‫آنچه گذشت...
‫وای! پام! ‫فقط این کثافت رو باز کن.
‫بکش! بکش!
‫- آخ! ‫- وای! پام.
‫- خوبی؟ ‫- قوزک پام...
‫- در رفته. ‫- خیلی‌خب.
‫- برگردونیمش اردوگاه. ‫- خیلی‌خب.
‫می‌خوام یکی از اون جانورها رو بگیرم.
‫باید ازشون اطلاعات کسب کنیم.
‫یکیشون رو می‌گیریم. ‫به حرف میاریمش.
‫سلام.
‫شاید بهتر باشه ‫امشب جامون رو عوض کنیم.
‫- من تو اتوبوس می‌مونم. ‫- چرا؟
‫چون می‌خوام وقتی رفقامون...
‫شبانه از جنگل بیرون اومدن، ‫تماشاشون کنم.
‫باید یه قلعه بسازیم.
‫بعدش یه داستان تعریف می‌کنم.
‫محصولاتمون همین‌هان؟
‫آره. با خودمون گفتیم کودشون کنیم.
‫نمی‌دونم چی شده،
‫ولی قول می‌دم می‌گذره.
‫حال بچه‌ام خوبه؟
‫ببینیم کارت‌ها چی می‌گن.
‫میراندا درخت بطری خطابش می‌کرد.
‫نسخه اصلیش تو پارک ‫چند شهر اون‌ورتره.
‫میراندا برام درستش کرده بود.
‫امکان نداره واقعی باشه.
‫این رو تو غذاخوری پیدا کرده بودم.
‫زود باش بزن کنار!
‫- نه! ‫- نه، نه!
‫می‌ریم!
‫وای!
‫اینجا کجاست؟
‫وسط جاده درخت افتاده.
‫[آمبولانس اورژانس شهرستان ناکس]
‫واحد ۴-۵. واحد ۴-۵.
‫صدام رو تو بیمارستان دارین؟
‫صدام رو دارین؟
‫واحد ۴-۵. واحد ۴-۵. ‫تو راه مشکل فنی پیش اومده.
‫صدام رو دارین؟ صدام رو دارین؟
‫فقط خش‌خش می‌کنه.
‫بقیه کجان؟
‫این وقت روز باید حداقل ‫یه مقدار رفت و آمد بشه.
‫آره، خب، ما که تکونش نمی‌دیم، پس...
‫خدایا.
‫واحد ۴-۵. صدام رو دارین؟
‫- وای خدایا. ‫- سی تا سی و پنج دقیقه فاصله داریم.
‫یه درخت جاده رو مسدود کرده.
‫واحد ۴-۵. صدام رو دارین؟
‫خانم، باید سوار آمبولانس بشین.
‫نه.
‫واحد ۴-۵. واحد ۴-۵. صدام رو داریـ...
‫مسیر رو عوض کنیم! ‫دور بزنیمش!
‫خانم، بفرمایین تو آمبولانس.
‫- موفق نمی‌شین. ‫- چیزی نیست.
‫- موفق نمی‌شین. ‫- مسیرمون رو عوض می‌کنیم.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫- چیزی نیست. ‫- موفق نمی‌شین!
‫درست می‌شه. ‫بفرمایین سوار بشین.
‫- باید گوش کنین! ‫- بفرمایین.
‫[یادداشت‌ها] ‫[نامه‌ها]
‫الو؟
‫ایتان؟ منم، توماس.
‫مامان تو دردسر افتاده. ‫سوار آمبولانسه.
‫کدوم آمبولانس؟
‫خودت می‌بینی. ‫داره میاد،
‫ولی باید کمکش کنی.
‫نباید بترسی.
‫شما؟
‫گفتم دیگه. توماسم.
‫واقعا کی هستی؟
‫چی شده؟
‫با کی حرف می‌زنی؟
‫می‌گه توماسه.
‫سلام جیم.
‫با بچه‌هام کاری نداشته باش.
‫ولی اون‌ها که دیگه ‫بچه‌های تو نیستن.
‫بابا؟
‫چی گفت؟
‫ایتان، باید باهام حرف بزنی.
‫چی گفت؟
‫گفت مامان زنده است.
‫سوار آمبولانسه. ‫باید کمکش کنیم.
‫«منشأ» ‫«فصل سوم، قسمت چهارم: رفتی و باز برگشتی»
‫♪ وقتی پسرکی کم سن و سال بودم، ♪
‫♪ از پدرم پرسیدم: ♪
‫♪ «من چه‌کاره می‌شم؟» ♪
‫♪ «خوش‌تیپ می‌شم؟» ♪
‫♪ «ثروتمند می‌شم؟» ♪
‫♪ اون هم بهم گفت: ♪
‫♪ «که سرا، سرا» ♪
‫♪ «هرچی بشه، همون می‌شه» ♪
‫♪ «ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم» ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ حالا خودم ♪ ‫♪ بچه‌دار شدم ♪
‫♪ از پدرشون می‌پرسن: ♪
‫♪ «من چه‌کاره می‌شم؟» ♪
‫♪ «خوشگل می‌شم؟» ♪
‫♪ «ثروتمند می‌شم؟» ♪
‫♪ من هم مهرآمیز بهشون می‌گم: ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫منتظر چی هستی؟ ‫بردارش.
‫خودت بردارش. ‫من بهش دست نمی‌زنم.
‫مرده. نگران چی هستی؟
‫اون پرنده واسه ورود به اینجا...
‫تو پنجره شیشه‌ای انتحاری زد.
‫نمی‌دونم چه فال شومی داره،
‫ولی اصلا نمی‌خوام سهیم بشم.
‫راستی،
‫منظور خاصی ندارم، آخه خیلی تابلوئه،
‫واقعا به نظرت فال تاروت ‫تو چنین جایی...
‫عاقلانه است؟
‫ببخشید. ‫نمی‌خواستم...
‫ای بابا، بسه دیگه. ‫همین‌جوریش که ملت...
‫با هم دعوا ندارن ‫کلی بدبختی داریم.
‫حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫مطمئنی؟
‫اصلا نمی‌دونستم زندگیتون اینجا ‫این‌قدر هیجان‌انگیزه.
‫باز کن.
‫خوبی.
‫ببین، این کارها واقعا لازم نیست.
‫مسخره‌بازی درنیار.
‫من همیشه وقتی بیمارانم...
‫با پرنده‌های روانی مواجه می‌شن، ‫معاینه‌شون می‌کنم.
‫ضمنا، این‌جوری کمتر به کریستی...
‫که رفته دم اون دریاچه فکر می‌کنم.
‫نه. چیزیشون نمی‌شه.
‫سرپناه دارن.
‫طلسم دارن.
‫- چیز دیگه‌ای لازم نیست. ‫- می‌دونم.
‫ولی اگه الیس رفته بود،
‫من هم چنین حالی می‌شدم.
‫بخور.
‫حس خوبیه که دوباره...
‫از یه خانم باردار مراقبت کنم.
‫انگار خیلی بهتری.
‫رنگ و روت بهتر شده.
‫بیشتر غذا می‌خوری؟
‫آره. بالاخره یه چیزی پیدا کردم ‫که بالا نمیارمش.
‫عالیه. بچه‌ات سالم و قوی به دنیا میاد.
‫هوم.
‫قبلا اینجا بازی می‌کردیم.
‫شب‌ها بازی نمی‌کردیم.
‫همه باید شب قایم می‌شدن.
‫اون موقع طلسمی نداشتیم؛
‫ولی روزها...
‫من و خواهرم تو خونه‌ها بازی می‌کردیم.
‫وانمود می‌کردیم برگشتیم خونه.
‫همیشه این خونه رو ‫بیشتر از بقیه دوست داشت،
‫ولی اصلا دلیلش رو نفهمیدم.
‫با خواهرت اومده بودی اینجا؟
‫مادرم هم بود، ولی مردن.
‫عین ناتان،
‫البته من به قتلشون نرسوندم.
‫این‌ها کافی‌ان؟
‫آره، خوبه.
‫نمی‌فهمم داریم چیکار می‌کنیم.
‫بهت که گفتم، ‫باید یادم بیاد.
‫چی یادت بیاد؟
‫وقتی بچه بودم، ‫مادرم سعی کرد همه رو نجات بده،
‫ولی مرد. ‫بعدش همه مردن،
‫ولی یادم نمیاد چرا و چه‌جوری مردن.
‫گمون کنم باید زود یادم بیاد.
‫چرا؟
‫خیلی چیزها داره عوض می‌شه.
‫تا حالا اینجا برف نباریده بود.
‫باید بریم زیرزمین.
‫این بالا مال داستان‌های روزانه است.
‫زیرزمین مخصوص رمز و رازه.
‫الو؟ واحد ۴-۵.
‫مگه می‌شه هنوز تو جنگل باشیم؟
‫دم درخته که وایستادیم، ‫تازه از شهر خارج شده بودیم.
‫مسیریاب چی می‌گه؟
‫عین چند دقیقه پیشه... ‫می‌گه اطلاعاتی در دسترس نیست.
‫حتما داریم دور خودمون می‌چرخیم. ‫جنگل که این‌قدر وسیع نیست.
‫خیلی‌خب، باشه. ‫دور می‌زنم.
‫نه، نه، نه! ‫خواهش می‌کنم دور نزنین!
‫اِم، همین‌جـ.... همین‌جوری برین جلو.
‫- عه. خانم، آروم باش. ‫- اگه دور بزنین،
‫از شهر دور می‌شین!
‫شهر کجا بود؟ ‫دنبال بزرگراه می‌گردیم.
‫می‌دونم، می‌دونم، ولی...
‫باید به حرفم گوش بدین. ‫وقـ... اِم...
‫وقتی تاریک بشه، ‫اینجا وایستادن خطرناکه،
‫ولی یه شهری جلوتر هست...
‫که مردمش می‌تونن کمکمون کنن.
‫فقط بـ... فقط باید همین‌جوری ‫برین جلو، خواهش می‌کنم!
‫یعنی می‌خوای این جانورها رو نگاه کنی...
‫و بفهمی کجاها می‌رن ‫و چیکار می‌کنن...
‫که چی بشه؟
‫فکر بکری به سرت می‌زنه ‫که چه‌جوری یکیشون رو بگیری؟
‫آره. تو همین مایه‌ها.
‫باشه. خیلی‌خب.
‫مطمئنم هیچ نتیجه وحشتناکی نداره.
‫تو چرا اینجایی؟
‫یعنی چی؟
‫گفتم می‌تونیم جامون رو عوض کنیم.
‫می‌تونستی الان تو کلانتری ‫تو خواب ناز باشی.
‫خب، چرا اینجایی؟
‫به تو ربطی نداره.
‫اصلا به تو چه؟
‫آخه اگه قراره تا صبح اینجا وایستم ‫و به حرف‌هات گوش بدم،
‫حداقل خوشحال می‌شم ‫دلیلش رو بدونم.
‫ببین، اگه می‌خوای کاری کنی...
‫که حتی یه‌ذره به خروجمون...
‫از این خراب‌شده کمک کنه،
‫هر چقدر هم کارت...
‫احمقانه و مسخره باشه...
‫می‌خوام کمکت کنم.
‫عجب. پس یهو طرفدار کار گروهی شدی.
‫شاید اگه تو هم اون چیزها رو دیده بودی،
‫طرفدار کار گروهی می‌شدی.
‫منظورت چیه؟ ‫مگه چی دیدی؟
‫به نظر خودت منظورم چیه بوید؟
‫من، جولی، ماریل،
‫مهم نیست کجا بودیم.
‫همه اینجا فقط می‌گن ‫چقدر از مرگ می‌ترسن.
‫خب، به نظر من ‫اینجا ممکنه بلاهای بدتری...
‫هم سر آدم بیاد.
‫می‌خوام از اینجا برم.
‫بهتره یه‌کم بخوابی.
‫فردا کلی کار داریم.
‫ببخشید. ‫بیدارت کردم؟
‫نه. از درد طاقت‌فرسای قوزک پام بیدار شدم.
‫کاری از دستم برنمیاد ‫که بهتر بشه؟
‫نه، باید ورمش یه‌کم بخوابه.
‫چی می‌نویسی؟
‫اِم، واسه مامانم می‌نویسم.
‫تو فرهنگ چینی، ‫عید که می‌شه،
‫واسه مرده‌هامون نامه می‌نویسیم.
‫گمون نکنم امروز واقعا عید باشه، ولی...
‫به نظرم خیلی خوشش میاد.
‫آره.
‫من جدی گفته بودم.
‫اینجا تنها نیستی.
‫دیگه اوضاع عوض شده. ‫همین و بس.
‫آره.
‫انگار یهو...
‫هر چیزی که خیال می‌کردم ‫دارم براش می‌جنگم از دست رفته.
‫هر چیزی که خیال می‌کردم ‫تو خونه انتظارم رو می‌کشه از دست رفته.
‫تنها دو نفری ‫هم که این چیزها رو بهشون می‌گفتم...
‫تو و مامان بودین.
‫هنوز هم می‌تونی باهام حرف بزنی.
‫احیانا نمی‌شه صبح صحبت کنین؟
‫ببخشید.
‫به درک.
‫بیدار شدم.
‫بده.
‫می‌خواین یه چیز باورنکردنی تعریف کنم؟
‫شبی که همه مردن،
‫من تو انبار کشاورزی بودم.
‫مادرم به من و الوییز گفته بود ‫اونجا قایم بشیم.
‫الوییز گوش نداد؛
‫ولی من گوش دادم.
‫تا صبح اونجا موندم.
‫بعدش که اومدم بیرون،
‫همه‌جا پر از جسد بود.
‫همون روز با پسر سفیدپوش آشنا شدم.
‫تو پسر سفیدپوش رو می‌شناسی؟
‫دوستمه.
‫اون همه سال که تنها بودم، ‫تنها دوستم بود.
‫نمی‌تونستم همه‌شون رو خاک کنم.
‫همون‌جوری وسط خیابون افتاده بودن...
‫و نمی‌تونستم خاکشون کنم.
‫خلاصه، پسر سفیدپوش بهم گفت...
‫اموالی رو که براشون عزیز بود جمع کنم...
‫و به جاش اون‌ها رو خاک کنم.
‫با این چیزها...
‫راحت‌تر یادت میاد چرا اون‌جوری شد؟
‫گمون کنم.
‫چرا اومدیم اینجا؟
‫چون قلعه است.
‫من رو می‌خوای چیکار؟
‫آخه نمی‌خوام تنهایی به خاطر بیارم.
‫احتمالا باید چیزهای ترسناکی رو ‫به خاطر بیارم.
‫تو هم ترسناک‌ترین آدم اینجایی،
‫پس از این چیزها نمی‌ترسی.
‫همیشه این‌قدر بی‌قراری؟
‫یه جای کار می‌لنگه.
‫اون جانورها باید تا الان ‫همه‌جا پخش می‌شدن.
‫واقعا؟
‫این جانورها عادات همیشگی...
‫ثابتی دارن.
‫اونی که لباس پرستاری می‌پوشه...
‫هر شب، بدون استثنا، ‫اول از همه...
‫میاد سراغ من.
‫همین‌جوری پشت شیشه می‌مونه ‫و آهنگ زمزمه می‌کنه.
‫تقریبا ده دقیقه ‫همون‌جا می‌مونه...
‫و با لبخند وحشتناکش ‫به شیشه می‌زنه.
‫یکی دیگه هم هست، خب؟
‫همیشه اونجا کنار تاب می‌شینه.
‫- خب؟ ‫- همین‌جوری پاش رو تکون می‌ده.
‫دوتای دیگه‌شون همیشه همون‌جا...
‫کنار استخر می‌شینن و فقط...
‫خب، واقعا خوب تحت نظرشون می‌گیری.
‫آره، خب، تلویزیون که ندارم.
‫ضمنا، شما می‌تونین شب‌ها ‫پرده‌هاتون رو بکشین.
‫من...
‫ببین. منظورم اینه ‫که یه سری عادت و الگو دارن...
‫که همه‌شون باید تا الان رخ می‌داد.
‫تا الان.
‫خانم، حرفتون اصلا منطقی نیست.
‫من این جاده رو بلدم! ‫یه شهری جلوتره.
‫مردمش می‌تونن کمکمون کنن ‫بزرگراه رو پیدا کنیم.
‫- خیلی‌خب. ‫- بهتون قول می‌دم.
‫کافیه همین مسیر رو ادامه بدیم.
‫رسـ... رسیدیم! ‫طویله همین‌جاست!
‫- رسیـ... وایستین! همین‌جا وایستین! ‫- خانم، ما مشکلی نداریم، خب؟
‫وسط ناکجاآباد نمی‌زنیم کنار.
‫تف به این زندگی.
‫وای، لعنت این دیگه...
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫آمبولانسه، ‫گفته بود آمبولانس میاد!
‫آهای!
‫مامان!
‫وای نه، نه. ‫آهای، آهای، آهای!
‫- بیا تو! ‫- گرفتمش.
‫- آهای! ‫- نه!
‫- گرفتمش. ‫- نه!
‫- بیا برگردیم تو. ‫- نه! مامان!
‫باید بزنین کنار. ‫خواهش می‌کنم بزنین کنار.
‫ببینین خانم. دیگه تکرار نمی‌کنم، خب؟
‫پشم‌هام.
‫- چی شده؟ ‫- یه جسد وسط جاده افتاده.
‫اگه مامان واقعا بیرون باشه چی؟
‫- منظورش چیه؟ ‫- اِم...
‫صدای پشت تلفن گفت ‫سوار آمبولانسه.
‫یکی وسط جاده افتاده.
‫نه. اون کثافت آدم نیست!
‫- آهای! آهای! ‫- ای خدا! آهای!
‫- اون کثافت آدم نیست! ‫- خیلی‌خب!
‫باید آروم باشین، خب؟
‫- نه، نه، نه! ‫- تو برو. من ردیفش می‌کنم.
‫گوشتون اصلا به حرفم بدهکار نیست احمق‌ها.
‫کجا می‌رین؟ ‫نرین.
‫- خواهش می‌کنم نرین پیش اون کثافت! ‫- خانم!
‫- برو! ‫- خانم! خانم! خانم.
‫- عین سگ می‌میرین! ‫- خیلی‌خب. باید آروم باشین!
‫خودت باید آروم باشی! ‫الان می‌میرن!
‫عین سگ می‌میرن!
‫- ای خدا. ‫- وای خدایا.
‫خانم، صدام رو می‌شنوین؟
‫- خیلی‌خب. ‫- بیا. کمکم کن بچرخونیمش.
‫بیا.
‫مواظب سرش باش.
‫نبض نداره.
‫آهای بچه‌ها!
‫خانمه بدجوری وحشت کرده.
‫این دیگه چه...
‫آخ!
‫وای خدایا!
‫آخ!
‫جلو نیا!
‫- خیلی‌خب. ‫- صدای تیراندازی اومد.
‫یعنی جانورها پیداشون شده.
‫یا خدا. هنری؟
‫- چیه؟ ‫- چیزی نیست.
‫- چیه؟ ‫- حالمون خوبه.
‫حتی اگه بخوایم احتمال بدیم ‫زنم اون بیرون باشه...
‫شما کار خودتون رو بکنین.
‫خب، گوش کن. ‫باید توی خونه بمونی.
‫هر کی توی اون آمبولانس باشه، ‫اگه بخوایم همزمان...
‫نگران تو هم باشیم، ‫جونش به خطر میفته، خب؟
‫ازت می‌خوام بگی که متوجه شدی.
‫- متوجه شدم. ‫- جولی؟
‫باشه.
‫الان خیلی توی خطریم.
‫یه سری جانور توی این شهره ‫که اگه وارد خونه‌ای نشیم،
‫میان اذیتمون می‌کنن.
‫- آخ. ‫- وای خدا. وای خدا!
‫یا خود خدا!
‫- وای خدا! ‫- وای!
‫وای خدا! جیم، جیم!
‫تابیتا.
‫خدایا! جیم، جیم!
‫کمکم کن! کمکم کن!
‫تو رو خدا کمکم کن عشقم!
‫- کمکمون کن! ‫- کلیدش هست؟
‫نمی‌دونم! نمی‌دونم! ‫نمی‌دونم کجان!
‫همه از آمبولانس پیاده شن!
‫وای!
‫- یا خدا. ‫- این چه وضعشه؟
‫- دستبند. ‫- چی؟
‫تو دستبند داری. ‫کلیدش رو بده.
‫همـ... همـ... ‫همراهم نیست. نه.
‫توی اتوبوس جعبه ابزار داریم. ‫می‌رم بیارم.
‫- نه! وایستا، وایستا! ‫- میارم!
‫خیلی‌خب! شما بمونین. ‫بمونین، بمونین!
‫شبگرد داریم!
‫فکر کنم پلیسه.
‫این دیگه چیه؟
‫آخ!
‫- چی بود؟ ‫- نیکی تیر خورد.
‫ببخشید. ببخشید.
‫چی شد؟
‫- به سرش خورد؟ ‫- نمی‌دونم.
‫باید پنجره رو ببندیم.
‫بلندش کن، بذارش روی مبل.
‫بذارین هوا بیاد.
‫- بیار. ‫- خب، خب.
‫- دیدیش؟ ‫- نیکیه؟
‫سلام نیکی. من ماریلم. ‫می‌خوام کمکت کنم، خب؟
‫آروم، آروم.
‫کمکش کن به پهلو بخوابه. ‫خیلی‌خب.
‫گلوله خارج نشده. ‫باید خودمون درش بیاریم.
‫آهای، باز کنین!
‫- من پلیسم! ‫- برو کنار.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- تو رو خدا باز کنین!
‫دختره پلیسه. ‫نمی‌شه که اون بیرون ولش کنیم.
‫باید منتظر کریستی بمونیم.
‫کریستی تا صبح برنمی‌گرده.
‫باید زود عملش کنیم. ‫ببینید، کلی وسایل می‌خوام.
‫موچین، انبر، الکل و حوله می‌خوام.
‫باشه. میارم، میارم.
‫می‌دونم.
‫خیلی‌خب.
‫- آفرین. ‫- وای خدا.
‫خیلی‌خب.
‫وای خدا. داشتن از همه‌جا می‌اومدن.
‫- جلو نیا! ‫- نمی‌خواستم... نه، گوش کنین.
‫حرفم رو باور کنین. ‫تو رو خدا باور کنین.
‫- تیرم اشتباه رفت! ‫- گفتم گمشو عقب!
‫خدایا. واقعی نیست.
‫واقعی نیست. امکان... ‫امکان نداره واقعی باشه.
‫امکان نداره.
‫- کسی باهات بود؟ ‫- چی؟
‫- کس دیگه‌ای اون بیرون بود؟ ‫- حالش خوب می‌شه؟
‫چطوری اومدی اینجا؟
‫توی آمبولانس بودیم.
‫وسط جاده... درخت دیدیم.
‫کلیدهای وامونده کجان؟
‫گم‌شین عقب.
‫گفتم گم‌شین عقب!
‫قربونت برم، ‫این‌طوری که عمل نمی‌کنه.
‫هوی، برگرد توی اتوبوس!
‫جیم! بیا، جعبه ابزار آوردم!
‫- بوید، باید بریم. ‫- باشه.
‫یه چیزی بیار، یه چیزی بیار!
‫کلیدهای وامونده رو پیدا نمی‌کنم!
‫- پس کجا... ‫- دنبال این می‌گردی؟
‫بر پدرت لعنت!
‫بگیرشون.
‫ولی رندال پیش خودمون می‌مونه.
‫ولم کنین!
‫نمی‌تونی همه رو نجات بدی.
‫وای!
‫زود باش بوید! ‫باید از اینجا بریم!
‫گمشو! گمشو!
‫بی‌پدر و مادر! برو گمشو!
‫بوید؟ بوید! تنهام نذار بی‌شرف!
‫اینجا رو فشار بده.
‫خیلی‌خب. خوبه.
‫- خوبه. آفرین. ‫- خوبه؟
‫ببین، ببین... ‫مطمئنی از پسش بر میای؟
‫آره. آره، بر میام.
‫بشین اینجا.
‫پاهاش رو نگه دار.
‫باشه. باشه، نگه داشتم.
‫ثابت نگهش دار.
‫- زود باش. ‫- خیلی‌خب.
‫یه‌خرده می‌سوزه.
‫می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم.
‫گندش بزنن. ‫بذار ببینم چطور شد.
‫خیلی‌خب، ببینم؟
‫گاز بگیر، گاز بگیر.
‫- همین‌طور ثابت نگهش دار. ‫- تو می‌تونی نیکی.
‫شروع می‌کنیم.
‫خیلی‌خب، برو بریم.
‫- می‌دونم، می‌دونم. ‫- تو قوی‌ای.
‫- خیلی‌خب. ‫- چیزی نیست. چیزی نیست.
‫خیلی‌خب. فکر کنم گرفتم.
‫خیلی‌خب.
‫گلوله رو در آوردم.
‫آره.
‫آفرین.
‫یه زن توی آمبولانس بود.
‫دو تا پیراپزشک بیرون بودن، ‫دقیق نمی‌دونم...
‫الان کجاست، ‫ولی حدودا بیست دقیقه است...
‫[آمبولانس شهرستان ناکس]
‫چیزی نیست.
‫- وای خدا! آره، آره، آره! ‫- باز شد. باز شد.
‫- دستت درد نکنه! ‫- خب، می‌تونی بلند شی؟
‫- آره. ‫- می‌تونی؟
‫هنری، بیا بریم. ‫زود باش هنری.
‫- تو چی؟ می‌تونی راه بری؟ ‫- فکر کنم.
‫زود باش، زود باش. دارمت.
‫خوبی؟
‫- دارمش! ‫- وای خدا، هنری!
‫دارمش، دارمش، دارمش. ‫بیا اینجا.
‫دارمت. دارمت.
‫بریم.
‫بیاین. زود باشین.
‫- وای. ‫- تموم شد.
‫تموم شد. در رو ببند.
‫خوبی؟
‫ببین.
‫اشتباه کردیم.
‫ببینم، چی شد؟
‫عه، انگار واسه همه...
‫شب درازی بود.
‫نگفته بودم؟
‫دانا. می‌شه، عه...
‫می‌شه. عه... ‫طبقه بالا براتون اتاق آماده می‌کنم.
‫حالت خوبه؟
‫آره. بیا.
‫دختر بیچاره.
‫نیکی چیزیش نمی‌شه.
‫نه. منظورم نیکی نبود.
‫فاطمه رو می‌گم.
‫چه پرنده ترسناکی بود.
‫نکنه نشونه‌ای بود؟
‫چی شده؟
‫من بیدارم؟
‫کجا می‌ری؟
‫کمکم کن.
‫- لطفا! ‫- ببخشید. ببخشید.
‫چیزی دیده می‌شه؟
‫نه.
‫اگه برنگردن چی؟
‫از این فکرها نکن.
‫برمی‌گردن.
‫جولی، تو چه‌ات شده؟
‫یعنی چی؟
‫از وقتی خوابت برد و چشم‌هات سفیدی رفت،
‫انگار عوض شدی.
‫مطمئنی حالت خوبه؟
‫آره. آره، خوبم.
‫من باور نمی‌کنم.
‫تو که می‌دونی دیگه بچه نیستم.
‫می‌تونی باهام حرف بزنی.
‫می‌خوای راستش رو بگم؟
‫خیلی می‌ترسم.
‫کلی چیز دیدم... ‫که واقعا درکشون نمی‌کنم.
‫یه چیزهایی بود که حتی ‫نمی‌تونم به یاد بیارم.
‫فقط یادمه تا حالا...
‫توی زندگیم انقدر نترسیده بودم.
‫واقعیت همینه.
‫تا حالا به هیچ‌کس جز خودت نگفتم.
‫دارم کلی تلاش می‌کنم ‫تا حالم رو خوب نگه دارم.
‫می‌شه کمکت کنم؟
‫آهای، خواهر بزرگه منم‌ها.
‫من باید مراقب جنابعالی باشم.
‫اگه برنگردن... ‫خودمون دو تا می‌مونیم.
‫باید از الان یاد بگیریم ‫هوای همدیگه رو داشته باشیم.
‫برمی‌گردن.
‫یعنی میله تو چشمش فرو رفته بود؟
‫فقط وقتی که روی درخت بود.
‫وقتی با جمجمه خونی بهم نزدیک شد،
‫دیدم فقط یه... ‫حدقه خالی و پر از خونه.
‫یا خدا.
‫آره خلاصه. ‫زندگیم اخیرا این شکلی بوده.
‫چند وقته این وضع ادامه داره؟
‫توهم‌ها رو می‌گی؟
‫تقریبا از وقتی اینجا اومدم.
‫یادته اون روز تا سرداب بردمت؟
‫گفتم اون نماده رو ‫روی سقف دیده بودم؟
‫تو هم فکر می‌کردی دیوانه شدم؟
‫تیان‌چن من رو توی غذاخوری دیده بود.
‫داشتم چندین و چند بار ‫اون نماد رو می‌کشیدم. دیوانه شده بودم.
‫اول برام چای درست کرد.
‫بعدش من رو توی انبار برد...
‫بهم...
‫این رو داد.
‫هنوز نمی‌دونم از کجا می‌دونست اونجاست.
‫مامانم وجب به وجب ‫اون انبار رو حفظ بود.
‫خیال می‌کردم اونقدر باهوشم...
‫که بتونم به این شهر چیره بشم، ولی...
‫باید...
‫لعنت به این زندگی.
‫خیلی دوستت داشت‌ها. ‫مامانم رو می‌گم.
‫فکر کنم در وهله اول ‫باید گفت تحملم می‌کرد.
‫نه، نه، نه. ‫یعنی واقعا، عه...
‫فقط به کسایی که ازشون ‫خوشش می‌اومد، اخم می‌کرد.
‫به کسایی که خوشش نمی‌اومد... ‫کلا محل نمی‌ذاشت.
‫آخ.
‫وقتی نامه‌ات رو نوشتی...
‫از طرفمون بهش سلام برسون.
‫- خدایا. ‫- هیس.
‫چیزی نیست، چیزی نیست. ‫هیس، هیس، هیس.
‫مطمئنی چیزهایی که امروز دیدی...
‫توهم بودن؟
‫عه، این واسه آقای گربر بود.
‫همیشه بوی پیاز می‌داد.
‫پیاز که خودش رشد می‌کنه،
‫اون هم می‌رفت پیدا می‌کرد ‫و همون‌طوری خام می‌خورد.
‫هوم.
‫وای. این مال دلورس بود.
‫خیلی گریه می‌کرد.
‫هوم.
‫چی شد؟
‫هیچی از کریستوفر نیست.
‫کریستوفر کی بود؟
‫دوستمون بود.
‫آدم... آدم خوبی بود.
‫ولی بعد از اینکه علامت‌ها رو دید،
‫رفتارش... کم‌کم ترسناک شد.
‫چیه؟
‫نه، اشتباه کردیم. ‫دیگه نمی‌خوام اینجا باشم.
‫- ویکتور! ‫- نه! گفتم نه!
‫- ویکتور! ‫- گفتم نه!
‫- ویکتور! ‫- نه، نه، نه، نه!
‫- ویکتور! ‫- نه، نه!
‫- ویکتور! ویکتور! ‫- نه، نه!
‫آروم، آروم.
‫هیس. چیزی نیست.
‫لازم نیست از چیزی بترسی.
‫من ترسناک‌ترین آدم شهرم، یادت رفته؟
‫می‌دونم چی کمه.
‫سلام ویکتور!
‫اسمش جسپر بود.
‫همون‌جا، عه...
‫تنهاش گذاشتم.
‫فقط...
‫سرم رو انداختم رفتم.
‫وای خدا، بوید.
‫آخه نمی... ‫می‌خواستم همه رو نجات بدم.
‫اصلا تابیتا پشت اون...
‫آمبولانس وامونده چیکار می‌کرد؟
‫اصلا چطوری...
‫مطمئنی واقعا بابای ویکتوره؟
‫جیم، خودم توی خونه‌ای ‫که ویکتور توش بزرگ شده بود رفتم.
‫خدایا.
‫مامانش، میراندا...
‫قبل از اینکه اینجا گرفتار بشه، ‫این شهر رو دیده بود.
‫کلی نقاشی کشیده بود...
‫فکر کنم به همین دلیل ‫من رو فرستادن اونجا.
‫پسر کوچیکه توی فانوس...
‫فکر کنم می‌خواست یه چیزی رو ببینم،
‫یا چیزی رو پیدا کنم.
‫من هم تلاشم رو کردم.
‫فقط...
‫معذرت می‌خوام. ببخشید.
‫عه، عه. تو که نباید شرمنده چیزی باشی.
‫پیشمون برگشتی. جات هم امنه.
‫فقط همین مهمه.
‫خب؟
‫نکنه این تنها فرصتمون ‫واسه خونه رفتن بود؟
‫- آهای. ‫- حالش خوبه؟
‫پشم‌هام. نیکی؟
‫چی شدش؟
‫نه.
‫وای خدا. چی...
‫خونریزی داخلی داره.
‫فکر نمی‌کردم گلوله انقدر آسیب...
‫- وای خدا. ‫- نیکی، نیکی.
‫نیکی، هوشیار بمون، خب؟
‫چیزیت نمی‌شه. ‫ببین، ببین، ببین.
‫- نیکی؟ ‫- بلند شو نیکی.
‫پشم‌هام.
‫بلند شو.
‫نیکی، هوشیار بمون! نیکی؟
‫- نه. ‫- وای نه.
‫بلند شو.
‫لعنت بلند شو.
‫بلند شو. بلند شو.
‫نیکی؟
‫ای وای.
‫دیدی چیکار کردی؟
‫اتفاقی شد.
‫معلوم هست چته سرکار؟
‫ترسیدی و همین‌طور تیراندازی کردی، نه؟
‫- درسته؟! ‫- معذرت می‌خوام.
‫معذرت می‌خوای؟ ‫عذر می‌خوای، آره؟!
‫بیا از نیکی عذرخواهی کن!
‫- بیا ببینم. ‫- دستت رو بکش بابا!
‫- آهای! ‫- گوش کن!
‫همین الان تن لشت رو بیار باهات حرف دارم!
‫خدایا! خدایا!
‫در رو ببند.
‫ببین. الان حوصله نصایح اخلاقی ندارم،
‫پس اگه فقط می‌خوای سرم...
‫دانا؟
‫چرا این بلا سرمون میاد؟
‫چرا همه‌چی داره قوز بالای قوز می‌شه؟
‫چرا ولمون نمی‌کنن؟
‫چرا نمی‌ذارن نفس راحت بکشیم؟
‫آم، نمی‌دونم. نمی‌دونم.
‫بوید، خیلی می‌ترسم.
‫از ترس و لرز دارم می‌میرم.
‫خیلی‌خب.
‫جسپر مال کریستوفر بود.
‫خیلی بامزه بود.
‫کریستوفر همه رو می‌خندوند.
‫اون زمان بقیه راحت نمی‌خندیدن،
‫واسه همین خیلی خوب بود ‫که هرازگاهی می‌خندیدیم.
‫ولی بعد که کریستوفر ‫کم‌کم نمادها رو دید...
‫رفتارش عوض شد.
‫دیگه ما رو نمی‌خندوند.
‫قشنگ یادمه کریستوفر کم‌کم...
‫بیشتر و بیشتر گوشه‌گیر شد.
‫یه روز...
‫فقط جسپر می‌تونه ‫علتش رو بهمون بگه.
‫مرسی.
‫عه...
‫دیروز خیلی باهاش بد حرف زدم.
‫نه.
‫هر کسی که توی این خونه است ‫اخیرا تو حال خودش نبوده.
‫آره، ولی می‌خوام اگه می‌شه ‫یه‌خرده کنارش بمونم.
‫باشه. می‌خوای من هم بمونم؟
‫نه. فکر کنم بهتره تنها باشم.
‫باشه.
‫- مرسی. ‫- قربونت.
‫خیلی‌خب.
‫سلامتی روزهای بهتر.
‫نوش، نوش.