‫فرانک، خبر داری؟
‫بیا.
‫بهتره راه بیفتی. باشه؟
‫ممنون، کورتز.
‫موفق باشی، کاپیتان.
‫پاکیزگی بی‌گناهی رو.
‫اون می‌بلعه
‫با جشن گرفتن روح‌ها، ‫اون قدرتش رو تغذیه می‌کنه
‫هیچوقت اونو دعوت نکنید
‫اون می‌تونه به خونتون حمله کنه
‫هیچوقت بهش جواب ندید ‫مبادا تو خلاء اون بیفتید
‫چون در ذات کسایی ‫که دوست دارید هیولا ساکنه
‫هواپیمای کوچیکی ‫که توریست‌ها رو حمل می‌کرد
‫در دره گرنون دو هفته پیش سقوط کرد
‫دلیل سقوط هنوز یه معماست
‫جستجو برای بقایای هواپیما ‫یکشنبه شب متوقف شد
‫جنازه خلبان، یک مرد حدودا پنجاه ساله
‫در محل سقوط پیدا شد ‫و هنوز شناسایی نشده
‫الان فرستاده ویژه مون ‫ به ما ملحق میشه
‫که داره از دفتر پزشکی قانونی ‫به صورت زنده گزارش می‌ده
‫لعنتی...
‫ممنون، جیم
‫من اینجا در دفتر پزشکی قانونی گرنونم
‫جایی که هویت
‫این مرد هنوز مشخص نیست
‫لعنتی.
‫سوابق دندانپزشکی
‫هویتشو مشخص نکرده
‫و نمونه‌های دی‌ان‌ای دارن آنالیز می‌شن
‫ببخشید. هی.
‫سلام خانم.
‫نمی‌تونی اینجا باشی، خطرناکه. ‫لطفا برگرد به ماشینت.
‫من بیشتر از این نمی‌خوام
‫که برگردم به ماشینم.
‫این چقدر طول می‌کشه؟
‫اگه به نظرت به اندازه کافی سریع ‫کار نمی‌کنیم،
‫شاید بتونی کمکمون کنی ‫تنه درختا رو جمع کنیم.
‫چی؟
‫اهل اینجاها نیستی، نه؟
‫فقط برگرد تو ماشینت.
‫مثل بقیه منتظر بمون.
‫ممنون که اونجا کمکم کردی.
‫خواهش می‌کنم.
‫کاپیتان دِ رولان، نیروی پلیس ملی.
‫باید به روکِنوار برسم،
‫می‌تونی منو اونجا برسونی؟
‫نیروی پلیس ملی ماشین نداره؟
‫من اهل اینجا نیستم.
‫با اتوبوس اومدم. ‫قرار بود یه همکارم بیاد دنبالم،
‫ولی مطمئنم به خاطر ‫مسدود شدن جاده اینجا گیر افتادن.
‫لباست کو؟
‫من کارآگاهم.
‫می‌تونم دوباره نشانتو ببینم؟
‫- باشه، بیخیال. ‫- من یه ماشین دیگه می‌گیرم، ممنون.
‫خیله خب، سوار شو.
‫فقط بدون که می‌تونم از خودم دفاع کنم.
‫لازم نمیشه.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دارم یه پرونده‌ی مفقود شدن ‫مشکوک رو بررسی می‌کنم.
‫و کِی اینقدر مشکوک غیب شده؟
‫اگه فقط بتونی منو این آدرس پیاده کنی.
‫ام، لطفا.
‫کمربندتو نمی‌بندی؟
‫می‌دونی، می‌تونم برات جریمه بنویسم.
‫و منم می‌تونم بذارم بقیه راهو پیاده بری.
‫روح خوار
‫خیله خب. درست همون جلوتره.
‫خیلی ممنون.
‫ببخشید، چیکار می‌کنی؟
‫همون آدرس جی‌پی‌اس‌ته.
‫رئیس مارسلین. ‫شما بازرس گواردیانو هستید؟
‫بله، و این کاپیتان دِ رولان ‫از نیروی پلیس ملی هستن.
‫عصرتون بخیر، رئیس.
‫یه کم دیر رسیدیم برای پوشش ‫محدوده و امنیت صحنه.
‫من فقط دو تا نیرو دارم، ‫و با این کابوس...
‫خیلی بیشتر نیرو می‌تونستیم استفاده کنیم.
‫هی، توراد!
‫- چراغ لعنتی من کجاست؟ ‫- الان میاد، رئیس.
‫و پشت خونه رو هم برام چک کن.
‫- چی؟ ‫- هیچی.
‫تو هیچوقت از من چیزی نپرسیدی.
‫مشکلی نیست، بازرس.
‫یه محقق خوب منو بازجویی می‌کرد.
‫- خیلی خب، ببین. ‫- من قرار نیست تو هیچ کلیشه پلیسی گیر بیفتم.
‫من فقط اینجام ببینم بچه‌های گمشده ‫با صحنه جرم شما ارتباطی دارن یا نه .
‫بازرس.
‫الان میام.
‫همینجا باش.
‫گونت، بازرس گواردیانو.
‫بیا، بهتره اینا رو بپوشی، ‫بهشون احتیاج پیدا می‌کنی.
‫ببخشید چیزی برای بوی بد نداریم.
‫فقط یه هشدار، ‫این صحنه خیلی قشنگ نیست.
‫کسی در مورد این کشتار بهت چیزی نگفته بود.
‫نه، دقیقاً نه.
‫نظرمو می‌خوای؟
‫فکر می‌کنم این اتفاق افتاده.
‫خانواده واسور داشتن صبحونه می‌خوردن
‫که یه بحث شروع میشه که خیلی سریع ‫تبدیل به یه خشم خشونت‌آمیز میشه
‫و اونا همدیگه رو با هر چیزی که ‫دستشون رسیده می‌کشن.
‫عجیبه که هیچ اثر زخم دفاعی ‫روی بازوهاشون نیست.
‫پس اونا به هم حمله می‌کنن و حتی ‫از خودشون هم دفاع نمی‌کنن؟
‫چی می‌تونی در مورد خانواده واسور بهم بگی؟
‫چیز زیادی برای گفتن نیست.
‫زنه تو نونوایی کار می‌کرد، ‫و مرده بیکار بود.
‫یه بچه ۱۲ ساله به اسم ایوان داشتن، ‫ولی هیچکس نمی‌تونه پیداش کنه.
‫- چی؟ ‫- همه‌جا رو گشتیم،
‫ولی هیچوقت پیداش نکردیم.
‫مطمئن شو به کاپیتان دِ رولان بگی.
‫اون می‌خواد بدونه.
‫به هر حال، هیچ چیزی نشون نمیده ‫که نفر سومی اینجا بوده باشه وقتی این اتفاق افتاده.
‫و با این همه خون، ‫ردپایی از یه چیزی پیدا می‌کردیم،
‫و درها و پنجره‌ها از داخل قفل بودن.
‫پس اونا این صبحونه‌ی خوب رو آماده کردن
‫بعدش کشتار.
‫اصلاً منطقی نیست.
‫پلیس،
‫خودتو نشون بده.
‫هی.
‫نه، اشکالی نداره، عزیزم. باشه؟
‫نگران نباش، همه چی خوبه.
‫من با پلیسم.
‫تو ایوانی، درسته؟
‫اسم من الیزابته.
‫اون اینجا بود.
‫کی اینجا بود؟
‫روح خوار.
‫چی داری می‌گی؟
‫روح خوار.
‫پس همه‌جا رو گشتی، ها؟
‫نگاه نکن.
‫به بیمارستان زنگ بزن.
‫ما به یه آمبولانس تو خونه واسور احتیاج داریم
‫گرفتم، واحد ۱۲
‫مشخص کنید برای چی؟
‫بچه رو پیدا کردن، و تو شوکه
‫گرفتم، یه آمبولانس همین الان می‌فرستیم
‫جاستین، ۹ سالشه.
‫میلا، ۱۰ سالشه.
‫مگان، ۹ سالشه.
‫آنتونی، ۱۰ سالشه.
‫لوسی، ۱۱ سالشه.
‫رافائل...
‫- ۱۰ سالشه. ‫- کلانتری‌ها
‫یه عالمه عکس مثل اینا دارن.
‫کی گم شدن؟
‫اولیشون برمی‌گرده به حدود شش ماه پیش.
‫همه‌ی این بچه‌ها تو شهرهای همسایه گم شدن.
‫که تو دره قرار دارن.
‫ما هیچ سرنخ جدی نداریم به جز یه ون سفید
‫که شاهدها می‌گن موقع گم شدن ‫اونجا دیده شده.
‫مدل و نوعش مشخص نیست؟
‫نه، فقط یه ون سفید ساده.
‫ولی همه‌ی اون شهرها توسط یه شبکه ‫دوربین مداربسته به هم وصلن.
‫و شما همه‌ی پلاک‌های متعلق ‫به یه ون سفید رو چک کردین؟
‫آره، ما اول از همه ‫کسایی که سابقه‌ی کیفری دارن رو بررسی کردیم.
‫همه کسایی که تو منطقه زندگی می‌کنن.
‫هیچی گیرمون نیومد.
‫حتی پلاک‌های ناقص و جعلی رو هم بررسی کردیم.
‫بازم هیچی دستگیرمون نشد.
‫به دنبال یه معجزه بودیم.
‫و معجزه ون خانواده واسور بود، درسته؟
‫نمی‌دونم.
‫امیدوار بودم...
‫وقتی یه ماشین مشکوک رو پیدا کنیم
‫تو صحنه یه قتل دو نفره،
‫شروع به سوال پرسیدن می‌کنیم.
‫و شاید به معجزه‌ها هم اعتقاد پیدا کنیم.
‫فرانک، می‌خوام رک و پوست کنده ‫باهات حرف بزنم.
‫این پرونده قتل دو نفره اینجا،
‫من کسی بودم که درخواستشو دادم.
‫و منم کسی خواهم بود که مسئولش هستم.
‫اینم یه درخواستی بود که من کردم.
‫ما یه تیم نخواهیم بود.
‫شاید یه وعده غذا یا یه هتل رو ‫با هم شریک بشیم،
‫- ولی نه این پرونده رو. ‫- تو قتل‌ها رو بردار،
‫من گم شدن‌ها رو.
‫خیله خب، قبول.
‫شب بخیر، فرانک.
‫اون با مه و طوفان میاد.
‫اون دیوونگیشو ‫هم به آدما و هم به حیوونا می‌دمه.
‫اگه تو جنگل زمزمه‌هایی رو شنیدید
‫و تو کوه‌ها فریادهایی،
‫هیولای بدنام بیدار شده.
‫اون اینجاست تا روحتونو ببلعه.
‫به روکِنوار خوش آمدید، فرار کنید
‫ببخشید.
‫اتفاقی ندیدین کسی قبل از من ‫از اینجا بیرون بیاد؟
‫هیچکس قبل از شما بیرون نیومده، آقا.
‫آه، الیزابت.
‫- یه نفر... ‫- نمی‌خوام در موردش بدونم.
‫ولی باید بدونی که ما دست خالی ‫از ون برگشتیم.
‫نه ردی از خون، نه اثر انگشت.
‫متاسفم، فرانک، این آخر خطه برات.
‫پلیس شهرداری
‫صبح بخیر، بازرس.
‫پاسکال مینو، شهردار روکِنوار.
‫- سلام. ‫- می‌دونی،
‫این یه شهر کوچیک و آرومه
‫برای همین وقتی یه همچین چیزی اتفاق می‌افته،
‫همه در موردش حرف می‌زنن.
‫و مردم می‌ترسن.
‫می‌تونم بهتون اطمینان بدم، خانم شهردار،
‫منم ترسیدم.
‫ولی از پلیس‌های محلی شما.
‫یه بچه چند متر دورتر از صحنه جرم پیدا میشه،
‫و شما درست از کنارش رد می‌شین؟
‫برای چندین ساعت؟
‫ببخشید، بازرس، ولی همونطور که دیروز گفتم،
‫من تو زیرزمین رو نگاه کردم ‫و چیزی پیدا نکردم.
‫صدایی هم نشنیدم.
‫همونطور که می‌دونید، ما کمبود نیرو داریم.
‫و من کارهای دیگه‌ای هم داشتم ‫که باید بهشون رسیدگی می‌کردم.
‫جدی؟
‫- اینجا تموم شد؟ ‫- ما هر کاری که می‌تونستیم انجام دادیم، باشه؟
‫از اتفاقی که افتاد خیلی ‫تحت فشار بودیم، درسته،
‫ولی نمی‌تونیم برگردیم و درستش کنیم.
‫اینجور چیزا همیشه اتفاق می‌افته.
‫مردم از شهرهای بزرگشون میان اینجا،
‫و به ما می‌گن چطور کارها رو انجام بدیم.
‫و شما اولین کسی نیستین که میاد اینجا
‫و به ما می‌گه چیکار باید می‌کردیم، بازرس.
‫پانزده روز پیش، یه هواپیمای توریستی کوچیک ‫اینجا تو کوه‌ها سقوط کرد.
‫و آدمایی مثل شما از شهر بزرگ
‫خیلی خوشحال شدن که ما مردم محلی رو
‫بفرستن تو لاشه‌ی هواپیما دنبالشون بگردیم.
‫بله. بله، بله، منم.
‫بهتون زنگ می‌زنم.
‫مارسلین، ما کار داریم.
‫هر چیزی که میشه در مورد ‫خانواده واسور پیدا کرد رو برام پیدا کن.
‫همه‌شو می‌خوام.
‫من دارم می‌رم سردخونه.
‫خبرهایی در مورد جسدها داریم.
‫فکر کنم یه چیز دیگه رو هم از دست دادیم.
‫بازرس.
‫عجب سگ‌جونِ حسابی بود اگه تا حالا دیده باشم.
‫اوم، به نظر میاد ما دو تا ‫یه کم بد شروع کردیم.
‫ما اینجا خیلی کار داشتیم ‫که باید انجام می‌دادیم،
‫و فکر می‌کنم نسبت به غریبه‌ها ‫یه کم محتاط شدیم.
‫قبل از این اتفاقا، روکِنوار یه شهر کوچیک ‫و دوست‌داشتنی بود.
‫که بیشتر به خاطر مرکز بهداشتی و ‫اسپای معروف جهانی‌مون بود.
‫ولی از وقتی که بزرگراه از تو دره کشیده شد،
‫دیگه هیچکس اینجا توقف نمی‌کنه.
‫برای همین اسپا و مرکز بهداشتی تعطیل شدن ‫و کسب و کارهای محلی هم، خب...
‫روکِنوار تقریبا تبدیل به یه شهر ارواح شد.
‫و هر سال، من باید تلاش کنم ‫مدرسه رو باز نگه دارم.
‫برای همین هر کی که می‌تونست بره، رفت، و...
‫هر کی که تصمیم گرفت بمونه ‫فقط داره سعی می‌کنه...
‫دووم بیاره؟
‫دقیقا درسته.
‫خیله خب، ببین.
‫من اینجام تا یه جنایت رو حل کنم،
‫و چه بخوایم چه نخوایم،
‫همه‌مون تو یه طرفیم.
‫ولی چه جنایتی، بازرس؟
‫فکر می‌کردم خانواده واسور همدیگه رو کشتن.
‫گوش کن، هیچ قاتلی تو روکِنوار نیست، باشه؟
‫پس فقط برگرد خونه، بازرس.
‫و به مسائل شخصی خودت رسیدگی کن.
‫بیمارستان لافونتن
‫- همینجاست، کاپیتان. ‫- ممنون.
‫آقا، می‌تونم کمکتون کنم؟
‫بله، کاپیتان دِ رولان، پلیس ملی.
‫باید با ایوان واسور صحبت کنم.
‫متاسفم، کاپیتان.
‫ولی هنوز خیلی زوده.
‫ایوان همین الان یه چیز خیلی ‫وحشتناک رو تحمل کرده.
‫باید بیشتر استراحت کنه.
‫موضوع مهمه. یه وضعیت اضطراریه.
‫شما کی هستین؟
‫کارول مارباس، روانپزشک کودک.
‫من دارم در مورد گم شدن ‫بچه‌ها تحقیق می‌کنم و اون می‌تونه کمکم کنه.
‫می‌تونم ببینمش؟
‫نه، متاسفانه.
‫این بچه خیلی حساسه.
‫پس من بعدا میام.
‫حتما.
‫خداحافظ، دکتر.
‫لعنتی، الان وقتش نیست، کورتز.
‫سلام، ایوان.
‫اسم من فرانکه.
‫من پلیسم.
‫خیلی دوست دارم یه گپی ‫باهات بزنم، اگه مشکلی نداره.
‫چی می‌گی؟
‫خیلی متاسفم برای پدر و مادرت.
‫دروغ می‌گی.
‫می‌تونم تو صدات بشنوم.
‫ایوان، من واقعا برات ناراحتم.
‫این چیزیه که من پیشنهاد می‌کنم.
‫ما در مورد اتفاقی که ‫دیروز افتاد حرف نمی‌زنیم.
‫ما فقط یه بازی کوچیک می‌کنیم.
‫بازی "بله یا نه" است.
‫می‌شناسیش؟
‫من ازت چند تا سوال می‌پرسم و تو جواب می‌دی.
‫با بله یا نه.
‫ون سفیدی که تو гараژ هست،
‫مال پدر و مادرته؟
‫آره.
‫به این عکس‌ها نگاه کن.
‫هیچکدوم از این بچه‌ها رو می‌شناسی؟
‫قبلا دیدیشون؟
‫تا حالا دیدیشون؟
‫آره.
‫هر شش تا؟
‫آره.
‫می‌دونی کجا هستن؟
‫مگه تو نمی‌دونی؟
‫نه، نمی‌دونم.
‫من دنبالشون می‌گردم.
‫مردن؟
‫آره.
‫همه‌شون؟
‫آره.
‫می‌دونی کی به اون بچه‌ها آسیب زده، ایوان؟
‫روح خوار.
‫و، روح خوار کیه؟
‫اون اینجاست.
‫ایوان؟
‫ایوان!
‫از اینجا برو.
‫فورا.
‫همین الان برو!
‫حالت خوبه، ایوان؟
‫چی گفتی؟
‫خب، من هیچوقت یه چیزی مثل این ندیدم، بازرس.
‫من ۸۱ تا زخم ورودی ‫روی بدن زن شمردم
‫و ۷۳ تا روی شوهرش.
‫بیشتر زخم‌ها با شیشه‌ی شکسته، چنگال،
‫و مخصوصا چاقوهای آشپزخونه ایجاد شده بودن.
‫من گوشت انسان رو بین دندون‌هاشون
‫و تو مریشون پیدا کردم.
‫صبر کن، داری می‌گی واقعا همدیگه رو خوردن؟
‫آره، می‌شه اینطور گفت.
‫نه، و من در این مورد خیلی مطمئنم.
‫بازسازی دعوا به اندازه‌ی کافی آسون بود.
‫خیلی واضح به همدیگه حمله کردن.
‫- پس کی اول مرد؟ ‫- اون زن.
‫ولی چیز نگران‌کننده اینه که مرده ‫به چاقو زدن زنش ادامه می‌داد
‫خیلی بعد از اینکه اون دیگه مرده بود.
‫بعد شروع به چاقو زدن به خودش کرد.
‫ولی خب... هیچکس خودکشی نمی‌کنه ‫با چاقو زدن به خودش
‫به اون شکل تصادفی. این...
‫نمی‌فهمم. اصلا منطقی نیست.
‫بازرس؟
‫بازرس؟ حالت خوبه؟
‫آره، آره، خوبم.
‫ممنون.
‫اه، می‌تونی همه‌ی اینا رو برام
‫به صورت کتبی بفرستی، لطفا.
‫- بله، حتما. ‫- ممنون.
‫پنج دقیقه‌ی دیگه وقت داری؟
‫بهترین قسمت رو برای آخر نگه داشتم.
‫بفرمایید.
‫این زوج موقع کشتن همدیگه
‫می‌تونم کمکتون کنم؟
‫اه، بله. اه...
‫اینجا چه خبره؟
‫اینا بچه‌هایی هستن که تو این منطقه گم شدن.
‫تا حالا دیدیشون؟
‫متاسفم.
‫هی، مرد. چه خبره؟
‫- تو کی هستی؟ ‫- ولش کن!
‫لعنتی! آرنو، برو تو.
‫برو تو، مگه دیوونه‌ای؟
‫چرا با اون پلیس عوضی حرف می‌زدی؟
‫ها؟ چرا درو باز کردی...
‫مگه عقلت رو از دست دادی؟
‫می‌خوای خودتو به کشتن بدی؟
‫نمی‌دونستم اینجا هستی.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خانواده واسور داشتن ‫پسرشون رو جاسوسی می‌کردن؟
‫من امروز صبح از ایوان چند تا سوال پرسیدم.
‫آره، می‌دونم. ‫همین الان از بیمارستان برگشتم.
‫و به خاطر حماقت تو، نتونستم باهاش حرف بزنم.
‫خیلی واضح گفتم، فرانک. ایوان شاهد منه.
‫حداقل چیزی بهت گفت؟
‫نه، نه واقعا. هنوز خیلی تو شوک بود.
‫همش در مورد یه چیزی حرف می‌زد...
‫آره، روح خوار. می‌دونم.
‫همش همینو می‌گه.
‫این توضیح نمی‌ده چرا اینجایی.
‫منم مثل تو دنبال حقیقتم.
‫فکر کردم ممکنه خانواده واسور مسئول
‫گرفتن بچه‌های گمشده باشن.
‫تو کاملا وسواس داری، فرانک.
‫چی هستی؟
‫ها؟
‫با اون قتل دوتایی‌ات.
‫اونا همدیگه رو کشتن.
‫نه تا از ده تا پلیس این پرونده رو ‫بدون هیچ سوالی می‌بستن.
‫ولی ته دلت،
‫یه صدای کوچیکی بهت می‌گه
‫یه چیز دیگه هست. اشتباه می‌کنم؟
‫آره.
‫مطمئنم یه نفر دیگه هم ‫اونجا بوده وقتی همه اینا اتفاق افتاده.
‫- درسته. ‫- و تو؟
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫بدنش پر از کبودی بود، ‫مورد آزار قرار گرفته بود.
‫اصلا این اتاق رو عجیب نمی‌بینی؟
‫من هیچوقت اتاق یه بچه رو ‫انقدر مرتب و کوچیک ندیدم.
‫- دقیقا. ‫- هیچ بچه‌ای اینجا زندگی نکرده.
‫اینجا جایی بود که پیداش کردم.
‫و اون صدای کوچولوت چی بهت گفت؟
‫که پدر و مادرش اونو اینجا ‫نگه می‌داشتن تا ازش محافظت کنن؟
‫قبل از اینکه همدیگه رو تیکه پاره کنن؟
‫من الان هیچ فرضیه‌ای ندارم.
‫گواردیانو، اینو چک کن.
‫لعنتی.
‫این اتاقشه.
‫من یه تماسی با بخش خدمات کودکان می‌گیرم.
‫من دارم می‌رم مدرسه‌اش. یه نفر اونجا ‫حتما باید از وضعیتش خبر داشته باشه.
‫روح خوار؟
‫روح خوار.
‫عجیبه که هیچ اشاره‌ای بهش تو اینترنت نیست.
‫انگار اصلا وجود نداره.
‫چی می‌شه اگه فقط اینجا وجود داشته باشه؟
‫این چیه؟
‫چیز جالبی نیست.
‫یه فاکتور پرداخت نشده
‫برای تجهیزات کامپیوتر.
‫چی؟
‫اوهوم. کامپیوتر.
‫شما دیشب یه کامپیوتر گرفتین؟
‫نه.
‫ببخشید، رئیسمه.
‫الو؟
‫بله، می‌دونم، باید زودتر بهتون زنگ می‌زدم.
‫هیچ اطلاعاتی نداشتم که بهتون بدم.
‫خب، می‌دونین، اینجا کارها کندتر پیش می‌ره.
‫در مورد آسیب شناس،
‫اون فقط می‌تونه نتایج نهایی رو بهم بده.
‫یا حداقل، این چیزیه که بهم گفت.
‫صبر کنین، بهتون زنگ می‌زنم.
‫فرانک!
‫فرانک، بیا اینجا!
‫فرانک!
‫- این چیه؟ ‫- نمی‌دونم،
‫ولی یه چیزی زیرشه.
‫آخ، لعنتی...
‫یه سگه.
‫مال همسایه است.
‫چرا تو بیشتر از من ‫در مورد پرونده‌ام می‌دونی؟
‫چون همونه.
‫ببخشید.
‫بله.
‫خیله خب، الان میام.
‫نه، نه، اشکالی نداره. پیداتون می‌کنم.
‫بریم. مارسلین منتظرمونه.
‫- چرا؟ ‫- یه جسد دیگه هست.
‫کارخانه اره کشی دروکورت
‫بازرس.
‫- کاپیتان. ‫- مارسلین.
‫- یه مورد زشت دیگه. ‫- بریم.
‫مراقب باشین کجا پا می‌ذارین.
‫صاحب کارخونه اره کشیه.
‫یانیک دروکورت، ۴۳ ساله، ‫مجرد، و بچه نداره.
‫کسب و کار موفقی داشت.
‫دشمن یا هیچ مشکلی که ‫ما ازش خبر داشته باشیم، نداشت.
‫حداقل، در نگاه اول.
‫مثل خانواده واسور.
‫کی پیداش کرد؟
‫هنری موبلان بود که خبر داد.
‫هنوز تو دفتره.
‫بهش گفتم بمونه ‫تا شما بتونین ازش سوال کنین.
‫فقط یه اخطار، البته، ‫هنوز خیلی ترسیده.
‫اون این کارو با خودش نکرده.
‫آخه چطور می‌تونست؟
‫یه نوشیدنی بخوره و خودشو از وسط نصف کنه؟
‫مارسلین،
‫یه دستکش بهم بده، لطفا.
‫ممنون.
‫این چیه؟
‫بریم این شاهد رو ببینیم.
‫داشتم برمی‌گشتم اونجا تا چند تا تخته ‫که سفارش داده بودم رو بردارم.
‫امروز صبح زنگ زدم و...
‫پرسیدم که سفارشم آماده می‌شه یا نه.
‫ولی کسی جواب نداد.
‫چند تا پیام براش گذاشتم، ‫که هیچوقت جواب نداد.
‫از اونجایی که کم کم داشتم نگران می‌شدم،
‫تصمیم گرفتم که یه سر بهش بزنم.
‫اون موقع بود که پیداش کردم اونجا.
‫آقای دروکورت رو خوب می‌شناختین؟
‫نه.
‫و وقتی رسیدین اینجا، ‫کس دیگه‌ای رو هم دیدین؟
‫نه.
‫ماشین دیگه‌ای رو ندیدین؟
‫نه، ندیدم.
‫- خب، ما الان می‌ذاریم شما برین. ‫- همکارم همه‌ی اطلاعات شما رو داره.
‫شاید سوالات دیگه‌ای هم ازتون داشته باشیم
‫پس لطفا چند روز روکِنوار رو ترک نکنین.
‫این رو تو ون خانواده واسور پیدا کردم.
‫تا الان فکر نمی‌کردم خیلی مهم باشه.
‫همونطور که شما گفتین، نمی‌تونیم یه جنگ ‫بین بخش‌هامون راه بندازیم
‫با مخفی کردن سرنخ‌ها از همدیگه.
‫بله، بازرس.
‫دقیقا مثل هم نیستن.
‫نه، ولی توسط یه نفر ساخته شده.
‫- به نظر میاد، آره. ‫- آمبولانس
‫به زودی میاد تا جسد رو ببره.
‫مارسلین، تا حالا شنیدی کسی حرف بزنه
‫در مورد یه روح خوار؟
‫آره.
‫همه‌ی ما با شنیدن اون داستان بزرگ شدیم.
‫برامون تعریف می‌کردن ‫که نریم تو کوه‌ها بازی کنیم.
‫نسخه‌ی ما از لولوخورخوره بود.
‫یه افسانه‌ی محلی. چرا می‌پرسی؟
‫ما چیزی تو اینترنت پیدا نکردیم.
‫این افسانه‌ی محلی در مورد چیه؟
‫در مورد یه موجود که ‫تو جنگل زندگی می‌کنه، تو رو می‌بلعه،
‫اگه باور داشته باشی، ‫تو رو تبدیل به یه شیطان می‌کنه.
‫و وقتی برمی‌گردی خونه،
‫هنوز همون ظاهر رو داری،
‫ولی دیگه اون آدم سابق نیستی.
‫و یه چیزی رو گم کردی، یه روح.
‫اگه کسی پشت همه‌ی این گندهایی که اینجا داره اتفاق می‌افته باشه،
‫مطمئنا این داستان رو می‌دونه.
‫ممکنه این مجسمه، روح خوار باشه؟
‫آره، ممکنه.
‫ولی توصیفش بسته به خانواده فرق می‌کنه.
‫هر کسی یه چیز متفاوت می‌بینه.
‫یه سری به کلیسا بزن.
‫کشیش اتفاقا یه کتاب در موردش داره.
‫این رو نگه دار.
‫حالت خوبه، کاپیتان؟
‫کار کردن با گواردیانو ‫خیلی دیوونه کننده نیست؟
‫- نه، چرا؟ ‫- نمی‌دونی؟
‫اون تازه از مرخصی روانی برگشته،
‫سعی کرده خودکشی کنه، ‫هیچوقت نتونسته کنار بیاد...
‫خیلی خب. بسه دیگه.
‫مارسلین؟
‫سعی کن یه ارتباطی بین خانواده دروکورت
‫و خانواده واسور پیدا کنی.
‫از اون چیزی که شنیدم، ‫همه اینجا همدیگه رو می‌شناسن.
‫بله، بازرس.
‫ممنون، مارسلین.
‫این رئیسم بود.
‫یه کامپیوتر دزدیده شده و یه لاشه‌ی سگ
‫برای گرفتن حکم بازرسی خونه واسور کافی نیست.
‫آخ، لعنتی، کامپیوتر.
‫لعنت!
‫طبقه بالا.
‫لعنتی. لعنتی. لعنت به این
‫ایست!
‫ایست! گفتم، "ایست!"
‫ایست وگرنه بهت شلیک می‌کنم.
‫همین الان وایستا!
‫ایست!
‫وایستا وگرنه شلیک می‌کنم.
‫دنیای نامرئی روح خوار
‫برای اینکه هیولا بمیره،
‫انسان باید نابود بشه ‫تا بخشش آسمون رو فرا بخونه
‫و عدالت بدنامش رو.
‫چون فقط اشک‌های نمکی ‫اشتهای
‫روح خوار رو دفع می‌کنه.
‫زمان می‌گذره،
‫ولی افسانه‌ها باقی می‌مونن.
‫ببخشید؟
‫روح خوار.
‫اون یه داستان محلی قدیمیه.
‫یه داستانی که نسل به نسل چرخیده.
‫ولی این چه ربطی به پرونده‌ی شما داره؟
‫نمی‌دونم، ولی مدام برمی‌گرده به این افسانه.
‫پشت هر قربانی،
‫یه نفره که از این کتاب الهام گرفته.
‫پس به نظر شما، یه نفر از ‫اهالی روکِنوار باید روح خوار باشه؟
‫شاید.
‫ولی اگه می‌دونستین،
‫به من می‌گفتین، مگه نه، پدر؟
‫اوم...
‫دیره و من خیلی خسته‌ام، بازرس.
‫اوم.
‫شب بخیر، پدر.
‫مراسم تشییع جنازه ‫خلبان هواپیمای توریستی کوچیک
‫که دو هفته پیش در دره گرنون سقوط کرد
‫امروز در آرامستان محلی برگزار شد
‫مراسم یه امر کاملا خصوصی بود
‫چون هویت مرد هنوز تایید نشده
‫بازرس‌ها به مردم یادآوری می‌کنن ‫که چون هنوز همه‌ی تیکه پاره‌های
‫ناشی از سقوط پیدا نشده
‫جستجو می‌تونه به درخواست ‫مقامات دوباره شروع بشه
‫که این آخرین امید رو نشون می‌ده
‫برای کشف دلیلی که ‫باعث سقوط هواپیمای کوچیک شد
‫در خبرهای دیگه، رئیس جمهور قراره به
‫لعنتی، فرانک. حالت خوبه؟
‫آره، ببخشید، ‫از وقتی رسیدم اینجا خیلی شلوغ بوده.
‫آره، خب، من داشتم نگران می‌شدم
‫خب، از ون سرنخی به دست آوردی؟
‫نه، چیز خاصی نه، ‫ولی فکر می‌کنم جای درستی هستم.
‫چرا اینو می‌گی؟
‫یه هارد درایو گیر آوردم.
‫فایل‌های رمزگذاری شده، ‫پوشه‌هایی با لینک‌های attached داره.
‫همه‌شون کدگذاری شدن. ‫همه‌چی رو برات می‌فرستم.
‫من یادداشت در موردش می‌خوام.
‫می‌تونی این کارو بکنی؟
‫حتما. بذار ببینم چیکار می‌تونم بکنم.
‫باشه.
‫خب، جریان این سیگار چیه؟
‫بیا.
‫از مارسلین خواستم هر چی
‫تو پرونده داشتیم رو چاپ کنه.
‫مصاحبه با شاهدها،
‫سوابق تلفن قربانی‌ها،
‫شاید بتونه کمکت کنه.
‫عالیه، ممنون.
‫حالا جریان این سیگار شما چیه؟
‫اه، وقتی اون بچه‌ها ‫شروع به ناپدید شدن کردن،
‫قرار بود سیگار رو ترک کنم.
‫این قرار بود آخرین سیگارم باشه.
‫وقتی پرونده رو ببندم، روشنش می‌کنم.
‫هر روز بهشون نگاه می‌کنم.
‫سخت‌ترین چیز
‫دیدن لبخندشونه.
‫با وجود همه‌ی درد و رنجی که ‫از ناپدید شدنشون می‌کشن،
‫پدر و مادرها همیشه یه عکس از بچه‌شون ‫که داره می‌خنده رو انتخاب می‌کنن.
‫فرانک.
‫احتمال پیدا کردن یه بچه بعد از ۴۸ ساعت
‫تقریبا صفره.
‫- پس بعد از شش ماه... ‫- ما دنبال بچه نیستیم،
‫دنبال جسدیم.
‫همه‌ی پدر و مادرها اینو می‌دونن.
‫ولی همه‌ی ما باید درک کنیم.
‫باید بدونیم چی شده و کی بهشون آسیب زده.
‫کی این کارو می‌کنه؟
‫این پدر و مادرها فقط باید...
‫بچه‌هاشون رو دفن کنن.
‫بچه داری؟
‫یه دختر داشتم.
‫می‌دونستم تو مدرسه اذیتش می‌کنن.
‫ولی من همیشه سر کار بودم.
‫و به اندازه کافی به حرفاش گوش نمی‌دادم.
‫اون صبح، من، اه،
‫بلافاصله فهمیدم که یه چیزی درست نیست.
‫چون منو بغل کرد.
‫درست قبل از اینکه برم، یه بغل بزرگ بهم داد.
‫و اون همیشه از بغل کردن متنفر بود ‫حتی وقتی کوچیک بود.
‫انگار می‌دونستم ‫یه اتفاق وحشتناک قراره بیفته،
‫و من...
‫به هر حال رفتم.
‫بچه داری؟
‫نه.
‫برات پرش می‌کنم.
‫لعنتی!
‫صبر کن. من اینو برمی‌دارم.
‫چی؟
‫موبلانک، اون کسی که جسد نجار رو پیدا کرد،
‫به ما نگفت که چند بار ‫به کارخونه اره کشی زنگ زده
‫قبل از اینکه بره اونجا و پیام گذاشته؟
‫آره، گفت چند تا تخته یا یه چیزی سفارش داده.
‫دروغ محض می‌گفت.
‫هیچ تماسی تو سوابق تلفن نیست.
‫ای مریم، پر از فیض.
‫خداوند با توست.
‫مبارک تویی در میان زنان
‫و مبارک است میوه رحم تو، عیسی.
‫ای مریم مقدس، مادر خدا،
‫برای ما گناهکاران دعا کن.
‫اکنون و در ساعت مرگمان، آمین.
‫ای مریم، پر از فیض.
‫خداوند با توست، مبارک تویی در میان زنان
‫و مبارک است میوه رحم تو، عیسی
‫ای مریم مقدس، مادر خدا.
‫برای ما گناهکاران دعا کن.
‫اکنون و در ساعت مرگمان...
‫از پشت برو.
‫خدای من.
‫اوه، لعنتی.
‫- الیزابت! ‫- فرانک!
‫با من بمون. یالا.
‫با من بمون.
‫فرانک! فرانک!
‫فرانک، بیا اینجا!
‫الیزابت! هی!
‫بچه‌های من با دِ رولان هستن.
‫دارن اونو برمی‌گردونن هتل.
‫اون قویه، حالش خوب می‌شه.
‫کامپیوتر موبلانک رو پیدا کردی؟
‫آره، گونت برش داشت.
‫خیلی عالیه.
‫پنج تا مرگ خشونت‌آمیز تو دو روز.
‫مردم کم کم شروع به وحشت می‌کنن.
‫تا حالا چیزی شبیه این دیدی؟
‫- نه. ‫- این یه شهر کوچیک و آرومه.
‫مثل پاریس یا مارسی نیست.
‫مارسلین؟
‫خانواده موبلانک بچه داشتن؟
‫آره، یه دختر. ژان.
‫کجاست؟
‫جستجوش رو شروع کنین.
‫بله، بازرس.
‫'او می‌بلعد، او ارزش معصومیت را نابود می‌کند.
‫از سرنوشت روح‌ها، او قدرتش را تغذیه می‌کند.
‫او را دعوت نکنید، مبادا خانه‌تان را اشغال کند.
‫به او چیزی جواب ندهید، در خلاء او نیفتید.
‫زیرا زیر پوست کسانی که دوستشان دارید
‫هیولا ساکن است.'
‫همه‌ی این قتل‌ها به روش‌های خشونت‌آمیز ‫و بی‌سابقه‌ای انجام شده
‫که تقریبا منطق رو به چالش می‌کشه.
‫ضربه‌ها همگی بعد از مرگ بودن.
‫موردی که بیشتر از همه به چشم میاد، ‫خانم موبلانک هست.
‫اون هیچوقت به شوهرش ضربه نزد.
‫پس قضیه چیه؟ آدم‌های معمولی ‫که یه دفعه دیوونه می‌شن؟
‫من هیچ توضیح دیگه‌ای ندارم.
‫و نمونه خون خانواده واسور؟
‫- هنوز نیومده. ‫- و من همین الان نمونه‌های
‫قربانی‌های اخیر رو فرستادم.
‫طرف شما چی، مارسلین؟
‫ما هیچ مدرکی پیدا نکردیم که نشون بده ‫شخص سومی تو صحنه جرم بوده.
‫ولی گونت داره روی ‫هارد درایو موبلانک کار می‌کنه.
‫آره، نگران نباش، این یکی گم نمی‌شه.
‫جای امنی هست.
‫من کاری می‌کنم که حرف بزنه.
‫در مورد مجسمه‌ها چی؟
‫این یکی رو کجا پیدا کردی؟
‫- خونه موبلانک. ‫- دخترشون ژان اینا رو می‌سازه.
‫خیلی با استعداده.
‫به نظر میاد که مجذوب روح خوار شده.
‫اگه واقعا یه نفر اون بیرون باشه ‫که این کارو می‌کنه،
‫اون می‌دونه و از مجسمه‌های ‫اون استفاده می‌کنه.
‫الان کجاست؟
‫نمی‌دونیم.
‫چند وقته؟
‫از دیشب،
‫به مدرسه‌اش زنگ زدیم
‫و اونا تایید کردن که...
‫اون دیروز اونجا بوده، ولی...
‫ولی دیشب نه.
‫و اگه اون واقعی باشه چی؟
‫آره، درسته.
‫اگه روح خوار واقعا وجود داشته باشه چی؟
‫حرفش منطقیه.
‫همه‌ی این مرگ‌ها بخشی از یه افسانه نیستن.
‫و این روح توئه که ‫توسط این چیز داره بلعیده می‌شه.
‫اون بخش نامرئی از وجودت.
‫ناخودآگاهت.
‫و اون کنترل تو رو به دست می‌گیره.
‫و واضحا، ما با یه فقدان ‫کنترل روبرو هستیم، درسته؟
‫خب، چیزی که من دیروز دیدم بیشتر از این بود.
‫ایوان تو بیمارستان نیست.
‫ناپدید شده.
‫- از کِی؟ ‫- از دیشب.
‫همه‌جا رو گشتم.
‫فکر کردم رفته و... هیچوقت پیداش نکردم.
‫می‌دونی، ایوان، خب، خیلی ناپایداره.
‫تنها اون بیرون، اون...
‫شاید برای خودش خطرناک باشه
‫- و برای دیگران. ‫- لطفا یه کم زمینه بدین.
‫در گذشته، مدیر مدرسه روکِنوار
‫گزارشی داده بود که ممکنه ‫یه سری اذیت و آزار بوده باشه.
‫وقتی برای اولین بار ایوان رو دیدم، ‫شش سالش بود، فکر کنم، آره،
‫و من فورا دیدم که قربانی خشونت بوده.
‫برای همین فورا به بخش ‫حمایت از کودکان گزارش دادم،
‫اونا یه تحقیق رو شروع کردن،
‫ولی هیچوقت چیزی پیدا نکردن.
‫برای همین پرونده رو بستن.
‫آقای و خانم واسور رو می‌شناختین؟
‫اونا مشکل واقعی داشتن.
‫اونا هیچوقت نمی‌تونستن قبول کنن ‫که بچه‌شون نیاز داره
‫تو یه محیط ساختار یافته باشه.
‫خوشبختانه، من می‌تونستم ‫جلساتم رو باهاش ادامه بدم.
‫یه نبرد دائمی بود.
‫و روح خوار، شما ایده‌ای دارین
‫که چرا ایوان مدام در موردش حرف می‌زنه؟
‫خب، تفسیر اون از این افسانه
‫بهش یه جورایی محافظت از خشونتی که ‫از پدر و مادرش دیده رو می‌ده.
‫اون، اه، یه جورایی اونا رو ‫به عنوان تجسم آسیب می‌دید.
‫برای فرار از واقعیت.
‫اون فقط می‌تونست ‫تصویرشون رو از ذهنش بیرون کنه.
‫این یه مکانیسم بقا است.
‫فکر می‌کنی می‌تونه ‫اون رو تو افراد دیگه بروز بده؟
‫آره، ممکنه.
‫یه دختر جوون به اسم ‫ژان موبلانک رو می‌شناسی؟
‫آره. اون تو همون مدرسه‌ای می‌ره ‫که ایوان می‌ره و من اونجا کار می‌کنم.
‫چرا می‌پرسی؟
‫چون اونم ناپدید شده.
‫- ها. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫شما روانشناس مدرسه هم هستین؟
‫آره، خب، می‌بینی که اوضاع چطوریه.
‫اینجا یه خلاء پزشکیه.
‫ببخشید.
‫و آیا... آیا می‌دونین که ‫ژان و ایوان همدیگه رو می‌شناسن؟
‫می‌ترسم، نه.
‫ولی لطفا اونا رو هر چه سریع‌تر پیدا کنین.
‫این بچه به کمک نیاز داره.
‫گواردیانو، تو باید فورا به من اطلاع بدی
‫وقتی به کسی با سلاح گرمتون ‫شلیک می‌کنین. فهمیده شد؟
‫متاسفم، کمیسر.
‫بسه، باشه، الیزابت؟ ‫ما یه توافق داشتیم
‫و نو از اولش هم فقط حرف از اون زد
‫هیچ بهانه‌ای ندارین
‫دو صحنه جرم دیگه
‫اجزای مشابهی با آدم‌ربایی‌ها دارن.
‫من واضح گفتم که تو نباید ‫تو هیچ پرونده‌ای
‫که مربوط به افراد ‫زیر سن هست دخالت کنی
‫از همین الان، داریم ‫جلوی ضرر رو می‌گیریم
‫پس برگرد اینجا، این یه دستوره
‫هانا، هانا. ‫فقط به من گوش کن، لطفا.
‫لعنتی.
‫پس مارسلین و افرادش دنبال ایوان می‌گردن.
‫من همین الان با مدیر مدرسه ‫سن-فیلومن تماس گرفتم.
‫تو دره هست، منتظر ماست.
‫الیزابت؟
‫حالت خوبه؟
‫آره، بریم.
‫می‌خوام ازت بابت دیروز تشکر کنم.
‫می‌دونم تصمیم گرفتن ‫برای استفاده از سلاح خدمتت سخته،
‫ولی...
‫خب، اگه تو نبودی، من الان، اه...
‫تو سردخونه بودم، ‫به واسور ملحق می‌شدم.
‫تو داشبورد.
‫- چی؟ ‫- چراغ تو داشبورده.
‫داره ما رو تعقیب می‌کنه.
‫تو شهر دیدمش ‫ولی اینجا تو حومه شهر،
‫تازه فهمیدم کیه.
‫انجامش بده.
‫لعنتی!
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫همینجا بمون، الان برمی‌گردم.
‫کجا هستن؟
‫بچه‌ها، باهاشون چیکار کردی؟
‫ها؟ باهاشون چیکار کردی؟
‫به من بگو!
‫هی، هی، وایستا!
‫حرف بزن!
‫بچه‌ها کجا هستن؟
‫من نه... من چیزی در مورد بچه‌ها نمی‌دونم.
‫بهتره با من حرف بزنی.
‫سسنا.
‫اون سسنا که سقوط کرد.
‫اون یه هواپیمای توریستی نبود.
‫اون... اون یه قاچاقچی مواد مخدر بود.
‫من اومدم اینجا تا محموله رو بردارم.
‫جیبمو چک کن، جیبمو چک کن.
‫این چیه؟
‫این چه کوفتیه؟
‫این یه داروی مصنوعیه.
‫بدتر از همه چی
‫از اروپای شرقی میاد.
‫اگه فقط یه ذره ازش مصرف کنی،
‫حس پرواز بهت دست می‌ده.
‫ولی اگه زیاد مصرف کنی،
‫خب، شما نتیجه‌اش رو می‌دونین.
‫می‌دونی.
‫اگه بچه‌ها رو تو نبردی، پس کی برد؟
‫اگه تو نبودی،
‫اگه تو کسی نبودی که کریستال‌ها رو برداشت...
‫پس کیه؟
‫ژولیت؟
‫ژولیت.
‫عزیزم؟
‫نه...
‫خوب استراحت کردی؟
‫دکترا می‌خوان امشب تو رو ‫برای بررسی نگه دارن.
‫موتورسوار.
‫بگو که اون یارو رو گرفتی.
‫بهتر از اون.
‫هی، کورتس.
‫آره، فرانک
‫من تونستم
‫هارد درایوی که ‫پیدا کردی رو رمزگشایی کنم
‫یه آدرس تو یه انجمن تو دارک نِت هست
‫دسترسی مستقیم بهش غیر ممکنه
‫ولی به نظر میاد که ‫ترافیک خیلی سنگینی داره
‫چه نوع سایتیه؟
‫به نظر میاد یه جور چت روم باشه
‫و اونقدر بزرگه که می‌شه ‫ویدیو توش آپلود کرد
‫با استفاده از آدرس‌های آی‌پی
‫من تونستم اسم
‫مدیران سایت رو به دست بیارم
‫صبر کن
‫لوران واسور، یانیک دروکور
‫و هنری موبلانک
‫لعنتی، قربانی‌ها همه‌شون ‫همدیگه رو می‌شناختن.
‫آره. همه‌ی ارتباطات
‫و آدرس‌های فیزیکی از روکِنوار میاد
‫ولی یه چیز دیگه هم هست
‫یه سرور مخفی دیگه هست
‫یه سایه که اجازه دسترسی می‌ده
‫به یه مدیر سایت چهارم ناشناس
‫اونا اسم ندارن، فقط یه منطقه خالی
‫حدود ۲۰ کلیک از روکِنوار
‫تکون نخور. من همین الان ‫مختصات رو برات می‌فرستم
‫آره، گرفتم.
‫فرانک، تو نمی‌تونی ‫همینطوری تک نفره به این کار ادامه بدی
‫به من اعتماد کن
‫باید بهشون خبر بدی
‫این می‌تونه یه شبکه خطرناک ‫تو دارک نِت باشه.
‫جایی که مردم پول زیادی ‫برای چیزهای کثیف می‌دن.
‫فهمیدی؟
‫ببخشید. این چیه؟
‫فلات آلتنبورگ.
‫و الان اونجا چیه؟
‫به جز آسایشگاه قدیمی، اوم...
‫ماشین داری؟
‫فکر نمی‌کردی بدون من می‌ری، نه، فرانک؟
‫کجا می‌ریم؟
‫برو بیرون.
‫دارم ازت خواهش می‌کنم.
‫من بیرون نمی‌رم.
‫تو هیچوقت به من جواب ندادی، کجا می‌ریم؟
‫کمربند ایمنی.
‫تماس ورودی
‫لعنتی، منو ترسوندی.
‫شما اینجا چیکار می‌کنین، بازرس؟
‫شما اینجا چیکار می‌کنین؟
‫خب، مگه ما هنوز دنبال پسر واسور
‫و دختر موبلانک نیستیم؟
‫مارسلین به ما گفت که باید ‫محدوده جستجو رو گسترش بدیم.
‫شما واقعا فکر می‌کنین ‫اون بچه‌ها خودشون
‫تا بالای کوه می‌اومدن؟
‫من هیچ ایده‌ای ندارم، ‫من فقط دارم دستورات رو اجرا می‌کنم.
‫بقیه کجا هستن؟
‫شما خیلی خوب می‌دونین ‫که چقدر کمبود نیرو داریم.
‫به من ماموریت داده شده که بیام اینجا ‫و آسایشگاه رو جستجو کنم.
‫چیزی پیدا کردی؟
‫هیچی.
‫و هیچ کسی.
‫به جز شما.
‫- تنها اومدی؟ ‫- نه،
‫من با...
‫گونت؟
‫باید تو تیمارستان خودت می‌موندی.
‫به جای اینکه دماغتو تو کار ما فرو کنی.
‫می‌خوام تو رو لعنتی بکشم، عوضی.
‫تکون نخور،
‫تکون نخور.
‫تکون نخور!
‫عوضی.
‫عوضی کثیف.
‫الیزابت! الیزابت!
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫اوه لعنتی
‫اوه
‫گونت، تو عوضی لعنتی.
‫این چیه؟
‫واسور، موبلانک،
‫دروکور.
‫گونت.
‫و این کیه؟
‫کامپیوترهای واسور و موبلانک.
‫گونت لعنتی، همون کسیه که ‫تو جنگل دنبالش بودم.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- نه، از ما دور شو.
‫ایوان، منو یادت میاد؟
‫- من کسی بودم که تو رو پیدا کردم. ‫- از اینجا برو.
‫ایوان...
‫یادته، تو بیمارستان با هم حرف زدیم.
‫ایوان، به صدای من گوش کن.
‫ما اینجا هستیم تا بهت کمک کنیم.
‫ما به شما نیازی نداریم.
‫و ما هیچوقت قصد کمک به شما رو نداشتیم.
‫ژان، کی این کارو کرد؟
‫پدر و مادرمون بهمون گفتن ‫که خیلی دوستمون دارن.
‫ما می‌دونستیم که همه‌ی اینا عادی نیست.
‫ولی این راز ما بود.
‫و همون موقع بود که اون ظاهر شد.
‫کی؟
‫روح خوار.
‫اون پدر و مادرمون رو تسخیر کرد ‫و بعد همه‌شون رو کنترل کرد.
‫اون باعث شد اون کارای وحشتناک رو انجام بدن.
‫ولی ایوان و من ‫براشون کافی نبودیم.
‫اونا بیشتر می‌خواستن.
‫بچه‌های بیشتر.
‫بچه‌ها کجا هستن؟ ‫چه بلایی سرشون آوردن؟
‫ژان.
‫کی پدر و مادر تو رو کشت؟
‫برای اینکه هیولا بمیره، ‫مردها باید نابود بشن.
‫از آسمون طلب بخشش کن
‫و عدالت بدنامش رو.
‫چون فقط اشک‌های نمکی...
‫اشتهای روح خوار رو
‫آروم می‌کنه.
‫خداوند دعاهای منو اجابت کرد و ‫اشک‌های نمکی رو تو جنگل برامون فرستاد.
‫خب، ما اون رو روی سگ همسایه امتحان کردیم.
‫تنها راه کشتن روح خوار اینه که ‫بدنی که توش ساکنه رو بکشی.
‫و مجسمه‌ها؟
‫شما کسی بودین که اونا رو ساختین؟
‫یه راهنما برای روح‌های تاریک‌تر.
‫ایوان؟
‫ایوان...
‫شما پدر و مادرتون رو کشتین؟
‫بادهای شدید قراره ‫عامل هوای ما بعد از ظهر امروز باشه.
‫کل منطقه اینجا، که به رنگ نارنجی مشخص شده
‫تحت تاثیر قرار می‌گیره.
‫ممکنه شاهد وزش باد ‫تا سرعت ۱۱۰ کیلومتر در ساعت باشیم.
‫به همه توصیه می‌کنیم ‫مراقب باشن...
‫ما اونا رو نکشتیم.
‫ما با خوروندن اشک‌ها بهشون آزادشون کردیم.
‫تو نوشیدنی دروکور.
‫و تو نوشیدنی پدرم.
‫و اون مادرم رو مجازات کرد.
‫مادر شما هم روح تاریک داشت؟
‫اون هیچوقت به ما آسیب نرسوند، ‫ولی همه چیز رو می‌دونست.
‫دعاهاش همه‌شون بی‌فایده بودن.
‫اون می‌دونست و به خاطر سکوتش مجازات شد.
‫ژان.
‫دوباره ازت می‌پرسم.
‫بچه‌ها کجا هستن؟
‫پشت در قرمز.
‫اون اینجاست.
‫اون برای ما اومده.
‫و همین الان،
‫اون برای شما اینجاست.
‫امیدوارم همینطور باشه.
‫مارسلین،
‫نیروهای کمکی رو به آسایشگاه قدیمی بفرست.
‫آسایشگاه؟
‫بازرس، من سعی کردم
‫الو؟
‫صدای منو می‌شنوی؟
‫ما همین الان یه
‫تکرار
‫مارسلین، به من گوش کن،
‫بچه‌ها رو پیدا کردم.
‫نه، شما باید به من گوش کنین
‫دِ رولان... همخونی نداره
‫- چی؟ ‫صدای منو می‌شنوی؟
‫شماره شناسایی متعلق ‫به یه بنجامین کورتس هست
‫کورتس! کسی به اسم ‫دِ رولان وجود نداره
‫اون وجود نداره
‫الان با اونی
‫بازرس، جواب بده
‫چیه؟
‫- فرانک؟ ‫- نه.
‫چی شده؟ چی؟
‫این کارو نکن.
‫برو کنار.
‫الیزابت.
‫سعی نکن منو متوقف کنی.
‫برو عقب!
‫بیا، بکش!
‫بیا.
‫دوباره.
‫پشت سر من بمون.
‫اینجا برای کی اومدی، فرانک؟
‫آروم...
‫من برای اون اومدم.
‫اوه، من خوب اونو یادمه.
‫- کجاست؟ ‫- اون با بقیه است، فرانک.
‫با پسر من چیکار کردی؟
‫اون به زور یه هفته دووم آورد.
‫نگاه کن.
‫بابا
‫بس کن!
‫نه...
‫آدم‌هایی هستن که پول خوبی می‌دن ‫تا اینجور چیزا رو ببینن.
‫عوضی، عوضی، بیا اینجا.
‫بیا اینجا، گفتم.
‫همینجا بمون.
‫تکون بخور، گفتم، 'تکون بخور!'
‫این در لعنتی رو باز کن. بازش کن!
‫برو جلو.
‫برو، از خودت پذیرایی کن.
‫بابایی،
‫بابایی...
‫بابا...
‫بابا.
‫نه، فرانک!
‫برو پایین!
‫الان زانو بزن!
‫فرانک...
‫فرانک، این کارو نکن.
‫لطفا، این کارو نکن، فرانک.
‫فرانک، به من نگاه کن، ‫به بچه‌ها فکر کن. به پدر و مادرشون.
‫به من نگاه کن، فرانک.
‫فرانک، لطفا.
‫به من نگاه کن.
‫این کارو نکن.
‫آه، نه! ولم کن!
‫نه، بس کن، بس کن! بس کن، گفتم!
‫بیا، بریم.
‫فرانک!
‫بیا.
‫ممنون بابت کمکتون، بازرس.
‫تو کی هستی، فرانک؟
‫یه روح.