‫آنچه گذشت...
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫کنی! ‫باید بیای اینجا!
‫اینجا واسه سیر کردن شکم ‫کل مردم شهر غذا هست!
‫خیال کردی اینجا نمی‌تونه ‫تو رو از پا دربیاره؟
‫خواهیم دید.
‫نه، نه، نه.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫تو با خودش و اون جونورها ‫تو طویله بودی.
‫چه‌جوری هنوز زنده‌ای؟
‫می‌خواستن تماشا کنم.
‫- کنی. ‫- وایستین ببینم. مـ... مامانم کجاست؟
‫رفیق، تسلیـ...
‫نه! حرف نزنین! حرف نزنین.
‫باید اطلاعات بیشتری کسب کنیم.
‫- آره. ‫- فردا باید...
‫سر یه کاری کمکم کنی.
‫چه کاری؟
‫یکی از این جونورهای عوضی رو می‌گیریم.
‫قراره بچه‌ای رو که بهت گفت بودن...
‫هیچ‌وقت باردار نمی‌شی ‫به دنیا بیاری!
‫با این همه چیزهایی که دیدی،
‫با یه معجزه کنار نمیای؟
‫دچار سوتغذیه شدیدی.
‫حتما باید یه کاری کنیم ‫دوباره غذا بخوری.
‫محصولاتمون همون‌هان؟
‫آره. با خودمون گفتیم کودشون کنیم...
‫و ببینیم خاک حاصل‌خیز می‌شه یا نه.
‫هوم.
‫جید؟
‫نمی...
‫نمی‌فهمم.
‫آماده‌ای بهم بگی جریان از چه قراره؟
‫هنوز خودم کاملا نفهمیدم.
‫دست‌بندی رو که برات درست کرده بودم یادته؟
‫می‌گی دست‌بندی پیدا کردی...
‫که شبیه دست‌بند دست‌ساز خودته؟
‫نه، نه، نه، نه، نه. ‫شبیهش نیست.
‫همون دست‌بنده.
‫امکان نداره.
‫به درخت بطری سر بزن.
‫مادرم گفته بود ‫با این یکی به برجه...
‫و بچه‌ها می‌رسه.
‫میراندا کم‌کم یه‌چیزهایی می‌دید.
‫هر چی می‌دید رو نقاشی می‌کرد.
‫می‌گفت انگار برگزیده شده...
‫که بچه‌ها رو آزاد کنه.
‫گمون کنم تو هم برگزیده شدی.
‫وقتی توماس مرد، ‫تو و مامان از هم پاشیدین...
‫و کسی هوای ایتان رو نداشت.
‫باید خودت رو جمع و جور کنی.
‫باشه.
‫الو؟
‫بابا؟ منم، توماس.
‫بابا، صدام رو داری؟
‫تو پسر من نیستی.
‫چرا گذاشتی مامان بره؟
‫چرا گذاشتی بمیره؟
‫بس کن!
‫چون دیگه دوستش نداشتی ‫گذاشتی بره؟
‫چی می‌خوای؟
‫می‌خوام کمک کنم. ‫کمک لازم داری بابا.
‫این‌قدر بابا صدام نکن.
‫باید مواظب جولی و ایتان باشی.
‫نباید بذاری الان که چیزی به تاریکی نمونده ‫بیرون بازی کنن.
‫بابا، صدام رو داری؟
‫ایتان!
‫جولی!
‫ایتان! جولی!
‫ایتان!
‫جولی!
‫چیه؟
‫چیکار می‌کنین؟
‫به حیوانات غذا می‌دیم.
‫بیاین تو ببینم!
‫- ایتان! ‫- کارمون هنوز تموم نشده!
‫آهای ایتان! گفتم زود باشین! ‫بیاین دیگه!
‫- جیم! ‫- ها؟
‫خوبی؟
‫آره. ببین، دارم... ‫دارم با بچه‌هام حرف می‌زنم.
‫بیا. ایتان.
‫- بیاین. بیاین. بیاین. ‫- داریم میایم!
‫چیزی به تاریکی نمونده.
‫می‌دونم.
‫- خوبن؟ ‫- آره.
‫ببخشید.
‫اوضاعمون داره وخیم‌تر می‌شه، مگه نه؟
‫آره.
‫«منشأ» ‫«فصل سوم، قسمت سوم: تله‌موش»
‫♪ وقتی پسرکی کم سن و سال بودم، ♪
‫♪ از پدرم پرسیدم: ♪
‫♪ «من چه‌کاره می‌شم؟» ♪
‫♪ «خوش‌تیپ می‌شم؟» ♪
‫♪ «ثروتمند می‌شم؟» ♪
‫♪ اون هم بهم گفت: ♪
‫♪ «که سرا، سرا» ♪
‫♪ «هرچی بشه، همون می‌شه» ♪
‫♪ «ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم» ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ حالا خودم ♪ ‫♪ بچه‌دار شدم ♪
‫♪ از پدرشون می‌پرسن: ♪
‫♪ «من چه‌کاره می‌شم؟» ♪
‫♪ «خوشگل می‌شم؟» ♪
‫♪ «ثروتمند می‌شم؟» ♪
‫♪ من هم مهرآمیز بهشون می‌گم: ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫چی شده؟
‫اِم، سخت نگیر. ‫دستت رو می‌بری‌ها.
‫آخ!
‫بهت که گفتم.
‫شب تا صبح اون پایین بودی؟
‫بایـ... باید بخوابی.
‫بایـ... باید به جواب برسم.
‫حتما یه چیزی تو اون زیرزمین هست،
‫تو... تو... تو اون نقاشی‌ها هست ‫که از قلم انداختم.
‫اینجاها یه کم بانداژ داشتم.
‫آها.
‫بفرما.
‫اِم، نه. اِم، تو...
‫- لطفا کمکم کنین. ‫- نه، نه بابا. چیزی نیست.
‫خب، اون پسره....
‫همون... همون پسر سفیدپوشه،
‫گفتی تو رو کشوند...
‫بالای برج فانوس...
‫و... و بعدش هلت داد پایین؟
‫نه، نه، نه، نه، نه. ‫اون من رو نکشوند.
‫خودم به‌خاطر بچه‌ها رفته بودم اونجا.
‫بچه‌های اسیر تو برج.
‫آره. ببینین، اِم...
‫برجه درواقع برج فانوس بود...
‫و باید می‌رفتم تو یه درخت...
‫که بهش می‌رسیدم.
‫اِم، ویکتور من رو تا اونجا برد.
‫گفت مامانش هم رفته بود ‫بچه‌ها رو نجات بده،
‫همون شبی بود که... که...
‫اشکالی نداره.
‫می‌تونی بگی.
‫اِم، من از خیلی وقت پیش...
‫قبول کردم واقعا مرده.
‫خیال می‌کردم همه‌شون مرده‌ان.
‫همین که ویکتور هنوز زنده است...
‫خیلی...
‫شما هم می‌شنوین؟
‫آها، صدای بطری‌هاست.
‫معلومه که می‌شنوم.
‫از درختی تو حیاط‌پشتیمون آویزونن.
‫میراندا درخت بطری صداش می‌کرد.
‫یک، دو، سه.
‫اصلا از کجا می‌دونی ممکنه؟
‫آره. نمی‌دونم،
‫ولی طلسم‌ها...
‫جلوی ورودشون به خونه‌هامون رو می‌گیرن.
‫شاید بتونن جلوی خروجشون رو هم بگیرن.
‫ببین. درک می‌کنم، ‫ولی بحث گرفتن سگ خیابونی...
‫یا گرگ صحرایی نیست، خب؟
‫مـ... ما هیچی از اون جونورها نمی‌دونیم.
‫آره. خب، شاید وقتشه یاد بگیریم.
‫دیگه نباید همین‌جوری دست رو دست بذاریم ‫و به فکر امنیتمون باشیم.
‫«امنیت.»
‫تو یه شب تو جنگل بودی...
‫و چیزی نمونده بود به کشتنت بده.
‫بعدش هم چیزی نمونده بود ‫همه رو به کشتن بده، ولی «امنیت.»
‫جیم و کنی هم شب تو جنگل مونده بودن، مگه نه؟
‫بعدش با غذا برگشتن...
‫و الان دوباره واسه همه غذای کافی داریم!
‫منظورم اینه که اوضاع همیشه...
‫باب میل آدم پیش نمی‌ره،
‫ولی دلیل نمی‌شه آدم خطر نکنه.
‫من باهات موافقم، خب؟
‫من...
‫کنی و بقیه چی شدن؟
‫خوبن. همگی قرعه‌کشی کردیم، ‫دیل عصبانی شد...
‫و بعدش همگی راه افتادن.
‫به احتمال زیاد تا وقت ناهار برسن اونجا.
‫حال کنی چطور بود؟
‫با احتساب شرایط، خوب بود.
‫کریستی هم باهاشون رفته.
‫خوبه. باشه.
‫خیلی‌خب. ‫جریان از چه قراره؟
‫خیلی‌خب. اگه تو بهش نگی، ‫خودم می‌گم.
‫می‌خوام یکی از اون جونورها رو بگیرم.
‫عذر می‌خوام. جانم؟
‫هر شب سر و کله ‫اون جونورها پیدا می‌شه،
‫هر شب پیداشون می‌شه،
‫ولی هنوز روحمون هم خبر نداره ‫با چی طرفیم،
‫چی هستن و از کجا اومدن.
‫بوید، قبلا هم به فکر این کارها بودیم.
‫تو که یکیشون رو گرفته بودی.
‫نه. من یکیشون رو کشتم.
‫فرق می‌کنه.
‫باید ازشون اطلاعات کسب کنیم.
‫خـ... خودمون می‌دونیم حرف می‌زنن،
‫پس یکیشون رو می‌گیریم. ‫به حرفش میاریم.
‫آها، می‌خوای به حرفش بیاری.
‫چه‌جوری می‌خوای به حرفش بیاری؟
‫می‌خوای شکنجه‌اش کنی؟
‫ما با تفنگ ساچمه‌ای از فاصله نزدیک ‫به اون جونورها شلیک کردیم،
‫ولی فقط لبخند زدن!
‫اون‌ها انسان نیستن.
‫خب، به نقل از کریستی، ‫قبلا بودن.
‫آها، اون‌وقت خیالت با این حرف راحت می‌شه؟
‫باید یه کاری بکنیم، خب؟
‫- بابا. ‫- نمی‌شه...
‫باید یه غلطی بکنیم.
‫چه‌جوری می‌خوای بگیریشون؟
‫دارم بررسی می‌کنم.
‫چه عالی.
‫بیشتر بررسی کن.
‫ببین.
‫من هم دلتنگ تیان‌چنم،
‫باور کنم من هم دلم می‌خواد بریم بیرون...
‫و انتقاممون رو بگیریم؛
‫ولی نمی‌خوام به‌خاطر ‫یه نقشه ناقص و مسخره...
‫شاهد کشته شدنت باشم.
‫تو هم تشویقش نکن.
‫داری بچه‌دار می‌شی.
‫دیگه نباید فقط به فکر خودت باشی.
‫- بابا... ‫- نه.
‫خیلی‌خب.
‫- بعدا صحبت می‌کنیم. ‫- باشه. باشه.
‫اون چیه؟
‫باقی گاوه رو امروز صبح پخش کردن.
‫اگه می‌خوای، خیلی داریم.
‫گمون نکنم دلم بخواد.
‫بچه‌ات گوشت‌خوار نیست، مگه نه؟
‫گمون نکنم.
‫عجب جای وحشتناکی.
‫باورم نمی‌شه واقعا عده‌ای ‫اینجا زندگی می‌کردن.
‫مطمئنیم آدم بودن؟
‫آخه اینجا رو ببینین.
‫محل استقرارشون رو ببینین.
‫ممکنه تأثیرشون...
‫عین طلسم‌های ما باشه...
‫و اشباح خبیث رو دور کنن.
‫آها، خیالم خیلی راحت‌تر شد.
‫نمی‌دونیم چی شده، ‫ولی جریان مال خیلی وقت پیشه.
‫الان کلی آدم تو شهر گرسنه‌ان.
‫خیلی‌خب، من و جیم قبل از حرکتمون...
‫تا می‌تونستیم محصولات رو جمع کردیم.
‫همه‌شون تو اون آلونکن.
‫خب، پس... دیل، جید و راجر.
‫شما اونجا مشغول بشین.
‫بقیه‌مون می‌ریم هرچی پیدا کردیم جمع کنیم.
‫- بریم! آفتاب داره هدر می‌ره! ‫- چه عالی.
‫- مواظب باشین. ‫- چه عالی.
‫بیاین از کنار این سازه وودو رد بشیم...
‫و بریم تره‌بار جمع کنیم.
‫تمام تلاشم رو کردم با هرچی مونده بود ‫غذای خوبی درست کنم.
‫خبر خوش از این قراره ‫که وقتی کنی و بقیه...
‫برگردن و غذا بیارن،
‫دیگه جیره‌بندی نداریم.
‫خیلی خوب می‌شه، مگه نه؟
‫لابد دیگه.
‫ناهار درست کردم. ‫می‌خوری؟
‫نه.
‫خیلی‌خب.
‫کی خاکش می‌کنه؟
‫چی؟
‫کی مامان رو خاک می‌کنه؟
‫از این حرف‌ها نزن!
‫ولی...
‫ولی جسدش همین‌جوری ‫رو زمین افتاده باشه...
‫و کلی حشره و عنکبوت روش باشن چی؟
‫جسدش همون‌جا می‌مونه تا بپوسه؟
‫ایتان.
‫ولی اگه روزی یکی پیداش کنه...
‫و فقط استخون‌هاش مونده باشه ‫و نفهمه کیه چی؟
‫بس کن!
‫امان از دستت! بس کن!
‫- ببخشید. ببـ.... ‫- آره.
‫واقعا می‌خوای پدر برتر سال بشی، مگه نه؟
‫اِم، میراندا هنرمند بود.
‫سراسر شهر رو ‫به آثارش مزین می‌کرد.
‫این همیشه از آثار محبوبش بود.
‫می‌گی تو شهری که ازش اومدی...
‫هم چنین چیزی بوده؟
‫نه. ‫این یکی فرق می‌کرد.
‫اینجا نیست.
‫دنـ... دنبال چی می‌گردی؟
‫درختی که ویکتور نشونم داده بود...
‫یه دریچه داشت...
‫که می‌شد رفت توش...
‫و آدم رو جای دیگه‌ای می‌برد.
‫یعنی آدم می‌رفت تو درخت...
‫و دورنوردی می‌کرد؟
‫مهم نیست. ‫درخت عادیه.
‫خب، شاید برات مهم باشه...
‫که بدونی نسخه اصلی نیست.
‫- چی؟ ‫- خب، همون‌طور که گفتم...
‫سراسر شهر رو ‫به آثارش مزین می‌کرد.
‫اون‌قدر از این یکی خوشش می‌اومد ‫که یه نسخه دیگه...
‫تو حیاطمون ازش درست کرد.
‫می‌گفت می‌خواد نزدیکش باشه.
‫نسخه اصلیش تو پارکیه ‫که چند شهر با اینجا فاصله داره.
‫راستش...
‫چی؟ راستش چی؟
‫خب، همون‌جا با همدیگه ‫مواد زده بودیم.
‫می‌شه گفت اون درخت...
‫نقطه شروع کل این ماجراها بود.
‫وای خدایا، چقدر... ‫چقدر تا اونجا راهه؟
‫سی چهل دقیقه.
‫خیلی‌خب. باید همین الان من رو ببرین اونجا.
‫- باید یه کم بخوابی. ‫- نه، نه، نه، نه، نه.
‫باید من رو همین الان ببری اونجا هنری!
‫اگه دوباره تو بیمارستان بستری بشی،
‫به نفع هیچ‌کدوممون نیست!
‫نمی‌رم... نمی‌رم بیمارستان.
‫فقط باید به درخته برسم. ‫خواهش می‌کنم من رو ببر! بریم!
‫خب، این هم بخشی از نقشه منفورته؟
‫واقعا خیال کردی می‌تونی ‫یکی از اون جونورها رو بگیری؟
‫شاید بتونم.
‫بوید، چند وقته اینجایی؟ ‫یه سال و نیم می‌شه؟
‫راستش، از اکثر جهات کارت حرف نداشته.
‫اکثر مردم رو زنده نگه داشتی ‫و بدون تو می‌مردن.
‫البته خودم رو حساب نکردم.
‫پس چرا الان شرایط رو عوض می‌کنی؟
‫نگاهی به اطرافت بنداز.
‫وقایع وحشتناک اخیر رو ببین.
‫واقعا چنین سوالی ازم می‌پرسی؟
‫خب، حداقل نقشه خوبی ریختی، مگه نه؟
‫یکی از اون جونورها رو ‫تو یه خونه می‌کشونی.
‫بیرون در خونه طلسم می‌ذاری.
‫تو خونه گیر می‌اندازیش.
‫فرداش می‌ری اونجا. ‫می‌ری تو.
‫تو خونه می‌چرخی،
‫همه اتاق‌ها رو دنبالش می‌گردی ‫تا بالاخره از یه جایی...
‫بپره بیرون و تکه‌تکه‌ات کنه.
‫آره، نه، می‌فهمم چرا ارتش ‫برنامه‌ریزی رو...
‫بهت سپرده بود.
‫نمی‌فهمی، مگه نه؟
‫بوید، چیزی که دقیقا جلوی روته رو نمی‌فهمی.
‫چی رو نمی‌فهمم؟
‫اون جونورها گفتن ‫می‌خوان از پا دربیارنت،
‫یعنی می‌خواستن عوضت کنن.
‫فعلا که موفق شدن، ‫آخه بویدی که من می‌شناختم...
‫عمرا چنین کار احمقانه‌ای می‌کرد.
‫آره، خب، بویدی که تو می‌شناختی ‫تو رو به کشتن داد.
‫راستش، شاید بد نباشه...
‫هر از گاهی این‌قدر به فکر فداکاری نباشی.
‫- متوجهی؟ ‫- گور بابات.
‫من می‌خواستم به مردم کمک کنم که مردم.
‫تیان‌چن می‌خواست به مردم کمک کنه که مرد.
‫اصلا می‌فهمی چقدر مغروری...
‫که اون فداکاری رو نادیده می‌گیری ‫و می‌گی همه‌چی تقصیر خودته؟
‫ولی واقعا از اثر هنریت خوشم میاد.
‫قشنگه.
‫تخته یادبوده.
‫تو گورستان علامتی نیست، ‫سنگ قبری نیست، فقط جنازه هست.
‫احتمالا همه‌جای اینجا جسد دفن شده.
‫باید اسمشون رو یه جایی ثبت کنیم.
‫اسم خودت و تیان‌چن رو ثبت کنیم.
‫ببین، وقتی کار فنی می‌کنم، ‫مغزم بهتر کار می‌کنه،
‫پس دست از سرم بردار، خب؟
‫سلام.
‫کاری داشتی؟
‫آره.
‫می‌خوای بیای تو؟
‫خب، چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫اون چیه؟
‫برادرم برام درست کرده بود.
‫گمون نکنه هیچ‌وقت بتونم درستش کنم،
‫ولی ترجیح می‌دم تلاشم رو بکنم.
‫روتختی داری؟
‫آره. طبقه بالا چندتایی دارم. ‫چطور مگه؟
‫باید قلعه درست کنیم.
‫بعدش یه داستان تعریف می‌کنم.
‫منم، تیلی.
‫می‌شه بیام تو؟
‫اِم، الان حالم خیلی خوب نیست.
‫من قبلا پوست تخم‌مرغ لیس می‌زدم.
‫وقتی اولین بچه‌ام رو باردار بودم،
‫توی پوست‌تخم‌مرغ رو لیس می‌زدم.
‫آره.
‫اِم، حالم از دیدن...
‫غذاهای محبوبم به هم می‌خورد،
‫ولی کافی بود یه تخم‌مرغ بشکنن ‫و رو پیشخون بذارن.
‫حتی وقتی حواس شوهرم نبود،
‫یواشکی از سطل آشغال برمی‌داشتم.
‫اِم، تقریبا...
‫تو سه ماه دوم بارداریم شروع شد.
‫سه هفته ادامه داشت...
‫و بعدش همون‌جوری بی‌دلیل تموم شد.
‫نمی‌دونم چه حالی هستی،
‫ولی قول می‌دم می‌گذره.
‫آره، شاید.
‫چیزی نیست.
‫نمی‌تونم...
‫نمی‌تونم با کسی صحبت کنم.
‫خودت که می‌دونی چیکار می‌کنن.
‫می‌ترسم خیال کنن...
‫الیس هم...
‫دوباره خیلی خوشحاله،
‫واقعا خوشحاله.
‫داره کلی تلاش می‌کنه...
‫کلی تلاش می‌کنه مشوقم باشه،
‫من هم نمی‌تونم...
‫نمی‌تونی چیکار کنی؟
‫نمی‌تونم بهش بگم چقدر می‌ترسم.
‫اگه بچه‌مون مشکلی داشته باشه چی؟
‫اگه...
‫هر مادری سر اولین بچه‌اش ‫چنین احساساتی رو تجربه می‌کنه.
‫من قرار نبود مامان بشم.
‫اصلا قرار نبود مامان بشم!
‫نمی...
‫اصلا قرار نبود بتونم باردار بشم،
‫ولی باز هم به دلیلی اینجا...
‫فقط می‌خوام بدونم بچه‌ام سالمه یا نه.
‫خب، پس بیا بفهمیم سالمه یا نه.
‫عه، درش قفل نیست.
‫خیلی‌خب.
‫بعضی وقت‌ها این‌طوری می‌شه.
‫این نواره چند ساله این تو داخل پخش می‌شه.
‫«آبی» آهنگ مورد علاقه میراندا بود.
‫♪ آبی... ♪
‫تابیتا؟ حالت خوبه؟
‫آره، فقط جا خوردم چون... ‫آهنگ من و شوهرم هم این بود.
‫چه دنیای کوچیکیه.
‫♪ آهنگ‌ها عین خالکوبی می‌مونن. ♪
‫♪ تو که می‌دونی قبلا ♪ ‫♪ دریا رو از نزدیک دیدم. ♪
‫♪ من رو با تاج و لنگر ببند. ♪
‫از ما گفتن بود؛ تقلب شده.
‫دانا از قبل می‌دونست ‫کدوممون قراره بدبخت بشه.
‫اگه یه کمک بکنی نمی‌میری‌ها!
‫مرتیکه بی‌شعور.
‫این یارو اخیرا تا مرز جنون رفته بود.
‫نه که ما خیلی سالمیم.
‫به درد جرز دیوار نمی‌خوره.
‫اگه می‌خواین زیر لب غیبت کنین...
‫بد نیست واقعا زیر لب صحبت کنین.
‫ببین. هر کسی که اینجاست ‫داره عذاب می‌کشه.
‫فقط جنابعالی نیستی.
‫همه اینجا گیر افتادیم،
‫اون‌وقت تو خیال کردی صرفا چون...
‫یه شرکت دره‌پیت و زپرتی داشتی...
‫باعث می‌شه از بقیه ما مهمتر باشی.
‫آخی، می‌بینی چقدر حیفه ‫که تو اینجا گیر افتادی،
‫با اینکه بقیه ما اندازه تو...
‫وای، خفه‌خون مرگ می‌گیری یا نه؟!
‫تو اصلا نمی‌دونی من اینجا چی کشیدم...
‫یا چی به چشم دیدم!
‫پس خواهشا می‌شه... ‫جهنم بابا.
‫کجا می‌ری؟
‫به تو هیچ ربطی نداره!
‫بی‌شعور.
‫مرتیکه گاو.
‫ولم کن بابا!
‫معلومه چه مرگته؟
‫وای. گم شید بابا!
‫تقریبا مطمئنم پر شده.
‫آره، ولی باید حواسمون باشه...
‫تو سفر اولمون تا حد امکان جمع کنیم.
‫کنی؟
‫کنی، من رو ببین.
‫چیه؟
‫ببین، حتی ذره‌ای نمی‌تونم تصور کنم...
‫که الان چقدر داری اذیت می‌شی.
‫نمی‌خوام وانمود کنم انگار...
‫می‌دونم چی باید بگم ‫که اوضاع به طرز معجزه...
‫کیسه‌ات کو؟
‫چی؟
‫کیسه‌ات رو می‌گم. ‫همون که قرار بود توش...
‫محصولات رو بریزی. پر شد؟
‫این‌همه راه اومدی نقش دایه‌ام رو بازی کنی؟
‫نه کنی. علت اینکه اومدم ‫این بود که حالت برام مهمه.
‫دستت درد نکنه. ‫فقط می‌شه حین نگرانیت...
‫به وظیفه‌ات هم عمل کنی؟ ‫چون دو ساعت وقت مونده و...
‫اگه تا حد امکان نتونیم مواد خوراکی...
‫نمی‌شه که بذاری و بری.
‫هر کاری دلم بخواد می کنم ‫الان هم فقط می‌خوام برم.
‫- آهای! جریان چیه؟ ‫- برمی‌گردم شهر!
‫جید، الان که امکان نداره ‫قبل تاریکی بتونی برسی.
‫ولی غلط بکنم اینجا بمونم!
‫همه یه نفس عمیق بکشین، خب؟
‫من طبق این مسخره‌بازی ‫«بیاین قرعه‌کشی کنیم...»
‫«ببینیم کی بره غذا بیاره» همراهیتون کردم.
‫- خیر سرم اومده بودم اینجا کمک کنم! ‫- باشه.
‫از اینجا خوشم نمیاد.
‫هیچ‌کس از هیچ‌جای اینجا خوشش نمیاد.
‫این جنگل کابوس همه است!
‫نه، ولی فرق داره. ‫می‌گم فـ... ببین.
‫می‌خوام کمک کنم، جدی می‌گم. خب؟ ‫دلم می‌خواد کمک کنم، ولی...
‫اگه تو شهر باشم کار بیشتری ازم بر میاد.
‫عه، عه، عه، عه! ‫دارم می‌گم نمی‌تونی به شهر برسی.
‫خب؟ شاید حتی نتونی ‫به کلسه طلسم‌دار برسی،
‫پس فقط نفس عمیق بکش، خب؟
‫اگه بدوئم می‌رسم.
‫فقط بس کنین، خب؟ ‫بس کنین، بسه.
‫اینجا سر پناه داریم.
‫حتی... ‫حتی طلسم داریم...
‫این مواد خوراکی هم لازم داریم.
‫جید، اگه دست خالی برگردیم شهر...
‫مردم از گرسنگی می‌میرن.
‫موفق باشین.
‫- جید! ‫- راست می‌گه.
‫اگه بدونه احتمالا تا قبل تاریکی...
‫به کلبه طلسم‌دار برسه.
‫- جید! ‫- کریستی!
‫جید، وایستا! ‫داری اشتباه می‌ری!
‫جید!
‫کریستی!
‫جید، وایستا دیگه!
‫تو که اصلا راه رو بلد نیستی!
‫می‌شه دو دقیقه وایستی...
‫و روی تصمیمت فکر کنی؟
‫وای، به جون تو قسم، ‫تنها کاری که این مدت کردم...
‫این بوده که فکر کردم.
‫نباید اینجا می‌اومدم! ‫باید تو بار می‌موندم...
‫به این فکر می‌کردم که چطوری...
‫- وای! کثافت! ‫- کریستی!
‫- وای! ‫- کریستی!
‫وای! پام...
‫آهای! گمشو! بزن به چاک!
‫- چه غلطی کردی؟ ‫- این چه کاریه؟
‫تقصیر جید نبود! ‫فقط این وامونده رو باز کن!
‫احتمالا از یه جا بشه آزادش کرد. نمی‌دونم.
‫- آخ! ‫- پیدا کردم.
‫وامونده رو باز کنین.
‫باشه، باشه، باشه، باشه، باشه.
‫چیزی نشد. نفس عمیق بکش.
‫چرا این‌جوریه؟
‫خیلی‌خب، پیداش کردم.
‫چیزی نیست.
‫بدبخت شدیم.
‫این چطوره؟
‫به نظر من که خوبه.
‫می‌خوای این‌ها رو اون پشت بذاری...
‫و تمیزشون کنی؟
‫باشه.
‫سلام آقا پسر.
‫سلام کلانتر.
‫شما دارین چیکار می‌کنین؟
‫می‌خوایم همه‌چی رو اون‌طوری که...
‫تیان‌چن دوست داشت ‫تمیز و مرتب می‌کنیم.
‫عجب. واقعا...
‫مطمئنم خیلی خوشحالش می‌کنین.
‫امیدوارم.
‫اومده بودم یه دیگ سوپ دیگه...
‫واسه خانه اجتماعات ببرم.
‫اومدم دیدم تک و تنها ‫داره اینجا تمیزکاری می‌کنه.
‫طفلکی.
‫همین‌طوریش کم اذیت نشده بود.
‫خودت چی؟
‫حالت چطوره؟
‫جز اینکه سعی دارم...
‫کل اتفاقات اخیر رو هضم کنم؟
‫ضمنا اینکه بفهمم چطور...
‫یه آهنگ بچه‌گونه‌ای ‫که مادربزرگم برام می‌خوند یهو...
‫را... راستش رو بگم،
‫نمی‌دونم چه حالی دارم.
‫تو می‌دونی؟
‫اوضاع پرمشقتی شده.
‫همیشه این‌طوری بوده؟
‫بدتر هم می‌شه؟
‫من هم اگه بخوام راستش رو بگم،
‫نمی‌دونم.
‫ولی... ‫ولی این رو می‌دونم...
‫که این شهر هر مانعی برامون بتراشه،
‫در نهایت ما پیروز می‌شیم، خب؟
‫مهم نیست اینجا چی بشه،
‫راه خونه رو پیدا می‌کنیم.
‫اگه راهی نباشه چی؟
‫معلومه که هست.
‫به اینجا که راه بود، نه؟
‫اگه به اینجا راهی بوده، ‫پس به خونه هم راه داره.
‫شما که مطمئن نیستین.
‫فقط امیدوارین که این‌طور باشه.
‫تیان‌چن فکر می‌کرد قراره برگرده خونه. ‫مامانم هم همین‌طور.
‫ما هنوز داریم دنبال مامانت می‌گردیم، خب؟
‫شاید بهتره دیگه نگردین.
‫آره خلاصه.
‫معذرت می‌خوام.
‫انگار حداقل ده بیست ساله اینجا بوده.
‫اتفاقا از شانس ما بوده، ‫چون این زنگ‌زده بودنش...
‫- احتمالا باعث شد پات رو بدتر نگیره. ‫- عجب شانسی دارم!
‫ببینم می‌شه این رو ‫اون وسط اهرم کرد یا نه.
‫- جلو نیا، برو عقب. ‫- دارم کمک می‌کنم.
‫کمک کردی! بده من.
‫مگه نمی‌خواستی برگردی شهر؟ برو! ‫برو بذار باد بیاد.
‫کنی، باید قبل اینکه هوا تاریک بشه...
‫تله رو از دور پاش باز کنیم!
‫واقعا جید؟ مرسی که گفتی! ‫حالا بزن به چاک دیگه!
‫بسه! تقصیر هیچ‌کس نبود،
‫پس انقدر سر هم غر نزنید ‫ببینیم باید چیکار کنیم.
‫نمی‌شه زنجیرش رو پاره کنیم؟
‫حداقل می‌تونیم ببریمش داخل.
‫- با چی زنجیر رو پاره کنیم؟ ‫- من چه بدونم بچه خرخون؟
‫جنابعالی قرار بود نابغه ما باشی.
‫ببخشید. معذرت می‌خوام.
‫ببخشید.
‫گندش بزنن!
‫باید یه چیزی پشتش بذاریم ‫که اهرم قوی‌تری باشه.
‫یعنی باید...
‫تو. بیا بریم.
‫چی شد؟
‫تا برنگشتیم هیچ‌کاری نکن!
‫مطمئنم همین اطراف بود.
‫بیچاره خسته و کوفته بود.
‫خداروشکر بالاخره تونست بخوابه.
‫عه. پیدا کردم.
‫همونه که فکر می‌کنم؟
‫اگه فکر می‌کنی کارت تاروته، ‫درست حدس زدی.
‫لابد شوخیت گرفته.
‫عه، مگه نمی‌خواستی ببینی ‫حال بچه‌ات خوبه یا نه؟
‫این کارت‌ها قراره بهمون بگن.
‫اصلا فکر خوبی نبود.
‫آهای! کجا می‌ری؟
‫یعنی چی کجا می‌رم؟
‫من سفره دلم رو پیشت باز کردم.
‫تو رو محرم اسرارم دونستم، بعد...
‫می‌دونی، این شخصیت الکی ‫تیلی عجیب و دیوانه‌ات...
‫اکثر اوقات برام قابل هضمه، ‫ولی خجالت هم خوب چیزیه.
‫اجازه بده. وایستا ببینم.
‫واقعا من رو این فرض کردی؟
‫تو ذهنت تیلی عجیب و روان‌پریشم...
‫که حتی با مسئله‌ای ‫به این مهمی شوخی می‌کنه؟
‫واقعا چنین تصوری ازم داری؟
‫نمی‌دونم.
‫من که اصلا تو رو نمی‌شناسم. ‫ببین، فقط...
‫اجازه بده، گوش کن. ‫می‌گی باور نداری.
‫اشکال نداره.
‫ولی قبل اینکه اون درخت تو جاده رو ببینی،
‫شک ندارم نصف چیزهایی که به طور روزمره...
‫اینجا داری می‌بینی هم ‫باور نمی‌کردی، مگه نه؟
‫این کارت‌ها تو مقطع بحرانی زندگیم...
‫نقش مهمی برام داشتن.
‫فقط می‌خوام این تجربه رو باهات شریک بشم.
‫دختری به اسم گرتی ‫این کارت‌ها رو بهم داده بود.
‫با شوهرم تو یه آسایشگاه بستری بود.
‫بعد اینکه شوهرم فوت شد، ‫یه بار فالم رو گرفت.
‫لطفا بر بزن.
‫اون زمان با خودم می‌گفتم چقدر مسخره است،
‫ولی الان می‌فهمم که این کارت‌ها...
‫سرطانم رو پیش‌بینی کرده بودن.
‫در مورد این شهر هم بهم گفته بودن.
‫البته تا اون حد با جزئیات نگفتن،
‫ولی اگه بصیرت درستش رو داشتم ‫می‌تونستم نشونه‌هاش رو موشکافی کنم.
‫لطف می‌کنی؟
‫ممنون.
‫الان یاد گرفتی چطور ‫علائمش رو موشکافی کنی؟
‫آره، از قبل که خیلی بهتر شدم.
‫حالا نیت کن.
‫ببینیم جواب کارت‌ها چیه.
‫در بدترین حالت وقتی تموم شد...
‫با خودت می‌گی چه کار مسخره‌ای بود.
‫حال بچه‌ام خوبه؟
‫حالا جواب کارت‌ها رو ببین.
‫این چی بود؟
‫وای!
‫یا خدا!
‫اصلا فکر خوبی نبود.
‫هیچی اونقدر قوی نیست ‫که بتونه دهن تله رو باز کنه.
‫واقعا می‌خوای بزنی...
‫درخت باستانی ترسناک جنگلی رو نصف کنی؟
‫مطمئنم کسی که درستش کرده ناراحت نمی‌شه.
‫وای خدایا. گندش بزنن!
‫پس کجا موندن؟
‫کنی، گوش کن چی می‌گم.
‫بله؟
‫اگه اوضاع خراب شد...
‫نگو، نگو. ‫چیزیت نمی‌شه، خب؟
‫- ببین کنی... ‫- هنوز کلی مونده...
‫- تا هوا بخواد تاریک بشه. ‫- کنی!
‫گفتم بسه دیگه، خب؟
‫الان تله رو باز می‌کنیم،
‫بعدش هم خوب می‌شی.
‫بوید تعریف کرد مامانت چی گفته بود.
‫هر اتفاقی اینجا بیفته، ‫بدون که تنها نیستی.
‫متوجه حرفم می‌شی؟
‫هیچ‌وقت تنها نمی‌مونی، خب؟
‫چیزیت نمی‌شه.
‫می‌دونم.
‫فقط بگو حرفم رو فهمیدی.
‫- بگو متوجه منظورم شدی. ‫- باشه، باشه.
‫شنیدم. متوجه شدم که...
‫پس کجا بودین؟ بیاین دیگه!
‫اهرم محکم آوردیم! ‫خیلی‌خب، شروع کنیم.
‫- تو برو پشتش. ‫- باشه، باشه.
‫تو اون‌طرف باش. خیلی‌خب.
‫همین که دهنش باز شد، ‫بکشش بیرون، خب؟
‫حاضری؟ خیلی‌خب. ‫شروع می‌کنیم.
‫- خب. ‫- بکش!
‫حاضری؟ بازش کن!
‫بکش! بکش!
‫گندش بزنن.
‫- چی شد؟ خوبی؟ ‫- مچ پام...
‫- در رفته. ‫- چی شده؟
‫- باید جا بندازیمش. ‫- باشه.
‫آخ! خیلی‌خب.
‫کنی، پام رو نگه دار.
‫دیل، تو بیا پشتم باش.
‫جید، تو هم اون‌یکی پام رو محکم بگیر.
‫- باشه، باشه، باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫کنی، یه دستت بالای... ‫بالای پام باشه...
‫اون‌یکی دستت زیر مچ پام باشه.
‫باشه؟ خیلی‌خب.
‫جید! آهای!
‫- تمرکز کن، خب؟ ‫- باشه.
‫خیلی‌خب. متوجه شدی؟
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫یک، دو، سه!
‫خوبی؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- وای!
‫- خوبی؟ ‫- کثافت.
‫آره؟
‫- خوبی؟ ‫- خدایا...
‫- خب، بریم... ‫- وای!
‫بریم سمت اردوگاه باشیم. ‫الان هوا تاریک می‌شه.
‫آره، راست می‌گی.
‫خب، بلندش کنیم. حاضری؟
‫- وای، کثافت! ‫- از این‌طرف بریم.
‫- برو، برو، برو. ‫- کثافت!
‫مواظب جلوی پاتون باشین.
‫آهای.
‫منم بابا.
‫احیانا...
‫جریان چیه؟
‫عه...
‫هیچی. فکر کردم...
‫- مطمئنی حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫آخه اون روز سر حیوان‌ها...
‫کارت رو زودتر بگو.
‫چیه؟
‫تو فکرم بود امشب... ‫جاهامون رو عوض کنیم.
‫یعنی چی؟
‫محل اقامتمون رو می‌گم.
‫تو امشب توی کلانتری بمون.
‫من توی اتوبوس می‌مونم.
‫چرا؟
‫چون می‌خوام وقتی رفقامون...
‫شب از تاریکی بیرون اومدن، ‫زیر نظر بگیرمشون.
‫ببینم چه برنامه‌ای دارن.
‫می‌خوای زیر نظر بگیریشون؟
‫آره.
‫که چی بشه؟
‫خب، به نظرم وقتشه...
‫تو رویکردمون تغییر رویه بدیم.
‫حالت خوبه؟
‫آره، انقدر تو ماشین بودم ‫حالت تهوع گرفتم. همین.
‫چقدر دیگه مونده؟
‫ته همین جاده می‌شه.
‫فکر کنم تو داشبورد بیسکوئیت کراکر باشه.
‫بخوری حالت تهوعت بهتر می‌شه.
‫خیلی‌خب.
‫این رو از کجا آوردی؟
‫عه، میراندا برام درستش کرده بود.
‫چی شد؟
‫عه... واقعا احمقم.
‫خیلی احمقم. خیلی احمقم.
‫خیلی... خیلی احمقم.
‫- امـ... امکان نداره. ‫- هوم؟
‫امکان نداره واقعی باشه.
‫من...
‫من از تو یه درخت جادویی رد شدم،
‫بعد عین قصه‌های خیالی...
‫از یه فانوس دریایی به اینجا رسیدم.
‫توی بیمارستانی بیدار شدم ‫که دست بر قضا اینجا بود.
‫تو هم خیلی اتفاقی اینجا بودی.
‫نه. نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫نه، نه.
‫نه، ولی این اشتباه... ‫از جانب تو بود.
‫- یهو زیاده‌روی کردی. ‫- متوجه نمی‌شم.
‫دقیقا این چه ربطی به...
‫من این رو خیلی وقت پیش...
‫واسه شوهرم درست کرده بودم که گمش کرد.
‫بعدش همین رو توی... ‫غذاخوری پیدا کردم.
‫خیلی‌خب.
‫واقعا تو کمدن و مین نیستیم، نه؟
‫جان؟
‫یکی دیگه از نقاط شهره...
‫دارین شکنجه‌ام می‌دین، ‫مجازاتم می‌کنین، نه؟
‫چی داری می‌گی؟
‫همین الان بزن کنار!
‫چی؟ آخه کجا...
‫تو رو خدا همین الان بزن کنار!
‫باشه، خیلی‌خب. اجازه بده.
‫آخه متوجه نمی‌شم. ببین، عه...
‫چی می‌شه اگه از این ماشین پیاده شم؟
‫- از ماشین... ‫- چی می‌شه...
‫اگه نخوام همراهیت کنم؟
‫دوباره تو بیمارستان بیدار می‌شم؟
‫همه‌چی از اول شروع می‌شه؟
‫نمی‌دونم الان دقیقا جریان چیه،
‫ولی، ولی پارکه، درخته... ‫دقیقا ته همین خیابونه!
‫- نه، نه، نه، نه. ‫- خواهش کردم!
‫- نه، نه، نه، نه! ‫- نمی‌ذارم بری!
‫نمی‌ذارم بعد اینکه یهو پیدات شد،
‫برگشتی کلی ماجرا از پسرم تعریف کردی ‫و گفتی که زنده است، بذارم بری!
‫- نه، نه، نه. ‫- گفتی پسرم یه جایی زنده است!
‫- نه! ‫- بعد یهو تصمیم گرفتی...
‫بی‌خیال همه‌چی بشی؟!
‫- نمی‌تونم. ‫- نه، نه! نه!
‫نکن، نکن! خدایا!
‫باید بریم!
‫اینجا کجاست؟
‫بلند نشین.
‫- جیم؟ ‫- حالتون خوبه.
‫چیزیتون نشد. ‫تصادف کرده بودین.
‫وای خدا.
‫پس شما اون خانمه‌ای ‫که ظرف غذا همراهش بود.
‫چی؟
‫تو گزارش بیمارستان شما نوشته بود.
‫وای خدا. حالش خوبه؟
‫یه‌خرده دچار مشکل شدن. ‫ولی علائمشون رو زیر نظر داریم.
‫- خیلی‌خب. ‫- کارکنان بیمارستان...
‫نگران شما بودن. ‫چند تا ماشین گشت رو...
‫روزی که از بیمارستان فرار کردین...
‫حالت آماده‌باش گذاشتیم. ‫ولی چیزیتون نمی‌شه.
‫نه، نه، نه، نه... ‫نمی... نمی‌خوام برم بیمارستان.
‫- از جاتون بلند نشین. ‫- خانم.
‫- خواهش کردم. حالم خوبه. ‫- خانم، خواهشا بلند نشید.
‫بزنین کنار می‌خوام پیاده شم.
‫آهای، چیزی شده؟
‫وسط جاده تنه درخت افتاده.
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫نه، نه، نه. وای خدا.