‫فیلمی از: ‫فرانسوا اوزون
‫[ جمهوری فرانسه ] ‫[ آزادی، برابری، برادری ]
‫آن زمان که فهمید
‫عیسی آنجاست
‫شیشه عطری با خود آورد
‫سپس در مقابل عیسی زانو زد
‫و آنچنان که به شدت می‌گریست ‫با اشک‌هایش پاهای عیسی را شستشو داد.
‫و بعد با گیسوانش پاهای عیسی را خشک کرد.
‫پاهای عیسی را غرق در بوسه کرد
‫و با عطر آنها را معطر کرد.
‫زمانیکه فریسی که عیسی را ‫دعوت کرده بود، این را دید
‫در دلش گفت:
‫ اگر این مرد واقعاً فرستادۀ خدا بود،
‫ می‌دانست این زن کیست:
‫ یک گناهکار!
‫اما عیسی به او گفت:
‫من به خانۀ تو آمده‌ام،
‫تو حتی اندکی آب برای شستن پاهایم نیاوردی.
‫ اما این زن با اشک‌هایش پاهای مرا شست
‫ و با موهایش آنها را خشک کرد.
‫به همین خاطر، ‫تمامی گناهانش بخشیده شد
‫ چون از اعماق دلش عشق ورزید.
‫این زن، مریم مجدلیه بود.
‫این بدن مسیح است.
‫آمین.
‫[وقتی پاییز فرا می‌رسد]
‫آها، این خوبه.
‫اوه نه...
‫- الو؟ ‫- سلام مامان.
‫سلام عزیزم. خوبی؟
‫آره، حتماً. حتماً.
‫چه ساعتی میرسین؟
‫آها، پس واسه ناهار منتظرتونم.
‫بیام ایستگاه دنبالتون؟
‫آها باشه، ولی... ‫با ماشین لوران؟
‫ببین مامان، تو کاری نداشته باش.
‫ببخشید.
‫خیله خب.
‫باشه. خب...
‫- تا فردا. ‫- تا فردا.
‫می‌بوسمتون.
‫همین‌جا منتظرت می‌مونم.
‫- درست میشه. ‫- آره. امیدوارم.
‫برو دیگه. ‫از طرف من ببوسش.
‫ماری-کلود پرَن.
‫ممنون.
‫روز خوش خانم.
‫میشل؟
‫مرسی که همراهیم کردی.
‫ممنون.
‫کی دوباره بریم؟
‫- ده روز دیگه خوبه. ‫- اوهوم.
‫خوبه.
‫آب و هوای گرمسیری دو فصل داره:
‫فصل بارونی و فصل خشک.
‫بیا تو، در بازه.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫- یه قهوه می‌خوری؟ ‫- آره، اگه وقت داریم.
‫نگران نباش، زودتر از ساعت 1 با ماشین نمیرسن.
‫- تازه اگه ترافیک باشه که... ‫- دخترت گواهینامه داره؟
‫آره دیگه.
‫- فقط تویی که نداری. ‫- هوم.
‫دیشب خوب نخوابیدم.
‫طبیعیه، ماه کامله.
‫- آه! آره، شاید به خاطر همینه.
‫مرسی.
‫- هوا، هوای قارچ چیدنه. ‫- اوهوم.
‫یه سری قارچ کوچولو ‫اون طرفا باید باشه
‫- بریم اون طرف. ‫دفعه قبل کلی اونجا بود.
‫بریم.
‫آها! ببین اونجا رو. نگاه کن.
‫اینجا رو ببین.
‫آره! این بولته (نوعی قارچ خوراکی).
‫- می‌بینی؟ آره، بولته.
‫چه قشنگه این یکی.
‫ماری-کلود، بیا اینو ببین.
‫ها؟
‫این خوبه یا نه؟
‫نه نه، این قارچ خوراکی نیست.
‫اوه، این یکی نه.
‫آه.
‫اوه!
‫عالیه، محشره.
‫زود بریم، باید غذا درست کنم.
‫آره.
‫- برام تعریف می‌کنی؟ ‫- آره حتماً.
‫- روم حساب کن. ‫- باشه.
‫کلی چیز هست که باید تعریف کنم.
‫- سلام خانما. ‫- سلام.
‫خب دیگه.
‫خیلی خوب.
‫اوه!
‫- مامان بزرگ! ‫- عزیز دلم!
‫عشق من!
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫- سلام. ‫- نمی‌بوسمت، سرما خوردم.
‫- آه. ‫- نمی‌خوام ازم بگیری.
‫- خوب رانندگی کردی؟ ‫- نه، تا از پاریس بیام بیرون پدرم در اومد.
‫بیا لوکاس، کیفت.
‫براتون یه ناهار خوب درست کردم.
‫- تو راه ساندویچ خوردیم. ‫- ولی من گشنمه.
‫- چه خوب عزیزم. ‫قراره تعطیلات خوبی داشته باشیم.
‫- داره با کی حرف می‌زنه؟ ‫- با بابا.
‫باز چی شده؟
‫سر تعطیلات به خاطر من دارن دعوا می‌کنن.
‫نه عزیزم. ‫ببین، مشکل تو نیستی.
‫مشکل خودشونن.
‫- داری منو مسخره می‌کنی! ‫- بیا بریم.
‫بیا با هم آشپزی کنیم.
‫ببین، قارچای تازه
‫خیلی خوشمزن.
‫- من دوست ندارم. ‫- چرا دوست داری.
‫یه کم مزه کن، باشه؟
‫با یه کم کره و سیر،
‫خیلی خوشمزه میشه.
‫من سیر دوست ندارم. (دمت گرم)
‫میشه موقع ناهار گوشیتو بذاری کنار؟
‫انقدر به من استرس نده. ‫به اندازه کافی مشکل دارم.
‫- خوبه عزیزم؟ ‫- اوهوم.
‫اون قارچا رو میدی به من؟
‫بیا.
‫- اوم، چه بوی خوبی. سیر زدی؟ ‫- آره.
‫- تو نمی‌خوری؟ ‫- اشتهامو کور کردی.
‫ببخشید، سیگارو ترک کردم. ‫اعصابم خرده.
‫یه کم چاق نشدی؟
‫فکر نکنم.
‫مواظب باش. ‫تو این سن و سال باید
‫ورزش کنی. ‫نباید ول کنی خودتو.
‫راستی، ماری-کلود چطوره؟
‫- اونم بگیر نگیر داره؛ ولی بهتره. ‫- اون پسر...
‫... پسر احمقش هنوز تو زندونه؟
‫بس کن والری.
‫همه حق دارن ‫یه فرصت دوباره داشته باشن.
‫اون عوضی نه.
‫ببین، زندگی براش ‫هیچوقت راحت نبوده.
‫مگه برای من آسون بود؟
‫نمی‌فهمم.
‫چطور می‌تونی ازش دفاع کنی؟
‫چیکار کرده مگه؟
‫هیچی. غذاتو بخور.
‫- کیش می‌خوای (یه مدل پای)؟ قارچ چطور؟ ‫- نه، مرسی.
‫- راستی، با یه رفیقم که وکیله حرف زدم.
‫بهتره وقتی زنده‌ای اموالتو به من ببخشی
‫که بعد فوتت مالیات نخوریم.
‫- مامان بزرگ قراره بمیره؟ ‫- نه عزیزم، من حالم خیلی خوبه.
‫می‌تونی خونه رو به نام من بزنی.
‫فکر می‌کردم دوستش نداری.
‫مسئله دوست داشتن نیست، ‫بحث ارزششه.
‫من به آینده فکر می‌کنم،
‫- به لوکاس. ‫- ولی...
‫من که آپارتمان پاریسمو بهت دادم.
‫خب که چی؟
‫- کسی پنیر می‌خواد؟ ‫- نه، مرسی.
‫میرم دسر بیارم.
‫نه دیگه، من خیلی خوردم.
‫من می‌خوام مامان بزرگ.
‫میرم بیارمش.
‫مرسی عزیزم.
‫اَه!
‫- با این هوا میشه بریم یه دوری بزنیم
‫- آره فکر خوبیه ‫- برو اونور
‫- شما برین من باید چندتا تلفن بزنم
‫لپ تاپمو آوردم، یه کم کار دارم
‫اینترنت خوب کار میکنه؟
‫آره، سه ماهه که کل «روستا» فیبر نوری داره
‫خدا رو شکر
‫این هفته میخوایم چیکار کنیم؟
‫هر کاری که تو بخوای
‫میتونیم بریم گردش...
‫میشه کتاب خوند، فیلم دید
‫کیک پختن...
‫قول دادم که با تبلتم بازی نکنم
‫خیلی هم خوب
‫ولی اینجا پیش من میتونی ‫یه کوچولو شیطونی کنی
‫فقط یه کم ها؟
‫اگه قول بدی بین خودمون بمونه
‫- باهام بازی میکنی؟ ‫- آره، تو بهم یاد میدی؟
‫باشه
‫- مامان بزرگ؟ ‫- جانم عزیزم؟
‫- بعضی وقتا اینجا حوصلت سر نمیره؟ ‫- نه اصلاً
‫نه
‫من عاشق زندگی نزدیک طبیعتم
‫کنار رودخونه، درختا...
‫صدای آواز پرنده ها رو شنیدن
‫اصلاً دلم واسه پاریس تنگ نمیشه
‫ولی اینجا تنهایی
‫نه، نه اصلاً!
‫من دوستم ماری-کلود رو دارم ‫میدونی که اهل همینجاست
‫نگاه کن
‫ببین منظره چقدر قشنگه
‫خونش کجاست؟
‫اوم، اونجا
‫میبینی، اونجا؟
‫بالای درختا ‫میبینیش؟
‫آره
‫هوم، چقدر کوچیکه
‫آره خب...
‫تو چی؟
‫دوست داری اینجا زندگی کنی؟
‫نمیدونم ‫ولی مامان نمیذاره
‫آره، راست میگی
‫مامانت همیشه از روستا متنفر بوده
‫اینقدر زیادن که دیگه نمیشه شمردشون
‫بریم
‫همینه
‫- بیا بریم خونه ‫- باشه
‫چی شده؟
‫ببخشید، چه اتفاقی افتاده؟
‫یه خانمی توی خونه از حال رفته
‫- وای خدای من! ‫- شما کی هستین؟
‫من مادرشم. این هم پسرشه
‫بفرمایید، بفرمایید
‫خوبه. برو تو
‫- چی شده؟ ‫- دخترت حالش خوب نبود
‫- پیداش کردیم بیهوش شده بود ‫- چشه؟
‫- نمیدونیم. میبریمش بیمارستان ببینیم چشه
‫به نظر میاد مسموم شده
‫- قارچا... ‫- مگه خورده؟
‫آره، ظهر
‫- صبح چیده بودیمشون ‫- تو هم خوردی؟
‫نه، زیاد اشتها نداشتم
‫- بچه چی؟ ‫- من از قارچ خوشم نمیاد
‫- ما هم با شما میایم ‫- نه، مستقیم برین بیمارستان
‫باشه
‫- ماری-کلود! ‫- آه!
‫خب، چی شد؟
‫هیچی. منتظریم
‫آه، خانم دکتر
‫چی شد؟
‫خب، همه چی خوبه
‫تونستیم معدشو شستشو بدیم
‫- خوب میشه ‫- چه خوب
‫خیلی خودمو سرزنش میکنم ‫من غذا رو پختم
‫آره، میدونم. ولی پیش میاد
‫برین کلانتری خودتونو معرفی کنین
‫- پلیس؟ ‫- آره
‫وگرنه خودشون میان سراغتون
‫ما باید گزارش مسمومیت رو بدیم
‫- طبیعیه که یه پرونده تشکیل میدن ‫- آره خب، معلومه
‫- باید استراحت کنی ‫- نه
‫- پس تعطیلاتش با من چی میشه؟ ‫- دیگه بهت اعتماد ندارم
‫ولی... یه اتفاق بود دیگه
‫من داشتم میمردم مامان
‫ما هم میتونستیم بمیریم
‫نه، تو که نخوردی
‫میدونستی لوکاس دوست نداره ‫تو منو مسموم کردی
‫- تو آدم ناجوری هستی ‫- چی؟
‫حالا چه عمدی چه غیر عمدی ‫تو خطرناکی
‫پسرمو دست تو نمیسپرم
‫میخوام پیش مامان بزرگ بمونم
‫نه، برمیگردیم پاریس
‫- پس تعطیلاتم چی؟ ‫- با بابات هماهنگ میکنیم
‫- براتون ساندویچ درست کردم ‫- پوف
‫الان به این نیاز نداریم
‫- منظورت چیه؟
‫- خوب میشه اگه 500 یورو بریزی به حسابم
‫واسه آخر ماه بدجور به دردم میخوره
‫- بیا عزیزم ‫- مرسی مامان بزرگ
‫راستی، یه سر برو آزمایش بده
‫تو این سن و سال پیشگیری بهتر از درمونه
‫خب؟
‫- والری شکایت نکرده ‫- دیگه والا همینو کم داشتیم
‫- قهوه میخوای؟ ‫- نه مرسی، نه
‫درباره گذشته حرفی زدن؟
‫نه، هیچی نگفتن
‫میدونی، خودمو سرزنش میکنم ‫باید قارچا رو چک میکردم
‫خیلی وحشتناکه. والری فکر میکنه ‫واقعاً میخواستم بکشمش
‫با این دختری که تو داری، ‫همیشه همه تقصیرا گردن توئه
‫اگه نتونم لوکاس رو ببینم ‫خیلی اذیت میشم
‫اوه!
‫تو اینجا چیکار میکنی؟
‫مامانت کجاست؟
‫- هان؟ ‫- اونجاست
‫- میخوای بری اونجا؟ ‫- آره
‫میشل؟
‫اوه!
‫میشل؟
‫بله؟
‫- بیدارت نکردم که؟ ‫- نه بابا
‫الان میام، الان میام
‫آخ چقدر خوشحالم
‫باید یه کاری پیدا کنه
‫اگه بتونه زود برگرده به زندگی عادی
‫ممکنه حکمش کمتر بشه
‫- خوبه ‫- آره
‫ولی پیدا کردن کار تو این منطقه سخته
‫مهم اینه که بیاد بیرون
‫- که برگرده به مسیر درست ‫- هوم
‫سلام، شما با پیغامگیر والری تماس گرفتید...
‫آه، پسرم!
‫چقدر خوشحالم!
‫- واقعاً خوشحالی؟ ‫- معلومه خوشحالم!
‫- سنگین نیست؟ ‫- نه، خوبه
‫- خداحافظ نگهبانا ‫- خداحافظ
‫- خداحافظ
‫چه شانسی، هوا خوبه ‫خیلی عالیه
‫- خوبی؟ ‫- آره، تو چطور؟
‫آره! میشل منتظرمونه
‫اوه، میشل نازنین
‫هنوزم سرحال و دوست داشتنیه
‫- سلام عزیزم ‫- سلام
‫- خیلی خوشحال شدم ‫- لطف کردی اومدی
‫این چه حرفیه، وظیفه بود
‫- بریم ‫- بریم
‫- کمک میخوای؟ ‫- نه سنگین نیست
‫خب بجنبید، زود باشید سوار ماشین شید.
‫- قبل از اینکه نظرشون عوض بشه. ‫- دلم براش تنگ شده بود.
‫تو رستوران چی دوست داری بخوری؟
‫هرچی باشه خوبه. غذای اونجا خیلی افتضاح بود.
‫میتونیم بریم لا بورسودیر.
‫آره، غذاش خیلی خوبه. ‫فقط دولا پهنا حساب میکنه.
‫- مهمون من. ‫- لطف داری.
‫پای قارچ نیاد وسط، بقیه‌ش حلّه.
‫لعنتی، چقدر خوشمزه‌س!
‫- به سلامتی آزادیت عزیزم. ‫- هوم...
‫ممنون مامان کوچولو.
‫میشل.
‫به سلامتی.
‫- به امید تموم شدن خرابکاری‌ها. ‫- آره.
‫تموم شد، فینیتو.
‫- کسی دسر میخواد؟ ‫- آره!
‫ببخشید، منوی دسر لطفاً.
‫- برنامه‌ت چیه؟ ‫- خب...
‫یه کار انبارداری تو اُسِر بهم پیشنهاد دادن.
‫- بفرمایید خانم. ‫- ولی خب، اُسِر که...
‫میتونی یه جا واسه موندن پیدا کنی.
‫- آره، میشه. ‫- ولی خودت دوست داری چیکار کنی؟
‫راستش، ایده‌آل من اینه که ‫همین دور و برا بمونم
‫و یه کافه-تنباکوفروشی کوچیک باز کنم.
‫- این میتونه... ‫- مغازه وا کردن پول میخواد.
‫آره میدونم.
‫- انتخاب کردید؟ ‫- نه هنوز.
‫مامان، پروفیترول (شیرینی فرانسوی) داره!
‫- میشل، پروفیترول داره. ‫- آره، پروفیترول میخوام.
‫- میشل؟ ‫- من فقط قهوه میخورم.
‫- یه قهوه و دو تا پروفیترول. ‫- عالیه. الان میارم براتون.
‫- مرسی. ‫- ممنون.
‫اگه دوست داری، ‫میتونی پیش من کار کنی.
‫- یعنی چی؟ ‫- خب، باغ بزرگه.
‫باغچه سبزیجات رو یه کم ول کردم. ‫کار زیاد هست.
‫هیزم باید خرد بشه، ‫یه سری چیزا باید مرتب شه.
‫خب، چرا که نه! ‫من که پایه‌م.
‫ساعتی 15 یورو، بی‌مالیات
‫عالیه، خیلی خوبه.
‫ممنون میشل.
‫خب...
‫میخوام که هیزم خرد کنی
‫که تا آخر زمستون کم نیارم.
‫- باشه. ‫- بریم اونجا،
‫هر ابزاری که لازم داری ‫رو میتونی اونجا پیدا کنی.
‫بیا باغچه سبزیجات رو ببین. ‫کلی کار داره.
‫- حوصله نداشتم. ‫- آره میبینم.
‫خب،
‫اول باید...
‫علف‌های هرز این قسمت رو بکنی.
‫لای گیاها رو.
‫و بعدش،
‫کدوها رو در بیار، ‫ببر بذار تو انباری.
‫- بعدشم همه زمین رو زیر و رو کن. ‫- باشه.
‫برو ببینم.
‫(میشل.)
‫من الان کارمو تموم کردم.
‫آها، خوبه.
‫الان پولت رو بدم؟
‫آره، ممنون میشم. ‫امشب میخوام برم پیش رفقام.
‫خب، چند ساعت شد؟
‫از ساعت 2 شروع کردم. ‫میشه 3 ساعت، 3 ساعت و نیم.
‫باشه.
‫گردش میکنم 4 ساعت.
‫بفرما.
‫بگیر.
‫اینم پولت.
‫عالیه. ‫خب فردا هم همین ساعت؟
‫- فردا. ‫- باشه.
‫آره خوب شد.
‫خوب شد.
‫ممنون.
‫بفرمایید.
‫- سلام خانم. ‫- سلام.
‫- ببخشید. رمز عوض شده؟ ‫- آره.
‫میشه در رو باز کنید؟
‫- کجا میرید؟ ‫- میرم پیش دخترم، طبقه ششم.
‫قبلاً اینجا زندگی میکردم.
‫- نمیتونید بهش زنگ بزنید؟ ‫- میخوام سورپرایزش کنم.
‫ممنون خانم.
‫سلام.
‫اینجا چیکار میکنی؟
‫چون جواب نمیدی، اومدم اینجا. ‫میذاری بیام تو؟
‫خب تو بهش چی گفتی؟
‫بهش گفتم فقط چند سال دیگه زنده‌ام،
‫میخوام رابطه‌مون خوب باشه، و... ‫نوه‌م رو ببینم.
‫- اونجا بود؟ ‫- نه، مدرسه بود.
‫نمیخواد تعطیلات بعدی ‫بسپردش دست تو؟
‫نه.
‫گفت میخواد یه سال بفرستتش ‫پیش باباش دبی.
‫به لوران گفتی؟
‫نمیخواد دخالت کنه.
‫نمیخواد اوضاع طلاقشون ‫از اینی که هست بدتر شه.
‫برو پیش یه وکیل مشورت کن.
‫نمیتونن جلوی دیدن نوه‌ت رو بگیرن.
‫با اون قضیه قارچا، هیچ شانسی ندارم.
‫میدونی، من آپارتمان پاریس رو
‫گذاشتم واسش،
‫پول واریز کردم براش،
‫واسه خونه از دفتر اسناد رسمی ‫وقت گرفتم...
‫حتی یه تشکر خشک و خالی هم نکرد.
‫از نظر اون،
‫من فقط باید پول بدم.
‫فقط به درد همین میخورم.
‫فکر کن ما
‫جون کندیم واسه بچه‌هامون، اینم نتیجه‌ش.
‫اینجوری نگو.
‫ببخشید، ولی خیلی رو مخمه.
‫بله؟
‫اینجا بودی.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر، ونسان.
‫میرم پیش رفیقام، دارم میرم بیرون.
‫کدوم رفیقات؟
‫- فردا می‌بینمت، میشل؟ ‫- تا فردا.
‫باشه، تا فردا.
‫خیلی بده که بگم،
‫ولی با این وضعیت بچه‌هامون،
‫حسابی گند زدیم.
‫به سلامتی.
‫به سلامتی، عزیزم.
‫- بیا. ‫- خوبی میشل؟
‫میشه اینا رو ببری بندازی ‫تو سطل زباله؟ دیگه نمیخوامشون.
‫چی هستن؟ ‫وای نه نه، میشل!
‫- نمیتونم اینکارو بکنم. ‫- چرا؟
‫خب چون... آخه...
‫- دوباره نوه‌ت رو می‌بینی. ‫- نه.
‫نه، خیلی اذیت میشم. ‫ترجیح میدم از شرشون خلاص شم.
‫- ولی میشل... ‫- گوش کن... ها!
‫هر کاری میخوای باهاشون بکن، ‫دیگه نمیخوام ببینمشون. فهمیدی؟
‫براتون ضد افسردگی تجویز می‌کنم، ‫ولی مهمتر از اون اینه که سرگرم باشین.
‫یه کاری پیدا کنین که ازش لذت می‌برین.
‫حوصله هیچی رو ندارم.
‫شهرداری به داوطلب نیاز داره.
‫میتونین کمک کنین.
‫یا تو کلیسا، آموزش دینی.
‫آموزش دینی؟ شوخی می‌کنین؟
‫ببخشید.
‫در هر صورت،
‫از وقتی دیگه نوه‌م رو نمی‌بینم،
‫با بچه‌ها نمیتونم کنار بیام.
‫میترسم دارم خرفت میشم.
‫چرا همچین فکری می‌کنین؟
‫دچار فراموشی میشین؟
‫نمیدونم.
‫از وقتی که...
‫اون قضیه قارچ با دخترم پیش اومد.
‫این اتفاقی که براتون افتاد ‫ممکن بود برای هر کسی بیفته، میدونین که.
‫آره، ولی قبلاً هیچوقت ‫برام پیش نیومده بود.
‫دفعه بعد ‫بیشتر دقت می‌کنین.
‫نه، دیگه قارچ چینی نمیرم.
‫نباید خودتون رو به خاطر ‫این اتفاق سرزنش یا تنبیه کنین.
‫از قصد که نبود.
‫مگه نه؟
‫اِم...
‫دیگه یادم نمیاد.
‫الو؟
‫ماری-کلود؟
‫میشل؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫- اصلاً ‫- یه ساعته منتظر ونسانم
‫خیلی زود از خواب پا شد ‫حتی نفهمیدم کی رفت
‫تازه موبایلشم تو خونه جا گذاشته
‫ولی قرار بود گاراژو جابجا کنیم
‫- مطمئنی قرارتون امروز بود؟ ‫- آره
‫حتماً رفته اوسر بعداً میاد
‫آره، شاید همینه
‫خب، فکر کنم یادم رفته. ببخشید
‫- اشکالی نداره ‫- میبوسمت
‫منم میبوسمت
‫بله، سلام. چی میخواین؟
‫- اِ، منو نشناختی؟ ‫- نه
‫من پسر ماری کلود هستم
‫آها
‫- مگه تو نرفته بودی... ‫- نه، اومدم بیرون
‫- خیلی وقته ندیدمت ‫- باورت نمیشه، نه؟
‫میتونم بیام تو؟
‫اِم... آره
‫آره، میدونم، خیلی زشته
‫اینا وسایل مامانمه ‫باید از شرشون خلاص شم
‫- شکر میخوای؟ ‫- نه
‫خب...
‫تو پاریس چیکار میکنی؟
‫اِم، اومدم تو رو ببینم
‫منو؟
‫آره
‫چون من... ‫میخواستم درباره میشل باهات حرف بزنم
‫این دیگه چه داستانیه؟ ‫اون فرستادتت؟
‫نه، اون نفرستاده منو، ولی...
‫فقط اینکه مامانت خیلی ناراحته
‫و تو داری اذیتش میکنی
‫من دارم اذیتش میکنم؟
‫- شوخی میکنی؟ ‫- ببین، داری چرت میگی؟
‫کاری که میکنی خیلی کثیفه
‫نمیتونی با مامانت اینجوری رفتار کنی ‫اگه اون نبود، تو الان اینجا نبودی
‫چی داری میگی؟
‫به تو چه ربطی داره؟
‫تو کی هستی...
‫- ...که بخوای به من درس اخلاق بدی؟ ‫- مهم نیست من کیم
‫چیزی که من میدونم ‫اینه که اون یه زن خوبه
‫نمیتونی باهاش اینجوری رفتار کنی
‫صبر کن، نمیفهمم
‫رابطه تو با مامان من دقیقاً چیه؟ ‫میتونی بگی؟
‫میتونی بهم بگی؟
‫چون ما گذشته کوفتیشو میدونیم
‫مامان توام همینطور ‫اونا با هم کار میکردن
‫این داستانای کوچولوشون ‫تو رو اذیت نمیکرد؟
‫ولی منو چرا
‫نمیبینی چطوری ‫زندگیمونو خراب کردن؟
‫تو از زندان اومدی بیرون
‫و من اونقدر بدبختم ‫که میخوام خودمو از پنجره پرت کنم بیرون
‫اگه میخوای بدونی، ازش حالم بهم میخوره
‫حالم ازش به هم میخوره
‫- نمیتونی درباره مامانت اینجوری حرف بزنی ‫- جدی؟
‫پس چجوری باید درباره ‫مامان عزیز کوچولو حرف بزنم؟
‫مثل یه قدیسه؟
‫میرم یه سیگار بکشم ‫آرومم میکنه
‫اَه!
‫الو، بله؟ بله؟
‫آه! سلام لوران. سلام
‫چی؟
‫این... این امکان نداره
‫ولی چطوری اتفاق افتاد؟
‫لوکاس چی؟
‫بله
‫بله، بله
‫خیلی خب. بله
‫فردا
‫شما... شما زنگ بزنین
‫باشه، باشه
‫من... منتظر میمونم
‫اِ پس برگشتی!
‫یه خبر هم میدادی بد نبودا
‫میشل نگران شده بود
‫کجا بودی؟
‫ونسان، چی شده؟
‫ها؟ هیچی، هیچی
‫چیکار کردی؟
‫هیچی
‫کجا بودی؟
‫رفتم پاریس.
‫پاریس؟ واسه چی رفتی اونجا؟
‫- رفتم دختر میشل رو ببینم. ‫- واسه چی؟
‫که باهاش حرف بزنم، که...
‫که دست از این مسخره بازیاش با مادرش برداره.
‫ونسان، به تو چه ربطی داره آخه؟
‫ببین، میشل حالش خوب نبود.
‫خواستم اوضاع رو درست کنم.
‫سعی کردم باهاش حرف بزنم، همین.
‫و...
‫- اِم... ‫- و چی؟
‫و...
‫افتاد پایین.
‫- افتاد؟ ‫- از بالکن افتاد، دخترۀ احمق.
‫باورم نمیشه! این امکان نداره!
‫نه خب یه حادثه بود.
‫- یه حادثه؟ ‫- رو بالکن بودیم.
‫شروع کرد به مخ منو خوردن،
‫- رو اعصابم رفتن و... ‫- هولش دادی؟
‫نه، من هولش ندادم! ‫یه اتفاقی شد.
‫دختر بهترین دوستمو!
‫نه مامان، گریه نکن، ای بابا.
‫- میشل خبر داره؟ ‫- آره.
‫کلی زنگ زده. گریه نکن دیگه.
‫- باورم نمیشه... ‫- مامان...
‫امکان نداره...
‫چیکار میکنی؟ میخوای بهش بگی؟
‫میخوای جوابشو بدی؟
‫هی، مامان... مامان.
‫من نمیتونم برگردم زندانا. نمیتونم.
‫مامان...
‫الو، میشل؟
‫بله؟
‫- سروان؟ ‫- بگو بیاد تو.
‫- بفرمایید. ‫- ببخشید آقا.
‫والری داشت طلاق میگرفت.
‫تو کارش مشکل داشت.
‫مشکل مالی داشت.
‫و بعدش...
‫بله؟
‫من اون مادری نبودم که اون میخواست.
‫خب، این که چیز عجیبی نیست.
‫آره، ولی...
‫من قبلاً یه رقاص بودم.
‫دخترم هیچوقت نتونست با این قضیه کنار بیاد.
‫میفهمم.
‫فکر میکنید ممکنه خودکشی کرده باشه؟
‫نمیدونم.
‫ممکنه.
‫خیلی بی ثبات بود.
‫این چند روز پیامی نداده بود؟
‫نه.
‫کسی رو میشناسید که باهاش مشکل داشته باشه؟
‫فکر نمیکنم.
‫خیلی خب.
‫با دادستان درباره کالبدشکافی صحبت میکنم.
‫قبل از اینکه تصمیمی بگیریم،
‫با ما بیاید آپارتمانش،
‫ببینیم چیز غیرعادی ای به نظرتون میاد.
‫نزدیکه؟
‫سه ماه دیگه.
‫- پسره یا دختر؟ ‫- آه، نمیخوام بدونم.
‫باباش چی؟
‫بابایی در کار نیست.
‫- ببخشید. ‫- نه، مهم نیست.
‫- سلام خانم. ‫- سلام.
‫خب؟
‫نه اثری از شکستن در هست، ‫نه اثری از درگیری.
‫- حتی یه فنجون پر هم هنوز اونجاست. ‫- چک کردیم.
‫چیز خاصی نیست، ‫فقط اثر انگشت مقتوله.
‫- اینجاست؟ ‫- آره.
‫یه سبد با یه پاکت سیگار اینجاست.
‫باید از نردبون برید بالا.
‫به نظر من، رفته بالا سیگار بکشه ‫و لیز خورده.
‫- جنازه دقیقاً کجا نسبت به اینجا افتاده؟
‫دقیقاً زیر همین نقطه بود.
‫خوبید؟
‫آره، آره.
‫من هیچ شکی ندارم. ‫از همینجا افتاده.
‫آها.
‫مجوز دفن رو درخواست میکنیم.
‫- کالبدشکافی نمیخواد؟ ‫- نه، لازم نیست.
‫خیلی خب.
‫فقط...
‫- یه سوال کوچیک دیگه دارم. ‫- بله؟
‫هنوز با محیط رقاصی در ارتباطید؟
‫نه دیگه، تموم شد. من بازنشسته شدم.
‫از کی؟
‫از...
‫از قبل از اینکه نوه‌ام به دنیا بیاد.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫لوران...
‫بیا تو.
‫امروز صبح رسیدی؟
‫آره.
‫میدونی میشل،
‫من و والری همدیگه رو دوست داشتیم.
‫ولی بلد نبودیم درست عاشقی کنیم.
‫خودمو سرزنش می‌کنم.
‫تقصیر تو نبود، لوران.
‫نباید از هم جدا می‌شدیم.
‫فرقی نمی‌کرد.
‫همون صبح با هم دعوامون شده بود.
‫سر چی؟
‫مثل همیشه سر لوکاس.
‫- ببخشید، شرمنده،
‫باید برید بیرون. ‫آپارتمان هنوز پلمپه،
‫الان لطفاً.
‫باشه.
‫نگاه کن.
‫یه بیابون بزرگ اونجاست.
‫استخر داره.
‫آسمون‌خراش داره. ‫اینجا رو ببین.
‫دفتر من درست همینجاست.
‫خوبه، نه؟
‫- هوم؟ ‫- آره.
‫اونجا بهت خوش می‌گذره.
‫همیشه آفتابیه. ‫همیشه هوا گرمه.
‫تازه یه مدرسه فرانسوی هم داره.
‫- می‌تونی کلی دوست پیدا کنی. ‫- نه.
‫چی نه؟
‫نمی‌خوام بیام.
‫عزیزم، نمی‌تونی اینجا تنها بمونی.
‫پاشو! پاشو، پاشو.
‫دیرت میشه واسه مدرسه.
‫بدو.
‫بیا مرد کوچولوی من. ‫آفرین، آفرین.
‫وای وای.
‫عزیز دلم.
‫صبحونه آماده‌ست.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫هیچی.
‫هنوزم بهت میگن بچه پاریسی؟
‫گاهی وقتا.
‫نذار اذیتت کنن.
‫هوم.
‫خب...
‫- میام دنبالت. ‫- با اتوبوس میام.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره دیگه، مثل بقیه.
‫باشه، قبول.
‫خب، تا عصر. خوب درس بخون.
‫سلام خانم.
‫میدونی، لوکاس حالش خوبه.
‫اولش سخت بود. ‫ولی الان بهتره.
‫مامان، تو منو کشتی.
‫چطور می‌تونی همچین حرفی بزنی؟
‫هیچکس تو رو نکشت.
‫پلیس گفت یه حادثه بود.
‫یه حادثه؟
‫آره.
‫اگه دوست داری بگو خودکشی.
‫این تویی که دوست داری اینجوری فکر کنی.
‫تو خیلی اوضاع و احوالت بد بود.
‫با طلاقت، با همه مشکلاتت...
‫به چیزی که می‌خواستی رسیدی.
‫نه.
‫چرا.
‫پسرم.
‫لوکاس چطوره؟
‫داره عادت می‌کنه.
‫خیلی براش سخت نیست؟
‫من پیششم.
‫حال خودت چطوره؟
‫میدونی، وقتی به والری فکر می‌کنم...
‫صدای سرزنش‌ها و عصبانیتش رو می‌شنوم.
‫ته دلم خوشحالم که رفته.
‫حتی احساس گناه هم نمی‌کنم.
‫م... میشه یه نخ سیگار بهم بدی؟
‫مرسی.
‫پسرت حالش خوبه؟
‫می‌ترسم دوباره رفته باشه ‫سراغ خلاف و این چرت و پرتا.
‫نه بابا، الان دیگه سر به راه شده.
‫- برای خودش برنامه داره. ‫- پس چطوری میخوای توضیح بدی
‫این پول واسه کافه‌اش از کجا اومده؟
‫تو چیزی می‌دونی؟
‫بهت نگفته؟
‫نه والا. چی شده مگه؟
‫من بهش پول دادم.
‫- چی؟ ‫- بعداً بهم پس میده.
‫واسه اینکه کارش رو راه بندازه کمکش کردم.
‫آخه چرا کمکش کردی؟
‫خب، من از پسرت خوشم میاد. ‫یه زمانی کمکم کرده.
‫چی شد یهو؟
‫امیدوارم به خاطر تو
‫دوباره نیفته زندان.
‫- ماری-کلود!
‫ماری-کلود!
‫ماری-کلود...
‫خب، چطوره حالش؟
‫امشب تحت نظر نگهش داشتن
‫- جاییش شکسته؟ ‫- نه، چیزیش نشکسته، ولی...
‫باید آزمایش بده.
‫- چی؟ ‫- فکر کنم اوضاع خرابه.
‫- چرا درباره پول چیزی نگفتی؟ ‫- واسه چی باید می‌گفتم؟
‫- فکر کنم ناراحتش کرد. ‫- جدی؟
‫- خب، لوکاس منتظرمه. ‫- اوهوم. راستی حالش چطوره؟
‫- خوبه. چطور مگه؟ ‫- رو حساب مامانش که مُرده.
‫- خبرم کن باشه؟ ‫- باشه.
‫لوکاس!
‫یه ساعته اون تویی. ‫چیکار می‌کنی؟
‫هیچی!
‫بیا شام بخور.
‫امشب زیاد حرف نمی‌زنیا.
‫هوم.
‫می‌دونی،
‫کبودی روی پیشونیت رو دیدم. ‫بی‌خودی...
‫...قایمش نکن.
‫چی شده؟
‫دعوا کردین؟
‫زدنت؟
‫سیر شدم.
‫میرم تو اتاقم.
‫داری به چی نگاه می‌کنی؟
‫عکس‌های قدیمیه.
‫تو مدرسه میگن تو یه رقاصی
‫کی همچین حرفی زده؟
‫بچه‌های بزرگتر مدرسه.
‫خب،
‫راست میگن.
‫تو پاریس چند سالی این کاره بودم.
‫مجبور نبودی که.
‫بعضی وقتا چرا، مجبور میشی.
‫روزگار مجبورت می‌کنه.
‫حالم ازت به هم می‌خوره.
‫می‌فهمم.
‫ولی...
‫راهی بود واسه زنده موندن.
‫که مامانت خوب بزرگ شه و ‫کم و کسری نداشته باشه.
‫درسته مثل بقیه شغلا نیست، ولی...
‫این کار من بود.
‫واسه همینه که ‫مامان ازت بدش میومد؟
‫آره.
‫همیشه باعث خجالتش بودم.
‫واسه بچه‌ها سخته.
‫ولی الان دیگه گذشته‌ها گذشته.
‫الان مهم من و توییم.
‫مخصوصاً تو.
‫من اینجام که کمکت کنم.
‫که همه چی خوب پیش بره.
‫که خوشحال باشی.
‫شبیه مامانی.
‫اِ، میشل! ‫چه خوب که تونستی بیای.
‫آره خب، معلومه که میام.
‫مامان داخله. تونسته بیاد.
‫- گذاشتن بیاد بیرون؟ ‫- آره.
‫خب، میرم یه روبوسی بکنم باهاش.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫- کلاهت قشنگه. ‫- مرسی.
‫بشین.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫ماری کلود!
‫ببین چه سرحالی تو!
‫آرایش کردم.
‫اینجا جای خوبیه، نه؟
‫قشنگ درستش کرده.
‫این کافه فقط دردسر درست میکنه.
‫اِوا! چرا اینقدر ناامیدی؟
‫به پسرت اعتماد کن. باشه؟
‫موفق میشه.
‫- شب بخیر میشل. ‫- شب بخیر.
‫- فردا باید برگردم. ‫- هنوز آزمایش داری؟
‫آره.
‫نگرانی؟
‫نه، تسلیم شدم دیگه.
‫- مادربزرگت خوب میرقصه. ‫- اوهوم.
‫چند وقته میشناسیش؟
‫اوه، خیلی وقته همو میشناسیم، از پاریس.
‫توام مثل اون بودی؟
‫- کلاهتو در نمیاری؟ ‫- ولم کن.
‫- ببخشید، معذرت میخوام.
‫بسه دیگه، تمومش کنید! ونسان!
‫بیخیالش!
‫- میزنم لهت میکنم! گمشو از اینجا!
‫هیچوقت عوض نمیشه.
‫موزیک رو بزن!
‫- سلام، سلام ونسان. ‫- اوه، میشل.
‫خوبی؟
‫آره!
‫بزن بریم یه نوشیدنی
‫- دیر بستی؟ ‫- آره.
‫ولی خیالت راحت، هر شب از این خبرا نیست.
‫- خوب بود که ماری کلود اومده بود. ‫- آره، خوب بود.
‫البته حال ماری کلود زیاد خوب نیست.
‫- به سلامتی. ‫- هوم.
‫نباید خودشو ببازه.
‫حس میکنم یه چیزی داره ‫اذیتش میکنه، ولی به من نمیگه.
‫- ونسان؟ ‫- جانم؟
‫یه چیزی میخواستم...
‫چی؟
‫که یه لطف دیگه در حقم بکنی.
‫- خوبی عزیزم؟ ‫- اینجا چیکار میکنی؟
‫اومدم دنبالت. میشل بهم ‫گفت بچه‌ها اذیتت میکنن.
‫اونایی که نزدیک در هستن؟
‫نه، اونا نه.
‫کیا هستن؟ بگو ببینم.
‫اونایی که اونجان، سمت راست. ‫بچه‌های بزرگ مدرسه.
‫اونا؟ باشه، حله.
‫تو دم ایستگاه اتوبوس منتظر باش. میام پیشت.
‫- باشه. ‫- فعلاً.
‫بهشون چی گفتی؟
‫گفتم تازه از زندان اومدم بیرون.
‫- راست میگی؟ ‫- آره.
‫البته افتخاری نیست. ‫زندان چیز خوبی نیست.
‫ولی روشون تأثیر میذاره، حالا میبینی.
‫و چی نشونشون دادی؟
‫اوم...
‫این.
‫دست نزن بهش.
‫- نمیشناسیش؟ ‫- چی؟
‫نه، نمیشناسیش.
‫اون کله کوچولوت رو ببین.
‫ونسان واسه چی رفت زندان؟
‫- چی گفتی؟ ‫- ونسان واسه چی رفت زندان؟
‫آه!
‫یه خریت‌هایی کرد وقتی جوون بود.
‫کسی رو کشته بود؟
‫نه بابا.
‫چرا همچین فکری میکنی؟
‫آخه اونایی که میرن زندان آدم کشتن.
‫نه عزیزم، همیشه اینطوری نیست. خداروشکر.
‫بیا، بشقابت رو بده به من.
‫چرا زن نداره؟
‫والا اینو دیگه نمیدونم.
‫شاید چون پیش مامانش زندگی میکنه، ‫یکم سخته براش.
‫خودت ازش بپرس.
‫- هوم. ‫- ها؟
‫- مدرسه چطوره؟ خوب پیش میره؟ ‫- آره، بد نیست.
‫نمره‌هات خوبه؟
‫آره. از پاریس راحت‌تره.
‫ولی نباید ول کنی خودتو. باید درس بخونی.
‫نگران نباشید لوران.
‫لوکاس خیلی خوب درس میخونه. ‫خیلی بچه منظمیه.
‫باشه. خوشت اومد.
‫- از روستا؟ ‫- آره، خوبه.
‫سال دیگه میای پیش من؟
‫حالا ببینیم چی میشه.
‫عالی میشه.
‫نگران نباشید.
‫میاد لوران، میاد.
‫ممنون میشل.
‫ونسان؟
‫خوبی؟
‫مامان بزرگ کیک پز.
‫مسخره نکن.
‫همونی رو درست کردم که دوست داشتی.
‫دستت درد نکنه، ‫ولی روز به روز کمتر اشتها دارم.
‫باید حسابی مقاومت کنی. ‫نباید کم بیاری.
‫دیگه دیر شده میشل.
‫نه، نه... ‫همیشه یه امیدی هست.
‫سرطان همه جای بدنم پخش شده.
‫- اینو بهت گفتن؟ ‫- خودم ازشون خواستم راستشو بگن.
‫اینجوری بهتره.
‫ولی حتماً یه درمانی هست؟
‫خیلی سنگینه. فایده‌ای نداره.
‫قبل از اینکه برم، ‫باید یه چیزی بهت بگم میشل.
‫فکر میکنی من مادر بدی بودم؟
‫به خاطر من، ونسان اون غلطا رو کرد؟
‫نه.
‫هر کاری از دستمون براومد کردیم.
‫الانم که پسرت حالش خوبه.
‫با اون کافه‌ش سر و سامون گرفته.
‫قول بده مراقبش باشی.
‫قول میدم.
‫میدونی،
‫اون روزی که والری مُرد،
‫ونسان،
‫اوسر نبود.
‫پاریس بود.
‫ونسان نیتش خیره، ‫ولی همیشه گند میزنه.
‫مهم اینه که،
‫میخواد کار درست انجام بده.
‫هوم.
‫سرورم، بره جواب داد، ‫اعلیحضرت
‫عصبانی نشید؛
‫بلکه در نظر بگیرید...
‫در نظر بگیرید...
‫که من دارم آب میخورم.
‫که من دارم آب میخورم
‫از رودخونه، ‫بیست قدم پایین‌تر از شما
‫و به این ترتیب، به هیچ وجه، ‫نمیتونم آب شما رو کثیف کنم.
‫تو آب رو گل آلود میکنی، ‫جواب داد این حیوون وحشی،
‫و من میدونم که سال پیش ‫پشت سر من حرف زدی.
‫چطور میتونستم این کارو بکنم ‫وقتی هنوز به دنیا نیومده بودم؟
‫- اگه تو نبودی، پس حتماً برادرته. ‫- من که برادری ندارم.
‫الو؟
‫آره، ونسان؟ آره، آره.
‫وای نه...
‫کی؟
‫وای خدای من...
‫خیلی درد کشید؟
‫آره، آره. آره، آره.
‫باشه.
‫عزیز دلم.
‫یه سر میام اونجا. ‫میام... آره.
‫ناراحتی؟
‫بهترین دوستم بود.
‫خواهرم بود.
‫- اونا کین؟ ‫- دوستامن.
‫- ونسان کجاست؟ ‫- بیرون داشت سیگار میکشید.
‫زود باش.
‫ونسان؟
‫- شروع شده. منتظرتن. ‫- نه من نمیتونم.
‫میدونی ونسان، وقتی مامان من مُرد،
‫من تو مراسم خاکسپاریش بودم.
‫داره خون میاد.
‫نه، خوردم به جایی.
‫بگیر.
‫بگیرش.
‫صبر کن، صبر کن.
‫اَه، لعنتی.
‫خب، دیگه بسه.
‫زندگی ماری-کلود
‫پر از روشنایی و تاریکی بود.
‫ولی ما قضاوتش نمیکنیم.
‫چون خدا هم قضاوتش نمیکنه،
‫- اون که ما رو کامل میشناسه. ‫- همینجا بشین.
‫در برابر او، ما مثل یه کتاب بازیم،
‫و فقط یه فکر داره:
‫نجات دادن ما.
‫دعای امروز ما پر خواهد بود
‫از تمام خاطراتی
‫که وقتی به ماری-کلود فکر میکنیم ‫به یاد میاریم.
‫ببین، اومدم پیشت.
‫گلایی که دوست داشتی رو پیدا کردم.
‫همونایی که رو بالکنت بود.
‫سلام.
‫- بهم گفتن ‫که میتونم اینجا پیداتون کنم.
‫میتونم باهاتون حرف بزنم؟
‫البته. میخواین بریم
‫کافه تریا؟
‫نه، فکر خوبی نیست.
‫- آها. ‫- ترجیح میدم بریم خونه‌تون.
‫خیلی خب.
‫- خب بالاخره زایمان انجام شد؟ ‫- آره.
‫- یه دختر کوچولو. ‫- چه عالی.
‫- اسمش چیه؟ ‫- اِو.
‫سالای اول با دخترم خیلی عالی بود.
‫کاملاً با هم یکی بودیم.
‫بعدش بود که همه چی خراب شد.
‫دخترتون پدر داشت؟
‫معلومه که داشت.
‫ولی هیچوقت براش پدری نکرد.
‫فقط بهمون پول داد، ‫اونم نوشدارو بعد از مرگ سهراب
‫پول که محبت نمیشه. ‫هیچوقت کافی نیست.
‫- بفرمایید بشینید. ‫- ممنون.
‫من اومدم چون درباره مرگ والری شک دارم.
‫چطور مگه؟
‫من مطمئن نیستم ‫که یه حادثه بوده،
‫حتی خودکشی هم نبوده.
‫میترسم که قتل باشه.
‫به خاطر قارچاست؟
‫نه.
‫من به شما مشکوک نیستم.
‫پس به کی؟
‫به پسر دوستتون ماری-کلود پرن.
‫ونسان؟
‫چرا اون؟
‫چندتا نامه بی‌نام و نشون ‫به دستم رسیده.
‫و بعدشم که گذشته‌شو میدونید.
‫زندان رفته.
‫روز مرگ والری کجا بود؟
‫یادم میاد.
‫ونسان اینجا بود.
‫آره، داشت تو باغ کار میکرد
‫وقتی که داماد بزرگم، لوران، بهم زنگ زد
‫و خبر والری رو بهم داد.
‫مطمئنید؟
‫آره.
‫قهوه میل دارید؟
‫نه، ممنون.
‫راستی،
‫گوشیش چی میگه؟
‫که پاریس بوده؟
‫نه، اتفاقاً آنتن‌دهی گوشیش اینجا بوده.
‫ولی ممکنه عمداً گوشیشو اینجا گذاشته باشه.
‫نه بابا.
‫جوونا هیچوقت بدون گوشی جایی نمیرن.
‫اونقدرام جوون نیست.
‫این شما بودید که بعد از مرگ دخترتون
‫براش پول گذاشتید تا کافه باز کنه؟
‫آره.
‫بهش پول قرض دادم.
‫پولتونو پس داده؟
‫هنوز نه.
‫ولی بهش اعتماد دارم.
‫هدیه خوبی بوده.
‫میدونید،
‫ونسان زندگی سختی داشته.
‫و یه جورایی...
‫مثل پسر خودمه.
‫با مادرش خیلی صمیمی بودیم.
‫اون ازم خواست که کمکش کنم.
‫مامان بزرگ؟
‫آه!
‫- خوبی عزیزم؟ ‫- آره.
‫- خوش گذشت؟ ‫- آره.
‫- نوه‌م لوکاس رو معرفی میکنم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫با من زندگی میکنه. ‫باباش خارج از کشوره.
‫سلام.
‫- و ونسان، پسر ماری-کلود. ‫- سلام. شما رو شناختم.
‫آها.
‫و شما؟
‫- همون خانم پلیسه از پاریس. ‫- بله.
‫واسه تحقیق درباره والری اومده.
‫اشکالی نداره از لوکاس چند تا سوال بپرسم؟
‫نه.
‫میای؟
‫- بریم بیرون؟ ‫- باشه.
‫- بریم تاب بازی؟ ‫- آره.
‫- چه باغ قشنگی. ‫- هوم.
‫- از اینجا خوشت میاد؟ ‫- آره، خیلی.
‫- با مامان بزرگت اوضاع خوبه؟ ‫- آره.
‫ونسان رو زیاد می‌بینی؟
‫آره، میاد دنبالم از مدرسه و فوتبال بازی می‌کنیم.
‫هوم!
‫باهات مهربونه؟
‫خب آره.
‫تو ساختمونی که قبلاً زندگی می‌کردی،
‫تو ورودی یه دوربین بود.
‫وقتی دوباره پرونده مامانتو نگاه کردم،
‫عکس‌های آدمایی که قبل از اتفاقش
‫اومده بودن تو رو پیدا کردم.
‫می‌شه اهالی ساختمون رو دید که میان تو.
‫و یه عکس هست که تو توشی.
‫می‌بینی؟ اینجا تویی.
‫و اینجا داری در رو برای یه مرد نگه می‌داری.
‫صورتش معلوم نیست. کلاه کاپشنش رو سرشه.
‫یادت میاد؟
‫آره.
‫اون مرد رو می‌شناختی؟
‫ممکنه ونسان بوده باشه؟
‫نه، اون نبود.
‫مطمئنی؟
‫آره.
‫- ونسان؟ ‫- بله؟
‫- بریم فوتبال؟ ‫- بزن بریم.
‫می‌تونم برم؟
‫- بفرمایید.
‫- خوبه؟ ‫- خیلی خوب.
‫- خوب جوابتونو داد؟ ‫- آره.
‫- با مرگ مادرش، اون... ‫- می‌دونم.
‫- برای نوه‌م کیک درست کردم.
‫میخوای؟
‫آره، دستت درد نکنه.
‫- خوبی؟ ‫- آره خوبم، تو چطوری؟
‫خیلی وقته ندیدمت! ‫چه مدت گذشت.
‫یه بغل بده.
‫- ساکتو بدم من ببرم؟ ‫- نه خوبه.
‫مطمئنی؟
‫ماشین تو پارکینگه اون طرف. بیا بریم.
‫- سفر خوب بود؟ ‫- آره آره.
‫جدی؟
‫خب پاریس چطوره؟ دانشگاه و این چیزا؟
‫- خوب پیش میره. ‫- آره؟
‫یه اتاق زیر شیروونی پیدا کردم.
‫به به، چه خوب.
‫چی میخونی حالا تو دانشگاه؟
‫تاریخ هنر.
‫اوه، این دیگه چیه؟ ‫به چه دردی میخوره؟
‫هنوز نمیدونم.
‫هنوز نمیدونی؟
‫نه هنوز.
‫کسی رو داری؟
‫- نه. ‫- نه؟
‫- تو چی؟ هنوز ازدواج نکردی؟ ‫- فکر نکنم.
‫- مامان بزرگ! ‫- وای، لوکاس عزیزم!
‫چقدر خوشحالم!
‫بیا اینجا.
‫وای!
‫زود بیا تو. ‫سرما نخوری.
‫- ناهار میمونی پیشمون؟ ‫- آره، میمونم.
‫خب، بیا. ‫در رو پشت سرت ببند.
‫اوم، لعنتی چه خوشمزهس.
‫کیش خیلی خوب شده.
‫میشه بازم بخورم؟
‫ببخشید، قارچاش کنسروی بود.
‫نه، خوبه.
‫- الان قارچ دوست داری؟ ‫- همیشه دوست داشتم.
‫عه؟
‫- کافه‌ت هنوز سرِ پا هست؟ ‫- آره.
‫با این پاریسیا که میان، ‫مشتری زیاد داریم.
‫میخوای بری سر خاک؟
‫مجبور نیستی بری‌ها.
‫من دیروز رفتم.
‫قبر مامانت تمیزه.
‫گل هم گذاشتم.
‫نمیدونم.
‫منم زیاد خوشم نمیاد برم، نگران نباش.
‫ترجیح میدم بریم قدم بزنیم.
‫مثل قدیما؟
‫آره.
‫- کیک پختم. میخورین؟ ‫- صد در صد.
‫- آره. ‫- میرم بیارمش.
‫نه وایسا. من میارم.
‫مرسی عزیزم.
‫رو میزه. ‫بشقابا رو هم بیار.
‫- کوچولو چقدر بزرگ شده. ‫- آره واقعاً.
‫- خوشگله. ‫- آره.
‫شبیه مامانشه.
‫میشه کیفمو که رو مبله برام بیاری؟
‫کلیدای خونه.
‫الان مال توئه.
‫مرسی.
‫وقتی من مُردم، ‫میتونی بفروشیش.
‫این چیزیه که مامانت میخواست.
‫نه.
‫میخوام نگهش دارم.
‫صبر کن میشل، کمکت میکنم.
‫وای... خوبم بچه‌ها.
‫هنوز میتونم ‫خودم راه برم.
‫- هوم. ‫- از این طرف.
‫آها.
‫- فلیپر چطوره؟ ‫- خوبه. فروختمش.
‫- نه بابا؟ ‫- چرا به خدا.
‫- آخه چرا؟ ‫- مجبور شدم. به پول نیاز داشتم.
‫- دوسش داشتم. ‫- جدی؟
‫- آره. ‫- آره یادمه تو باهاش بازی کرده بودی.
‫حیف شد فروختیش.
‫مامان.
‫- مامان بزرگ کجاست؟ ‫- هان؟
‫مامان بزرگ.
‫همین دو دقیقه پیش پیشمون بود.
‫میشل!
‫مامان بزرگ؟
‫میشل!
‫من میرم سمت ماشین. ‫تو اون گوشه رو نگاه کن.
‫- میشل! ‫- مامان بزرگ!
‫مامان بزرگ...
‫میشل!
‫ونسان...
‫[وقتی پاییز فرا می‌رسد]
‫[ هِلن وینسنت ]