‫« ماده‌ی تاریک » ‫« قسمت دو: سفرِ تکرارنشدنی »
‫داریم می‌بندیم، جناب. شرمنده.
سلام
‫منو می‌شناسی دیگه؟
اولین باریه که دارم می‌بینمتون
‫مت. ‫دارم میترسم
‫شوخیِ قشنگی نیست. ‫بگو که منو می‌شناسی.
‫نه
‫- آقای دِسن؟ ‫- بله؟
‫بنده دکتر رندالف هستم. ‫چرا امشب اومدید اورژانس؟
‫خب، حس می‌کنم یه مشکلی واسه مغزم پیش اومده
‫اون چیه؟
‫لورازپامه، کمک‌تون می‌کنه بخوابید
باورم نمیشه
‫خیلی‌خب، جیسون...
‫قهوه‌ی رو کجا می‌ذاری؟
‫شرمنده بیدارتون کردم
‫می‌دونید الان کجا هستید؟
‫بیمارستان «جان آو گاد»
‫بسیارخب
‫جواب سی‌تی اسکن‌تون رو گرفتم و ‫خبری از هیچگونه آسیب مغزی نیست
‫تومور هم ندارید
‫یکمی کبودیِ سطحی وجود داره ‫که جای نگرانی نیست
‫آزمایش سم‌شناسی هم گرفتیم
‫یه چیزی پیدا کردیم ‫که خودم تا حالا ندیده بودم
‫یه ترکیب روان‌گردان
‫ازمون خواستید که ‫خونواده‌تون رو پیدا کنیم
‫بله
‫اصلاً دنیلا دسن نامی توی ‫سرتاسر شیکاگو وجود نداره
‫هیچ کسی هم به اسم چارلی دسن ‫توی دبیرستان «سینت پیتر» ثبت‌نام نشده
‫- نه ‫- مایلم درمورد...
‫حرفی که دیشب به دکتر رندالف زدید ‫صحبت کنیم
‫گفتید...
‫«خونه‌ی من نبود. ‫مبلمان عوض شده بود.
‫آشپزخونه هم کلاً بازسازی شده بود»
‫واقعاً همچین چیزی رو باور داری، جیسون؟
‫«جیسون اشلی دسن، ‫متولد شهر دنیسونِ آیووا
‫از دانشگاه شیکاگو ‫مدرک کارشناسی گرفته
‫دکتراش رو هم از همون دانشگاه گرفته.» ‫تا اینجاشو تأیید می‌کنی؟
‫بله
‫«توی هاروارد و پرینستون، ‫بورسیه‌ی فوق دکتری شده
‫سال ۲۰۱۰ جایزه‌ی پاویا رو کسب کرده»
‫طبق این مقاله، نزدیک به یک ساله ‫که کسی در ملأعام ندیدتتون
‫« پس از اعلام مفقود شدن ‫فیزیکدان تقدیرشده، جستجوی دوستان و
‫خانواده‌ی وی همچنان ادامه دارد »
« صفحه‌ی مجازی دنیلا دسن »
« دنیلا وارگاس »
‫مکان‌های ویژه‌ای برای...
‫کمک به افرادی که تشخیص واقعیت از توهم
‫براشون سخته وجود داره
‫می‌خوام با یه ارزیابی کامل شروع کنم
با این مسئله که مشکلی نداری؟
ابداً
‫ممنون، دکتر
ممکنه رفته باشه تموم اطلاعات‌مون لو بده
‫باید بریم سراغ پلیس
‫چهار نفر رو از دست دادیم و می‌خوای ‫توجه بیشتری رو به سمت «ولاسیتی» جلب کنی؟
‫بی‌راه نمیگه
‫اگه دانشمندی مثل جیسون بودی، ‫کجا می‌رفتی؟
‫بیمارستان
‫دکتر هالیس...
‫- عذر می‌خوام، سلام ‫- سلام
‫امروز اولین روز کاریِ بنده‌ست،
‫می‌خواستم بدونم ‫میشه یه مداد بهم قرض بدید؟
‫آره، حتماً. بفرمایید
‫الان برمی‌گردونمش
‫سلام، جیسون
‫سلام
‫اولین قانون ترمودینامیک
‫شرمنده، ادامه بده
‫کسی می‌دونه؟
‫- واقعاً؟ کسی نیست؟ ‫- سوال چی بود؟
‫قوانین ترمودینامیک
‫اولین قانون ترمودینامیک
‫قانون بقای انرژیـه
‫میگه که انرژی رو نه میشه ایجاد کرد و ‫نه نابود کرد
‫حالا منظورم از انرژی چیه؟
‫انرژی رو میشه توانایی انجام کار توصیف کرد
‫کاری که...
‫باقیش با من
‫مرسی که جام اومدی. ‫شرمنده دیر کردم.
‫براتون خسته‌کننده‌ست...
‫یا که همه‌ش رو کامل بلدید؟
‫طوری نیست. قبول دارم یکمی خسته‌کننده‌ست
‫جدی میگم
برمی‌گرده به خودتون
‫می‌دونید چیه که واقعاً ‫خسته‌کننده‌ست؟
‫این که بفهمید بعد از پنج سال زندگی، ‫به هیچ چیزی توجه نکردید
به خودتون میاید می‌بینید دارید زیر سایه‌ی یکی دیگه، یحتمل یه مدیر میانی کار می‌کنید
‫که دق و دلیِ تموم خستگی‌ها و ‫ناامیدی‌ش رو سر شما خالی می‌کنه
‫اونم درحالیکه شما مسئول فروش محصولات و ‫خدمات یه شرکتِ چند ملیتی هستید
که اصلاً برات مهم نیستن و ‫در مقابل وجودِ خودت هم مهم نیست...
‫بابت بی‌ادبیـم معذرت می‌خوام
‫ولی برای من مهمه،
‫چون این لحظه‌ی گذرا... ‫اسمت چیه؟
‫رایلی
‫رایلی؟ که اینطور، رایلی. ‫چون در این لحظه‌ی گذرا...
‫رایلی و بچه‌هایی که سرشون ‫توی گوشیه... بذاریدشون کنار...
‫فرصت نشستن سر این کلاس رو داشتید ‫تا درمورد اسرار وجودی‌مون تعمق کنیم
‫چی بهتر از این؟
‫حالا...
‫انتظار ندارم ریز و بم همه‌چیز رو متوجه بشید
‫من مرد دیکتاتوری نیستم
‫ولی ازتون انتظار دارم ‫به این فرصت احترام بذارید و
‫توجه کنید
‫فقط همین
‫منظورم وقت‌هاییه که بهتون درس میدم
‫مثلاً که در سال ۱۸۵۰،
‫فرد برجسته‌ای به نام ‫«رودلف یولیوس»...
‫میشه هرچیزی شنیدی، ‫سریع بهم زنگ بزنی؟
‫آره، خیلی نگرانشـیم
‫ممنون میشم
« لیتون ونس »
‫خبری شد؟
‫نه. داون توی بیمارستان ‫«جان آو گاد» با یکی صحبت کرده
‫جیسون دیشب اونجا بود
‫قبل از اینکه داون برسه، ‫جیسون رفته بود
‫چیزی درمورد وضعیتش دستگیرش شد؟
‫نه، ولی حدأقل می‌دونیم ‫هنوز توی شهره
‫- خودت به جایی رسیدی؟ ‫- دیگه به بن‌بست خوردم
‫رایان چی؟
‫واسش پیغام گذاشتم
‫خیلی‌خب. گوش بده، به گشتن ادامه بده. ‫هروقت چیزی دستگیرت شد، بهم زنگ بزن.
‫باشه
‫- میشه دعوتنامه‌تون رو ببینم؟ ‫- من آشنای خودِ نقاشم. ایشون...
‫افتتاحیه‌ی عمومی فرداست. ‫متأسفانه، امشب ورود عموم ممنوعه.
‫بله، اما دنیلا...
‫- گفته بود که می‌تونم بیام ‫- خیلی‌خب. اسم‌تون؟
‫دسن، جیسون
‫دکتر دسن؟
‫بله
‫یه لحظه
‫داخل پاکت سه تا کارت هست
‫یکی‌ش رو انتخاب کنید و ‫به خانمی که داخل هست نشون بدید
‫شرمنده نشناختم‌تون
‫سلام. خوش اومدید. ‫کارت‌تون رو انتخاب کردید؟
‫می‌دونید دنیلا کجاست؟
نقاش نمایشگاه رو میگم
‫فقط می‌دونم یه جایی همون پشته. شرمنده.
‫از درِ شماره‌ی دو وارد بشید
‫لطفاً باقیِ کارت‌ها رو توی پاکت بذارید و
‫تا پایان نمایشگاه ‫پیش خودتون نگه‌شون دارید
‫- باشه ‫- خوش بگذره
‫« صدای پاها در حافظه می‌پیچد »
‫« در دالانی که از آن عبور نکرده‌ایم »
‫« به سمت دری که هرگز نگشوده‌ایم »
‫« دری به سوی باغ گلِ سرخ » ‫[شاعر: تی‌اس الیوت - برگردان: پیرایه یغمایی]
‫عزیزدلم، موفق شدی
‫ببین، از خبرگزاری «تایمز» اومدن
‫خیلی‌خب، خوبه. ببخشید. ‫آلیسا، ایشون جیسون دسن هستن
‫جیسون، ایشون آلیسا چِنی، ‫مدیر برنامه‌های من هستن
‫همون جیسونی که الهام‌بخش برنامه بود؟
‫ممنون. ببین کی اینجاست
‫رایان؟
‫آره. خیلی‌خب، من میرم
‫شرمنده، رفقا
‫باید برم میزبانی کنم، ‫ولی بعد از اینجا یه دورهمی کوچولو
‫- توی خونه‌م دارم. میاید؟ ‫- آره
‫- جیسون؟ ‫- آره، حتماً میام
‫خب، کدوم قبرستونی بودی تو؟
‫البته اینم شنیدم که رفتی کاستاریکا و ‫به کشاورزی روی آوردی
‫بعلاوه، شنیدم مُردی
‫خب، قاعدتاً نمُردم که اینجام، پس...
‫هی، اون ترکیباتی که پارسال ‫برات درست کردم، چطور بود؟
‫ترکیبات؟ کدوم ترکیبات؟
‫خیلی‌خب. می‌دونم...
‫می‌فهمم که زیر خروار خروار ‫قرارداد عدم افشا لِه شدی، جی
‫نمی‌خوام هم نامرد بازی دربیارم
‫ولی من هم پشت پرده، هم به تو و ‫هم به ولاسیتی خیلی کمک کردم
‫- و... ‫- ولاسیتی؟
‫گفتی...
‫گفتی ولاسیتی، ‫پس می‌دونی چیه
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫چته؟ چه مرگته؟
‫- چیکار می‌کنی تو؟ ‫- فقط... بحث‌مون ادامه داره
‫سلام. عذر می‌خوام
‫سلام به همه، ‫ممکنه یه لحظه به من گوش بدید؟
‫می‌خوام چند کلمه‌ای صحبت کنم
‫خب، نیویورک و بعدش بوستون و
‫ماه بعدی هم میریم لس‌آنجلس
احتمالاً باید با هواپیما برای بازدید رفت
‫غذا رسیده
‫میشه من بعداً بخورم؟
‫بروک، درو، آدام و میشل
‫خیلی‌خب
‫شاید امشب وقتشه که به بروک بگی
‫- چی بگه؟ ‫- که ازش خوشش میاد
‫شدیداً مخالفم
‫ببین، روابط حکم مذاکره رو دارن و
‫هرکسی که اول زبون وا کنه، بازنده‌ست
‫چقدر به عشق بدبینی، عشقم
‫کی از عشق حرف زد؟
‫فقط نشونـش بده که بدت نمیاد و ‫اصل مطلب رو رو نکن
‫یعنی... سرد رفتار کنم؟
‫سرد رفتار کن
‫آره، زیاده‌روی نکن
‫اما طبیعی باش
‫خوش بگذره. اَدا درنیار
‫- باشه ‫- خوش بگذره
‫- مرسی ‫- بله
‫چی شد الان؟
‫چی؟
‫فرضیه؟
‫یه دانشمند، استاد فیزیک...
‫- خب ‫- ...که با زن
‫رویاهاش ازدواج کرده و ‫یه پسر دارن
‫زندگی‌شون هم گل و بلبله
‫حالا یه شب، ‫این آقا به یه کافه میره
‫با یکی از رفقای دانشکده‌ش، یکی از دوستانِ ‫قدیمی‌ش که برنده‌ی جایزه‌ی معتبری هم شده، قرار داره
‫ولی توی راه برگشت، یه اتفاقی میفته
‫به خونه نمی‌رسه
‫وقتی کاملاً هشیار میشه،
‫می‌بینه همه‌چیز عوض شده
‫تومور مغزی؟ یا ضربه‌ی مغزی؟
‫توی نتایج سی‌تی اسکن چیزی دیده نمیشه
‫شاید یه شوخی تر و تمیزه
‫در عرض چند ساعت، ‫کل فضای داخلی خونه‌ش بازسازی شده بود
‫بازسازی که میگم منظورم وصل کردن ‫چهارتا قاب عکس رو دیوار نیست ها
‫منظورم مبلمان جدید، وسایل جدیده
‫پریزهای برق جابه‌جا شدن، ‫رنگ دیوارهام عوض شده بود
‫هیچ شوخی‌ای نمی‌تونه انقدر پیچیده باشه
‫آخه اصلاً چرا باید کسی ‫همچین کاری بکنه؟
‫بستگی داره چقدر مواد مصرف کرده
‫عامل تعیین‌کننده‌ای به نظر میاد
‫خیلی‌خب. پس نمی‌دونم. ‫انگار که این بابا یه تخته‌ش کمه
‫من یه تخته‌م کم نیست
‫امشب مدیر برنامه‌هات بهم گفت که ‫من برای نمایشگاهت الهام‌بخش بودم
‫- آره ‫- چطوری؟
‫چند وقتی می‌شد ‫که همدیگه رو ندیده بودیم،
‫یه شب یهویی سروکله‌ات پیدا شد
‫گفتی تموم فکر و ذکرت من بودم. ‫واقعاً یادت نمیاد؟
‫بهم گفتی
‫که وجودِ ما بر پایه‌ی انتخاب‌هاست
‫گفته بودی انتخاب‌های مائـن که دنیاها رو می‌سازن
‫بنابراین، به لحاظ نظری
‫ما در آنِ واحد، ‫در دنیاهای بی‌شماری زندگی می‌کنیم
‫بهم گفتی که توی این دنیا،
‫بدترین انتخابت، ‫همونیه که با من داشتی
‫من گفتم
‫ما سال‌ها پیش ‫فرصت داشتیم که با هم باشیم و
‫من دوستت داشتم
‫همیشه هم دوستت دارم
‫اما الان با همدیگه دوستیـم
هردومون راه خودمون رو رفتیم
‫چند ساعت با هم صحبت کردیم
‫شروع کردی به صحبت کردن ‫درموردِ تحقیقاتت و
‫گفتی روی یه پروژه‌ای کار می‌کنی ‫که محرمانه‌ست و
‫یه چیزی بهم گفتی که جا خوردم، ‫بخاطر همینم هست که دقیق یادمه
‫گفتی احتمالاً دیگه منو نمی‌بینی
‫امشب که دیدمت،
‫اولین سوالی که ازم پرسیدی ‫این بود که «چارلی کجاست؟»
‫چارلی کیه؟
‫پسرمون
‫جان؟
‫من اینو می‌دونم
که ‫با همدیگه توی میدون لوگان
‫زندگی می‌کنیم
‫یه پسر ۱۵ ساله به اسم چارلی داریم
‫خیلی‌خب، پسر. اصلاً بامزه نیست. ‫اصلاً چرا همچین بحثی رو کشیدی وسط؟
‫رایان؟
‫تو عصب‌شناس معروفی هستی
‫- خداوکیلی؟ ‫- جایزه‌ی پاویا رو بردی
‫سرتاسر دنیا سخنرانی می‌کنی
‫دیگه تهِ چرندیاته
‫همه‌جا
‫عرضم به حضورت که ‫آقای جی، به نظرم...
واقعا باید مزخرف ترین غذارو بخوری
‫تو رو خدا بذار ‫قبل خوردن برات گرم‌شون کنم
‫که وقتی می‌خوری‌شون ‫یه حال درست و حسابی بهت بدن
‫ جدی میگم، مرد
‫رایان، گوش کن به من
‫- رایان! سربه‌سرت نمی‌ذارم ‫- چی؟
‫به خدا قسم، ‫عقلم رو از دست ندادم
‫باشه
‫یه سری کار و بار دارم
‫- باشه ‫- می‌خوای بفرستمش بره؟
‫- نیازی نیست ‫- جدی؟ باشه پس. خیلی‌خب
‫شرمنده
‫چرا مسواکِ من رو می‌زنی؟
‫- هی ‫- هی
‫واقعاً نیازی نبود خودت رو اذیت کنی
‫- می‌تونستم برم یه هتلی جایی بمونم ‫- نه
‫نه، پیش خودم می‌مونی. والسلام
‫لباس‌هات رو ریختم توی لباسشویی. ‫برای همین هم این‌ها رو واست گذاشتم
‫ممنونم
‫خیلی‌خب. مطمئنی توی این وضعیت ‫بهترین کار همین نیست؟
الان ‫نیازی به کمک روانپزشک ندارم. ‫فقط جواب سوال‌هام رو می‌خوام
‫آره
‫می‌دونم که فکر می‌کنی عقلم رو از دست دادم
‫یکمی بخواب
‫سلام
‫ببخشید، نمی‌خواستم بترسونمت
‫داری میری؟
‫آره، روزِ تمرینه
‫آها
‫رفیق عزیزم. چه خبر؟
‫- سلام، رایان ‫- سلام
‫دنیلا گفت زنگ زدی. ‫به جای من، به زنـم زنگ می‌زنی؟
‫آره، من... خب، با خودم گفتم ‫حتماً از خوشحالی بال درمیاره
‫- خیلی‌خب. گوش بده، رایان ‫- چیه؟
‫بذار باهات روراست باشم، خب؟
‫من از زندگیـم توی شیکاگو راضی‌ام و ‫فکر رفتن ندارم
‫پس پیشنهاد کاره رو رد می‌کنم
‫خب؟
‫- پس... باشه ‫- پس...
‫شرمنده پام رو از گلیمم درازتر کردم
‫آره، خب زیادی هم پات رو درازتر کردی
‫باشه
‫- خیلی‌خب ‫- باشه، متوجه شدم
‫خیلی‌خب
‫الو؟
‫سلام
‫وای، خدای من. جیسون. ‫حالت خوبه؟
‫نمی‌دونم
‫کجایی؟
‫دارم میرم بیمارستان سلامت روان
‫ای کاش می‌ذاشتی کمکت کنم
‫فکر کنم باید کسی رو ببینم ‫که من رو نشناسه
‫کدوم بیمارستان؟
‫مطمئن نیستم که فکر خوبی باشه
‫خب، در اصل خونه‌ی خودمه
‫نه
‫توی خونه‌مون،
‫عکسِ اون آبشاره رو داریم
‫فقط مال ما، ‫من و تو و چارلی هم توشیـم
‫تا حالا نرفتم اونجا
‫پنج سال پیش رفتیم اونجا
‫سفر تکرارنشدنی‌ای بود
‫جیسون، پشت تلفن...
‫به نظر نگران میومد
‫به نظرم باید بذاریم کمکت کنه
‫اینجا اتاق پسرمه
‫حدأقل باید اینطوری باشه
‫پسرمون...
‫که عاشق انیمه‌ و
‫اسکیت‌سواری با تخته‌ست
‫از یه دختره خوشش میاد. ‫چارلی... می‌دونی... بیخیال
‫منظره‌های فوق‌العاده‌ای که ‫دوست داری رو می‌کشه
‫پونزده سالشه و از الان ‫پیگیر مدارس هنریه و
‫مایه‌ی افتخارته چون به خودت رفته
‫ببین...
‫وقتی که بهت گفتم باردارم،
‫گفتی زمان لازم داری ‫تا بهش فکر کنی
‫اینو یادمه
‫بعد، روز بعدش پا شدی اومدی آپارتمانم و
‫گفتی که بدجور درگیر تحقیقاتتی
‫گفتی این یک سال از زندگیت ‫رو قراره توی آزمایشگاه بگذرونی و
‫من لیاقتم بیشتر از اینه
‫گفتی بچه‌مون لیاقتش بیشتر از اینه
‫- نه ‫- من انتخابم این بود که تنهایی انجامش ندم
‫هرکی مسیر خودش رو رفت و ‫به اینجا رسیدیم
‫درست نیست. ‫درواقع درموردش فکر کردم و
‫بهت گفتم وقتی پا به سن بذارم،
‫ترجیح میدم خاطراتم با تو باشه ‫تا یه آزمایشگاه سرد و ضدعفونی‌شده
‫نه. خودت گفتی آمادگی‌ش رو نداری
‫من اصلاً همچین چیزی نگفتم
‫شوخیت گرفته الان؟
‫یا با یه روانی دارم توی ‫یه خونه‌ی تاریک می‌چرخم؟
‫نه، همه‌ش عین حقیقته
‫باید از اینجا بریم
‫شرمنده...
‫بابت اتفاقی که میگی به سرمون اومده
‫این قضیه واسه مدت‌ها پیشه
‫بابت این جریانات هم شرمنده‌م. آخه...
‫نمی‌خوام بترسونمت
‫فقط نمی‌فهمم چطوریه که ‫گذشته‌مون با همدیگه تطابقی نداره
‫نمی‌فهممش ولی...
‫می‌دونم که خاطرات سال‌ها زندگیمون ‫توی ذهنمه
‫که...
‫می‌دونم کاملاً عجیب و غریبه
‫فقط می‌دونم که هیچوقت بهت دروغ نمیگم
‫نمی‌دونم چه معنایی میده اما...
‫حرفت رو باور می‌کنم
‫ از پسش براومد
‫موفق شده
‫از پسِ چی براومده؟
‫همون کاری که من سعی داشتم انجام بدم
‫تئوریِ دیوونه‌کننده‌ایه
‫دیوونه‌واره
‫اگه جیسونی که توی این دنیا زندگی ‫می‌کنه... همونی که جایزه‌ی پاویا رو برده،
‫کسی که امروز توی خونه‌ش بودیم و ‫همه فکر می‌کنن منم...
‫اگه این بشر مدل بزرگتری
‫از محفظه‌ی من رو ساخته که
‫نه تنها می‌تونه یک ذره
‫بلکه یک انسان واقعی رو توی ‫موقعیت برهم‌نهی کوانتومی قرار بده، چی؟
‫محفظه‌ای که... باعث میشه ‫یک شخص بتونه
‫توی واقعیت‌های مختلف فیزیک کوانتومی سفر کنه
‫اگه از همین محفظه برای سفر به ‫دنیای من استفاده کرده باشه، چی؟
‫اگه...
‫کسی که من رو ربوده...
‫خودم باشم، چی؟
‫چطور ممکنه خودت باشی؟
‫دقیقاً خودِ من نه. یه نسخه‌ی دیگه از من
‫مثلاً... خیلی‌خب، تصور کن
‫همون چند سال پیش، ‫من و اون یه شخص بودیم
‫تا زمانی که تو باردار شدی
‫اون‌وقت به جایی رسیدیم ‫که مسیرمون به دو جهان متفاوت جدا شد
‫مسیرمون جدا شد ‫چون من با تو بودن رو انتخاب کردم و
‫اون شغلش رو بهت ترجیح داد،
‫که بخاطر همین هم موفق به ساختن محفظه شد
‫اگه توی این لحظه
‫من توی دنیای اون باشم و...
‫اون توی دنیای من باشه، چی؟
‫چرا باید همچین کاری با خودت بکنی حالا؟
« دوشنبه هفتم اکتبر » « تولد شانزده سالگی چارلی »
‫- سلام ‫- سلام
‫هنوز بیداری؟
‫آره
‫می‌خوای بیای اینجا؟
از زندگی‌مون بگو
‫زندگی‌مون؟
‫خیلی‌خب
‫از کجا شروع کنم؟
خیلی عجله‌ای ازدواج کردیم و
‫خیلی‌ها از دست‌مون کفری شده بودن
‫بعدش یه مهمونی فوق‌العاده راه انداختیم
‫که معرکه بود
‫خیلی نگذشت که بچه‌مون به دنیا اومد
‫سال‌های اولش پیچیده گذشت
‫- همه‌چیز سخت شد، خیلی سخت ‫- چرا؟
‫می‌دونی که چطوریه، البته شایدم ندونی
‫ولی راه و رسم زندگی اینجوریه که...
‫رُست رو می‌کشه
‫و
‫باعث شد اولویت‌هامون عوض بشه
‫یعنی من وقت کمتری توی آزمایشگاه گذروندم. ‫تو هم کمتر می‌رفتی استودیو
‫آخرش بودجه‌م از کَف‌م رفت
‫و تو هم بیخیال نقاشی شدی
‫بیخیال نقاشی شدم؟
‫آره
‫پس یعنی دو تا آدم کسل‌کننده شدیم؟
‫به چشم من اینطوری نیست
‫خیلی‌خب، به چشم تو چطوریه؟
‫با همدیگه زندگی‌مون رو ساختیم
‫من خوشحالم؟
‫آره
‫فراز و نشیب‌های خودمون رو داشتیم ‫اما آره، خوشحالی
‫بهترین دوست من هم هستی
‫الو؟
‫شما؟
‫قطع کرد
‫هی، گوش بده. لطفاً شلیک نکن.
‫باهات میام. این خانم هیچ ربطی به این قضایا نداره
‫گوشی رو بنداز. چی گفتم الان؟
‫دنیلا، هرچی میگه انجام بده
‫نه، دنیلا
‫دنیلا. نه، دنیلا
‫نه
‫دنیلا