریا، دو هفته است که آماچی گم شده.
‫و من واقعاً دارم دیوونه میشم!
‫تو این وضعیت بهم ریخته...
‫شاید تو تو پریدن از دیوار استاد باشی،
‫ولی این کارو با خونه ما امتحان نکن!
‫امیدوارم فهمیده باشی چی گفتم پریا.
‫برو دیگه!
‫من دنبال آماچی می‌گشتم...
‫مگه نگفتم اون اینجا نیست؟
‫این به نظرم توهین‌آمیزه.
‫هی! چی شد؟
‫اون چیزی دید؟
‫چرا رفت بالا رو سایه‌بون؟
‫- اینو می‌بینی؟ ‫- هان؟
‫این چیه؟
‫اوه! لعنتی، مرد! این نشتیه؟
‫آخه جز نشتی دیگه چی می‌تونه باشه؟
‫مانوئل!
‫عمو بهم هشدار داده بود که این ‫نقشه پیچیده لازم نیست،
‫و اینکه می‌تونیم همینجوری ‫توی مزرعه کومباناد دفنش کنیم.
‫همش تقصیر تو بود، لعنتی!
‫تو از انگلیس پیدات شد،
‫شروع کردی به پز دادن از تجربه‌هات ‫و گفتی نقشه‌ت صد در صد بی‌نقصه.
‫هی، اینجوری با من حرف نزن!
‫من همین الانشم خیلی استرس دارم!
‫و... این جور حرف زدنا واقعاً ‫اذیتم می‌کنه، مرد!
‫تو باید...
‫برو با همون پرستارات ‫به زبون انگلیسی کوفتی حرف بزن!
‫چی دیدی که اینقدر شوکه شدی؟
‫چه شُکی، هان؟
‫وقتی داشتم اونجا ‫تنهایی کار می‌کردم،
‫یه سر از بیرون ‫پنجره ظاهر شد!
‫ریا، همسایتون!
‫ریا نیست، احمق!
‫پریا!
‫باشه، پریا!
‫هرچی!
‫ممکن بود همون لحظه ‫سکته کنم بمیرم!
‫می‌دونی؟
‫از اونجایی که پنج دقیقه بعدش ‫به خودم اومدم،
‫بهت زنگ زدم.
‫وگرنه، خودش همینجوری ‫می‌اومد تو.
باشه
‫پس یه راه حل بده!
‫اگه خطرناکه، جسد رو ‫از اینجا جابجا کنیم.
‫نمی‌تونیم جسد رو تکون بدیم!
‫کجا ببریم آخه؟
‫در این صورت، یه نقشه دیگه هست.
‫دیگه بسه نقشه‌هات!
‫من خودم درستش می‌کنم. ‫تو برو کارت رو انجام بده!
‫نیم ساعت وقت لازمه تا بره ‫تو اون لباس مسخره!
‫خودش و این نقشه به درد نخورش!
‫هان؟
‫نقشه به درد نخوری نیست!
‫چی؟
‫گفتم، نقشه به درد نخوری نیست!
‫فقط این کوفتی رو دربیار ‫حرف بزن!
‫نگاه کردن به همین قیافه ‫داغونت هم حرصم رو درمیاره!
‫ببین، مانوئل!
‫تو از بچگی همینجوری بودی.
‫آخرش همه تقصیرها ‫می‌افته گردن من.
‫دارم این کارو برات انجام میدم، داداش!
‫و ببین،
‫این نقشه بی‌نقصه.
‫تقصیر من نیست که لوله‌کشی ‫اینجا خرابه.
‫اینقدر ادا درنیار برو ‫کارتو انجام بده!
‫تو این گیر و دار، دوباره ‫داره از نیوزلند زنگ می‌زنه.
‫اگه شک کنه و بیاد اینجا، ‫باید همه چیو جمع کنیم و بزنیم به چاک.
‫به اون رفیقت از انگلیس بگو،
‫زودتر همه‌چیو تموم کنه ‫و بره پی کارش.
‫بهش گفتم.
‫با ماسکش رفته تو.
‫مانوئل!
‫مواظب پریا باش!
‫فکر کنم یه چیزایی بو برده.
‫می‌دونم.
‫پریاچی، چی شده؟ ‫به دردسر افتادی؟
‫هیچی، فردا بهت می‌گم.
‫آنتونی از دستم عصبانیه.
‫پریا، تو همیشه همینجوری بودی.
‫اگه یه چیزی بیفته تو سرت،
‫ول کردنش برات ‫سخته.
‫آماچی! آماچی! آماچی!
‫اون آماچی (مادر) تو نیست، درسته؟
‫بیخیال شو!
‫با مانوئل حرف می‌زنم.
‫دیگه دنبال این قضیه نرو.
‫اینجوری برای دوتامون بهتره.
‫اوکی؟
‫چی شده مامان؟
‫انگار هیچکس حرفای ‫منو باور نمی‌کنه.
‫من باورِت دارم مامان!
‫آخ! ماموریتمون هنوز تموم نشده، درسته؟
‫اگه وقتی از اون سایه‌بون می‌پریدی پات می‌شکست،
‫این ماموریت کلاً یه بار برای همیشه تموم می‌شد!
‫- چرا اینجوری حرف می‌زنی؟ ‫- خیلی ترسیدم!
‫این همه جرات رو از کجا آوردی، پریا؟
‫اون یه کلاهبردار حرفه‌ایه!
‫خیلی راحت بهم دروغ گفت!
‫حتی از دستم عصبانی هم نشد.
‫خوبه دیگه، مگه نه؟
‫اینطور نیست؟
‫- آره! تو هم این حس رو داشتی، درسته؟ ‫- آره.
‫دقیقاً ترفندش همینه.
‫یه جوری منو گیر انداخته که دیگه نرم اونجا دنبال آماچی بگردم، درسته؟
‫باید همه دروغاشو رو کنم!
‫آره، آره!
‫اگه می‌خوای رسواش کنی، یه نکته‌ای به ذهنم رسیده.
‫می‌خوای بشنوی؟
‫وقتی رو سایه‌بون وایستاده بودی و دنبال آماچی می‌گشتی،
‫مانوئل برگشت خونه.
‫بدون اینکه بره تو خونه، مستقیم اومد پیش تو.
‫انگار یکی بهش زنگ زده و گفته تو تو خونه‌ای.
‫اون کی می‌تونه باشه؟
‫لازم نیست زیاد بهش فکر کنی.
‫من اون آدم رو پیدا کردم.
‫کیه؟
‫توماستان!
‫برو بابا، گمشو. دیدن این شیطونه...
‫اِ... ببخشید، پریچی.
‫از بس پریچی رو دید ترسید، تب کرد!
‫واقعاً؟
‫اون نیست.
‫پس کی می‌تونه باشه؟
‫من؟
‫از وقتی آماچی گم شده، مانوئل باهام حرف نزده.
‫این رو ببین.
‫مانوئل جوری رفتار می‌کنه انگار من باعث شدم اون گم بشه.
‫پس کی اینو به مانوئل گفته؟
‫نمی‌دونم!
‫مطمئنی آماچی رو دیدی؟
‫دیدمش!
‫خود آماچی بود، مطمئنم!
‫یه جور بازی داره در میاد!
‫یعنی چی؟
‫یه حدس قوی دارم که مانوئل آماچی رو گیر انداخته.
‫هی!
‫بعد از اینکه اون روز اون آبمیوه رو خوردی، چیزی حس کردی؟
‫چه حسی؟
‫من هیچ وقت بعد از ظهرها نمی‌خوابم.
‫ولی...
‫اون روز وقتی آبمیوه رو خوردم،
‫انگار کم کم چشمام داشت بسته می‌شد.
‫رفتم رو مبل نشستم، فقط وقتی دیگه نتونستم تحمل کنم.
‫و بعدش فقط وقتی صدای مانوئل رو شنیدم بیدار شدم.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫منم خوردم دیگه، درسته؟
‫هیچی حس نکردم.
‫واقعاً؟
‫راستش... بهت پیام دادم که راجع به یه چیزی حرف بزنیم.
‫اِ...
‫همه‌چی بین آماچی و مانوئل روبه‌راهه؟
‫شبی که تو رفتی،
‫آماچی رو تو خونه‌ی تو دیدم، دیانا.
‫باشه، الان یه کم سرم شلوغه.
‫بعداً باهات تماس می‌گیرم.
‫آها، باشه.
‫بعداً باهات حرف می‌زنم.
‫کیه؟
‫دایانا.
‫چیه؟ ‫تو کی هستی؟
‫اومدم برای خوندن شماره کنتور برق.
‫انجامش بده.
‫نصف شبی یه کاری داره می‌کنه.
‫داره یه سری گونی اونجا رو هم می‌ذاره.
‫باید فردا صبح بریم اونجا رو چک کنیم.
‫آره.
‫هی، هی! ‫پاشو!
‫هی، تو!
‫چیه؟
‫داره میاد. ‫امشب میادش.
‫کجا؟ ‫رو سایه‌بون؟
‫منظورت ریاست، درسته؟
‫نه بابا پریا، یارو از نیوزلند! داره میاد!
‫ها؟
‫- پس فردا نمیرسه؟ ‫- آره!
‫اوه لعنتی، بابا!
‫هنوز کارم تموم نشده!
‫یه چیزی بگو جلوشو بگیر!
‫هر چی تونستم تلاش کردم قانعش کنم.
‫فکر نکنم دیگه بتونم ‫بیشتر از این نگهش دارم.
‫باید قبل از ظهر ‫همه‌چیو تموم کنی.
‫یه کاری بکن دیگه!
‫لعنتی!
‫تو باید بری فردا ‫خودت دنبالش.
‫تحت هیچ شرایطی نباید ‫با کسی غیر از تو تماس بگیره.
‫حتی اگه اینجا رو تمیز کنیم، ‫الان نمیتونم بیارمش اینجا.
‫همه‌چی خراب میشه.
‫پس یه جای ‫دیگه پیدا کنیم.
‫بقیه کارا رو تموم می‌کنیم ‫و همه‌چیو جمع می‌کنیم.
‫- تو همین الان شروع کن عمو روی. ‫- باشه.
‫باید همه‌چیو ‫تا شب تموم کنیم.
‫- من دیگه میرم. ‫بقیه اش با تو.
‫باشه.
‫امیدوارم حداقل نیم ساعت بره بیرون.
‫داره سعی می‌کنه یه چیزی ‫پشت اون گونی‌ها قایم کنه.
‫ولی کی می‌خواد ‫اصلا بره بیرون؟
‫خیلی وقته همینجوری ‫اینجا نشستیم!
‫اوه! اونم تموم شد!
‫بذار وایسیم.
‫هی! مانوئل همین الان رفت!
‫- بریم تو؟ ‫- الان دیگه جای نگرانی نیست!
‫برو تو!
‫- نه از اونور! از اینور! بیا! ‫- اوه، نه!
‫سولو! وایستا سولو!
‫شجاع باش. ‫من که باهاتم، مگه نه؟
‫وقتی خونه بودم خیلی ‫شجاع بودم.
‫برگردیم؟
‫هی، الان وقت این ‫جور شوخی‌ها نیست!
‫و... وقتی رسیدیم اونجا،
‫فقط جوری رفتار کن ‫انگار داری زنگ میزنی.
‫فقط ادا؟ ‫یعنی لازم نیست واقعا زنگ بزنم؟
‫اسما!
ها؟
‫چهچی، گونی‌ها رو جابه‌جا کنم ببینم؟
‫زود چک کن!
‫- اونجا چیکار می‌کنی؟ ‫- اوه، نه!
‫اوه، نه!
‫هیچی، چهچی. ‫فقط داشتم...
‫گونی‌ها رو برمی‌داشتم.
‫ها؟
‫مانوئل اینجا نیست؟
‫نه. دیدم رفت بیرون.
‫اوه! پس دوتاشو من بردارم!
‫- وقتی اومد بهش بگو. ‫- باشه، وقتی دیدمش بهش میگم.
‫توماستن خونه نیست؟
‫رفته بازار.
‫لعنتی!
‫ها؟
‫اوه! شت، بابا!
‫چه کار کنیم! ‫چه کار کنیم؟
‫لعنت! لعنت! لعنت! لعنت!
‫کی؟ پریا؟
‫این اون نیست. ‫اینا دو تا دیگه ان!
‫چرا همه‌شون همینجوری ‫دارن میریزن تو خونه‌م؟
‫- الو؟ ‫- ببرش دور.
‫برو اونجا، یه چیزی بگو ‫و از شرشون خلاص شو!
‫- باشه. ‫- دیگه نمیتونیم بیشتر از این اونجا بمونیم.
‫باید هر چه زودتر ‫اونجا رو ترک کنیم.
‫چهچی، یه قسمت کوچیکی از دیوار ‫تازه رنگ شده.
‫سعی کن اونجا رو خراش بدی.
‫باشه.
‫- هی! ‫- یا خدا!
‫تو کی هستی؟
‫چی شده؟
‫مگه مانوئل ایکا خونه نیست؟
‫ایکا؟
‫مانوئل اتان!
‫خونه نیست مگه؟
‫واسه همین زنگو هی فشار میدادی؟
‫- نه من... ‫- مانوئل رفته بیرون.
‫- کی میاد؟ ‫- هی!
‫- اونجا چیکار میکنی؟ ‫- اوه نه!
‫سلام سولو!
‫- تو اینجا چیکار میکنی؟ ‫- سلام!
‫نمیدونم!
‫من اینجا چیکار میکنم؟
بیا، بیا
‫باید باهات حرف بزنم.
‫بریم؟
‫- باشه پس. ‫- چتا!
‫ما بعدا میایم.
‫خداحافظ.
‫- آنتونی؟ ‫- میدونستی؟
‫آماچی پیدا شده!
‫همین الان مانوئل بهم زنگ زد.
‫دارن آماچی رو برمیگردونن خونه.
‫منم دارم میام اونجا.
‫کریشنتان بهم گفت که...
‫نزدیک یه کلیسا تو ناگامپادام پیداش کردن.
‫یه نفر اونجا بردتش یه خونه سالمندان نزدیک.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫اوه، دارن میان.
‫یه کم آب بهش بده، مانوئل.
‫آماچی نبود که بعد از سوت چهارم ‫اجاق گاز رو خاموش کرد.
‫در واقع خود مانوئل بود.
‫همش تصورات ما بود.
‫آخ! بیخودی بهش شک کردیم.
‫من هیچوقت به کسی شک نکردم.
‫پریا بهم گفت و منم باور کردم.
‫همین.
‫مگه نگفتی مانوئل وقتی فهمید ‫پریچی تو خونه‌ست برگشت؟
‫- الان حرفی واسه گفتن نداری؟ ‫- من دیگه از این چیزا خسته شدم.
‫نمیخوام تحقیر بشم.
‫من دارم میرم.
‫ایکا، بریم؟
‫پاشیم بریم؟ ‫باشه.
‫پریچی، منم دارم میرم.
‫آماچی برگشته، درسته؟ ‫دیگه بی‌خیال شو.
‫- دوربین مداربسته نصب کنیم؟ ‫- حتما باید نصب کنیم!
‫عمو!
‫داری فروت نینجا بازی میکنی؟
‫- آره. ‫- تا چه مرحله‌ای رفتی؟
‫ مرحله ۷
‫- حالش چطوره؟ ‫- داره استراحت میکنه.
‫ما داریم همه‌ی وسایلمونو ‫از اینجا امشب جمع میکنیم.
‫میخوام با آماچی برگردم ‫به خونه‌ی اجدادیمون.
‫اونجا کسایی رو داریم که ازش مراقبت کنن.
‫نمیدونم اینجا چطوری از پسش برمیایم.
‫دکتر گفت باید داروهاشو مرتب بخوره.
‫حتی اگه بخوره هم...
‫مانوئل، میشه لطفا بیای؟
‫- چی؟ ‫- راستش...
‫میدونم فکر میکنی گم شدن آماچی ‫تقصیر بی‌احتیاطی من بود.
‫- نمیدونم چی بگم... ‫- چی گفتی، پریا؟
‫- هان؟ ‫- ببخشید!
‫چی گفتی، استفانی؟
‫این همه مدت کجا بودی، آماچی؟
‫حالت خوب نیست، آماچی؟
‫من اون شب دیدمت ‫وقتی دایانا رفت.
‫پس چرا مانوئل هی به همه میگفت ‫تو گم شدی؟
‫قسم میخورم، من نمیدونستم ‫آماچی رفته.
‫م... مانوئل؟
‫- چی داشتی میگفتی؟ ‫- من... اِ...
‫اینکه هیچی نمیدونستی؟
‫آره.
‫همین، درسته؟
‫من میدونم آلزایمر نداری، آماچی.
‫تو اون جعبه چی هست، عمو؟
‫این...
‫از کی میترسی، آماچی؟
‫مانوئله؟
‫عیبی نداره.
‫تموم شد حرفت؟
‫اگه آره، بهم بگو.
‫نترس.
‫هرچی هست، ‫فقط بهم بگو.
‫همه‌مون باهاتیم.
‫هان؟
‫سلام عمو!
‫کانی!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫هیچی!
‫هی!
‫پریا!
‫آنتونی دنبالت می‌گرده.
‫فکر کنم آنتونی داره میره.
‫حتماً داری وسیله‌هاتونو ‫جمع می‌کنید، درسته؟
‫اِ... آره.
‫خیلی خب. ‫بریم عزیزم؟
‫- باشه. ‫- خداحافظی کن.
‫خداحافظ!
‫عمو تو بازی فقط به ‫لول ۷ رسیده.
‫جدی؟ ‫تو چی؟
‫من به لول ۷۷ رسیدم.
‫اینقدر میوه قاچ نکن، ‫بیا اینارو جمع کن.
‫هی!
‫تو این دنیا هیچکی برای من ‫مهم‌تر از آماچی نیست.
‫می‌دونم که تو خیلی ‫آماچی رو دوست داری.
‫ولی لازم نیست نگران باشی، پریا.
‫آماچی حالش خوبه.
‫ممنون که انقدر ‫مهربونی.
‫دایانا، باید باهات حرف بزنم. ‫میشه الان بهت زنگ بزنم؟
‫الان دیگه خیالت راحت شد؟
‫تو و این شک و شبهه‌های مسخرت.
‫- درسته عزیزم؟ ‫- آره!
‫مصاحبه‌ت فردا کی هست؟
‫- ساعت ۳ بعد از ظهر. ‫- باشه.
‫دوستم سونیل رو تو ‫ارناکولام می‌شناسی دیگه، درسته؟
‫من پیش اون می‌مونم.
‫قرار با مشتری ‫پس فرداست، درسته؟
‫اگه خوب پیش بره، ‫کارم ردیف میشه!
‫امیدوارم خوب پیش بره.
‫باید اینجوری بذاریش.
‫جدی؟
‫اینم ببند.
‫- بازی کنیم؟ ‫- باشه، بزن بریم.
‫سنگ، کاغذ، قیچی بازی کنیم.
‫خاله سولو ظهر میاد ‫دنبالت.
‫من باید برم مصاحبه.
‫باشه.
‫بله!
‫اینم پر کن.
‫باشه.
‫ شماره‌ای که ‫تلاش می‌کنید با آن تماس می گیرید خاموش است.
‫لطفا بعدا دوباره تلاش کنید.
‫شماره‌ای که با آن تماس می‌گیرید ‫در حال حاضر خاموش است. لطفا امتحان کنید...
‫هی!
‫فکر کنم دایانا نرفته.
‫وقتی بعد از فعال کردن تماس بین‌المللی ‫سعی کردم بهش زنگ بزنم،
‫پیغام "خاموش است" رو ‫به زبان مالایایی شنیدم.
‫چطور ممکنه؟ ‫مگه ندیدیم داشت می‌رفت؟
‫دایانا به نیوزلند ‫برنگشته.
‫- سلام آدیتی. ‫- سلام.
‫ماشینم...
‫ماشینم خراب شده.
‫یکم طول می‌کشه تا برسم اونجا.
‫آها. باشه.
‫اِ... یه کاری کن.
‫من لوکیشنمو برات می‌فرستم.
‫میشه یه اوبر بگیری و بیای؟
‫باشه.
‫- ممنون. ‫- باشه.
‫سلام آدیتی.
‫سلام.
‫[به زبان تامیل] ‫دایانا باهات نیومده؟
‫اِ...
‫آدیتی، خواهش می‌کنم سوار شو.
‫دایانا با آماچی میاد شیرینی فروشی.
‫بریم اونجا. ‫خواهش می‌کنم.
‫اوه.
‫بیا.
‫امیدوارم سفرت خوب بوده باشه.
‫آره.
‫واقعا لازم نبود اینقدر هول هولکی بیای اینجا.
‫دایانا بعد از چند روز موندن پیش آماچی برمی‌گشت.
‫این چیزی نبود که دایانا بهم گفت.
‫اون بهم گفت که دیگه برنمی‌گرده و پیش مامانش می‌مونه.
‫خب، اگه کسی بخواد یه مدت با مامان خودش زندگی کنه، ایرادی داره مگه؟
‫اون این همه مدت با تو بود، درسته؟
‫هر کسی سلیقه خودشو داره، مگه نه؟
‫نمیشه بذاری اون جوری که خودش میخواد زندگی کنه؟
‫باشه، موردی نداره.
‫بذار دایانا خودش مستقیم بهم بگه.
‫دایانا قاطعانه بهم گفته بود که نمی‌خواد تو رو ببینه.
‫ولی این من بودم که بهش گفتم تو رو ببینه،
‫چون تو این همه راه رو زحمت کشیدی اومدی اینجا.
‫ببین! بیشتر از من، خود دایانا خیلی دلش می‌خواست یه دختر رو به فرزندی قبول کنه.
‫پس، چطور می‌تونه یه همچین تصمیمی بگیره؟
‫می‌دونی، امروز همون روز بود.
‫واسه همین، اون یه بلیط به نیوزلند خریده بود،
‫و حتی تا فرودگاه هم اومده بود.
‫چطور یهو می‌تونه بگه که به هیچ کدوم از اینا احتیاجی نداره؟
‫بدون اینکه منو ببینه،
‫بدون اینکه با من حرف بزنه...
‫می‌دونی...
‫می‌دونی من چقدر درد می‌کشم؟
‫نمی‌تونم هضمش کنم.
‫من واقعا می‌خوام ببینمش و باهاش حرف بزنم.
‫خواهش می‌کنم!
‫اینقدر احساساتی نباش، آدیتی.
‫من فقط داشتم می‌گفتم.
‫ما قراره دایانا رو حضوری ببینیم.
‫مستقیم باهاش حرف می‌زنی.
‫آروم باش، باشه؟
‫[تلفن مانوئل زنگ می‌خوره]
‫صبر کن. ‫بذار جواب این تلفن رو بدم.
‫- الو؟ ‫- بله.
‫رسیدیم.
‫من خیلی استرس دارم.
‫تا این قضیه حل نشه، خیالم راحت نمیشه.
‫اون چی گفت؟
‫اون یه ذره هم کوتاه نمیاد.
‫میگه فقط بعد از اینکه دایانا رو ببینه میره.
‫چی شده؟
‫الو، آدیتی؟
‫سلام.
‫آدیتی، تا حالا دایانا رو دیدی؟
‫نه. قراره دایانا رو تو شیرینی فروشی خانوادگیش ببینیم.
‫کی باهاته؟
‫مانوئل پیشته؟
‫آره.
‫چرا می‌پرسی؟
‫همه‌ی ما اینجا دیدیم که دایانا داشت میرفت فرودگاه که برگرده نیوزلند.
‫حتی بهم پیام داد و گفت که رسیده نیوزلند.
‫اِ... ولی... اون سوار هواپیما نشده.
‫مانوئل بود که بهش گفت آماچی برگشته.
‫بعد از اون، اون رفت خونه.
‫اون برنامه سفرشو به تعویق انداخت.
‫مانوئل به دایانا زنگ زد و گفت که آماچی پیدا شده؟
‫آره. واسه همین رفت خونه.
‫اِ... صبر کن.
‫بذار ویدئویی که آماچی واسش فرستاده رو برات بفرستم.
‫پریادارشیانی کی‌اِس؟
‫سلام. بفرمایید.
‫بفرمایید بشینید.
‫ممنون آقا.
‫خب، شروع کنیم.
‫پریادارشیانی،
‫شما چهار سال تو آتلانتا آیس کریم کار کردید، درسته؟
‫پس چرا مِلام رو انتخاب کردی؟
‫این شرکت بهتریه، درسته؟
‫پیشرفت شغلی هم اونجا هست.
‫همین؟
‫آره.
‫عزیزم...
‫خیلی وقته تو خوابگاه دانشگاه موندی.
‫دلم برات تنگ شده، عزیزم.
‫پریادارشیِنی!
‫می‌تونی سفر کنی؟
‫مِلام...
‫ زود بیا عزیزم.
‫خیلی حالم بده.
‫ مانوئل بود که بهش گفت آماچی برگشته.
‫ فقط دو روز حواست بهش باشه.
‫می‌فهمی که حافظه‌اش از تو تیزتره،
‫تو هر مسئله‌ای.
‫مانوئل تنها این کارو نمی‌کنه.
‫پس دیشب کی رو دیدم؟
‫پریا!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫ببخشید آقا.
‫باید چیکار کنم؟
‫ازم می‌پرسه باید چیکار کنه.
‫خب، حالا چیکار کنیم؟
‫اون می‌خواد دایانا رو ببینه، درسته؟
‫خب بذارید ببینه دیگه!
‫نمی‌خوای دیانا رو ببینی؟
‫آره!
‫دزدیده شده؟
‫اول آماچی، حالا هم دنبال دیانایی؟
‫زود برو پیش کانی.
‫هیچ کار احمقانه‌ای نکن.
‫خواهش می‌کنم!
‫باشه.
‫خانوم!
‫شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید یا خاموش است،
‫یا در حال حاضر در دسترس نمی‌باشد.
‫- چقدر؟ ‫- ۷۵ روپیه.
‫خانوم، این مربوط به افتتاح شعبه جدیدمونه.
‫آها، باشه.
‫ممنون.
‫چه خبر؟ نتیجه رو گرفتی؟
‫هی، این یه پرونده پیچیده‌ست.
‫نمونه‌ای که بهم دادی،
‫آثار اسید و سلول‌های استخوان انسان توش بود.
‫فقط از چیزای الکی دوری کن
‫و فوراً به پلیس اطلاع بده.
‫- الو، سلام. اتاق کنترل. ‫- الو؟
‫خانم، لطفاً هول نکنید. همونجا منتظر بمونید.
‫- باشه خانم. ‫- تیم ما فوراً به اونجا می‌رسه.
‫اون چیه؟
‫ها؟
‫- چه گندی بود، بابا! ‫- ببریمش یه جای دیگه!
‫تو...!!
‫بیا. من پریا هستم، دوست دایانا.
‫بیا.
‫خوبی؟
عیبی نداره
‫چه خبر شده؟
‫همه چی روبه‌راهه؟
‫همه چی داره خوب پیش می‌ره، درسته؟
‫خیلی هم روبه‌راه نیست.
‫کل نقشه‌تون به فنا رفت.
‫تو کی هستی؟
‫- کی حرف می‌زنه؟ ‫- من پریا هستم.
‫منو یادت نمیاد؟
‫حالا دیگه عمراً منو یادت بره!
‫و اگه اون فراموش کرد،
‫فقط یادآوری کن من کیم!
‫در حال حاضر، فقط خانواده ما از این موضوع خبر داره.
‫اگه بیشتر از این صبر کنیم، کل شهر می‌فهمن.
‫آبروی خانوادگیمون، که با زحمت توسط اجدادمون ساخته شده،
‫داره به خاطر اون نابود می‌شه
‫من نمیذارم همچین اتفاقی بیفته.
‫مردم باید اومدن و رفتنش رو ببینن.
‫باید باور کنن.
‫وقتی که مطمئن شدن،
‫بعدش دیگه سروکله زدن با پلیسا آسون میشه.
‫بگو چی میخوای آماچی.
‫انجامش میدم.
‫مانوئل!
‫درخت چریش رو قطع کن.
‫باشه آماچی.
‫سوت پنجم زده نشد، درسته؟
‫دیدی!
‫هی استفی!
‫میشه یه لحظه از آماچی دور شی؟
‫از خونه آنتونی معلوم نیست.
‫از تراس اونا هم چک کردم.
‫تو روز سه شنبه که توماس چتان و سیسیلی چچی میرن کلیسا،
‫دیگه تا بعد از ساعت ۲ ظهر برنمیگردن.
‫تو اون تایم، فقط زن آنتونی تو خونه است، تو کل محله.
‫پس اگه نقشه رو برای سه شنبه بذاریم،
‫یه طرفش امن میشه.
‫میخوام یه بار ببینمت عزیزم.
‫خیلی حالم بده.
‫زود بیا اینجا عزیزم.
‫آنتونی...
‫هیچکس تو این دنیا برای من مهم تر از آماچی نیست.
‫هی، ۴۸ ساعت دیگه فرصت داریم
‫که در مورد تصمیممون تجدید نظر کنیم.
‫بعد از امروز دیگه راه برگشتی نیست!
‫نقشه هنوز همونه دیگه؟
‫همونه. دیگه سوال نپرس!
‫فقط حواست باشه که محلی ها دردسر درست نکنن.
‫نقشه بی نقصی یه!
‫نقشمون عالیه!
‫اگه بگیم من آلزایمر دارم دیگه زحمت نمیکشه بیاد.
‫تنها چیزی که اون عوضی رو میکشونه اینجا خبر مرگ منه.
‫فکر نکنم جای بهتری پیدا کنیم برای اجرای این نمایش آلزایمر.
‫مردهای اونجا تو هیچ کاری دخالت نمیکنن. خیلی ... هستن.
‫یعنی به درد نخورن!
‫ماشین رو روشن کن!
‫اوه!
‫- آآآی! احمق! ‫- لعنتی!
‫کدوم جهنمی رو نگاه میکردی؟
‫عیبی نداره. بریم!
‫باشه.