‫[پرده‌ی دوم]
‫نقشه‌ات عجیبه.
‫نقشه من؟
‫تا حالا چند بار بهت کمک کردم؟
‫آره، واقعا دوست خوبی هستی. ‫در این مورد شکی نیست.
‫نباید هم شکی باشه.
‫ببین، من در مجموع مشکلی ندارم.
‫صرفا قبل وارد عمل شدن باید ‫ یه سری چیزها رو بدونم.
‫مشکلش چیه؟
‫چرا باید مشکلی در کار باشه؟
‫احمق که نیستم. حتما مشکلی هست.
‫ویلی، قول می‌دم مشکلی نیست.
‫- ولمون کن. ‫- مشکلی نیست!
‫زشتی چیزیه؟
‫گوش نمی‌کنی چی می‌گم.
‫خیلی خوشگله.
‫خوشگله، خوش اخلاقه.
‫چرا انقدر مشکوکی؟
‫چون یه چیزی این وسط درست نیست.
‫یه دختر خوشگل دنبالته.
‫باشه، این با عقل جور در میاد.
‫و جای این‌که خودت بری سراغش...
‫من رو می‌فرستی جلو؟
‫آره، کاملا واضحه.
‫نه، اصلا هم واضح نیست.
‫گوش نمی‌کنی چی می‌گم ویلی.
‫این قضیه یه چیزیش بو داره.
‫حقیقت رو بگو. حرف بزن. ‫چی شده؟
‫چیزی نشده.
‫هیچی بو دار نیست.
‫فقط بدبینی.
‫نیستم.
‫من تو رو می‌شناسم. ‫مطمئنا یه مشکلی هست.
‫حرف بزن.
‫احمقی چیزیه؟
‫این مزخرفات چیه؟
‫این‌ها رو از کجات در میاری؟
‫حالا چه فرقی می‌کنه؟
‫خیلی فرق می‌کنه.
‫از این نظر ما شبیه هم نیستیم.
‫تو هر دو طرف بازی می‌کنی. ‫من صبر دارم، خب...
‫ولی اگه طرف مهربونم بوده باشه نگاهش هم نمی‌کنم.
‫حالم به هم می‌خوره.
‫ساکت شو احمق!
‫صرفا گفتم.
‫نباید بگی.
‫چرا؟
‫چون تنها نیستیم. ‫دارن ازمون فیلم می‌گیرن.
‫آره راستی، ببخشید.
‫ببخشید. منظوری نداشتم.
‫ببخشید.
‫منظورم این بود که...
‫- بذار از اول بگم. ‫- آره، دوباره بگو.
‫یعنی اگه خانمی که می‌خوای باهاش ‫ آشنا شم مطلقه بوده باشه...
‫نه، اشتباهه، «خانمه سابقا متاهل بوده باشه.»
‫من مثل تو باسواد نیستم!
‫- بگو. ‫- ولش کن!
‫- خب؟ ‫- اگه این خانم متاهل بوده باشه...
‫آره.
‫من نمی‌تونم...
‫چطوری بگم؟
‫با ایشون آشنا بشم...
‫صرفا بخاطر این‌که اخلاق من...
‫متاسفانه بهم اجازه چنین کاری رو نمی‌ده.
‫با این وجود به این افراد احترام می‌ذارم...
‫و تفاوتشون از نظرم قابل احترامه.
‫خیلی خنگی. ولش کن...
‫بخش تنفر رو حذف کردم دیگه.
‫آره، شنیدیم.
‫به خدا منظوری نداشتم.
‫بس کن. داری بدترش می‌کنی.
‫قسم می‌خورم که ازشون متنفر نیستم.
‫صرفا از نظر من...
‫با هم دنیای متفاوتی داریم...
‫یعنی در دنیای من...
‫یه خانم نمی‌تونه...
‫چطوری بگم؟
‫گذشته ای داشته باشه. عمرا!
‫بس کن! خواهش می‌کنم!
‫آخه اصلا حتی تصورش هم سخته.
‫انگار تخیلیه.
‫اگه زنی رو تصور کنم...
‫گذشته ای با کسی داره...
‫مغزم به هم می‌ریزه.
‫ساکت! مغزت رو ول کن.
‫صرفا گفتم.
‫ولش کن. داری عصبیم می‌کنی.
‫داریم از موضوع منحرف می‌شیم. ‫ولش کن.
‫صرفا خواستم توضیح بدم.
‫ببخشید.
‫خب...
‫فلورنس متاهل نیست.
خیلی دختر خوبیه
‫و خیلی هم خوشگله.
‫باشه.
‫باور می‌کنم.
‫خوبه.
‫حالا می‌شه یه سوال ساده در این مورد بپرسم؟
‫چه سوالی؟
‫اگه ایشون انقدر خوشگله...
‫چرا می‌خوای من به جات دعوتش کنم؟
‫گوش نمی‌کنی من چی می‌گم.
‫چون نمی‌تونم!
‫منظورت چیه؟
‫نمی‌تونم حسمو بگم
‫نمی‌تونم. ایتالیایی بگم؟
‫نمی‌شه دیگه.
‫یعنی تو، مرد بزرگ...
‫خوش‌گذرون معروف که همیشه باسیاسته...
‫نمی‌تونی با یه خانم زیبا رو دعوت کنی؟
‫نه، نمی‌تونم. قضیه جدیه.
‫پس جدیه. دیدی درست می‌گفتم؟ ‫زیباست
‫- نه، احمق! ‫- منطقیه.
‫ویلچریه؟ نگو که معلوله!
‫انقدر از این مزخرفات نگو!
‫- لعنت! ‫- چیه؟
‫می‌خوای کنسلمون کنن؟
‫هر چی که به ذهنت می‌رسه رو نگو.
‫ما رو توی دردسر می‌اندازی.
‫درست رفتار کن و دیالوگ‌هات رو بگو.
‫دیالوگ‌هات رو بگو.
‫من معلول‌ها رو مسخره نکردم. ‫صرفا گفتم.
‫جرم که نیست. آروم باش.
‫نه، کافیه!
‫اصلا نمی‌تونم آروم باشم!
‫نمی‌شه با چنین موضوعات ظریفی شوخی کرد ویلی.
‫ولش کن، خب؟
‫می‌ری بیرون نوشیدنی بخوری در موردش حرف بزن، ‫اینجا نزن!
‫من می‌خوام شغلم رو حفظ کنم. ‫فقط موضوع تو نیست.
‫می‌شنوی چی می‌گی؟ ‫«می‌خوام شغلم رو حفظ کنم.»
‫چون کلمه «معلول» رو گفتم می‌ترسی اخراج بشی؟
‫- واسم مهم نیست... ‫- درست نیست.
‫یه سری چیزها رو نباید بگی دیگه! ‫من که قوانین رو درست نکردم.
‫باشه.
‫- الان انجامش بدیم؟ ‫- نه.
‫باشه، دیالوگ‌هات رو بگو.
‫ادامه بده.
‫رسانه‌ها مل گیبسون رو نابود کردن ‫چون که صرفا اسم یهودی‌ها رو آورد بود.
‫- داری از عمد می‌گی دیگه؟ ‫- خب جالبه.
‫آره، خیلی جالبه. ‫ولی باید سکانس رو ضبط کنیم.
‫وقت نداریم. الان وقتش نیست ویلی.
‫ادامه بده.
‫اگه انقدر ناراحت می‌شی، دیگه حرف نمی‌زنم.
‫ساکت می‌شم، ولی همچنان... ‫پس بیا ادامه بدیم.
‫چی باید می‌گفتم؟
‫داشتیم در این مورد حرف می‌زدیم ‫که من نمی‌تونم با فلورنس صحبت کنم.
‫آره، گفتی که موضوع جدیه
‫من اصلا بهش نمیتونم نگاه کنم، ‫متوجه می‌شی؟
‫خیلی خوشگله، ولی اصلا نمی‌تونم!
‫پس قضیه جدی نیست. ‫بحث روانیه
‫آره، می‌شه گفت روانیه
‫از هیچیش خوشم نمیاد...
‫از دست‌هاش...
‫یا از صداش. از هیچیش!
‫نمی‌شه دیگه.
‫خب این رو می‌تونی بهم بگی.
‫متوجه می‌شم. خوشگله. ‫ولی از نظرت جذاب نیست.
‫دقیقا. همین یه ساعت طول کشید!
‫خب واسه چی تمومش نمی‌کنی؟
‫چرا بهش نمی‌گی که نمی‌شه ‫ و نمی‌فرستیش پی کارش؟
‫چرا من رو قاطی قضیه می‌کنی؟
‫چون دائما اصرار می‌کنه.
‫دو ماه بهش جواب رد دادم!
‫ولم نمی‌کنه، خیلی بده!
‫یعنی روانیه؟
‫نه!
‫گمونم از من خوشش میاد دیگه.
‫دائما بهم زنگ می‌زنه و پیام می‌ده.
‫فقط حواسش رو از من پرت کن.
‫اگه عاشقت شده باشه که من از پسش برنمیام.
‫ول کن ویلی.
‫برو و باهاش صحبت کن دیگه!
‫ده دقیقه طول می‌کشه. کاری نداره.
‫اگه از تو خوشش میاد قطعا بخشیش بخاطر پولته.
‫چی؟
‫چطوری من برم توجه‌اش رو جلب کنم؟
‫من خونه مادرم زندگی می‌کنم، ‫نمی‌تونم...
‫این چه ربطی داره؟
‫الکی خودت رو سرزنش نکن. ‫تو خوشتیپی!
‫آدم خوبی هستی. ‫چرا نباید بخوادت؟
‫ممنون که می‌گی.
‫- خب حقیقته. ‫- لطف داری.
‫آدم خوبی هستی ویلی.
‫تو هم خوبی
‫ببین، ما اصلا...
‫اصلا...
‫مثل هم نیستیم.
‫من آدم سنتی‌ای هستم. ‫من رو که می‌شناسی.
‫اولا که خیلی عوضی‌ای.
‫به نظرت خنده داره؟
‫اگه بگم احمق به نظرت خنده داره؟ ‫راستش رو بگو!
‫وقتی می‌گیش...
‫راستش خجالت آوره.
‫ادامه بده.
‫خیلی‌خب، بیا ادامه بدیم.
‫قبول می‌کنم.
‫خوبه.
‫خب پس بیا سناریو ایده‌آل رو تصور کنیم. ‫واسه جمع‌بندی.
‫ادامه بده.
‫من می‌رم پیش فلورنس زشته...
‫خوبه.
‫- و ختم ماجرا. ‫- درسته.
‫بعد میاد سراغ من. ‫کل قضیه همینه.
‫احساساتی می‌شه. ‫از من خوشش میاد.
‫- تو رو بی‌خیال می‌شه. ‫- دقیقا!
‫فقط همین رو می‌خوام. ‫که من رو بی‌خیال بشه.
‫خیلی‌خب. حالا چی گیر من میاد؟
‫شوخی می‌کنی؟
‫- من چی گیرم میاد؟ ‫- هیچی دیگه.
‫به دوستت کمک می‌کنی. همین.
‫همین خیلیه. چیه؟
‫- صبر کن. ‫- فکر کردم...
‫وای خودشه!
‫هر نیم ساعت بهم زنگ می‌زنه.
‫بذار عکسش رو ببینم.
‫عکس سگ گذاشتم. خیلی عصبانیم می‌کنه.
‫بله فلورنس؟
‫خوبی؟
‫آره، خوبم.
‫خواستم خبرت رو بگیرم.
‫آره، دارم میام.
‫تقریبا رسیدم.
‫زیاد دور نیستم. ‫هنوز می‌خوای من رو ببینی؟
‫آره، عالیه، عالیه.
‫واقعا می‌خوام ببینمت.
‫من هم همین‌طور.
‫آره فلورنس.
‫خوبه.
‫و می‌خواستم بگم که...
‫نترسی‌ها، ولی دارم با بابام میام.
‫قراره صرفا من رو برسونه.
‫گفتم به هم معرفیتون کنم.
‫فقط یه پنج دقیقه.
‫آهان، باشه، باشه.
‫مشکلی نداری؟
‫نه، نه.
‫باشه. می‌بینمت.
‫می‌بینمت.
‫اوکی اوکی خداحافظ.
‫خیلی‌خب.
‫دوست داره ببینتت.
‫واقعا امیدوارم ازش خوشت بیاد بابا.
‫چون به نظرم خیلی برام مناسبه.
‫گوش کن عزیزم.
‫می‌دونی چیه...
‫من دیگه نمی‌تونم. ‫بی‌خیال می‌شم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫نمی‌خوام انجامش بدم. ‫بی‌خیال می‌شم.
‫تمومه. نمی‌تونم!
‫چی شده؟
‫داشت خوب پیش می‌رفت.
‫دیگه نمی‌تونم تظاهر کنم. ‫خسته شدم.
‫کاری از دستم برنمیاد.
‫دیگه بهش باور ندارم. ‫نمی‌تونم.
‫لزومی نداره خودم رو توجیه کنم. ‫می‌رم دیگه. تمام.
‫نمی‌تونی وسط فیلم بی‌خیال بشی.
‫چرا می‌تونم. و می‌شم.
‫مشخصا می‌تونم. من آزادم.
‫آزادم!
‫- تموم نشده! ‫- نشده؟
‫می‌دونی چیه؟ تو اصلا سعی نمی‌کنی بفهمی.
‫فقط ولم کن!
‫چی شده؟ چرا این‌طوری حرف می‌زنی؟
‫دیگه حوصله این فیلم‌های احمقانه رو ندارم.
‫بسه دیگه. دیگه که دهه هشتاد نیست.
‫فایده‌ای نداره!
‫کسی دیگه به این داستان‌های عاشقانه ‫ اهمیت نمی‌ده. قدیمی شدن!
‫دیگه وقتشون به سر رسیده.
‫کل دنیا توی آشوبه. ‫متوجه نشدی؟
‫لزومی نداره سرم داد بزنی.
‫من که آشوب نکردم. ‫تقصیر من نیست.
‫همچنان می‌تونیم کارمون رو انجام بدیم. ‫من متوجه ربطش نمی‌شم.
‫نمی‌شی؟
‫حتی وقتی آب تموم شده...
‫و ملت سر یه تیکه نون کشته می‌شن...
‫همچنان به بازیگری ادامه می‌دی، ‫بی‌توجه به دنیای اطرافت؟
‫انگار که همه‌چیز مرتبه؟
‫آره خب، چرا که نه؟
‫جوابت همینه؟ «آره خب، چرا که نه؟»
‫دیگه چیزی نداری بگی؟
‫خب نه، چرا. نمی‌دونم!
‫وقتی تایتانیک داشت غرق می‌شد ‫نوازنده‌ها همچنان می‌نواختن.
‫ما هم همینیم دیگه؟
‫فیلم جیمز کامرون بود، واقعیت نبود!
‫- معلومه واقعی بود! ‫- نه نبود!
‫- شایعه بود. ‫- نبود!
‫- واسه این بود که ملت رو گول بزنه... ‫- اول تحقیق کن!
‫واسه این بود که ملت فکر کنن هنرمندها شجاعن.
‫- مزخرفه! ‫- نیست.
‫ول کن.
‫نوازنده‌ها ادامه دادن...
‫تا این که از سرما یخ زدن. خب؟
‫- و خیلی زیبا بود. ‫- زیبا!
‫پس من هم مسیرشون رو ادامه می‌دم. ‫تا جایی که بتونم به بازیگری ادامه می‌دم.
‫نمی‌تونی نظرم رو عوض کنی، خب؟
‫به کارم ادامه می‌دم.
‫فقط یه چیزی... ما توی تایتانیک نیستیم. ‫می‌دونی دیگه.
‫موضوع 2000 نفر آدم توی یه ‫کشتی درحال غرق شدن نیست.
‫جهنم روی زمین به پا شده.
‫آشوب جهانیه. ‫غرق شدن کشتی جهانیه!
‫همه داریم غرق می‌شیم!
‫ولی تو مشکلی نداری دیگه؟
‫راحتی، مگه نه؟
‫نسل بشر به آخرش رسیده...
‫و می‌خوای که قبول کنم دخترم توی ‫ یه فیلم مستقل بازی می‌کنه؟
‫احمقی دیگه. احمق!
‫آره، احمقم!
‫خب؟ فیلم ساختن هرگز فایده‌ای نداشته.
‫خیال کردی با فیلم‌های درجه سه ‫ جان ملت رو نجات می‌دیم؟
‫نه، واسمون مهم نیست.
‫واسه همینه که فیلم‌ها خوبن. ‫چون هدفی ندارن. خب؟
‫خب خوبه، عالیه!
‫خوشحالم که بهت خوش می‌گذره.
‫ولی حاضری رایگان انجامش بدی؟
‫حتی جواب هم نمی‌دم.
‫مهمه. حاضری همچنان دیالوگ‌های مسخره بگی...
‫و توی فیلم‌های مستقل بازیگر بشی...
‫ولی پولی واسه خرید لباس ‫ و جواهرات دریافت نکنی؟
‫می‌دونی چیه؟ دهنت رو ببند. ‫خب؟
‫دهنم رو می‌بندم.
‫من وارد بازیت نمی‌شم.
‫انرژی منفیت باشه واسه خودت. ‫خب؟
‫کاملا مزخرفه! ‫نمی‌فهمی داری چی می‌گی!
‫تظاهر می‌کنم حرف‌هات رو نشنیدم...
‫وگرنه روانی می‌شم.
‫خیلی‌خب، بی‌خیالش.
‫باید ادامه بدیم. ادامه می‌دم.
‫من حرفه‌ایم. ‫دیالوگ‌هام رو می‌گم.
‫ادامه بده. می‌شنویم.
‫- داریم می‌شنویم. ‫- باشه.
‫بابا...
‫امیدوارم ازش خوشت بیاد. ‫چون من خیلی ازش خوشم میاد.
‫نهایت تلاشت همینه؟ ‫همین رو فقط بلدی؟
‫لعنت! کثافت!
‫بعدا بهتر می‌شم. خودت می‌دونی دیگه.
‫حین تدوین درستش می‌کنن. ‫ویرایش می‌شه. موسیقی میاد روش...
‫تظاهر نکن خودت خیلی بی‌نقصی.
‫دائما بخاطر تیکت متوقف می‌شی!
‫- چی؟ ‫- تیک‌هات!
‫الان؟
‫خودم می‌فهمم کی تیک دارم. ‫ولی الان ندارم.
‫پس ولش کن.
‫واسم مهم نیست.
‫خیلی کار زشتیه که به اون اشاره کنی. ‫حقارت محضه.
‫خیلی زشته.
‫زشت.
‫بیچاره. از تیک‌هاش حرف می‌زنه.
‫جرئت داشته باش! کارت رو بکن!
‫- علامت من رو بده. ‫- باشه می‌دم، مشکلی نیست.
‫- ادامه بده. ‫- می‌بینی چقدر مزخرف می‌شه. آماده باش.
‫گوش کن عزیزم...
‫واقعا فکر می‌کنی...
‫صبر کن.
‫ببین عزیزم، واقعا فکر می‌کنی ‫ نقش پدرته که...
‫چی باید می‌گفتم؟
‫واقعا فکر می‌کنی نقش پدرته که...
‫خیلی‌خب، فهمیدم.
‫ببین عزیزم...
‫واقعا فکر می‌کنی نقش پدرته که...
‫مردی که دوست داری رو قضاوت کنه؟
‫من بی‌توجه به رنگ پوست و مذهبش می‌پذیرمش.
‫پدرها باید از دخترشون حمایت کنن.
‫راضی شدی؟
‫می‌فهمی چه جمله مزخرفیه؟
‫یا کَری؟
‫- تو کری. ‫- نه، خیلی خوبه.
‫داستان ساده‌ایه. کاملا درکش می‌کنم.
‫در هر صورت سکانسیه که ‫سکانس بعدی رو توضیح می‌ده...
‫بعدا متوجه می‌شن.
‫نباید منتظر بمونیم که متوجه بشن. ‫متوجه نیستی؟
‫وقت نداریم.
‫داریم غرق می‌شیم!
‫همه چیز داره خراب می‌شه!
‫جنگ شده. منابع دارن تموم می‌شن.
‫یه لحظه.
‫بله.
‫نه، فیلم نمی‌گیریم... ‫خب، نه راستش.
‫واسم مهم نیست. بگو.
‫کی؟
‫ای وای!
‫باشه، بهت زنگ می‌زنم.
‫نه، زنگ می‌زنم.
‫- چی شده؟ ‫- لعنت.
‫جدیه؟
‫خیلی بده!
‫چی شده؟
‫- پل توماس اندرسن رو می‌شناسی؟ ‫- نه. خب، آره.
‫پل توماس آندرسن می‌خواد ‫ توی فیلم بعدیش بازی کنم.
‫وای.
‫من رو ترسوندی!
‫فکر کردم یه نفر مُرده!
‫نشنیدی چی گفتم؟ ‫پل توماس اندرسن!
‫عجیبه. واقعا عجیبه.
‫- که چی؟ ‫- عالیه. ولی مگه خسته نشده بودی؟
‫می‌دونستم دیر یا زود جواب می‌ده!
‫چهل سال زحمت کشیدم... ‫بالاخره جواب داد!
‫بزرگ‌ترین کارگردان دنیا من رو ‫ واسه فیلم بعدیش می‌خواد.
‫چه شوکه کننده.
‫بزرگ‌ترین شوک ممکنه!
‫ببخشید که بدرفتاری می‌کردم.
‫الان حالم بهتره.
‫خب... بیایید از اول بریم.
‫برگشتم!
‫بریم توی کارش.
‫- بیا ایستاده انجامش بدیم، خب؟ ‫- باشه.
‫از توی ماشین خیلی بهتره.
‫- باشه؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب، بیا.
‫گوش کن عزیزم...
‫واقعا فکر می‌کنی نقش پدرته که مردی ‫ که دوست داری رو قضاوت کنه؟
‫من بدون توجه به رنگ پوست و مذهبش می‌پذیرمش.
‫پدرها باید از دخترشون حمایت کنن. ‫همین.
‫باشه.
‫ممنون بابا.
‫بیا. دوست دارم ببینمش.
‫باشه، حتما.
‫می‌خوام برم قدم بزنم و قارچ بچینم.
‫نه، نمی‌شه.
‫آشنا شدن با هم دیگه...
‫الان نمی‌تونیم دیگه. چی بگم؟
‫یارویی که دختره پیششه...
‫- هم اتاقیش؟ ‫- آره، همون.
‫- شرکت بزرگیه؟ ‫- آره، خیلی بزرگه.
‫ولی اگه می‌خوایم دسامبر یه سفر خوب بریم...
‫[رستوران «پرده‌ی دوم»]
‫سلام.
‫- خوبی؟ ‫- خوبم.
‫- پدرم. ‫- سلام.
‫دیوید تویی؟
‫- دیوید. درسته. ‫- بسیارخب.
‫سر راه ویلی رو دیدم. ‫دوستم.
‫پس با ویلی آشنا بشید.
‫سلام ویلی.
‫امیدوارم مشکلی نداشته باشه که باهامون بیاد.
‫- امیدوارم ناراحت نشید. ‫- اصلا.
‫نه، اشکالی نداره!
‫- بریم یه نوشیدنی بخوریم. ‫- حتما.
‫می‌شه خصوصی حرف بزنیم؟
‫چرا؟
‫می‌فهمی.
‫ما الان میاییم.
‫فقط سریع یه سیگاری بکشیم.
‫چی شده؟
‫- وسط سکانس؟ ‫- یه لحظه.
‫زود میاییم. فقط یه لحظه.
‫- هر جایی می‌شه نشست؟ ‫- آره.
‫- اینجا مشکلی نداری؟ ‫- بشین!
‫عجب عوضی‌ایه.
‫- گیلامه؟ ‫- آره.
‫خیلی روی مخه!
‫از همین الان حوصله‌اش رو ندارم.
‫قراره کار خیلی سختی بشه.
‫اصلا خوب نیست.
‫واقعا عصبانیم که اینجام.
‫شرمنده. تقصیر تو نیست.
‫مشکلی نیست.
‫چیکار کنم؟
‫باید بتونی که...
‫طرف رو از هنرمند درونش جدا کنی.
‫خب، هر دوشون مزخرفن.
‫پس سخت‌تره.
‫مارتین اسکورسیزی؟
‫قدیمی‌ها رو ول کن بابا. ‫یه کارگردان بزرگ و مدرن.
‫یه غول!
‫کارگردان مدرن و بزرگ...
‫تارانتینو؟
‫نه، باهوش‌تر.
‫خیلی سوال و جوابت مسخره‌ست. بگو دیگه.
‫- حاضری؟ ‫- بگو.
‫پل توماس اندرسون
‫وای، اون!
‫- خوبه... ‫- خیلی‌خب...
‫واقعا خیلی محشره.
‫آره، دست‌خوش.
‫آره. باحاله نه؟
‫داری تظاهر می‌کنی؟
‫- نه، عالیه. ‫- چرا. داری می‌کنی.
‫فکرش رو بکن.
‫می‌خوای چی بگم؟ ‫برات خوشحالم دیگه.
‫داری سعی می‌کنی من رو تحت‌تاثیر قرار بدی؟
‫- حسودی می‌کنی. ‫- نه نمی‌کنم.
‫بیا بریم دیگه. منتظرن.
‫ضدحال نزن. طرف ناسلامتی نابغه‌ست!
‫واقعا؟
‫آمریکایی‌ها بهت زنگ زدن ‫ و بقیه رو بی‌خیال شدی؟
‫- خودت هم بودی همین‌کار رو می‌کردی. ‫- نه، نمی‌کردم.
‫می‌تونی انگلیسی حرف بزنی؟
‫می‌تونی زود یاد بگیری.
‫کلاس‌هاش هست.
‫در مورد پایان بشر حرف می‌زد، جنگ...
‫واقعا روی مخ بود.
‫شرمنده.
‫ببخشید.
‫خیلی‌خب، اومدیم. بیایید از اول شروع کنیم.
‫- یعنی چی؟ ‫- ببخشید.
‫شروع کنیم.
‫خب...
‫- بریم. ‫- آره.
‫خب، حاضرید؟
‫شروع کنیم.
‫دیوید، خوشحال شدم بالاخره دیدمت.
‫من هم همین‌طور.
‫فلورنس خیلی در موردت حرف می‌زنه. ‫شک داشتم اصلا وجود داشته باشی.
‫بابا، لطفا...
‫خجالتم نده.
‫نه، بذار بگه.
‫اشکالی نداره.
‫خب بس نمی‌کنه دیگه. ‫من می‌شناسمش.
‫کل مکالمه رو در انحصار خودش قرار می‌ده.
‫اشتباه نمی‌کنه. حقیقت داره.
‫من خیلی حرف می‌زنم. ‫دست خودم نیست.
‫نمی‌تونم جلوی خودم رو بگیرم. ‫همینه دیگه.
‫حتی وقتی که باید ساکت باشم...
‫دلیلش رو نمی‌دونم. ‫فقط حرف می‌زنم دیگه.
‫همین‌طوری می‌ریزه بیرون.
‫خنده‌داره، نه؟ ‫ولی وقتی بچه بودم...
‫بذارید یه لحظه یه چیزی بگم.
‫شما دو تا رفتید دماغتون رو پر کردید؟
‫جانم؟
‫رفتید کوکائین زدین که واسه ‫ این سکانس آماده باشین؟
‫عوضی! داشتیم حرف می‌زدیم.
‫دائما داره دماغش رو می‌خارونه.
‫از دور صحبتتون رو نشیدم.
‫متوجه حالتون شدم، ولی...
‫هی، اولا که...
‫به من با عنوان سوم شخص اشاره نکن. خب؟
‫چی داری می‌گی؟
‫دماغم رو خاروندم. چیه مگه؟
‫مگه جرمه؟
‫ببین، من قضاوتت نمی‌کنم...
‫ولی تظاهر نکن که رفتی حرف بزنی. ‫راستش رو بگو.
‫فقط بگو «بریم یه چی بزنیم.» ‫که ما هم بفهمیم.
‫اشکالی نداره. برداشت بد نکن.
‫اهل کجایی؟
‫از کجا اومدی؟
‫می‌دونی من چند تا نقش بازی کردم؟
‫احمق!
‫من سالی پنج تا فیلم بازی می‌کنم!
‫به نظرت آدم بزرگیم؟
‫خیلی بزرگی!
‫آره، بزرگم.
‫در این مورد مشکلی داری؟
‫ببینید، بیایید سکانس رو ادامه بدیم.
‫به نظرت پل توماس اندرسن حاضر بود ‫یه معتاد رو استخدام کنه؟
‫احمق! اگه حرف دهنت رو نمی‌فهمی ‫ حداقل درشو ببند!
‫ببین چقدر تهاجمی شدی.
‫مشخصه رفتی یه چی زدی.
‫آروم باش و به اطرافت توجه کن.
‫- آروم. ‫- احمقه!
‫بس کن.
‫وقتی سرم داد می‌زنه باید بهش احترام بذارم؟
‫حق دارم بدونم که با کی کار می‌کنم.
‫دوست داری بدونی با کی کار می‌کنی؟
‫اگه دوست داری مطمئن شی بیا من رو بگرد.
‫لزومی نداره.
‫ببین، بس کن!
‫من رو بگرد. هر کاری دوست داری بکن. ‫واسه من کارآگاه بازی در میاره، احمق!
‫من تا حالا چیزی مصرف نکردم...
‫پس بزن به چاک!
‫ادب رو رعایت کن.
‫اگه چیزی نزدی پس چرا انقدر عصبانی‌ای؟
‫چشم‌هات مثل گاو عصبانی قرمز شده!
‫گاو عصبانی؟
‫هی!
‫دست خودت نیست دیگه!
‫- هر ده دقیقه باید از کوره در بری! ‫- که چی؟
‫- عمرا اگه تمومش کنیم. ‫- بهم توهین کرد.
‫پرید وسط حرفم.
‫می‌تونستی ملایم برخورد کنی. ‫لزومی نداشت عصبانی بشی.
‫- ملایم بودم. ‫- معلومه!
‫دوست داشتم خیلی کارهای دیگه بکنم!
‫شانس آوردی دست روی پیرمردها بلند نمی‌کنم!
‫بیا بریم بیرون تا پاره‌ات کنم.
‫کسی قرار نیست پاره بشه. ‫بسه دیگه!
‫خونریزی داری.
‫بس کنید!
‫بذار سر و صورتش رو تمیز کنم.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫عوضی.
‫لعنت دختره راست می‌گه دیگه.
‫عمرا بتونیم تمومش کنیم! ‫فاجعه‌ست!
‫می‌فهمی این چقدر وجه‌مون رو خراب می‌کنه؟
‫خشونت فیزیکی و کلامی بی‌دلیل. ‫حتما لازم بود؟
‫همین الانش هم سینماها پر نمی‌شن، ‫ولی بذار بگم...
‫عمرا اگه کسی بخواد فیلممون رو ببینه!
‫کارمون تمومه.
‫ملت از ما متنفر می‌شن.
‫انقدر سعی نکن دائما فیلم بی‌نقص بسازی.
‫اصلا به ما اهمیت نمی‌دن.
‫اصلا اسم ما رو هم بلد نیستن. ‫مشکلات بزرگ‌تری دارن.
‫خیلی وقته که بی‌خیال شدن.
‫نه، تو بدبینی. من موافق نیستم.
‫هنوز خیلی از علاقه‌مندها ‫ما رو تماشا می‌کنن.
‫و هنوز در معرض دید هستیم. ‫شرمنده.
‫باید الگوی خوبی باشیم.
‫واسه چی زدیش؟
‫که الگوی خوبی باشم.
‫می‌دونی چیه؟
‫با مشکلت روبه‌رو شو ‫ که مثال خوبی باشی.
‫- علنیش کن. ‫- چی؟
‫گمشو بابا! به تو چه ربطی داره؟
‫خیلی خوبه که به بقیه درس بدی.
‫- اول مشکلات شخصیت رو حل کن. ‫- ولمون کن.
‫محض اطلاعت...
‫لزومی نداره خودم رو به تو اثبات کنم.
‫و همچنین...
‫این مشکل هم محسوب نمی‌شه. خب؟
‫من دو قطبیم، روانی نیستم. ‫خیلی فرق دارن.
‫خوب شد گفتی.
‫مثل ماشین‌های هیبریدی. ‫اول آلودگی به بار میاری. بعد برقی می‌شی.
‫عالیه!
‫ولم کن! نمی‌خوام اصلا به ‫مثال کثیفت فکر کنم!
‫خدای من!
‫خوب گوش کن.
‫حتی اگه یه میلیون دلار نقد هم بهم بدی...
‫قسم می‌خورم. یه میلیون.
‫حاضر نیستم با مرد جماعت کل کل کنم.
‫عمرا.
‫اصلا کار درستی نیست.
‫شرمنده دیگه. نظرم اینه.
‫شما روانی‌این.
‫ادامه بده. قشنگ بگو!
‫آفرین! حرف نداره! وای!
‫حالا دیگه فقط با پول حساب و کتاب می‌کنی؟
‫خیال کردی اینجا هالیووده؟
‫کسی اصلا حاضر نمی‌شه با تو بازی کنه. ‫خودت رو دیدی؟
‫عمرا اگه بدونی با بازیگرا چقدر موفقم!
‫شرمنده. تصورش سخته.
‫و در مورد هالیوود...
‫حتی اگه طاقت شنیدنش هم نداری، شرمنده...
‫ولی واقعیت همینه. ‫همینه دیگه.
‫این مزخرفات رو تموم می‌کنم...
‫و بعدش از اینجا می‌رم.
‫- دیگه هم من رو نمی‌بینی. ‫- برو!
‫برو خیلی دور. خیلی خیلی دور. ‫کسی جلوت رو نگرفته.
‫دوباره برمی‌گردم، ‫ولی به محض این‌که اشتباهی کنین...
‫روانی می‌شم و می‌رم. خب؟
‫- ادامه بدیم؟ ‫- آره، بدیم.
‫عوضی‌ها.
‫بهتری؟ زنده می‌مونی؟
‫اصلا ازت عصبانی نیستم.
‫به عنوان یه بازیگر سابق من ‫رو تحت‌تاثیر قرار دادی.
‫شروع کنیم؟
‫باشه. یه لحظه. ‫می‌دونی چیه؟
‫امیدوارم بتونی پنج درصد شهرت من ‫رو به دست بیاری. جدی می‌گم رفیق.
‫ولی نمی‌تونی. می‌دونی چرا؟
‫چون رکود تو راهه.
‫شروع کنیم؟
‫ولی امیدوارم بتونی.
‫برات آرزوی موفقیت می‌کنم.
‫شروع کنیم؟
‫دو سال دیگه من از بهترین‌هام.
‫از روی همه رد می‌شم.
‫از بهترین‌های چی؟
‫بهترین بازیگرها.
‫بس کنین!
‫اون بس نمی‌کنه.
‫مگه دوازده سالتونه؟
‫شروع کنیم.
‫می‌خواین پولتون هم به رخ هم بکشین؟
‫- شروع کنیم. ‫- حرفه‌ای باشید. آبروریزی نکنین.
‫کشتین ما رو!
‫انقدر بی‌ادبی نکن. ‫این حرفا چیه دیگه؟
‫از اینجا نشستن پیش تو هم خجالت می‌کشم. ‫شرم‌آوره.
‫شروع کنیم دیگه.
‫به تو هم هشدار می‌دم...
‫یه حرف ‫دیگه بزنی ازت شکایت می‌کنم.
‫نگران نباش. نمی‌شنوی.
‫دیگه همه‌اش رو گفتم.
‫خوبه. ممنون.
‫قابلی نداشت.
‫- حاضرین؟ ‫- حتما.
‫بگو گیلام.
‫بله قربان!
‫اینطوریه.
‫دیوید. خیلی خوشحالم که بالاخره می‌بینمت.
‫من هم همین‌طور.
‫فلورنس خیلی در موردت حرف می‌زنه. ‫باور نمی‌کردم که وجود داری.
‫بابا، بس کن...
‫- خجالتم می‌دی. ‫- بذار حرف بزنه. اشکالی نداره.
‫من اون رو می‌شناسم. بی‌خیال نمی‌شه که.
‫- مکالمه رو به انحصار خودش در میاره. ‫- درست می‌گه.
‫من خیلی حرف می‌زنم. دست خودم نیست. ‫نمی‌تونم جلوی خودم رو بگیرم، همینه دیگه.
‫حتی وقتی که باید ساکت بشم...
‫دلیلش رو نمی‌دونم. همین‌طوری دائما ‫حرف می‌زنم. همین‌طوری می‌ریزه بیرون.
‫خنده‌داره، نه؟
‫ولی بچه که بودم خیلی خجالتی بودم.
‫فلورنس بهم گفت شما بانکدار هستید؟
‫درسته.
‫شاید واسه همین دائما حرف می‌زنم...
‫که مشتری‌ها رو گول بزنم. ‫از کجا معلوم؟
‫به نظر من خیلی جالبه...
‫چون در واقعیت...
‫تا حالا بانکداری ندیدم که این‌طوری باشه.
‫ندیدی؟
‫خیلی ساده‌ست.
‫وقتی همه می‌خرن ما می‌فروشیم...
‫و وقتی همه می‌فروشن ما می‌خریم. ‫خیلی پیچیده نیست.
‫باشه.
‫ببخشید که معطل شدید.
‫یه نوشیدنی خوب سفارش دادم. ‫خوشتون میاد؟
‫- من خوشم میاد. ‫- بذار ببینیم.
‫- خب... ‫- عالیه.
‫وای.
‫ببخشید.
‫خیلی مضطربم.
‫مشخصه.
‫بس کن. داری می‌ریزی.
‫اولین باریه که بازیگری می‌‌کنم.
‫بخاطر ترس از صحنه‌ست.
‫نتونستم شب بخوابم.
‫عجب‌ها...
‫ببخشید که خرابش کردم.
‫قبل این‌که بیای خراب شده بود. ‫مشکلی نیست.
‫اسمت چیه؟
‫استفان.
‫چیزی نیست استفان. خب؟
‫مضطرب نشو.
‫- ما همراهتیم. ‫- از اول تلاش کنم؟
‫آره، وقت تمرین داری.
‫باشه. خوبه.
‫مطمئنی که...
‫مشکل عصبی نداری؟
‫نه، فقط خیلی مضطربم.
‫شکمم درد می‌کنه.
‫حسش می‌کنم.
‫موضوع اینه که...
‫همیشه دوست داشتم توی یه فیلم بازی کنم.
‫واسه همین اینطوری شدم.
‫خیلی صبر کردم!
‫گوش کن...
‫به خودت فشار نیار استفان...
‫وگرنه بدتر می‌شه.
‫سعی کن آروم باشی.
‫وای!
‫روزی که آرزوم به حقیقت می‌پیونده...
‫این‌طوری گند می‌زنم!
‫نکن!
‫فقط یه فیلمه استفان.
‫باشه. ببخشید.
‫از اول سعی کن.
‫آروم و ملایم. ادامه بده.
‫باشه.
‫همینه.
‫محشره. این نوشیدنی
‫این بار رو با گیلامه موافقم. ‫انگار حمله صرع بهش دست داده.
‫آره، درست می‌گفتم.
‫حالش خوب نیست.
‫وای!
‫شاید اصلا سندرم تورت باشه؟
‫بس کن.
‫داری بدترش می‌کنی.
‫باید هوا بخورم.
‫تا حالا توی عمرم انقدر اذیت نشده بودم.
‫- تایتانیک رو ترک می‌کنی؟ ‫- درسته.
‫ببخشید، تقصیر منه.
‫نه، تقصیر تو نیست.
‫الان یکم زمان داریم.
‫- همین‌جا هستیم. برو تمرین کن. ‫- باشه.
‫- خب... ‫ - عالیه.
‫باشه. ممنون.
‫عالیه.
‫- استفان... ‫- خیلی فشار رومه.
‫دارم همه‌جا رو کثیف می‌کنم.
‫به نظرم...
‫بهتره...
‫باقیش رو بخوری.
‫بهم اعتماد کن. ‫نمی‌شه اینطوری باشی که.
‫الان منفجر می‌شی.
‫خب...
‫برو کلی ازش بخور رفیق.
‫باشه.
‫به حرفش گوش کن. ‫ این بار درست می‌گه.
‫همینه.
‫آره، مطمئنم. مطمئنم. خب؟
‫فاجعه‌ست. فضا به هم ریخته. ‫همه دارن فریاد می‌زنن.
‫اگه اینجا بمونم سرطان می‌گیرم.
‫و اون یارو ویلی هم دوست داره به من نزدیک شه
‫حالم به هم خورد!
‫الان هم یکی از عوامل بازیگری ‫ داره سعی می‌کنه...
‫بسه دیگه.
‫ببین، یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫یه نفس عمیق بکش.
‫چیزی نیست. من پیشتم.
‫ببین، اگه الان بی‌خیال بشی...
‫هیچی گیرت نمیاد.
‫لعنت بهش.
‫قرارداد امضاء کردی فلورنس.
‫خودت می‌دونی که حد و حدودی هست.
‫نمی‌تونی یه کاری بکنی؟
‫خب، می‌تونیم دروغ بگیم...
‫و بگی که مریضی.
‫چی؟
‫آره، که مریضی..
‫حالت بده...
‫حالت تهوع و سرگیجه داری...
‫و نمی‌تونی کار کنی.
‫بهانه خوبیه.
‫به خدا که بدترین مدیربرنامه دنیایی!
‫یه بار که لازمت دارم ایده‌ات ‫ اینه که تظاهر کنم مریضم؟
‫چیکار کنم؟ غش و ضعف کنم؟
‫نمی‌دونم...
‫ببین، خودم یه کاریش می‌کنم، خب؟
‫واقعا که به درد نمی‌خوری.
‫برو با تعطیلاتت برس. ‫با پولی که من بهت می‌دم!
‫خداحافظ!
‫احمق کثافت.
‫بله دیوید عزیزم؟
‫عزیزم، یه لحظه یه کار احمقانه باهات دارم. ‫وقت داری؟
‫باشه عزیزم. چی شده؟
‫خب تاردیو در مورد...
‫یه کار جدید بهم گفت که ‫ ظاهرا با پل توماس آندرسونه.
‫- در موردش شنیدی؟ ‫- خیلی نه.
‫مسئولش کیه؟
‫گمونم مارینه
‫باشه. عالیه.
‫می‌خوام زنگ بزنی...
‫و اون رو از فیلم خارج کنی.
‫هر چی دوست داری بگو عزیزم...
‫بگو روانیه، معتاده، چیزی میزنه
‫هر چیزی که می‌خوای بگو. ‫ولی شرش رو کم کن.
‫و کاری کن که به جاش من رو بگیرن.
‫طرف اصلا انگلیسی بلد نیست!
‫اسم واقعیت نیست؟
‫اسم واقعیم کریستینه.
‫و ویلی اسم هنریمه.
‫آهان، باشه، از چیزی که ‫ فکر می‌کردم هم بدتره.
‫خودت انتخابش کردی؟
‫آره، من...
‫من طرفدار سریال «شیوه‌های متفاوت»‌ام.
‫عاشق اون کوتوله بودم ‫و باهاش رفیق شدم.
‫جدی می‌گی؟
‫آره.
‫از مدرسه من رو ویلی صدا می‌کردن. ‫به یاد ویلیس.
‫طرفدارش بودم و همه قسمت‌هاش رو دیدم.
‫واقعا خیلی احمقی!
‫- چرا؟ ‫- کوتوله که ویلیس نبود.
‫سلام.
‫آرنولد بود.
‫چی؟
‫همه می‌دونن.
‫همه می‌دونن که کوتوله آرنولد بود.
‫دویست تا قسمتش رو دیدی و نفهمیدی؟
‫صبر کن، داری می‌گی...
‫کل زندگیم آدم اشتباهی رو انتخاب کردم؟ ‫عجب‌ها!
‫یعنی چی؟
‫خندیدی. پس ازم خوشت میاد!
‫زوده که بخوام بگم ازت خوشم اومده...
‫ولی دیگه نمی‌خوام کتکت بزنم.
‫آخرش ازم خوشت میاد.
‫به سلامتی!
‫- به سلامتی آرنولد و ویلیس. ‫- آره.
‫چطور پیش می‌ره؟
‫نمی‌تونم.
‫تمرین می‌کنم. از پسش برمیام.
‫آره، تمرین کن.
‫منتظرین که بازیگر خانمه برگرده؟
‫نه.
‫یکی از بازیگرهای فرعی مشکل داره.
‫همون آقای چاق. پیشخدمت.
‫حین انجام یه کار ساده...
‫به مشکل خورد.
‫خیلی مضطربه. واسش راحت نیست.
‫متوجه‌ام.
‫باورم نمی‌شه.
‫عمرا!
‫بدترین روز زندگیمه!
‫وحشتناکه.
‫الان فروپاشی روانی می‌کنم!
‫باید همین الان بیای دنبالم.
‫غر نزن عزیزم. خیلی مسخره‌ست.
‫می‌دونی چی فکر می‌کنم دیگه. ‫دارم بهت می‌گم.
‫تو مناسب سینما نیستی.
‫همشون حال به‌هم زنن.
‫باید درست رو ادامه می‌دادی.
‫راضیت نمی‌کنه.
‫توش هم خوب نیستی.
‫ببخشید که می‌گم فلورنس.
‫بازیگر خوبی نیستی دیگه.
‫حتی بابات که انقدر دلسوزه ‫هم از کارت راضی نیست.
‫گاهی وقت‌ها که توی تلویزیون ‫ می‌بینیمت خجالت می‌کشیم.
‫قطع کرد.
‫لعنتی!
‫دارم مثل بید می‌لرزم!
‫یه لحظه. آروم باش.
‫ترس از صحنه خیلی بده.
‫مخصوصا اگه بازیگر فرعی باشی.
‫همه منتظرن.
‫خیلی فشار روته.
‫ممکنه چندین ساعت طول بکشه.
‫وقتی از خونه تماشا می‌کنی متوجه نمی‌شی.
‫خیلی عجیبه.
‫ما تمام تلاشمون رو می‌کنیم...
‫که به شما جادو ارائه بدیم.
‫- ممنون. ‫- شنیدیم اولین فیلمیه که...
‫کارگردانش هوش مصنوعیه. ‫درسته؟
‫آره.
‫نویسنده و کارگردانش هوش مصنوعیه.
‫- اولین فیلمیه که این‌طوره. ‫- جدی؟
‫خب معنیش چیه؟
‫واسه ما ناشناخته‌ست.
‫خب...
‫نمی‌تونم توضیح بدم. خیلی غمگینه.
‫به تصور کردن ادامه بدین.
‫- بهترین کار همینه. ‫- باشه.
‫وای!
‫از دیدنت خوشحالم عزیزم.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫باز گریه می‌کنی؟
‫چیزی نیست.
‫فقط خسته شدم.
‫خوش می‌گذره؟
‫والدین سیمون خیلی خوبن. ‫مامانش یه شغل معمولی داره.
‫گیاه پرورش می‌ده و می‌فروشه.
‫خوبه.
‫دوست داری من هم یه شغل معمولی داشته باشم؟
‫نه، واسه تو خیلی سخته.
‫- جدا؟ ‫- آره.
‫تو تظاهر می‌کنی شغلی رو انجام ‫ بدی که نمی‌تونی.
‫باید برم.
‫خداحافظ عزیزم.
‫خداحافظ!
‫لعنتی!
‫استفان، به جز سرو نوشیدنی دیگه چیکار می‌کنی؟
‫ترجیح می‌دم تمرکز کنم. ببخشید. ‫وگرنه از پسش برنمیام.
‫توی گروه موسیقی جغجغه می‌زنی؟
‫خیلی کارش درسته.
‫دوازده ساعت کنسرت می‌ذاره!
‫- بس کن. ‫- موزیسین محشریه.
‫مسخره‌ام نکنید.
‫بیا! ممنون!
‫نمی‌تونم... می‌تونم.
‫لعنتی!
‫بسه!
‫بگیرش!
‫خسته شدم!
‫چی شد؟
‫هی...
‫این بخشی از فیلم بود؟
‫خدای من.
‫کات.
‫تموم شد!
‫وای!
‫خیلی فشار روم بود!
‫همه جام ریخته!
‫- خیلی خوب بودی! ‫- برو خودت رو تمیز کن.
‫- آفرین. ‫- ممنون.
‫- عالی بود. ‫- تو هم عالی بودی.
‫ممنون. می‌بینمت.
‫آفرین گیلامه تاردیو و فلورنس دراکر.
‫این برداشت حرف نداشت. ‫احتمالا بهترین برداشتمون بود.
‫می‌دونستم.
‫بازیگریتون طبق دستورات من پیش رفت.
‫تبریک می‌گم.
‫ممنون.
‫ولی کاری که الان کردیم...
‫مردم متوجه می‌شن که چرا یهویی...
‫خودش رو کشت؟
‫به نظر خیلی سریع پیش رفت.
‫این‌طور فکر نمی‌کنین؟
‫نظر شما در نظر گرفته نمی‌شه.
‫می‌دونم، ولی همون‌طور که گفتم، حس کردم...
‫نظر شما در نظر گرفته نمی‌شه.
‫متوجه‌ام.
‫من چهل سال تجربه دارم.
‫پس راه و چاه رو بلدم. ‫بلدم چطوری پیش می‌ره.
‫باید به حرفم گوش کنید.
‫نمی‌شه همین‌طوری الکی...
‫از سر الگوریتم تصمیم بگیرید. ‫باید...
‫نظر شما در نظر گرفته نمی‌شه.
‫حداقل حرفم رو زدم دیگه.
‫اگه اجازه هست بگم که من باهاش موافق نیستم.
‫این شیوه جدید فیلم‌سازی واقعا هیجان‌انگیزه.
‫من عاشقشم.
‫همچنین نظر شما هم در نظر گرفته نمی‌شه.
‫- بیا. ‫- باشه.
‫من تدوین فیلم رو شروع کردم...
‫و با رضایت بهتون می‌گم که در حال حاضر...
‫92 درصد با نمودار هنری...
‫استودیو هماهنگ هستیم.
‫امتیاز بسیار خوبیه.
‫- عالیه! ‫- خب، اگه واستون مهمه...
‫خوشحال شدیم.
‫پس روز بسیار خوبی داشتیم.
‫باید برگردید هتل و استراحت کنید.
‫فراموش نکنید که هفت ساعت خواب نیاز دارید.
‫فراموش نکنید...ـنید...
‫ـنید...ـنید...
‫خراب شد.
‫فهمیدیم چی گفت. خنگ نیستیم.
‫فردا می‌بینمت.
‫می‌بینمت.
‫چرا انقدر پاچه‌خاری می‌کنی؟
‫پاچه هم نداره که بخاریم!
‫نمی‌خوام بیرونم کنن.
‫خب قول می‌دم که...
‫بهم میاد.
‫آفرین. حرف نداشتید! ‫واقعا حرفه‌ای بودید!
‫امشب می‌بینیمت؟
‫نه، می‌رم خونه. خیلی خسته شدم.
‫بیچاره! خسته شده!
‫- خیلی دیالوگ داشتم. ‫- ولمون کن!
‫برو استراحت کن. فردا می‌بینیمت.
‫می‌بینمتون.
‫ببخشید. در خدمتم.
‫فقط یه چیزی. خوب بودم یا نه؟
‫خوب بودی، ولی به اندازه کافی سخت‌گیر نبودی.
‫امروز خطوط دیالوگ رو عوض کردی و تغییر دادی.
‫شرمنده. دست خودم نیست.
‫باید روشون کار کنم. ‫وگرنه از پسش برنمیام.
‫از تصحیح‌کننده خودکار دیالوگ ‫ استفاده کردم...
‫که همه‌چیز رو درست کردم.
‫از حقوق شما کسری‌ای به مبلغ...
‫460 یورو بدون مالیات کسر خواهد شد.
‫باشه. ولش کن.
‫کل شب رو حرف نزن. ‫بیا بریم.
‫آخرشه.
‫ببخشید باید برم، ‫ولی در آینده بیشتر احتیاط می‌کنم.
‫فردا کلی کار داریم.
‫فراموش نکن که هفت ساعت بخوابی.
‫هفت ساعت، حتما... فهمیدم.
‫ممنون رئیس. فردا می‌بینمت.
‫نه، می‌دونم.
‫مشکلات شخصی بزرگی داشتم.
‫زنم ولم کرد و...
‫دچار فروپاشی شدم.
‫از وقتی استخدام شدم 25 کیلو وزنم زیاد شده.
‫واسه همین یکم عوض شدم. ‫از لحاظ فیزیکی می‌گم.
‫شرمنده.
‫باید در مورد این افزایش وزن شدید ‫ به ما اطلاع می‌دادی.
‫مجبور می‌شیم به صورت دیجیتالی ‫ ظاهرت رو عوض کنیم...
‫که هیکل متناسبی برات درست کنیم.
‫خب باشه، واسم مهم نیست.
‫متاسفانه این باعث هزینه‌های اضافی ‫پس از تولید می‌شه...
‫که از حقوق شما کسر می‌شه.
‫عصر بخیر و ممنون استفان ژووه.
‫چی؟
‫یعنی چی!
‫وای. قشنگه.
‫آره، اینجا مثل بهشته.
‫بغضم گرفت، خیلی قشنگه.
‫من رو که می‌شناسی. روستاییم. ‫اینجا خوراکمه.
‫آپارتمانمون توی پاریس قشنگه...
‫ولی وقتی اینجا رو می‌بینی...
‫نمی‌تونی بی‌خیال حسش بشی.
‫از اینجا خسته نمی‌شم. ‫می‌تونم سه روز...
‫همین‌جا بشینم و طبیعت رو تماشا کنم.
‫باید بیشتر از پاریس خارج بشیم...
‫که هوا بخوریم.
‫احمقیم.
‫از پسش برمیاییم. یعنی من...
‫درآمد خوبی دارم.
‫خب دائما می‌گیم، ولی انجامش نمی‌دیم.
‫گیر مزخرفات می‌افتیم.
‫می‌دونم.
‫ولی اگه یه سگ داشتیم...
‫مجبور می‌شدیم بیشتر بیاییم.
‫خواهشا دوباره شروع نکن.
‫توافق کردیم. بس کن.
‫دنبالمون می‌اومد.
‫همه‌جا می‌بردیمش.
‫خودت می‌دونی که به سگ حساسیت دارم عزیزم.
‫فکر می‌کنی حساسیت داری!
‫آدم که به سگ حساسیت نداره.
‫سگ زندگی آدمه.
‫آدم به زندگی حساسیت پیدا می‌کنه؟
‫مشکلت ذهنیه.
‫همون مشکلیه که من با اسفناج داشتم.
‫نه، صبر کن...
‫تو اصلا جوش نمی‌زدی.
‫کاملا فرق داره.
‫همونه!
‫نمی‌شه مقایسه‌اشون کرد.
‫اگه ذهنت رو رها کنی...
‫یه شبه همه‌چیز تغییر میکنه. ‫می‌تونی پیش سگ‌ها بخوابی.
‫قصد ندارم بخوابم. ولم کن!
‫قصد ندارم. خب؟
‫فقط یه سگ کوچیک بغلی.
‫- سگ گنده نه. ‫- نه!
‫قبلا در موردش حرف زدیم دیگه. ‫خوب نیست! بس کن!
‫همه کارش رو من می‌کنم! ‫تو لازم نیست کاری کنی.
‫می‌برمش قدم بزنه، ‫تمیزش می‌کنم...
‫واسم مهم نیست! ‫اذیت می‌کنن و بو می‌دن!
‫دیگه چطوری بگم؟
‫می‌دونی که خیلی سگ دوست دارم. ‫خواهش می‌کنم!
‫التماس می‌کنم...
‫خوبه که التماس می‌کنی.
‫ادامه بده!
‫یهویی احساس قدرت می‌کنم.
‫ادامه بده. التماس کن.
‫می‌خوای زانو بزنم؟
‫- آره، امتحان می‌کنیم. ‫- باشه، حتما.
‫عزیزم
‫دو سال زیبا تا الان با هم همکار بودیم...
‫با لذت و اشتیاق و سخاوت با هم ساختیم...
‫توی چشم‌هام نگاه کن.
‫دارم بهت نگاه می‌کنم عزیزم. ‫جز تو با هیچ بازیگری حرف نمیزنم.
‫من خونه‌ام توی کوهستان رو ول کردم...
‫که توی خونه دو خوابه‌ ‫تو توی پاریس زندگی کنم.
‫می‌دونی که چقدر برام سخت بود.
‫دوستان خاصی رو از دست دادم...
‫نگرانی‌های مالی داشتم...
‫با والدینم جر و بحث داشتم.
‫می‌خوای بدونی نظر من چیه؟
‫بذار حرفم رو تموم کنم.
‫الان جلوت زانو زدم، ‫با کمال میل.
‫کریستین، بس کن!
‫- جدی می‌گم. ‫- لطفا.
‫از صمیم قلبم می‌گم. ‫شوخی نیست.
‫خب...
‫من خوشحالم. تو خوشحالی.
‫همه‌چیز خوبه.
‫اما همچنان، یک چیز هست که...
‫می‌تونه زندگیمون رو خاص‌تر...
‫- بهتر بکنه... ‫- می‌فهمم.
‫یه سگ. نه!
‫یه سگ. خواهش می‌کنم.
‫کاملا جدی ازت می‌خوام...
‫زانو زدم عزیزم...
‫- چی؟ ‫- بذار حرفم رو بزنم.
‫کاملا جدی ازت می‌خوام، ‫گیلامه عزیزم...
‫درخواست منو قبول میکنی؟
‫نه، فقط یه سگ می‌خوام!
‫خیلی کار کثافتی بود! ‫اصلا خوب نبود.
‫- خیلی بد بود! ‫- قیافه‌اش رو ببین!
‫سلام!
‫خوبید؟
‫دیگه شما رو نمی‌بینم. ‫کارم تموم شد.
‫- آره، فقط یه سکانس داشتی. ‫- آره.
‫- خوشت اومد؟ ‫- نمی‌دونم.
‫اختلاف نظر دارم.
‫تهیه‌کننده هم یه گندی زد.
‫خیلی عوضین.
‫همیشه همینن.
‫ولی حرف نداشتی.
‫لرزیدنت و کارهات حرف نداشتن.
‫- خنده‌دار بود. ‫- آره.
‫واقعا خوب بود.
‫اصلا کار راحتی نیست. واقعا می‌گم
‫لطف دارین. ممنون.
‫شماره‌هامون رو به هم بدیم؟
‫واسه چی؟
‫نمی‌دونم...که...
‫در تماس باشیم.
‫در تماس...
‫انگار راضی نیستی...
‫نه راستش...
‫ما اصلا به کسی زنگ نمی‌زنیم.
‫موبایل داریم، ولی اصلا ‫ازش استفاده نمی‌کنیم.
‫ازش خوشمون نمیاد.
‫بخاطر امواج و وای‌فای و این داستان‌ها.
‫زندگی ارگانیک داریم.
‫- باشه. ‫- ارگانیکیم.
‫ولی اگه خواستی حین پیش‌نمایش می‌بینیمت.
‫آره، باشه.
‫فهمیدم.
‫- برداشت بد نکن. ‫- نه، چیزی نیست.
‫- موفق باشید. ‫- تو هم.
‫به درود!
‫خداحافظ.
‫ناراحتش کردیم.
‫مهم نیست.
‫- که چی؟ ‫- احساس گناه کردم.
‫ما که نمی‌شناسیمش عزیزم.
‫می‌دونی چطوره دیگه.
‫زنگ می‌زنه، جواب نمی‌دی.
‫بعد بد می‌شه.
‫درسته.
‫نمی‌شه به کسی اعتماد کرد.
‫من همیشه بعد از کارم...
‫یه لحظه شناوری دارم.
‫حس خیلی عجیبی دارم.
‫سر صحنه تجربیات سختی داری.
‫وقتی تموم می‌شه...
‫نمی‌دونم... حس می‌کنم گم شدم.
‫انگار تخلیه شدم.
‫نمی‌خوام اذیتت کنم.
‫نه، درک می‌کنم.
‫تو اصلا احساسی نداری؟
‫خب...
‫نه.
‫جالبه، در موردش حرفی نزدیم، ولی...
‫یه نظریه بزرگی در موردش دارم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫فکر می‌کنم...
‫شیوه درک ما از دنیا...
‫کاملا برعکسه.
‫همه چیز برعکسه.
‫مثلا چی؟
‫همه چیز.
‫کلا اشتباه درکش کردیم.
‫فکر می‌کنیم تخیل، تخیله...
‫و واقعیت، واقعیته.
‫نه، کاملا اشتباهه.
‫از نزدیک که ببینی متوجه می‌شی ‫که کاملا برعکسه.
‫آهان! نظریه بزرگت اینه؟
‫نخند، خیلی...
‫خیلی طول کشید که بفهممش.
‫سال‌ها بهش فکر می‌کردم.
‫مزخرف نیست.
‫اگه متوجه منظورم بشی ‫ خیلی شوکه‌کننده می‌شه...
‫خب بیشتر بگو چون متوجه نمی‌شم.
‫چیزی که درحال حاضر ‫ و اینجا فکر می‌کنی حقیقته...
‫یا فردا صبح مثلا...
‫که بیدار می‌شی، قهوه می‌خوری، ‫می‌ری می‌دوی...
‫همش تخیله.
‫درحالی که فیلم‌ها...
‫موسیقی، خواب‌ها، داستان‌هایی ‫که به هم می‌گیم، فانتزی‌ها...
‫اون‌ها واقعین.
‫شاید بخاطر اینه که تخیلات ‫ رو بیشتر دوست داری.
‫نه، متوجه نیستی.
‫بحث عمیق‌تره.
‫ما اشتباه برداشت می‌کردیم. ‫از اولش.
‫مردم همیشه فرض می‌کردن ‫ که واقعیت چیزیه که می‌بینن.
‫می‌بینی؟ طبیعیه دیگه.
‫نه!
‫نه، طبیعی نیست.
‫از بدو تولد برنامه‌ریزی شدی ‫که این‌جوری فکر کنی.
‫دست خودت نیست. مثل بقیه مردم.
‫بهت می‌گم که...
‫همه چیز برعکسه.
‫کاملا برعکس.
‫می‌دونم که فورا نمی‌شه پذیرفتش.
‫عجیب به نظر میاد. درک می‌کنم.
‫ولی اگه واقعا بهش فکر کنی...
‫خیلی شوکه‌کننده‌ست.
‫خیلی‌خب، فرض کنیم درست می‌گی.
‫ولی... ببخشید اگه سوالم احمقانست.
‫این توی زندگیت چه چیزی رو عوض می‌کنه؟
‫همه‌چیز!
‫همه‌چیز... خیلی‌خب، یه مثال واسم بزن.
‫اولین چیزی که به ذهنم میاد، ‫خب؟
‫باشه، بگو.
‫خب اگه نظریه من رو اعمال کنیم...
‫می‌تونم بدون اینکه بخوام باهات واقعا ازدواج کنم نامزد بشیم
‫- چی؟ ‫- ساده‌ست دیگه.
‫انگار که تخیل بوده. واسمون اهمیتی نداره.
‫اهمیتی نخواهد داشت.
‫باشه، فهمیدم.
‫صرفا...
‫راهیه که اهمیت ندی.
‫نه! اصلا. جدیه.
‫یه مفهوم مزخرف ساختی که بدون عذاب وجدان ‫هر کی که دوست داری رو بازی بدی.
‫نه!
‫خیلی کثافتی.
‫ولش کن.
‫- می‌خوای با من نامزد کنی؟. ‫- نه!
‫مثال بود فلورنس.
‫صبر کن...
‫- واسه من هم جواب می‌ده؟ ‫- آره.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫عالیه.
‫پس یعنی اگه بخوام...
‫با صدابردار سفرکنم...
‫تخیل کردم دیگه، ‫درسته؟
‫- چون واقعیت تخیله؟ ‫- کدوم صدابردار؟
‫- کلاود؟ ‫- مثال بود.
‫می‌خوای با اون کثافت سفر کنی؟
‫واسه من هم جواب می‌ده؟
‫می‌خوای با اون کثافت سفر کنی؟
‫ولش کن.
‫واقعا داری کلاود رو می‌گی؟
‫این روش واسه من هم...
‫من اولیشم یا...
‫صرفا روش نیست.
‫یه فلسفله انقلابیه که دارم ‫ باهات به اشتراک می‌ذارم.
‫آره، حتما!
‫حرف نزن.
‫خجالت‌آوره.
‫من که احمق نیستم.
‫کلاود! واقعا؟
‫ساکت. ساکت شو. خب؟
‫ولم کن.
‫ترجیح می‌دم سکوت کنیم.
‫واقعیت همون واقعیته. ‫ختم کلام.
‫[پرده‌ی دوم]