‫آنچه گذشت...
‫گاهی وقتا اون زمان رو یادم میاد ‫که اوضاع این‌طور نبود.
‫- این‌جوری نکن. ‫- چه جوری؟
‫چرا یه درخت وسط جاده‌ست؟
‫چطور ممکنه؟
‫همه‌مون توی یه جادۀ هستیم.
‫وای خدا!
‫یه سری چیزا هستن که باید
‫در مورد اینجا
‫و شرایط و اوضاع بدونی.
‫- به هیولا اعتقاد داری؟ ‫- مگان، نه!
‫یه قراری گذاشته بودیم، کلانتر.
‫نباید بیای اینجا.
‫اومدم پسرم رو ببینم، دانا.
‫دیشب دو سه نفر رو از دست دادیم.
‫ببین، سرم یه کم شلوغه، ‫پس اگه کار دیگه‌ای نداری...
‫کار دیگه‌ای ندارم.
‫یه شرکت نرم‌افزاری رو ‫بر اساس چیزی جز تخیل نساختم.
‫ولی این... ‫اولش اینجا بود ولی بعدش نبود.
‫یه نماد عجیب روی سقف بود.
‫دنبال چی می‌گردی؟ هان؟
‫فکر کنم اینجا دو تا صفحه به هم چسبیده باشه.
‫عه، عه، عه.
‫از یکی از اون دوتا ماشینی؟
‫- فکر می‌کنی به چه معنیه؟ ‫- لطفاً این کار رو نکن.
‫ویکتور، هلوهات رو بردار و برو.
‫اون چِندشه ولی آزارش به کسی نمی‌رسه.
‫مدت خیلی زیادیه که اینجاست.
‫اون چیه؟
‫یه درخت دور افتاده. نگاه کن.
‫برای آدما هم جواب میده.
‫- واقعاً؟ ‫- مشکل اینجاست که...
‫هیچ‌وقت نمی‌دونی ‫از کجا سر در میاری.
‫وقتی توماس مُرد، ‫یه چیزی در درونم از هم پاشید.
‫برای همین وانمود کردیم همه چی روبه‌راهه.
‫و فکر کنم همین باعث شد ‫همه چی بدتر بشه.
‫شرمنده.
‫خیلی احساس داغونی دارم.
‫با همدیگه یه فکری براش می‌کنیم.
‫نگران نباش.
‫صداهاشون رو می‌شنوم. ‫[پسره رو بکُش]
‫بهم گفتن این آخریشه...
‫- مامان! ‫- و بعدش همه می‌تونن برن خونه.
‫- آخ! ‫- ایتن، فرار کن.
‫نه! متوجه نیستی.
‫- نیتن، خواهش می‌کنم! ‫- نیتن.
‫کاش امکان عزادار بودن رو داشتی ‫ولی نداری، بوید.
‫این مردم بهت نیاز دارن.
‫تو باید همون کسی باشی ‫که این مردم رو تا خونه می‌رسونه.
‫نه.
‫حواست به من باشه.
‫تنها راه برای این‌که بریم خونه
‫اینه که همه رو بیدار کنیم.
‫- اَبی، بس کن. ‫- اتفاقی که افتاد...
‫- مامان! ‫- ... تقصیر بابات نبود.
‫نه، نه!
‫تقصیر تو هم نبود. ‫تقصیر این مکان بود.
‫- بابا، خیلی متأسفم. ‫- نه، نه. ببین، ببین. نه.
‫نیومدیم خداحافظی کنیم.
‫اون اینجا چی‌کار می‌کنه؟
‫شاید برای این‌که بفهمیم اون بیرون
‫باید دنبال چی بگردیم مفید باشه.
‫هیچ‌کس نباید بفهمه اون پیش منه.
‫کجا می‌ریم؟
‫می‌ریم راه خونه رو پیدا کنیم.
‫نظرت چیه من و تو بریم ماجراجویی کنیم؟
‫اسم این بازی اینه:
‫«اون نور از کجا میاد؟»
‫فکر می‌کنی برج به جایی نمی‌رسه؟
‫شماها خونۀ گروهی رو نگاه می‌کنید
‫و فکر می‌کنید همه‌ش نوشیدنی خوردن و صفا کردنه.
‫اگه به نتیجه برسه، ‫فکر کنم متوجه بشی...
‫که خیلی چیزای دیگه اینجا هست ‫که بیشتر از اونی که فکرش رو بکنی
‫دلت براشون تنگ میشه.
‫ایسلند. ایول.
‫اگه این بیسیمه جواب بده،
‫شاید بتونیم بریم.
‫من نامزد کردم.
‫یه بخشی از وجودم دلش می‌خواد برگرده
‫و ببینه مردی که عاشقش شدم ‫هنوز منتظرمه.
‫اون یکی بخش وجودت چی می‌خواد؟
‫که با فوق‌العاده‌ترین مردی که ‫توی عمرم دیدم برم ایسلند.
‫تو عشق زندگی‌ام هستی.
‫هر جا توی دنیا هم که باشیم
‫برام فرقی نداره چون تو خونۀ منی.
‫داره کار می‌کنه.
‫یه سیگنال گرفتیم.
‫- کجایی؟ ‫- تو جیم هستی؟
‫الان زنت نباید اون چاله رو بکَنه، جیم.
‫این چه کوفتیه؟
‫پس اومدی. ‫باید بریم.
‫- اونا اینجا می‌خوابن. ‫- وای خدا.
‫تابیتا.
‫الان دیگه عصبی شده.
‫باید برید داخل. ‫اونجا در امان می‌مونید.
‫منم پشت سرتون میام.
‫آهای، آهای!
‫آهای!
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫آهای؟
‫خیلی‌خب. حله.
‫خیلی‌خب.
‫نه، نه، نه، نه.
‫ای خدا.
‫این چه وضعشه؟
‫- اتوبوس رو نگه دار. ‫- چی؟
‫داداش، چیزی نیست. ‫فقط از یه مسیر فرعی اومدیم.
‫نه. باید برگردیم.
‫- نباید اینجا باشیم. ‫- بشین بابا.
‫- خواهش می‌کنم! خواهش می‌کنم! ‫- چیزی نیست، پسر.
‫- عه، عه، عه. ‫- باید...
‫برو بتمرگ سر جات. باشه؟
‫میشه لطفاً اتوبوس رو نگه دارید؟
‫همه بشینن سر جاهاشون.
‫- بیخیال. دیگه بسه. ‫- متوجه نیستید.
‫اگه بریم، اتفاقات بدی می‌افته و...
‫- ای خدا. ‫- خدایا! اتوبوس وامونده رو نگه دار.
‫[متل؛ ظرفیت تکمیل است]
‫- روی صفحه‌های مدار رو بپوشونید. ‫- ثابت نگهش دارید.
‫وسایل دارن خراب میشن. ‫همه چی رو بردارید.
‫اه، !
‫- برید عقب. ‫- بکشونیدشون عقب.
‫از چراغ‌ها دور بشید.
‫کریستی، اینجا لازمت داریم.
‫همۀ در و پنجره‌ها رو ببندید.
‫- خیلی‌خب. بذار ببینم. ‫- ای خدا.
‫یه چیزی رفته توی چشمم.
‫- آره. حواست به من باشه. ‫- آخ!
‫- گرفتیش؟ ‫- اون تیری که اونجاست رو بگیر.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫یه نفر رو بفرستید روی پشت‌بوم.
‫اون جرثقیل وامونده رو باید ببندیم.
‫اون شبیه رادیوی ماشین می‌مونه.
‫از اینا می‌خوایم، بچه‌ها. ‫از این بلندگوها. بلندگوها رو بردارید.
‫همه چی رو ببرید داخل.
‫یه تیکه دیگه مونده. ‫صبر کن.
‫ببین می‌تونی ببندیش یا نه.
‫با چی؟ ‫این بالا هیچی نیست.
‫دانا، چرا بابام اون‌جوری ول کرد رفت؟
‫- جولی، خواهش می‌کنم! ‫- الان میرم تو کارش.
‫دانا! دانا!
‫یه مشکلی داریم.
‫- بچه‌ها رو ببرید طبقۀ بالا. ‫- چی؟
‫- ایتن؟ ‫- ببریدشون طبقۀ بالا.
‫- دانا! ‫- نظرت چیه ما دوتا...
‫بریم طبقۀ بالا، هان؟
‫هنوز معلوم نیست...
‫الیس، برو بیارش. ‫برش گردون اینجا.
‫الان میرم.
‫- دانا؟ ‫- بهش دست نزن.
‫می‌ریم آشپزخونه و تر و تمیزش می‌کنیم. باشه؟
‫- دانا؟ ‫- پنجره رو چک کنید
‫و همه چی رو قفل کنید.
‫- دانا! ‫- چیه؟
‫یه اتوبوس نزدیک رستوران پاک کرده.
‫تابیتا؟
‫اون پایینی؟
‫تابیتا؟
‫تو رو خدا، عزیزم! خواهش می‌کنم.
‫بیا.
‫- داریم کجا می‌ریم؟ ‫- هیس! نباید حرف بزنیم.
‫دیگه بهمون نزدیکن. ‫بیدارشون می‌کنی.
‫- کیو بیدار می‌کنم؟ ‫- هیس!
‫نه، نه، نه. ‫ویکتور، باید وایستیم.
‫باید بگی چه خبره.
‫- الان کجاییم؟ ‫- زیرِ شهر.
‫هیولاها اینجا زندگی می‌کنن.
‫اینجا می‌خوابن.
‫ولی می‌تونم جفت‌مون رو ببرم بیرون.
‫اون پسرک سفیدپوش ‫راه رو نشونم داد.
‫کی؟
‫از درخت رد شدم، ‫بعدش اومدم اینجا.
‫بهم گفت منتظر تو بمونم. ‫نشونم داد کجا قایم بشم.
‫اگه بترسی ایرادی نداره.
‫فقط باید ساکت بمونیم.
‫فقط باید...
‫باید عجله کنیم. ‫الاناست که بیدار شن.
‫آره.
‫- نفس عمیق بکش، باشه؟ ‫- باشه.
‫آره. بهش دست نزن.
‫خیلی‌خب. ‫یک، دو... سه.
‫آخ!
‫بهش دست نزن، باشه؟ ‫داری عالی پیش میری.
‫دست نزن. دست نزن.
‫بجز کسایی که خونریزی دارن، ‫به همه بگو...
‫اگه الان مشغول قفل‌کردنِ...
‫- پنجره‌های کوفتی نباشن، خودشون می‌دونن! ‫- باشه.
‫- ماتیاس، شاتگان‌ها رو بردار. ‫- باشه.
‫لازم نیست این کار رو بکنیم.
‫لازم نیست؟
‫یه اتوبوس اون پایینه.
‫خدا می‌دونه چند نفر اونجا هستن که...
‫نمی‌دونن وارد چه اوضاعی شدن.
‫به نظرت وقتی بهشون بگیم
‫نمی‌تونن جایی برن، ‫چه واکنشی نشون میدن؟
‫ببین.
‫شب طولانی‌ای در پیش داریم.
‫بوید بدترین موقع ممکن رو ‫برای سفر رفتن انتخاب کرد.
‫اگه اوضاع قاراشمیش شد، ‫باید آماده باشی که پا پیش بذاری.
‫فهمیدی؟
‫الان دیگه کلانتر هستی.
‫- کریستی؟ ‫- بله؟
‫وسایلت رو بردار. ‫توی رستوران بیا پیش‌مون.
‫قراره دوستای جدید پیدا کنیم.
‫قفله.
‫پیرهنِ
‫هاها!
‫آه.
‫خورشید!
‫باورم نمیشه.
‫رقص زیر بارون تموم شد.
‫با چشمات انگشتم رو دنبال کن.
‫خوبه.
‫عالیه. خیلی‌خب. ‫میشه دستت رو ببینم؟
‫خیلی‌خب، نبضت که خوبه.
‫خبری از تب نیست.
‫ببین، همه باید از اتوبوس خارج بشن.
‫خدایی؟
‫فقط یه دقیقه بهمون وقت بده. لطفاً.
‫تو دکتری چیزی هستی؟
‫پرستار کودکان.
‫عه.
‫هِی...
‫هِی، اسمت چیه؟
‫الجین.
‫الجین؟
‫الجین، می‌دونی الان کجایی؟
‫خودت می‌دونی؟
‫چرا داشتی اون‌جوری داد و بیداد می‌کردی؟
‫یه خواب خیلی بد دیدم.
‫آهای. اون چه کاری بود؟
‫برو عقب، پسر.
‫خودت برو عقب.
‫اونی که پیرهنش استفراغی شد منم.
‫آخه تو چه مرگته؟
‫شرمنده.
‫یه خُل‌وضعِ به تمام عیاری.
‫بذار یه کم بهش فضا بدیم. باشه؟
‫ببخشید.
‫حالت خوبه پسر؟
‫اینجا بوی گندی میاد.
‫انقدر به یارو سخت نگیر.
‫می‌خوای بری بیرون؟
‫الجین؟
‫نظرت چیه اینجا بشینم پیشت تا آماده بشی؟
‫باشه؟
‫خیلی‌خب.
‫وای خدا.
‫جولی! سلام.
‫- باید بابام رو پیدا کنم. ‫- صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫الیس! خیلی باورنکردنیه، مگه نه؟
‫شاید برج جادویی احضارشون کرده.
‫- تا حالا همچین اتوبوسی دیده بودی؟ ‫- نوچ.
‫- بابا؟ بابا؟ ‫- این آدما نابود شدن.
‫دوستان! ‫دوستان جمع شید.
‫جمع شید. ‫ از همگی می‌خوام صبور باشید.
‫وقتی داخل اتوبوس رو تر و تمیز کردم ‫راه می‌افتیم.
‫- سلام. سلام. ‫- سلام.
‫گوش کنید.
‫یه عده الان دارن میان اینجا.
‫اوهوم.
‫و بهتون کمک می‌کنن.
‫خب؟ ‫پس رستوران رو باز می‌کنیم
‫و هر چی خواستید براتون جور می‌کنیم.
‫ببین، ما الان برای ناهار واینستادیم. خب؟
‫پس اگه تِی ندارید، کمک نمی‌خوام. ‫ممنون.
‫چی شد؟
‫- زمین یهویی... ‫- نمی‌دونم.
‫ایتن کجاست؟
‫حالش خوبه. توی خونۀ گروهیه.
‫بابا، مامان اون پایینه؟
‫جولی، گوش کن چی میگم.
‫ازت می‌خوام بری کمک بیاری. باشه؟
‫هر چند نفر می‌تونی بیار.
‫جولی!
‫خیلی‌خب. چیزی نیست. ‫بیا بغلم. بیا بغلم.
‫الان وقتشه که قوی باشی.
‫مامانت بهت نیاز داره. باشه؟
‫برو کمک بیار.
‫- باشه. ‫- برو. همین الان!
‫- مطمئنی حالت خوبه؟ ‫- آره. خوبم.
‫- خیلی‌خب. اگه چیزی خواستید خبر بدید. ‫- الیس!
‫چی شده؟
‫- مامانم گیر افتاده. ‫- صبر کن، صبر کن. چی گفتی؟
‫داشت زیرزمین رو می‌کَند. ‫بابام هم داخله.
‫- مامانم کمک لازم داره. خواهش می‌کنم. ‫- وایستا، وایستا. کنار اتوبوس بمون.
‫- اینو بسپر به من. ‫- مطمئنی؟
‫با اون دستت کار خاصی نمی‌تونی بکنی.
‫من باریستا هستم. ‫حوزۀ تخصصی‌ام کنترل جمعیته.
‫آهای دوستان. ‫یه مشکل کوچیکی پیش اومده.
‫گوش کنید.
‫یه زن توی زیرزمین اون خونه‌ای ‫که اونجاست گیر افتاده.
‫شوهرش هم داخله.
‫اگه کسی کمک کنه ممنون می‌شیم.
‫باشه. حله.
‫آره. کمک می‌کنم.
‫- من میام. ‫- نه، نه، نه. شما نیاید.
‫نه. همه باید کنار اتوبوس بمونن.
‫خب، یه خانمی اونجا گیر افتاده.
‫بذار سازمان‌های امدادی درستش کنن.
‫تو واقعاً حرف نداری!
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، شماها برید.
‫گوش کنید. یه عده دارن میان اینجا.
‫به همه کمک می‌کنن، باشه؟
‫همه چی رو راست و ریست می‌کنن. ‫شما...
‫- هِی، هِی، نه! ‫- منم میرم.
‫اگه نگران تو باشن، ‫نمی‌تونن روی مامانت تمرکز کنن. خب؟
‫خیلی‌خب. بیا. ‫اینجا لازمت داریم. دنبالم بیا.
‫یادتون نره، مهم‌ترین چیز...
‫اینه که همه رو خونسرد نگه داریم. ‫می‌دونم.
‫تو با راننده اتوبوس صحبت کن. ‫من همه رو می‌برم داخل.
‫- بریم. ‫- دانا!
‫به مشکل خوردیم.
‫چشم‌بسته غیب گفتی. ‫راننده کجاست؟
‫رفقا، متأسفم که اینجا بهتون سخت گذشته.
‫همگی بیاید داخل. ‫براتون چایی دم می‌کنم.
‫همه می‌تونن خودشون رو گرم کنن.
‫به نظر ایدۀ خوبی میاد.
‫- مگه نه؟ چایی به نظر خوب میاد. ‫- آره.
‫برید داخل، دوستان. ‫بفرمایید.
‫برید رفقا. زود باشید.
‫بازم متأسفم.
‫جیم!
‫وای، خدا رو شکر.
‫اونا کی‌ان؟
‫ما... ‫اتوبوس‌مون اینجا توقف کرد.
‫- اتوبوس‌تون؟ ‫- صدایی می‌شنوی؟
‫- داره حرف می‌زنه؟ ‫- نه.
‫من... نه.
‫این چه وضعشه؟ ‫اون پایین چی‌کار می‌کرده؟
‫داشته می‌گشته تا ببینه سیم‌ها کجا میرن.
‫مهم نیست.
‫اگه داشته این پایین رو می‌کَنده،
‫چه کوفتی باعث شده اینجا این‌جوری بشه؟
‫لطفاً به‌جای این حرفا کمکم کنید.
‫آهای رفیق. منو ببین. منو ببین.
‫خانمت رو از اونجا در میاریم. باشه؟
‫صبر کن، صبر کن. عه، عه، عه.
‫قبل از این‌که چیزی رو بلند کنی
‫چک کن ببین چیز دیگه‌ای رو نگه نداشته باشه.
‫همین کم مونده آوارِ بیشتری بریزه.
‫خیلی‌خب. باشه حله.
‫بیاید سریع انجامش بدیم. باشه؟
‫خب. ‫بیا اینجا. صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫بیا.
‫یالا.
‫مطمئنی مسیر درست همینه؟
‫هیس!
‫نه، نه، نه. ویکتور!
‫نه، باید به راه ادامه بدیم.
‫نه، نه، نه، ویکتور. ‫باید برگردیم.
‫نه بابا. دیگه راه برگشتی نداریم. ‫باید رد بشیم.
‫اون این‌طور گفت. ‫تا وقتی خوابن می‌ریم.
‫باید شجاع باشی. ‫جفت‌مون باید شجاع باشیم.
‫سارا؟
‫سارا، اون بالایی؟
‫گفتی داخل این درخت، ‫در امان می‌مونیم.
‫به نظر من که خیلی امن نمیاد، سارا.
‫آهای!
‫سلام؟
‫آهای، کسی اون بالاست؟
‫تو واقعی هستی؟
‫چی؟
‫واقعی هستی؟
‫آره. ‫آره، آره، واقعی‌ام.
‫تو چی؟ تو واقعی هستی؟
‫اگه کمکم کنی می‌تونم کمکت کنم.
‫خیلی‌خب.
‫قول میدی؟
‫آره پسر. ‫هر چی بخوای.
‫فقط لطفاً منو از اینجا بیار بیرون، پسر.
‫باید خودتو بکشونی بالا.
‫چی؟
‫نه، آخه...
‫نمی‌تونم. همین الان...
‫امتحان کردم.
‫صبر کن.
‫هِی... این چه... لعنتی!
‫چی؟
‫باید عجله کنی. ‫اون زود برمی‌گردن.
‫خیلی‌خب. باشه. ‫حله.
‫سلام.
‫به نظرت عصبانی‌اش کردیم؟
‫چیو میگی؟
‫اون توفان یهویی شروع شد
‫و چراغ‌ها هم اون‌جوری منفجر شدن.
‫حس می‌کنم انگار یه چیزی رو عصبانی کردیم.
‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫خب...
‫یه دونه سیگار دارم کلا
‫پس می‌خوام سیگار بکشم.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫بیا. اینو پیدا کردم.
‫کلی شیشۀ شکسته هست.
‫مواظب باش.
‫به نظرت چرا شکستن؟
‫اوضاع ترسناکی بود.
‫خیلی ترسناک بود.
‫به نظرت بقیه زود برمی‌گردن؟
‫نمی‌خواد نگران باشی. ‫ازت محافظت می‌کنم.
‫نگران نیستم.
‫خب، شاید یه کوچولو نگران باشم.
‫بعضی وقتا مأموریت‌ها ترسناک میشن.
‫و وقتی به آخراش نزدیک میشه،
‫اون‌موقع دیگه خیلی ترسناک میشه.
‫به گمونم امشب اینجا می‌خوابیم.
‫حالا هر چی.
‫چرا اومدی بیرون؟
‫ای خدا، ولمون کن
‫برگرد داخل.
‫چرا؟
‫چون...
‫نمی‌دونم، بچه‌جون. ‫هر کاری خودت خواستی بکن.
‫می‌دونی سیگار برات بَده دیگه؟
‫نمی‌دونم والا.
‫یعنی...
‫شاید به‌خاطر این باشه که هفتۀ قبل
‫کلاً داشتم به این فکر می‌کردم ‫که از این جا می‌ریم بیرون.
‫ولی آخرش کل نقشه‌مون ‫روی سرمون خراب شد!
‫به معنای کلمه.
‫خب که چی؟ دوباره تلاش می‌کنیم.
‫آره.
‫بلافاصله همین کار رو می‌کنیم، بچه‌جون.
‫شاید یه کار دیگه کردیم.
‫هر بار «کرامناکل» شکست می‌خورد، ‫یه راهی...
‫کرامناکل دیگه چیه؟
‫- عه، هوم... ‫- نمی‌خواد بگی. برام مهم نیست.
‫تو دوست ویکتوری، مگه نه؟
‫می‌دونی توی کدوم اتاقه؟
‫چرا؟
‫خیلی‌خب. هیس!
‫ببین. همینجاست.
‫بیا بریم. بیا بریم. بیا بریم.
‫بیا بریم. بیا بریم. ‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، بیا بریم.
‫وای خدا.
‫- ویکتور؟ ‫- هیس!
‫چی؟
‫- نه، ویکتور! ‫- بیا.
‫ویکتور، ویکتور، ویکتور؟
‫ویکتور، ویکتور؟
‫ویکتور، از کدوم طرف؟
‫ویکتور؟
‫نمی...نمی...نمی‌دونم. ترسیدم.
‫چی؟
‫این همون راهی نیست که اون بهم گفت بیام.
‫چی؟
‫نه، نه، نه، ویکتور، ویکتور.
‫هِی، گوش کن چی میگم، ویکتور.
‫منو ببین. منو ببین.
‫آره.
‫می‌دونم ترسیدی، ‫منم ترسیدم.
‫ولی باید راه بیفتیم. خب؟
‫- نه. ‫- خواهش می‌کنم. چرا، چرا، چرا.
‫با همدیگه از پسش برمیایم. باشه؟
‫چیزی نیست. بیا بریم. ‫خواهش می‌کنم، ویکتور.
‫بیا ویکتور. ‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫بیا بریم.
‫بیا بریم اینجا.
‫نمیشه که هیچی اینجا نباشه.
‫نباید این کار رو بکنی.
‫ویکتور خوشش نمیاد.
‫خیلی‌خب. ‫بذار یه خبری رو بهت بدم، بچه‌جون.
‫ویکتور احتمالاً مُرده. خب؟
‫ببخشید.
‫نباید این حرف رو می‌زدم.
‫اشکالی نداره،
‫چون اشتباه می‌کنی. حالش خوبه.
‫هر جا که هست، ‫داره نقش خودشو انجام میده.
‫جدی؟ نقش خودشو توی چی؟
‫مأموریت.
‫ببخشید، چی گفتی؟
‫این دقیقاً یه مأموریته.
‫و هر کسی باید نقش خودشو بازی کنه. حتی تو.
‫چرا انقدر به ویکتور اهمیت میدی؟
‫چون‌که...
‫خیلی‌خب، ببین.
‫این قضیه بین خودمون بمونه، باشه؟
‫اخیراً یه سری چیزای خیلی احمقانه می‌بینم.
‫خیلی فحش میدی.
‫بیا اینجا. حرفم اینه که...
‫هر بار یه چیز خیلی عجیب می‌بینم، ‫اینو هم می‌بینم.
‫نماد.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب؟ اینو نکشیدم. ‫اینو پیدا کردم.
‫خب، مامان کِنی بهم چایی داد و بعدش...
‫وقتی که اون... ‫ولش کن. ببین.
‫حرفم اینه که این دفترچه قدیمیه، خب؟
‫و اون کسی که صاحبش بوده، ‫همه‌ش همون نماد عجیب رو می‌کشیده
‫که من این مدت...
‫بارها و بارها و بارها دیدمش.
‫این چند وقت بهش نگاه می‌کردم ‫و چند شب پیش...
‫متوجه شدم دوتا از صفحه‌هاش ‫به هم چسبیدن.
‫و بین‌شون، یه...
‫یه پولاریدِ قدیمیه.
‫- پولارید چیه؟ ‫- خدا!!
‫ببخشید. یه عکسه. ‫مثل یه عکس کوچولو می‌مونه.
‫چطور نمی‌دونی پولارید چیه؟ بیا.
‫بیا ببین. اینه. می‌بینی؟
‫چی می‌بینی؟
‫دفترچه دستشه.
‫آره.
‫دیگه چی؟
‫اون جعبۀ غذای ویکتوره.
‫صرفاً جعبۀ غذای ویکتور نیست.
‫خودِ ویکتوره.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫و اگه اون زمان که ‫یارو اینجا بوده اونم اینجا بوده...
‫شاید بدونه این نماد یعنی چی.
‫دقیقاً.
‫واسه همین اومدم توی اتاقش.
‫- پس مشکلی نیست؟ ‫- خب...
‫نمادها خیلی مهمن،
‫مخصوصاً توی یه مأموریت.
‫جدی؟
‫ولی باید تشخیص داد...
‫که نماد خوبیه یا نماد بَدیه.
‫خب، منظورت چیه؟
‫منظورت از نماد بَد چیه؟
‫نمادهای بد، بعضی وقتا آدم رو ‫مجبور به انجام کارهای بد می‌کنن.
‫بچۀ عجیب و ترسناکی هستی.
‫خیلی‌خب. یه قدم بزرگ.
‫اینم از این.
‫تیکه‌تیکه‌ات می‌کنن.
‫بیا بریم جلوی ماشین، باشه؟
‫همین‌طور ادامه پیدا می‌کنه.
‫حرفم اینه که اونا فقط نمی‌کُشن.
‫وایستا. بس کن.
‫آخه عقل وامونده‌ات رو از دست دادی؟
‫ببین، می‌دونم به نظر احمقانه میاد
‫و هیچ دلیلی وجود نداره که
‫بهم اعتماد کنی.
‫ولی اگه اون آدما رو سوار اتوبوس کنی
‫و بخوای از اینجا بری بیرون،
‫- اگه بعد از غروب بیرون باشید... ‫- می‌دونی چیه؟ خسته شدم.
‫- ببخشید؟ ببخشید! ‫- نه، خواهش می‌کنم.
‫دارم جدی میگم.
‫نباید برگردید توی اون اتوبوس.
‫از سر راهم برو کنار.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫یه چیزی هست.
‫یه چیزی...
‫یه سالن یا همچین چیزی زیرش هست.
‫- بیاید اینو بلند کنیم. حاضرید؟ ‫- آره. یک، دو...
‫سه!
‫وای!
‫الجین، خوبی؟
‫فقط یه کم سرگیجه داشتم.
‫خیلی‌خب. می‌خوای بری داخل؟
‫یه کم آب بهت می‌دیم.
‫می‌تونم کمکت کنم.
‫آروم آروم.
‫خوبی؟
‫خوبی؟!
‫الجین؟
‫اینجا کمک لازم دارم!
‫خونه‌ها خود به خود این‌جوری خراب نمیشن.
‫- جیم؟ ‫- صبر کن. دیگه چیزی نمونده.
‫کمکم کنید. کمکم کنید.
‫- چی شده؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- یهویی تشنج کرد. ‫- خیلی‌خب. آروم باش.
‫الجین، اینو می‌ذارم زیر سرت.
‫کمک کنید به بغل بخوابونمش.
‫یک، دو، سه.
‫توی اتوبوس حالت تهوع داشته. ‫حواست به من باشه، الجین.
‫چیزی نمیشه. ‫حالت خوب میشه.
‫باید از اونجا بیای بیرون، پسر. ‫زود باش، جیم.
‫این تیرآهنیه که باید بکشم بیرون.
‫هِی، چیزی نیست. ‫همین‌طور نفس بکش.
‫همینه. خوبه.
‫بریم! بریم!
‫بریم!
‫- جیم! ‫- من جایی نمیام.
‫- بابا! ‫- جولی!
‫- بابا! ‫- جولی، نه. مواظب باش. وایستا.
‫- صبر کن. ‫- بابا، صدامو می‌شنوی؟
‫جیم!
‫- بابا؟ ‫- جیم؟
‫بابا، اون پایینی؟
‫اگه کسی اون پایینه...
‫- بابا! ‫- جیم؟
‫بابا! بابا، صدامو می‌شنوی؟
‫بابا؟
‫جیم، صدامو می‌شنوی؟
‫آهای؟ بابا، بابا!
‫- جیم. ‫- بابا، دَووم بیار، باشه؟
‫بابا، اگه صدامون رو می‌شنوی ‫فقط لطفاً دَووم بیار.
‫- بابا، می‌شنوی؟ ‫- دَووم بیار، خب؟
‫بابا؟ ‫بابا، لطفاً باهام صحبت کن.
‫- بابا، بابا! ‫- جولی.
‫- جولی؟ ‫- بابا، صدام رو می‌شنوی؟
‫جولی؟
‫- بابا، من اینجام. ‫- جولی؟
‫جیم، از اونجا میاریمت بیرون. خب؟
‫کس دیگه‌ای اون پایین پیشته؟
‫بهتره عجله کنید.
‫- اونجاست. ‫- تام.
‫بابا، چیزی نیست.
‫تام، کسی اونجا پیشته؟
‫مواظب باش.
‫اون بچه‌هه که کاپشن داشت. ‫ولی تکون نمی‌خوره.
‫نفس می‌کشه؟
‫نمی‌تونم تشخیص بدم.
‫بابا، گوش کن چی میگم، باشه؟ ‫میاریمت بیرون.
‫- فقط... ‫- مواظب باش یه موقع...
‫ازت می‌خوام پیش دانا بمونی.
‫هر کاری گفت می‌کنی و از کنارش تکون نمی‌خوری.
‫بابا، بابا، میاریمت بیرون. باشه؟
‫فقط باید... ‫باید یه کاری کنیم!
‫- جیم، میاریمت بیرون. ‫- یکی اینجاست.
‫دیگه کی اون پایین پیشته؟
‫- زنده‌ست؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- پسر، خوبی؟ ‫- آره.
‫- آره، خوبه. ‫- بیارش اینجا.
‫- دارم میام. ‫- آروم آروم. صاف وایستا.
‫هِی، هِی، هِی.
‫- کریستی، می‌تونی بگیریش؟ ‫- آره.
‫- خیلی‌خب. ‫- وای خدا.
‫- دارمت. دارمت. ‫- منو بگیر. آره خوب شد.
‫- کسی رو نمی‌بینم. ‫- عه، عه!
‫حواس‌تون به زیر پاتون باشه، بچه‌ها.
‫آروم، آروم.
‫- داریش؟ خیلی‌خب. ‫- آروم و یواش.
‫- تموم شد. ‫- خیلی‌خب، کریستی.
‫- برو ببین حالش خوبه. ‫- دیگه تموم شد.
‫- عه، عه! ‫- می‌خوام بشینم. - خیلی‌خب بشین.
‫از اونجا میاریمت بیرون. باشه؟
‫- وقتی دست می‌زنم دردی نداره؟ ‫- نه.
‫- این پایین کمرت چطور؟ نه؟ ‫- نه، نه.
‫این چیه؟
‫چیزی نیست، ویکتور.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫نباید اون کار رو می‌کردی.
‫- خیلی‌خب. ‫- باید بریم.
‫صبر کن. ‫آب داره از کجا میاد؟
‫دارن بیدار میشن.
‫چی؟
‫وای خدا. وای خدا. وای خدا!
‫ویکتور، ویکتور، ویکتور.
‫نه، نه، نه! ‫یه تونل اینجاست.
‫لطفاً تا تهش برو. ‫برو، برو، برو.
‫برو، برو، برو، برو.
‫به بالا نگاه کن. ‫خوبه. دیدت تار نشده؟
‫اصلاً مشکل دیدن نداری؟
‫- نه. ‫- نه؟ خوبی؟
‫خیلی‌خب. دستم رو فشار بده. ‫فشار بده. خوبه.
‫حالت خوبه؟ چه حسی داری؟
‫هنوز خوبید؟
‫- بیا آب بخور. ‫- پیشش بمون.
‫صبر کن. کجا میری؟ من باید...
‫باید یه چیزی از اتوبوس بردارم.
‫آروم بخور.
‫خیلی‌خب.
‫دیگه چیزی نیست.
‫چیه؟
‫چی؟
‫بابا؟
‫هوا داره تاریک میشه. ‫گفتی با قایق می‌ریم دور می‌زنیم.
‫اون پایین حالت خوبه؟
‫آره.
‫عالیه.
‫برو.
‫ویکتور، خیلی‌خب. برو، برو، برو.
‫برو، برو، برو. ‫برو ویکتور. برو!
‫ویکتور؟
‫ویکتور، ویکتور؟ ‫ویکتور، از کدوم سمت بریم؟
‫چی؟ ‫نمی‌دونم.
‫از کدوم سمت، ویکتور؟ ‫کدوم سمت؟
‫باید... باید بریم.
‫از این سمت.
‫خیلی‌خب، دوستان. ‫برگردید توی اتوبوس.
‫نه، یه عده اون پایین گیر افتادن.
‫درسته. ‫به سازمان‌های امدادی نیاز داریم.
‫وقتی به شهر بعدی رسیدیم، ‫کمک می‌فرستیم.
‫بیاید بریم.
‫ماتیاس، ازش چشم برندار.
‫- باشه. حله. ‫- بیاید دوباره امتحان کنیم.
‫آهای. بیاید این تیکه رو برداریم.
‫باشه. ‫ببینیم می‌تونیم بکِشیمش یا نه.
‫آره.
‫کمک کن اینو بدیم اونور.
‫- خوبه. همینه. ‫- مواظب باش.
‫عه! صبر کنید. ‫صبر کنید، صبر کنید! دست نگه دارید.
‫صبر کنید، صبر کنید، صبر کنید. ‫بچه‌ها، دست نگه دارید.
‫- کاری نکنید. ‫- همه دست نگه دارید.
‫چیز دیگه‌ای رو جابه‌جا نکنید.
‫اینجا هر چیزی روی یه چیز دیگه قرار گرفته.
‫اگه چیزی رو زیادی سریع جابه‌جا کنید،
‫بقیۀ چیزا ممکنه بریزن پایین.
‫جیم، وقت نداریم با احتیاط عمل کنیم.
‫آره. نمیشه که کاری نکنیم.
‫برای این‌که هر سه تامون رو ‫در امن و امان بیارید بیرون،
‫باید یواش یواش انجامش بدید،
‫و باید درست انجامش بدید.
‫بابا، چیزی تا غروب نمونده.
‫می‌دونم.
‫برای همین باید همینجا ولمون کنید.
‫چی؟ چی؟ نه، نه، نه. ‫همچین کاری نمی‌کنیم.
‫- خب؟ نمی‌کنیم. ‫- چرا، چرا.
‫اگه روشون رو بپوشونیم ‫و همین الان بریم،
‫اون جونورها شاید نفهمن اونا اون پایینن.
‫باید یه طلسمی چیزی بهشون بدیم.
‫جواب نمیده.
‫نمیشه که بندازیش دور گردنت.
‫باید داخل یه مکانی باشن:
‫یه خونه، یه ماشین. ‫اون پایین هیچی نیست.
‫گوش کن، جولی.
‫من قبل از این‌که بوید ‫اون طلسم‌ها رو پیدا کنه،
‫تقریباً یکسال اینجا جون سالم به در بردم.
‫اگه ساکت بمونن،
‫احتمالش خیلی زیاده که...
‫اه، خدا!
‫لامصب! کِنی؟
‫باشه. میشه لطفاً بری توی رستوران ‫و یه مقدار پارچۀ برزنتی بیاری؟
‫باشه، حله.
‫خیلی‌خب. همه سوار شید. همین الان.
‫داریم می‌ریم. یالا!
‫صبر کن!
‫اون اتوبوس وامونده رو خاموش کن.
‫تو کاری به کارمون نداشته باش.
‫این‌جوری ملت رو به کُشتن میدی. متوجهی؟
‫اگه خواستید بمونید، ‫می‌تونید وقتی سازمان‌های امدادی اومدن...
‫باهاشون هماهنگ کنید.
‫سازمان‌های امدادی‌ای در کار نیست.
‫اگه وقتی غروب شد، هنوز بیرون باشید،
‫خودت و تمام مسافرینت ‫توی این اتوبوس مرگبار می‌میرید.
‫عه، عه، چی میگه برای خودش؟
‫اینو فقط یکبار میگم:
‫هیچ‌کدوم‌تون اینجا در امان نیستید.
‫وقتی خورشید غروب کنه،
‫اوضاع خیلی ترسناک میشه.
‫و اگه بیرون باشید، قطعاً می‌میرید.
‫اگه توضیحات بیشتری خواستید،
‫خوشحال میشم وقتی اوضاع آروم شد ‫در اختیارتون بذارم.
‫ولی فعلاً، اگه می‌خواید امشب زنده بمونید،
‫باید گُم شید برید داخلِ اون رستوران.
‫همه سوار شن!
‫منظورش چیه؟ ‫یعنی چی که همه می‌میرن؟
‫آروم باشید. ‫یه لحظه آروم باشید.
‫- به جهنم! ‫- همه آرامش‌شون رو حفظ کنن.
‫یه لحظه خونسرد...
‫باید اینا رو باور کنیم؟
‫خونسرد باشید.
‫- من باید تا ساعتِ... ‫- نمی‌فهمم واقعاً.
‫اتوبوس وامونده رو روشن کن. ‫اتوبوس...
‫- دانا، نه! ‫- نکن دانا.
‫عه، عه، عه، چه غلطی می‌کنی؟
‫آهای، آهای، صبر کنید.
‫- وایستید! ‫- صبر کنید.
‫- وای خدا. ‫- فاطمه، برگرد اینجا.
‫نمی‌تونیم ول‌شون کنیم به حال خودشون.
‫آهای، برگردید!
‫- فاطمه. ‫- فاطمه!
‫- وایستید! ‫- فاطمه!
‫همین الان برید داخل رستوران.
‫برید داخل. برید داخل.
‫برید داخل!
‫- جولی؟ ‫- بابا؟ بابا، من همینجام.
‫عه.
‫صدای... صدای گلوله شنیدم.
‫آره. مجبورن...
‫یه جوری همه رو ببرن توی رستوران.
‫جولی، یه غار...
‫یا یه جور فضای خالی زیرِ زیرزمین هست.
‫چی؟
‫وقتی داشتیم آوار رو می‌زدیم کنار دیدم.
‫اگه مادرت رفته باشه اون پایین،
‫پس یعنی حالش خوبه.
‫می‌شنوی؟
‫پس اگه منتظر بمونی تا اون برگرده،
‫مشکلی برات پیش نمیاد.
‫- میاریمت بیرون، بابا. ‫- می‌دونم عزیزم. می‌دونم.
‫فقط قوی باش. خب؟
‫جولی؟ ‫جولی، خورشید داره غروب می‌کنه.
‫- باید بریم داخل. ‫- نه.
‫راست میگه.
‫هر چی بیشتر بیرون بمونید،
‫احتمالش بیشتره که بفهمن ما این پایینیم.
‫بیا بریم.
‫باید بریم.
‫چیزی نیست، عزیزم.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫زود باش. بیا بریم.
‫شما دوتا هم همین‌طور. ‫بهم اعتماد کنید.
‫باید بریم داخل. ‫بیاید بریم. زود باش. لطفاً!
‫بیا بریم. ‫داخل! داخل!
‫تموم شد.
‫موفق شدی.
‫این چه کوفـتـ...
‫مطمئن نبودم موفق بشی.
‫کلی راه باید می‌اومدی بالا.
‫خیلی وقت نداریم.
‫اونی که دستته تفنگه؟
‫آره.
‫عه.
‫چشمام دیگه مثل قدیما کار نمی‌کنن.
‫خوبه که تفنگ داری.
‫این‌جوری کار راحت‌تره.
‫چه کاری راحت‌تره؟
‫ازت می‌خوام منو بکُشی.