‫باید بریم خونه.
‫فرصتی نمونده. ‫بیاین دیگه.
‫اطلاعات خاصی ندارم.
‫خیلی‌خب. یعنی باهام موافق نیستی که...
‫خیلی‌خب بچه‌ها. ‫دیگه تا صبح تعطیلیم.
‫وقتشه برین خونه.
‫- شبتون به خیر. ‫- مرسی سارا.
‫به سلامت.
‫- شب به خیر. ‫- شب به خیر.
منشاء فصل اول - قسمت اول
«سفر دور و دراز مختوم به شب»
‫[متل. اتاق خالی. استخر.]
‫دیگه وقتشه که بیای تو عزیز دلم.
‫می‌شه لطفا پنج دقیقه دیگه هم بمونم؟
‫مگان، به حرف مامانت گوش کن.
‫خیلی‌خب کلانتر.
‫بریم تو.
‫آفرین دختر.
‫- شب به خیر. ‫- شب به خیر کلانتر.
‫زود برین خونه.
‫کیش و مات.
‫اِم، آره، شکستم دادی.
‫شکستم دادی بابا.
‫هنوز هم رقیب نداری.
‫خیلی‌خب آقای لو.
‫وقتشه بریم تو زیرزمین، خب؟
‫داریم... داریم بازی می‌کنیم!
‫آروم باشین. آروم باشین.
‫- چیزی نیست. ‫- ببخشید.
‫اشکالی نداره. اشکالی نداره.
‫جینا می‌بردتون زیرزمین،
‫بعدش می‌تونین صبح برگردین بالا.
‫صحبت کرده بودیم دیگه، یادتونه؟
‫دختر خوبی هستی‌ها.
‫عه، اینجا رو. ‫جینا اومد.
‫- بریم. ‫- بریم آقای لو.
‫بلند شین. ‫آفرین.
‫آروم می‌ریم، خب؟
‫- عه، جلوی پاتون رو بپاین. ‫- مراقب باشین.
‫اِم، واقعا خیلی خوب قانعش می‌کنی.
‫- ممنون. ‫- خواهش.
‫اِم، بهتره به مامانت بگی ‫که اگه می‌خواد...
‫شب پیشش بمونه، ‫قدمش رو تخم چشممونه.
‫وای.
‫هی می‌گه حالش بهتر می‌شه.
‫انگار تو خانواده‌مون ریشه عمیقی دوونده.
‫اِم، لابد... لابد فردا می‌بینمت دیگه.
‫آره. اِم، لابد فردا می‌بینمت دیگه سرکار.
‫زود برو خونه، خب؟
‫درسته. آره. چشم خانم.
‫سلام. همه‌چی ردیفه؟
‫ظاهرا که ردیفه.
‫خیلی‌خب.
‫خب، برو خونه. ‫صبح می‌بینمت.
‫شب به خیر کلانتر.
‫[اداره پست.]
‫[نود و شش شب بدون وقوع سانحه.]
‫فرانک! ‫تن لشت رو بلند کن دیگه!
‫بلند شو دیگه فرانک! ‫باید بری خونه!
‫هوا داره تاریک می‌شه.
‫فرانک!
‫لارن دخلت رو میاره.
‫بابا نمیاد خونه؟
‫همین الان‌ها دیگه میاد.
‫قرار بود تا هوا تاریک نشده بیاد خونه.
‫قول داده بود.
‫خب، بابات گاهی اوقات فراموشکار می‌شه دیگه.
‫مشکل خاصی نیست. ‫تو برو دعات رو بخون.
‫من یه دقیقه دیگه میام پیشت.
‫خیلی‌خب.
‫امان از دستت فرانک.
‫اکنون که به خواب می‌روم،
‫از خداوند خواستارم ‫مراقب روحم باشد.
‫اگر در خواب جان سپردم،
‫از خداوند خواستارم ‫روحم را نزد خود ببرد.
‫مگان؟
‫منم، مامان‌بزرگ.
‫بیا دم پنجره.
‫ولی نباید بیام.
‫اشکالی نداره.
‫به کسی نمی‌گم.
‫بین خودمون می‌مونه.
‫قول می‌دی؟
‫قول می‌دم،
‫من هم که اصلا زیر قولم نمی‌زنم.
‫وای.
‫دلم خیلی برات تنگ شده بود.
‫مگان، داری چیکار می‌کنی؟
‫تو که شبیه مامان‌بزرگم نیستی.
‫مامان‌بزرگت نیست‌ها.
‫خیلی احساس تنهایی می‌کنم.
‫عزیز دلم، خواهشا...
‫شاید بتونی راهم بدی تو خونه.
‫مگان، نه!
‫نورمن، چیزیت نمی‌شه.
‫پریان سری دارن...
‫از «برکه اشک» برمی‌گردن.
‫خوبت می‌کنن.
‫نه. زخم حاصله از پنجه هیولائه خیلی عمیقه.
‫به دوستانم بگو دلم براشون تنگ می‌شه.
‫از طرف من از والدینم خداحافظی کن.
‫نورمن؟
‫نورمن! نورمن! نه، خواهش می‌کنم!
‫تو بهترین دوستمی!
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، ‫نورمن، نه!
‫ولی پریان دارن از «برکه اشک» میان دیگه، نه؟
‫درمانش می‌کنن.
‫شرمنده رفیق.
‫نورمن مرده،
‫وقتی هم که آدم بمیره، ‫دیگه کارش تمومه.
‫زنده‌اش کن!
‫باید زنده‌اش کنی!
‫آها. زندگی گاهی اوقات ‫دشوار می‌شه دیگه بچه جان.
‫مامان، جولی نورمن رو کشت!
‫جولی.
‫چیه؟ دارم براش داستان تعریف می‌کنم دیگه.
‫مامان، جولی نورمن رو کشت!
‫جولی، داری چیکار می‌کنی؟
‫خیلی‌خب.
‫آروم باش. نورمن چش شده؟
‫هیولاها کشتنش.
‫هیولاها کشتنش؟
‫- خب، این که خبر خوبیه. ‫- واسه چی؟
‫آخه هیولاها واقعی نیستن عزیز دلم،
‫حالا وقتی هیولاها واقعی نیستن،
‫یعنی نورمن هنوز زنده است دیگه، مگه نه؟
‫واقعا؟
‫اوهوم. با نورمن بازی کن.
‫[پمپ بنزین.]
‫صبح به خیر.
‫این دفعه چی شده؟
‫لارن مجبورتون کرده ‫باز هم مسابقه آشپزی بذارین؟
‫بهت چی گفته بودم فرانک؟
‫دیر شده بود، ‫من هم...
‫هر کی بچه داره، ‫باید پنجره‌هاش رو میخکوب کنه.
‫باید پنجره‌های خونه‌اش رو میخکوب کنه فرانک!
‫- نه. نه. ‫- درست می‌گم یا نه؟
‫نه. طاقت ندارم. نکش.
‫داشته باش. می‌خوای نوشیدنی بخوری؟ ‫می‌خوای نوشیدنی بخوری، ها؟
‫نه.
‫نه! نه! آخ!
‫مرد جماعت باید از خانواده‌اش ‫محافظت کنه فرانک!
‫مرد جماعت باید از خانواده‌اش محافظت کنه!
‫- روم سیاهه. ‫- ببین چیکار کردی.
‫روم سیاهه. نه!
‫- این‌قدر گریه نکن. ‫- وای! نه!
‫ببین چه غلطی کردی فرانک!
‫چشمت رو باز کن و ببین!
‫ببینشون! ببینش!
‫- نه! نه! ‫- ببینش!
‫نه!
‫- نه؟ طاقت نداری، ها؟ ‫- طاقت ندارم.
‫طاقت نداری؟ ‫طاقت نداری؟ ها؟
‫ببینش احمق!
‫ببینش!
‫طا... طا... طاقت ندارم!
‫زندانیش کن. ‫شنیدی چی گفتم؟
‫زندانیش کن.
‫نمی...
‫در اختیار خودتونن پدر.
‫می‌دونی امروز صبح ‫یاد چی افتاده بودم؟
‫- هوم؟ ‫- یاد اولین باری...
‫که با ماشین رفته بودیم ‫دیدن پدر و مادرت.
‫این‌طور که یادمه،
‫سوار ولوو مدل هشتاد و سه‌ام بودیم...
‫که ترمزش در نقش بود...
‫و در سمت راستش باز نمی‌شد.
‫خدایا. ‫اون ماشین واقعا مرگبار بود.
‫نه بابا، ماشینه یه پا قهرمان بود.
‫خیلی می‌ترسیدم که والدینم ازت متنفر بشن.
‫ولی متنفر نشدن دیگه.
‫نه.
‫گاهی اوقات یاد ‫دورانی می‌افتم...
‫که شرایط این شکلی نبود.
‫یاد قدیم‌ها می‌افتم.
‫از این حرف‌ها نزن.
‫چه حرفی نزنم؟
‫چرا وسط جاده درخت افتاده؟
‫حتما طوفان شده بوده ‫و از کجا کنده شده دیگه.
‫یعنی طوفانه فقط با یه درخت کار داشته؟
‫خب، حدودا یک و نیم کیلومتر پیش ‫یه خروجی بود.
‫گمون کنم مجبوریم دور بزنیم.
‫شاید بتونیم با کاروانمون هلش بدیم.
‫گمون نکنم جواب بده رفیق.
‫بابا، بلندم کن.
‫بیا ببینم.
‫دارن چیکار می‌کنن؟
‫می‌شه خواهشا بریم؟
‫آره. بیا ببینم.
‫جیم!
‫- باشه. ‫- بیا رفیق.
‫توافق کرده بودیم دیگه کلانتر.
‫نباید بیاین اینجا.
‫اومدم پسرم رو ببینم دانا.
‫خواهش می‌کنم.
‫پس بفرمایین تو.
‫چیه؟
‫عین شعر می‌مونی‌ها. ‫می‌دونستی؟
‫همه‌چی با حضورت زیبا می‌شه.
‫حتی اینجا هم زیبا می‌شه.
‫سلام کلانتر استیونز.
‫سلام فاطمه.
‫بیشتر بهمون سر بزنین.
‫باشه. باشه.
‫یه دقیقه تنهاتون می‌ذارم.
‫اصلا عوض نمی‌شه، مگه نه؟
‫واسه چی اومدی اینجا؟
‫آها. خب، اِم...
‫دیشب دو نفر رو از دست دادیم.
‫عه، واقعا؟
‫خب، دقیقا چی شد ‫که از دستشون دادیم؟
‫لارن پرت و دختر کوچولوش، ‫مگان رو از دست دادیم.
‫- لارن همسر... ‫- آره، خودم لارن رو می‌شناسم.
‫اگه تو مراسم ختمش شرکت کنی ‫و تو عزاش سهیم بشی،
‫قشنگ می‌شه.
‫ببین. یه کم سرم شلوغه، ‫اینه که اگه کار دیگه‌ای نداری...
‫کار دیگه‌ای ندارم.
‫با خودم گفتم...
‫خودم می‌رم بیرون.
‫- خداحافظ فاطمه. ‫- خداحافظ.
‫می‌شه برگردیم یه جایی ‫که اثری از تمدن بشر داشته باشه؟
‫خب، شاید تابلوی بزرگراه رو ندیده باشیم؟
‫تابلویی نبود.
‫بابا؟ بابا، چرا اون کلاغ‌ها ‫داشتن اون شکلی پرواز می‌کردن؟
‫نمی‌دونم رفیق.
‫گاهی اوقات کلاغ‌ها ‫کارهای بامزه‌ای می‌کنن دیگه.
‫قار قار! قار قار!
‫مطمئنی داریم درست می‌ریم؟
‫آخه... بزرگراه دیگه از دیدم خارج شده.
‫گوشیت آنتن داره؟
‫- نه. ‫- چه بدونم.
‫بالاخره باید به بزرگراه...
‫اینجا دیگه...
‫چرا لاستیک کل ماشین‌ها پنچره؟
‫و بدین ترتیب لارن و مگان پرت رو ‫به خاک می‌سپاریم.
‫باشد که زندگی پس از مرگشان ‫خوش‌آیندتر بوده...
‫و معماهای سکونتشان در این شهر ‫حل شده باشد.
‫چرا که قطعا در بهشت...
‫به آرامش رسیده ‫و آسوده خاطریم...
‫واسه چی نگاهمون می‌کنن؟
‫اِم، و آسوده خاطریم...
‫و آسوده خاطریم...
‫که لارن و مگان به آرامش رسیده‌اند.
‫- ببین. در ماشین رو قفل کن. ‫- جیم، جیم، جیم.
‫- مراسم ختمه‌ها! ‫- بابا.
‫- چیزیم نمی‌شه. ‫- بابا.
‫همگی از خاکیم و به خاک بازمی‌گردیم.
‫خیلی‌خب. ببینین...
‫همگی یادتونه خودتون چه حسی داشتین دیگه؟
‫برین و بذارین به حال خودشون باشن.
‫من و کِنی ردیفش می‌کنیم. خب؟
‫آمین.
‫باشد که زیر سایه خداوند باشند.
‫ببخشید. می‌شه بگین از کدوم طرف، اِم...
‫سلام. می‌شه بگین از کدوم طرف، اِم...
‫چه جماعت خوشحال و خندانی.
‫جریان چیه؟
‫چیزی نیست.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫عه، آره.
‫شرمنده که وسط مراسمتون مزاحم شدیم.
‫نه بابا. مشکلی نیست.
‫آخرش بود.
‫خب، وارد یکی از خروجی‌‌های ‫بزرگراه شده بودیم،
‫ولی، اِم، اینجا آتنش خیلی...
‫خانواده‌ات همراهتن؟
‫آره.
‫می‌خواستم ببینم می‌شه بگین...
‫بزرگراه از کدوم طرفه؟
‫آره. کافیه، اِم...
‫کافیه همین جاده رو ‫بگیری بری سمت تپه،
‫همین مسیرتون رو ادامه بدین و... اِم...
‫خودتون می‌بینین دیگه.
‫باز هم عذر می‌خوام.
‫مشکلی نیست.
‫در رو باز کن.
‫برو.
‫چی گفت؟
‫گفت همین جاده رو بریم ‫و بزرگراه رو می‌بینیم.
‫نگفت تا بزرگراه چقدر مونده؟
‫نگفت. فقط گفت: ‫«همین جاده رو بریم».
‫عه!
‫می‌دونی اسم اون کار ‫کلاغ‌ها که داشتن...
‫با همدیگه قار قار می‌کردن چیه؟
‫به اصطلاح به این کارشون می‌گن قتل.
‫چی؟ نه‌خیر، نمی‌گن.
‫چرا، می‌گن. ‫به این کارشون می‌گن قتل کلاغ‌ها.
‫آخه وقتی اون شکلی جمع می‌شن،
‫یعنی دارن دنبال یه قربانی می‌گردن.
‫اگه هم کسی شاهد اون کارشون باشه،
‫یعنی می‌خوان همون طرف رو ‫به قتل برسونن.
‫خفه شو. ‫داری از خودت درمیاری.
‫نه‌خیر. ‫هر کی رو که ببینن،
‫دیگه از شکارش دست برنمی‌دارن.
‫یه شب که خواب بودی،
‫میان تو اتاقت، ‫می‌رن زیر پتوت...
‫و صورتت و چشمت...
‫- بس کن! ‫- و گوشت رو...
‫- بس کن! ‫- ... نوک می‌زنن.
‫بس کن! ‫مامان، بهش بگو بس کنه!
‫امان از دستت جولی! ‫بس کن دیگه!
‫چه‌قدر لوسی.
‫عزیز دلم، می‌دونی چیه؟
‫به نظر من که اصلا کلاغ نبودن.
‫به نظر من...
‫به نظر من که غراب بودن،
‫حالا می‌دونی به یه دسته غراب چی می‌گن؟
‫می‌گن نامهربونی.
‫می‌گن نامهربونی غراب‌ها.
‫اون‌قدرها هم بد نیست، مگه نه؟
‫نه.
‫وایستا ببینم، وایستا ببینم. ‫جایی دور زدیم؟
‫نه. من که همین‌جوری...
‫عه، امکان نداره همون‌جا باشه.
‫داره خیلی ترسناک می‌شه‌ها.
‫ببخشید.
‫می‌خوایم برگردیم تو بزرگراه. می‌شه...
‫شوخیش گرفته؟
‫بیا بریم بابا. احتمالا... ‫احتمالا پیچه رو ندیدیم.
‫پیدات کردم.
‫دارم برمی‌گردم انبارمون.
‫هنوز دارن دور می‌زنن، ها؟
‫بدترین بخش ماجرا همین اولشه.
‫آدم هنوز انتظار داره جاده...
‫منتهی به خونه‌اش رو پیدا کنه.
‫این بخشش خیلی بی‌رحمانه است.
‫ببینم، خوبی؟
‫خوبم بابا.
‫برادر خوبی هستی.
‫دیگه برو. حیواناتمون که بلد نیستن ‫خودشون غذا بخورن.
‫ولی اگه بلد بودن ‫خیلی باحال می‌شد، مگه نه؟
‫یه کم دیگه برمی‌گردم.
‫شاید... شاید از این... اِم...
‫چی... ‫چی می‌گفتن؟
‫شاید از این جاده‌های پر پیچ و خمه.
‫می‌دونی چه‌جور جاده‌ای رو می‌گم؟
‫اون مواقعی رو می‌گم ‫که دو جاده یکی می‌شن،
‫ولی آدم باید کلا دور بزنه...
‫که برگرده تو جاده اصلی.
‫اگه دو تا جاده یکی شده بود، ‫می‌فهمیدم دیگه.
‫خب، معلومه که نفهمیدی دیگه جیم،
‫آخه داریم دور خودمون می‌چرخیم.
‫آروم برو دیگه.
‫دارم آروم می‌رم.
‫باید آروم بری!
‫جیم، باز هم ردش می‌کنیم‌ها.
‫چی رو رد کنیم تابیتا؟
‫چیه؟ جاده پر پیچ و خم رو می‌گی؟ ‫کجاست؟
‫نشونم بده دیگه.
‫من... من که دارم سی کیلومتر ‫بر ساعت می‌رم، خب؟
‫از این آروم‌تر که نمی‌شه...
‫امان از دست این جاده.
‫نه، نه، نه، نه. ‫امکان نداره.
‫این دفعه که دور خودمون نچرخیده بودیم.
‫تو این طرفی رفته بودی.
‫چطوری برگشتیم اینجا؟
‫نه. نه. امکان... نه.
‫به نظرت آماده‌ان؟
‫برو. ‫نوار میخ‌دار رو بیار.
‫چطور ممکنه؟
‫نمی‌شه که یه جاده ‫یه بار دور خودش بچرخه،
‫ولی دفعه بعدی...
‫هنوز هم تو همون جاده‌ایم‌ها!
‫وای خدایا، جیم.
‫بهتره از این‌ها بپرسیم. ‫شاید بلد باشن.
‫وای!
‫وای خدایا!
‫نه.
‫نه، نه، نه، نه!
‫نه، نه، نه!
‫تابی؟ دستت رو بده عزیزم.
‫تابی؟ تابی.
‫جفتتون از اون پشت یه چیزی بگین.
‫جولی؟ جولی، باید نگاهم کنی.
‫حالت خوبه؟
‫آره، اِم، اِم، آره، ‫گمون... گمون کنم خوبم.
‫فقط کمرم ضربه خورده.
‫ایتان؟ ‫صدام رو می‌شنوی؟
‫ایتان؟ ایتان!
‫گیر کردم.
‫تابیتا، عزیز دلم، دستت رو بده من.
‫- دستت رو بده عزیز دلم. ‫- مامان چش شده؟
‫حالش... حالش خوبه؟
‫خوب می‌شه.
‫هیچیمون نمی‌شه.
‫از اینجا نجاتمون می‌دم.
‫صرفا کافیه...
‫تکون نخوریم.
‫حواست باشه که قشنگ روش رو بپوشونی.
‫همین کم مونده که یه کاروان ‫با سرعت تو شهرمون بچرخه.
‫پلاکشون مال آریزونا بود.
‫تا حالا آریزونا رفتی؟
‫آهای!
‫- آهای، کمک لازم داریم! ‫- چی شد...
‫- همون راننده کاروانه نیست؟ ‫- نه.
‫تصادف کردیم.
‫- چی؟ ‫- اوضاع... اوضاع خیلی وخیمه.
‫عه، خیلی‌خب. ‫چقدر جلوتره؟
‫- اِم... ‫- خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫دو ساعت بیشتر تا شب نمونده.
‫ببین. ببرش درمانگاه. ‫پات رو بپا! بپا!
‫هرچقدر تونستیم تجهیزات جمع کنین ‫و با کاتری و کریستی...
‫بیاین ته جاده پیش من، خب؟
‫بجنب دیگه کِنی! ‫عجله کن!
‫خیلی‌خب!
‫تابی، تابی، ‫دستت رو بده.
‫دستت رو بده عزیز دلم.
‫عزیزم، به هوش بیا.
‫تابی.
‫دستت رو بده عزیزم.
‫- بابا؟ ‫- چیه؟ چی شده؟
‫بابا، گمون کنم خون‌ریزی کرده.
‫- کجاش خون‌ریزی کرده؟ ‫- یه چیزی رفته تو پاش!
‫- چی رفته تو پاش؟ ‫- نمی‌دونم! معلوم نیست!
‫- چی شده؟ ‫- تصادف کردن.
‫ببین، ببین، ببین، ‫اسمت چیه؟
‫- توبی هستم. ‫- سلام توبی، من کریستی‌ام، خب؟
‫- یه کم معاینه‌ات می‌کنم. ‫- آخ.
‫خیلی‌خب. رو زخمت فشار بیار، خب؟
‫جینا!
‫زخمت رو ضدعفونی می‌کنیم، خب؟ ‫خیلی‌خب.
‫جینا، کمک لازم دارم!
‫سلام. سلام. می‌شه ‫تو اون یکی اتاق ضدعفونیش کنی...
‫و اگه لازم شد، بهش سرم بزنی؟
‫- خیلی‌خب، ردیفه. ‫- بفرما.
‫خوب می‌شی، خب؟
‫- کاروانه تصادف کرده؟ ‫- به یه ماشین دیگه زده.
‫آره.
‫سلام! حالت خوبه؟
‫چیزیت نشده؟
‫چی شده؟
‫تصادف کردی.
‫- خوبی؟ ‫- چه خوش‌قیافه‌ای.
‫دارم... عه، عه، عه، عه.
‫ببین من رو. ‫ببین... ببین... ببین من رو.
‫- ببینم، چی زدی؟ ‫- منظورت چیه؟
‫- من که ساز نمی‌زنم. ‫- چی... خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫اِم، وایستا. وایستا. ‫وایستا. تکون نخور.
‫کس دیگه‌ای تو ماشین نیست؟
‫- اِم... ‫- ها؟
‫- نه، کس دیگه‌ای نیست. ‫- خیلی‌خب.
‫ببین، ازت می‌خوام همین‌جا بمونی، خب؟
‫همین‌جا بمون.
‫همین‌جا می‌مونم پسر.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب.
‫وای.
‫سلام! حال همگی خوبه؟
‫آهای؟
‫نه! کمک لازم داریم!
‫سلام. سلام. وای.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب. چیزیتون نمی‌شه. ‫چیزیتون نمی‌شه.
‫چند نفر دارن میان کمکمون، خب؟
‫پسرم خون‌ریزی کرده. ‫داره... اِم...
‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫- من هم نمی‌تونم...
‫خیلی‌خب. ببین!
‫عه، عه، عه! ‫ببین چی می‌گم. ببین.
‫ببین، ازت می‌خوام خونسرد باشی، خب؟
‫- خیلی‌خب. ‫- خب؟ می‌فهمم.
‫می‌فهمم. می‌فهمم. ‫راستی، اسمت چیه؟
‫جیم هستم.
‫جیم هستی. خیلی‌خب. ‫سلام جیم،
‫من بوید هستم.
‫- بوید؟ ‫- بوید هستم. آره.
‫خب، ببین جیم. ‫می‌خوام بیام اون بالا...
‫و ببینم می‌تونم دره رو باز کنم یا نه...
‫که بیارمتون بیرون. ‫مشکلی نداری؟
‫- مشکلی ندارم. ‫- ردیفه؟
‫- مشکلی ندارین دیگه، نه؟ ‫- نه.
‫- خوبه. خوبه. ‫- خوبه.
‫- خیلی‌خب، حالش خوبه. ‫- وای، خدا رو شکر.
‫آره. خیلی‌خب. ‫باید ببریمتون بیرون.
‫- گوشه کاروان، اِم... ‫- یه لحظه. آها.
‫یه سری ابزار هست...
‫- خیلی‌خب. ببین. ببین. ‫- شاید هم اون طرف باشه.
‫اسمش... اسمش چیه؟
‫اِم، اسمش جولیه. اِم...
‫سلام جولی. ‫جولی، خوبی؟
‫چیزیت نیست. ‫من بوید هستم، خب؟
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. جولی؟
‫جولی. مشکلی نیست. ‫سعی می‌کنیم ببریمتون بیرون.
‫- اشکالی نداره؟ ‫- نه. باید ایتان رو ببرین...
‫آره. آره. اون رو هم می‌بریم. ‫اون رو هم می‌بریم.
‫- همه رو می‌بریم. ‫- دوستت دارم عزیز دلم.
‫- خیلی‌خب، بیا. آفرین. ‫- آخ!
‫آفرین دختر. خوب بلند شدی.
‫سلام الیس!
‫حومه شهر تصادف شده!
‫- بد نمی‌شه کمکمون کنی! ‫- چی؟
‫خانواده‌ای که با کاروان اومده بودن ‫با یه ماشین دیگه تصادف کردن.
‫بابات همین الان اونجاست!
‫وایستا. وایستا ببینم. با یه ماشین دیگه؟ ‫منظورت چیه؟
‫می‌شه بپری بالا؟
‫زیاد فرصت نداریم!
‫الیس، به زودی تاریک می‌شه.
‫پدرته‌ها.
‫استراحت کن. ‫من زود برمی‌گردم.
‫اوهوم.
‫ازش خوشم نمیاد.
‫چرا خوشتون نمیاد؟
‫ببین چه گندی بالا آورده.
‫خب، تقصیر خودش که نیست.
‫ازش خوشم نمیاد.
‫بیاین بریم طبقه پایین.
‫سلام.
‫- خوبی؟ ‫- حرف ندارم.
‫اسمت چیه؟
‫جید هستم.
‫سلام جید. ‫دردی نداری؟
‫- اسم خودت چیه؟ ‫- کریستی هستم.
‫خیلی‌خب. ‫از پسش برمیایم. از پسش برمیایم.
‫از پسش برمیای. از پسش برمیای.
‫- از پسش برمیای. از پسش برمیای. ‫- آخ!
‫بیا. بیا. بیا.
‫آفرین.
‫خیلی‌خب. ‫خیلی‌خب. ببین.
‫من برمی‌گردم که بقیه رو بیارم، خب؟
‫تو همین‌جا بمون. ‫سعی... سعی کن آروم باشی.
‫آروم باش. خب؟
‫کلانتر!
‫کلانتر، اون پایین هستین؟
‫آره!
‫دیدی؟
‫ببین، سواره‌نظاممون از راه رسید.
‫چیزیتون نمی‌شه. خیلی‌خب.
‫ای خدا، چقدر خوشگلی.
‫می‌تونی انگشت‌هام رو فشار بدی؟
‫فشار بده. فشار بده. ‫محکم‌تر فشار بده.
‫خیلی خوبه. ‫می‌تونی انگشت‌های پات رو تکون بدی؟
‫- اِم... ‫- پاهات رو بلند کن.
‫- پاهام رو بلند کردم. ‫- خوبه. خوبه. خیلی‌خب.
‫می‌شه بطری آب رو ‫از تو ماشین بیاری؟ مرسی.
‫پلاک این‌ها مال نیویورکه.
‫سارا... سارا و ناتان ‫اصالتا نیویورکی نبودن؟
‫اِم، گمون کنم بوستونی بودن.
‫بوستونی بودن. ‫درسته. خیلی‌خب.
‫چیزی مصرف کردی؟
‫چی؟
‫- حالت تهوع نداری؟ ‫- نه، نه. توبی کجاست؟
‫- درمانگاهه. ‫- خیلی‌خب.
‫- حالش خوبه. ‫- خیلی‌خب.
‫کریستی!
‫بهتره بری پایین. ‫ظاهرا اوضاع وخیمه.
‫خیلی‌خب. اِم، بیا. ‫حواست باشه بلایی سر خودش نیاره...
‫و آب زیاد بخوره، خب؟
‫باشه. ببین، درست می‌شه. ‫آب بخور.
‫وای خدایا. ‫چقدر خوشگلی.
‫مواظب باش.
‫حالت چطوره؟
‫اِم...
‫دکتر کجاست؟
‫مجبور شد بره.
‫ولی مشکلی نیست.
‫دیگه در امانی.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫فقط استراحت کن.
‫خیلی‌خب. ‫حواست باشه به زمین نکشه.
‫- نمی‌کشه! ‫- بیا رفیق.
‫مامان؟
‫مامان! مامان!
‫خیلی‌خب. عه، آروم، آروم! ‫خیلی‌خب. آروم باشین.
‫- سلام! ‫- سلام.
‫آروم باشین.
‫حالت... ‫حالت خوبه؟
‫- آره. خوبم. ‫- خوبی؟
‫- خوبم. ‫- خیلی‌خب. اِم...
‫آره. آره.
‫بابا... بابا کجاست؟
‫- ایتان کجاست؟ ‫- هنوز تو کاروانن.
‫- چیزی نیست. ‫- تو... وای خدایا.
‫- عه، عه، عه، عه، عه.... ‫- مامان!
‫- بلندش کن. بلندش کن. ‫- خیلی‌خب.
‫- چیزی نیست. چیزی نیست... ‫- ببین!
‫- باید بنشونیمش. ‫- مامان، بشین.
‫هنوز... ‫هنوز تو کاروانن!
‫ببین، برو بهشون بگو به هوش اومده!
‫آها! ‫باشه، باشه، باشه!
‫نه، ولی هنوز... ‫هنوز تو کاروانن. برین...
‫- چیزی نیست. ‫- چیزی نیست. چیزی نیست.
‫- حالت خوبه عزیز دلم؟ ‫- آره، خوبم مامان.
‫- خوبی. ‫- خوبم مامان.
‫خیلی‌خب. خبر خوش از این قراره ‫که حالش وخیم نیست.
‫- آها. ‫- سیستم تنفسیش بسته نشده، نبضش...
‫ضعیف نشده، سرخرگش هم ‫آسیب فاحشی ندیده.
‫- خبر بد از چه قراره؟ ‫- خب، پایه میز...
‫رفته تو رانش. ‫نمی‌شه همین‌جوری...
‫درست و حسابی درمان کردنش ‫چقدر وقت می‌بره؟
‫- نمی‌دونم. حداقل یه ساعت طول می‌کشه. ‫- مامانه به هوش اومده.
‫ضمنا، چهل دقیقه دیگه شب می‌شه، ‫اینه که...
‫- می‌تونی تو کاروانشون درمانش کنی؟ ‫- چی؟
‫می‌تونی تو بچه‌شون رو ‫تو کاروانشون بخیه بزنی؟
‫خب، نمی‌دونم...
‫اصلا جواب می‌ده؟
‫نمی‌دونم.
‫جواب می‌ده.
‫- کریستی. ‫- جواب می‌ده.
‫چیزی نیست پسرم.
‫چیزی نیست.
‫سلام. اسمت جیمه، درسته؟
‫- آره. ‫- سلام. خیلی‌خب.
‫حتما باید خوابیده بمونه، خب؟
‫احتمال جراحت نخاع یا گردنش صفر نیست.
‫خب؟ خوبه. خوبه.
‫- نگهش دار. ‫- اینجاش رو نگه دارم؟
‫آره. گردنش رو همین شکلی نگه دار. خوبه.
‫آروم نگهش دار. خوبه. ‫آروم و ظریف نگهش دار. خوبه.
‫خیلی‌خب. حرف نداره.
‫خیلی‌خب. ‫همسرت به هوش اومده.
‫بهتره بری باهاش صحبت کنی.
‫خیلی‌خب.
‫بقیه‌اش رو می‌تونم ردیف کنم.
‫مطمئنی؟
‫آره.
‫صرفا می‌خوام بچه‌ام رو ببینم.
‫- درک می‌کنم. ‫- سلام تابی.
‫- اِم... ‫- آها. سلام.
‫سلام جیم.
‫سلام. جیم، پسرمون... ‫پسرمون... کجاست؟
‫حالش خوبه، اِم، ‫ولی... اِم، گیر کرده.
‫ولی یه دکتر تو کاروانه ‫و کمکش می‌کنه دربیاد.
‫آره.
‫یه...
‫ایشون می‌گه باید بریم.
‫- چی؟ ‫- ببین.
‫زیاد فرصت نداریم ‫که راجع بهش صحبت کنیم.
‫ما هیچ‌جا نمی‌ریم.
‫خواهش می‌کنم ببین چی می‌گم.
‫هوا که تاریک بشه، ‫این جنگل جای امنی نیست.
‫ببین، اگه خودت می‌خوای بمونی، ‫اشکالی نداره،
‫ولی شما که نمی‌تونین درست وایستین، ‫دخترتون هم...
‫- باید برگرده شهر. ‫- چیزی نیست.
‫- ببین. ببین.
‫چیه؟
‫من نمی‌خوام باز هم ‫بچه به خاک بسپارم.
‫خب؟ اذیت نکن دیگه.
‫اینجا کجاست؟
‫همه خوبن؟
‫گمون نکنم.
‫وای خدا.
‫نباید... نباید... نباید چیزی...
‫هیس.
‫خاک بر سرم. واسه چی...
‫هیس.
‫تقصیر تو نیست.
‫منظورت چیه؟
‫اگه بی‌شعوری که دست‌بندش رو ‫به ماشین زدم اذیتت کرد،
‫ولش کن. ‫فهمیدی؟
‫ممنون که اومدی.
‫ببین. خودت هم که می‌دونی ‫این کارت با خودکشی فرقی نداره.
‫فقط حواست به خانواده‌اش باشه.
‫ببین. من می‌مونم.
‫بچه‌ام تو کاروانه.
‫چطوری می‌خوام همین‌جوری...
‫جیم، بیا... ‫بیا بریم اونجا دیگه.
‫توماس رو برمی‌دایم ‫و از اینجا می‌ریم دیگه.
‫- جیم، خواهش می‌کنم. ‫- تابی.
‫ایتانه‌ها.
‫ایتان تو کاروان گیر کرده.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫خودم می‌دونم. ببخشید.
‫آخه سرم...
‫خیلی درد می‌کنه.
‫حواس دکتره باید به ایتان باشه.
‫- اگه نگران تو باشه، ‫- آره.
‫نمی‌تونه کارش رو انجام بده.
‫نه، نه، نه، نه. ‫باید... باید بمونه... آره.
‫جیم، من... من به این جماعت اعتماد ندارم.
‫یه جای کار بدجوری می‌لنگه. ‫اصلا...
‫«جنگل جای امنی نیست» یعنی چی؟
‫منظورش چیه؟ یعنی چی ‫که جنگل جای امنی نیست؟
‫عذر می‌خوام. عذر می‌خوام. ‫خودم می‌دونم خیلی، اِم...
‫ولی باید بریم.
‫باید همین الان بریم.
‫- جیم، نمی‌تونم برم. ‫- باید سریع بریم.
‫باید بریم. بیاین دیگه. ‫بیاین بریم.
‫خیلی‌خب.
‫خب، باید پایه میز رو ‫از میز جدا کنیم،
‫ولی قراره هوا تاریک بشه، ‫اینه که فانوسی،
‫لامپی، چیزی ندارین؟
‫چرا. اِم، لامپ...
‫- لامپ دارم. ‫- چه عالی.
‫اِم، فانوس دارم.
‫خیلی خوبه.
‫- دراومد. ‫- خیلی‌خب.
‫- اوضاع چطوره؟ ‫- اِم، خوبه.
‫اِم، یه کم دیگه می‌تونیم بریم.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب جیم.
‫باید بیای این طرف که سر...
‫- و گردنش رو نگه داری، خب؟ ‫- خیلی‌خب.
‫راستی، جیم؟ ‫می‌شه اون پتو رو بهم بدی؟
‫همون پتوئه... که کنار پای چپته رو می‌گم. ‫همون رو می‌گم.
‫- آره. ‫- مرسی.
‫چیکار می‌کنی؟
‫دارم، اِم...
‫تمام تلاشم رو می‌کنم ‫که امنیت کاروان رو تأمین کنم.
‫نوار میخ‌داره رو همین‌جا ول کرده بودین!
‫چیزی نیست. چیزی نیست. می‌تونیم خودمون رو ‫به خونه اجتماعات برسونیم.
‫البته اگه راهمون بدن.
‫راهمون می‌دن! ‫خب؟ بیاین.
‫- بریم. ‫- ببینین، ببینین، ببینین.
‫باید حتما در اسرع وقت ‫بریم تو یه خونه،
‫یعنی باید... یعنی باید ‫با تمام قوا بدوین.
‫هر چی هم که دیدین، ‫هر چی هم که شنیدین،
‫واینستین. فهمیدین چی گفتم؟ ‫هر چی هم که شد واینستین.
‫- بریم، بریم، بریم. ‫- بیاین!
‫منظورت چیه که ‫«امنیت کاروان رو تأمین کنی»؟
‫چی؟
‫امنیتش رو مقابل چی تأمین کنی؟
‫جیم... باید یه سری مسائل رو ‫در راستای...
‫وقایع پیش‌رو درک کنی.
‫بابا؟
‫عه. سلام عزیز دلم.
‫درد دارم.
‫- می‌دونم. ‫- خیلی‌خب. خیلی‌خب. به هوش اومد.
‫ولی خوبت می‌کنیم.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫خاک بر سرم. ‫گردنش رو نگه دار. خیلی خوبه.
‫- ایتان. ایتان. ایتان. ‫- خوبه، خوبه...
‫باید سیستم تنفسیش رو ‫در همین حالت نگه داریم. خوبه. ایول.
‫وای، اذیتم نکن دیگه.
‫با ساعدت نگهش دار.
‫- کریستی؟ ‫- مشکلی نیست.
‫تو پنجره‌ها رو بپوشون.
‫جیم، باید دقیقا زیر گردنش رو نگه داری، خب؟
‫زیر سرش رو با ساعدت نگه دار، ‫همین شکلی خوبه.
‫- ایتان، ایتان، ایتان. ‫- ایول. کارت حرف نداره.
‫خوبه، خوبه، خوبه، خوبه.
‫وای، اذیتم نکن دیگه.
‫دارن میان.