‫الهه.
‫لونا، ترس تو منو فراخوند.
‫این خشمم بود، الهه!
‫نیلوفرهای آبی دیگه نیستن.
‫از یه قصه میترسی.
‫همین عصبانیت میکنه.
‫ولی شاید فقط یه قصه نباشه.
‫شاید یه پیشگویی باشه.
‫منم اونجا بودم، لونا.
‫وقتی تاریخ دوباره بازگو میشه ‫به افسانه تبدیل میشه.
‫به وقایعی اهمیت داده شده که ‫هیچ معنای خاصی نداشتن.
‫قول‌هایی که پدران شکست خورده میدن ‫به پیشگویی تبدیل میشن.
‫همه‌شون از داستان‌های موقع خواب ‫برای بچه‌ها نشئت نشئت میگیرن.
‫شاهزاده میرانا به خاطر شکستش تبعید شد.
‫من با دست خالی از جستجوم برگشتم خونه.
‫میرانا تبعید نشده. ‫خودش اینطور خواسته.
‫ماجراجویی اون، با تو فرق داره.
‫دزدیِ نیلوفرهای آبی، یه جرم بزرگه.
‫بخش چهارم ‫[هیولای آخر این کتاب]
‫آخ، چه عجب. ‫خیلی خوبه که از شر باد خلاص شدیم.
‫دستت!
‫متوجهش نشدم.
‫بذار ببندمش.
‫یه اصطبل با پتوی اسب هست ‫که باید اندازه‌ی سیگن هم باشه.
‫گوش کن. اگه خواستی حرف بزنی... ‫میدونی...من همینجام.
‫یه غذای داغ خوب. بعدش هم خواب. ‫اونوقت دیگه خیلی زود شروع به حرف زدن میکنی.
‫خیلی هم زود شروع نمیکنم.
‫کیدن!
‫اونو اینجا پیدا کردی. توی یخبندان!
‫اونایی که طلایی و قرمزن، رفتارشون عجیب شده.
‫شکارشون آسون‌تره، کُشتنشون سخت‌تره.
‫تو که کاری نمیکنی سخت به نظر بیاد.
‫همه‌ی تیکه‌های زرهم رو از اژدها ساختم.
‫هر چی پیرتر باشن، بهتره. ‫بالغ بود. قدرتش رو مال خودم کردم.
‫بالغ؟
‫برای شکست یه اژدهای بالغ ‫حتماً نصف یه لشکر رو بردید.
‫فقط خودم بودم.
‫انتظار نداشتم اینجا ببینمت.
‫به گمونم از نوچه‌ی من، «برم»، خبر داری.
‫فرستادمش درگون هولد.
‫از کجا فرستادیش؟
‫«باروهیون». ‫داشتم یه لونه‌ی اژدها رو پاکسازی میکردم.
‫فکر کردم یه الدروم پیدا کردم.
‫فکر کردی پیداش کردی یا واقعاً پیداش کردی؟
‫ما...نه. پیداش نکردیم.
‫خانم با این کار موافق نیست.
‫جانم؟
‫با طرز نگاه و دیدت آشنام.
‫داری با خودت میگی: «حیوونِ بیچاره».
‫میدونی اگه توی حیات وحش بودی ‫باهات چیکار میکرد؟
‫گازش، گوشت رو ذوب میکنه.
‫خون رو در رگ‌هات می‌پزه.
‫زنده و جیغ‌زنان نگهت میداره.
‫مردان قوی برای جونشون التماس میکنن.
‫یه شوالیۀ اژدها به دشمنش احترام میذاره.
‫ولی هیچوقت نمیتونیم فراموش کنیم که چی هستن.
‫ماشین‌های کُشتار!
‫من...من میرم ببینم مارسی مشکلی نداشته باشه.
‫دویان، صبر کن!
‫الان نه!
‫بهش دروغ گفتی.
‫تازه اینکه چیزی نبود.
‫میخواستم باهاش بجنگم.
‫باهاش بجنگی؟
‫دیوونگی ـه، میدونم.
‫وقتی میدیدم اون اژدها توی دست‌هاش و ‫روی اون قلابه...
‫یه حس بدی داشتم.
‫میخواستی برگردی درگون هولد تا به یه نفر ‫که دقیقاً مثل اونه، صحبت کنی.
‫این فرصت خوبیه.
‫اون هیچکدوم از این قضایا رو درک نمیکنه.
‫منظورت اینه که میترسی که درک نکنه.
‫فکر میکردم دویان درگون نایت از چیزی نمیترسه. ‫(شوالیۀ اژدها)
‫وقتی یاد گرفتی از سایه به سایه قدم بگذاری ‫چند ساله بودی؟
‫اواخرِ بچگیم بود.
‫متغیر مؤثری در قدرت استفاده از این توانایی ‫وجود نداره؟
‫شب!
‫ماه‌های کامل!
‫وقتایی که پیش خانواده‌م هستم.
‫جالبه. فصل‌ها هم...
‫دونستنِ این چیزا کمک میکنه که «منه» برگرده؟
‫همیشه انقدر احساساتی هستی؟
‫دیشب یه خوابی دیدم.
‫میخوای بنویسیش؟
‫- بهم بگو. ‫- هوا تاریک بود.
‫اسم «منه» رو پشت سر هم میشنیدم.
‫مردمم! خانواده‌م! ‫همگی میپرستیدیم و عشق می‌ورزیدیم.
‫صورت‌هاشون رو دیدم.
‫دیفد، ایدوال، ادارا.
‫لبخند میزدن.
‫بعدش بیدار شدم.
‫تنها در برج!
‫با این همه کتاب و این همه جادو، هیچی نمیفهمی.
‫مثلاً باید با این چیکار کنم؟
‫همه چیز رو بفهم.
‫به خاطر غذاست یا به خاطر همنشین؟
‫- جانم؟ ‫- غذاتو نمیخوری.
‫بالای کوه، سفر سختی داشتیم.
‫پس اینا برای تو. ‫پولِ فلسِ اژدهایی ـه.
‫اینا باید سختی سفر رو براتون کم کنن.
‫ممنونم.
‫تصور میکنم این همه راه رو برای شکار اژدهاها نیومدی
‫دارم بدهیم رو صاف میکنم. ‫بدهی اژدهاییم!
‫بدهیِ اژدهایی؟
‫بدهی به اژدهاها؟
‫به اژدهاها نه. به انسان‌ها.
‫تقریباً 20 سال پیش بود.
‫سی نفر از ما توی شهر «لثشام» بودن.
‫شهر قشنگی بود. اژدهاها توش رؤیت میشدن.
‫میترسیدیم یه موقع اژدهای بالغ باشه،
‫نمیخواستیم هیچ جوره ریسک کنیم.
‫اونموقع شرح وقایع مینوشتم. ‫نگران یه دختره بودم.
‫یا اینکه نگران یه چیز چرند بودم.
‫بعدش آسمون از هم شکافته شد.
‫یه نوار آتشین دیده شد. ‫انگار روز شده بود.
‫انگار جهنم شده بود.
‫اون نگرانی‌هایی که برای دخترها داشتیم ‫توی آتیش‌ها گُم شدن.
‫شجاعت و تمریناتمون ما رو به جلو پیش بردند...
‫و به چنگال مرگ رفتیم.
‫ما نمیدونستیم. نمیتونستیم بدونیم.
‫تا اینکه اون رو...
‫در روشنایی آتیش خودش دیدیم.
‫فلس‌های قرمز، در نور ماه تغییر میکردند.
‫چقدر بزرگ بود!
‫درک نمیکردم که چطور میتونه راه بره.
‫بعدش دهانش باز شد.
‫از درونش، درد بیرون اومد.
‫از درونش، مرگ بیرون اومد.
‫دودِ گوشت‌های سوخته، هوا رو مه آلود کرد.
‫دستِ فرمانده رو روی پام حس کردم.
‫عقب عقب راه رفتم...
‫و دیدم که از سینه به پایین، چیزی ازش نمونده.
‫مردی که بهم جنگیدن رو یاد داده بود ‫الان خمیر شده بود.
‫سی نفر به «لثشام» اومده بودن.
‫یه نفرشون برگشت.
‫من برگشتم!
‫پس آره. میخوام یه چیز بزرگتر از اژدها شکار کنم.
‫میخوام اسلایرک رو شکار کنم.
‫بعد از نزدیک به 20 سال، بالاخره لونه‌ش رو پیدا کردم
‫خالی بود. اون جونور رفته بود.
‫رد پاش رو روی زمین دنبال کردم.
‫منو تا یه کوه، بیرونِ باروهیون کِشوند.
‫شهر قشنگیه.
‫اسلایرک رو پیدا نکردم.
‫یه اژدهای مُرده رو پیدا کردم. ‫یه مرد مُرده رو پیدا کردم.
‫و اینو پیدا کردم. مال توئه!
‫تو رفتی پایینِ اون غار ‫ولی برای چیزی که دیدی آماده نبودی.
‫فرار کردی و شرمسار بودی.
‫شرمسار نباش.
‫خودم از نزدیک دیدم که یه الدرومِ تنها...
‫میتونه با یه گروه شوالیۀ اژدها چیکار کنه.
‫یه مرد، مردی که آماده نیست، ‫هیچ امیدی برای پیروزی نداره.
‫ولی برای کُشتنِ اسلایرک...
‫باید بدونم چی دیدی.
‫وقتی بیدار شدم، هیچی تنم نبود.
‫هیچ چیزی همراهم نبود. حتی این!
‫فقط همینو یادم میاد.
‫به کمکت نیاز دارم.
‫ما یه سوگند مقدس خوردیم.
‫شوالیه‌های اژدها.
‫ما برادریم! بهت کمک میکنم.
‫قول میدم!
‫میدونستم کمکت میکنه. ‫خوب کسی داره بهت کمک میکنه.
‫قبلش هم خوب کسی داشت بهم کمک میکرد.
‫جفتمون همینطور بودیم.
‫هنوز اون نوشیدنی رو داری؟ ‫باید جشن بگیریم!
‫به گمونم داشته باشمش و ‫به گمونم حق با تو باشه.
‫معلومه که حق با منه.
‫تازه، فردا روز بزرگیه.
‫کُشتنِ اژدهاها... ‫احتمالاً اژدها شدن و کُشته شدن.
‫پس بیا استراحت کنیم.
‫- چیه؟ ‫- پس کلاً دنبال همینی؟
‫منظورت رو نمیفهمم.
‫لبخند! جشن !
‫من و تو! قایم شدن‌ها!
‫داری نقش «درگون نایت دویانِ کوفتی...
‫که اژدهاهای کوفتی رو کُشت» رو بازی میکنی.
‫بس کن!
‫خب من دویان هستم که...
‫بس کن! زره رو در بیار!
‫آدم بودن عار نیست.
‫من همیشه آدمم.
‫میبینی؟ آدمم.
‫صحیح! اصلاً میدونی، بیا ادامه‌ش ندیم.
‫بهم بگو چی میخوای بگم.
‫از چیزایی شروع کن که من میبینم.
‫غذا نمیخوری، گیج شدی. داغونی!
‫با قهرمانت هم تیمی شدی و باید احساس امنیت کنی.
‫باید احساس بهتری داشته باشی ولی ‫احساس بدتری داری.
‫برای همین قایم میشی.
‫تو، یعنی شاهزاده میرانا،
‫داری برای من در مورد قایم شدن سخنرانی میکنی؟
‫هر شب که میخوابم و هر روز صبح که بیدار میشم،
‫برام سؤال میشه که کی هستم.
‫قبلنا میدونستم.
‫قبلنا ازش سر در میاوردم. ‫من...
‫نه.
‫توی اون غار، چیزای وحشتناکی دیدم.
‫یه سنگ قرمزِ عجیب رو می‌پرستیدن.
‫سنگی غیر مادی!
‫سنگی قدرتمند! ‫من حسش کردم. صداش رو شنیدم.
‫بهم قول میداد که خلأ وجودم رو پر کنه. ‫دیوونگی بود.
‫ولی خب یه جواب بود.
‫و من حاضر بودم تا بذارم جوابی که دنبالشم باشه.
‫بعدش متوجه شدم، ‫اونجا فقط یه جا برای قایم شدنه.
‫و الان یه نوشیدنی و همنشین میخوام.
‫و جوابی بهتر از دیوونگی!
‫من جواب بهتری نیستم. ‫حتی جواب متفاوتی نیستم.
‫حق نداری در این باره، برام تصمیم بگیری.
‫وقتی بیدار شدی میبینمت.
‫سلمینی!
‫در پناه روشنایی هلال ماه.
‫باشد که ماهت همیشه کامل باشد!
‫دوستم داری؟
‫تو نوری هستی که پشت چشم‌هام میدرخشه.
‫دوستم داری؟
‫منو دوست داری؟
‫الهه، خواهش میکنم!
‫دوستت دارم!
‫خواهش میکنم!
‫هزاران سال گذشته...
‫ولی این مردم هنوز نمیدونن واقعاً کی هستی.
‫روح اون همین الانش هم به جهان مادی برگشته.
‫این خاطره رو اصلاً به یاد نمیاره ‫و فقط عشق نو و شدیدش به من رو...
‫به یاد میاره.
‫اشکالی توش نمیبینم.
‫هیچوقت نمیبینی!
‫میدونم که نیلوفرهای آبی دستِ توئه.
‫میدونم به خاطر اوناست که تونستی بیای اینجا.
‫فقط علت اومدنت رو نمیدونم.
‫میخوام این قضیه رو تمومش کنم.
‫میتونی نیلوفرها رو بگیری.
‫من فقط یه چیز میخوام.
‫هر چی باشه قبول.
‫تا گذشته‌ها رو فراموش کنی.
‫تا خودتو ببخشی.
‫تا خداحافظی کنی.
‫خداحافظی کنم؟
‫با کی باید خداحافظی کنم؟
‫تو دیگه حتی اسم هم نداری.
‫چیزی که اسم نداره، شناخته نمیشه.
‫چیزی که شناخته نمیشه، آسیب نمیبینه.
‫دوست هم داشته نمیشه.
‫هیچی...
‫هیچی!
‫من هیچی نیستم.
‫کیدن؟
‫دویان؟
‫دویان!
‫کیدن! داری چه غلطی میکنی؟
‫کیدن!
‫کیدن؟
‫اژدهاهای ایونیایی نمیتونن دروغ بگن.
‫حالا تو هم نمیتونی.
‫کجایی؟
‫خودتو نشون بده.
‫نمیفهمم.
‫تو رو نمیگم، برادر. ‫اونو میگم!
‫اسلایرک.
‫اون از بین رفته! مُرده!
‫نمُرده.
‫کجایی بزدل؟
‫اینجا!
‫- توی این پسر قایم شدی. ‫- دارم سفر میکنم.
‫به کجا سفر میکنی؟ بهم بگو!
‫موش کوچولو، ترس رو بو میکنه.
‫من به تماشای غرق شدنِ کوه‌ها ‫در اقیانوس‌ها می‌پردازم.
‫هیچ انسانی نمیتونه به اونجایی که من میرم سفر کنه.
‫بیا بیرون و بذار تا مرگت مشایعتت کنم.
‫تو به دنبالِ نابود کردن من هستی. ‫آتشِ کینه‌توزیِ تو، خاموشی نداره.
‫و آواز سرفرازی تو در تاریخ خونده نمیشه، ‫چون کسی برای خوندنش باقی نمی‌مونه.
‫به محض اینکه از قید موانع جسمانی،
‫زمان، فضا و فُرم‌های چندگانه رها بشم...
‫ستون‌های نظم و هرج و مرج با هم یکی میشن.
‫چیزی که در انتظار دنیاهای بی پایانه، نابودی‌ایه...
‫که هیچ امیدی برای احیای اون نیست.
‫در غیابِ هیچ و پوچ، نمیدونی که با چی طرفی.
‫بیست ساله که دارم برای این آماده میشم. ‫برای تو!
‫امپراطوری‌ها زیر نفس من میسوزن، موش کوچولو.
‫ارتش‌ها، خاکستر میشن.
‫ارتش‌ها در برابر تو، با جیغ و ناله میمیرن.
‫من به ارتش یا اژدهای بالغ نیازی ندارم.
‫هر چی بزرگتر باشی، ضربه‌ی من سهمگین‌تره.
‫تو رو یادم میاد.
‫یادم میاد که دوست‌هات چه مزه‌ای بودن.
‫بوی ترسشون رو یادم میاد.
‫واقعیت اینه که یه موش کوچولوی خوش شانس...
‫تونست فرار کنه.
‫منم اون بو رو یادم میاد.
‫نمیتونم فراموشش کنم. یعنی نمیکنم!
‫دیگه سؤالی ندارم.
‫بیست سالِ کوفتی!
‫برای من یه چشم به هم زدنه.
‫بیست سال و 29 روحِ کوفتی!
‫فکر میکنی برای این کار آماده نیستم؟
‫تو هم نمیتونی یه اژدهای «کِی‌آس» رو بزنی.
‫الهه!
‫پس اینجایی
‫مارسی! سیگن!
‫اون مُرده.
‫هممم.
‫من ترکت کردم.
‫ولی من الهه‌ی مهربونی هستم.
‫میبخشمت.
‫اون رو هم میبخشی؟
‫شروع نکن!
‫ تماشا کردم.
‫دیدم که یه بچه، اونم بچه‌ی ما پژمرده شد.
‫لطفاً بس کن. کاریه که شده.
‫برگرد پیشم.
‫اگه اسمش رو به زبون بیاری، من مال تو میشم.
‫اون دخترت بود.
‫دیگه رفته!
‫همه‌ی بچه‌های فراموش شده‌ت، ازت متنفرن.
‫الف‌ها شورش میکنن.
‫یه ارتش مخفی، یه لشکر الفی، ‫داره از تمام سرزمین‌های محصورِ دنیا ظهور میکنه.
‫و نیلوفرهای آبی دستِ منه.
‫نمیتونی!
‫نمیکنی!
‫تو که نجاتش نمیدی.
‫خودت رو هم نمیتونی نجات بدی.
‫اون دختره، چه بلایی سرش اومد؟
‫الهه!
‫اونوقت در عوض اونا میذارن تفرقه و بدخواهی ‫در بینشون پخش بشه.
‫- کی؟ ‫- الف‌ها! سرزمین‌های محصور!
‫رویایی که برای آخرالزمانِ دارک مونی‌شون دارن.
‫شما که گفتید این فقط یه قصه‌ست.
‫اونقدر مهتاب بر اون‌ها تابیده که...
‫دیگه فراموش کردن که اون نور منه!
‫تو یادآورِ خشم من میشی.
‫ارتش دارک مون رو بردار.
‫ناخالصی‌هایی که داخل سرزمین‌های محصور ‫زنده موندن رو بسوزون.
‫اونا رو به آغوش من برگردون.
‫هزار ساله که ارتش از جنگل نایت‌سیلور بیرون نرفته.
‫به همون دلیلی که اون هزار سال قبل خارج شد ‫الان هم خارج میشه.
‫الهه‌ی ماه، داره به جنگ میره!