‫آنچه گذشت...
‫صداهاشون رو می‌شنوم.
‫می‌گفتن این تنها راهِ رفتن به خونه‌ست.
‫سارا، فقط بگو چی‌کار کردی.
‫در رو باز گذاشتم.
‫یه چیزی دیدم که واقعاً اونجا نبود.
‫- چی؟ ‫- دوتا بچه رو دیدم.
‫که وسط جاده وایستاده بودن و ‫به من زُل می‌زدن.
‫تو جیم هستی؟
‫نمیگم نادیده بگیرش.
‫همین‌جوریش با برجِ وامونده‌ات ‫به مردم امید واهی دادی.
‫اینم یه دلیل دیگه برای...
‫برای این‌گه دهنت رو ببندی.
‫اتفاقی که قراره بیفته
‫همه رو نجات میده.
‫مامانم کجاست؟ ‫مامانم رو می‌خوام!
‫ایتن، فرار کن!
‫نیتن، تو رو خدا!
‫من کل شب باهاش بودم،
‫و اون چاقوی جراحی که ازش استفاده کرد ‫از مطب من برداشته بود.
‫این قضیه تقصر تو نیست.
‫دقیقاً چطور می‌خوای به کِنی بگی...
‫که سارا باباش رو کُشته؟
‫کاری که باید می‌کردم رو کردم. ‫اون دختره ارزشمند بود.
‫شاید هنوزم ارزشمند باشه.
‫اونا تیکه تیکه‌اش کردن و تو خبر داشتی.
‫کِنی، خواهش می‌کنم!
‫از این به بعد خودت مراقب پشت سرت باش.
‫یه نماد هست که مدام می‌بینمش.
‫اینو ببین.
‫این یارو...
‫حتماً اون یارو هم نماده رو می‌دیده.
‫این تویی، نه؟
‫ممکنه کلیدِ خارج‌شدن از اینجا ‫همین موضوع باشه.
‫به من نزدیک نشو!
‫به خونۀ جدیدت خوش اومدی.
‫بپر بالا.
‫هر شب اون جونورها میان بیرون.
‫واقعاً هیچ راه فراری نداره.
‫سلام. اونجا جات راحته؟
‫فکر کردی الان منو ترسوندی؟
‫هان؟
‫سلام.
‫فکر کردین این کارهاتون ترسناکه؟
‫الان مثلاً باید چی‌کار کنم؟
‫هان؟ باید خودمو خیس کنم؟ هان؟
‫خب، نمی‌تونید بیاید داخل...
‫چون یه سنگِ روی پنجرست.
‫آره. آره، لامصب خیلی ترسناکه!
‫من از شماها نمی‌ترسم.
‫می‌فهمین؟
‫فعلاً خداحافظ.
‫کجا می‌رید؟
‫آهای!
‫هان؟ آهای!
‫هان؟
‫دارم باهاتون حرف می‌زنم!
‫پشت‌تون رو نکنید و بذارید برید.
‫چرا بهم پشت‌تون رو می‌کنید و می‌رید؟
‫وای خدا....
‫بوید!
‫هِی! برگرد طبقۀ پایین.
‫در معرض دید نباش.
‫اینو بسپر به خودم.
‫برو!
‫اومدم.
‫- اون کجاست؟ ‫- هِی، ببین...
‫ببین، هِی... میشه آروم باشیم؟
‫- آروم باش. ‫- آروم باشیم؟
‫الان شوخی‌ات گرفته؟
‫توی این قضیه جزئیات خیلی زیادی هست ‫که شما متوجه‌شون نیستید.
‫واقعاً؟ چی؟
‫که یه سری صدا می‌شنوه؟
‫که آدم مهمیه؟
‫کِنی بهمون گفت. ‫اون یه قاتلِ!
‫همینه و بس. ‫چطور تونستی این کار رو بکنی؟
‫به هیچ‌کس آسیب نمی‌زنه.
‫واسم مهم نیست که چی‌کار می‌کنه و نمی‌کنه.
‫کاری که کرده برام مهمه.
‫می‌خواست بچۀ منو بکُشه!
‫آره، می‌دونم. می‌دونم. می‌دونم. می‌دونم.
‫- می‌دونم. ‫- خیلی‌خب، حالا چی؟
‫وانمود کنیم که آب از آب تکون نخورده؟
‫قوانینت چی میشن پس؟
‫اوضاع عوض شده.
‫- چطور؟ ‫- چطور؟ یه نفر یه برج...
‫یه برجِ بزرگ گذاشته روی خونۀ گروهی...
‫و به همه گفته قراره برن خونه!
‫الان همه‌شون به من نگاه می‌کنن...
‫و براشون سؤاله که چرا ‫من با کلی راه و چاره برنگشتم.
‫به اندازۀ یه اتوبوس آدم داریم ‫که براشون منابع نداریم،
‫و یه خونۀ بدونِ هیچ دلیل ریخت.
‫پس آره، اگه اون بتونه کمک‌مون کنه ‫که بفهمیم اینجا چه خبره...
‫خارج از جعبه می‌مونه! ‫ختم کلام!
‫- آهای! ‫- بهت گفتم
‫طبقۀ پایین بمون! ‫ببینید...
‫می‌خوام باهات صحبت کنم.
‫با دقت کامل گوش کن ببین چی میگم.
‫اگه دوباره نزدیک خانواده‌ام بشی،
‫به خدا قسم، مثل سگ می‌کُشمت.
‫بگو که فهمیدی.
‫بگو که فهمیدی!
‫فهمیدم.
‫ببین، من بهتون قول میدم...
‫قول تو مهم نیست.
‫جیم، گوش کن.
‫حتی شروع هم نکن.
‫لعنت به این وضع!
‫خیلی‌خب.
‫در رو قفل کن و داخل بمون.
‫تو کجا میری؟
‫خونۀ گروهی.
‫باید با دانا صحبت کنم.
‫می‌خوام مطمئن بشم که قضیه رو ‫از دهنِ من می‌شنوه.
‫بوید!
‫من نباید اینجا باشم.
‫اون‌قدر قوی نیستم که بتونم تحمل کنم.
‫توی این یه مورد کمکی نمی‌تونم بهت بکنم،
‫پس بهتره یه فکری براش بکنی.
‫ایتن.
‫ایتن، قول میدم اگه بذاری بیام داخل،
‫فقط خودم بیام. باشه؟
‫کسِ دیگه‌ای اینجا نیست.
‫ایتن، بیخیال. لطفاً بذار بیام داخل.
‫جولی، چی شده؟
‫دیشب شنید داشتیم راجع‌به سارا صحبت می‌کردیم.
‫الانم که نمیاد بیرون.
‫ایتن؟
‫عزیزم، بخدا کسی بهت آسیب نمی‌زنه.
‫آره، من و مامانت هیچ‌وقت نمی‌ذاریم کسی...
‫بهت آسیب بزنه.
‫مثل قضیۀ کرامناکل می‌مونه.
‫وقتی می‌ترسه میره داخل غار.
‫می‌خوام ببینمش.
‫می‌خوام سارا رو ببینم.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫ببخشید، من...
‫اون کُت منه.
‫- نه، این... ‫- چی شده؟
‫اون دختره اینجاست.
‫همونی که داداشش رو کُشت.
‫خواهش می‌کنم، فقط...
‫- برو بیرون. ‫- دنبال دردسر نمی‌گردم.
‫نمیشه خونه‌ات رو پس بگیری. ‫ببین، کُت منو برداشته.
‫این کاپشن برادر منه.
‫نه، دیگه نیست.
‫بذارش زمین و گورت رو گُم کن.
‫فقط وسایل‌مون رو می‌خوام.
‫یه چیز خاص هست که من...
‫بقیۀ وسایل‌تون اینجا نیست. ‫بسته‌بندی‌شون کردیم.
‫دادیم‌شون به مامان کِنی ‫که انبارشون کنه.
‫یه وسیلۀ تزئینیِ سرامیکیِ کوچیک بود ‫که تقریباً این هوا بود.
‫یادتونه؟
‫همین الان بهت گفت نه!
‫ببین. این‌که وسایلت اینجا باشن ترسناک بود.
‫و همین که الان اینجایی هم ترسناکه،
‫پس لطفاً کُت رو بذار زمین و برو پِی کارِت.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- بزن به چاک!
‫از قیافه‌ات معلومه حالت خوب نیست.
‫تام مُرده.
‫کافه بسته‌ست.
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- تو چی‌کار داری؟
‫دارم سعی می‌کنم نمادی که...
‫قبول نکردی توش کمکم کنی رو ‫رمزگشایی کنم.
‫علی‌رغم این‌که قشنگ مشخصه ‫یه چیزایی می‌دونی...
‫ولی بهم نمیگی. ‫خب، هر چی بتونم بهت میگم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫قبلش باید یه کاری برام بکنی.
‫عه.
‫پس الان یه کاری ازم می‌خوای؟
‫می‌دونی چیه؟ اولاً که نمیخوام.
‫دوماً نمیخوام.
‫خیلی‌خب.
‫صبر کن!
‫چی می‌خوای؟
‫آممم...
‫می‌خوام برام ساز بزنی.
‫واقعاً چه مرگته؟
‫اگه ساز بزنی، ‫بهت راجع‌به مردِ توی عکس میگم.
‫اول راجع‌به عکس برام بگو، ‫بعدش ساز می‌زنم.
‫آممم... نه.
‫اون ویولنِ رو بده من ببینم.
‫اینجا نه.
‫بیا.
‫- دنبالم بیا! ‫- خیلی‌خب! باشه!
‫عمراً اگه بذارم حتی نزدیکِ پسرم...
‫تابی. (تابیتا)
‫اصلاً چطور می‌تونی اینو مد نظر بگیری، جیم؟
‫بعد از توماس...
‫آخه دکترها همه‌شون گفتن...
‫باید بعضی وقتا بذاریم ‫ابتکار عمل رو بگیره دستش.
‫ضمناً گفتن باید بذاریم مشکلات رو...
‫به روش خودش حل کنه.
‫هر وقت هم که ازمون کمک خواست ‫حمایتش کنیم.
‫خلاصه، من همونجا کنارش می‌مونم.
‫- منم باهاتون میام. ‫- تابی.
‫ببین. برام مهم نیست دکترها چی گفتن.
‫ما توی یه کابوس داریم زندگی می‌کنیم
‫و اون دخترۀ می‌خواست بچه‌ام رو بکُشه.
‫لطفاً بذار این کار رو بکنم.
‫مامان؟
‫یادمه دیروز بهم چی گفتی
‫در مورد این‌که اینجا چقدر ترسناکه.
‫اوهوم.
‫وقتی توی یه مأموریتی،
‫باید با چیزهای ترسناک مواجه بشی.
‫این‌جوری قدرت‌شون رو ازشون می‌گیری.
‫آره.
‫پیش بابایی بمون، باشه؟
‫و دقیقاً همون کاری رو بکن که اون بهت میگه.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫داشتی چه غلطی می‌کردی، بوید؟
‫طبق قوانینِ این شهر،
‫قوانینی که خودت وضع کردی،
‫به محض این‌که دختره رو پیدا کردی،
‫باید مینداختیش توی جعبه.
‫گوش کن. پدر کاتری...
‫کاتری مرده.
‫حق نداری اینو بندازی گردنش.
‫توی این قضیه، خودت تصمیم گرفتی، بوید.
‫به مردم گفتی با راه و چاه برمی‌گردی.
‫ولی به‌جاش، با یه روان‌پریش برگشتی
‫که نه تنها یک نفر، ‫بلکه چهار نفر رو کُشته.
‫حالا چون آدم خاصیه ‫نباید بره توی جعبه؟
‫خودت می‌فهمی چی میگی؟
‫اون یه چیزایی می‌دونه.
‫وسط جنگل یه چیزایی می‌دونست
‫که امکان نداشت بدونه.
‫خیلی‌خب. عالیه.
‫- خب که چی؟ ‫- منظورت از «خب که چی» چیه؟
‫آخه ما هنوز اینجاییم دیگه.
‫چه صدایی بشنوه چه نشنوه،
‫مثل جادوگر شهر اُز، یه راه آجریِ زرد می‌بینی ‫که راه خونه رو نشون بده؟
‫چون من که مطمئناً نمی‌بینم.
‫فقط یه نفر رو می‌بینم که احتمالاً...
‫به تنها چیزی که این مکان هنوز ‫بهش پایبنده خیانت کرده.
‫اون‌وقت اون چیه؟
‫اعتماد! به تو!
‫- می‌خوای راستش رو بگم؟ ‫- آخه...
‫فکر نمی‌کنم این قضیه ‫هیچ ربطی به خونه‌رفتن داشته باشه.
‫فکر می‌کنم این به‌خاطر اَبی‌ـه.
‫فکر می‌کنم به زنت شلیک کردی
‫و از اون به بعد، هر روز صبح
‫بیدار میشی و میگی کاش‌که بیشتر تلاش کرده بودم.
‫کاش‌که اونجا پشتش بودم...
‫و کمکش می‌کردم،
‫درستش می‌کردم.
‫ولی اَبی مُرده، بوید.
‫و سارا یه قاتله.
‫توی این قضیه پشتم در میای یا نه؟
‫خیلی‌خب.
‫دنبال چی هستی، بوید؟
‫دنبال تأییدیه‌ی منی؟ ‫دنبال آمرزشی؟
‫آخه اینجا بهش نمی‌رسی.
‫الان منظورت چی بود؟
‫تیان‌چن چی گفت؟
‫اون چه حسی به برگشتنِ سارا داره؟
‫- بهش نگفـ... ‫- آره خب. شاید بهتر باشه بگی.
‫سارا؟
‫می‌خواد یه چیزایی بهت بگه.
‫همه فکر می‌کردن مُردی.
‫ولی نمُردی.
‫زنده موندی.
‫وسط جنگل!
‫فقط هیولاها توی جنگل زندگی می‌کنن.
‫فکر می‌کردم با هم دوستیم.
‫ولی نیستیم.
‫تو یه هیولایی.
‫منم ازت نمی‌ترسم.
‫خیلی‌خب.
‫- کجا می‌ریم؟ ‫- فقط یه کم دیگه جلوتره.
‫ببین، اگه می‌خوای برات ساز بزنم، می‌زنم.
‫ولی کل روز باهات پرسه نمی‌زنی تا تو...
‫عجیبه.
‫درخت‌ها دارن تغییر می‌کنن.
‫اینی که میگی یعنی چی؟
‫اوه... خب، این...
‫همۀ اینا کار تو بوده؟
‫وقتی دیگه کسی نبود...
‫اون‌موقع که تنها شدم،
‫دیگه دلم نمی‌خواست به ماشین‌ها نگاه کنم.
‫واسه همین گذاشتم‌شون جایی که نبینم‌شون.
‫پشت صخره‌ها بازم هست.
‫خیلی بیشتر هست...
‫ولی اونا از قبل اینجا بودن.
‫بیا بریم.
‫بابت اتفاقی که دیروز افتاد شرمنده‌ام.
‫دوست ندارم کسی به وسایلم دست بزنه،
‫و وقتی صدای نوازندگی‌ات رو شنیدم...
‫آممم... بعضی وقتا عصبانی میشم
‫و شرمنده‌ام.
‫خیلی‌خب.
‫بیا.
‫- بیا چی؟ ‫- همینجا ساز می‌زنی.
‫خدا رو شکر. بگیر.
‫چی... ‫چی می‌خوای بشنوی؟
‫همونی که در مورد ستاره‌هاست رو بزن.
‫چی چی؟
‫ستارۀ چشمک‌زن.
‫این ماشین مامانت بوده.
‫وقتی می‌ترسیدم اون آهنگ رو می‌زد.
‫منم همین‌جوری اینجا می‌شِستم
‫و اون آهنگ می‌زد.
‫شب‌ها وقتی قایم می‌شدیم،
‫وقتی صدای جیغ مردم رو می‌شنیدم،
‫بهم می‌گفت به ستاره‌های چشمک‌زن فکر کن.
‫بعدش... دیگه نمی‌ترسیدم.
‫اون آهنگ رو بلدی؟
‫آره. آممم... بلدم.
‫عه. شرمنده.
‫قصد نداشتم...
‫فکر نمی‌کردم کسی اینجا باشه.
‫اشکالی نداره.
‫کلی جا هست.
‫سوار اتوبوس بودی؟
‫آره.
‫متأسفم.
‫خیلی وقته اینجایی؟
‫دو سه ماهی میشه.
‫ولی حس اینو میده که خیلی بیشتر بوده.
‫همینجا توی شهر زندگی می‌کنی؟
‫یعنی... مسلماً توی شهر زندگی می‌کنی.
‫فقط این‌که...
‫توی خونۀ گروهی ندیده بودمت.
‫اگه دیده بودمت، متوجه می‌شدم.
‫من...
‫به گمونم در حال حاضر اینجا زندگی می‌کنم.
‫فکر می‌کردم یه کشیش یا همچین چیزی...
‫اینجا زندگی می‌کنه.
‫قبلاً زندگی می‌کرد.
‫عه.
‫من هر یکشنبه با مامان‌بزرگم میرم.
‫منظورم به کلیساست.
‫تا جایی که یادم میاد همین‌طور بوده.
‫با اتوبوس داشتی می‌رفتی همونجا؟
‫می‌رفتی مامان‌بزرگت رو ببینی؟
‫آره. اون...
‫آخر هفته‌ها میرم می‌بینمش. ‫(شنبه‌ها و یکشنبه‌ها)
‫هیچ‌وقت اون‌قدرها مذهبی نبودم
‫ولی... همیشه از این کارم خوشحال می‌شد.
‫می‌دونی، از این‌که باهاش می‌رفتم کلیسا
‫و بعدش، بعد از ظهر رو این‌طور می‌گذروندیم ‫که بیرون می‌شِستیم
‫و جغدهای قلاب‌دوزی درست می‌کردیم.
‫واقعاً؟
‫همیشه جغد می‌دوخت.
‫چند صدتایی ازشون داره.
‫به هر کسی که باهاش آشنا می‌شد ‫از اونا می‌داد.
‫منم بهش می‌گفتم...
‫«مامان‌بزرگ، بهتر نیست امتحانی عوضش کنیم؟»
‫«بهتر نیست سگ یا خرگوش ‫یا یه چیز دیگه رو امتحان کنیم؟»
‫ولی اون در جواب می‌گفت:
‫«الجین، هر کسی یه علاقه‌ای داره...
‫و من به جغدها علاقه دارم.»
‫واسه همین جغد درست می‌کردیم.
‫حتماً فکر می‌کنی خیلی باحالم.
‫بچه که بودم یه جورایی خِنگ بود.
‫من و برادرم...
‫یه سری وسایل تزئینیِ سرامیکیِ کوچیک ‫که مال کریسمس بودن رو...
‫از فروشگاه اجناس یه دلاریِ شهرمون می‌خریدیم.
‫کل پول‌مون رو جمع می‌کردیم.
‫هر فرصتی گیرمون می‌اومد می‌رفتیم. ‫در طول سال.
‫حتی منتظر کریسمس هم نمی‌موندیم.
‫بعدش می‌رفتیم خونه و با رنگ‌های عجیبی...
‫رنگ‌شون می‌کردیم.
‫یه بار اون‌قدر از اونا داشتیم...
‫که می‌تونستیم صدتا درخت رو تزئین کنیم
‫و بازم چندتاشون برامون بمونن.
‫مال نیتن همیشه خیلی خوشگل‌تر از من ‫به نظر می‌اومد.
‫فکر می‌کردم همه‌شون گم و گور شدن.
‫کاشف به عمل اومد...
‫نیتن تمام این سال‌ها ‫یه دونه رو پیش خودش نگه داشته.
‫گفت یاد اون‌موقع میندازتش که اوضاع...
‫اون الان هم اینجاست؟
‫برادرت رو میگم.
‫بود.
‫اون وسیلۀ دکوری چی شد؟
‫یه جایی همینجاهاست. فقط...
‫فکر می‌کنم کسی که اونو گرفته، ‫نمی‌خواد پسش بده.
‫ببین...
‫یه آدم قلچماق لازم داری. ‫خوشحال میشم باهاش صحبت کنم.
‫لطف داری.
‫چطوریه که توی خونۀ گروهی نمی‌مونی؟
‫آخه آدمای اونجا اکثراً به نظر مهربون میان.
‫دلیلی نداره توی یه کلیسای قدیمیِ پوسیده بگردی.
‫همیشه طرز فکر عالی‌ای به نظر می‌اومد...
‫که هر کاری هم که کردی...
‫اگه حقیقتاً شرمسار باشی...
‫خدا می‌بخشتت.
‫به نظرت اینی که میگن واقعیه؟
‫این موضوع، همیشه برای من...
‫شبیه افکارِ آرزومندانه می‌موند.
‫چرا؟ کاری کردی که نیاز به بخشیده‌شدن داره؟
‫برادرم رو کُشتم.
‫ولی غیرعمدی بوده.
‫مگه نه؟
‫- آخه تو که نمی‌ری... ‫- به زودی همه چی رو می‌فهمی.
‫شاید بهتر باشه من...
‫آممم...
‫واقعاً از آشنایی باهات خوشحال شدم، الجین.
‫خب...
‫منم از آشنایی باهات...
‫خوشحال شدم.
‫چطور پیش رفت؟
‫خوبی؟
‫دیگه نمی‌ترسم.
‫وای عزیزم. خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫سلام. عالی بودی.
‫میشه بیای کمکم کنی ‫برای شام سیب‌زمینی پوست بکَنیم؟
‫نمی‌خوام سیب‌زمینی پوست بکَنم.
‫خب، منم نمی‌خوام.
‫- برو. ‫- بیا بریم.
‫بیا.
‫کارِش چطور بود؟
‫- عالی بود. ‫- جدی؟
‫ببخشید.
‫نباید می‌اومدم اینجا.
‫(صحبت به زبان خودش)
‫صبر کن.
‫تو از من گرفتیش.
‫تو اونو از من گرفتی.
‫آره.
‫من ازت مراقبت کردم.
‫ولی تو...
‫تو احساس نفرت رو در من به وجود آوردی.
‫می‌دونم چرا اومدی.
‫صبر کن.
‫بردار و برو.
‫دیگه هیچ‌وقت برنگرد اینجا.
‫دیگه هیچ‌وقت نیا.
‫- شوخی‌ات گرفته؟ ‫- کِنی، من فقط...
‫- آهای! ‫- کِنی، من...
‫- چیه؟ چیه؟ ‫- کاری نمی‌کردم.
‫کاری نمی‌کردی؟ ‫اونو بده من.
‫- کِنی، خواهش می‌کنم. کِنی، خواهش می‌کنم. ‫- چی توشه؟
‫بده‌ش من. وسایل توئه؟ آره؟
‫اینا وسایل توئه، آره؟
‫مال نیتن‌ـه؟
‫اون چیه؟ بده‌ش من.
‫- بس کن. بس کن. نه! خواهش می‌کنم! ‫- بده‌ش من. بده‌ش من.
‫این چیه؟
‫- برات مهمه؟ هان؟ ‫- کِنی.
‫- برات ارزشمنده؟ ‫- کِنی، خواهش می‌کنم!
‫- خیلی برات ارزش داره؟ ‫- لطفاً نکن.
‫آهای. آهای، ببین. گوش کن.
‫منو ببین!
‫برام مهم نیست بوید چی میگه، ‫و اهمیت نمیدم...
‫که فکر می‌کنی چقدر خاصی.
‫اگه دوباره بیای نزدیکِ مامانم، ‫بخدا قسم...
‫خودم تنِ لشِ روان‌پریشانه‌ات رو ‫می‌کِشونم توی جعبه.
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫می‌فهمی؟
‫آره.
‫میشه ببینم؟
‫صبر کن.
‫تقریباً تمومه.
‫اینم از این.
‫میشه ببینم؟
‫یادت نره یه مدت تمرین نداشتم.
‫اوه!
‫فکر کنم بدک نباشه.
‫- خیلی خوشم اومد. ‫- جدی؟
‫بیا ببینم.
‫عه، ببخشید...
‫سلام. دنبال کریستی می‌گشتم.
‫بله. خودم هستم. سلام.
‫ببخشید. ‫قصد نداشتم مزاحم بشم.
‫عه، نه. اشکالی نداره. ‫چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫خب...
‫از اونجایی که تو ساکنِ «کوینزی» هستی... ‫(واقع در ایالت ماساچوست)
‫می‌خواستم اگه میشه اینو بهت بدم.
‫چرا مرفینِ مایع با خودت حمل می‌کنی؟
‫کِی بیماری‌ات رو تشخیص دادن؟
‫حدود یه ماه پیش.
‫با خودم گفتم تا وقتی اون لازمم بشه،
‫احتمالاً دیگه اون‌قدر سر حال نباشم که...
‫بسپرش به من. باشه؟
‫ممنون.
‫ببین چی‌کار کردم.
‫عصری به این دل‌انگیزی رو خراب کردم.
‫من میرم که مزاحم خلوت‌تون نشم.
‫خب، در کل همینجا جاتون بهتره.
‫الان که اون دختره سارا برگشته،
‫خیلی قیل و قال شده.
‫ببخشید. چی گفتی؟
‫کریستی، کجا میری؟
‫- عزیزم، وایستا! ‫- نه، باید...
‫- وایستا! ‫- باید برم.
‫آهای، باهام صحبت کن.
‫هِی! باهام صحبت کن.
‫چه خبره؟
‫جایی نمی‌ری، خب؟
‫با این حال و وضع که نمیشه.
‫سارا کیه؟
‫اون یه نفر رو کُشت...
‫و بعدش می‌خواست یه پسر کوچولو رو بکُشه ‫چون من...
‫یه شب داشتیم صحبت می‌کردیم. ‫توی مطب بود.
‫و... و ازم پرسید حاضر چی‌کار کنم ‫که دوباره بتونم ببینمت.
‫گفت اگه در ازاش باید کار بدی بکنم، ‫ارزشش رو داره؟
‫منم گفتم آره.
‫نمی‌فهممم.
‫بهش چراغ سبز دادم
‫و بعد، روز بعدی، اون...
‫اون‌قدر دلم می‌خواست دوباره ببینمت که...
‫اصلاً به سؤالش گوش نمی‌دادم.
‫الانم که اومدی اینجا، ‫برام سؤال شده
‫که اینم تقصیر منه یا نه. ‫و خب...
‫نه، حس می‌کنم اخیراً کاری بجز...
‫- آسیب زدن به مردم نکردم و واقعاً... ‫- نه. ببین...
‫این تقصیر تو نیست.
‫من اینجام.
‫خب؟
‫کنار همدیگه‌ایم.
‫بیا بریم تو.
‫اسمش کریستوفر بود.
‫کریستوفر.
‫دنبالم بیا.
‫چی؟ ‫نه، بیخیال!
‫همینجاست.
‫این ماشینِ اون بود.
‫اولش به نظر آدم خوبی می‌اومد، ‫چون مردم رو به خنده مینداخت.
‫اون زمان خندوندن دیگران، کار آسونی نبود.
‫مردم دوستش داشتن.
‫بعدش چی؟
‫بعدش عوض شد.
‫- از چه نظر عوض شد؟ ‫- خوشم...
‫خوشم نمیاد. باید برگردیم.
‫عه، عه، عه، عه، صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫ولی یه قراری با هم داشتیم.
‫مگه نه؟ ‫من آهنگت رو زدم. به قولم عمل کردم.
‫متوجه نیستی.
‫نباید این سؤالات رو بپرسی.
‫چرا؟ چرا؟ چرا؟
‫- هوم... ‫- هان؟
‫ببین. از وقتی اومدم توی این خراب‌شده...
‫یه خواب خوب نداشتم. ‫و توهم می‌زنم و یه سری چیزا می‌بینم.
‫چیزایی که خیلی منو می‌ترسونن.
‫ همه‌ش به‌خاطر همینه که اینجاست.
‫اون یارو کریستوفر هر کی که بوده، ‫اونم اینا رو دیده.
‫اونم دیده. ‫فکر و ذکرش شده این.
‫هزار بار نقاشی کرده‌اش.
‫پس تو با این روتینِ مردِ ترسناکِ مرموزت،
‫باعث نمیشی حالم بهتر بشه!
‫از کِی این نماد رو می‌دید؟
‫- نمی‌دونم. ‫- معنیش چیه؟
‫- نمی‌دونم! ‫- خب، پس...
‫چه می‌دونی؟
‫شرمنده.
‫خب...
‫می‌دونم این مسائل ترسناکن
‫و... می‌دونم از اون چیزایی نیستن...
‫که خیلی دلت بخواد در موردشون صحبت کنی، ولی...
‫دیگه جونم به لبم رسیده.
‫خواهش می‌کنم.
‫همه مُردن.
‫از وقتی کریستوفر اون نماد رو می‌دید،
‫اوضاع عوض شد.
‫خودش هم عوض شد.
‫و دیگه مردم رو به خنده نمی‌آورد.
‫دیگه لبخند نمی‌زد.
‫یه شب، مامانم بهم گفت ‫یه جای جدید قایم بشم،
‫یه جای متفاوت، ‫جایی که کریستوفر ندونه.
‫و صبح روز بعد که بیدار شدم، همه...
‫اینجا چیزای بدی وجود داره.
‫مردم رو مجبور می‌کنن کارهای بد بکنن.
‫ببخشید.
‫من اینجام.
‫آنگکویی!
‫آنگکویی.
‫آنگکویی!
‫آنگکویی. ‫آنگکویی. آنگکویی.
‫- کی هستید؟ ‫- آنگکویی.
‫- آنگکویی.
‫- من ازتون نمی‌ترسم.
‫- آنگکویی. ‫- ازتون نمی‌ترسم.
‫آنگکویی. آنگکویی. ‫آنگکویی، آنگکویی!
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫بهم دست نزنید! بهم دست نزنید! ‫نکنید! نکنید! لطفاً نکنید!
‫نکنید، نکنید، نکنید، نکنید!
‫بهم دست نزنید، بهم دست نزنید. ‫بهم دست نزنید!
‫- لطفاً بهم دست نزنید! ‫- آنگکویی.
‫نه، نه، نه! بهم دست نزنید! بهم دست نزنید!
‫آنگکویی. آنگکویی. آنگکویی.
‫نه! نکنید! نه! نه!
‫بهم دست نزنید! خواهش می‌کنم بهم دست نزنید! ‫بهم دست نزنید!
‫هان؟ نمی‌فـ...
‫آهای! آهای!
‫- خوبی؟ ‫- نمی...
‫تو هم دیدی؟
‫از دماغت داره خون میاد.
‫تو هم دیدی؟ ‫اونا رو دیدی؟ کدوم گوری...
‫چیو دیدم؟
‫کیو دیدم؟
‫بوید.
‫الان حوصله ندارم، جیم.
‫نیومدم بحث کنم.
‫یعنی با کاری که کردی موافق نیستم ولی...
‫ولی امروز به اون دختره نگاه کردم
‫و اصلاً به روان‌پریش‌ها نمی‌خورد.
‫یه قاتل شرور ندیدم.
‫یه بچۀ درب و داغون دیدم.
‫و وقتی به اطرافم نگاه می‌کنم...
‫می‌بینم که خیلی‌ها تا آستانۀ جنون رفتن.
‫خیلی‌خب.
‫تا حالا برات این سؤال پیش نیومده ‫که شاید اصل مطلب همینه؟
‫الان داری چیو میگی؟
‫پشت بیسیم یه صدایی شنیدیم.
‫آره. من و دانا.
‫دقیقاً قبل از این‌که توفان بیاد.
‫نمی‌دونم کی بود ولی اسمم رو بلد بود،
‫می‌دونست زنم داره توی خونه چی‌کار می‌کنه،
‫توی زیرزمینِ خونه‌مون.
‫فکر می‌کردم شاید دیوونه شدم.
‫به نظرم یه عده دارن نگاه‌مون می‌کنن.
‫- به نظرم یه عده دارن گوش میدن. ‫- جیم...
‫یه سری آزمایش‌ها مثل این بوده
‫که برمی‌گرده به زمان جنگ جهانی دوم.
‫ببین، لازم نیست به همدیگه اعتماد کنیم.
‫حتی لازم نیست از هم خوش‌مون بیاد.
‫ولی باید توی این قضیه ‫شروع کنیم به همکاری با هم.
‫حالا نمی‌دونم چی از جون‌مون می‌خوان
‫ولی اگه بتونی یه دلیل منطقی‌تر...
‫برای جریاناتِ اینجا بهم بدی، ‫خوشحال میشم بشنوم.
‫باید برم، جیم.
‫سلام؟
‫تیان‌چن؟
‫من...
‫می‌خواستم اگه میشه با هم صحبت کنیم.