‫« نجیب‌زاده‌ای در مسکو »
‫« انقلاب سال 1917 و اعدام خاندان سلطنتی »
‫« یک‌شبه چهره‌ی روسیه را تغییر داد »
‫« در طی 4 سال بعد، پیروان لنین ‫کشور را دگرگون کردند »
‫« طبقه‌ی اشرافی تزاری ریشه‌کن شد »
‫« روسیه متعلق به مردمش بود »
« نظام قدیم رفت و نظامی جدید آمد »
‫نه. تو رو خدا
‫صبر کنین! تو رو خدا!
‫اسمت رو بگو
‫الکساندر ایلیچ روستوف
‫آدرس؟
‫در چهار سال اخیر
‫در سوئیت 317 ‫هتل متروپل اقامت داشتم
‫چرا؟
‫خونه‌م سوخته بود
‫شغل؟
قرار نیست ‫نجیب‌زاده‌ها شغل داشته باشن
‫ظاهراً متوجه وخامت اوضاعت نیستی
‫نه، متاسفانه کاملاً درکش می‌کنم
‫در بهار 1914 روسیه رو ‫به مقصد پاریس ترک کردی؟
‫آره، یادمه درخت‌ها ‫شکوفه‌ی سیب زده بودن
‫احتمال زیاد بهار بود، آره
‫چیزی که برامون اهمیت داره
‫بازگشتت در سال 1918ـه
‫چرا یک‌سال بعد از انقلاب برگشتی؟
‫حتماً می‌دونستی با مردی به...
‫نجیب‌زادگی شما چه برخوردی میشه
‫دلم برای آب‌و‌هوا تنگ شده بود
‫آیا شما شاعر
‫این شعر در سال 1913 بودین؟
"اکنون هدف ما کجاست؟"
‫شاعرش تو بودی؟
‫به من منتسب شده بود، بله
‫بساری مضمون این شعر رو
‫دعوت به اقدامات انقلابی می‌دونن
‫برامون سخته اونو به پای مردی بنویسیم
‫که به‌وضوح تسلیم فساد طبقه‌ش شده
‫و حالا تهدیدی برای روسیه و مردمشه
‫منم یکی از مردمشم
‫بودی
‫تمایل داریم بدیمت دست جوخه‌ی آتش
‫ولی عده‌ای از مقامات بلندپایه‌ی حزب
‫به‌خاطر شعرت
‫تو رو جزو قهرمانان انقلاب می‌دونن
‫بنابراین، این کمیته حکم می‌کنه
‫حالا که متروپل ‫کاملاً تحت کنترل حزب قرار داره
‫به هتلی که اینقدر بهش علاقه داری ‫برگردونده بشی
‫و تا آخر عمرت همون‌جا بمونی
‫و اشتباه نکن
‫اگر یک‌بار دیگه ‫پات رو از متروپل بیرون بذاری
‫با تیر می‌زننت
‫آقایون، فکر کنم خودم راهمو بلد باشم
‫راه بیفت
‫« مسکو، سال 1921 »
‫اون روز، جناب کنت ‫فکر می‌کرد زندگیش به پایان رسیده
‫ولی درواقع، تازه داشت آغاز می‌شد
‫نه فقط زندگی اون، بلکه همچنین زندگی من
‫و در سال‌های پس از اون
‫کنت الکساندر روستوف ‫برام ارزشی بی‌اندازه پیدا ‌کرد
‫عالیجناب، فکر نمی‌کردیم شما...
‫خوشحالم می‌بینمت، واسیلی
‫سوئیت من توی طبقه‌ی سومه، آقایون
‫با آسانسور بریم یا پله؟
‫چطوری قراره در میدان نبرد پیروز بشیم
‫وقتی نمی‌تونیم ‫بین آسانسور و پله تصمیم بگیریم؟
‫تابه‌حال توی میدان نبرد بودی؟
‫پس از پله میریم
‫چشم‌انداز زیبایی ‫ از تالار بولشوی داره، مگه نه؟
‫تمام این‌ها مال توان؟
‫به‌جز کف‌پوش و تخت، آره
‫شعرت رو خوندم
‫لحن صدات نشون میده
‫که چندان باب میلت نبوده
‫باورش برام سخته
‫که اون کلمات ‫از دهن کسی مثل تو دراومده باشه
‫هدف از این کارا چیه؟
‫اومدم محل اقامتت رو بهت نشون بدم
‫محل اقامتم همین‌جاست
‫اینجا دیگه کجاست؟
‫قبل از انقلاب، این اتاق‌ها
‫مخصوص خدمتکارهای مهمانان هتل بودن
‫خب، حداقل پنجره داره
‫و این تخت هم اندازمه
‫فکر کنم نت "سل دیز" باشه
‫آره. همین‌جا عالیه، ممنون
شرایطت بهت اجازه نمیده
‫تمام اموالت رو نگه داری
‫ولی من بهت اجازه میدم ‫چند تا از وسایل شخصیت رو برداری
‫بقیه‌ش چی؟
‫جزو بیت‌المال میشه
‫اینم اضافه کنم که پول‌هات رو
‫از گاوصندوق هتل آزاد کردیم
‫غذا و سرپناه برات فراهم میشه
‫زندگی تو و امثال تو ‫توی مسکو به پایان رسیده
‫نباید هرگز از این هتل خارج بشی
‫اگر خارج بشی...
‫من منتظرتم
‫عذر می‌خوام
‫حواسم نبود اسمت رو بپرسم
‫اسم من به تو ارتباطی نداره
‫خب، ازت ممنونم ‫وظایفت رو به مودبانه‌ترین شکلی
‫که برات امکان‌پذیر بود انجام دادی
‫در رو باز می‌کنی
‫وزنه‌ها رو می‌بری بالا
‫هفته‌ای یک‌بار
‫یادت نره‌ها، الکساندر
‫هلنا
‫« روز اول »
‫شبت خوش، آندری
‫عالیجناب، شبتون خوش
‫مطمئن نبودم قراره امشب ‫با ما شام بخورید یا نه
‫تضمین کردن غذا و سرپناهم مهیا میشه
‫می‌برمتون سر میز
‫ممنونم
‫احمق‌ها
‫برای پخت سالتیمبوکا باید گوشت گوساله رو ‫ توی ژامبون پروشوتو پیچید
‫پروشوتو کجاست؟ ‫مریم‌گلی کجاست؟
‫اصلاً پروشوتو نداریم، سرآشپز ‫یا مریم‌گلی
‫پس این سالتیمبوکا نیست!
‫- نه، سرآشپز ‫- چیزی جز گوشت گوساله‌ی نپخته نیست
‫ببخشید، سرآشپز، گوشت گوساله تمام کردیم
‫بایدم گوشت گوساله تموم کرده باشیم!
‫سالتیمبوکا برای میز 7
‫برای جناب کنت
‫کنت؟
‫اینجاست؟
‫- چیکار داره می‌کنه؟ ‫- به‌نظرم
‫داره جلوی مغلوب شدن مقاومت می‌کنه
‫همه‌چیز طبق میل‌تون بود، عالیجناب؟
‫سالتیمبوکا...
‫به‌جای گوشت گوساله مرغ ریختین؟
‫اوهوم
‫و به جای پروشوتو
‫یک لایه‌ گوشت خوک اوکراینی بود؟
‫به جای مریم‌گلی
‫و حقیقتش یکم طول کشید متوجه بشم
‫ولی فکر کنم گزنه ریختین
‫یک مردم خوش‌ذوق ‫این‌روزها کم پیدا میشه
‫بله گزنه بوده، عالیجناب
‫حس چشایی‌تون هنوز هم لنگه نداره
‫احسنت، جناب
‫عالیجناب
‫انتظار نداشتم تشریف بیارین
‫یاروسلاف، برای تو ‫با کمال میل صبر می‌کنم
‫« روز چهل و هفتم »
‫سلام
‫از سبیلت خوشم میاد
‫اوه
‫منم از... موهات خوشم میاد
‫الکساندر ایلیچ؟
‫شاهزاده نیکولای، دوست عزیزم ‫خیلی از دیدنت...
‫الان نیکولای خالی هستم
‫به‌نظر سرحال میای
‫حال و احوالت چطوره؟
‫یکم دیگه میام
‫همه‌چی رو بهم بگو
‫آخرین باری که دیدمت ‫داشتی توی یکی از مراسم‌های شام مادربزرگت
‫باخ می‌زدی
‫گمونم هنوزم دارم ‫توی مهمونی‌های شام باخ می‌زنم
‫اکثر هفته‌ها همین‌جام
‫و مادر و خواهرت هم خوبن؟
‫اونا رفتن سوئیس
‫اوه، آره، فکر کنم اینو شنیده بودم
‫هنوزم... توی قصر قدیمی‌تون زندگی می‌کنی؟
‫اونا مصادره‌ش کردن
‫ولی... بهم اجازه میدن ‫توی یک اتاقش بمونم
‫خب، حداقل بدن‌هامون سلامته
‫خب، بهتره دیگه برم
‫البته. معذرت می‌خوام ‫نمی‌خواستم معطلت کنم
‫شاید بتونیم ‫یک لیوان با هم بنوشیم
‫بعد از اینکه شام خوردم
‫خیلی خوشحال میشم
‫نیکولای
‫می‌تونن خونه‌ت یا اتاق‌هات رو ازت بگیرن
‫ولی نمی‌تونن هویتت رو ازت بگیرن
‫فکر می‌کردم رفتی پاریس
‫آخه چرا برگشتی به این دیوونه‌خونه؟
‫که مادربزرگم رو سوار کشتی کنم ‫و به سلامت بفرستم انگلستان
‫آدریوس، یکی دیگه از همینا بهمون میدی؟
‫ممنون
‫بابت شنیدن خبر خواهرت ناراحت شدم
‫آخه چرا هنوز اینجاییم؟
‫وقتی بچه بودم
‫کمی بعد از فوت والدینم ‫مادربزرگم، خانم کنتس
‫پسری رو از عمارت کناری ‫ دعوت کرد بیاد خونه‌مون
‫فکر کرد شاید حالمو بهتر کنه
‫اسمش "اوبلنسکی" بود
‫توی بازی چکرز شکستم داد
‫واکنش خوبی نشون ندادم
‫اشک‌هایی ریخته شد ‫مهره‌ها پخش شد
‫حتی شاید فحشی هم داده باشم
‫اواخر همون شب
‫دید هنوز وجودم پر از خشمه
‫و گفت
‫"نمیشه هیچ‌چیز خوشایندی در مورد شکست گفت"
‫"و اون پسره اوبلنسکی قطعاً ‫پسر اعصاب‌ خردکنیه"
‫"ولی، ساشا، عزیزدلم، آخه چرا باید"
‫با خرد کردن اعصاب خودت ‫ دل اونو خوش کنی؟"
‫اوبلنسکی...
‫ولادیمیر اوبلنسکی که نیست، هست؟
‫از اوبلنسکی‌های اهل "نیژنی"؟
‫- آره، خودشه ‫- اوه
‫مادربزرگت درست میگه ‫طرف خیلی اعصاب خردکنه
‫بود
‫توی خونه‌ش زنده‌زنده سوزوندنش
‫بیخیال نمیشن، ساشا
‫کسی رو می‌شناسم که می‌تونه...
‫مدارکی رو برای گذر امن تهیه کنه
‫می‌تونیم از کشور خارج بشیم
‫مگر اینکه توی راه ما رو بشناسن
‫خب، مجبوری سبیلت رو بزنی
‫نه، همین تنها ‫دلیل خوبی برای موندنه
‫ساشا، چطوری می‌تونی شوخی کنی؟
‫چون اگر جدی بگیرمش
‫ممکنه توی ناامیدی تیره و تاری بیفتم ‫که راه خروجی ازش پیدا نمی‌کنم
‫اون سمت درها هیچ میله‌ای نیست
‫وقتی از هتل خارج شدی ‫می‌تونیم ناپدید بشیم
‫بریم شرق، بریم غرب
‫می‌تونیم از نو شروع کنیم
‫به عنوان کی؟ به عنوان چی؟
‫مگه اهمیتی داره؟ درهرحال زنده‌ایم
‫اینجا هنوزم کشور منه
‫حالا فقط خودمون موندیم؟
‫آره، خیلی خوبی
‫امروز چیکار کنیم، عالیجناب؟
‫همون مدل همیشگی، اگر لطف کنی
‫نفر بعدی من بودم
‫یک لحظه‌ی دیگه میام خدمتت، جناب
‫من قبل از این آقا اینجا بودم
‫اوه، من نوبت دائمی دارم
‫ساعت 12 سه‌شنبه‌ها
‫اگر میشه لطفاً منتظر بمونید
‫چرا باید منتظر بمونم؟ ‫چرا باید اون قبل از من بشینه؟
‫خب، همونطور که توضیح دادم، من...
‫ایشون نوبت دائمی داره
‫من قبل از تو اینجا بودم
‫به‌زودی نوبت توام میشه
‫عالیجناب
‫هی!
‫ممنونم
‫اوه، نیازی به لیست نیست ‫تمامش رو حفظم
‫اوه، شما باید مهمان طبقه‌ی آخر باشید
‫بله، از آشناییت خوشبختم
‫اوه...
‫خب، باشه ‫فیله‌ی ماهی حلوا می‌خورم
‫یک لیوان نوشیدنی هم ‫با ماهی‌تون میل دارین؟
‫بله چشم
‫ممنون
‫ماهی‌تون، جناب
‫به‌نظر خوشمزه میاد، ممنون...
‫همم
‫- کجا رفت؟ ‫- جانم؟
‫- سبیلت ‫- خب...
‫حقیقت داره که تو "کنت" هستی؟
‫- آره ‫- هیچ شاه‌دختی می‌شناختی؟
‫شاه‌دخت‌های زیادی رو می‌شناختم
‫شاه‌دخت بودن خیلی سخت بود؟
‫به‌شدت. به‌خصوص از زمان انقلاب شکوهمندمون
‫همم
‫خب، یه شاه‌دخت ‫روزش رو چطوری می‌گذروند؟
‫مثل هر دخترخانم دیگه‌ای
‫صبح، تعلیم می‌دید
‫بعدازظهر، می‌رفت دیدن دوست‌هاش
‫و سر شام، سبزیجاتش رو می‌خورد
‫تابه‌حال توی دوئلی شرکت داشتی؟
‫نه چندان
‫ولی پدربزرگم در بیشتر از یک دوئل
دستیار بود
‫- دستیار؟ ‫- وقتی دو اشراف‌زاده
‫دوئل رو می‌پذیرن ‫هرکدوم دستیاری رو تعیین می‌کنن
‫نایب‌هایی که ‫روی قوانین مبارزه توافق می‌کنن
‫چجور قوانین مبارزه‌ای؟
‫زمانش، مکانش ‫اینکه از چه اسلحه‌هایی استفاده کنن
‫اگر تپانچه‌ست، چند قدم فاصله بگیرن
‫یکی از دوئل‌هایی ‫که پدربزرگم توش دستیار بود
‫از بحثی نشأت گرفت
‫که توی همین هتل ‫بین یک دریاسالار و یک شاهزاده درگرفته بود
‫که یک شب توی لابی ‫به‌دلیل اختلاف‌هاشون درگیر شدن
‫همیشه پای یک زن درمیونه
‫آره، خب، دلیلش هرچی که بود ‫در اون زمان
‫فردی به اسم "کفلر" ‫مدیریت هتل رو به‌عهده داشت
‫و همه می‌دونستن که توی دفترش
‫پشت یک نقاشی ‫دو تا تپانچه‌ی عتیقه نگه می‌داره
‫ممنون که تشریف آوردین
‫خواهش می‌کنم
‫در جریان قرار گرفتم
‫که برخی از کارکنان هتل
‫موقع صحبت با شما
‫باز هم از یک‌سری...
‫القاب استفاده می‌کنن
‫القاب؟
‫بله، مثل عالیجناب و این‌ها
‫آها. بله
‫- گمونم همینطوره ‫- همم
‫خب، اگر... می‌دونین ‫اگر به من بود
‫می‌دونین، طبیعتاً...
‫خب، می‌دونین ‫نیازی به گفتن نیست
‫ولی با وجود...
‫عناوین در دوران خودشون ‫چیزهای برازنده‌ای بودن
‫ولی... به‌نظر میاد ‫دوران مفید بودنشون به‌سر اومده
‫کار دوران عوض شدنه، آقای هالتسکی
‫و آقایون هم باید باهاش عوض بشن
‫بله دقیقاً
‫میشه بپرسم کی این رو بهتون گفته؟
‫می‌دونین چرا اجازه دادن
‫این هتل به کارش ادامه بده
‫و به مشتری‌های خاصش سرویس ارائه کنه؟
‫تا بشه همه رو زیر نظر گرفت
‫تا بتونن افرادی که به حزب ‫وفادار نیستن رو پیدا کنن
‫از زمان انقلاب همین وضع بوده
‫به مرور زمان بدتر هم میشه
‫این هتل جای خطرناکیه
‫به‌خصوص برای شما
‫همونطور که می‌بینی، واسیلی
‫وسط صحبت
‫با یکی از مهمان‌هامون هستم
‫از جفتتون عذر می‌خوام
‫ولی اگر میشه ‫یک لحظه تشریف بیارید...
‫خیلی‌خب
‫پیشنهاد می‌کنی
‫چطوری انجامش بدیم؟
‫باید لباس مبدل بپوشیم
‫می‌تونم چند تا کت
‫از سربازهای ارتش سرخی ‫که توی خونه‌م اقامت دارن بدزدم
‫اگر با اعتماد به‌نفس راه بری ‫هیچکس بهمون توجهی نمی‌کنه
‫- فکر می‌کنن یه سرباز بلشویک معمولی هستی ‫- آره
‫ترتیبی میدم بیرون ‫یک ماشین منتظرمون باشه
‫و بعد از اون، میریم ایستگاه قطار
‫همه‌جای مسکو پر از ‫سربازهای ارتش سرخه، ولی...
‫این مدارک
‫که می‌تونم بدم آماده کنن
‫باید بتونن ما رو تا قطار برسونن
‫از اونجا به بعد
‫نشان‌های ارتش سرخمون رو درمیاریم
‫...و 320 کیلومتر تا مینسک پیاده میریم
‫و به آزادی می‌رسیم
‫متعلقات‌مون چی؟
‫نه
‫نمی‌تونیم هیچی با خودمون ببریم ‫که ممکنه بابتش لو بریم
‫حتی هلنا
‫چقدر نیاز داری؟
‫به‌نظرت اینقدر کافیه؟
‫- خب، شاید... یکم... ‫- اوه
‫ممنونم
‫« روز شصت و پنجم »
‫واقعاً اگر بری بیرون
‫با تیر می‌زننت؟
‫مثل ارواح پدیدار و ناپدید میشی
‫- اسمت چیه؟ ‫- نینا کالیکووا
‫بنده کنت الکساندر ایلیچ روستوف هستم
‫- پدرت کجاست؟ ‫- مشغول کاره
‫همیشه مشغول کاره
‫- مادرت چی؟ ‫- مرده
‫اوه، متاسفم که اینو می‌شنوم
‫منم حدوداً در همین سن ‫پدر و مادرم رو از دست دادم
‫کسی از دست نمیره
‫از ما گرفته میشن
‫آه، نینا کوچولو
‫چطوری قراره از این روزهای بی‌پایانی ‫که توی این هتل گیر افتادیم
‫ ‫جون سالم‌ به‌در ببریم؟
‫راهی برای فرار پیدا کردم
‫شاه‌کلیدی دارم ‫که تمام درهای هتل رو باز می‌کنه
‫باید یادت باشه که ‫توی این هتل اتاق پشت اتاق
‫و در پشت در وجود داره
‫بجنب
‫- داریم کجا میریم؟ ‫- به‌زودی می‌بینی
‫اینجا بهترین جا
‫برای نابود کردن پیام‌های مخفیانه
‫و نامه‌های عاشقانه‌ی ممنوعه‌ست
‫برای توام نامه‌های ‫ عاشقانه‌ی ممنوعه می‌فرستن، کنت؟
‫معلومه
‫بازم هست
‫- فکر نکنم فکر خوبی... ‫- اینقدر اُمُل نباش
‫ببین، می‌تونیم یواشکی ‫سالن رقص رو دید بزنیم
‫بیا بریم
‫اگر این اهرم رو بکشی، باعث میشه سالن رقص
‫کاملاً تاریک بشه
‫از این طرف
‫عه، همون خدمتکاریه که قبلاً
‫ملافه‌‌هام رو عوض می‌کرد
‫- چشماتو ببند، چشماتو ببند ‫- اسمش "مارینا"ـست
‫هر روز ته‌مانده‌های غذا رو جمع می‌کنه
‫که برای پسرکوچولوش ‫ضیافت برگزار کنه
‫اسمش "یاشا"ـست
‫ اینا تمام رمان‌ها ‫و کتابچه‌های راهنمای سفریه
‫که مهمان‌های هتل جا می‌ذارن
‫این صندلی موردعلاقه‌ی پدرخوانده‌م بود
‫یه مشت وسیله بیشتر نیستن
‫تمام خاطراتم در این‌ها نهفته‌ست
‫از این طرف
‫بجنب، چیزهای بیشتری هست ‫که باید بهت نشون بدم
‫بجنب
‫ببین
‫نمی‌دونستم این‌ها اینجان ‫ اینا برای چی هستن؟
‫بابا میگه یه سری کارهای دولتی
‫زیادی مهم هستن ‫حتی برای کرملین
‫بجنب، بیا بریم
‫قایم شو
‫فردا باید
‫- چند تا رو بررسی کنیم؟ ‫- صبح 14 تا
‫- و بعدازظهر 12 تا ‫- فقط 12؟
‫اونایی هستن که تونستیم ‫بر علیهشون مدرک جمع کنیم
‫مدرک؟ چه مدرکی نیاز دارین؟
‫یکی رو بهم بده ‫تا جرمش رو برات پیدا کنم
‫پنج تا اسم دیگه جور کنین
‫« روز شصت و هفتم »
‫دارن افراد بیشتری رو دستگیر می‌کنن
‫می‌برن محاکمه‌شون می‌کنن
‫براشون مهم نیست
‫جرمی صورت گرفته یا نه
‫اینم دلیل دیگه‌ای برای اینه که بریم
‫دلیلی برای رفتن توئه
‫و باید تا فرصتش رو داری به‌سرعت بری
‫اسمت رو توی یک لیست دیدم
‫امروز مدارک رو تحویل گرفتم
‫چند هفته‌ی دیگه صبر کنیم ‫همه‌چیز برای فرارمون آماده میشه
‫چند هفته وقت نداریم ‫ممکنه چند روز دیگه بیان
‫چند ساعت دیگه
‫باید همین الان بری
‫ولی توام باید باهام بیای
‫نمی‌تونم
‫به همون دلیلی ‫ که قبل از این نمی‌تونستم برم
‫هلنا؟
‫آره
‫فایده‌ای نداره بخوام بهت بگم ولی...
‫اگر اون بود ‫دلش می‌خواست زندگیتو بکنی
‫شاید لیاقت زندگی کردن رو ندارم
‫اگر نظرت عوض شد...
‫با این‌ها می‌تونی بی‌خطر سفر کنی
‫تو یه دوست واقعی هستی
‫ولی نه
‫دیگه باید بری. همین امشب
‫میرم
‫بعد از اینکه برای آخرین بار ‫توی خاک روسیه آهنگ "راخمانینف" رو زدم
‫می‌دونستی، نینا
‫نیکولای پتروف یک شاهزاده‌ی واقعیه؟
‫آره
‫پدرش یک ژنرال مشهور بود
‫ولی جنگیدن توی خونش نبود
‫عشق حقیقیش موسیقی بود
‫و میگن از 3 سالگیش تا الان
‫میزان زمانی که ویولن دستش بوده ‫از خالی بودن دست‌هاش بیشتره
‫نیکولای
‫نیکولای!
‫دوستت با شخصی داد و ستد داشته
‫که ما زیر نظر داشتیم
‫برام سواله چرا ‫دو سری مدارک سفر نیاز داشته
‫سال‌ها بعد، کنت بهم گفت
‫که آرزو می‌کرده ای‌کاش ‫شجاعت داشت کار بیشتری انجام بده
‫ولی در حقیقت ‫اگر اون شب از هتل خارج می‌شد
‫چند ثانیه بعد خودش هم ‫در خیابان کشته می‌شد
‫و من الان زنده نبودم ‫که این داستان رو تعریف کنم