‫آنچه گذشت...
‫مگان، داری چیکار می‌کنی؟
‫شاید بتونی راهم بدی تو خونه.
‫مگان، نه!
‫مرد جماعت باید از خانواده‌اش ‫محافظت کنه فرانک!
‫چشمت رو باز کن و ببین!
‫نه!
‫«نورمن، چیزیت نمی‌شه.»
‫«از طرف من از والدینم خداحافظی کن.»
‫«آخ!»
‫شرمنده رفیق، نورمن مرده.
‫مامان! ‫جولی نورمن رو کشت.
‫نورمن چش شده؟
‫هیولاها کشتنش.
‫هیولاها واقعی نیستن عزیز دلم.
‫چرا وسط جاده درخت افتاده؟
‫حتما طوفان شده بوده ‫و از جا کنده شده دیگه.
‫شرمنده که وسط مراسمتون مزاحم شدیم. ‫می‌خواستم ببینم...
‫می‌شه بگین بزرگراه از کدوم طرفه؟
‫آره، کافیه همین جاده رو ‫بگیری بری سمت تپه،
‫همین مسیرتون رو ادامه بدین ‫و خودتون می‌بینین دیگه.
‫چطور ممکنه؟ ‫هنوز تو همون جاده‌ایم‌ها!
‫تابی؟
‫بابا، گمون کنم خون‌ریزی کرده!
‫یه چیزی رفته تو پاش!
‫آهای! کمک لازم داریم!
‫استراحت کن. ‫من زود برمی‌گردم.
‫ببین چه گندی بالا آورده.
‫خب، تقصیر خودش که نیست.
‫ازش خوشم نمیاد.
‫بیاین بریم طبقه پایین.
‫می‌تونی بچه‌شون رو ‫تو کاروانشون بخیه بزنی؟
‫خب، نمی‌دونم...
‫جواب می‌ده.
‫خودت هم که می‌دونی ‫این کارت با خودکشی فرقی نداره.
‫فقط حواست به خانواده‌اش باشه.
‫با تمام قوا بدوین! ‫هر چی هم که دیدین،
‫هر چی هم که شنیدین،
‫- واینستین! ‫- تقصیر تو نیست.
‫منظورت چیه؟
‫گردنش رو نگه دار!
‫- ایول، کارت حرف نداره. ‫- ایتان، ایتان...
‫خوبه، خوبه، خوبه، خوبه.
‫کریستی؟
‫دارن میان.
منشاء قسمت دوم - فصل اول
«اوضاع کنونی»
‫زیر گردنش رو بگیر. ‫زیر گردنش. خوبه.
‫- چرا تموم نمی‌شه؟ ‫- کریستی؟
‫- خوبه، خوبه. ‫- بجنب، ایتان.
‫خیلی خوبه. همین‌طوری ‫راه تنفسش رو باز بذار.
‫خیلی‌خب. ایتان؟
‫ایتان؟
‫نفس می‌کشه. ‫حالش خوبه، خب؟
‫نبضش می‌زنه. ‫چیزی نشد. چیزی نشد.
‫حالتون خوبه؟
‫برگشتن.
‫نه. وایستا.
‫برگشتن دنبالمون.
‫می‌ذاری بیان داخل؟
‫نه.
‫واسه چی منتظریم؟
‫نمی‌ذارم بیان داخل!
‫پس خودم می‌ذارم بیان.
‫جیم، نه!
‫جیم، گوش کن. ‫هی! جیم، جیم!
‫دستت رو بکش! ‫دارم می‌گم...
‫آروم... آروم باش. ‫خیلی‌خب، پسر.
‫خیلی‌خب. ‫آروم، پسر.
‫اونا آدم نیستن ‫واسه کمک هم نیومدن، جیم!
‫می‌گم ولم کن.
‫باشه. آرومی؟
‫ولم کن.
‫خیلی‌خب.
‫می‌بینیش؟ ‫دیدی؟
‫همون‌جاست، بجنب. ‫خوبه.
‫- بجنب! برو، برو! ‫- بیایین بریم.
‫- مامانم کجاست؟ مامان! ‫- بجنب! برو.
‫دیگه رسیدیم! ‫راه بیفت!
‫- بجنب! ‫- معطل نکن! برو، برو، برو!
‫- هی! هی! ‫- مراقب باش!
‫جلو پات رو ببین! ‫هی، هی، هی! هی!
‫بلندش کن!
‫حالت خوبه! ‫هی، یکی بیاد کمک!
‫- نه، نه! ‫- برگردیم؟
‫کِنی، ببرشون! ‫کِنی، تو ببرشون!
‫برو، برو، برو! ‫برنگرد. نگاه نکن!
‫- یالا! ‫- نه، نه، نه، نه!
‫بلند شو دیگه! ‫بلند شو!
‫بلند شو دیگه!
‫بجنب!
‫بلند شو!
‫تحمل کن.
‫شبگرد روی تپه‌ست! ‫چند تا شبگرد روی تپه‌ست!
‫شبگرد روی تپه‌ست!
‫- برو، برو، برو! ‫- کی اون داخله؟
‫- برنگرد! برو! ‫- چرا داریم...
‫بجنب! برو! برو!
‫چی کار می‌کنی؟ ‫در رو باز کن.
‫اونا آدم نیستن!
‫اِلیس اون بیرونه! ‫چه مرگته؟
‫نمی‌شه. نه! ‫گفتم نمی‌شه!
‫برین سمت در! ‫سریع‌تر!
‫- در رو باز کن! ‫- آهای!
‫- هی! در رو باز کن! ‫- کمک کنین!
‫هی! هی!
‫چی کار می‌کنین؟ ‫چرا باز نمی‌کنن؟
‫دانا! دانا، بذار بیاییم تو!
‫کلی آدم این‌جاست! ‫باز کن در رو!
‫- دانا، در رو باز کن! ‫- شنیدی؟
‫چی کار می‌کنین؟ ‫باز کنید!
‫اسلحه‌ات رو بنداز در رو باز کن!
‫دانا!
‫خودت گفتی کسی رو ‫راه ندیم داخل.
‫- گفتی بعد تاریکی در رو باز نکنیم. ‫- می‌دونم ترسیدی،
‫ولی واقعا می‌ذاری اون‌جا بمیرن؟
‫دانا، هی! ‫در کیری رو باز کن!
‫نگاهشون نکن.
‫نه، نه، نه، نه، نه!
‫- جولی. ‫- هی، چی کار می‌کنی؟
‫من رو نشناختی؟
‫وای خدا!
‫- برو داخل! ‫- برو، برو، برو، برو!
‫تو هم بخواب رو زمین.
‫چی؟
‫- گفتم بخواب رو زمین! ‫- نه، نه، نه، نه.
‫لازم نیست بخوابن رو زمین! نه!
‫تو یکی دهنت رو ببند! ‫گفتم بخوابین روی زمین!
‫- چرا؟ ‫- به حرفش گوش کنین.
‫- همین الآن! ‫- چیزی نیست.
‫ببندشون.
‫دانا، بی‌خیال.
‫ما اصول خودمون رو داریم.
‫اِلیس، بی‌خیال دیگه.
‫خیلی‌خب.
‫این کارها واسه چیه؟
‫ما که کاری نمی‌کنیم!
‫لطفا.
‫مامان...
‫چیزی نیست. ‫چیزی نیست.
‫من پیشتم. چیزی نیست، عزیزم.
‫همه‌شون رفتن؟
‫معلوم نیست.
‫حالت خوبه؟ ‫هی، جیم؟
‫حواست این‌جاست؟
‫آره.
‫خودت گفتی...
‫خودت گفتی اونا آدم نیستن.
‫آره گفتم.
‫پس چی هستن؟
‫ما که نمی‌دونیم.
‫ببین...
‫این طلسم‌ها از خونه‌های ‫توی شهر محافظت می‌کنه.
‫نمی‌دونم چه ربطی داره، ‫ولی از اونا که بذاری،
‫در و پنجره خونه‌ات هم ببندی، ‫دیگه نمی‌تونن بیان داخل.
‫نمی‌دونستم روی ماشین هم کار می‌کنه یا نه.
‫امکان نداره.
‫آره، واقعا نداره.
‫قبلا هم این شکلی ‫تشنج کرده بود؟
‫نه، اصلا.
‫چرا؟ مگه چیه؟
‫هیچی. فعلا چیز خاصی نیست.
‫ممکنه خیلی چیزها باشه،
‫مثل آسیب روانی بعد سانحه، ‫ولی الآن...
‫باید اولویتمون درآوردن این ‫از توی پاش باشه...
‫بابا؟
‫هی.
‫می‌دونم.
‫من پیشتم. ‫من کنارتم. هی.
‫عزیزدلم، یه آمپول کوچولو ‫می‌خوام بهت بزنم، باشه؟
‫این چیه؟
‫آرام‌بخشه. ‫واسه این که آروم بمونه.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، هی. ‫منو ببین.
‫به من نگاه کن. ‫نمی‌خواد اون رو ببینی.
‫آفرین. منو ببین. ‫منو ببین.
‫- آفرین، آفرین. ‫- تموم شد!
‫بفرما، تموم شد.
‫آره. چیزی نیست.
‫- خوبه؟ ‫- آره، آفرین. آفرین.
‫اونم توی کاروان بوده؟
‫نه. توی یه ماشین دیگه بود.
‫بیرون شهر تصادف کرده بود.
‫ ‫این‌جوریش رو ندیده بودم.
‫آره. منم همین‌طور.
‫چه ساعت قشنگی.
‫هی. بهش دست نزن.
‫چرا؟ مگه این‌جا ساعت به کارش میاد؟
‫نه. پس به کار تو هم نمیاد.
‫ولی خوشگله.
‫خودشم خوشگله.
‫حتی با همین سر و وضع خونی.
‫خیلی خوش‌تیپه.
‫به چیزی دست نزن، باشه؟
‫باشه.
‫همین‌جا می‌شینم ‫یه‌کم نگاهش می‌کنم.
‫دخترم کجاست؟
‫چیزیش نیست. ‫حالش خوبه.
‫ببین، ببخشید که این‌طوری شد.
‫ولی لازم بود. ‫بعدا خودت می‌فهمی.
‫می‌خوام جولی رو ببینم!
‫گفتم چیزیش نیست. ‫حالش خوبه.
‫بیا آب بخور.
‫بیا.
‫هی، هی، هی، هی! ‫وایستا.
‫- جولی! ‫- هی! هی!
‫- جولی! ‫- بسه!
‫بشین!
‫حواست باشه.
‫خیلی‌خب.
‫گوش کن.
‫می‌دونم هنوز نتونستی هضمش کنی،
‫ولی روند احتیاطی ما همین‌شکلیه.
‫ما تو رو نمی‌شناسیم،
‫هرکسی هم شب اول ‫یه جور واکنش نشون می‌ده.
‫ولی باور کن هیچ‌کس این‌جا نمی‌خواد...
‫تو یا دخترت رو اذیت کنه.
‫هرکسی که توی این خونه‌ست،
‫هرکسی که توی این شهره، ‫یه روزی جایی بودن که تو هستی.
‫می‌خوام دخترم رو ببینم!
‫می‌بینیش.
‫ولی قبلش باید حرف بزنیم.
‫باید یه چیزهایی درمورد ‫این شهر بهت بگم.
‫درمورد اوضاع فعلی.
‫شرمنده ولی...
‫قراره بدترین حرف‌های عمرت رو بشنوی.
‫به نظرت هیولاها واقعی‌ان؟
‫سلام.
‫اومدم چند تا هلو بردارم.
‫اشکال نداره؟
‫اجازه ندارم از اینا بردارم.
‫ولی دانا...
‫بعضی‌وقت‌ها حواسش نیست،
‫سر یه سری ماجراهایی ‫می‌رن توی اتاق مباحثه.
‫می‌خواستم توی اتاق خودم بخورمش.
‫ولی اگه بخوای می‌تونیم ‫با هم بخوریم.
‫تو هم توی یکی از اون ‫دو تا ماشین بودی؟
‫خیلی وقت بود همچین ‫اتفاقی نیفتاده بود.
‫اتفاق عجیبیه.
‫به نظرت یعنی چی؟
‫خواهش می‌کنم...
‫ویکتور! چی کار می‌کنی؟
‫ولش کن دختر بی‌چاره رو.
‫فقط داشتیم حرف می‌زدیم.
‫داری می‌ترسونیش. ‫قوانین رو که می‌دونی.
‫هلوهات رو بردار و چخه.
‫هوم...
‫شرمنده.
‫آدم ترسناکیه، ‫ولی بی‌آزاره.
‫آخه خیلی وقته این‌جا بوده.
‫من فاطمه‌ام. ‫قراره بشم نماینده تو.
‫چی‌چیِ من؟
‫به زبون خودمونی‌اش ‫می‌شه همون همراهت.
‫ببخشید که...
‫بعضی‌ها توی شب اول ‫بدجوری وحشت می‌کنن.
‫هم ترسناکه، هم عجیبه.
‫بعضی‌وقت‌ها هم تحملش سخته. می‌دونی؟
‫فقط نمی‌خواییم کسی اذیت بشه.
‫جدی؟
‫واسه همین سمتمون تفنگ گرفتین؟
‫کارشون درست نبود.
‫هرکسی که این‌جاست، ‫داره زور خودش رو می‌زنه.
‫یه‌کم به نکات مثبت این‌جا نگاه کن.
‫اگه دستت رو باز کنم، ‫قول می‌دی دیوونه‌بازی در نیاری؟
‫می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫کی اینا رو کشیده؟
‫اِلیس. واقعا هنرمنده.
‫مطمئنم بدجور می‌خواد ‫تو رو هم بکشه.
‫چرا؟
‫چون خوشگلی.
‫شوخی‌اش هم زشته.
‫من که شوخی نکردم.
‫بیا این‌جا.
‫شب‌ها باید همیشه ‫پنجره‌ها رو بپوشونیم.
‫اگه نبینی‌شون نمی‌تونن گولت بزنن.
‫کی؟
‫اون موجوداتی که اون بیرونن.
‫که زمزمه می‌کنن برن تو مخت.
‫اسمت رو بلد بود، نه؟
‫بعضی‌وقت‌ها مردم رو قانع می‌کنن ‫که در رو واسشون باز کنن و...
‫خب...
‫بیا. نگاه کن.
‫فقط... پایین رو نگاه نکن.
‫بیرون رو ببین.
‫واسه چی منو آوردی این‌جا؟
‫چون می‌خواستم ببینی...
‫اگه به اندازه کافی بری بالا...
‫حتی یه کابوس هم می‌تونه ‫شبیه خواب قشنگ باشه.
‫خب خوبه. ‫نبضش خوب می‌زنه.
‫راحت نفس می‌کشه. ‫فکر کنم الآن می‌شه ادامه داد.
‫به نفعتون بود بذارین ‫کمکتون کنیم.
‫اگه بیان داخل چی می‌شه؟
‫جیم...
‫گفتم اگه بیان داخل چی می‌شه؟
‫تو که تفنگ داری.
‫چرا شلیک نمی‌کنی؟
‫چون فایده نداره!
‫باور کن راست می‌گم.
‫من اصلا نمی‌شناسمت.
‫حتما یه راه دیگه‌ای هم داره.
‫جیم، جیم، جیم! هی! ‫جیم، جیم، جیم، جیم!
‫ما فقط باید منتظر بمونیم، خب؟
‫چون جلوی پنجره طلسم گذاشتیم،
‫تنها راهی که می‌تونن بیان داخل، ‫اینه که ما اجازه بدیم.
‫پس بی‌خیال دیگه...
‫بی‌خیال.
‫در قفله؟
‫باز نمی‌شه. تو فقط...
‫اگه اون طلسمه...
‫- اگه بیفته چی؟ ‫- کریستی!
‫- اگه بیفته چی؟ ‫- کریستی! هی! هی!
‫طلسمه سرجاشه. ‫کارشون همینه، مگه نه؟
‫اذیتت می‌کنن.
‫می‌رن تو مخ آدم.
‫که آخرش یه کار احمقانه بکنی. ‫خودت می‌دونی دیگه؟
‫رفتن روی سقف.
‫خیلی‌خب. گوش کن، دختر.
‫گوش کن، نفس عمیق. ‫نفس عمیق بکش.
‫خیلی‌خب. به اون بیرون توجه نکن.
‫حواست به چیزی که ‫این داخل هست باشه.
‫به اون بچه فکر کن.
‫خب؟
‫از پسش برمیای، دختر. ‫می‌تونی.
‫می‌تونی، خب؟
‫به ایتان فکر کن.
‫همین‌طوری آروم می‌مونیم. ‫تو بگو ما چی کار کنیم.
‫کِنی!
‫کار درستی نیست. ‫مثل حیوون دست‌هاشون رو بستیم.
‫لابد بدجوری ترسیدن!
‫این‌جا روال خودش رو داره.
‫آره. روالش هم خیلی بده
‫مگه نیست؟
‫هی.
‫طبقه سوم یه اتاق واست آماده کردیم.
‫وقت خواب که شد ‫به بچه‌ها خبر بده.
‫نمی‌خوایین اول دستمون رو ببندین؟
‫دستت درد نکنه، اِلیس.
‫اون آقایی که کمک کردیم ‫بیاد داخل، اون...
‫آها، نه. طرف هنوز بی‌هوشه.
‫نمی‌دونم چی مصرف کرده،
‫ولی لابد خیلی طول می‌کشه ‫که به‌هوش بیاد.
‫گوش کن، پسر. ‫می‌دونم...
‫می‌دونم دانا یه کم رفتارش... ‫می‌دونی دیگه...
‫ولی در رو که باز کردن، مگه نه؟
‫کلی لفتش دادن.
‫خب، منم دارم می‌گم...
‫ممکن بود امشب اوضاع بدتر باشه.
‫یعنی اگه تو نوار میخ رو ‫نذاشته بودی...
‫هی، هی، بی‌خیال!
‫الآن وقت این حرف‌هاست؟
‫بسه.
‫گوش کنین، امشب بهمون ‫خیلی سخت گذشت، خب؟
‫آره.
‫بی‌خیال.
‫آره. آره.
‫فقط جهت این که...
‫خواستی یه لبی تر کنی ‫که آروم بشی.
‫مراعات حالت رو کرد.
‫باشه، بی‌خیال.
‫اگه خواستی مال خودت.
‫فردا صبح می‌بینمت.
‫بشین.
‫خب پس، مثل اینکه ‫شطرنجم خوب نیست.
‫خوب هست.
‫من... بهتر.
‫آره، کارت درسته.
‫وقتی آمدم آمریکا،
‫انگلیسی بلد نه، ‫ولی بازی بلد.
‫این بازی... ‫یک زبان واحد.
‫مثل یه زبان جهانی؟
‫تازه به کِنی هم یاد دادی.
‫چه قشنگ.
‫فوهان.
‫چی؟
‫اسمش فوهان.
‫اون خواست آمریکا.
‫یک اسم آمریکا خواست.
‫ببخشید. متوجه نمی‌شم.
‫پسرم رو می‌خوام!
‫آروم باش. ‫امشب رفته خونه.
‫فردا برمی‌گرده. ‫بیا، بیا بریم.
‫چیزی نیست.
‫سعی کن یادت بمونه کجایی. خیلی‌خب.
‫خب، باید تو یه حرکت درش‌بیاریم.
‫خیلی آروم. ‫ولی خیلی دردش میاد.
‫باشه.
‫پس باید ثابت نگهش‌دارین.
‫بوید، تو پاهاش رو بگیر.
‫تو هم ناحیه گردنش رو بگیر، فهمیدی؟
‫باشه.
‫حاضرین؟
‫اوهوم.
‫شروع می‌کنیم.
‫خیلی‌خب.
‫خوبه.
‫چیزی نیست.
‫- چیزی نیست! ‫- توروخدا بسه!
‫- درد داره! ‫- آروم، آروم!
‫درش‌بیار!
‫خیلی‌خب، خوبه. ‫نگهش‌دارین.
‫- بابایی! ‫- دارمش، دارمش.
‫- چیزی نیست. ‫- بسه!
‫چیزی نیست.
‫آروم، اروم، آروم، آروم، آروم.
‫درآوردم. خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. ‫بوید، فشارش بده.
‫فهمیدم، باشه.
‫کارت عالی بود. ‫خیلی خوب بود.
‫کارت عالی بود.
‫می‌خواییم زخمت رو ببندیم، باشه؟
‫خوبه، خوبه. خیلی‌خب.
‫- کریستی؟ هی، هی. ‫خیلی‌خب.
‫نفس عمیق.
‫باشه. خیلی‌خب. ‫آفرین.
‫شروع می‌کنیم.
‫فقط می‌خوام بخیه بزنم.
‫دلم نمی‌خواد.
‫نمی‌تونم.
‫دیگه نمی‌تونم.
‫مطمئنی؟
‫باشه.
‫واقعا ببخشید.
‫چطوری؟
‫همه‌شو؟
‫حتما مامانم بدجوری نگرانه.
‫خوب می‌شه.
‫من... یه سر رفته بودم درمونگاه.
‫جدی؟ بذار حدس بزنم...
‫بابام می‌خواست به زور ‫باهات شطرنج بازی کنه.
‫بازی هم کرد.
‫حتی موقعی که خیلی اوضاع بد می‌شه، ‫بهش صفحه شطرنج نشون بدی...
‫البته همیشه حرکت ‫مهره‌ها رو یادش نیست،
‫ولی خود بازی رو خوب یادشه.
‫می‌دونی، وقتی بچه بودم...
‫مجبورم می‌کرد چند ساعت ‫باهاش بازی کنم. منم بدم می‌اومد.
‫جدی؟
‫الآن، اِم...
‫بگذریم، کریستی...
‫آخه اونم...
‫آخه اونم خیلی خوب ‫ازش مراقبت می‌کنه.
‫ببین کِنی، ‫اونا چیزی‌شون نمی‌شه.
‫بوید، کریستی، هیچ‌کدومشون.
‫صبح زود قراره بریم اون‌جا.
‫بریم بیاریمشون خونه.
‫من نمیام.
‫معلومه که میای.
‫نمی‌تونم.
‫بعد...
‫بعد بلایی که سر لارن و مگان اومد،
‫حس می‌کنم روانم به یه نخ بنده.
‫دیگه تحمل جنازه ندارم.
‫واقعا ندارم.
‫هی خدا.
‫هی.
‫اِم...
‫سلام.
‫می‌دونی فاطمه کجاست؟
‫آره، رفته...
‫رفته دستشویی.
‫اِم...
‫اسمت جولی بود، نه؟
‫تو هم اِلیسی.
‫آره. خودمم.
‫آره.
‫اِم، راستی...
‫بابت اون ماجرایی که ‫پیش اومد معذرت می‌خوام.
‫اِم... هنوز نتونستی ‫مامانت رو ببینی؟
‫نه.
‫هنوز توی اتاق پیش...
‫- پیش دانا ـست؟ ‫-دانا، آره.
‫آره، گرفتم.
‫گرفتم.
‫از... از نقاشی‌هات خوشم اومد.
‫لطف داری.
‫آره.
‫چرت می‌گی.
‫باور کن هرشب قبل خواب...
‫به خودم می‌گم کاش چرت بود.
‫امروز چقدر اون جاده رو ‫بالا و پایین رفتی؟
‫چند ساعت توی ماشین...
‫یه مسیر مستقیم رو رفتی، ‫تا فهمیدی یه دایره‌ست؟
‫خودت اون موجودات رو دیدی.
‫نه، نه، نه، نه.
‫نمی‌دونم اونا چی بودن.
‫خواهر منم همین رو می‌گفت.
‫یه کله‌شقی بود که نگو.
‫تشنه‌ات نیست؟
‫خب، من که می‌رم ‫واست یه چیزی بریزم.
‫خواهر من آدم جالبی بود.
‫زنی نبود که بخوای پا رو دمش بذاری.
‫اگه یه خرس بهش چپ نگاه می‌کرد،
‫می‌زد دندون‌های خرسه رو خرد می‌کرد.
‫با همدیگه رفته بودیم شکار...
‫که اون درخت بی‌صاحب رو ‫توی جاده دیدیم.
‫آره. همه درخته رو می‌بینن.
‫با اون کلاغ‌ها
‫نزدیک غروب بود.
‫نصف روز هم توی راه بودیم.
‫چند کیلومتر عقب‌تر ‫یه مسافرخونه بود.
‫گفتم؛ می‌خوای امشب بریم بخوابیم،
‫فردا که درخته رو جمع کردن ‫دوباره راه بیفتیم؟
‫ولی خواهرم نمی‌خواست ‫گوشت آهو ـه خراب بشه.
‫تازه، نوشیدنی هامون هم ته می‌کشید.
‫وقتی رسیدیم این‌جا ‫هوا تاریک شده بود.
‫اولین بار اصلا کنار هم نزدیم.
‫چندتاشون توی جاده بودن، ‫ما هم فقط رد شدیم.
‫دومین بار یکیشون ‫وایستاد جلوی ماشین.
‫کنار برو هم نبود.
‫فقط وایستاده بود. ‫با یه لبخند.
‫با خودم گفتم الآنه که خواهرم ‫این احمق رو زیر بگیره.
‫حتی تحمل آدم‌های آشغال هم نداشت.
‫ولی تفنگ شکاری‌اش رو برداشت ‫و از ماشین پیاده شد.
‫سر یارو داد و بی‌داد کرد. ‫واسه خودش تهدید کرد.
‫ولی طرف فقط وایستاد. ‫با لبخند.
‫هنوز یادمه چطوری ایستاده بود.
‫تکون نمی‌خورد.
‫بعد صورت خواهرم رو بُرید.
‫قشنگ جلوی خودم بُریدش.
‫وسط خیابون با دست‌هاش ‫پوست صورتش رو کند.
‫همون‌شکلی که ما ‫پوست اون آهو رو کندیم.
‫نه می‌تونستم راه برم، ‫نه نفس بکشم.
‫خشکم زده بود.
‫دیدم یکی دیگه‌شون داره ‫میاد سمت ماشین،
‫بعدش فقط دویدم.
‫اصلا یادم نیست کدوم طرفی دویدم.
‫لامصب‌ها همه‌جا بودن.
‫بعد یه جایی واسه ‫قایم شدن پیدا کردم.
‫کنار جنگل چند تا بوته بود.
‫درازکش رفتم توی بوته قایم شدم.
‫مردم این‌جا واسه زنده موندن ‫همچین کارهایی می‌کنن.
‫باید بخزن توی بوته‌ها، ‫یا یه جایی پیدا کنن قایم بشن.
‫خداخدا کنن که تا صبح زنده بمونن.
‫خب، منم توی بوته‌ها دراز کشیده بودم.
‫بعد وقتی خون به مغزم رسید...
‫فهمیدم هنوز صدای ‫جیغ‌های خواهرم رو می‌شنوم.
‫نمی‌خواستن بکشنش. ‫داشتن شکنجه‌اش می‌کردن.
‫اون موجودات...
‫دوست دارن شکار کنن...
‫دوست دارن بازی کنن...
‫واسه همین گذاشتن قسر در برم.
‫منم همون‌جا ولش کردم.
‫ولی تو شانس آوردی.
‫وقتی رسیدی این‌جا ‫هوا هنوز روشن بود.
‫کلی اومدن کمکت.
‫همه انقدر خوش‌شانس نیستن.
‫از اون شب سه سال و ‫شیش ماه و 17 روز می‌گذره،
‫هنوزم که هنوزه صدای ‫جیغ‌های خواهرم تو گوشمه.
‫این چیه؟
‫"سالین"، واسه تمیز کردن زخمه.
‫مگه سالین بسته‌بندی نداره؟
‫ما هم این اطراف...
‫آذوقه و مهمات زیادی نداریم.
‫چند سال پیش بین ماشین‌ها ‫یه آمبولانس هم پنچر کردیم،
‫ولی بیشتر وقت‌ها ‫تا حد امکان بداهه عمل می‌کنیم.
‫یعنی تو الآن دکتری؟
‫دانشجوی سال سوم پزشکی بودم.
‫خودمم دوست نداشتم ‫این‌جا گرفتار بشم.
‫خودت چی؟
‫مهندسم.
‫جاذبه‌های شهربازی رو می‌سازم.
‫ترن‌هوایی، سقوط‌آزاد. ‫از همین چیزها.
‫چیه؟
‫چیزی نیست. آخه هنوز داری ‫با فعل مضارع حرف می‌زنی.
‫هی.
‫ببخشید.
‫بابا؟
‫سلام، عزیزم.
‫سلام.
‫حالت چطوره؟
‫درد دارم.
‫می‌دونم. خیلی بد ‫زخمی شده بودی، ولی...
‫دیدمش.
‫چی دیدی؟
‫برکه اشک رو دیدم.
‫یه نقاشی روی دیوار بود.
‫کلی نقاشی روی دیوار بود.
‫مثل همون‌هایی که من ‫با مدادرنگی می‌کشیدم،
‫تو هم می‌ذاشتی‌شون رو درِ یخچال.
‫هممون هم توی نقاشی‌ها بودیم،
‫تو و من...
‫با مامان و جولی.
‫ولی یه نفر جیغ کشید...
‫چون عنکبوته از سقف ‫اومده بود داخل.
‫هی.
‫حالت خوب می‌شه. ‫همه‌چی درست می‌شه.
‫چیزی نیست.
‫دکتر بهمون گفته بود که زوال عقلش...
‫خیلی وخیم‌تر شده، ولی...
‫چه بدونم.
‫برگشت گفت...
‫باید شب درها رو قفل کنیم و...
‫تحت نظر بگیریمش، ‫اصلا ببندیمش به تخت.
‫خب؟
‫البته ما که گوش نکردیم، ‫چون که...
‫هی، اشکال نداره.
‫- ولش کن. ‫- بیا بریم.
‫خوبم. خوبم.
‫کِنی، می‌خوای...
‫واسمون سخت بود.
‫همین که ببینیم اون...
‫بعد یه شب، واسه خودش ‫از خونه رفت بیرون...
‫اولش که ما اصلا ‫نفهمیدیم رفته.
‫با اتوبوس تا خود شهر رفته بود.
‫مامانم بدجور کفری شده بود.
‫با هم رفتیم دنبالش، ‫تو راه هی می‌گفت؛
‫"این چه کاریه می‌کنه؟" ‫"خودش که می‌دونه."
‫منم می‌گفتم؛ مامان... ‫طرف عقلش رو به زواله.
‫نمی‌خواد که اعصاب تو رو خورد کنه.
‫ولی می‌دونی؟
‫مهم اینه پیداش کردین، نه؟
‫تو راه خونه...
‫با خودم می‌گفتم؛
‫یه شانس دوباره ‫در خونه‌مون رو زده. می‌دونی؟
‫که این‌بار بیشتر مراقبش باشیم.
‫بعد درخته رو دیدین.
‫بعدش هم درخته رو دیدیم.
‫آره.
‫می‌شه لطفا وسط راه‌پله نشینین؟
‫آره. ببخشید. ‫شرمنده.
‫آخه داشتیم...
‫ببخشید.
‫کِنی، می‌دونی؟ ‫می‌خوای بریم...
‫کِنی؟
‫سارا؟
‫داشتم چرت می‌زدم. ‫نفهمیدم کِی اومدی.
‫می‌رم شام رو درست کنم.
‫چاره دیگه‌ای نداشتم.
‫می‌شه کمکم کنی؟
‫خیلی‌خب. ‫دیگه استراحت کن.
‫می‌رم یه سر به پسره بزنم.
‫نرو.
‫این جا...
‫چطوری بگم؟ ترسناک.
‫شب‌ترس.
‫کابوس رو می‌گی؟
‫این‌جا که... ‫این‌جا که خاموش بشه،
‫کابوس میاد.
‫آره، کابوس.
‫خیلی‌خب.
‫استراحت کن.
‫این چطوری کار می‌کنه؟
‫وای خدا، «جیم». ‫نه، نه!
‫نه!
‫یا خدا...
‫هی، هی...
‫هی، کریستی! ‫هی.
‫کریستی، کریستی. ‫چیزی نیست.
‫خوابت برده بود. خب؟
‫حالش خوبه؟
‫هی.
‫خوبه. حالش خوبه.
‫هوا داره روشن می‌شه. ‫صبح شده.
‫دیگه حله.
‫دیگه تموم شد.
‫خیلی‌خب.
‫خب.
‫خدایا شکرت.
‫هی. حالش خوبه؟ ‫حالش خوبه؟
‫بهتر می‌شه.
‫سلام. عزیزدلم، خوبی؟
‫سلام عزیزدلم، خوبی؟
‫دیگه پیش خودمی.
‫خدایا.
‫تو داستان اون...
‫دختره که توی یه اتاق ‫پر خُرده شیشه بود رو شنیدی؟
‫که می‌دونست تیکه‌های شکسته ‫قبلا یه مفهومی داشتن.
‫می‌دونست که قبلا یه چیزی بودن.
‫ولی الآن فقط خُرده شیشه‌ان.
‫وقتی هم می‌خواست سرهمشون کنه.
‫پوست خودش زخمی می‌شد.
‫زخم‌های عمیق و عمیق‌تر.
‫انقدر که همه جای زمین خونی شد.
‫ولی همین‌طوری ادامه داد...
‫ادامه داد چون می‌دونست ‫به یه جوابی می‌رسه.
‫می‌دونه که تهش به یه شکلی می‌رسه.
‫سارا...
‫صداهاشون رو می‌شنوم،
‫واسم عین خُرده شیشه‌ست.
‫بهم گفتن مجبورن ‫مثل هیولاها باشن.
‫ولی من نمی‌خواستم...
‫گفتن فقط این‌طوری ‫می‌تونستن نجاتمون بدن،
‫فقط این‌طوری می‌تونستن برن خونه.
‫سارا، می‌شه فقط...
‫می‌شه فقط بگی چی کار کردی؟
‫در رو باز گذاشتم.
‫کِنی! کِنی، وایستا!
‫هی.
‫بذار من جلو برم.
‫لازم نیست خودت بری.
‫نه!
‫کِنی.
‫خانواده رو کجا بردن؟
‫پدر کاتری داره می‌برشون ‫توی خونه اجتماعات.
‫نباید اون‌جا باشن.
‫خب، خودشون خواستن. ‫فقط واسه شبه.
‫تو این‌جا چی کار می‌کنی؟
‫من...
‫واسه مهره‌های جدید ‫چوب می‌خواستم.
‫به مهره‌هامون روغن جلادهنده نزده بودیم.
‫با هم درستش کردیم.
‫از معدود چیزهاییه که با هم...
‫الآن دیگه خراب شده.
‫خون رفته توی چوبش.
‫می‌دونی، بازی با بابای من...
‫همیشه یه جور تموم می‌شد.
‫فقط مهره شاه واسم می‌موند،
‫که سعی می‌کردم با ‫حرکت کردن به سه جهت...
‫از دستش فرار کنم.
‫کِنی...
‫اون موجودات...
‫دائم راه می‌رن. ‫هیچ‌وقت نمی‌دون.
‫تا حالا دقت کرده بودی؟
‫آره.
‫انگار اصلا عجله ندارن، چون...
‫چون می‌دونن ما راه فراری نداریم.
‫گمونم دیگه جایی روی ‫صفحه شطرنج نمونده، کلانتر.
‫[نود و شش شب بدون وقوع سانحه]
‫[شب بدون وقوع سانحه]
‫[با عشق، تقدیم به بوید]
‫نورمن، از برکه اشک برگشتن!
‫دیر نشده بود!
‫حالت خوب می‌شه.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫هی، حالت خوبه؟
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫هیچی.