‫[سه دوست]
‫لیون مکان اصلی این داستان است.
‫وقایع در اینجا رخ می‌دهند.
‫یه سری وقایع
‫و اینجا.
‫همچنین اینجا.
‫اینجا هم رخ می‌دهند.
‫همچنین اینجا.
‫این آقا رو می‌بینید؟
‫اون من نیستم.
‫اصلا من نیستم.
‫اسمش توماسه.
‫خبر نداره که...
‫در این داستان شخص مهمیه. ‫البته شخصیت اصلی نیست.
‫درواقع شخصیت اصلی همین نزدیکیه.
‫یه لحظه صبر کنید.
‫ایناهاش.
‫یعنی...
‫ایشونه.
‫ببینید چطور خودشون رو معرفی می‌کنن.
‫اسمش رو بهش می‌گه.
‫جوآن بلیر.
‫اون هم می‌گه توماس دوال.
‫می‌گه که انگلیسی درس می‌ده.
‫می‌تونم همین‌جا...
‫وایستم و به صورتش خیره بمونم.
‫ولی به زودی کلاس‌ها شروع می‌شن. ‫باز هم ایشون رو می‌بینیم.
‫این هم...
‫یکی از دوستان صمیمی جوآنه.
‫تاریخ و جغرافیا درس می‌ده.
‫اسمش آلیسه.
‫امروز توماس با خیلی‌ها آشنا ‫می‌شه چون که جدیده.
‫اومده که جایگزین من بشه.
‫ممکنه متوجه شده باشید که یه سری ‫ از ملاقات باهاش خیلی خوشحالن...
‫مثلا این معلم فرانسوی که کتاب ‫ تحسین‌برانگیزی نوشته.
‫داره وارد کلاس من می‌شه.
‫یعنی کلاس سابقم.
‫پشت میز سابقم می‌شینه.
‫چه خاطراتی زنده شد!
‫باید اعتراف کنم که دلم واسه ‫شاگردهام تنگ شده.
‫واقعا عاشق شغلم بودم و بچه‌ها ‫هم من رو دوست داشتن.
‫البته اون داستانش جداست. ‫یعنی واسه شما جداست.
‫از نظر من این داستان قبل‌تر شروع شد.
‫حدود یه سال قبل.
‫کمی بیشتر از یه سال.
‫گاهی‌اوقات تشخیص شروع یه داستان سخته.
‫اصلا شروع وقایع کجاست؟
‫فکر نمی‌کنم بهترین انتخاب این باشه.
‫ولی همین لحظه رو انتخاب می‌کنم.
‫سلام!
‫شرمنده، من عجله دارم.
‫وقتی میام می‌ری؟
‫ملاقات مهمی دارم.
‫کاریه؟
‫- نه. ‫- با آقای ایکس.
‫- آقای ایکس؟ ‫- لقبش شده.
‫اسمش آدرینه.
‫- فردا قراره شام بخوریم دیگه؟ ‫- فردا نمی‌تونم!
‫- اصلا دیگه وقتت خالی نیست. ‫- ببخشید، من...
‫دوباره آقای ایکسه؟
‫دوباره؟ انقدر زیاد که نمی‌بینمش.
‫در مورد اون یارو متاهله خیلی ‫ بااحتیاط رفتار می‌کنه، نه؟
‫سعی می‌کنم قضاوت نکنم.
‫تو هم این روزها عجیبی.
‫واقعا؟
‫به نظر خسته میای.
‫انگار حواست پرته.
‫ویکتور گفت خصوصی تدریس می‌کنی. ‫درسته؟
‫راجع به این‌جور چیزها حرف می‌زنین؟
‫پیدا کردن داوطلب سخت شده.
‫چطور از پسش برمیای؟
‫همین که کل روز دانش‌آموزها ‫ رو می‌بینی خسته نمی‌شی؟
‫مسئله تدریس نیست. اخیرا نخوابیدم.
‫یه مدتی می‌شه بی‌خوابی دارم.
‫سرت زیادی شلوغ نیست؟
‫جوآن...
‫چی شده؟
‫می‌تونی به من بگی.
‫قضیه جدیه؟
‫می‌ترسم در موردم فکر بد کنی.
‫و حس می‌کنم اگه بگمش دیگه جدی می‌شه.
‫تصمیمش با خودته.
‫شاید اگه حرف بزنی حالت بهتر بشه.
‫دیگه عاشق نیستم.
‫عاشق ویکتور؟
‫چی شده؟ کاری کرده؟
‫نه، اصلا. خیلی خوبه.
‫با کسی آشنا شدی؟
‫نه. اگه اینطوری بود آسون بود.
‫دلیل خوبی واسه کارم داشتم.
‫شاید واسه همین خیلی سخته.
‫نمی‌دونم چی شده.
‫تغییرات رو درک نمی‌کنم.
‫انگار که یهویی یه چیزی...
‫درونم ناپدید شده.
‫احساس شرم دارم.
‫ما با هم بچه داریم. ‫نباید چنین حسی داشته باشم.
‫باید راضی باشم.
‫ولی نیستم.
‫آره خب، عشق بالا و پایین داره.
‫به مرور زمان اشتیاق زوج‌ها کم می‌شه. ‫طبیعیه.
‫و باید ترکش کنم.
‫نینا خیلی سنش واسه این چیزها کمه.
‫و واسه ویکتور هم منصفانه نیست.
‫جوآن...
‫نمی‌تونی بخاطر کمبود علاقه ‫کسی رو ترک کنی که.
‫خب چرا!
‫راستش من هم اصلا عاشق اریک نبودم.
‫منظورت چیه؟
‫واضحه دیگه.
‫واسم عزیز هست، ولی نمی‌شه ‫ اسمش رو عشق گذاشت.
‫قبل اریک دو بار عمیقا عاشق بودم.
‫ولی عاشق اریک نیستم.
‫و عاشق بودن زیبا بود.
‫شلوار کوچولوی من، دوستت دارم
‫تو بامزه‌ترین شلوارم هستی
‫وقتی بسته‌بندیت کردم که بریم...
‫تبدیل به سوغاتی شدی...
‫وقتی پیر بشم و موهام مثل برف سفید بشه.
‫آقایی که می‌بینید که به ‫ جوآن نگاه می‌کنه، ویکتوره.
‫و ویکتور من هستم.
‫یعنی چند وقت پیش من بودم.
‫البته خیلی به من توجه نکنید. ‫شخصی که اهمیت داره...
‫یعنی واقعا خیلی مهمه...
‫اونه.
‫اونه که باید تماشا بشه.
‫کاش از اولش بلد بودم.
‫می‌دیدم که چقدر سخت تلاش می‌کنه.
‫کاش کمتر حماقت می‌کردم.
‫- خوبی؟ ‫- آره، ببخشید دیر کردم.
‫چه بوی خوبی می‌دی!
‫عطریه که واسم خریدی.
‫- خوشم اومد. ‫- من هم.
‫- سفارش ندادید که ما بیاییم؟ ‫- معلومه.
‫چه قشنگ.
‫آلیس؟
‫من...
‫چیه؟ چیزی می‌خوای بگی؟
‫یه لیوان آب می‌خوای بذارم کنار تختت؟
‫آره، حتما. ممنون عزیزم.
‫چهره‌اش رو یادم نیست. ‫موهاش قهوه‌ای یا روشن بود.
‫فقط کشش دوطرفه بینمون رو یادمه.
‫آروم و جادویی بود.
‫ شماره‌اش رو بهم داد.
‫یادته؟
‫یادداشتش کردم.
‫عمرا!
‫باورم نمی‌شه!
‫شاید شماره یه آشنا باشه.
‫نه، مخاطبینم رو بررسی کردم.
‫بهش زنگ بزن!
‫واسه چی؟ مزاحم تلفنی بشیم؟
‫دیگه نوجوان نیستیم که.
‫بهشون تدریس می‌کنی!
‫دستت رو بکش آقا!
‫خجالت بکش.
‫ممکنه شماره یه مرد باشه.
‫اگه شماره واقعی باشه از لحاظ آماری ‫ پنجاه درصد احتمال داره که مرد باشه.
‫تا زنگ نزنی مطمئن نمی‌شی. ‫فکر کن مرد رویاهات باشه.
‫رویایی ندارم و نمی‌خوام هم خیانت کنم.
‫اصلا کنجکاو نیستی؟ امتحان کن!
‫با این و اون بودم و بهش علاقه‌ای ندارم.
‫تو چی جوآن؟ نظر تو چیه؟
‫من؟ نمی‌دونم.
‫در مورد رابطه و صخره‌نوردی و سرگیجه...
‫ملایمت و آرامش حرف می‌زنین...
‫در مورد عشق نیست.
‫یه رابطه که به قصد سرگرمی شروع شه ‫ هم ممکنه منجر به عشق بشه.
‫تو دنبال عشق می‌گردی.
‫از نظر من عشق یه چیز بدیهیه.
‫یه چیزیه که آشکاره.
‫آره.
‫چیزی که در مقابلش چاره‌ای نداری.
‫احساس این که...
‫سرنوشت داره وارد عمل می‌شه.
‫می‌دونم، یه سری کار داره.
‫پدرم می‌تونه بهم پول قرض بده، ‫مامانت هم گفت کمکمون می‌کنه.
‫و به عنوان کارمند دولتی راحت ‫ می‌تونیم وام بگیریم.
‫خوب نیست؟
‫- نمی‌دونم. ‫- آینده رو نمی‌بینی.
‫ولی وقتی درست بشه می‌بینی راحت بود.
‫واسه من ترسناک نیست.
‫و یه پروژه‌ست دیگه.
‫جای نینا اینجا خیلی بهتره.
‫دیدی اتاقش چقدره؟
‫بیا ببین جوآن! باغ داره.
‫شانس آوردیم اینجا رو پیدا کردیم.
‫ما اولین نفری هستیم ازش بازدید کرده.
‫کسی قبل ما ندیدتش.
‫و این...
‫این هم اتاق ما می‌شه.
‫البته تو دفتر خودت رو داری.
‫گربه زبونت رو خورده؟
‫یکم شوکه شدم.
‫خونه رو دوست نداری؟
‫یا...
‫چنین کاری رو دوست نداری؟
‫لازم نیست الان جواب بدی.
‫اگه می‌خوای فکر کنی.
‫روش فکر کن. نمی‌خوام روت فشار بیارم.
‫گمون نکنم چنین چیزی بخوام.
‫همون‌‌طور که گفتم، قبل جواب دادن فکر کن.
‫و اگه چنین چیزی نخواستی.
‫شاید بخاطر اینه که...
‫شاید اطمینان نداری.
‫و نمی‌دونم، شاید یه روزی.
‫شاید یه روزی خواستی. از کجا معلوم؟
‫ویکتور؟
‫نمی‌خوام امیدوار باشی.
‫من با امید مشکلی ندارم.
‫راحت نیستم که بهت امید الکی بدم.
‫- نکن. ‫- متاسفم.
‫کاری که خواستی رو کردم. ‫سه ماه صبر کردم
‫روت فشاری نیاوردم.
‫حتی جلوی خودم رو گرفتم ‫ و بهت ابراز علاقه نکردم...
‫با وجود این‌که مایل بودم بکنم.
‫همش بخاطر این‌که تو احساس ‫سرکوب شدن نداشته باشی...
‫که راحت‌ باشی و دوباره به خودت بیای.
‫و حالا می‌گی همه اون شب‌هایی که ‫ بی‌خوابی کشیدم فایده نداشته؟
‫می‌دونم که تلاشت رو کردی.
‫البته که متوجه شدم. من هم تلاش کردم.
‫سعی کردم خودم رو قانع کنم ‫که گذراست. که می‌گذره.
‫ولی می‌بینم که دارم تو رو اذیت می‌کنم.
‫هر چی بیشتر از احساسم بهت می‌گم ‫ بیشتر تو اذیت می‌شی.
‫کاش اوضاع درست می‌شد، ‫ولی نمی‌تونم تظاهر کنم که شده.
‫ولی تو داری بخاطر من تظاهر می‌کنی ‫و اذیت می‌شی.
‫- بدون من خیلی حالت بهتره. ‫- نه، درست نیست! اصلا.
‫من نمی‌تونم زندگیم رو بدون تو تصور کنم.
‫بدون تو زندگی با عقل جور در نمیاد. ‫اصلا زندگی نیست.
‫نینا رو داری.
‫زن‌های دیگه هم هستن. ‫ممکنه زود یه نفر دیگه رو پیدا کنی.
‫یا اصلا کسی رو پیدا نکنم!
‫یه سری بعد جدا شدن اصلا ‫دیگه میلی به زندگی ندارن.
‫ولم کن!
‫ولم کن! نه، الان نمی‌تونم.
‫خیلی فشار رومه!
‫نزدیکم نیا. برو!
‫آخرین فرصت رو بهت می‌دم. ‫همین الان، همین‌جا.
‫بگو می‌خوای اوضاع رو درست کنیم، ‫ وگرنه من می‌رم.
‫می‌تونیم حرف بزنیم ویکتور. ‫لازم نیست انقدر سخت بگیری.
‫تعجبی نداره. حتما شک کردی.
‫کجا می‌ری؟
‫نمی‌دونم. بعدا تصمیم می‌گیرم.
‫چند ثانیه وقت داری...
‫که تصمیمت رو بگیری.
‫وقتت تموم شد.
‫باشه.
‫جوآن...
‫حداقل می‌تونی سعی کنی جلوم رو بگیری.
‫سعیت رو بکن.
‫ولی اریک اون شب با آلیس حرف نزد.
‫بخاطر من. چیزی نگفت.
‫کلاس نهمی‌ها بیست دقیقه‌ست ‫ که منتظر ویکتورن.
‫توی راهه؟
‫حتما هست دیگه.
‫- با هم نیومدین؟ ‫- امروز نه.
‫مریضه؟
‫فکر نکنم. بهش زنگ زدی؟
‫جواب نمی‌ده. گفتم شاید تو خبر داشته باشی.
‫- جوآن بلیر؟ ‫- خودم هستم.
‫شما شریک زندگی آقای ویکتور آرزویان هستید؟
‫بله.
‫بشینید لطفا.
‫بله. گمونم مشخصه.
‫این آقای پلیس اومده که بگه من فوت کردم.
‫البته به این شکل بیانش نمی‌کنه.
‫اول بهش می‌گه که من شب تصادف کردم.
‫یه تصادف شدید.
‫که نتونستن من رو احیا کنن. ‫و کالبدشکافی داره انجام می‌شه.
‫و این که متاسف هستند.
‫من هم متاسفم.
‫عجب احمقی بودم.
‫خوشحال می‌شدم که به جوآن بگم...
‫چقدر متاسف هستم.
‫باید بگم که تصورم از مرگم یه چیز دیگه بود.
‫البته فرض می‌کردم که ناراحت بشن ‫ و دلشون برام تنگ بشه.
‫و واقعا هم همین شد.
‫البته اون‌طوری که فکر می‌کردم ‫ هم رضایت‌بخش نبود.
‫نه، خوشم نیومد.
‫یعنی مورد عشق قرار گرفتن حس خوبی داشت.
‫و مهمه که آدم واسه عزیزانش سوگواری کنه.
‫ولی می‌خواستم بهشون بگم که گریه نکنن.
‫که دیگه حالم خوبه.
‫برخلاف تصور همه...
‫جوآن خیلی زود برگشت سرکارش.
‫سلام جوآن.
‫خوبی؟ قوی باش.
‫ممنون.
‫فکر می‌کرد مقصر مرگ من اونه...
‫و احتمالا فکر می‌کرد که لیاقت این محبتی ‫که دیگران بهش می‌کنند رو نداره.
‫دلسوزی مردم براش یا ‫ دلسوزی خودش واسه خودش...
‫احساس بی‌صداقتی و بی‌احترامی نسبت ‫به من رو واسش داشت.
‫- خوشحال شدم دیدمت. چیزی خواستی بگو. ‫- ممنون.
‫سلام.
‫سلام خانم.
‫احساس می‌کرد لیاقت این ‫رفتارهای خوب رو نداره.
‫چون احساس می‌کرد نینا رو ‫ از پدرش محروم کرده...
‫سعی کرد توجه‌ای که من ‫بهش می‌کردم رو جایگزین کنه.
‫من و نینا اکثرا با هم سینما می‌رفتیم.
‫جوآن خیلی اهل فیلم دیدن نبود.
‫ولی شروع کرد به سینما رفتن...
‫و ازش خوشش اومد.
‫ نمی‌خواست ‫ کسی براش دلسوزی کنه.
‫اما برخلاف این تحسین دوستانش رو جلب کرد.
‫تحسینی که به آلیس و ربکا ‫ اطمینان خاطر می‌داد...
‫و در این حال باعث ناراحتیشون می‌شد.
‫چون که زندگی خودشون در مقابل ‫زندگی جوآن تحسین‌برانگیز نبود.
‫بله. مرگ من سلسله عواقبی به ‫همراه داشت که تصور نمی‌کردم.
‫الو؟
‫بله؟
‫شما به من زنگ زدید.
‫بله. واسه این‌که راهی برای صرفه‌جویی در ‫ مصرف انرژی کسب و کارتون پیشنهاد بدم.
‫اشتباه گرفتید. من کسب و کاری ندارم.
‫شماره من رو از کجا آوردید؟
‫من تماس‌های تبلیغاتیم رو مسدود کردم.
‫توی خوابم بهم رسید.
‫جانم؟
‫بله، من چیزی واسه ارائه ندارم. ‫یعنی از لحاظ تبلیغاتی.
‫درواقع اصلا چیزی واسه ارائه ندارم.
‫چندین باری خواب شما رو دیدم.
‫ببخشید، یعنی چندین بار توی ‫خوابم شماره تلفن شما رو دیدم.
‫یه دوستم پیشنهاد کرد که باهاتون تماس بگیرم.
‫من رو سرکار گذاشتید؟
‫نه، صرفا می‌خواستم ببینم ‫ صاحب این شماره تلفن کیه.
‫واقعا ببخشید که مزاحم شدم.
‫خواهش می‌کنم، درک می‌کنم.
‫احتمالا اگه من هم بودم ‫همین‌ کار رو می‌کردم.
‫آیا این هم از اثرات مرگ من بود؟
‫اریک و ربکا جرئت نکردن که مدتی هم رو ببینن.
‫زندگی به نحوی شکننده شده بود.
‫واسه همین سعی کردن از ‫ زمانشون با هم لذت ببرن...
‫انگار که اگر همه‌چیز ناگهان متوقف می‌شد...
‫چیزی واسه خودشون باقی مونده باشه.
‫یه پیشنهاد کاری دریافت کردم.
‫عالیه!
‫خیلی خوشحال به نظر نمیای.
‫آخه باید نقل مکان کنم.
‫داخل دیژونه.
‫اونجا خانواده دارم.
‫حتی یکی از دوستان نزدیک بچگیم اونجاست.
‫و شنیدم شهر خوبیه.
‫پیشنهاد رو قبول کردی؟
‫هنوز نه.
‫چرا؟
‫منتظر بودم که با تو حرف بزنم.
‫که ببینم نظرت چیه.
‫مطمئن نیستم که نظر من مهم باشه.
‫خیلی وقته دنبال چنین چیزی بودی.
‫اگه قبول کنم مشکلی نداری؟
‫آخرهفته‌ها وقتم خالیه، ولی...
‫وقت تو نیست، نه؟
‫تا کی انتظار دارن جواب بدی؟
‫مطمئن نیستم، ولی...
‫فردا یا پس‌فردا.
‫انقدر اخم نکن. قبول نمی‌کنم.
‫سلام.
‫من رو می‌شناسی؟
‫آره، توی مدرسه هم رو دیدیم.
‫- اینجا زندگی می‌کنی؟ ‫- آره.
‫من دارم میام طبقه پنجم زندگی کنم.
‫باید زودی یه جایی رو پیدا می‌کردم. ‫جاهای زیادی رو ندیدم.
‫- تازه اومدین لیون؟ ‫- آره.
‫خب، بیایید برگردیم اول.
‫خب راستش حالا که اینجاییم، ‫ نیازی نیست برگردیم عقب.
‫می‌تونستم با چیزی به جز ‫ رسیدن توماس شروع کنم.
‫ولی همین مناسب به نظر می‌اومد.
‫می‌دونم سخت به نظر میاد که...
‫برید سراغ یه شاهکار کلاسیک.
‫مخصوصا اگه 446 صفحه باشه.
‫ناهار بخوریم؟
‫دارم با تلفن حرف می‌زنم. ‫یه ده دقیقه دیگه تموم می‌شه.
‫من خیلی وقت ندارم. ‫بعدا ببینمت؟
‫باشه، خوبه. می‌بینمت!
‫ببخشید، دوستم می‌خواست با هم ناهار بخوریم.
‫می‌تونیم بعدا حرف بزنیم.
‫نه، رفت دیگه!
‫و من هم یه ساندویچ خریدم دیگه...
‫کسی خونه هست؟
‫توماس؟
‫اینجا!
‫این رو پیدا کردم. کافیه؟
‫عالیه.
‫ممنون. می‌شه تا فردا دستم باشه؟
‫آره. لازمش ندارم.
‫خیلی ممنون.
‫بچه داری؟
‫یه دختر هشت ساله. ‫بچه تو چند سالشه؟
‫اون هم تقریبا هشت سالشه.
‫عالیه! شاید با هم دوست شدن.
‫واسه اون اومدم لیون.
‫آره. مامانش سه سال پیش اومد اینجا.
‫من هم می‌خواستم بیشتر ببینمش. ‫قصد حضانت مشترک داشتیم.
‫امیدوارم عادت کنه.
‫باید برم و اتاقش رو حاضر کنم.
‫حتما خیلی وقته ندیدیش.
‫سعی کردم توی زندگیش حضور داشته باشم.
‫ولی از رفت و آمد خسته شدم.
‫و چهار سالی هم می‌شه که جدا شدیم. ‫اون ترکم کرد.
‫واسه عشق اولش. ‫ ظاهرا هم رو فراموش نکرده بودن.
‫متاسفم.
‫اشکالی نداره. ازش گذر کردم.
‫الان با هم کنار میاییم...
‫و خوشحاله که وقت بیشتری داره که تنها باشه.
‫آره، خوبه.
‫تو هم با پدر دخترت زندگی می‌کنی؟ ‫اگه دوست نداری جواب نده.
‫نه، اون رفته.
‫یعنی جدا شدین؟
‫نه، فوت شده.
‫همون معلمی بود که تو ‫توی مدرسه جایگزینش شدی.
‫ببخشید. خبر داشتم، ولی نمی‌دونستم که...
‫اشکالی نداره.
‫شنیدم کتاب می‌نویسی و...
‫یکم معروفی.
‫خب، یک کتابی نوشتم و خوش شانس بودم.
‫احتمالا بخاطر عنوانش بود.
‫عنوانش چی بود؟
‫«پیچیدگی خوش‌شانس»
‫گمونم ملت عنوان‌های ‫ پر زرق و برق رو دوست دارن.
‫پرواز کردم!
‫رفتم طبقه سه.
‫من هم پرواز کردم! ‫رفتم طبقه چهار!
‫انگار از بچگی هم رو می‌شناختن.
‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫حتما.
‫کتابت رو شروع کردم.
‫حوصله‌ات سر نرفت؟
‫نه، خوندنش راحته.
‫عنوانش خوشایند نبود، ‫ولی لذت‌بخشه.
‫و محتواش؟
‫محتواش...
‫مطمئن نیستم که مثل تو مشتاق باشم.
‫من مشتاقم؟
‫تو ظاهرا از مصیبت‌های زندگی ‫به سادگی گذر می‌کنی.
‫و عنوانش هم هست دیگه.
‫«پیچیدگی خوش‌شانس» اینطوریه ‫که انگار داری می‌گی...
‫«بی‌رحمی خو‌ش‌شانس»
‫حتما لزومی نداره که در مصیبت، مصیبت باشه، ‫یا در درد هم درد باشه.
‫نمی‌دونم.
‫می‌خوای هلوییز اینجا پیش نینا ‫ باشه که به کارهات برسی؟
‫من خیلی پیشش نیستم، ‫اگه تو کاری داری من مواظبشون هستم.
‫آره، کلی برگه هست که باید تصحیح کنم.
‫امیدوارم نظرم در مورد کتابت ‫ ناراحتت نکرده باشه.
‫نه، جالب بود و من رو به فکر فرو برد.
‫واسم سوال شد که آیا می‌نویسم ‫که احساس گناه نکنم؟
‫مگه احساس گناه می‌کنی؟
‫نه، ولی خیلی دوست دارم بکنم. ‫گمونم مثل همه آدم‌ها.
‫حالا شاید یکم بیشتر از آدم‌های معمولی.
‫احساس گناه در مورد چی؟
‫حس می‌کنم می‌تونستم بهتر باشم ‫ و یا این‌که مغرورم.
‫تا حالا چنین حسی داشتی؟
‫من احساس گناه نمی‌کنم.
‫واقعا گناهکارم.
‫منظورت چیه؟
‫روزی که پدر نینا تصادف کرد، ‫من ترکش کرده بودم.
‫خبر نداشتم.
‫متاسفم.
‫به نظرم منصفانه نیست که تو احساس گناه کنی.
‫من مستقیما مقصرم دیگه. ‫همینه.
‫آره، بخاطر من.
‫ببخشیدها. خودش تصمیم گرفت نوشیدنی بخوره.
‫اگه واقعا گناهکار بودی الان زندان بودی.
‫ترک کردن آدم‌ها که جرم نیست.
‫اگه احساسم عوض نمی‌شد چی؟
‫اگه...
‫دلسرد نمی‌شدم؟
‫یا یکم بیشتر خودم رو وادار میکردم.
‫تعطیلات دیگه تموم شده. ‫وقتشه وسایلمون رو جمع کنیم...
‫و جدا بشیم.
‫قول بده که واسم نامه می‌نویسی و ‫ تابستون سال دیگه هم رو...
‫توی درخت گنده می‌بینیم.
‫می‌خوام خودم بخونمش مامانی.
‫خیلی‌خب.
‫فقط پنج دقیقه.
‫دوستت دارم.
‫از دوستم که سبزیجات گرفتم، خودش پرورش ‫می‌ده. یکم واسه امشب می‌خوای؟
‫ممنون، ولی من و نینا شام خوردیم.
‫پس فردا میام، اشکالی نداره.
‫باشه.
‫نینا چطوره؟
‫الان بردم خوابوندمش. ‫گفت که هلوییز بهترین دوستشه.
‫شانس آوردم. بخاطر دخترت حالا ‫اون هم دوست داره بیاد اونجا.
‫عالیه!
‫و خواستم بگم که...
‫ببخشید اگه بی‌ادبی کردم.
‫بی‌ادبی؟ یادم نیست.
‫کردم دیگه. در مورد پدر دخترت بد حرف زدم.
‫حق با تو بود.
‫خوبه که چنین حرف‌هایی رو بشنوم.
‫پس حالم بهتره.
‫امیدوارم با مسائل شخصیم اذیتت نکرده باشم.
‫نه، فرصتی شد که نظرم رو بگم ‫ و مخاطبم رو جذب کنم.
‫حق هم داری. حرف‌هات من رو جذب می‌کنن!
‫ممنون که تشویقم می‌کنی.
‫پس زودی می‌بینمت دیگه؟
‫آره، می‌بینمت.
‫شب خوبی داشته باشی.
‫یه سری از دوست‌هام مزرعه و حیوانات دارن. ‫واسه قدم زدن خوبه...
‫می‌تونیم آخرهفته بعدی با دخترها بریم.
‫همین آخرهفته؟
‫- نمی‌دونم... ‫- تو رو خدا مامانی! می‌خوام برم!
‫می‌خوایم بریم!
‫یه لحظه صبر کن.
‫برو دیگه! خوب می‌شه نینا یه دوری بزنه.
‫اون ممکنه یه فکری بکنه.
‫بذار بکنه! تو که تعهدی نداری.
‫نمی‌خوام سو تفاهمی پیش بیاد.
‫مرد باهوشیه.
‫شاید صرفا دوستانه برخورد می‌کنه، ‫قصد خاصی نداره.
‫شاید ازش خوشت میاد ولی نمیتونی اعتراف کنی.
‫محکوم نیستی که مجرد باشی که.
‫در هر صورت از این توماس خوشم میاد.
‫- من هم میاد. ‫- تو اصلا ندیدیش!
‫همچنان می‌تونم نظر بدم. ‫به نظرم خیلی خوبه.
‫- حس خوبی بهش ندارم. ‫- چرا؟ چون ممکنه چیزی پیش بیاد؟
‫در مورد چی حرف می‌زنین؟
‫اصلا به فکرم هم خطور نکرد. ‫صرفا خوشم میاد باهاش حرف بزنم.
‫می‌تونه این‌طوری شروع بشه.
‫می‌دونم تو به مردها فکر نمی‌کنی...
‫ولی کنار نذارش...
‫- می‌فهمی منظورم چیه؟ ‫- معلومه می‌فهمم.
‫ممنون، ولی قصدی ندارم.
‫حتی گفتی که عشق نباید مرکز چیزی باشه.
‫کی در مورد عشق حرفی زد؟
‫ممکنه یه رابطه ساده باشه.
‫حداقل بخاطر دخترت برو.
‫خوشش میاد با مادرش و یه دختر همسنش باشه.
‫چرا شما هم نیایید؟ ما که در هر صورت توی ‫ جنگلیم. می‌تونم بگم شما هم میایین.
‫نه، ما این آخرهفته کار داریم.
‫آره، داریم می‌ریم دیدن دوستمون توی تولوز.
‫جدی؟ کی؟
‫خیلی بزرگه. چه بامزه!
‫- دخترها کجان؟ ‫- با دوستات رفتن توی باغ.
‫عالیه.
‫در هر صورت ممنون.
‫واسه چی؟
‫واسه امروز.
‫از تو هم ممنونم.
‫من که کاری نکردم!
‫تو برنامه‌ریزیش کردی.
‫اگه نمی‌اومدی ازم تشکر نمی‌کردی.
‫پس آخرهفته رو برنامه‌ریزی ‫کردی که ازت تشکر بشه.
‫دقیقا. هر کاری می‌کنم که ازم تشکر بشه.
‫ممنون.
‫بیا.
‫ممنون.
‫دوست‌هات هم میان؟
‫نه، فردا زود بیدار می‌شن.
‫مشکل از تو نیست.
‫خوشم میاد که پیشت باشم.
‫خوشم میاد که باهات حرف بزنم.
‫که با بچه‌ها سرگرم باشیم.
‫امروز واقعا بهم خوش گذشت.
‫خیلی وقت بود چنین تجربه‌ای نداشتم.
‫ولی هنوز آماده...
‫چیز...
‫آماده عاشقی؟
‫آره.
‫متاسفم.
‫طبیعیه. نباش.
‫شاید به وقت بیشتری نیاز داری.
‫نمی‌دونم.
‫واقعا نمی‌دونم.
‫نمی‌خوام که دوستیمون خراب بشه.
‫اشکالی نداره. حق داریم اشتباه کنیم.
‫و تو همیشه دوستم می‌مونی.
‫فکر کن...
‫اذیت نمی‌شدی؟
‫نه، گمونم درک می‌کردم.
‫و اگه ناراحت می‌شدم سعی می‌کردم ‫که با آرامش برخورد کنم.
‫ولی هیچ‌وقت به خودم اجازه نمی‌دادم ‫ که ازش متنفر بشم. هرگز.
‫به نظرت ممکنه؟
‫البته.
‫همه زوج‌ها باید به خاطر داشته باشن ‫ که عشق ابدی نیست.
‫یا به خودشون این آزادی رو بدن.
‫شاید...
‫از دستم عصبانی نیستی؟
‫معلومه که نه. درکت می‌کنم.
‫دوستت سوفی خوب بود؟
‫آره، خیلی خوب بود.
‫خوشحال شدم پسرش رو دیدم.
‫برونو چی؟
‫برونو هم خب... ‫خوب شد که هم رو دیدیم.
‫سلام رسوند.
‫بیا.
‫نه، ممنون عزیزم.
‫به نظر خوشمزه میاد، ولی گرسنه نیستم.
‫زیاد خوردی؟
‫آره، خیلی.
‫خواهش می‌کنم!
‫بسه دخترها!
‫با لباست خیلی خوشگل می‌شی
‫- می‌رقصیم و می‌رقصیم. ‫- تا ساعت چهار صبح.
‫لباس‌های خوشگل دارم.
‫پیتزا اومد.
‫عروسی کنین! عروسی کنین!
‫بسه دیگه دخترها. ‫خنده دار نیست.
‫تو رو خدا بابایی، عروسی کنین.
‫دستتون رو بشورید وگرنه از پیتزا خبری نیست.
‫منصفانه نیست.
‫قضیه ازدواج چیه؟
‫تصمیم گرفتن خواهر بشن دیگه.
‫آهان، که این‌طور.
‫نظر تو چیه؟
‫چی؟
‫قاشق و چنگال بیارم یا با دست بخوریم؟
‫دستمال بیارم؟
‫هر طور دوست داری.
‫دستمال میارم.
‫سلام!
‫چطوری؟
‫سلام!
‫نقاشی‌هات کجان؟
‫نقاشی‌ها؟ یه نقاشیه.
‫نمایش گروهیه. چهل نفریم.
‫واسه همین اجازه دادن یه کار بیارم.
‫این یکیه.
‫- تصمیم نگرفتی کجا زندگی کنی؟ ‫- هنوز نه.
‫توماس گفت از اورلئانز رفتی.
‫دنبال یه تغییر بودم. اما نمی‌دونستم چی.
‫گفتم فرصت واسم تصمیم بگیره.
‫یه فرصت کاری پیش اومد و توماس اینجا بود. ‫گفتم یه دوستی اینجا دارم.
‫توی کدوم محله دنبال خونه‌ای؟
‫هنوز نمی‌دونم.
‫اصلا شهر رو نمی‌شناسم. ‫تازه اومدم اینجا.
‫اگه کمکی نیاز داشتی بگو.
‫ممکنه بگم.
‫چون هیچی نمی‌دونم
‫تو هم معلمی؟
‫آره، معلم موسقیم.
‫ولی صرفا واسه این که خرجم در بیاد.
‫دیگه چیکار می‌کنی؟
‫توی کار موسیقیم.
‫- چه سازی می‌زنی؟ ‫- هیچی.
‫موسیقی می‌نویسم.
‫پس سازنده‌ای.
‫چه باحال.
‫بابت غذا ممنون.
‫بابت اومدنت ممنون.
‫بابت موسیقی ممنون.
‫بابت تعریفاتت ممنون.
‫شب بخیر.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خوابیدنت رو تماشا می‌کردم.
‫خیلی وقته اینجایی؟
‫همین اطراف بودم.
‫ویکتور...
‫واقعا متاسفم.
‫نباید باشی.
‫کاش می‌دونستی من چقدر شرمنده‌ام.
‫من خیلی اذیتت کردم!
‫حقیقت نداره.
‫همش تقصیر منه.
‫خودم حماقت کردم.
‫ولی الان نگران توئم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫الان دیگه همه‌چیز رو می‌بینم.
‫زندگی من رو تماشا می‌کنی؟
‫آره، و می‌بینم که خیلی نگرانی.
‫نگرانی فایده نداره.
‫می‌ترسم که تصمیمات اشتباه بگیرم ‫ و باعث اذیت بیشتری بشم.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه همه تصمیماتش رو درست بگیره.
‫هیچ‌کس.
‫از من بپرس دیگه.
‫گاهی‌اوقات حس می‌کنم داری تماشام می‌کنی.
‫درسته. اکثرا تماشات می‌کنم.
‫اگه با یه مرد دیگه وارد رابطه ‫ بشم عصبانی می‌شی؟
‫نه.
‫اصلا حسادت نمی‌کنم.
‫اگه خوشحال باشی من هم خوشحالم.
‫حتی با یه مرد دیگه.
‫پس دیگه دوستم نداری؟
‫همچنان دوستت دارم. ‫ولی به یه شیوه دیگه.
‫این‌طوری قشنگ‌تره...
‫عمیق‌تره.
‫اتفاقی که با اون تصادف واسم رخ داد...
‫مثل یه روانکاوی ناگهانی بود. متوجه هستی؟
‫انگار که ناگهان کامل شدم.
‫قبلا مالکانه برخورد می‌کردم.
‫تو رو به هر قیمتی که شده ‫واسه خودم می‌خواستم.
‫می‌خواستم یا واسه من باشی...
‫یا هیچ‌کس.
‫دیگه نمی‌تونم داشته باشمت...
‫ولی می‌تونم ببینمت.
‫اگه فقط می‌دونستی...
‫که چقدر همچنان عاشق خیره شدن بهت هستم.
‫اگه می‌دونستی...
‫چقدر دوست دارم خوشحالیت رو ببینم.
‫من هم معمولا بهت فکر می‌کنم ویکتور.
‫اون روز داشتم به این فکر می‌کردم که...
‫با هم رفته بودیم انگلیس. خنده‌ام گرفته بود!
‫دنده‌ام شکسته بود و لهجه‌ انگلیسیت ‫ من رو می‌خندوند.
‫خیلی من رو خندوندی...
‫و در عین حال درد هم داشت.
‫یادته؟
‫چون به هتل گفتم واسم مسیج اومده؟
‫و شماره تلفن ماساژور بهم دادن.
‫و می‌گفتن ماساژ؟ ‫و من هم می‌گفتم آره، مسیج.
‫دلم برات تنگ شده.
‫نینا هم دلش برات تنگ شده.
‫بهش بگو دوستش دارم.
‫و خیلی خیلی دلم براش تنگ شده.
‫به اون هم خیلی فکر می‌کنم.
‫شانس آوردید، شما اولین کسی ‫ هستید که ازش بازدید می‌کنه.
‫یه نگاهی بندازید.
‫من برم کلیدها رو برگردونم دفتر.
‫اگه اشکالی نداشته باشه، ‫زود برمی‌گردم، خب؟
‫در هر صورت یه نگاهی بندازید. ‫واسه زوجی مثل شما خوبه.
‫اجاره‌اش خوبه.
‫بسیارخب، می‌بینمتون.
‫خوشت اومد؟
‫آره.
‫به نظرت بگیرمش؟
‫زنگ نزدم، ولی یهویی تصمیم گرفتم.
‫می‌ترسیدم نظرم عوض بشه.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫دیگه نمی‌تونم با این‌ها زندگی کنم.
‫انگار خود استفان پیشمونه. ‫باید از شرشون خلاص بشم.
‫ارزششون خیلی زیاده! ‫می‌شه باهاشون خونه خرید.
‫با ترس زندگی می‌کنم.
‫با ترس؟
‫از ترس این‌که می‌خواد ترکم کنه، ‫ولی جرئتش رو نداره.
‫که تظاهر می‌کنه که عاشقمه. ‫مثل من که سال‌ها تظاهر می‌کردم.
‫تازه...
‫نمی‌دونم در مورد خیانتش چه واکنشی نشون بدم.
‫اذیتم می‌کنه. نمی‌دونم چیکار کنم.
‫فکر نمی‌کنم در حال خیانت باشه.
‫- واقعا؟ ‫- نه.
‫از کجا می‌دونی؟
‫راستش اون روز حرف زدیم.
‫در مورد تو حرف زدیم.
‫گفت خیلی خوش‌شانسه که تو رو داره.
‫بچه‌ها داشتن همون نزدیکی بازی می‌کردن.
‫و گفت که ‫«شاید آلیس هم راضی بشه که بچه‌دار بشیم.»
‫همین رو گفت؟
‫خیلی تحت‌تاثیر قرار گرفته بود.
‫خیلی صادقانه گفت، خیلی...
‫ولی نگو من گفتم. ‫به من اعتماد کرده بود.
‫آره، حتما.
‫باور کن.
‫واقعا خیلی عاشقته.
‫یعنی آلیس، خیلی عاشقه.
‫ممنونم.
‫دوستت دارم. ‫واقعا لازم بود چنین چیزی رو بشنوم.
‫به من مربوط نیست. من هم دوستت دارم.
‫شرمنده. من فقط در مورد خودم حرف می‌زنم.
‫داستان تو چطور پیش می‌ره؟
‫تموم شد.
‫چیزی نمونده.
‫دیگه هم رو نمی‌بینیم.
‫اصلا!
‫واقعا؟ چرا؟
‫- راستش...
‫نه فقط...
‫بخاطر خودش.
‫سردرگم بود.
‫واقعا...
‫زندگی همینه دیگه.
‫مهم نیست.
‫نباید قاطی چنین چیزی می‌شدیم.
‫خب، چطور بود؟
‫نمایشگاه کتاب؟ ‫حس می‌کردم جام اونجا نیست.
‫حس می‌کردم یه مورچه پیش بقیه مورچه‌هام. ‫پر نویسنده بود.
‫تو چی؟ آپارتمانی دیدی؟
‫یکی هم پیدا کردم.
‫- واقعا؟ چه خوب. ‫- البته به لطف جوآن.
‫- کمکت کرد؟ ‫- بیشتر از کمک.
‫عالیه، نه؟
‫واقعا حرف نداره.
‫با هم صمیمی‌این؟
‫خیلی خوب با هم کنار میاییم.
‫واقعا. دخترهامون هم دوستن.
‫نگهشون نداشت؟
‫متاسفم.
‫انتظار چنین چیزی نداشتم...
‫یعنی حتی اگه حس می‌کردم ‫اخیرا کمتر توجه می‌کنه...
‫ولی وقتی یه چیزی رو حس کنی، ‫ناخودآگاه امیدوار می‌شی، طبیعیه.
‫حتی اگه امیدی هم نباشه ‫ گاهی‌اوقات یه امیدی پیدا می‌کنی.
‫این‌طور که... مشخص نیست دیگه.
‫ولی در این مورد...
‫برنامه‌ای نداشتم.
‫صرفا خوشحال بودم که دوباره می‌بینمش.
‫خیلی خوب با هم کنار می‌اومدیم.
‫لطف کردی اومدی.
‫ممنون از تو.
‫نه که ناامیدش کرده باشی، ‫اتفاقا برعکس.
‫ولی...
‫آلیس خواست عکس‌ها رو بیارم ‫ و به جاش حرف بزنم.
‫ولی...
‫کل مسیر به این فکر کردم که چی بگم...
‫که کمی دلداریت بدم.
‫نمی‌دونم.
‫متاسفم.
‫نباش.
‫مسیر طولانی‌ای اومدی. من میزبان خوبی نیستم. ‫نوشیدنی میل داری؟
‫حتما.
‫پس من هم یکی می‌خورم.
‫چطوری با هم آشنا شدین؟
‫داستانش طولانیه.
‫برام تعریف کن. بدم نمیاد بشنومش.
‫بعد گرفتن مدرک هنرم وارد تاریخ هنر شدم. ‫همچنین عاشق نقاشی کردن بودم.
‫دوست داشتم که برم مدرسه هنر، ‫ولی اعتماد به نفسش رو نداشتم.
‫الان چی؟ الان چیکار می‌کنی؟
‫خیلی کارها!
‫مثلا همچنان نقاشی می‌کشم.
‫و هنر تدریس می‌کنم. نقاشی.
‫در موردت با شاگردهام حرف زدم.
‫البته وقتی که شاگرد دارم. ‫چون الان مشغول تدریس نیستم.
‫در هر صورت افتخار بزرگیه که اینجا باشم.
‫واقعا آثارتون رو دوست دارم.
‫لطف داری.
‫این یکی موردعلاقمه.
‫و اون یکی.
‫آخه همشون رو دوست دارم.
‫خیلی خوش شانسم که اینجام.
‫این یکی هم خیلی خوشگله.
‫راستش یکم بهم برخورد که ‫ آلیس هدایام رو پس فرستاد.
‫درک می‌کنم‌. ‫خیلی دوستشون داشت.
‫مطمئن نیستم.
‫حس می‌کردم که به نقاشی علاقه‌ای نداره.
‫ببخشید، شما نباید به قطار برگشت برسید؟
‫چرا، ولی راستش.
‫بلیت برگشت نگرفتم. ‫نمی‌دونستم کی برمی‌گردم.
‫- ولی می‌رم. ‫- صبر کن.
‫خانواده منتظرتن؟
‫نه.
‫پیتزا، پیتزا، پیتزا!
‫بریم پیتزا بخوریم؟
‫نه، دیر شده.
‫فردا مدرسه دارین.
‫نه دیگه!
‫یه وقت دیگه بچه‌ها. ‫جوآن راست می‌گه، فردا مدرسه دارین.
‫ببخشید، نینا کتش رو اینجا جا گذاشت؟
‫آره، اینجاست.
‫- بیا. ‫- مرسی.
‫یه نوشیدنی می‌خوای؟
‫نه ببخشید، کلی کار دارم.
‫- همه چیز مرتبه؟ ‫- آره، حتما.
‫اخیرا رفتارت عجیب شده. ‫انگار ذهنت مشغوله.
‫جدا؟
‫آره.
‫بخاطر اینه که...
‫این که...
‫یه اتفاقی رخ داد...
‫که واقعا انتظارش رو نداشتم.
‫انقدر سریع رخ داد که جرئت نکردم ‫ در موردش با تو حرف بزنم.
‫خیلی غافلگیر شده بودم.
‫چی شد؟
‫از واکنشت می‌ترسم.
‫می‌ترسی؟ دلیلی نداره که بترسی.
‫متوجه نمی‌شم.
‫گفتی که می‌تونی بدون قضاوت کردن...
‫درکم کنی.
‫حتما.
‫خب...
‫یعنی...
‫اتفاقی که رخ داد اینه.
‫و حالا نقش بازی می‌کنه که مُرده.
‫کلی پیام گذاشتم.
‫متوجه نمی‌شم. زنگ می‌زنم ولی جواب نمی‌ده.
‫چی باید بگم؟
‫چیکار بکنم؟
‫نمی‌دونم.
‫به عنوان دوستم باهات حرف می‌زنم.
‫مارتین حرفی نزد؟
‫نه.
‫هیچی نگفت؟
‫واسه چی به من می‌گی؟ ‫می‌تونستی مخفیش کنی.
‫متوجه هستی چه تاثیری روی من داره؟
‫نه، نیستی.
‫ببخشید.
‫می‌گی نمی‌خوای کسی رو ناراحت کنی، ‫ولی فقط به فکر خودتی.
‫توماس توی راهه؟
‫نمی‌دونم.
‫همچنان همسایه‌اید؟
‫آره.
‫امروز با هم اومدید؟
‫امروز صبح نه.
‫تماس نگرفت و تلفن رو هم جواب نمی‌ده.
‫می‌فرستمشون سالن مطالعه.
‫آقای دوال نیومدن. برید اتاق 204.
‫چه خبر شده؟
‫خوبی جوآن؟
‫خوبی؟
‫ببخشید.
‫ناراحت شده بودم. خودخواهانه برخورد کردم. ‫من رو ببخش.
‫- ببخشید. ‫- به قولی که دادم عمل نکردم.
‫هیچ قولی ندادی.
‫چرا، دادم.
‫قول دادم که ازت متنفر نشم، ‫به آرامی هضم کنم و درک کنم.
‫نتونستم.
‫نمی‌خواستم باهات وارد رابطه بشم ‫که بهت آسیب نزنم.
‫ولی...
‫شکست خوردم.
‫شاید مارتین نمی‌خواد ببینت...
‫چون من بهش گفتم که عاشقتم.
‫چنین حرفی بهش زدی؟
‫آره.
‫می‌خوای بهش زنگ بزنم؟
‫نه.
‫ببخشید.
‫شما با مارتین تماس گرفتید. ‫لطفا پیغام بگذارید.
‫منم.
‫خواستم بهت بگم...
‫که الان می‌دونم چرا جواب نمی‌دی.
‫با توماس حرف زدم...
‫و بهم چیزی رو گفت که...
‫به تو گفته بود.
‫اگه دلیلت اونه جای نگرانی نیست.
‫توماس از ما خبر داره...
‫و درک می‌کنه.
‫همین.
‫حیف می‌شه که...
‫بخاطر این دیگه هم رو نبینیم.
‫مخصوصا حالا که دیگه مشکلی نیست.
‫امیدوارم حالت خوب باشه.
‫در سال 1818 به دنیا اومد و در سال 1848 مرد.
‫تمام زندگیش رو در ‫یورک‌شایر سپری کرده بود.
‫یورک‎شر.
‫یورک‌شر.
‫یک رمان‌نویس انگلیسی ‫و همچنین نمایش‌نامه‌نویس رمانتیک بود.
‫از آن‌جایی که آثار زنان منتشر نمی‌شد ‫ وی با نام «الیس بل» فعالیت می‌کرد.
‫و اسم واقعیش تا سال 1850 منتشر نشده بود.
‫وی فرزند یکی مانده به آخر از 6 فرزند بود.
‫خواهرانش آن و شارلوت نیز نویسنده بودند.
‫وی از سن پایینی با مرگ ‫دست و پنجه نرم می‌کرد زیرا...
‫که مادرش و خواهرانش ‫ماریا و الیزابت مُرده بودند.
‫وی خواندن و نوشتن ‫رو توسط عمه‌ها و پدرش...
‫ببخشید. می‌شه تلفنم رو ‫جواب بدم؟ زود تموم می‌شه.
‫سلام. پیامت رو دریافت کردم.
‫تماس نگرفتم چون راحت نبودم.
‫یعنی بخاطر توماس.
‫واقعا نمی‌دونستم چی بگم. ولی...
‫چطوری بگم؟
‫همچنین راحت نبودم چون ‫ که حس می‌کردم تو خیلی...
‫یعنی قطعا چیزی بین ما بوده.
‫در حالی که من کمتر...
‫نمی‌دونم چطور بهت بگم.
‫من رو ببخش جوآن.
‫واقعا.
‫امیدوارم این توی دوستیمون ‫ خدشه‌ای وارد نکنه.
قربانت
‫- بیا. ‫- لطف کردی. ممنون.
‫قابلی نداره.
‫ربکا میلارد؟
‫بله!
‫تویی که.
‫آره، منم.
‫ببخشید، خبر نداشتم.
‫اگه خبر داشتم لغوش می‌کردم.
‫رزومه‌ات عکس نداشت.
‫ربکا... من...
‫راستش...
‫به نظرم منصفانه نیست که مردم ‫رو از قیافه‌شون قضاوت کنن.
‫اگه کارفرما بدون عکس تماس بگیره، ‫ نشانه خوبیه.
‫- ولی در این مورد... ‫- متوجه‌ام.
‫حالا می‌خوای مصاحبه بدی؟
‫رئیسم سرش شلوغه. واسه همین من رو فرستاده.
‫نه، در هر صورت سابقه خوبی ندارم.
‫با دروغ به اینجا رسیدم.
‫یه جا خونده بودم که زن‌ها وقتی...
‫نود درصد تجربیات لازم رو داشته باشن ‫جرئت ندارن درخواست بدن...
‫درحالی که مردها با کمتر از ‫ سی درصد هم درخواست می‌دن.
‫خوشحال می‌شم توی نشریه کار کنم...
‫حتی اگه تجربه لازمش رو نداشته باشم.
‫درواقع اصلا تجربه‌ای ندارم.
‫ولی نقاشی می‌کشی؟
‫آره، من...
‫داستان‌های مصور می‌کشم. ‫حالا خیلی خوب نه، ولی باز هم آره.
‫مجبور نیستی تظاهر کنی خوشت میاد. ‫دروغ نگو.
‫خیلی خوشم اومد.
‫بابت دفعه آخر تو داری عذرخواهی می‌کنی...
‫ولی من بودم که رفتارم بد بود.
‫تا حالا سر چنین قراری نرفته بودم. ‫راستش مایل نبودم که جواب بده.
‫ببین، به نظرم کارت خوبه.
‫یه نگاهی می‌اندازم و ‫با رئیسم حرف می‌زنم که...
‫جلسه بذاریم و صحبت کنیم.
‫ببین، من نمی‌خوام خیلی امیدوار بشم.
‫پس ترجیح می‌دم که...
‫حقیقت رو بهم بگی. ‫اگه امیدی نیست بهم بگو.
‫واقعا از کارت خوشم اومده.
‫اگه وقت داری بمون.
‫دوباره یه نگاهی می‌اندازم و ببیشتر می‌گم.
‫گوجه. بابایی؟
‫آره عزیزم.
‫- یکم واسه بقیه بذار. ‫- نگران نباش.
‫سلام!
‫- تنها اومدی؟ ‫- نگران نباش. می‌بینیش.
‫به نظر نگران میام؟
‫ببینیش بهتر می‌شی.
‫خب؟
‫سلام!
‫- چطوری؟ ‫- بده‌اش من.
‫گرفتمش.
‫سلام!
‫خوبی؟
‫- خب کجاست؟ ‫- بس کنین! خودم کافی نیستم مگه؟
‫واقعا میاد؟
‫سلام لئو!
‫- خوبی؟ ‫- آره، تو چی؟
‫- ممنون که اومدی. ‫- ممنون از شما.
‫جوآن، این لئوئه.
‫فهمیدمش آلیس.
‫چی رو؟
‫چیزی که خیلی وقت پیش بهم گفتی.
‫چی بهت گفتم؟
‫این که عشق واسه همه نیست.
‫که وقتی یه شخص خوب رو پیدا می‌کنی ‫ باید در کنارش تظاهر کنی.
‫من گفتم؟
‫آره، گفتم.
‫گمونم کمی زیاده‌روی کردم.
‫نه، به نظرم درست می‌گی.
‫به نظرم الان...
‫می‌خوام امتحانش کنم.
‫آلیس، ببخشید، یخ داری؟
‫آره، صبر کن.
‫الان برمی‌گردم.
‫صبر کن.
‫یه تیکه کیک می‌خوای؟
‫حتما.
‫ممنون.
‫بریم بشینیم؟
‫حتما.