‫آنچه گذشت...
‫باید برگردیم. ‫نباید اینجا باشیم! بزن کنار!
‫لطفا همگی سر جاتون بشینین!
‫اگه برنگردیم، اتفاقات بدی رخ مـ...
‫بزنین کنار دیگه!
‫- دانا! ‫- چیه؟
‫یه اتوبوس گنده دم غذاخوری پارک کرده!
‫زنی تو زیرزمین اون خونه...
‫گیر افتاده. بد نیست کمکمون کنین.
‫ساختمون که خودش خراب نمی‌شه!
‫جیم! بیا بریم!
‫وایستین. چیزی نمونده.
‫الجین؟
‫یکی بیاد کمک کنه!
‫بابا!
‫جولی!
‫برای زنده بیرون آوردن ما سه نفر،
‫باید آروم بلندش کنین.
‫باید هم درست بلندش کنین.
‫بابا، الانه که خورشید غروب کنه.
‫برای همین باید ما رو تنها بذارین.
‫همگی سوار بشین، زود باشین.
‫- راه میفتیم. بیاین بریم. ‫- وایستا ببینم!
‫- اتوبوس رو... ‫- نه! نه، نه!
‫دانا!
‫فاطمه، برگرد اینجا ببینم!
‫نمی‌شه که بیرون ولشون کنیم!
‫- فاطمه! ‫- فاطمه!
‫فورا برین توی غذاخوری.
‫- من هم دوستت دارم بابا. ‫- باید بریم داخل!
‫زود باشین. برین داخل، داخل!
‫اینجان. باید بریم.
‫- اینجا کجاست؟ ‫- اینجا زیر شهره.
‫اینجا محل سکونت هیولاهاست.
‫اینجا محل خوابشونه.
‫تونل اینجاست! ‫لطفا ازش برو بالا.
‫بدو، بدو، بدو، بدو!
‫ویکتور!
‫یه دلم می‌گه با شگفت‌انگیزترین آدمی...
‫که توی ناجورترین جای دنیا...
‫باهاش آشنا شدم، برم ایسلند.
‫اون یکی دلت چی می‌گه؟
‫می‌گه برگردم و...
‫و ببینم زنی که عاشقش شده بودم ‫ منتظرم مونده.
‫کسی اون بالاست؟
‫اگه کمک کنی، می‌تونم کمکت کنم.
‫موفق شدی.
‫چی...
‫زیاد وقت نداریم.
‫ازت می‌خوام من رو بکشی.
‫چرا چرت و پرت می‌گی؟
‫اینجا کجاست؟
‫ما که قرار گذاشته بودیم.
‫خودت گفته بودی حاضری من رو بکشی.
‫ای خدا.
‫کی چنین بلایی سرت آورده؟
‫اهل شهری؟
‫چی؟ اهل شهر...؟
‫- آره. ‫- وای، شهـ...
‫- وای. ‫- شهـ...
‫همیشه خیال می‌کردم ‫بدتر از شهر نداریم،
‫ولی بعدش وارد درخته شدم.
‫تو هم وارد درخته شدی؟
‫آره.
‫وارد درخته شدم، آره.
‫آدم از هرجا واردش بشه، ‫از جای دیگه‌ای خارج می‌شه.
‫گاهی اوقات گیر می‌کنه.
‫گاهی اوقات اسیر می‌شه.
‫همون مواقع آدم رو گیر می‌اندازن.
‫کی‌ها گیرش می‌اندازن؟
‫چهره‌ات مهربونه.
‫اسمت چیه؟
‫بوید هستم.
‫من مارتین هستم.
‫چند وقته که اینجایی مارتین؟
‫وای، خـ... خیلی وقتـ... آخ!
‫وای، ببخشید.
‫قبلا روزشماری می‌کردم،
‫ولی دیگه طاقت سال‌شماری نداشتم.
‫خیلی وقته که شاهد مهر و محبت نبودم.
‫واسه همین باید تا برنگشتن،
‫از اینجا بری.
‫من بدون تو نمی‌رم.
‫بوید.
‫وایستا ببینم، عضو... ‫عضو سپاه تفنگدارانی؟
‫تا ابد وفادار می‌مونم.
‫نباید کسی رو تنها بذاریم. ‫تو کمکم کردی، من هم کمکت می‌کنم.
‫جریان از این قراره، فهمیدی؟
‫بوید، اگه می‌خوای کمکم کنی،
‫من رو بکش دیگه.
‫خواهش می‌کنم.
‫همگی خونسرد باشین!
‫خونسرد باشین دیگه!
‫خواهش می‌کنم، هنوز کاری نکردین ‫که کار از کار بگذره.
‫صرفا سوتفاهم بزرگی پیش اومده.
‫ملت ناراحتن، ‫ولی اگه بذارین بریم...
‫می‌خواین برین؟
‫روحتون هم خبر نداره ‫اون بیرون چی در انتظارتونه.
‫کریستی کجاست؟
‫با دختره که سوار اتوبوس بود ‫تو اتاق پشتیه.
‫- همون پرستاره رو می‌گم. ‫- بگیرین بشینین.
‫با شما هم هستم، بشینین!
‫خیلی‌خب.
‫خودم می‌دونم ترسناکه،
‫ولی ما دشمنتون نیستیم.
‫دشمنتون اون بیرونه.
‫خب، چه حرف عجیبی زدی...
‫خواهش می‌کنم، بذارین توضیح بدم دیگه.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، بذارین اول...
‫از درختی که تو جاده دیدین بگم.
‫شما از کجا می‌دونین درخت افتاده بود؟
‫درخته رو همه می‌بینن.
‫«منشأ» ‫«فصل دوم، قسمت دوم: مهر غریبه‌ها»
‫♪ وقتی پسرکی کم سن و سال بودم، ♪
‫♪ از پدرم پرسیدم: ♪
‫♪ «من چه‌کاره می‌شم؟» ♪
‫♪ «خوش‌تیپ می‌شم؟» ♪
‫♪ «ثروتمند می‌شم؟» ♪
‫♪ اون هم بهم گفت: ♪
‫♪ «که سرا، سرا» ♪
‫♪ «هرچی بشه، همون می‌شه» ♪
‫♪ «ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم» ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ حالا خودم بچه‌دار شدم ♪
‫♪ از پدرشون می‌پرسن: ♪
‫♪ «من چه‌کاره می‌شم؟» ♪
‫♪ «خوشگل می‌شم؟» ♪
‫♪ «ثروتمند می‌شم؟» ♪
‫♪ من هم مهرآمیز بهشون می‌گم: ♪
‫♪ «که سرا، سرا» ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫چقدر تا شهر مونده؟
‫خیلی مونده. بریم اونجا!
‫می‌تونیم تا صبح توش قایم بشیم.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫برو تو.
‫هیس.
‫باید ساکت باشیم.
‫اینجا طلسم نداریم.
‫این وسایل مال کیه؟
‫مال خودمه.
‫واسه چی اینجان؟
‫گاهی اوقات میام اینجا.
‫مقداری غذا دارم که بخوریم.
‫ماری.
‫چطور تونستی؟
‫قرار بود ناهار بخوریم.
‫داشتم می‌اومدم پیشت. ‫قرار بود ناهار بخوریم.
‫می‌دونم.
‫این همه مدت اینجا بودی؟
‫شش ماه گذشته‌ها. ‫اصلا تماس نگرفتی، اصلا...
‫راستش، من و والدینت...
‫به پلیس‌ها خبر دادیم.
‫ماری، متوجه نیستی...
‫چرت و پرت نگو.
‫این همه مدت دو ساعت بیشتر ‫باهام فاصله نداشتی،
‫پیش این جماعت...
‫شاتگان به دست...
‫و اون زن عوضی بودی.
‫انگار به فرقه مزخرفی ملحق شدی.
‫باید از اینجا برم.
‫برو کنار ببینم.
‫باید به حرفم گوش کنی، خب؟
‫تو حق نداری بهم بگی ‫چیکار بکنم و نکنم.
‫ببین.
‫می‌دونم اذیت شدی.
‫اوهوم.
‫می‌دونم شرایطمون خیلی داغونه.
‫ولی باید به حرفم گوش کنی، خب؟
‫اینجا...
‫با تصوراتت فرق می‌کنه.
‫حالت چطوره جیم؟
‫گمون کنم یه دنده‌ام شکسته باشه.
‫نفسم راحت بالا نمیاد.
‫به خودت سخت نگیر.
‫چیزیمون نمی‌شه.
‫قبلا هم چنین کاری کردی؟
‫شب تا صبح قایم شدی؟
‫اگه جواب مثبت بدم، ‫خیالت راحت‌تر می‌شه؟
‫این دیگه چه وضعیه؟ ‫خاک بر سرم!
‫نمی‌تونم تکون بخورم!
‫کمک کنین!
‫اسمت ریک بود، درسته؟
‫بریکم! ‫اسمم بریکه.
‫خیلی‌خب، باید خونسرد باشی رفیق.
‫ببینین، باید من رو نجات بدین، خب؟ ‫خواهش می‌کنم.
‫- بریک. بریک. ‫- سینه‌ام درد می‌کنه.
‫- بریک؟ ‫- چیه؟
‫باید ساکت باشی پسر.
‫دارم میام سمتت، خب رفیق؟
‫نفسم بالا نمیاد! ‫نفسم بالا نمیاد!
‫چرا، میاد.
‫داری حرف می‌زنی، مگه نه؟ ‫یعنی نفست بالا میاد.
‫کافیه آروم و پیوسته نفس بکشه.
‫خب؟ تام؟
‫دارم می‌رسم.
‫وایستا!
‫اذیت نکن دیگه پسر، ‫نباید این‌قدر حرکت کنی.
‫آهای، ببین من رو.
‫من رو می‌بینی؟
‫آره. ‫آره، می‌بینمت.
‫اِم، ولی ببین، اِم...
‫از جاهای تنگ زیاد خوشم نمیاد، خب؟
‫چیزی نیست.
‫ولی باید ساکت باشی.
‫من همین‌جام. ‫جفتمون همین‌جاییم، خب؟
‫جون سالم به در می‌بریم.
‫کافیه خونسردیمون رو حفظ کرده ‫و اوضاع رو وخیم‌تر نکنیم.
‫مهم‌تر از همه، باید ساکت باشیم.
‫باید حتی الامکان ساکت باشیم.
‫واسه چی؟
‫اذیت نکن دیگه.
‫حتما چیزی پیدا می‌شه.
‫حتی اگه آزادم کنی، ‫بعدش چی می‌شه؟
‫گمون نکنم بتونم خودم رو ‫به شهر برسونم.
‫پس کولت می‌کنم. خب؟
‫ببین، وقتی برگردونمت شهر، ‫کلی... کلی آدم داریم.
‫دکتر داریم. ‫می‌تونه کمکت کنه.
‫ببین.
‫این رو می‌بینی؟
‫این‌ها رو تو جنگل پیدا کردم.
‫ازمون محافظت می‌کنن. ‫امنیتمون رو تأمین می‌کنن.
‫اونجا نمی‌تونن بلایی سرت بیارن.
‫خیال می‌کنی کار موجوداتیه...
‫که شب‌ها از جنگل درمیان؟
‫حالا کجاش رو دیدی؟
‫ببین، نظرت چیه بحثمون رو عوض کنیم، ها؟
‫ببین مارتین، اهل کجایی؟
‫اهل شهر کوچکی به نام میلبروکم.
‫اهل کجایی؟
‫اهل میلبروکی، ها؟
‫داری وقتت رو تلف می‌کنی.
‫وای خدا.
‫- دارن میان. ‫- این دیگه چـ...
‫فرصت نداری بوید.
‫جنگل مملو از تاریکیه.
‫مملو از کابوس‌هاییه ‫که از تصورت هم خارجن.
‫مملو از چیزهاییه که اصلا نباید می‌دیدم. ‫مملو از چیزهاییه که...
‫باید تا آهنگش قطع نشده، از اینجا بری.
‫نگاه نکن.
‫هرچی بیشتر توجهشون رو ‫به خونه‌تون جلب کنی،
‫احتمال کند و کاوشون بیشتر می‌شه.
‫نمی‌شه که همین‌جوری ‫دست رو دست بذارم.
‫دقیقا همین کار رو می‌کنی.
‫باید... بیا، بشین.
‫جولی، اگه پدرت تا صبح دقیقا همون‌جا بمونه،
‫احتمال زنده موندنش خیلی بیشتره.
‫ملت قبلا همیشه همین کار رو می‌کردن.
‫قایم می‌شدن.
‫کلانتر بوید و خانواده‌اش...
‫اولین شبی که اومدن ‫همین‌طوری زنده موندن.
‫خودم می‌دونم.
‫ببین، الان کاری جز صبر کردن ‫از دستمون ساخته نیست.
‫چای می‌خوری؟
‫اِم... چه کتابی رو از همه بیشتر دوست داری؟
‫چی؟
‫مطالعه می‌کنی دیگه؟
‫چه کتابی رو از همه بیشتر دوست داری؟
‫می‌خوای حواسم رو پرت کنی.
‫آره. آره، شاید.
‫ولی به هر حال باید جواب سوالم رو بدی.
‫آهای؟
‫کسی اینجا نیست؟
‫چه پمپ بنزین عجیبیه.
‫آره.
‫اینجا کلا عجیب و غریبه.
‫انگار با اتوبوسمون ‫تو دل توهمی اسیدی اومدیم.
‫گمون نکنم جای چندان بدی اسیر شده باشیم.
‫[راه‌سرا] ‫[ظرفیت تکمیل است]
‫کسی صدام رو نمی‌شنوه؟
‫امان از دستشون. ‫کجا رفتن؟
‫باید برگردیم تو.
‫- چی؟ نه. ‫- بیا دیگه.
‫نه. باید پیداشون کنیم. ‫نمی‌شه که همین‌جوری...
‫بیرون ولشون کنیم.
‫ببین، ما سعیمون رو کردیم. ‫سعیمون رو کردیم.
‫کار دیگه‌ای از دستمون برنمیاد. ‫خب؟ بیا دیگه.
‫آهای! ‫اگه با اتوبوس اومدین...
‫و صدام رو می‌شنوین، ‫باید فرار کنین.
‫باید فرار کنین و اصلا سروصدا نکنین.
‫موجوداتی اینجا هستن ‫که اگه پیداتون کنن،
‫شما رو... ‫اگه کسی صداتون کرد...
‫- خیلی‌خب، بیا تو! ‫- ... جوابش رو ندین!
‫زود باش بیا تو! ‫زود باش بیا تو!
‫اگه کسی صداتون کرد، جوابش رو ندین!
‫داری حالمون رو می‌گیری‌ها.
‫خاک بر سرم!
‫نه فاطمه! ‫نه، بس کن!
‫آهای!
‫فاطمه!
‫وای نه.
‫آهای! آهای! آهای!
‫باید فرار کنین! ‫باید قایم بشین!
‫فاطمه، ببین، ببین عزیزم.
‫عزیزم، از پنجره فاصله بگیر، خب؟
‫آهای! باید فرار کنین!
‫باید فرار کنین! ‫باید قایم بشین!
‫باید بیاین تو!
‫آهای! ‫گوش نمی‌دن!
‫- آهای! ‫- ببین، ببین.
‫- چیه؟ ‫- خودم می‌دونم.
‫باید کاری بکنیم!
‫عزیزم، کاری از دستمون برنمیاد!
‫از در پشتی می‌رم بیرون.
‫- نه. ‫- الیس!
‫الیس، می‌تونیم یواشکی بریم بیرون.
‫باید بیاریمشون تو! ‫می‌تونیم بیاریمشون تو!
‫می‌دونم، می‌دونم! ‫عزیزم، ببین چی می‌گم...
‫عزیزم، باید بس کنی! ‫عزیزم، ببین، گوش کن!
‫ببین.
‫ببین. چیزی نیست.
‫من همین‌جام، خب؟
‫ببین.
‫عزیزم.
‫این‌قدر لبخند نزنین
‫این‌قدر لبخند نزنین!
‫اگه بیای بیرون، حالت بهتر می‌شه.
‫فاطمه.
‫دیگه... دیگه از پس این شرایط برنمیام.
‫برنمیام...
‫می‌فهمم.
‫دیگه از پس این شرایط برنمیام.
‫صدای... خودشونه؟
‫صدای همون...
‫آره.
‫ای خدا. ای خدا!
‫خدایا، خاک بر سرم، ‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم!
‫خدایا، خواهش می‌کنم، ‫فقط می‌خوام برم خونه.
‫فقط می‌خوام برم خونه، خواهش می‌کنم!
‫- ای خدا! ‫- ببین پسر، باید خفه شی.
‫فقط می‌خوام برم خونه! ‫خواهش می‌کنم!
‫ببین، ببین من رو.
‫چیزیمون نمی‌شه.
‫چی شده؟ ‫چه مرگته؟
‫دارم خون‌ریزی می‌کنم!
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫باید ساکت باشی.
‫نمی‌شه! خیر سرم دارم خون بالا میارم!
‫چیزیت نمی‌شه.
‫کافیه طاقت بیاریم.
‫ای خدا، فقط می‌خوام ‫گورم رو از اینجا گم کنم!
‫وای خدا، باورم نمی‌شه چنین اتفاقی افتاده.
‫به جهنم. بذار بریم بیرون.
‫- عه، عه، عه، عه. ‫- بذار بریم.
‫- آروم باش. ‫ - می‌گم بذار بریم.
‫عه، دیوانه شدی؟ خل شدی؟
‫- مگه خودت نشنیدی؟ ‫- اون بیرون آدم هست.
‫چند نفر زیر آوار موندن.
‫نمی‌شه که ولشون کنین! ‫خیر سرتون تفنگ دارین!
‫فرقی نمی‌کنه.
‫حتی ذره‌ای فایده نداره.
‫شما ملت بالاخونه رو اجاره دادین؟ ‫من که دست رو دست نمی‌ذارم...
‫- کنی! ‫- عه، وایستا!
‫تکون بخور!
‫برو اونجا ببینم!
‫- گم‌شو عقب ببینم! ‫- عه، عه.
‫زود باش!
‫تکون بخور آشغال!
‫خب، حالا دوباره بهتون می‌گم.
‫هیچ نمی‌دونی پیامد این کارت چیه.
‫باشه، خواهیم دید.
‫الان من و این دوستم ‫با همدیگه یه سر می‌ریم بیرون.
‫- آهای. ‫- نه، تو خفه‌خون بگیر.
‫در کوفتی رو باز کن.
‫اگه چنین کاری کنیم...
‫جون هر کسی که اینجاست رو به خطر می‌ندازیم.
‫همین رو می‌خوای؟
‫درخته چطور افتاده بود وسط جاده؟ ها؟
‫چند نفری تونستین...
‫تا اونجا با خودتون ببرینش؟
‫شوخیت گرفته دیگه؟
‫به نظرت ما...
‫راستش به نظرم دارین زر می‌زنین.
‫شما می‌خواین چی کار کنین؟
‫ها؟
‫می‌خواین دست روی دست بذارین؟
‫این زنیکه ماشین خونه رفتنمون رو ‫با شاتگان به فنا داد!
‫شما هم به طرز مسخره‌ای باهاش مشکلی ندارین.
‫الان همه ترسیدن، خب؟
‫- حق هم دارن. ‫- من عادت ندارم زیاد...
‫به کسایی که بهم می‌گن ‫چقدر باید بترسم، اعتماد کنم.
‫تو که خودت صداشون رو شنیدی!
‫آره، درست می‌گی. شنیدم.
‫چقدر جالبه که جز شنیدن، ‫هیچ‌چیزی به چشممون نخورده.
‫خب، چطوره بریم نگاهی بندازیم؟
‫خیلی‌خب.
‫راه بیفت.
‫می‌شه صحبت کنیم؟
‫- نه، کار از صحبت گذشته. ‫- نه، خواهشا...
‫گفتم تو خفه‌خون بگیر!
‫الان هم تفنگتون رو بذارید زمین،
‫در این خراب‌شده رو باز کنین،
‫وگرنه مغز این پسره رو روی دیوار می‌ریزم.
‫موافقین؟
‫پس همون بهتر با تیر بزنیش.
‫بعدش هم خودم یه گلوله...
‫صاف وسط پیشونی‌ات خالی می‌کنم.
‫چون هیچ‌کس حق نداره درها رو باز کنه.
‫چیزی نمونده.
‫تا حالا از خودت پرسیدی ‫اَبی درست می‌گفت یا نه؟
‫چی...
‫آهای، چی گفتی؟
‫شده با خودت بگی نکنه همه‌اش خوابه؟
‫تو از کجا...
‫مارتین! چی... چی شده؟
‫چی شده؟ چی شده مارتین؟
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫مارتین. چیزی نیست، بلند شو.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫چیزی نیست مارتین، بلند شو.
‫دیگه وقت نداریم!
‫بیا اینجا مارتین...
‫ولم کن مارتین!
‫خون من و تو دیگه یکی شده.
‫مارتین.
‫یعنی که چی؟
‫خیلی‌خب... خیلی‌خب.
‫این چیه...
‫سلام. سلام، سلام.
‫چی...
‫دارم کمی..
‫چای دم می‌کنم.
‫عه، سلام.
‫چی کار می‌کنی؟
‫به قول مامانم دوای هر دردی غذاست.
‫واسه همین دارم... چه بدونم.
‫چای دم می‌کنم.
‫- آره. ‫- چه بدونم راستش.
‫آخه سبد خوراکی که دردی رو دوا نمی‌کنه، نه؟
‫راستش تحت‌تأثیر قرار می‌گیرم...
‫اگه الان بتونی یهو سبد خوراکی ظاهر کنی.
‫اِم...
‫حالت خوبه؟
‫راستش...
‫با این شرایط نمی‌دونم چطور ‫جواب این سوال رو بدم.
‫می‌فهمم.
‫آره.
‫عه، خودت چی؟ واقعا...
‫واقعا همونه که...
‫آره.
‫خودشه.
‫عجب.
‫می‌دونم.
‫گمون کنم بهتر باشه برگردی غذاخوری.
‫چون نیاز داره پیشش باشی،
‫تا طلوع خورشید هم خیلی مونده.
‫آره.
‫- خودم درستش می‌کنم. ‫- باشه.
‫شاید صدای جیغ نبود، لابد...
‫آخه وسط جنگلیم دیگه.
‫لابد صدای کایوت بوده.
‫نه، صدای حیوان این‌جوری نیست کلی.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫خیر سرم توی مزرعه بزرگ شدم.
‫صدای حیوان رو که می‌تونم تشخیص بدم.
‫پس لابد یکی شوخیش گرفته!
‫- من چه بدونم برایان. ‫- خیلی‌خب.
‫معذرت می‌خوام، نباید از کوره در می‌رفتم.
‫ببین، داریم ماجراجویی می‌کنیم دیگه.
‫خب؟ فرض کن الان ‫داریم خاطره‌ای می‌سازیم،
‫از اون خاطراتی که... چه بدونم،
‫توی مهمونی‌ها برای بقیه تعریف می‌کنیم،
‫که چقدر خوش گذروندیم و...
‫آهای.
‫اون داخل کسی هست؟
‫لطفا کمکمون کنین. ‫ما سوار اتوبوس بودیم.
‫خواستیم از داخل شهر میون‌بر بزنیم، ‫بعد توقف کردیم و...
‫- آهای. ‫- یعنی که چی؟
‫- نرو. نرو عزیزم. ‫- دلم نمی‌خواد بمیرم!
‫- خواهشا کمکمون کنین. ‫- باید کمکشون کنیم!
‫وایستا...
‫چیزی نمی‌شه.
‫لطفا کمک کنین.
‫خواهش کردم.
‫[غذاخوری]
‫وای، خدایا شکرت. ‫صدای جیغ و داد شنیده بودیم.
‫جای بدی نشستین‌ها.
‫[اتوبوس‌رانی گرندرپیدز]
‫گاس! خدا لعنتت کنه، آروم‌تر برو!
‫ای خدا. گندش بزنن.
‫خیلی‌خب. واو...
‫پسره...
‫اون پسره کی بود که ‫بهت گفت توی تونل منتظر بمونی؟
‫دوستمه.
‫مدت‌ها بود ندیده بودمش،
‫ولی الان دوباره برگشته.
‫تو چند وقته اینجایی؟
‫زمانش از دستم در رفته.
‫چطوری سر از اینجا در آوردی؟
‫خوشم نمیاد برای کسی تعریف کنم.
‫وای!
‫پیداشون کردم.
‫ببین.
‫ایول.
‫توپ شکلاتیه.
‫اگه نمی‌خوای مجبور نیستی...
‫نه، نه، شکلات دوست دارم.
‫دستت درد نکنه.
‫قبلا خوراکی‌های بیشتری داشتم...
‫ولی طی چند ماه اخیر...
‫افراد جدیدی پاشون به اینجا باز نشد.
‫این خوراکی‌ها رو از وسایل بقیه گرفتی؟
‫بخشی ازش رو آره.
‫یعنی بخشی ازش که اینجا بود.
‫بخش دیگه‌ای مال...
‫مال کی بود؟
‫با کی اومده بودی اینجا؟
‫با مادرم.
‫زن مهربونی بود.
‫هوم، گمونم... کمی چوب‌شور داشته باشم.
‫چون این‌ها مونده‌ان.
‫- یعنی چی... ‫- تویی بوید؟
‫- واسه چی بیرون بودی؟ ‫- زود باش! بیا داخل!
‫- می‌بیننت! ‫- چیزی نیست.
‫نگران نباشین.
‫ببینین.
‫- وای خدا! ‫- مشکلی پیش نمیاد!
‫- مشکلی نیست. ‫- کمک!
‫کمکم کنین!
‫عه، عه، عه، عه! تکون نخور!
‫تو رو خدا!
‫گفتم تکون نخور! وایستا!
‫- آهای! ‫- دارن آدم می‌کشن!
‫- باید در رو ببندیم! ‫- اومدن، اومدن!
‫- زود باش بدو! ‫- خواهش می‌کنم!
‫- زود باش! ‫- خواهش می‌کنم!
‫- باید بیای داخل. ‫- زود باش، بیا اینجا!
‫- بجنب، بجنب! ‫- بدو، بدو، بدو!
‫- بدو بیا! ‫- بیا داخل.
‫بیا اینجا! زود، زود، زود!
‫- عجله کن! عجله کن! ‫- بدو بیا، بدو!
‫باید در رو ببندیم!
‫عجله کن!
‫بدو، بدو، عجله کن!
‫- بدو، بدو، بدو! ‫- بدو، بدو، بدو!
‫- بدو! ‫- در رو ببندین!
‫بگیر.
‫خیلی‌خب.
‫معذرت می‌خوام، ‫باید توی غذاخوری می‌موندم.
‫آخه ترسیده بودم.
‫- تو کی هستی؟ ‫- چی؟
‫مگه نشنیدی ازت سوال پرسیدم؟
‫الجینم.
‫اسمم الجینه.
‫توی اتوبوس بودم دیگه!
‫توی چی بودی؟
‫چی... چی می‌گه واسه خودش؟
‫کدوم اتوبوس؟
‫واقعا درد دارم.
‫کارت عالیه پسر. فقط... دووم بیار.
‫سعی کن نفس بکشی، خب؟
‫چشم روی هم بذاری از اینجا رفتیم.
‫آهای بریک.
‫پنکیک دوست داری؟
‫آره.
‫خورشید که طلوع کنه برات...
‫بهترین پنکیک عمرت رو درست می‌کنیم.
‫اذیتم نکن بابا.
‫این مردک لاغرمردنی پنکیک‌خوره؟
‫آخ، چقدر درد دارم.
‫راستش، خیلی هوس پنکیک...
‫بریک، بریک. خفه شو دیگه پسر.
‫می‌دونم درد داری ولی ساکت باش.
‫نفس عمیق بکش.
‫آروم و بی‌صدا.
‫تام.
‫دستت رو جلوی دهنش بذار.
‫دستم بهش نمی‌رسه!
‫تام، چی شد؟
‫چرا چیزی نمی‌گی پسر؟ چی شده؟
‫گمونم پسره تموم کرد.
‫نه، نه، نه! ولم کن! جیم!
‫ولم کن!
‫جولی، جولی، نرو! ‫نرو جولی!
‫نه، باید بریم بیرون!
‫ نه! ‫- تو رو خدا کمکشون کنیم!
‫نمی‌شه. نرو جولی!
‫جولی! جولی!
‫آخه پیداش کردن! باید کمکش کنیم!
‫چیزی نیست.
‫نمی‌تونم...
‫چیزی نیست.
‫اشکال نداره.
‫نمی‌تونم، نمی‌تونم...
‫چیزی نمی‌شه.
‫درست می‌شه.
‫تو رو خدا.
‫بهش اعتماد ندارم.
‫ببین، فعلا که زنده‌ایم.
‫فعلا هستیم.
‫تابیتا.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫راستش...
‫گمون ده دوازده باری ‫از کنار این بارکش رد شدم،
‫ولی حتی متوجه نشدم... ‫خودت اینجا رو درست کردی؟
‫مگه نرفته بودی سفر؟
‫چرا.
‫چیزی که دنبالش بودی رو پیدا کردی؟
‫نقاشی چی رو می‌کشی؟
‫تصاویری که دیدم.
‫خوبه آدم تصاویری که می‌بینه رو نقاشی کنه،
‫که اگه از یاد خودش بره، ‫اون تصاویر رو ثبت کرده باشه.
‫خیلی اوقات فکر می‌کردم خواب دیدم،
‫تمام اون تصاویر خواب بودن،
‫ولی همه‌شون رو ثبت کرده بودم.
‫عه، خورشید داره طلوع می‌کنه.
‫♪ چه کسی زیر آفتاب می‌میرد؟ ♪
‫♪ چه کسی در تاریکی شب می‌میرد؟ ♪
‫♪ چه کسی با قصاص مبارزه می‌میرد؟‌♪
‫♪ چه کسی با قصاص عادلانه می‌میرد؟ ♪
‫♪ چه کسی با قلب شکسته می‌میرد؟ ♪
‫♪ چه کسی با زوال آهسته می‌میرد؟ ♪
‫♪ می‌خواهم بدانم... ♪
‫♪ چه کسی... ♪
‫♪ تصمیم‌گیرنده است؟ ♪
‫- بابا! ‫- جولی!
‫♪ چه کسی با آرام‌بخش می‌میرد؟ ♪
‫بابا!
‫♪ چه کسی در قلمروی عشق می‌میرد؟ ♪
‫♪ چه کسی با تیزی کلام می‌میرد؟ ♪
‫♪ چه کسی با برف و کولاک می‌میرد؟ ♪
‫بابا، جواب بده! بابا!
‫♪ چه کسی با باروت می‌میرد؟ ♪
‫♪ چه کسی از طمع می‌میرد؟ ♪
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫♪ چه کسی از نداری می‌میرد؟ ♪
‫♪ می‌خواهم بدانم... ♪
‫بابا!
‫♪ چه کسی... ♪
‫♪ تصمیم‌گیرنده است؟ ♪
‫بابا...
‫جولی.
‫جولی!
‫وای! بابا!
‫خیلی‌خب. یه لحظه دووم بیار، خب؟
‫الان میاریمت بیرون.
‫زنده‌ست! همه بیان کمک!
‫- همه بیاین کمک! ‫- باید بیاریمش بیرون!
‫هر مخروبه‌ای که می‌تونین بلند کنین.
‫زود باشین.
‫- عجله کنین! ‫- الان میاریمت بیرون.
‫مواظب باش، مواظب باش! ‫آروم، آروم!
‫...این رو بردار. جلوی راه رو گرفته.
‫زود باشین، بیاین کمک!
‫کمک کنین! الان میاریمتون بیرون!
‫وای...
‫خیلی‌خب.
‫خب.
‫آهای، پسر.
‫گفتی چند نفر به شهر اومدن؟
‫نمی‌دونم.
‫بیست، بیست و پنج نفری اومدن.
‫اون خانمه که شاتگان داشت،
‫سعی کرد بقیه رو ببره توی غذاخوری،
‫ولی بعد خونه‌ای فرو ریخت...
‫نه، نه، نه. یعنی چی؟
‫یعنی چی خونه فرو ریخت؟ ‫کدوم خونه رو می‌گی؟
‫عه... همون که کنار غذاخوری بود.
‫وای خدا!
‫وای خدا! شهر کدوم‌طرفیه؟
‫تابیتا، اون طرفیه! ‫تابیتا، وایستا...
‫ببندش. باید راه بیفتیم.
‫ویکتور، می‌گم ببندش!
‫بیا بریم.
‫تابیتا.