‫«ایالت یوتا» ‫«سال 2015»
‫جانم؟
‫دو هو.
‫بخوابین.
‫کنتارو!
‫کنتارو، فرار کن!
‫- یالا. تکون بخورین.
‫بیاید بریم. یالا.
‫«مونارک: میراث هیولاها» ‫«قسمت چهارم - شباهت‌ها و باطن آدمی»
‫- شلیک خوبی بود تکس. ‫- حداقل تلاش کردم.
‫- ممکن بود بمیری احمق. ‫- ساکت.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫نمی‌تونیم باهاش بجنگیم.
‫منم پیشنهاد می‌کنم نجنگیم.
‫فکر کنم فعلا در امانیم.
‫- لعنتی!
‫یالا می. ‫بلند شو. بلند شو، بلند شو.
‫یالا. می، حالت خوبه؟
‫حالم خوبه؟ ‫دارم از سرمازدگی می‌میرم.
‫خوشحال شدی اومدیم اینجا؟
‫«توکیو» ‫«یک سال قبل»
‫کارت، یه اظهاریه جسورانه‌ست.
‫چرا این؟
‫چرا الان؟
‫چراغ‌ها رو روشن کنید!
‫مکث کردی.
‫سوال پیچیده‌ایه.
‫تو هم ماه‌ها وقت داشتی ‫که براش جواب پیدا کنی.
‫هنر...
‫...از جایی نشات می‌گیره که ‫نمیشه به راحتی راجبش حرف زد.
‫من غریزی کار می‌کنم.
‫من به روند کار تو احترام می‌ذارم.
‫اما اگه قراره خریدارها کلی پول اینجا بریزن،
‫قطعا می‌خوان بدونن که دارن چی می‌خرن. ‫کی رو می‌خرن.
‫مردم...
‫...خود هنر رو نمی‌خرن...
‫هنرمند رو می‌خرن.
‫می‌دونم کیمی.
‫ببخشید.
‫قبل از اینکه درها رو باز کنیم، ‫دو ساعت وقت داری
‫تا جوابی رو پیدا کنی که باعث بشه باورت کنم.
‫امشب جفتمون چیزهای زیادی برای باختن داریم.
‫سلام مامان.
‫«کاوش‌ جسورانه کنتارو رندا ‫در مورد تشابهات و باطن آدمی،
‫بازدید کننده را دعوت می‌کند تا ‫تصورات خود درباره هویت را به چالش بکشد.»
‫کی می‌دونست که پسر من انقدر جنجالیه؟
‫نیستم.
‫همه عاشقش میشن.
‫اگه همه عاشقش بشن که دیگه «جنجالی» نمیشه.
‫هی...
‫...من بهت افتخار می‌کنم.
‫پدرت هم همینطور.
‫اون که اصلا هنوز ندیدتش.
‫امشب می‌بینه.
‫مستقیم از فرودگاه میاد اینجا.
‫میرم یکم هوا بخورم...
‫...قبل اینکه همه بخوان ‫هنرمند «جنجالی» جدید رو ببینن.
‫کنتارو...
‫...تو واسه این کار سخت تلاش کردی.
‫لیاقتش رو داری.
‫اونجا خوراکی هست.
‫الان از من عکس گرفتی؟
‫نه.
‫«تشابهات و باطن آدمی» ‫متظاهرانه به نظر میاد.
‫به شدت.
‫و کار به شدت محترمانه اینه که تو...
‫آره.
‫- حذف شد. ‫- ممنون.
‫دلیلی داره که نمی‌خوای ازت عکس گرفته بشه؟
‫من...
‫عکس خیلی خوبیه.
‫داری تئجهم رو جلب میکنی؟
‫یه حرف صادقانه بود.
‫این واقعا تویی؟
‫آره.
‫نوشیدنی هم دارید؟
‫ارزون. بد. متظاهرانه.
‫نوشیدنی متظاهرانه.
‫صحیح.
‫نوشیدنی دوست داری؟
‫نوشیدنی گرون دوست دارم.
‫رو شانسی. ژاپن نوشیدنی های خیلی گرونی داره.
‫خوبه.
‫- یه جا رو می‌شناسم. ‫- الان؟
‫مگه نمایشگاه نداری؟
‫بعدا وارد صحنه میشم.
‫خیلی خب.
‫من کنتارو هستم.
‫منم مِی‌ام.
‫می.
‫می. داری کجا میری؟ آروم راه برو.
‫آروم راه برم؟
‫اگه نمی‌خوای انگشت پا هم ‫به بدهیت به من اضافه کنی،
‫به نفعته تند تند راه بیای.
‫حق با اونه می. انرژیت رو ذخیره کن.
‫پاهات خیسن، ‫داری با سرمازدگی دست و پنجه نرم می‌کنی.
‫باید خشکت کنیم.
‫نه، حتی اگه این بیرون چیزی بود ‫که بشه باهاش آتیش درست کرد،
‫نمی‌تونیم یجا بشینیم، چون ‫اون تایتان واسمون کمین کرده.
‫- فکر می‌کنی هنوزم این بیرونه؟ ‫- از کجا بدونم.
‫چی داری می... ‫پس اون قرن‌ها تجربه چی شد، هان؟
‫اون یه تایتانه، مِی.
‫اونا مثل دونه‌های برفن.
‫هیچوقت با دوتاشون که ‫شبیه هم باشن برخورد نداشتم.
‫باشه. خب شاید تو این فایل‌های ‫با ارزشت یکم اطلاعات وجود داشته باشه.
‫برو به جهنم
‫- و ثمره عمرت هم با خودت ببر. ‫- هی. مراقب اینا باش. بیخیال می.
‫وقتی که آفتاب غروب کنه،
‫هر دقیقه دما کاهش پیدا می‌کنه.
‫ما نه غذا داریم و نه سرپناه.
‫دو هو رو هم نداریم.
‫کدوم گوری داریم می‌ریم؟
‫شمال غربی. داریم می‌ریم سمت ساحل.
‫احتمال اینکه اونجا به آدم بر بخوریم زیاده.
‫- فکر کنم از هواپیما یه چیزی دیدم. ‫- چی؟
‫چی دیدی؟
‫یجور سازه. ‫شبیه یه توپ گلف بزرگ بود.
‫می‌خورد دست-ساز باشه، ‫مثل یه ساختمون یا محل اسکان.
‫خیلی خب. خیلی خب.
‫شماها هم دیدینش؟
‫نه.
‫اما می دید.
‫چی؟ نه.
‫نه. تو گفتی تو یه چیزی دیدی.
‫من چیزی ندیدم.
‫داری طرف اونا رو می‌گیری؟
‫واسه اینه که از دستم عصبانی‌ای؟
‫نه. موضوع اصلا تو نیستی. ‫موضوع اینه که در حد مرگ سردمه.
‫سعی دارم نجاتت بدم. میشه...
‫سوتا؟
‫کلمه عبور.
‫سوتا. منم رفیق. کنتارو.
‫کی؟
‫کنتارو.
‫کلمه عبور.
‫خیلی خب. فراموشش کن. ‫اینجا یه خرابه‌ست.
‫خرابه!
‫زود باشین!
‫خرابه؟!
‫جدی نگفت.
‫ثابت کن اشتباه می‌کنم.
‫ازت خوشم میاد.
‫سر به سر تو گذاشتن هم، خیلی آسونه.
‫چی؟
‫چرا اینا تو گالری نیستن؟
‫اینا فروشی نیستن.
‫پس فقط مو قشنگ نیستی.
‫کیمی فرستادم پیش آرایشگر خودش.
‫مردم، هنرمند رو می‌خرن.
‫آره خب.
‫پولدار هایی که بجای ‫سلیقه خوب، کلی پول دارن.
‫چرا به کیمی نمیگی می‌خوای ‫کدوم اثر توی نمایشگاه باشه؟
‫گالری اونه.
‫- داره بهم یه فرصت میده... ‫- بهت فرصت میده؟
‫یعنی، همینطوری دلی؟
‫بیخیال. این مزخرفه.
‫مردم تا وقتی برای خودشون سود ‫نداشته باشه، به کسی فرصت نمیدن.
‫خیلی بدگمانی.
‫زندگی همینه.
‫دیگه باید بری.
‫پولدارا منتظرن.
‫باهام بیا.
‫جمعیت مورد پسند من نیست.
‫مورد پسند منم نیست.
‫بهش عادت کن، کاربلد.
‫خیلی خب.
‫یکی باید بگه.
‫من هیچ ساختمونی نمی‌بینم.
‫باید پشت اون تپه‌ها باشه.
‫جدی؟
‫- کنتارو، قبول کردیم که... ‫- همه‌تون قبول کردین.
‫شور داری بچه‌جون. اعتراف می‌کنم.
‫- با من عین یه بچه رفتار نکن. ‫- صبر کنین.
‫می‌دونم چی دیدم.
‫- نه، نه، نه. ‫- چیه؟
‫اونجا.
‫- چی؟ کجا؟ ‫- درست اونجا. اون چیه؟
‫اوه، آره. می‌بینمش.
‫نمی‌دونم. چراغ روی سکوی ‫نفتیه یا یه محل اسکان محلی.
‫مهم اینه که، اونجاست دیگه، آره؟
‫- دنبال چیزی می‌ریم که می‌تونیم ببینیم. ‫- آره.
‫نمی‌دونین فاصله‌ش تا اینجا چقدره.
‫تایتانه ممکنه قبل اینکه ‫نصف راه رو طی کنین، بگیردتون.
‫چیزی که من دیدم نزدیک‌تره.
‫- آره، اگه وجود داشته باشه. ‫- خیلی خب. کنتارو.
‫ببین، تو قوه تخیل درخشانی داری، ‫اما الان وقت استفاده ازش نیست.
‫من میرم.
‫اگه مجبور باشم، تنها.
‫اوه خدای من.کله‌شق.
‫- که چی؟ می‌خوای بمیری که حرفت رو ثابت کنی؟ ‫- تو چی؟
‫- نه. ‫- بسه. بسه. لطفا، تمومش کنید.
‫فکر می‌کنی یه چیزی دیدی؟
‫آره. می‌دونم چی دیدم.
‫پس برو و تا وقتی پیداش نکردی واینستا، ‫و بعدش کمک بیار.
‫ما هم همین کار رو می‌کنیم.
‫موفق باشی.
‫هممون بهش احتیاج پیدا می‌کنیم.
‫نه. نمیشه همینطوری بذاریم بره.
‫اون تصمیمش رو گرفت کیت. بیا بریم.
‫دکتر بارنز، متوجه شدم یه چیزی برامون دارین. ‫«مونارک» ‫«شهرستان آرلینگتون، ویرجینیا»
‫- تشعشع.
‫مخصوصاً اشعه‌ی گاما ‫بیش از 30 اگزاهرتز.
‫- منشاء این تشعشع کجاست؟ ‫- نکتۀ احمقانه‌اش همینـه.
‫این علائم رو فقط از تپ‌اخترها می‌بینین.
‫سیاهچاله‌های کلان جرمی که ماورای جو هستن.
‫- ولی این نیست؟ ‫- نه.
‫منشاء این از زمین بود.
‫دقیقاً کجای زمین؟
‫خب، موج‌یابی که اینـو دریافت کرده ‫یه مدلِ قدیمیـه،
‫تقریباً عتیقه‌ست.
‫- حسابی بد قلقـه. ‫- توی درخواست بودجۀ بعدیـمون ذکر می‌کنم.
‫- کجا؟ ‫- یه جهش ریتمی بود،
‫خب، مثل یه تپ‌اختر
‫ولی تا جایی که می‌دونم، ‫توی آلاسکا هیچ تپ‌اختری نیست.
‫ممنون، دکتر بارنز. ‫هر چی دارین برامون بفرستین
‫ما هم فوراً یه تیم تحلیلگر براتون می‌فرستیم.
‫صبر کنین! نکته اصلی این نیست.
‫آخرین باری که کسی همچین اطلاعاتی دریافت کرد
‫قبل از آخرین رویداد ظهور بود.
‫از دشت‌های یوکا و جنجیرا.
‫قبل از روز گودزیلا.
‫کنتارو!
‫می؟
‫تویی؟
‫کنتارو!
‫کیت؟
‫شاو؟
‫نباید می‌ذاشتیم کنتارو بره.
‫شب رو زنده نمی‌مونه.
‫فقط باید تا وقتی کمک ‫پیدا می‌کنیم طاقت بیاره.
‫- زود باش، می، بذار من اون کیفـو بیارم. ‫- نه. بس کن. نه!
‫اون یه چیزی می‌خواد.
‫داره هذیون می‌گه.
‫چند قدم دیگه مونده، باشه؟
‫به این فکر کن که وقتی ‫برسیم اونجا چقدر گرمـه.
‫پتو و قهوه‌ی داغ.
‫بجنب.
‫نه.
‫چی؟ برگشتیم به چادر بابا؟
‫چطور این اتفاق افتاد؟
‫داریم دور خودمون می‌چرخیم.
‫تایتان‌ها تأثیرات عجیبی ‫روی اطرافشون
‫و نحوه‌ای که ما تجربه‌شون می‌کنیم، می‌ذارن.
‫اون ابری که از توش پرواز کردیم، اینجا، ‫عجیب‌تر از اون چیزیـه که فکر می‌کنین.
‫عجیب‌تر از چیزیـه که کسی بدونه.
‫اگه گرمش نکنیم، می‌میره.
‫اگه اون تایتان هنوز اینجا باشه، ‫همه‌مون می‌میریم.
‫خب، من بدون اون از اینجا نمی‌رم.
‫ما کسِ دیگه‌ای رو از دست نمی‌دیم.
‫قشنگـه.
‫- این خیلی قشنگـه. ‫- می.
‫باهام بمون. می. می.
‫پاهام داره می‌سوزه.
‫مثل سنجاق و سوزن که می‌ره تو پا؟
‫بیشتر انگار شمشیر و خنجر رفته توش.
‫این خیلی خوبـه.
‫عصب‌هات دارن بیدار می‌شن.
‫هنوز دچار یخ‌زدگی نشدی.
‫هنوز.
‫داری مریض‌داری می‌کنی.
‫هی. اگه هر اتفاقی برام افتاد، ‫فقط با خواهرم تماس بگیر.
‫اسمش لایراست.
‫نه. بیا از این حرفا نزنیم.
‫اون تنها کسیـه که می‌تونم بهش زنگ بزنم.
‫شماره‌شـو بهت می‌دم.
‫مطمئنم کنتارو می‌شناسـ...
‫نه. اون هیچی حالیش نیست.
‫امیدوارم منظورت من نباشم.
‫هدایای دو هو.
‫بیسکوئیت و شکلات.
‫حالش چطوره؟
‫بهتره.
‫خیلی‌خب. شلوارش خشک شده.
‫باید اون آتیش رو روشن نگه داریم.
‫این فقط بته‌ست. ‫یعنی می‌گم، زیاد دووم نمیاره.
‫و کی می‌دونه تو کاغذهای بابات چی نوشته.
‫یعنی می‌گم، ممکنه توش نوشته باشه ‫داشته اینجا چی‌کار می‌کرده.
‫نظریه‌ها، کشفیات، جایی که رفته.
‫بذار بسوزه.
‫وسایلتـو جمع کن! ‫باید بریم! بجنب!
‫برگردیم همون‌جا که قبلش مخفی شدیم.
‫- زود باش. ‫- می!
‫برو، برو، برو، برو، برو!
‫- می. ‫- صبر کن، وایستا. تکون نخور.
‫ممکنه هر جایی باشه. گوش کن.
‫دیگه نمی‌تونم از دست این موجود فرار کنم.
‫شاید مجبور نباشیم.
‫امروز صبح، پایگاه 47 اطلاعاتی ثبت کرد
‫که قابل توجه می‌دونم.
‫دکتر بارنز.
‫- وای خدای من. ‫- چی؟
‫نمی‌تونه درست باشه. ‫این اطلاعات نمایانگرِ...
‫شعله‌ی اشعۀ گامای قبل از رویدادِ...
‫سان فرانسیسکوئه.
‫هر چی می‌خواین اسمشـو بذارین. یک حمله.
‫خب، پیشنهاد شما چیـه؟ آماده‌باش کامل؟
‫- سیستم هشدار تایتان‌تون رو امتحان کنیم؟ ‫- می‌بخشید.
‫- یه وحشت جهانی ایجاد کنیم؟ ‫- بهتر از اینه که هزار نفر بمیرن.
‫- یا حتی 10 هزار نفر. ‫- می‌بخشید.
‫نمی‌دونیم قصد و نیت این ‫موجودات بدخواهانه‌ست یا نه.
‫- می‌بخشید! ‫- ساکت.
‫تیم، حرفی داری که بگی؟
‫نمی‌تونیم پرونده‌های بیل رندا رو بذاریم کنار.
‫حالا ببینین، لی شاو اونجا بود. ‫اون یه چیزی می‌دونه که ما نمی‌دونیم.
‫- به‌خاطر همین داره می‌ره دنبال پرونده‌ها. ‫- ساکت!
‫اکثرتون منـو نمی‌شناسین ‫اگرم بشناسین،
‫من همون یارویی‌ام که توی اتاق استراحت ‫سعی می‌کنین ازش دور بمونین.
‫اشکالی نداره. واسه کارائوکه رفتن‌های ‫بعد کار که اینجا کار نمی‌کنم.
‫منظورتـو بگو.
‫فکر کردم اومدیم اینجا
‫که هر چی می‌تونیم، ‫به هر روشی که می‌تونیم یاد بگیریم
‫تا دیگه کسی عزیزشـو ‫توی یه رویدادِ تایتان از دست نده.
‫و فکر می‌کردم یه‌مشت آدمی که
‫ثبت‌نام کردن تا روی هیولاهای ‫عظیمی با قدرت اتمی تحقیق کنن
‫با روشن‌فکری بیشتری به قضیه نگاه کنن.
‫شاید دمار از روزگارمون در اومده باشه ‫ولی هنوز کارمون ساخته نشده،
‫چون الان می‌دونیم روال کار دشمنمون چطوریـه.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫اون تایتان دنبال ما نیومد، ‫رفت دنبال آتیش.
‫دنبال کنتارو نرفت، ‫رفت دنبال موتور هواپیما که روشن شده بود.
‫این‌طوری داره ردمونـو می‌زنه.
‫جذب گرما می‌شه. وای خدای من.
‫پس چرا اون هواپیما رو مثل ‫یه اسباب‌بازی جوئیدنی پرت کرد،
‫و افتاد دنبال ما؟
‫چون‌که داداشم خواست با شلیک یه منور ‫جون‌مونـو نجات بده.
‫بعد از منور هم ما از همه‌چیز گرم‌تر بودیم.
‫و این شکلیـه که این موجودِ ‫لعنتی رو شکست می‌دیم.
‫ما بزرگترین و روشن‌ترین و داغ‌ترین ‫شی‌ای که بتونیم رو جلوش آویزون می‌کنیم.
‫تا حالا انقدر قدردانِ یه کیسه ی پر نبودم.
‫سوختِ هوانوردی.
‫سنگ آتشزنه.
‫اینـو از میدان تایمز توی ‫روز پ-ژ هم روشن‌تر می‌کنم. ‫(روز پیروزی بر ژاپن)
‫چی؟ چه روزی؟
‫یه آتیش‌بازی درست می‌کنیم و می‌دیم به خوردش.
‫و بعد وقتی اون تایتان داره ‫گرماشـو جذب می‌کنه،
‫فلنگـو می‌بندیم می‌ریم ساحل. ‫اگه مجبور بشم کولت هم می‌کنم.
‫می، فقط یه‌خرده دیگه مونده، باشه؟
‫زنده می‌مونیم.
‫من نه.
‫دیر یا زود باید ولم کنی، باشه؟
‫آره. و اگه وقتش برسه،
‫اونم دست‌به‌سر کن.
‫خودتـو نجات بده، کیت.
‫یکیمون باید زنده از اینجا خارج بشه.
‫کی اونجاست؟
‫سلام؟
‫- سلام؟ ‫- اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫تو واقعی‌ای؟
‫فکر کردم تنهام.
‫منم همین فکرو کردم.
‫تو نباید اینجا باشی.
‫بابا...
‫تنهام نذار!
‫صبر کن، بابا!
‫منم!
‫نرو...
‫چند تا قطعه فروختم...
‫...ولی به هر حال کیمی منـو گذاشت کنار.
‫گفتی «فرصت بزرگیـه».
‫«خیلی استعداد داری».
‫«از پسش بر میای».
‫«من بهت باور دارم».
‫اون دفعه همینـو گفتی.
‫آخه از کجا...
‫...می‌تونستی بفهمی من آماده بودم یا نه؟
‫ولی نمی‌خواستم ناامیدت کنم.
‫پس نتونستم باهات روبرو بشم...
‫از کجا باید می‌دونستم که دیگه نمی‌بینمت؟
‫بابا؟
‫اگه بودم، به هیچ قیمتی ‫اینـو از دست نمی‌دادم.
‫همه دوستش داشتن.
‫مادرت دوستش داشت.
‫منم دوستش داشتم.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫تبریک می‌گم.
‫واقعاً این‌کارو می‌کنیم؟
‫این یه هیمۀ آتش‌سپاریـه، کیت.
‫دو هو همیشه می‌خواست شکوهمندانه بمیره.
‫می‌خوام به افتخار کسی که موقع ‫نوشیدن گولم می‌زد، نوشیدنی بریزم.
‫داداش اولین باری که همـو دیدیم، باورم نمی‌شد
‫که چطور کاری کردی اون شب کلی مشروب بخورم.
‫و بعد فهمیدم
‫- هر بار که چیزی میخوردی... ‫- صداشـو می‌شنوی؟
‫- شاو. شاو! این... ‫- در واقع داشتی...
‫- برین! فرار کنین! ‫- می!
‫هی، پسر گنده‌بک! پسر گنده‌بگ! این‌طرف!
‫یا خدا. نه. کجاست؟ نه.
‫کمک! کمک! کمک!
‫واسه روشن کردن فضاپیما باید سپر داشت.
‫وقت نهاره
‫زود باش می.
‫از پسش بر میای.
‫هلیکوپتر! بزن بریم.
‫- می! بجنب! ‫- اوه تو روحش.
‫هواتـو دارم!
‫- بجنب، عجله کن! ‫- کنتارو!
‫- بریم! ‫- کنتارو؟
‫- زود باش. برو. ‫- برو. برو.
‫هلیکوپترو بلند کن!
‫گفتن سیگنال انقدر ضعیف بود،
‫که نزدیک بود صدامـو روی کانال اضطراری نشنون.
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم از یکی ‫بابت ول کردن خانواده‌اش تشکر کنم،
‫ولی ببین کارمون به کجا کشیده شده.
‫بابا قبل از من اونجا بوده.
‫- درست مثل کمپش. ‫- از کجا میـ...
‫یکی باید اون رادیویی که ‫پیدا کردمـو تعمیر کرده باشه.
‫کلی خاشاک گذاشته بود.
‫موفق شد بره.
‫زنده‌ست.
‫ممنون.
‫نه، نه. وای خدا لعنتش کنه.
‫لعنتی.
‫سرهنگ شاو!
‫باعث افتخاره که بالاخره می‌بینمتون.