‫« آنچه گذشت... »
صبر ندارم تا
قیافۀ همه رو وقتی می‌بینن که ما با هدف برگشتیم به پایگاه ببینم
.مکسیموس
!این کله‌ی بوگندو حالا مالِ منـه
به‌نظرت عجیب نیست که همیشه یه سرپرست از پناهگاه ۳۱ انتخاب می‌کنیم؟
‫بعضی‌هامون به پناهگاه ۳۲ منتقل میشیم
‫تا از نو شروع کنیم.
،اگه پدرت اینجا بود .کار درست رو می‌کرد
.باید به یکی از جلسات بیای
‫باید با این حقیقت رو در رو شی .که زنت کجا کار می‌کنه
‫آقای هاوارد؟
.من از طرفدارای پر و پا قرص‌تونم
.به پناهگاه ۴ خوش اومدین .نزدیک طبقه‌ی ۱۲ نشین
‫شماها برق‌تون رو از کجا تامین می‌کنین؟
.می‌بینم که باتری هسته‌ای‌مون رو پیدا کردی
‫ساندرا، رسیدیم خونه.
‫ساندرا؟
‫ممنون عزیزم.
‫صبر کن ببینم.
‫نکه فکر کردی...؟
‫بیخیال بابا.
‫ساندرا، ‫بیرون منتظر بمون.
‫مزرعه‌ی سُرب؟
‫احتمالاً یکم از سرب‌هات ‫باید داخل یه جاییم باشن.
‫اما امروز...
‫...فقط دنبال اطلاعات اومدم.
‫هرچی بخوای بهت میگم...
‫فقط اگه بعدش ول‌مون کنی.
‫من خبر ندارم...
‫یا درست شنیدم که ۳ تا بچه داری؟
‫یه پسر بزرگ‌تر هم داشتم ‫اما رفته.
‫دوسال پیش با اون زن دیوونه ‫رفت به تپه‌ها.
‫از اون موقع دیگه خبری ازش نداریم.
‫همم.
‫همیشه پای یه فرقۀ کوچولو در میونه، نه؟
‫یه گروه جدید از معتقدین ‫که ایده‌های مسخره خودشون
‫واسه این که چطوری قراره ‫ دنیا رو نجات بدن، دارن.
‫گفتی اسم پسر بزرگت چی بود؟
‫روفوس؟
‫- من چیزی نگفتم... ‫- پس تو باید تامی باشی.
‫چی‌کار کردی؟
‫- این پاکت دیگه چیه؟ ‫- خب ببین بابایی...
‫تا اونجا که من می‌دونم...
پسرت روفوس، تامی رو هم... ‫ درگیر اون زن دیوونه کرده.
‫حالا هم طبق این نامه،
‫روفوس واسه تامی یکم در بطری فرستاده ‫تا به یه پِیک پول بده
‫تا یه فراری سازمان محاط رو ‫صحیح و سالم
‫برسونه به همون زن دیوونه ‫توی تپه‌‌ها.
‫مولدِیوِر.
‫اما مشکل من اینه که،
‫وقتی که این نامه رو ‫از برادرت گرفتم،
‫خوندنش یکم سخت بود.
‫بنا به دلایلی .نتونستم جای زنه رو بفهمم
‫حالا هم جاش رو بهم میگین،
‫و من راه می‌افتم.
‫ببخشید.
‫بهش بگو پسرم.
‫بگو.
‫نمی‌خواستم کل عمرم رو ‫ با کَندن لجن‌زارها حروم کنم.
‫می‌خوام یه چیزی بسازیم ‫و ما می‌تونیم...
‫بهش بگو!
‫وگرنه همه‌مون رو می‌کُشه!
‫خواهر کوچیکت هم همینطور.
‫اون...
‫تو رصدخونه‌اس.
‫لطفاً دیگه از اینجا برو.
‫خب، نظرت چیه تامی؟
‫قراره زنده از اینجا بیرون برم ‫یا می‌خوای به‌خاطر بلایی که سر برادر بزرگ‌ترت آوردم
‫روم اسلحه بکشی؟
‫- این کار رو نمی‌کنه. ‫- شاید امروز نکنه،
‫اما بالاخره که یه روزی ‫ این کار رو می‌کنه.
‫تامی!
‫این کالیفرنیا چی داره
‫که همه‌مون اومدیم اینجا؟
‫شاید به‌خاطر نور آفتابشه.
‫شاید هم به‌‌خاطر مردم مهمون‌نوازش.
‫وقتی به اون پیمانِ ‫رویای آمریکا فکر می‌کنین،
‫کالیفرنیا میاد تو ذهن‌تون.
‫اما واقعاً هم فقط یه رویاس. ‫واقعی نیست.
‫بهمون گفته بودن که بمب اتم ‫جنگ رو تموم می‌کنه.
‫اما فایده‌ای نداشت، درسته؟
‫بهمون گفتن که آمریکا همش رو به بهبودیه،
‫همش داره به سمت آینده‌ی بهتری پیش میره.
‫اما آینده داره نزدیک‌تر میشه ‫و می‌تونیم ببینیمش.
‫آینده‌ی بهتری که اونا میگن ‫لبه‌ی پرتگاهه.
‫خیلی هم زود داره از راه میاد، نه؟
‫ما با خونوادۀ سرباز‌های خارجی‌ای که ‫ داریم باهاشون می‌جنگیم
‫نقاط مشترک بیشتری
‫نسبت به افراد قدرتمند اینجا داریم، ‫یعنی همون دشمنان واقعی‌مون.
‫دیگه تحمل این مزخرفات رو ندارم.
‫کوپ، کوپ. ‫بس کن.
‫آقای هاوارد؟
‫ببخشید، ‫نشنیدم چی گفتین.
‫گفتم که...
‫دیگه تحمل این مزخرفات رو ندارم.
‫نمی‌دونستم هفت‌تیرکش محبوب آمریکایی‌ها
‫اینقدر احساساتی‌ان.
‫من هم اصول اخلاقی خودم رو دارم ‫ خانم ویلیامز، فقط همین.
‫درسته. ‫اون‌وقت این اصول اخلاقی‌تون...
‫والت‌تک چقدر پول داده ‫تا بتونه ازتون بخرتش؟
‫خب اینجا آمریکاس دیگه.
‫همه یه حامی مالی دارن،
من هم خجالت نمی‌کشم .که خرجی زندگیم رو در بیارم
‫والت‌تک بزرگ‌ترین شرکت توی آمریکاس.
‫واسه فروختن تو این آخر‌الزمونه ‫پول خیلی زیاده.
‫خب مطمئنم که فروختن ایدئولوژی سیاسی
‫- به فقرا هم پول زیادی توشه. ‫- فاشیست.
‫ببخشید، اشتباه از ماه بود. ‫الان راه می‌افتیم.
‫نه، راستش خیلی خوشحال شدم ‫که امروز آقای هاوارد رو آوردین.
‫راستش خیلی اتفاقی
‫همسرتون رو می‌شناسم.
‫شاید هم یه چیزهایی ازش می‌دونم ‫که شما نمی‌‌دونین.
‫زنم رو از کجا می‌شناسین؟
‫واحد ایشون، ‫شرکت تحقیقاتیم رو تصاحب کرد.
‫داشیم رو یه جور فناوری‌ای کار می‌کردیم... که ‫پول در آوردن ازش سخت بود.
‫همجوشی سرد. ‫انرژی بی‌نهایت.
‫تو یه قدمی رسیدن بهش بودم
‫که والت‌تک پیداش شد و تموم شرکت‌هایی ‫ که براشون کار می‌کردم رو خرید.
‫تک تک‌شون رو؟
‫خب شما چی هستین؟ ‫یه کمونیست میلیونر؟
‫ریاکاری مثل خشونتِ توی فیلم‌هاتونه.
‫اگه بذارین فقط آدم‌بدها ازش استفاده کنن، ‫فقط اونا برنده میشن.
‫جدی؟ ‫خب بذارین یه راز سینمایی رو بهتون بگم.
‫یه آدم خوبِ بد، خودش رو ‫مثل یه آدم بد نمی‌بینه.
‫آمریکا بیشتر از ۱۰ ساله که ‫خودش رو درگیر یه جنگ منابع کرده.
‫والت‌‌تک ابزاری رو خرید ‫تا این جنگ رو به پایان برسونه،
‫جنگی که شما هم توش جنگیدین، ‫اون‌وقت به همین راحتی می‌ذارتش کنار؟
‫فقط به‌خاطر این که ‫ با مدل تجاری‌شون سازگاری نداشت.
‫باید بهم کمک کنین...
‫تا بتونم پسش بگیرم.
‫- این دیگه چیه؟ ‫- یه دستگاه شنوده.
‫دستگاه شنود...
‫می‌خواین جاسوسی زنم رو بکنم؟
‫- انقلاب موفقی داشته باشین. ‫- می‌تونین نگهش دارین.
‫بعنوان یه یادگاری.
‫من کمونیست نیستم آقای هاورد.
‫این کلمه رو برای توصیف کسایی که ‫دیوونه نیستن استفاده می‌کنن.
‫گذاشتیم وارد خونه‌مون بشی.
‫به زخم‌هات رسیدگی کردیم، ‫بهت آب و غذا دادیم.
‫اما انگار مجبور بودی بری طبقه دوزاده.
‫دیدم که داشتین چه بلایی ‫سر اون زن‌های بیچاره میوردین.
‫دارین روشون آزمایش می‌کنین. ‫کارِ... کار انسانی‌ای نیست.
‫باید نوار سه‌بعدی رو ببینه.
‫باشه. ‫پخشش کن.
‫خیلی‌خب.
‫این دیگه چیه؟
‫- تاریخ. ‫- سرپرست هاوتورن،
‫ثبت وقایع نهایی.
‫درحال حاضر اگه قبول نکنم که
‫این‌ها ممکنه آخرین حرف‌هام باشن
‫باید آدم غیرمنطقی‌ای باشم.
‫اما با وجود نتایجی که کسب کردیم،
‫باید دوباره تاکید کنم که ‫جامعه‌ای ساختار اجتماعی ایده‌آلی داره که
‫- عزیزم! هی! ‫- که دانشمندها بهش حکم کنند.
‫بعد از اتفاقات اینجا ‫نباید نتیجه‌گیری کرد
‫که این عاقبتِ دادنِ قدرتِ کنترل‌نشده .به دانشمندانه
‫- لوید، باید کمکم کنی! ‫- و این که...
‫و پیوند دادن انسان‌ها
‫با گونه‌های مقاوم در برابر مواد رادیو اکتیوی ‫ هنوز هم می‌تونه موفقیت‌آمیز باشه.
‫نمونه‌های آزمایشی ما
‫اونقدری که انتظار داشتیم ‫مطیع نبودن.
‫کاساندرا! ‫وای نه!
‫نه، نه، نه!
‫نه!
‫ببخشید خیلی وقت بود که...
‫این ویدیو رو ندیده بودم.
‫اما اتفاق تکون‌دهنده‌ایه
‫که بهمون یادآوری می‌کنه .اینجا واقعاً چه جاییه
‫نمی‌فهمم...
‫تو آزمایشگاه دیدم که دکترهاتون...
‫دارن تلاش می‌کنن که ‫درد اون طفل‌‌معصوم‌هایی که
‫مردم شما به اینجا کشوندن‌شون رو آروم کنن.
‫ساکنین اصیل پناهگاه ۴
‫از اجدادش به‌عنوان موش آزمایشگاهی .استفاده می‌کردن
‫تا این که اون موش‌های آزمایشگاهی ‫ قیام کردن.
‫اون موجودی که تو ویدیو دیدی، ‫دایی مامانم، پیتر بوده.
‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫من...
‫اصلاً نمی‌دونستم که ساکنای اصلی پناهگاه... ‫در این حد عجیب‌غریب بودن.
‫آخه پناهگاه من اینطوری نیست.
‫آزمایش پناهگاه ۳۳ چی بود؟
‫خب آزمایشی در کار نیست.
‫ناآگاهیِ تو بهونه‌ی خوبی ‫برای این بی‌رحمیت نیست.
‫خونه‌ی ما رو با خشونت آلوده کردی
‫حالا هم باید تقاصش رو پس بدی!
‫نه!
‫خواهش می‌کنم، ‫من آدم خوبی‌ام!
‫♪ من چقدر خوشبختم ♪
‫♪ همه‌چیز گل و بلبله ♪
‫- ♪ آسمون‌ها هم یه بار دیگه ♪ ‫- خواهش می‌کنم!
‫- ♪ آبی شدن ♪♪ ‫- تو رو خدا ولم کنین! ولم کنین!
‫♪ بعضی‌ها ♪
‫♪ میگن که انسان از خاک خلق شده ♪
‫♪ اما یه آدم بیچاره ‫از ماهیچه و خون ساخته شده ♪
‫♪ ماهیچه و خون و پوست و استخون ♪
‫♪ با ذهنی که ضعیفه ‫اما کمر قدرتمندی داره ♪
‫♪ با خودت ۱۶ تن بار جابجا می‌کنی ‫اما آخرش چی گیرت میاد؟ ♪
‫♪ یه روز پیرتر میشی ‫و بیش‌تر تو بدهی غرق میشی...
‫تموم شد؟
‫♪ پطرس، من رو نطلب ‫چون نمی‌تونم بیام ♪
‫- ♪ آخه روحم رو به فروشگاه شرکت بدهکارم ♪♪ ‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب، چیزی نیست.
‫می‌خوای یه‌چی رو بدونی؟
‫اگه آدم بودی، هیچ دوستی نداشتی، ‫می‌دونستی؟
‫خیلی‌خب، ‫باید یه ارزیابی مجددی بکنم.
‫چی لازم دارم؟
‫تو هم این چیز مسخره و بی‌خود رو می‌خوای؟
‫همه دنبالشن. ‫حالا حدس بزن چیشده؟ مال من شده.
‫فکر می‌کنی همه‌چیز مال تو ان.
‫واقعاً خودخواهانه‌س، ‫می‌دونستی؟
‫هرچی می‌خوای گاز می‌زنی، ‫هرجا می‌خوای میری.
‫همیشه دنبال یه چیزی هستی.
‫خب دیگه.
‫آره.
‫این رو که نمی‌تونی بخوری.
‫اصلاً می‌دونی چیه؟
‫آره. ‫خودِ خودشه.
‫چقدر جا داره.
‫تو خودسری، خب؟
‫یه ماموریت خیلی مهم دارم ‫و نمی‌تونم بذارم به خطرش بندازی.
‫از تو مهم‌تره. ‫از همه‌مون مهم‌تره.
‫عالی شد.
‫این رو دیدی؟ ‫عجب پنجره‌ی نقلی‌ای هم داری.
‫چیزیت نمیشه.
‫نفس که می‌تونی بکشی؟
‫خب دیگه، ‫بریم که یه دکل رادیویی پیدا کنیم.
‫باید با انجمن برادری تماس بگیرم، ‫این کله رو بدم بهشون،
‫و یکم افتخار واسه خودم دست و پا کنم.
‫ما همه بازمانده‌ایم.
‫خیلی خوشبختیم
‫که این پناهگاه پرآرامش...
‫و پربخشش رو پیدا کردیم.
‫مهم نیست
‫که از کجا اومده باشین ‫و به چی عقیده داشته باشین.
‫امنیت حق شماست.
‫مگه این که...
‫...این آرامش رو به‌ خطر بندازین.
‫برای آسیب زدن
‫به یکی از دوستان بازمانده،
‫بدین‌وسیله محکوم به مرگ میشی...
‫...با تبعید به سطح زمین!
‫یکم دیگه مونده.
‫این رو تیز کنین لطفاً.
‫آره!
‫یعنی به همین راحتی... ‫ولم می‌کنین؟
‫خب، اگه نیمه‌ی پر لیوان رو ببینی آره.
‫تقریباً خیلی سریع ‫رو سطح زمین کشته میشی،
‫فقط خدا می‌کنه که چه موجودی می‌کشتت.
‫بعد از اون دیگه خودتی و خودت گوسی.
‫خیلی...
‫خیلی لطف کردین.
‫حالا هم دیگه وقتشه
‫که راه بیفتی.
‫میشه فقط یه درخواست داشته باشم؟
‫حتماً یکی رو می‌فرستیم که ‫ این تدارکات رو تا بالا برات بیاره.
‫دوستم خیلی از اینجا خوشش اومده.
‫آدم خیلی خوبی هم هست.
‫حقشه یه جای خوب و امن باشه،
‫مثل اینجا.
‫می‌دونم که اصلاً
‫تو جایگاهی نیستم که درخواستی بکنم اما....
‫...میشه اون بمونه؟
‫برق اضطراری فعال شد.
‫ولش کنین!
‫♪ فقط تویی ♪
‫♪ که می‌تونی تموم این دنیا رو ♪
‫- ♪ روشن جلوه بدی ♪ ‫- بس کن تایتوس!
‫♪ فقط تویی ♪
‫♪ که می‌تونی ♪
‫♪ تاریکی رو روشن کنی ♪
‫♪ تو ♪
‫♪ و فقط خودت ♪
‫♪ می تونی اینطوری خوشحالم کنی ♪♪
‫بس کن تایتوس.
‫ولم کردن.
‫جداً؟
‫آره.
‫آخ.
‫شرمنده.
‫شاید بهتر باشه یکی به اون یه سری بزنه.
‫چیه؟
‫باتری هسته‌ای‌شون رو دزدیدیم.
‫آره خب ولی...
‫راستش واسه زره لازمش داشتم.
‫خب، بدون باتری هسته‌ای ‫برق اضطراری‌شون
‫فقط یه چندروز دووم میاره و...
‫بعدش چی میشه؟
‫نه... نه.
‫- چرا. ‫- نه.
‫کار درست اینه که پسش بدیم.
‫باتری هسته‌ای که نباشه ‫این زره دیگه به درد نمی‌خوره.
‫نمی‌تونم شوالیه باشم.
‫خب...
‫با دزدی از مردم هم نمی‌تونی شوالیه باشی.
‫آره اما با این زره ‫می‌تونم به مردم کمک کنم.
‫خب؟
‫مثلاً خود تو. ‫می‌خوام بهت کمک کنم.
‫حتی اگه نتونی به پدرت برسی
‫حاضری باتری هسته‌ای‌شون رو پس بدی؟
‫اگه بابام بفهمه که واسه نجات دادنش
‫یه جامعه رو نابود کردم...
‫...دلش می‌شکنه.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫بیا بریم.
‫ممنون!
‫داری به اون صدف‌ها فکر می‌کنی؟
‫اوهوم.
‫ما تو پناهگاه‌مون صدف نداریم.
‫تن‌ماهی داریم.
‫اما اگه صدف دوست داری،
‫مطمئنم از تن‌ماهی هم خوشت میاد.
‫من قرار بود با یه غریبه ‫از یه پناهگاه دیگه ازدواج کنم.
‫اما خیلی خوب پیش نرفت.
‫وقتی به غریبه‌ها می‌رسم ‫خیلی شانس باهام یار نیست.
‫اما...
‫تایتوس...
‫به‌جرئت می‌تونم بگم تو
‫بهترین غریبه‌ای هستی که
‫تا حالا باهاش آشنا شدم!
‫تو آدم خیلی خوبی هستی تایتوس!
‫و اگه دوست داشتی،
‫وقتی این ماجرا تموم شد، می‌تونی بیای
‫و با ما توی پناهگاه ۳۲ زندگی کنی.
‫با من.
‫یه‌چیزی هست که باید بهت بگم.
‫خواهش می‌کنم قبول کن!
‫اسم من تایتوس نیست؛ مکسیموسه!
‫تایتوس اسمِ شوالیه‌ایه که قبل از ‫من صاحب این لباس بوده.
‫داشت من رو تهدید می‌کرد، منم به‌جای این‌که ‫کمکش کنم، ولش کردم جلوی چشم هام بمیره!
‫زره‌ش رو برداشتم و بهت دروغ گفتم.
‫پس تمام این حرف‌هایی که الان زدی؛ یعنی این
‫این‌که من آدم خوبی ام و این‌ها...
‫خودم همین یکم پیش روی صورت ‫یه آدم بی‌گناه اسید پاشیدم.
‫خودمم تازه دو هفته‌ست اینجام!
‫اینجا جای افتضاحیه!
‫آره. گاهی اوقات.
‫دوست داری با من توی پناهگاه زندگی کنی؟
‫آره.
‫معلومه که آره.
‫خب حالا بیا بریم اون کله رو پیدا کنیم.
‫سلام به همگی؛ من دی‌جی کارلم ‫و این‌جا «کی‌.پی‌.اس.اس»ـه.
‫صدای من رو از «هالیوود هیلز» که یک زمان بهشت دوران خودش بود، می‌شنوید
‫مانند اکثر هفته‌های «کی.پی.اس.اس»، ‫این هفته هم می‌ریم سراغ ویولن!
‫زمانیِ که تمام مدت‌زمان پخش برنامه من
‫صرفِ رواج تجملات، از این ‫موسیقی های آرام ویولن خواهد شد
‫پس به‌تون پیشنهاد می‌کنم یک‌جا بنشینید
‫و از موسیقی آرامش‌بخش و جسورانه
‫ویولن‌نوازهای معروف قدیمی، لذت ببرید.
‫و اگه از چیزی که می‌شنوین خوش‌تون نمیاد،
‫به خاطر داشته باشید من کسی ‫رو این‌جا توی ایستگاه راه نمی‌دم!
‫یه کارت پستال ساده هم بفرستید کافیه! از موسیقی لذت ببرید
‫ببخشید؟
‫من رو نکش! من یه دکترم. ‫می‌تونم کمکت کنم!
‫والا تا حالا به کسی برنخوردم که با ‫یه کله آدم توی دستش سفر کنه!
‫این؟ نه بابا این چیز خاصی نیست
‫راستش یکم حالت سوغاتی این‌ها داره.
‫واقعاً؟
‫به داروخانه کوچک من خوش اومدی.
‫بشین پسرکِ عزیزم.
‫و بیا یه‌نگاهی به اون
‫پای زخمی‌ات بندازیم.
‫اوه...
‫اوه.
‫قبلاً هم یه همچین چیزی دیدم!
‫یکی محکم رفت روی پـام.
‫آره. گاهی اوقات می‌تونه کشنده باشه!
‫اما واقعاً شانس‌ آوردی؛ چون ‫می‌تونم درمانش کنم.
‫من برای هر درد و مرضی که ممکنه
‫دامن‌گیر مسافر سرگردونی
‫مثل شما بشه،
‫سرم و داروی مخصوص دارم.
‫یه دلیل بیار که تو رو نکشم
‫و هرچی دارو این‌جا داری رو نبرم؟
‫خب توی بحث سرم‌ها،
‫خیلی از آدم‌ها نمی‌تونن فرقِ بین
‫سرم‌های سمی و غیرخطرناک رو تشخیص بدن.
‫رنگ سبز تیـره مایعات بدن رو افزایش می‌ده،
‫درحالی که عصاره نمک و شبدر
به راحتی می‌تونه
معده درونی‌ت رو حسابی به‌کار اندازه.
‫حالا کدوم داروی درسته؟
‫- کدوم داروی درسته؟ ‫- خیلی‌خب...
‫- اونی که خوبـه رو بهم بده ‫- باشه.
‫فقط قبل از این‌که شروع کنیم، ‫باید درمورد هزینه‌ش صحبت کنیم.
‫چیز خاصی ندارم اما...
‫خدای من!
‫- اون یـه... ‫- باتری‌ هسته‌ایه آره.
‫راستش جدیداً خیلی کمیاب شدن...
‫اما اگه می‌خوای زنده بمونی،
‫معامله خوبیه...
‫باشه بگیرش.
‫خیلی‌خب، شروع می‌کنیم.
‫این اکسیری که درست کردم ‫هر دوایی رو درمان می‌کنه.
‫هرچیزی که بگی!
‫اما بذار همین اول بگم مزه‌ش زیاد خوب نیست.
‫- بده‌ش بیاد ‫- باشه.
‫ببخشید.
‫و اما نتیجه‌ش...
‫اینم از نتیجه‌ش...
اوه لعنتی
‫ممنونم!
‫قابلی نداشت پسرجان.
‫این دور و اطراف دکل رادیویی نمی‌شناسی؟
باید با پایگاه‌ام ارتباط برقرار کنم
‫فکرکنم یکی همین نزدیکی‌ها هست.
‫از اون دره‌ی بزرگ به سمت اونور عبور کن؛
‫نزدیکِ یه شهرـه که قبلاً بهش می‌گفتن «شیدی سندز».
‫شیدی سندز؟
‫اون‌جا که پر از مواد رادیواکتیـوـه!
‫خب تو که دیگه نیازی نیست نگران ‫این‌ چیزها باشی پسرجان؛ درست نمی‌گم؟
‫خدانگهدار.
♪ همین یک روز، ♪
♪ چه چیزهایی رو که تغییر نداد ♪
♪ 24 ساعتِ که مثل باد گذشت، ♪
♪ همان‌جایی که قبلاً باران می‌بارید... ♪
‫سلام پناهگاه ۳۳.
جهت آمادگی برای انتقال جمعیتِ به همسایه‌مون،یعنی پناهگاه ۳۲
سرپرست بتی تا پایان امروز وضعیت انتقال و تمدید سکونت را مشخص می‌کند
‫یادتون نره؛ هر کجا رو که براتون مشخص کرده باشن
‫خونه جدیدتون اون‌جاست!
♪ همین یک روز، ♪
♪ چه چیزهایی رو که تغییر نداد ♪
♪ تغییری که ازش حرف می‌زنم ♪
♪ خود تویی! ♪
‫چی شده؟
‫نمی‌دونیم!
‫پزشک گفت احتمالاً سـم موشـه!
‫هرکسی این‌کار رو کرده پیدا می‌کنیم!
‫ولم کن!
‫من...من چرا باید همچین کاری کنم؟
‫اوه! بازم مرگ...
‫ای کاش تموم می‌شد.
‫یادته بهت چی گفتم نورمن؟
‫کلمات خیلی تاثیرگذارـن...
‫اگه مردم از این ماجرا بویی ببرن ‫حسابی عصبانی می‌شن!
‫مردم عاشقِ شلوغ‌کاری ان.
« تعیین و تکلیف ساکنان پناه‌گاه » « شروع فرایند »
« در حال ارسالِ نتایج وضعیت انتقال و تمدید سکونت »
‫لعنت به‌ش!
‫اوه...
« زمان خداحافظی فرا رسیده » « شما به پناهگاه ۳۲ انتقال داده خواهید شد »
‫آره!
‫سلام نورم!
‫واقعاً افتضاحه...
قضیه مهاجم‌ها رو می‌گم، نـه؟
‫زیاد طول‌ش ندید.
‫من درگیر بچه‌ام؛ تو باید وسایل‌مون رو جمع کنی.
‫دل‌مون برات تنگ می‌شه نـورم.
‫هـوم...
‫تو هم می‌ری؟
‫آره.
‫به من و استف خونه دادن.
‫برای سه نفره‌مون.
‫اوه...
‫پس قراره هرچیزی که با هم ‫تجربه کردیم رو فراموش کنی؟
‫احساس می‌کنم الان بهترین موقع ‫برای یه شروعِ دوباره‌ست.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫ظاهراً که یکی این‌طور صلاح دیده.
‫چـت؟
‫تو یه بزدلی!
‫این رو می‌دونستی چـت؟
‫ما همه‌مون یه مشت بزدلیم!
‫واسه همین تو یه پناهگاه زندگی می‌کنیم.
‫خیلی‌خب.
‫بریم بابات رو پیدا کنیم.
‫سـه تا شکلات داغ درست کردم؛
‫دوتا با مارشملو و یدونه سـاده؟
‫سه‌تـا؟ یدونه‌ش هم برای مـنه؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫تو برو منم الان میام.
‫باشه.
‫اینم از شکلات داغی که خواسته بودی عزیزدلم.
‫اگه دوست داشتی می‌تونی مارشملوهای
‫توی لیوان من هم برداری!
‫بابایی کجاست؟
‫الان میاد.
‫اون چیـه؟
‫حق با توئـه رُزولت!
‫چـت شده...
‫که کاملاً توسط دانشمندان اداره می‌شه.
‫خب شاید من توی فیلم‌ها قهرمان ‫مردم باشم؛
‫اما ظاهراً شما قهرمان‌های واقعی هستین.
که گفتین توی پناهگاه سگ نباید باشه، آره؟
‫ببخشید داگ‌میت، ولی تو نمی‌تونی ‫جای اون رو واسم بگیری!
‫آره دوستم یکم دیگه می‌رسه.
‫ممنونم که اجازه دادین از رادیوتون ‫استفاده کنم. لطف کردید.
‫قابلی نداشت بابا.
‫یکم پیش شنیدم که داشتی می‌گفتی
‫بعضی ها از این موزیک خوش‌شون نمیاد؟
‫اوه. مثل سگ عصبانی می‌شن.
‫واقعاً که قدر نمی‌دونن!
‫این‌ها قطعاتِ ضبط‌ شده اصلی‌ان!
‫اوه!
‫دیگه صدایی به این شفافی گیر نمیاری!
‫همچین صـدای بـم و با قدرت
‫همچین فرکانس میانه‌ای!
‫آهان...
‫آره دقیقاً.
‫همین‌جا.
‫آره آره.
‫الان این‌جاش فرکانس میانه محسوب می‌شه؟
‫- آره، آره. ‫- آره.
‫وای. واقعاً این قسمتش که گفتید
‫- حرف نداره. ‫- آره.
‫حرف نداره نـه؛ شاهکاره.
‫آره. همون. خیلی دوستش دارم.
‫بعضی آدم‌ها از موسیقی هیچی حالی‌شون نمی‌شه.
‫واقعاً غم‌انگیزه یه‌جورایی.
‫- کاملاً. ‫- بله.
‫این تله‌های انفجاری هم خیلی خفن‌ان، ‫دمت‌گرم.
‫خیلی خوب‌ان.
‫ممنونم.
‫به‌به.
‫اون یکی خیلی خفنه!
‫خیلی قضاوت می‌شم...
‫آره.
‫مردم اصلاً...یه‌ذره شعور ندارن.
‫اون دوستته داره میاد؟
‫هـا؟
‫لعنت بهش!
‫بعید می‌دونم! باشه پس.
‫خدایا! اینطوری که به‌ فنا می‌رم.
‫ما فقط اون کله رو می‌خوایم!
‫تو کی هستی؟
‫من کسی ام که اون کله رو ‫از بدنش جدا کرده.
‫خیلی‌خب...
‫اوه...
‫چرا نمُردم؟
‫من بودم اون‌کار رو نمی‌کردم.
‫خب نمی‌تونم بذارم که همین‌جا بمونه!
‫اوه.
‫نـه!
‫آخ!
‫آی.
‫آی...
‫تادئوس...
‫فکرکنم غـول شدی!
‫نه...
‫اه!
‫چقدر احمقم! نباید بهش اعتماد می‌کردم.
‫تازه دکتری که اونقدر مشکوک بود.
‫یا خدا.
‫انجمن برادری!
‫لعنت بهش!
لعنتی
‫به فنا رفتم. به‌ فناا رفتم.
‫- اگه بفهمن من رو می‌کشن! ‫- چی؟
‫مگه خوب نیست؟ ‫انجمن برادری آدم‌های خوبی ان نـه؟
‫خب راستش یکم گروه پیچیده‌ای هستن.
‫تادئوس کله رو رد کن بیاد.
‫من سرگرم‌شون می‌کنم؛ ‫می‌تونی فرار کنی.
‫واقعاً می‌کنی؟
‫فقط کله رو بده.
‫ممنونم.
‫ببخشید بابتِ...
‫خیلی چیزها؛ و راستی اصلاً قصد نداشتم...
‫خیلی‌خب بی‌خیال. ‫از آشنایی‎تون خوشوقت شدم. فعلاً
‫چیکار می‌کنی؟
‫دنبال کله‌ان دیگـه! ‫منم می‌خوام یه کله به‌شون بدم.
‫بابات رو پیدا کن.
‫- برگرد خونه! ازت می‌خوام این‌کار رو بکنی. ‫- نه
‫تو هم باید باهام بیای!
‫تا عتیقه رو پیدا نکنن ول‌کن نیستن!
‫من جایی نمی‌رم! جایی نمی‌رم!
‫بهم اعتماد کن!
‫پیدات می‌کنم.
‫و حالا...
‫وقت خداحافظی با عزیزانی رسیده که
‫عازم پناهگاه ۳۲ هستن.
‫انتخاب هر یک از این عزیزان، به دلیل توافق‌پذیری
‫پایبند بودن،
‫و تمام ویژگی‌های دیگه‌شون بوده
‫که یک انسان موفق رو شکل می‌ده.
‫- و البته که هر پناهگاه... ‫- نمی‌رم!
‫نمی‌خوام برم. نمی‌‌خوام برم.
‫نمی‌خوام برم. نمی‌خوام برم.
‫نمی‌خوام برم. نمی‌رم...ببخشید!
‫من نمی‌‌خوام اون‌جا زندگی کنم.
‫من اون سمت زندگی می‌کنم.
‫ببخشید. ببخشید. ببخشید.
‫رفتارم واقعاً عجیب بود. ببخشید.
‫چیزی نیست.
‫ادامه بدید.
‫ممنونم.
‫و البته که هر پناهگاه به یک سرپرست نیاز داره.
‫برای همین، بنده با شورای عالی مشورت کردم.
‫و مفتخریم که خدمت شما عزیزان
‫شخص سرپرست پناهگاه ۳۲ رو معرفی کنیم.
‫استفانی هارپر.
‫و با این قرار،
‫دوستانِ ما...
‫به همسایه‌گان‌مون تبدیل خواهند شد.
‫موفق باشید، ساکنان پناهگاه ۳۲.
راه‌ش بنداز
‫♪ از اولیــن ♪
‫♪ سلام ♪
‫♪ تا آخــرین ♪
‫♪ خداحافظی ♪
‫♪ از اولیــن ♪
‫♪ سلام ♪
‫♪ تا آخــرین ♪
‫♪ خداحافظی ♪
‫♪ لحظه لحظه‌ی با تو بودن ♪
‫♪ به‌شدت لذت بخش بود ♪
‫♪ این آهِ فراق ♪
‫♪ را ببخش ♪
‫♪ همان‌طور که من ♪
‫♪ با سربلندی و غرور تمام ♪
‫♪ رفتن تو عزیزم را ♪
‫♪ تماشا می‌کنم ♪
‫♪ تو عزیزدل من بودی، ♪
‫♪ من‌که می‌گم ♪
‫♪ آشنایی با تـو افتخار بزرگی بود ♪
‫♪ درمان دردهام بود ♪
‫♪ از اولین ♪
‫♪ سلام ♪
‫♪ تا اخرین ♪
‫♪ خداحافظی ♪
« خوش آمدید سرپرست »
« امروز قصد دارید چه کاری انجام بدید سرپرست پناهگاه ۳۳؟ » « می‌خوام با سرپرست پناهگاه ۳۱ حرف بزنم »
« سلام »
« بتی؟ »
« حالت چطوره؟ »
« می‌خوام برگردم به پناهگاه ۳۱ »
« چیزی شده؟ »
« ماموریت طبق نقشه پیش نمی‌ره »
« که اینطور »
« سریعاً بیا پناهگاه ۳۱ »
‫آهای؟
‫سلام؟
‫سـلام؟
‫سلام؟