‫ دوست عزیزی که آن‌سوی رودخانه هستی
‫ دستانِ من سرد و عریان هستند
‫ دوست عزیزی که آن‌سوی رودخانه هستی
‫ هر چه به من دهی را می‌گیریم
‫ از تو یک پنی می‌خواهم
‫ و آن تمام ثروت من خواهد شد
‫بدونِ هیچ غبطه‌ای از تو درخواست می‌کنم
‫ برج‌های سر به فلک کشیده نمی‌سازیم
‫ خانه‌‌هایمان از سنگ ساخته شده‌اند
‫ پس بیا آن‌سوی رودخانه
‫ و مرا پیدا...
‫دیگه راهی نمونده.
‫ای بابا!
‫آهای، پاودر.
‫بیا یه نگاه بنداز.
‫وای!
‫بالا دست بودن خیلی خوبه، مگه نه؟
‫یه روز، یکی از اونا رو می‌رونم.
‫منم یه روز به یکی‌شون شلیک می‌کنم تا سقوط کنن.
‫«وای»، مطمئنی می‌خوای این کار رو بکنیم؟
‫- ببین، اگه گیر بیفتیم... ‫- گیر نمی‌افتیم.
‫قبل از این‌که کسی بفهمه، رفتیم تو و اومدیم بیرون.
‫خیلی خب، بچه‌ها، دنبالم بیاید. ‫فقط به پایین نگاه نکنید.
‫نمی‌شد حداقل قدم‌زنان می‌رفتیم اون‌جا؟
‫توی این یکی کار، نباید تو دید باشیم.
‫دیدین گفتم؟
‫این تقصیر توئه، «وای».
‫- من میارمش. ‫- نه.
‫پاودر، منو ببین.
‫چی بهت گفتم؟
‫که...
‫من آماده‌م.
‫درسته! خب؟
‫آخیش!
‫ممنون.
‫اگه «وندر» بفهمه اومدیم این بالا چی؟
‫یه نگاه به اطرافت بنداز.
‫به نظرت شهر بالایی‌ها گرسنه می‌شن؟
‫تازه، این دقیقاً از اون نوع کارهاییه که وندر ‫وقتی هم سن و سال ما بود می‌کرد.
‫من می‌رم. باهام میاید یا نه؟
‫وندر می‌کُشَتمون.
‫آره، ولی اگه گند بزنیم!
‫پس گند نزنید.
‫امنه!
‫آخه کی درِ بالکن رو قفل می‌کنه؟
‫هممم.
‫آخیش!
‫یه عالمه مأمور اون پایین هست.
‫پس یعنی جا رو درست اومدیم.
‫نمی‌خوای کم کم اون در رو باز کنی؟
‫دارم روش کار می‌کنم.
‫چون من تنها کسی‌ام که ‫می‌دونه چه‌طوری باید قفل باز کنه...
‫پیشنهاد می‌کنم...
‫یه مُشت حیوون!
‫می‌دونی «کلگر»، برای اولین بار حق با تو بود.
‫الان واقعاً نباید اینجا باشیم.
‫هممم.
‫حتماً یه مخترعه.
‫وای! فکر کنم این یه «ولدیانیِ» واقعی باشه.
‫عه جدی؟ اینو چی می‌گی؟
‫اون یه مو زنِ دماغه.
‫دنبال هر چی که به نظر با ارزش میاد باش، پاودر.
‫قبل از این‌که مایلو، ‫کیف رو با آشغال پاشغال پُر کنه!
‫هممم... بچه‌ها؟
‫ببینم «وای»، چه‌جوری اینجا رو پیدا کردیم؟
‫«مرد کوچولو» آمار داده بود.
‫- مرد کوچولو؟ ‫- ولش کن حالا.
‫یالا!
‫چطور یه نفر می‌تونه این همه چیز میز داشته باشه؟
‫خیلی ساده‌ست. خوش‌شانس به دنیا اومده.
‫یوهو!
‫هممم.
‫وای!
‫مایلو!
‫پاودر، باید بریم.
‫آهای؟
‫کسی اون‌جاست؟
‫یالا!
‫چیزی‌مون نمی‌شه. ‫برگردید روی سقف!
‫خودتون رو نگه دارید!
‫مراقب باشید!
‫مواظب باشید!
‫آهای...
‫همون‌جا وایستید.
‫بگیریدشون!
‫سریعتر!
‫آهای! آهای!
‫مراقب باشید!
‫اون پایینن!
‫نمی‌تونید فرار کنید.
‫- هوی! ‫- زود باشید.
‫اه!
‫از این‌طرف!
‫واینستید!
‫برید، برید، برید.
‫ای بابا، دوباره نه!
‫تازه این پیراهن رو گرفتم...
‫مگه آخرین بار، نگفتی این آخرین باریه که ‫این کار رو می‌کنیم؟
‫خب، این‌دفعه بار آخره!
‫بچه‌ها، اون چی بود؟ ‫اون‌جا یهویی چی شد؟
‫نمی‌دونم. من که کاری نکردم.
‫می‌شه یه کتابخونۀ رو ‫با همۀ کارهایی که نکردی، پُر کرد!
‫بچه‌ها، ما الان قشنگ بغلِ مأمورها ‫پنت‌هاوسِ یه خونۀ پیلتووری رو خالی کردیم.
‫پس اگه خودخوری‌هاتون تموم شد...
‫بیاید اینو ببریم خونه.
‫- چیزای خوبی کِش رفتین؟ ‫- بگی نگی!
‫شنیدم اون‌ورِ رودخونه، یه اتفاقایی افتاده.
‫یه نفر... یه نفر رفته اوضاع رو قاراشمیش کرده، نه؟
‫جدی؟
‫ولی الان دارید این گندتون رو ‫از خیابون‌های من رد می‌کنید.
‫- خیابون‌های تو؟ چرا فکر می‌کنی... ‫- گوش کن، ما دنبال دردسر نمی‌گردیم، خب؟
‫شنیدی دکارد؟ ‫اونا دنبال دردسر نمی‌گردن.
‫می‌دونی، تجربه‌م بهم می‌گه ‫ دردسر دنبال آدم می‌گرده.
‫دلیلی نداره که اوضاع رو بیریخت کنیم.
‫نظرتون چیه یه کم از اون گنج کوچولوتون رو ‫بهمون بدید تا بعدش بی حساب بشیم؟
‫نه، نه، نه، ما خیلی زحمت کشیدیم...
‫فقط یه کم؟
‫فقط یه...
‫امروز بالاخره کم کم داره خوب می‌شه.
‫صبر کنید!
‫می‌خوای ببینی آخرش چی می‌شه؟
‫پاودر کجاست؟
‫آی! آی! فسقلیِ...
‫اوه!
‫زود باش، «موشی»، بهت نیاز دارم!
‫نه.
‫- چی‌کار کردی؟ ‫- شرمنده!
‫سعی کردم با «موشی» باهاش بجنگم ‫ولی... کار نکرد.
‫- کی فکرش رو می‌کرد؟ ‫- اصلاً نباید می‌رفتیم اونجا.
‫فرقی نمی کنه. وسایل گُم شدن.
‫اشکالی نداره، پاودر.
‫حداقل حالت خوبه.
‫خوبه؟! پس ما چی؟
‫من باید مُشت بخوره توی صورتم، ‫اون‌وقت اون قسر در می‌ره؟
‫آره.
‫هر دفعه همینه! ‫هر بار اون میاد، یه چیزی بد پیش می‌ره.
‫توی همۀ کارها نحس ـه. ‫(جینکس: نحس)
‫بیخیال شو، مایلو!
‫صاف بشین.
‫- هوی! جلو پاتو بپا! ‫- ای!
‫خب، به گمونم دیگه با این، معامله‌مون تموم می‌شه.
‫آره به گمونم.
‫صبر کن...
‫یه لحظه وایستا.
‫این...
‫این... چیزی نبود که توافق کردیم.
‫خب، از وقتی قرار و مدار گذاشتیم، ‫تقاضا برای محصولاتت اومده پایین.
‫قیمت جدیدش اینه.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن، ما...
‫ما دست دادیم!
‫ده هزارتا.
‫- اینا ریسک‌های کاری‌ان. ‫- ده!
‫قیمت منصفانه‌ایه.
‫به نظرم بهتره قبولش کنی.
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫نمی‌تونم قبول کنم. نمی‌تونم قبول کنم.
‫تصمیمت رو بگیر.
‫شما دوستان چیزی لازم ندارید؟
‫تنهامون بذار.
‫مطمئنی؟
‫- به نظرم اومد که... ‫- برو!
‫آها.
‫فکر کنم بدونم چی لازم دارید.
‫- انگار حرف حالیت نمی‌شه، خدمتکارِ بار! ‫- یه نصیحتِ کوچولو.
‫مردی که نوشیدنی‌ها رو می‌ریزه رو تهدید نکن.
‫پس تو وندری.
‫«سگ شکاریِ شهر زیرزمینی».
‫انتظارِ یه چیز جوون تر داشتم.
‫ما انتظارِ تاجرهایی رو داشتیم که ‫روی حرفشون وایستن.
‫پس به گمونم همه‌مون با هم ناامید شدیم.
‫کلاً اشتباه متوجه شدی، رفیق.
‫ما فقط داشتیم... مذاکره می‌کردیم.
‫حالا زبون همدیگه رو می‌فهمیم.
‫نظرت چیه بقیۀ بدهیت رو به «هاک» بدی...
‫تا بذارم صحیح و سالم از اینجا برید بیرون؟
‫با این موافقی؟
‫چقدر کوفته!
‫آدم کم کم عاشقش می‌شه.
‫به «لینز» خوش اومدید.
‫وندر نباید چیزی از این قضیه بفهمه.
‫از این نظر نگران نباش. ‫پاودر از شر مدرک جرم خلاص شد.
‫سعیم رو کردم، خب؟ ‫درک نمی‌کنید. شماها بزرگترید، هیکلی‌ترید.
‫- نامردیه. ‫- پس کنارمون بمون.
‫یکی دوتا مُشت بخور.
‫- همه خوبن؟ ‫- بهتر از این نمی‌شه!
‫خوبه.
‫احتمالاً نمی‌تونید توضیح بدید که چرا از ‫شهر بالا صدای انفجار و تعقیب و گریز می‌شنوم.
‫چهارتا بچه از صحنه فرار کردن.
‫چه فکری با خودتون می‌کردین؟
‫که می‌تونیم از پس یه کار واقعی بربیایم.
‫یه کار واقعی؟
‫بهمون آمار داده بودن، نقشه ریختیم، ‫اصلاً کسی ندیدمون.
‫- یه ساختمون رو ترکوندید. ‫- کارِ ما نبـ...
‫اصلاً یه لحظه هم به این فکر نکردی ‫که چه بلایی ممکن بود سرت بیاد؟
‫نه؟ سرِ اونا؟
‫حالا از کجا بهتون آمار دادن؟
‫- توی مغازۀ «بنزو» شنیدیم. ‫- از کی؟
‫مرد کوچولو.
‫من همه رو بردم اونجا. ‫اگه می‌خوای عصبانی باشی، از دست من عصبانی باش.
‫ولی خودت همیشه می‌گی باید توی این دنیا ‫جایگاه خودمون رو به دست بیاریم.
‫اینم بارها و بارها بهت گفتم که ‫منطقۀ شمالی، منطقۀ ممنوعه‌ست!
‫- ما با پیلتوور کاری نداریم. ‫- چرا؟
‫اونا همه چی دارن، ‫ولی ما این پایین داریم به زور سکه جمع می‌کنیم.
‫از کِی تا حالا با زندگی کردن ‫زیر سایۀ قدرت دیگران مشکلی نداری؟
‫همه برن بیرون.
‫بشین.
‫- راحتم. ‫- بگیر بشین!
‫اون بچه‌ها از تو الگو می‌گیرن.
‫آره، می‌دونم.
‫خب آخه نمی‌دونی!
‫وقتی دیگران ازت الگو می‌گیرن ‫نمی‌تونی خودخواه باشی.
‫- من... ‫- بگی بدوید، اونا می‌دوند.
‫بگی شنا کنید، اونا شیرجه می‌زنن.
‫بگی آتیش روشن کنید، ‫اونا با روغن پیداشون می‌شه.
‫ولی هر اتفاقی بیفته، به گردنِ توئه.
‫دقیقاً همونطور که هر اتفاقی این پایین برامون بیفته ‫به گردنِ منه.
‫اگه مو دماغِ پیلتوور بشیم...
‫مأمورها رو می‌فرستن.
‫خب که چی؟ چرا بهشون جواب پس بدیم؟
‫اینا خیابون‌های ما هستن. ‫یکی باید اینو بهشون یادآوری کنه.
‫گوش نمی‌دی چی می‌گم. اون مسیر...
‫این...
‫مشکل‌هات رو حل نمی‌کنه.
‫فقط بیشترشون می‌کنه.
‫متوجه شدی؟
‫چه‌جوری زخمی شدی؟
‫یه احمقی داشت دنبالمون می‌کرد.
‫از منطقۀ خودمون؟ کی؟
‫نمی‌دونم. دنبال وسایل بود.
‫حالا کجا هستن؟
‫گُمشون کردیم.
‫همه‌شون رو؟
‫خوبه.
‫هیچی نیست که به اتفاقاتِ اون بالا ارتباطتون بده.
‫یه چند وقت باید خیلی آفتابی نشی. فهمیدی؟
‫باشه.
‫مشکلی برامون پیش نمیاد، مگه نه؟
‫بسپارش به من.
‫راستی، اون احمقه رو با کمر زمین زدی دیگه؟ آره؟
‫اوهوم.
‫پاشو، کلگر. می‌ریم بیرون.
‫وایستا ببینم، الان؟
‫عه، عه، اون مال منه.
‫می‌خوای مثل آدم بزرگا باهات رفتار بشه، آره؟
‫پس باید عقل داشته باشی و ‫وقتی کاری رو کردی، دست خالی برنگردی.
‫می‌رم یه دو کلمه با مُخبرتون حرف بزنم.
‫خیلی خب، جزئیات دقیق اتفاقاتی که افتاد رو بگو.
‫اون مُعضل ـه.
‫مایلو، من واقعاً...
‫یادته چی توی اون کیف بود؟
‫بیشترین سودی که تا حالا دیدیم توش بود ‫ولی اون همینجوری گُمش کرد.
‫خب اشتباه کرده.
‫یه دفعه رو مثال بزن که اشتباه نکرده.
‫- اون جوون ـه. ‫- چرت و پرت تحویلم نده.
‫نصف سن اون رو که داشتی، دو برابر بهتر بودی.
‫می‌دونی چیه، مایلو؟ درست می‌گی.
‫یه سری کارها هستن که پاودر نمی‌تونه بکنه.
‫نمی‌خواد به من بگی.
‫- مثلاً اینکه به همه چی غُر بزنه. ‫- چی؟
‫- و یه ریز خودنمایی کنه. ‫- خیلی خب، خیلی خب، فهمیدم قضیه چیه.
‫وقتی باید تمرکز کنیم، با گروه درگیر می‌شه.
‫«وای»، من...
‫و به غریبه‌های توی خیابون بگه که ‫چیزای خوبی کِش رفتیم؟
‫- منظورم این نبود که... ‫- پاودر برام مُعضل نیست، خب؟
‫مشکل تو اینه که نمی‌دونی کِی باید خفه شی.
‫ولی الان به این مشکلت کمک می‌کنم. ‫حاضری؟
‫می‌بینی الان قیافه‌م چه‌جوریه؟
‫هر وقت این قیافه رو گرفتم، یعنی وقتشه خفه شی!
‫ولی.. من...
‫[فروشگاه بنزو]
‫کسی نیاد تو.
‫تعطیلیم!
‫خب، باز کن.
‫برای همیشه تعطیلیم! ‫می‌تونی آشغالای بی‌ارزشت رو ببری یه جای دیگه.
‫همون بهتر.
‫صاحبش مزخرف‌ترین کاسبیه که می‌شناسم.
‫«اِکو»، اون کجاش خرابه؟
‫یه چند ثانیه بهم وقت بده. ‫چرخ‌دندۀ کوچیک هنوز گیر داره.
‫بعداً تمومش کن. ‫من و وندر باید یه صحبتی با هم بکنیم.
‫- ولی... ‫- عه عه! برو دیگه.
‫- کلگر! ‫- سلام، مرد کوچولو!
‫یه کم زود اومدی.
‫بچه ها هنوز کلکسیون‌های این ماه رو جمع نکردن.
‫هنوز چیزی نداریم تا...
‫اوه!
‫چرا داری با اینا ول می‌چرخی؟
‫به گمونم شنیدی.
‫آره، هم من و هم نصف مردم شهر پایینی‌ها.
‫چطور می‌تونن انقدر احمق باشن؟
‫جوونا فکر می‌کنن کار درست همینه.
‫آره، «وای» هم یکی از اون جووناست.
‫هر جا که بتونه، خودشو توی دردسر میندازه.
‫اونا دارن بزرگ می‌شن، وندر.
‫دنبال اینن که به زندگیشون جهت بدن.
‫نمی‌تونی تا ابد ازشون محافظت کنی.
‫یه نفر داشته دنبالشون می‌کرده.
‫- تا جایی که من شنیدم، خیلی‌ها دنبالشون کردن. ‫- مأمورها رو نمی‌گم.
‫- یه نفر از منطقۀ خودمون. ‫- کی؟
‫اون بیرون، چیزای بدتر از مأمور هم هست.
‫جفتمون اینو می‌دونیم.
‫امیدوار بودم امروز سرِ کار باشی.
‫- رفتین اونجا؟ ‫- آره بابا.
‫ببینم، چه‌جوری اون‌جا رو پیدا کردی؟
‫- آخه... ‫- با مأمورها درگیر شدین؟
‫چی؟ آها، نه. یه چند تا ولگرد بودن.
‫«وای»زدتشون؟
‫آره، وگرنه که الان این‌جا نبودم.
‫یه چند تا حرکت بهم نشون داد که تمرینشون کنم. ‫ببین!
‫خب، حرکاتت داره جفت و جور می‌شه.
‫می‌گم، حالا چه‌جوری اون‌جا رو پیدا کردی؟
‫یه آدم عجیب غریب اومد توی مغازه.
‫کلی از چیزایی که ‫بنزو فقط برای دکور گذاشته بود رو خرید.
‫پولش رو با طلا داد و حتی چونه هم نزد.
‫دو برابر ازش گرفتم.!
‫- ولی از کجا می‌دونستی کجا زندگی می‌کنه؟ ‫- تعقیبش کردم.
‫- پس چه‌جور؟ ‫- آها، حله.
‫گندش بزنن.
‫- هممم... ‫- اونا چیزی‌شون نمی‌شه. تو برو!
‫سلام عرض شد!
‫عصر بخیر، دوستان.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫چند تا عملۀ آشغال به یکی از ساختمون‌های ‫نزدیکِ محدودۀ آکادمی حمله کردن.
‫ولی تو خودت می‌دونستی!
‫دنبال مجرم‌ها هستیم.
‫مشخصاتشون رو دارید؟
‫آره، دقیقاً همون چیزیه که ‫توی اون سرِ گُنده‌ت داری بهشون فکر می‌کنی.
‫هممم. به نظر تو سرِ من گُنده‌ست؟
‫یه کم از معمولی بزرگتره.
‫گوش کن، آب زیر کاه
‫نظرت چیه بری بیرون یه قدمی بزنی، مارکوس؟
‫یه کم خودتو آروم کن.
‫برو.
‫چه مرد دوست داشتنی‌ای با خودت آوردی.
‫به اون بچه توجهی نکنید.
‫نمی‌دونه کِی نباید حرف بزنه.
‫بعضی چیزا توی شهر بالا و پایین یکی‌ان.
‫این اتفاقِ بالا، خط قرمزها رو زیر پا گذاشت.
‫کسی چیزیش شده؟
‫یه ساختمون با خاک یکسان شده. ‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫به حسابِ اونایی که این کار رو کردن می‌رسیم.
‫اون کارگاه مال کیرامان‌ها بود.
‫می‌دونی چه‌جور چیزایی اون‌جا داشتن؟
‫چیزایی که اینجا در مقابلش مثل آب‌نبات فروشی ـه.
‫شورا یه نفر رو می‌خواد که ‫ازش برای دیگران درس عبرتی درست کنه.
‫مردم باید احساس امنیت کنن.
‫آره، مردم شهر بالا!
‫ما یه قراری داشتیم، وندل.
‫نذار مردمت بیان توی خیابونای من ‫تا بهتون کاری نداشته باشم.
‫بهم یه اسم بده. ‫بی‌سر و صدا کارها رو انجام می‌دیم.
‫اصلاً هیچ‌کس نمی‌فهمه تو گفتی.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫ظاهراً نفهمیدی که چقدر قضیه جدیه.
‫اگه امشب یه نفر رو نندازم پشت میله‌های زندان،
‫دفعۀ بعدی که بیام این پایین، ‫یه ارتش از مأمورها با خودم میارم.
‫جفتمون خوب می‌دونیم آخرش چی می‌شه.
‫شرمنده، گریسون.
‫ولی نمی‌تونم مردم خودمو دو دستی بدم بهتون.
‫اگه نظرت عوض شد، ‫این باهام ارتباط برقرار می‌کنه.
‫فقط با خودم.
‫اسم این یکی رو چی می‌ذاری؟
‫ریشو!
‫- می‌خوای در مورد امروز حرف بزنی؟ ‫- چه فایده؟
‫همه چیز رو خراب کردم. ‫همیشه خراب می‌کنم.
‫کسی همچین چیزی نگفت.
‫نه. فقط اینکه وقتی نصف سن من رو داشتی ‫دو برابر ازم بهتر بودی.
‫شنیدی که چی می‌‌گفتن.
‫من جنگجو نیستم.
‫لازم نیست باشی.
‫ببین، من اینا رو دارم، تو اونا رو!
‫هیچوقت کار نمی‌کنن.
‫می‌کنن.
‫- همراهم بیا. ‫- چی؟
‫یالا!
‫اینجا چی‌کار می‌کنیم؟
‫اون لولۀ آبی که ‫ داره می‌ریزه توی کانال رو می‌بینی؟
‫کلگر وقتی داشت از مأمورها فرار می‌کرد ‫پاش اونجا گیر کرد.
‫فکر می‌کردن خنده داره، ‫برای همین همون‌جا ولش کردن.
‫قبل از اینکه پیداش کنیم، شب تا صبح اون‌جا بود.
‫اون نقاشی...
‫- می‌بینیش؟ ‫- اوهوم.
‫مایلو داشت یه انگشت بزرگ می‌کِشید...
‫که پاش گیر کرد به سطل رنگ خودش و ‫نزدیک بود بیفته.
‫ اون لکه رو درست کرد.
‫و اون...
‫بچه که بودم، یه یارو اسباب بازی مورد علاقه‌ام رو ‫گرفت و پرتش کرد اون‌جا.
‫قبلنا شبا می‌اومدم اینجا و بهش زُل می‌زدم،
‫به امید اینکه شاید باد یا یه پرنده بندازتش پایین.
‫همه‌مون روزهای بد داشتیم.
‫ولی یاد می‌گیریم. ‫و کنار هم می‌مونیم.
‫آخ، یادم رفت.
‫اینا توی جیبم بودن.
‫- از اون آپارتمانه آوردمشون. ‫- چی هستن؟
‫نمی‌دونم.
‫- به وندر نشون بدیم؟ ‫- نه.
‫بیا این قضیه رو بین خودمون نگه داریم.
‫مایلو اشتباه می‌کنه پاودر. ‫تو از اونی که فکرش رو می‌کنی قوی‌تری.
‫و یه روز...
‫این شهر بهمون احترام می‌ذاره.
‫قرار بود دنبالشون کنی، نه اینکه دخالت کنی.
‫شرمنده!
‫یهویی غافلگیرمون کردن.
‫حالا شریکش داره یه سری سؤالات در مورد تو می‌پرسه.
‫من حاضر نیستم همچین ریسکی بکنم.
‫انفجار توی شهر بالا، تقصیر اون بچه‌ها بود.
‫کار اونا بود؟
‫آره. شهر بالایی‌ها در حالت آماده‌باش هستن و ‫دارن دنبالشون می‌گردن.
‫وندر توی دردسر افتاده.
‫این هوشمندانه‌ترین چیزی که تا حالا گفتی بود، پسر.
‫یه غذا بهش بدید.
‫ولی از خیابونا دور نگهش دارید.
‫زمانبندی‌مون افتاده جلو.
‫تقریباً حاضره.
‫نشونم بده.
‫وقت خوردنه!
‫اثرات جانبیش چی شد؟
‫داره ثبات پیدا می‌کنه.
‫سوژه‌ای مد نظر داری؟
‫همین الان یه نفر داوطلب شد!