‫فرزندانِ سلمنه.
‫ هزار سال پیش، الهه‌ی ما بی‌ایمان‌ها ‫رو از جنگل‌نایت سیلور طرد کرد.
‫و با مرحمت‌ـش،
‫به اون‌ها اجازه داد تا در مقرها ‫ زیر نور ماهش زندگی کنند.
‫حالا این الف‌ها، ‫این مرتدها، علیه او قیام کردند.
‫اون‌ها در حال جمع‌ شدن‌اند تا ‫به جنگل نایت‌سیلور لشگرکشی کنند.
‫به سمت شما و فرزندانتان.
‫تا دنیا رو به سایه‌ای ابدی بکشونند.
‫ما اون خطی هستیم که سایه ازش عبور نمی‌کنه.
‫ما نور در تاریکی هستیم.
‫نور هلال بر شما باد!
‫فرقه‌ی ماهِ تاریک...
‫به سوی جنگ!
‫الف‌های کدویگ، ‫شورشِ شما امروز تموم می‌شه.
‫سلاح‌هاتون رو زمین بگذارین.
‫هرجور خودتون بخواین.
‫فقط یک الهه‌ی ماه وجود داره.
‫من.
‫اوه.
‫این درّه‌ی حکیم‌ـه، ‫ولی برجش رو نمی‌بینم.
‫باید یه جایی همین اطراف باشه.
‫اژدها می‌دونست که ما رو اینجا بیاره.
‫دویان.
میرانا؟ مارسی؟ کیدن؟
من کدوم گوری‌ام؟
‫تو به اینجا تعلق نداری، انسان.
‫ناخوانده.
‫من حتی نمی‌دونم اینجا کجاست.
‫اون در رویای اسلایرک به‌سر می‌بره ‫و اسلایرک در رویای اون.
‫در مقابلِ رعد ایستاده‌ای، ‫بر قله‌ی اسلایرک.
‫پدرِ آتش در تصویرِ انسانی زندانی شده.
‫این بهم کمکی نمی‌کنه.
‫آخرین چیزی که یادمه، ‫به یه دیوار غل‌وزنجیر شده بودم و...
‫اسلایرک باور دارد که یک اهریمن به دنبال ماست.
یه اهریمن؟
‫برادرمان اولدوراک یک اسم را فریاد زد.
‫تو تروربلید خطابش می‌کنی. ‫آن نام اسلایرک را از خوابش بیدار کرد.
‫او رفت که ببیند.
‫حال، اولدوراک خموش است. ‫اسلایرک خموش است.
‫- مرده. ‫- اما دوباره متولد نشدند.
‫ما همانند شما نمی‌میریم.
‫هر چه که از ماست، ‫به یک بدن جدید منتقل می‌شود.
‫فقط تو هستی، ‫و تو آواز را نمی‌دانی.
‫شاید او اهریمن باشد،
‫پوشیده با پوستِ موش.
‫چه سرگرم کننده!
‫بیاید از وسط بازش کنیم.
‫ببینیم.
دویان؟
تو اون داخلی؟
میرانا؟
‫گزش من را حس می‌کند.
‫من... من احساسش می‌کنم.
‫اون نگرانه.
‫سردرگم‌ـه.
‫سعی داره کمکم کنه.
‫اون. وای، نه.
‫اسلایرک چشم می‌گشاید.
‫سیگان...
‫(بپر!)
‫من... هیچ چیز این واقعی نیست.
‫اسلایرک تو دنیاست. با اون‌ها.
‫با میرانا.
‫عصبانی. بهم‌ریخته. گشنه.
‫سوالات.
‫باید بیدار شم.
‫آه!
چرا نمی‌تونم بیدار شم؟
‫موشِ کوچک من را سرگرم می‌کند.
‫به آرامی بکشش.
‫شاید جیغ بکشد.
‫رحم. می‌توان از این بهره برد.
‫صبورخواهیم بود. یاد خواهیم گرفت.
چی خطاب می‌شوی؟
‫دویان. شوالیه‌ اژدها.
‫و چگونه به اینجا آمدی، ‫دویان شوالیه‌ اژدها؟
‫نمی‌دونم.
‫یادم نمیاد.
‫این الان اهمیتی نداره.
‫من به جای تو به یاد می‌آورم.
ها؟
‫اوه!
‫اوه، سیگان.
‫پسر خوب.
مارسی؟
مارسی، حالت خوبه؟
‫بیا.
‫یالا، بلند شو.
‫برگرد اینجا.
‫شوخیت گرفته.
‫خدایان. ‫ما... ما کنار هم جنگیدیم.
‫اسلایرک خود را وصله‌ی ‫این جانور کوچک کرده.
‫آن‌ دو را یکی کرده.
‫بدن. روان. اندیشه.
‫اون من رو کشت.
‫برای همین اینجاست.
‫نظمِ طبیعت مختل شده. ‫چرخه شکسته.
‫تروربلید اولدوراک را به اسارت گرفته است.
‫اسلایرک این را به ما داده است.
‫تخلف.
‫اون الان اون بیرونه. ‫دیوونه شده. می‌خواد بکشتش!
‫اون یک نجاست‌ـه!
‫اسلایرک بی‌دلیل چنین عمل ‫ناشیانه‌ای انجام نمی‌دهد.
‫بایستی آن را استنباط کنیم.
‫انسان از خود رحم جلوه داد. مهربانی.
‫او شوالیه‌ی اژدهاست.
‫اون غذاست.
‫غذا...
شاید گزینه‌ی بهتری وجود نداشته؟
‫یا اینکه ترسیده که نکند همانند اولدوراک تسخیر شده ‫و روحش توسط اهریمن دزدیده شود.
‫مُفسد.
‫شما الدورم‌ها وقتی که بیدارین ‫فقط یه کار انجام میدین.
‫می‌خورین.
‫میرانا، مارسی، فقط اون‌ها کافی نیستن.
‫دور و بر اون کوه‌ها روستاهای زیادی پخش شدن.
‫شما نمی‌خواین من اینجا باشم، ‫من هم نمی‌خوام اون بیدار باشه.
‫من رو برگردونین، ‫اونوقت شاید بتونیم به هم کمک کنیم.
‫شاید.
‫پس از پاسخ‌دهی به سوالات‌ـمان، ‫و نه یک لحظه زودتر از آن.
‫یه نگاه به پات بندازیم.
‫ببین، قراره خیلی درد داشته باشه.
‫باید یه درمانگر پیدا کنیم.
‫اگه اون زخم عفونت کنه، ‫این بیرون کاری از دست من برنمیاد.
‫مغازه‌دار گفت که حکیم رو اینجا پیدا می‌کنیم،
‫ولی هیچ چیزِ کوفتی‌ای اون پایین نیست.
‫حسابی گولم زد.
‫ و من همه‌مون رو به کشتن دادم.
مارسی، داری چیکار می‌کنی؟
‫مغازه‌دار گفت برای دیدن حکیم ‫به این نیاز داریم.
‫این یه پیشکش نبود، یه معما بود.
‫یه آزمون.
‫من رد شدم.
‫ولی تو نشدی.
‫سیگان باید بتونه به پایین کوه برسه،
‫تا وقتی که وسط راه جزغاله نشین.
‫حتماً می‌رسین.
‫خودم تضمینش می‌کنم.
‫سیگان، یاه!
‫ما همه‌مون جواب می‌خوایم. ‫درباره‌ی اولدوراک. تروربلید.
‫بیدارم کن و من پیداشون می‌کنم. من اون ‫چیزی رو که اسلایرک شروع کرد، تموم می‌کنم.
‫برای چه باید به تو اعتماد کرد؟ ‫تو یک قاتلی.
‫- یه شوالیه. ‫- تو اژدها می‌کشی.
‫- بله، ولی... ‫- تو بابت کشتن اژدهایان خودستایی می‌کنی.
‫این اساسِ منه.
اساس تو کشتن است؟
‫محافظت کردن از بی‌گناهان‌ـه. ‫اژدهایان مردم رو می‌کشن.
‫- خیلی چیزها نژاد شما را می‌کشند، مگر نه؟ ‫- بله.
‫ولی تو فقط ما را می‌کشی. ‫چرا؟
‫جواب بده.
‫چون...
‫چونکه ازتون متنفرم.
‫از تک تک شما لعنتیا متنفرم.
‫یه اژدها پدرم رو کشت.
‫مادرم، برادرها و خواهرهام.
‫کلِ روستای لعنتی‌ـم، نیست شد. ‫به خاکستر تبدیل شد.
‫زندگیم رو وقف این کردم که تا جایی که می‌تونم ‫هر اژدهایی که پیدا کردم رو بکشم.
‫و خیلی‌ها رو پیدا کردم.
‫بیا اینجا، پولک‌دار!
‫اگه امروز بمیرم، تنها حسرتم اینه که ‫نتونستم بیشتر از این شماها رو بکشم.
‫با اینحال به اسلایرک کمک کردی.
‫آره. کمکش کردم.
‫باز هم کمکش می‌کردم، ‫حتی اگه می‌دونستم قراره اینجا بیام.
‫چون هرچقدر هم از اون، یا تو متنفر باشم،
‫چیزی که تو اون غار دیدم، تو دلم حس کردم،
‫می‌دونم که اهریمن بدتر‌ه.
‫تروربلید بدتره.
‫حالا لطفا، بیاین قبل از اینکه ‫کسی بمیره همه‌چی رو درست کنیم.
قضاوت شما چیست؟
‫بگذار اسلایرک دوباره متولد شود.
‫تا خودش درباره‌ی آن اهریمن با ما مدارا کند.
‫می‌تواند نقشه خود را توضیح دهد.
‫- صبر کن، چی؟ ‫- بدن را نابود، روح را آزاد گردان.
‫انسان باید بمیرد تا اسلایرک برگردد.
‫بگذارید رعد یک‌صدا آواز بخواند.
‫موشِ کوچک را بکشید. بخوریدش.
‫میرانا.
‫اون...
‫داره کشته می‌شه. زودباش انجامش بده!
‫قبل از اینکه اسلایرک بکشتش من رو بکشین!
‫یالا.
‫من می‌تونم اون تو احساست کنم دویان.
‫می‌دونم تواناییش رو داری.
‫می‌دونم می‌تونی بر اون چیره بشی.
‫دویان!
‫میرانا.
‫تو هیولا می‌کشی، نه انسان.
‫مرگ.
‫نه.
میرانا؟
‫میرانا، من خیلی متاسفم، من...
مارسی؟ و سیگان؟
‫نه.
‫- اون... اونها دارن... ‫- صحبت نکن.
‫فقط نفس بکش. ‫کمک پیدا می‌کنم. یه جایی.
‫نگاه کن.
‫مهمون داریم.
‫همم.
‫از جنگل نایت‌سیلور. ‫منتظرش بودم.
‫برای نیلوفرها اومده.