‫فصل اول — قسمت دوم ‫«عرش خالی طبیعت»
‫- اسپنسر! ‫- اینجام!
‫اسپنسر!
‫نفس بکش. زودباش، نفش بکش.
‫نفس بکش، زودباش.
‫می‌رم دکتر خبر کنم.
‫لازم نیست.
‫کسی سیگار داره؟
‫فندک می‌خوام.
‫بینتون دکتر دارید؟
‫منم.
‫ابزارت رو بیار.
‫باید زخمت رو تمیز کنی.
‫خودم تمیز کردم.
‫بهشون بگو برگردن توی چادرهاشون.
‫لطفاً برگردید به اقامتگاهتون.
‫همه‌چی سر جاشه.
‫پلنگ ماده بود.
‫ندیده بودم پلنگ ماده آدم شکار کنه.
‫حال شوهره چطوره؟
‫به نظر خودت چطوره؟
‫راستش بلد نیستم زخم‌های ‫حملۀ پلنگ رو درمان کنم.
‫کلی آت و آشغال توی پنجه‌شون دارن.
‫اگه حسابی تمیز نشه، ‫در عرض یک هفته قانقاریا می‌گیرم.
‫همراهم ید و برم دارم.
‫تقریباً جلوی هرچیزی رو می‌گیرن.
‫باید داخل زخم استفاده بشه.
‫حتماً برو بیمارستان نایروبی.
‫لازمه زخم‌هات دوباره تمیز و پانسمان بشن.
‫باید با خودم ببرمش خونه.
‫لیندا باید کاگیسو رو ببره خونه.
‫با قطار می‌فرستمشون.
‫لطف می‌کنی.
‫با قطار می‌فرسته‌تون.
‫پشتت زخمی نشده؟
‫نه، باهاش شاخ به شاخ شدم.
‫کاش دوایی برای دردش داشتم.
‫عادت دارم نیازی نیس
‫منطقیه.
‫پسر، باورم نمی‌شه...
‫نزدیک‌ترین فاصلۀ من با پلنگ شیش متر بوده.
‫سرش تا یک هفته خوابم نمی‌برد.
‫چه حسی داشت؟
‫چه حسی داشت با دست خالی ‫باهاش گلاویز شده بودی؟
‫نشنیدم تسلیت بگی.
‫جان؟
‫بابت دوستم.
‫کدوم دوستت؟
‫همونه که واسه‌ات مرد.
‫دارم با قطار می‌فرستمش دیگه.
‫ولی نشنیدم تسلیت بگی.
‫جفت زادآور بودن هالند.
‫جفت‌های زادآور با همدیگه شکار می‌کنن،
‫ولی تو فقط یه رد پا نشونمون دادی.
‫خبر داشتی.
‫خبر نداشتم.
‫خوبم داشتی.
‫اگه می‌دونستم گروه رو جدا نمی‌کردم،
‫می‌گفتم پیش همدیگه بمونیم.
‫حالا تسلیت بگو.
‫بابت فقدانتون تسلیت می‌گم.
‫از من چیزی کم نشد.
‫واسه فقدان دوستتون تسلیت می‌گم.
‫واسه فقدان خانواده‌اش، ‫فقدان همسرش تسلیت می‌گم.
‫- واسه بچه‌هاش. ‫-آره، بچه‌هاش. واسه فقدان بچه‌هاش...
‫- تسلیت می‌گم. ‫- دوباره بگو.
‫تسلیت می‌گم، تسلیت می‌گم، تسلیت می‌گم.
‫منم تسلیت می‌گم.
‫اگه می‌بینی الآن نمی‌کشمت،
‫واسه اینه که می‌خوام صبح ‫من رو تا نایروبی برسونی.
‫جیک.
‫اون بالا یه چیزی هست.
‫گله هم نزدیک اون سمت نمی‌ره.
‫ساکت، گوش کن. گوش کن.
‫صدای تیر بود.
‫- گندت بزنن. ‫- صدای تیره.
‫آهای گاو، آهای.
‫زین! گله رو ول کن. بیا بالا، بیا!
‫آهای، تفنگ ندارم. تفنگ ندارم!
‫زین!
‫وای!
‫با نوچه‌های اوباشت میای توی زمین من!
‫به خواهرزاده‌ام شلیک می‌کنی!
‫خدایا!
‫من به کسی تیر نزدم.
‫نمی‌دونم کی تیر زد.
‫فکر کردم پسره سمتمون تیر زد!
‫- زین! ‫- کدومشون تیر زد؟
‫همه‌شون داشتن تیر می‌زدن!
‫می‌گردم دنبال چندتا درخت.
‫می‌خواید دارمون بزنید؟ آره؟
‫من رو دار بزنید؟
‫ناسلامتی قرن بیستمه،
‫می‌خواید همین‌جوری دارمون بزنید؟
‫اونم چون نخواستم گوسفندهام تلف بشن؟
‫گاوها این بالا چرا نمی‌کنن.
‫هیچ حیوانی اینجا چرا نمی‌کنه!
‫دارمون بزنید دیگه.
‫همه‌مون رو دار بزنید.
‫بعد ببینید چطوری دولت مونتانا،
‫خودتون رو دار می‌زنه!
‫یادت نیست بهت گفته بودم،
‫اگه گوسفندهات توی زمین یکی دیگه چرا کنن ‫چه بلایی سرت میارم؟
‫زین!
‫هشت تا گاوچرون ببر ‫این گوسفندها رو جمع کن.
‫ببرشون سمت مناطق بومی.
‫چشم قربان.
‫توی مناطق بومی غذا ندارن.
‫غذا ندارن...
‫حسابی بهشون می‌رسیم.
‫یه اسب به خواهرزاده‌ام بدهکاری.
‫قراره ببریمشون توی شهر؟
‫من برنامۀ دیگه‌ای مد نظرمه.
‫زنان آمریکایی باید به خانه رسیدگی کنن.
‫خانه‌ای که به‌هم ریخته باشه، ‫به کودکان حس بی‌عاطفگی می‌ده،
‫و موجب مریضی می‌شه،
‫تازه خشم مردی که اون خانه رو ساخته به کنار.
‫اون ساخته‌اش، تو تمیزش می‌کنی.
‫جلوی دیوار رو به من صف بکشید.
‫با فرمان من تا لبه رو جارو می‌کشید.
‫جارو بکشید.
‫مگه گفتم از لبه بریزیش پایین؟
‫حالا پله‌ها رو کثیف کردی.
‫تا لبه جارو بکشید، بعد خاک‌انداز بردارید،
‫و آشغال‌ها رو بریزید توی خاک‌انداز.
‫بعد ببرید توی زمین خالی‌اش کنید.
‫از اول.
‫خداوند عیسی، میهمان ما باش.
‫از تو می‌خواهیم به سفرۀ ما برکت بدی.
‫تا ما را سیر و زنده نگه دارد.
‫ترجیح می‌دم جای این غذا...
‫فقط کتک بخورم.
‫نگو که هشدار نداده بودم بنر.
‫الآنم به خانواده‌ام حمله کردی.
‫همین می‌شه آخرین اقدام زندگی‌ات.
‫وای. وای.
‫چی کار کنیم؟
‫فقط از جات جم نخور.
‫سعی کن دست‌هات رو باز کنی.
‫شاید صندوق داغ بتونه...
‫تقوایی که خواهر مری نتونست ‫بهت یاد بده رو بیاموزه.
‫اگه دوباره با اون زبان کثافت ‫توی مدرسۀ من صحبت کنی،
‫خودم زنده به گورت می‌کنم.
‫و دستت رو از دنیا کوتاه می‌کنم.
‫♪ شب‌هایی که توی چمن‌زار دراز می‌کشم ♪
‫♪ و ستاره‌های آسمون خیره می‌شم ♪
‫الآن که همه‌اش رو چروندن،
‫بهتره همچنان بریم سمت جنوب.
‫چشم روی هم بذاری رسیدیم بالای بوستان.
‫هردفعه که یکی از گاوها جا بمونه،
‫گرگ و خرس می‌زنه به گله‌مون.
‫باید کل تابستون دورشون بمونیم.
‫واگن رو که نمی‌تونیم بالاتر ببریم.
‫گاوچرون‌ها رو چطوری سیر کنیم؟
‫چندتا چادر با الاغ حمل می‌کنیم.
‫گوزن شکار می‌کنیم.
‫این‌جوری خیلی بهشون سخت می‌گذره.
‫قدیم ندیم‌ها همین‌جوری بود.
‫از گله دور نمی‌شدیم.
‫خبری از چادر و خوابگاه نبود.
‫ده سال طول کشید تا بتونم ‫کل شش ماه سال رو توی خونه بخوابم.
‫سهولت اصلاً جزوی از کارمون نبود.
‫به نظرت کسی ازشون زنده مونده؟
‫به وفاداری اسب‌هاشون بستگی داره.
‫آدم اگه وقت داشته باشه،
‫از هر مخمصه‌ای خودش رو نجات می‌ده.
‫گمونم چندتاشون قسر در برن.
‫امیدوارم در برن.
‫چرا؟
‫یه روزی خودت باید اینجا رو اداره کنی،
‫یه روزی هم پسرت قراره اداره‌اش کنه،
‫باید بدونی بزرگترین دشمن این مزرعه چیه.
‫نه گرگه، نه خشک‌سالی، ‫نه کولاک و نه تب تگزاسی،
‫بلکه بقیۀ آدم‌هان.
‫کسایی که دنبال داشته‌های تو هستن،
‫جای اینکه سعی کنن برای خودشون بسازنش.
‫هر تمدنی که توی دنیاست،
‫روی سرزمینی ساخته شده که تصاحب شده.
‫مثلاً رم یا اورشلیم یا ‫پاریس توی فرانسه رو در نظر بگیر،
‫کلان‌شهرهایی هستن که روی ‫شهرهای کوچیک ساخته شدن،
‫شهرهایی که روی روستا ساخته شدن،
‫روستایی که روی خونۀ یکی ساخته شده،
‫که اون خونه هم روی غار یکی دیگه ساخته شده.
‫کاش این‌جوری نبود، ولی همینه که هست.
‫باید دشمنانت به حدی ازت بترسن،
‫که ترسشون از طمع‌شون بیشتر بشه.
‫بهشون فرصت زندگی دادم،
‫چون می‌خواستم به رخ دنیا بکشم ‫که اگه پا رو دم من بذارن،
‫چه عاقبتی در انتظارشونه.
‫دیگه بخوابید بچه‌ها.
‫معلوم نیست فردا چه ماجرای دیگه‌ای داریم.
‫«انسان همیشه به دنبال ‫داشته‌هایی از دیگرانه،
‫که آرزو می‌کرد کاش می‌تونست ‫برای خودش به دست بیاره.»
‫همین حرف‌ها و عقایده ‫که بر این خانواده حاکم شده،
‫یا شاید امتناع ما از تسلیم شدنه ‫که بر ما حاکم شده.
‫چی شده؟
‫سگ‌ها داشتن واق‌واق می‌کردن.
‫الیزابت خوابید؟
‫طبقۀ بالاست.
‫واسه خودش آهنگ ‫«تمام عشقش به من» می‌خونه.
‫صدای والس رقصیدنش از سقف میاد،
‫که داره برای روز ضیافت تمرین می‌کنه.
‫آخ، نوزده سالگی عجب دورانی بود.
‫فکر می‌کردم بزرگ شدن توی مزرعه ‫آدم رو کمی پوست‌کلفت می‌کنه.
‫اون که توی بوستون بزرگ شده، ‫تابستون رو اینجا می‌گذرونه،
‫انگار اومده باغ و بوستان.
‫توی رودخونه آب‌بازی می‌کنه، ‫با اسبش توی مزارع مسابقه می‌ده،
‫تنها چیزی که با جون و دل ‫بهش دست می‌زنه پیانوئه.
‫مطمئنم پسرم اگه تا الآن نکرده، ‫حتماً خودش رو درست می‌کنه.
‫زشته اما.
‫ببخشید.
‫می‌دونم واسه خودتم روشنه.
‫روشن که هست.
‫صرفاً نمی‌خواستم بهش اشاره‌ای کنم.
‫نمی‌دونم این سرکشی از کی بهش رسیده.
‫از من که نبوده.
‫جان هم سنجیده‌ترین مردیه که می‌شناسم.
‫امیدوار بودم زنش بتونه این...
‫آتش جوانی‌اش رو کمتر کنه.
‫ظاهراً پسرت داره با بنزین ‫ازدواج می‌کنه عزیزدلم.
‫آتیشش هم فقط شعله‌ورتر می‌شه.
‫شانس منه دیگه.
‫کاش دو تا خونه داشتیم.
‫دو تا؟
‫یه جای کوچیک واسه موقعی ‫که رفتن سر خونه و زندگی‌شون.
‫اینجا دیگه خیلی سوت و کور شده.
‫منم برای همین اومدم این بیرون نشستم.
‫آخ...
‫بیا اینجا.
‫آهای پسر. بیا اینجا.
‫باریکلا.
‫بیا اینجا. باریکلا.
‫آخ...
‫وایستا پسر. وایستا.
‫وای، وایستا پسر.
‫اومدم جناب سرپرست رو ببینم.
‫وقت قبلی داشتید؟
‫[دفتر امور بومی، دوشنبه، ساعت ۹:۰۰]
‫بشینید.
‫شما هم قرار قبلی داشتید؟
‫خیلی وقته منتظرید؟
‫دو روزه منتظرم.
‫گوسفند‌هات رو نیار اینجا.
‫گوسفند من نیستن، مال تو شدن.
‫گوسفند‌های ما؟
‫مال شما شدن دیگه.
‫ما گوسفند نمی‌خوایم.
‫گوسفند علف رو نابود می‌کنه.
‫و باعث می‌شه گرگ بیاد.
‫من هم خیلی خوشم نمیاد، ‫ولی خیلی خوشمزه‌ان.
‫من از یلواستونم.
‫پس تو داتونی.
‫واسش کار می‌کنم.
‫این گوسفند‌ها رو توی کوهستان پیدا کردم.
‫آقای داتون گفت بیارمشون پیش تو.
‫که چی بشه؟
‫هرکاری که بخوای.
‫ازشون نگهداری کنی... ‫بفروشیشون... بخوریشون...
‫می‌تونی از پشمشون لباس درست کنی.
‫هدیه‌ان.
‫زمین اینجام مثل مال خودمون بی‌علفه.
‫گفتیم شاید به کارتون بیاد.
‫به کارمون میاد.
‫آغل واسه نگهداریشون داری؟
‫آغل داریم.
‫واسه بردنشون کمک نمی‌خواین؟
‫نه. کمک نمی‌خوایم.
‫هی.
‫به داتون بگو...
‫ممنونیم.
‫میگم.
‫بیایید بچه‌ها.
‫اون سمت یه چشمه هست که به دریاچه می‌ریزه.
‫به نظر جای خوبیه.
‫همین جا متوقف می‌شیم. پخششون کنید.
‫سه نفر پیش گله بمونن.
‫متوقف شید. ‫متوقفشون کنید!
‫بزنید بریم بچه‌ها!
‫می‌ریم خونه!
‫اینجا جای چرت زدن نیست. ‫آقای ورث قبول کرد بری داخل.
‫بیا تو.
‫بفرما بشین.
‫چه کاری از دستم ساختست؟
‫نوه‌ی من توی یه مدرسه شبانه‌روزی دولتی...
‫در داکوتاست.
‫داکوتای شمالیه.
‫چیزی به اسم داکوتا نداریم.
‫تعمیدیون توی منطقه بومی ‫ مدرسه روزانه دارن.
‫یکیشون تقریبا نیم کیلومتر ‫ با خونه من فاصله دارن.
‫گفتید نوه‌تون بود؟
‫بله، نوه‌م.
‫واسه‌ اینکه یه کودک سرخپوست ‫مدرسه روزانه بره...
‫لازمه که مدرسه در پنج کیلومتری...
‫محل اقامتش باشه.
‫واسه من هست.
‫قبل اینکه ببرنش پیش من زندگی می‌کرد.
‫والدینش کجان؟
‫مادرش دیگه نیست.
‫پدرش هم توی گله منطقه بومی کار می‌‌کنه.
‫مادرش مُرده و پدرش ترکش کرده؟
‫ترکش نکرده، مشغول کاره.
‫ولی باهاش زندگی نمی‌کنه. ‫این یعنی ترک کردن.
‫قانون میگه یه کودک سرخپوست...
‫واسه اینکه به یه مدرسه روزانه بره... ‫باید با همراه والدین درجه یکش...
‫در منزل خانوادگیش زندگی کنه.
‫من خانوادش هستم.
‫گواهی فوت مادرش رو دارید؟
‫آنفوالانزا.
‫آنفوالانزای اسپانیایی.
‫باز هم هست؟
‫این قانون رو عوض می‌کنه.
‫دلیل نمیشه چون مادرش فوت شده...
‫تو بتونی جاش رو پر کنی.
‫قانون اینطوری نیست.
‫اگه می‌خوای خانواده درجه یکش بشی...
‫باید از لحاظ قانونی سرپرستیش ‫ رو به عهده بگیری.
‫چطور باید این کار رو بکنم؟
‫باید بری پیش یه قاضی و درخواست بدی.
‫ولی...
‫قاضی نیست.
‫قاضی شمایی.
‫توی یه آژانس کرو یه قاضی هست. برو اونجا.
‫بیا فرزندم.
‫موهات رو با صابون بشور.
‫بگیر، بگیر.
‫عیبی ندارم فرزندم. ‫من می‌شورمشون.
‫به نظرم به اندازه کافی تمیز شده خواهر.
‫میرم حوله‌ش رو بیارم.
‫من حوله رو میارم. ممنونم خواهر.
‫فعلا کافیه.
‫می‌تونی حرف بزنی؟
‫می‌تونم حرف بزنم.
‫می‌تونی دستت رو بلند کنی؟
‫صورت من رو می‌زنی ناکار می‌کنی...
‫ولی وقتی که خواهر آلیس دست‌های کثیفش...
‫رو روی بدنت می‌کشه ساکت و آرومی.
‫شاید نباید مزاحمتون می‌شدم.
‫یخ‌هامون داره بخاطر تب تو تموم میشه.
‫تو من رو دشمنت می‌بینی. ولی اینطور نیست.
‫من راه نجاتتم تیونا.
‫من همون چیزیم که جلوی ‫نابودی مردمت رو گرفته...
‫و این مکان خدازده رو پر رونق می‌کنه.
‫من تمامی مهارت‌هایی که یه ‫ زن جوان لازم داره...
‫تا یه مادر و همسر خوب باشه رو دارم.
‫زراعت، آشپزی...
‫نظافت، سواد...
‫حساب و کتاب، علوم، ‫و مهم‌تر از همه، تعلیمات دینی.
‫من می‌تونم همه مهارت‌های لازم برای ‫ یه زندگی خوب رو بهت یاد بدم.
‫ولی تو سرپیچی می‌کنی و ‫بخاطر تعلیم‌هام بهم حمله می‌کنی.
‫بهم نگاه کن دختر.
‫من قسم خوردم که ذات سرخپوستیت ‫ رو بکشم و بهش عمل می‌کنم.
‫دوست‌هام خجالت می‌کشیدن بپرسن، ‫واسه همین من رو فرستادن.
‫چی بپرسن؟
‫آمریکایی هستی پس.
‫هیچ‌وقت نفهمیدم چرا شما بریتانیایی‌ها...
‫وقتی خارج آمریکا یه آمریکایی ‫می‌بینید انقدر شوکه می‌شید.
‫فرستادنت که چه سوالی بپرسی؟
‫دیگه لازم نیست بپرسم، جوابش رو فهمیدم.
‫تو یه شکارچی‌ای.
‫از کدوم منطقه؟
‫من شکارچی نیستم، ‫ واسه تحت‌الحمایه‌ها کار می‌کنم.
‫کاگیزو واقعا حیف شد.
‫بهترین راهنمامون بود.
‫درسته.
‫چقدر طول می‌کشه زخم‌ها خوب بشه؟
‫دکتر میگه چند هفته.
‫توی تانگانیکا بهت احتیاج دارم.
‫دیگه راهنما ندارم.
‫توی تانگانیکا راهنما هست.
‫- پلنگه یا شیر؟ ‫- کفتار.
‫دیده شده؟
‫کسی توی اردوگاه نیست که از پسش بر بیاد؟
‫نه، نزدیک اردوگاهی نیست.
‫توی راه‌آهن به مهندسین حمله می‌کنه.
‫ترجیح می‌دم دو هفته صبر نکنم که بیای.
‫می‌تونی اسلحه رو با شونت نگه‌داری؟
‫آره، می‌تونم اسلحه حمل کنم.
‫مسیر تانگانیکا چطوره؟
‫شبیه خیابان‌های لندن نیست.
‫صورتحساب نوشیدنیت رو حساب کردم.
‫هنوز نوشیدنم تموم نشده بود.
‫پیش پرداخت دادم.
‫فردا صبح یه ماشین منتظرته.
‫به خواست خودم نبوده.
‫و سعی نمی‌کنم جلوش رو بگیرم.
‫اون مهربونه الکس.
‫درمورد خیلی‌ها همین هم نمیشه گفت.
‫کی بوده که شیفتۀ مهربانی بشه؟
‫پس هجوم بردن بهم آسونه.
‫گمونم فردا توی سالن صبحانه ‫ حین صبحانه خوردن ببینمت.
‫فردا صبح میرم.
‫ ماجراجویی‌هات این دفعه کجا می‌برت؟
‫به شرق.
‫تو رو کجا می‌بره؟
‫متاسفانه ماجراجویی‌های من تموم شدن.
‫چه حیف.
‫موافقم.
‫شاید باید ماجراجویی‌هات رو باهام سهیم بشی.
‫از ماجرا‌جویی‌هام خوشت نمیاد.
‫متوجه منظورت شدم.
‫صبح بخیر.
‫هنوز واسه خیر خطاب کردنش زوده.
‫قراره اون پسر لاغر مردنی رو دیوانه کنه.
‫شنیدم مسیر سرنگتی خیلی بده
‫کاملا همین‌طوره.
‫قراره خیلی ازش شکایت کنی.
‫الکساندرا؟
‫ماشین رو نگه دار.
‫واسه یه نفر دیگه جا دارین؟
‫نه، نه واقعا.
‫شوالیۀ من با زره درخشانش.
‫الکساندرا؟
‫لطفا حرکت کن.
‫من رو ببین.
‫اگه نمی‌خوای بیام پیاده میشم.
‫جایی که من میرم خطرناکه.
‫پس بیا بریم با مرگ روبرو بشیم، چطوره؟
‫یکی رو پیدا کن که دوستت داشته باشه.