« …آنچه گذشت »
آمیت رو می‌شناسی؟
‫الهه‌ی مصریـه، مگه نه؟ ‫اولین لولوخرخره‌ی دنیا
‫عدلِ آمیت تمام زندگی‌مون رو قضاوت می‌کنه
برای همین باید دوباره زنده‌ش کنیم
راه پاکسازی دنیا رو به همه نشون میده
‫خودت این بلا رو سر خودت آوردی، کانشو
حالا، اینجا زندانی شده
باید یکی از اون بزرگاشون باشه
ما بُردیم
استیون
استیون رو می‌شناسی؟ - معلومـه که استیون رو می‌شناسم -
…اگه نتونیم باآرامش
!مارک؟ مارک - !استیون -
باید از اینجا بریم
سلام
!کمک
!اینا همش تقصیر توئـه
!آروم باش. مارک؟ مارک
من بهت شلیک نکردم
ذهنت شدیداً بین واقعیت و خیال در نوسانـه
اینطوری تصور کن، خب؟ ذهنت یه پاندول ساعتـه
بین یه واقعیت خیلی سخت که
،تو اینجا توی بیمارستان پاتنوم ،توی ایلینویِ شیکاگو
بیمار منی و
،یه تخیل دلگرم‌کننده که برای خودت ساختی میره و برمی‌گرده
‫تخیلی که توش یه‌جور… ‫نمی‌دونم… ابرقهرمانی. خب؟
داری تمام تلاشت رو می‌کنی تا توی وجودت کنکاش نکنی
تو واقعاً دکتر نیستی
واسه همین همش توی بیمارستان‌مون دعواهای خیالی راه میندازی؟
نه، تو دکتر نیستی
ببین. من که حس می‌کنم یه دکتر واقعیم
دکتر نیستی
خب، باشه
.من یه دکتر واقعی نیستم .باشه، خب، باشه، باشه
موضوع من نیستم، خب؟
.بیا از تو شروع کنیم. از در تو وارد بشیم .بیا برگردیم عقب
.بگو ببینم. بگو چطوری سر از اینجا در آوردی؟
تو چطوری اومدی اینجا؟
سوار اتوبوس شدم
مثل همیشه
می‌خوای بدونی خودت چی بهم گفتی؟ که چطوری اومدی اینجا؟
گفتی جایی بودی که به طور عجیبی ،شبیه این دفتر بود
فقط توی مصر بود، درستـه؟ تو هم پیش یه کرگدن بودی
…بعدش - اسب آبی -
…درستـه، من راست میگی. گفتی اسب آبی
و…ولی حرف می‌زد
حالا نظرت چیـه؟ به نظرت این واقعیتـه؟
یا خیال؟
خیال؟
من که خیلی امیدوار شده‌م
جداً میگم
،ذهنی که به مشکل خورده ،اغلب جاهایی رو می‌سازه
تا شخصیت‌های دیگه‌ش از دردناک‌ترین خاطرات
به اونجا پناه ببرن
بهش میگن اصل سازماندهی، خب؟
یه عده قلعه می‌بینن، خب؟
‫یه عده هم یه هزارتو می‌بینن، ‫یا یه کتابخونه
یا… بخش بیماران روانی؟
آره. ممکنه. می‌تونه بخش بیماران روانی باشه. آره
…چیزی که برام خیلی جالبـه این شخصیت حیوانی جدیده
…آم
اسب آبی؟ - به نظرم خیلی جالبـه -
این اسب آبی می‌تونه دیوارهای بین تو و استیون رو از بین ببره و
ممکنـه بالاخره متوجه بشیم
چیو متوجه بشیم؟
،خب، قبل اینکه آشفته بشی درباره‌ی یه پسری باهام حرف می‌زدی
اون پسره رو یادتـه؟
به نظرت می‌تونی درباره‌ی اون پسربچه بهم بگی؟
هی، مرسی. حالم خیلی خوبـه
آره
یعنی، حتماً اینجا خیلی بهت پول میدن
می‌دونی چیـه؟ - کارت درستـه -
.باور کن حالم توپ توپـه تا حالا این‌قدر ردیف نبودم
.من دیگه میرم. مرسی …دکتر! نه، این کارو نکن
…می‌خوای اون هیولا رو آزاد کنی !اون همه چی رو نابود می‌کنه
!همه چی رو نابود می‌کنه - آروم باهاش برخورد کنید -
!گوش کن، من دشمنت نیستم
!نه! نه
!اسب آبی! اسب آبی
!وای، پسر
وای، این داروها فوق‌العاده‌ان
همیشه واکنش‌هاش انقدر شدیده؟
کی؟ اون؟ آره، تقریباً
خب، شما دوتا دوقلو هستید؟
نه - خب، آره. یه‌جورایی -
باشه. عالیـه
الان همه چی قشنگ برام روشن شد
خب، برای من هم همین‌طور
،چون همین چند لحظه پیش فکر می‌کردم تیر خوردم و مُردم
!خدای من ،اینو بگم برق از سرت می‌پره
ولی فکر کنم تازه به خودتون اومدید
متأسفانه تو در قید حیات نیستی
ببخشید، چی؟
…ولی
من مُردم؟ ما مُردیم؟
آره
آره، مارک. فکر کنم حق با اونـه
فکر کنم ما مُردیم
راستش… من… یه لحظه
چند وقتی میشه روحی نیومده اینجا
یکم حواسم پرتـه. ببخشید
آها! خیلی‌خب، پیداش کردم
،مسافر… مسافران شریف خوش آمدید
به دنیای دُوات
دُوات؟ عالم مردگان مصری؟
،این تاورتـه
…الهه‌ی زنان و بچه‌ها - آها -
داره ما رو توی مسیرمون به دنیای پس از مرگ هدایت می‌کنه
واو - باشه -
درستـه. پس اینجا دنیای پس از مرگـه؟
همون دنیای پس از مرگ؟ - یکی از دنیاهای پس از مرگـه -
باورتون نمیشه چندتا دنیای درهم‌تنیده برای
ضمایر از بدن جدا شده هست - آره -
مثل عالم اجداد. وای! خیلی قشنگـه. بگذریم (دنیای پس از مرگ مردم واکاندا)
من برای این کار کارت آماده دارم
اگه فقط وایسید و… ببخشید
صبر کنید…خداحافظ
…باشه، خب
چون درک ماهیت واقعی دُوات برای ذهن انسان
…ممکن نیست - درستـه -
شاید این دنیا رو به شکلی ببینید که
باهاش آشناتر هستید
،بخش بیماران روانی برام تازگی داره
ولی هی، می‌تونیم باهاش کنار بیایم، نه؟
چرا باید این دنیا رو به شکل یه تیمارستان تصور کنیم؟
چون دیوونه‌ایم
ما دیوونه‌ایم، استیون
،این اسب آبی سخنگو
،پرنده‌ی مُرده‌ی سخنگو الان هم که بیرون از منی و
حالا هم دنیای پس از مرگ، نه؟
…واقعیت همینـه و اینا - ولی مارک… مارک -
بیمارستان. اونا همش خیالـه
…ببخشید، اون - اوه، پسر. دکتر هرو درست میگه -
دکتر هرو؟
این یه اصل سازماندهیـه
الان دکتر شده؟ - بهت ثابت می‌کنم -
،مثلاً پشت این درها
،اگه واردش بشیم یه سری مریض می‌بینیم و
!احتمالاً کراولی هم داد می‌زنه میگه بُردم
!وای خدای من
!خدای من
اینجا کجاست؟
عالم مردگانـه
من دیوونه نیستم
من مُردم
گفتی کجا می‌ریم؟ - داریم میریم آرو -
به مزارع نی. درستـه، تاورت؟
پس باهوشـه اونـه، نه؟
،خب، اگه قلب‌هاتون متوازن باشن تا ابدیت توی بهشت می‌مونید
مزارع نی
،ولی قبل اینکه برسیم اونجا …فقط باید سریع یه کاری
!آروم! آروم، آروم، آروم
!خدای من! جواب داد! نگاه کن
منو بگو که فکر می‌کردم الان سینه‌هاتون رو سوراخ می‌کنم
ببخشید، چی؟
صبر کن، چیکار می‌کنه؟
روی ترازوی عدالت و با پَرِ حقیقت
قلب‌هامون رو می‌سنجه
ببین، مصریان باستان معتقد بودن که قلب
نشانه‌ی اینـه که توی زندگی کی بودی
،اگه تا پایان سفر ترازو متوازن بشه
روح می‌تونه وارد مزارع نی بشه
اگه نشه چی؟ - از کشتی پرت میشید بیرون -
مُرده‌ها شما رو می‌کشونن داخل دُوات و
تا ابد اونجا می‌مونید و توی شن گیر میفتید
.روح نامتوازن روی کشتیم ممنوعـه .قانون همینـه
ایشالا که روح شما متوازنـه
.برام مهم نیست اسب آبیـه چی میگه ما عمراً پرت بشیم اون پایین
مزارع نی هم نمیریم
باشه. پیشنهادت چیـه؟ - ،اگه کار به اونجا کشید -
اسب آبی رو می‌کُشیم و کشتی رو می‌دزدیم
می‌کُشیم؟
آم، دوستان؟
چیـه؟ چرا اینطوری می‌کنه؟ چرا بالا پایین میشه؟
نمی‌دونم. واسه این کارت آماده ندارم
اوه. به‌خاطر قلب‌هاست
پر نیستن
و باور کنید من از اون دخترام که …نیمه‌ی پر رو می‌بینن ولی
انگار جفتشون ناقصن
یعنی چی؟
،بدون کفه‌های متوازن دُوات در نهایت روح‌تون رو می‌گیره
پیشنهاد دیگه‌ای نداری؟
توی این کشتی تمام خاطرات فرد هست
،نمی‌دونم شما دوتا چی رو پنهان کردید ،ولی از من نصیحت
برید اونجا و حقیقت رو به هم نشون بدید
،تا به مزارع نی نرسیدیم ،کفه‌هاتونو متوازن کنید
وگرنه روح‌هاتون نابود میشن
آره، باشه - خب، چطوری این کار رو بکنیم؟ -
مطمئن نیستم. به نظرت لیلا خوبـه؟
آره، فعلاً
با شناختی که ازش دارم، دست به هر کاری می‌زنه تا خودش جلوی هرو رو بگیره
یعنی بهتره عجله کنیم، مگه نه؟
،می‌دونی اگه لیلا الان اینجا بود راضی بود چیکار کنه؟
نگو. فقط نگو - فقط میگم اینجا -
یه اسب آبی هست و ما دوتاییم و
هدایت این کشتی نمی‌تونه …کار چندان سختی باشه. پس
…ما هم مجبور نیستیم که واقعاً - مجبور نیستیم چی؟ الهه تاورت رو بکُشیم؟ -
…نه، می‌دونی، فقط یه طناب برام پیدا کن و
آره. یا می‌تونیم به حرفش گوش بدیم و
با کمک هم هر چی که انگار پنهان کردیم رو بفهمیم
،استیون، تو رو نمی‌دونم ولی خاطرات من خیلی داغونن
آره، مال من هم همینطور
وای
چه خفن
هی. این چیـه دیگه؟
استیون، اینجا چیکار کنیم؟
می‌خوای تک‌تک خاطراتم رو بازبینی کنیم؟
اینو… اینو یادتـه؟
آره. نمی‌دونم. فقط یه خیابونـه خب
به عمرت توی چندتا خیابون بودی؟
!کمک
شنیدی؟
هی
فقط یه کافه‌ی ترسناکـه، پر از جسد
همین. اصلاً هم معلوم نیست اتاق کیـه
شاید مال تو باشه - چه بامزه -
دبی
گابن
نیویورک. امکان نداره
اوه، پسر
چی؟ اینا رو می‌شناسی؟
نه. وای نه
یعنی همشونو؟
همشونو تو کُشتی؟
.همشون مجرم و قاتل و سوءاستفاده‌گر بودن .بدترینِ بدترین‌ها
کانشو می‌خواست مجازات بشن
منظورش از حفاظت از رهروان شب این بود
تک تکشونو یادتـه؟
خودت یه بار یکی رو بکُش
ببینم چقدر سریع یادت میره
همش خدا خدا می‌کردم که موفق نشم و یکیشون منو بکُشه
ترمیمم آخرش شد نفرین - !مارک -
!می‌بینی؟ نگاه کن
سرعت ترازو داره کم میشه. داره جواب میده
خیلی‌خب، باشه. پس حالا چی؟ نوبت توئـه؟ تو شروع می‌کنی؟
آم…اون کیـه؟
،مارک
،چرا توی یه اتاق پر از کسایی که کُشتی یه بچه هست؟
استیون، ببین، نرو طرفش - سلام، کوچولو -
اسمت چیـه؟ اوه، وایسا ببینم
یه لحظه وایسا - !استیون. صبر کن! صبر کن -
‫بیخیال! نه، وایسا! ‫استیون! استیون!
!در رو باز کن! در رو باز کن
!در رو باز کن - مامان؟ -
غذا حاضره. کی گشنه‌ست؟ رورو؟
مامان، بیا نقاشیمو ببین
ماهیـه فقط یه باله داره
مارک، داداش کوچیکـه‌ات رو اذیت نکن
یه برادر داشتم؟
گشنه نیستم. می‌خوای بریم غار؟
بعداً غذا می‌خوریم
پسرا؟ زود برگردید
هی، هی، هی، مارک. چیکار باید بکنی؟
حواست به برادرت باشه. خب؟
فعلاً
خداحافظ
کجا رفتن؟
بیا بریم. زود باش
…باشه. باشه، باشه. خیلی‌خب، ولی
ولی من می‌خوام راسر باشم
می‌شنوی، دکتر گرنت؟
بله که می‌شنوم، راسر
انگار صدای خطره
دکتر گرنت؟
مامان گفت توی بارون نریم
چیزی نمیشه. بچه بازی در نیار
محشر بود
اوه
خدایا. وای، نه
پسرا؟
!باید بیاید بیرون
پسرا؟
!جلوتر نرید
!آب خیلی سریع داره میاد بالا
باید از اینجا برید بیرون
پسرا؟
کجان؟
!استیون؟ برگرد اینجا
پسرا؟
یالا، پسرا. باید همین الان بریم
صدامو می‌شنوید؟ صدامو می‌شنوید؟
کجایید؟
!مارک! مارک
!لطفاً کمکمون کنید! کمک - !مارک! خدایا -
!رورو - !بیاید سمت صدام -
!پسرا - !مامانی -
!مامانی! من مامانی رو می‌خوام - نه، نه، نه، نه -
!صداتونو می‌شنوم
!مامانی - !مارک، صداتو می‌شنوم -
!رورو
فقط یه خاطره‌ست. فقط یه خاطره‌ست - !کمک -
!مامانی - لعنت بهت، استیون -
هی، استیون
می‌خوام روروم برگرده
می‌خوام برگرده
اینجا چیکار می‌کنی؟ همم؟
یالا، رفیق
!قرار بود مراقبش باشی
استیون، بیا بریم
گذاشتی غرق بشه
!اینا همش تقصیر توئـه
هی، استیون. بیا اینجا
!بیا اینجا! وایسا، وایسا !نرو اون بالا
!وایسا
وندی؟ وندی، بیخیال. خواهش می‌کنم
وندی، خواهش می‌کنم
می‌خوایم شمع‌ها رو فوت کنیم
نمیاد
حال مادرت خوب نیست، مارک
امسال دوتایی شمع‌ها رو فوت می‌کنیم
باشه؟
!استیون
!بدون کیک موردعلاقت که تولد نمیشه
اینا رو آماده کن. باشه؟
همیشه بهش حسودیت می‌شد
از وقتی به دنیا اومد
…من
‫باید می‌دونستم همچین کاری می‌کنی
‫مامان، داری چیکار می‌کنی؟
‫استیون!
‫توی اون اتاق چی شد، مارک؟
‫- بسه، استیون. کافیـه ‫- خیلی‌خب! باشه
‫چرا همچین خاطراتی ازش داری؟
‫اون که این‌جوری نبود
‫نه. ولم کن. بذار برگردم اون تو. ‫چیو داری قایم می‌کنی؟
‫چیو قایم می‌کنی؟
‫مارک، پسرم. لطفاً بیا تو
‫می‌بریمش پیش روان‌شناس
‫پدر
‫- درستش می‌کنیم ‫- تو باید درستش کنی
‫اصلاً... چرا تا حالا نکردی؟
‫نمی‌تونم پسر دیگه‌مو هم از دست بدم
‫خواهش می‌کنم
‫خواهش می‌کنم…
‫بسه، استیون
‫ولم کن!
‫الان کدوم گوری هستیم؟
‫وای، خدا
‫هرو گفت تو مزدور بودی
‫که گروگان‌ها رو کُشتی
‫- تو هم باور کردی؟ ‫- آره. ازت بعید نیست
‫از قرار معلوم سرباز فراریِ مبتلا به ‫فراموشی روانی رو از خدمت مرخص می‌کنن
‫بعدش گزینه‌های زیادی نداشتم؛
‫برای همین سرباز اجیریِ ‫افسر فرمانده‌ی سابقم، بوشمن، شدم
‫مأموریت‌مون حمله به ‫یه مقبره‌ی مصری بود
‫ولی بوشمن نقشه رو عوض کرد؛
‫گفت هیچ شاهدی نذارید؛ ‫من هم زیر بار نرفتم
‫این دکتر الفولیـه؟
‫پدر لیلا؟
‫سعی کردم همه‌شونو فراری بدم
‫ولی موفق نشدیم
‫مشخصاً
‫چی سر خودت اومد؟
‫چه حیف
‫ها؟
‫با درد توی وجودت آشنام
‫تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫من خدای ماه، کانشو، هستم؛
‫و به دنبال یک جنگجو ام
‫یه جنگجو
‫خب، موفق باشی
‫که حکم دست، چشم و انتقامم رو داشته باشه
‫تا چنگال عدالتم در برابر شرورها باشه
‫تا وجودش رو به من مقید کنه
‫و فقط ریشه‌ی فاسدِ ‫بدذات‌ترین‌ها رو بخشکونه
‫تو مرگ رو می‌خوای،
‫یا زندگی رو؟
‫نمی‌دونم
‫حسش می‌کنم؛ ذهنت مختل و تباه شده
‫شگفت‌انگیزه
‫تو گزینه‌ی لایقی برای خدمت من ‫در این زمان هستی
‫قسم می‌خوری که در ازای جونت ‫از رهروان شب محافظت
‫و آتش انتقامم رو ‫دامن‌گیر گزندرسان‌هاشون کنی؟
‫لاشخورِ مارموز
‫از اولش داشته بازیت می‌داده
‫آره، ولی جون‌مونو نجات داد
‫مارک، داشته ازت سو استفاده می‌کرده
‫یا راهی بود برای ادامه‌ی کار همیشگیم
‫آدمکُشی
‫قسم می‌خوری که ‫از رهروان شب محافظت
‫و آتش انتقامم رو ‫دامن‌گیر گزندرسان‌هاشون کنی؟
‫بله
‫ببین
کفه‌ها
‫موفق شدیم؟ متوازن‌شون کردیم؟
‫پس برخیز
‫برخیز و سلامی دوباره به زندگی کن
‫تو مشت انتقام منی
‫تو…
‫شوالیه‌ی ماه منی
‫اونها…
‫یالا، مارک. بیا بریم!
‫تاورت، چه خبره؟
‫ترس روی عالم زندگان سایه انداخته
‫ارواح نامتوازن دارن قضاوت میشن ‫یا زودتر از موعد به شنزار محکوم میشن
‫این بَده. این شرارتـه
‫- هرو ‫- می‌بینی؟ برای همینـه که باید برگردیم
حتی اگه بتونم برتون گردونم ‫به عالم زندگان،
‫سر از یه کالبد تیرخورده درمیارید
‫راهی برای مداوا ندارید
‫می‌تونی به لیلا خبر بدی؟ ‫لطفاً. کمک‌مون کن کانشو رو آزاد کنیم
‫مطمئنی؟ دوباره می‌خواید ‫با کانشو باشید؟
‫آخه انگار دیگه دورش رو خط کشیدی
‫کشیدم؛ ولی این تنها فرصت‌مونـه. ‫تنها راه همینـه.
‫خواهش می‌کنم، تاورت؛ ‫باید بهمون کمک کنی
‫تو رو خدا
‫یعنی چی؟
‫اُزیریس حتماً دلخور میشه؛
‫ولی دروازه‌ی اون تنها راه برگشت‌تونـه
‫برگردید تو! وقت زیادی ندارید
‫کفه‌ها رو متوازن کنید
‫یه اتاق‌خوابی توی اون خونه بود که ‫نمی‌خواستی من پامو بذارم توش
‫- همون‌جا. میریم اونجا ‫- یه لحظه وایسا
‫یه لحظه. بهم امون بده. خب؟
‫ببین، نیازی نیست باز بریم اونجا
‫می‌تونیم صحبت کنیم. ‫بیا حرف بزنیم.
‫همین‌جا، همین الان. همه چیزو…
‫همه چیزو برات تعریف می‌کنم. خب؟
‫تو رو خدا، ‫دوباره پامونو به اونجا باز نکن
‫ارزشش رو نداره
‫ارزشش رو نداره؟
‫مارک، داری همه چیزتو می‌بازی
‫می‌فهمی؟
‫اگه برنگردیم، و هرو موفق بشه،
‫و تمام اون آدم‌ها بمیرن…
‫اگه لیلا بمیره،
‫خون‌شون گردن توئه
‫مرگ‌شون تقصیر توئه
‫نه، نه! نمیشه! امکان نداره!
‫محاله! نمی‌تونی وادارم کنی! ‫نمی‌تونی مجبورم کنی!
‫مارک. مارک
‫بس کن. بسه
مگه یه چیزی زدی بهم؟
‫خیلی فیلم می‌بینی، خب؟
‫نمی‌تونیم سرِ خود به بیمارها آرام‌بخش بزنیم
‫توی این زمونه نمیشه. ‫مگر اینکه کاملاً ضروری باشه.
‫مارک، کارت خیلی سخت بوده
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم
‫مرور این خاطرات تلخ خیلی عذاب‌آوره
‫حس و حال‌شون خیلی واقعیـه
‫تو هم ساعت‌ها مرورشون می‌کردی
‫واقعاً نَخسته
‫واقعاً… به اعماق وجودت خیره می‌شدی
‫به دل تمام لحظاتی که ‫شخصیتت رو شکل میدن می‌زدی
‫بیا. بخور
‫آره. واقعاً بهت افتخار می‌کنم، مارک
‫حالا یک لحظه تمام حواست رو ‫بده به من، خب؟
‫می‌خوام به این فکر کنی
‫به نظرت تو استیون رو به‌وجود آوردی
‫تا از تمام اعمال وحشتناک زندگیت مخفی بشی،
‫یا به نظرت استیون ‫مارک رو به‌وجود آورد تا دنیا رو به‌خاطر
‫جفای مادرت مجازات کنه؟
‫می‌دونی؟
‫یادت میاد؟
‫فقط یه راه برای فهمیدنش هست
‫باید سفره‌ی دلت رو برای استیون باز کنی
‫بدون درک پیشرفتی در کار نیست
‫از پسش برمیای؟
‫می‌تونی سفره‌ی دلت رو برای استیون باز کنی؟
‫نمی‌… این اتاقمـه
‫یه چیزهایی یادمـه؛ ‫ولی اینو نه
‫این مامان من نیست. ‫مامانم نیست.
‫مامانم نیست
‫مارک، درو باز کن
‫یالا، درو باز کن
‫مامانم نیست
‫- درو باز کن ‫- اون مامانم نیست
‫مامانم نیست
‫لعنتی. ببین اینجا به چه روزی افتاده
‫بهتره تا مامان ندیده مرتبش کنم
‫مارک، یالا درو باز کن!
‫« وقتی نزدیکـه خطر، ‫استیون گرنت داره دل و جیگر »
‫تو منو به‌وجود آوردی
‫یالا این درو باز کن!
‫یاد می‌گیری که…
‫حرف گوش کنی
‫چرا وادارم می‌کنی؟
‫می‌خوام ببینم چیکار کرده
‫پسرک چندش
نباید ببینی. نباید ببینی
‫هدف از وجود تو همینـه
‫هدف از وجود من؟
‫هدف از وجود من؟ چیه؟ ‫که توپ ضد استرست باشم؟
‫تمام این مدت فکر می‌کردم ‫من شخصیت اصلیـه‌ام؛
‫ولی من ساخته‌ی ذهن توئم
‫یه زندگی معمولی ساده و شاد نصیبت شده. ‫می‌فهمی؟
‫ولی همه‌ش دروغ بود، نه؟
‫که چی؟
‫چه اهمیتی داره؟
‫چیه؟ می‌خوای حقیقت رو یادت بیاد؟
‫که مادرت کتکت می‌زده؟ ‫ازت متنفر بوده؟
‫که زندگیت رو جهنم کرده بود؟
‫داری دروغ میگی. ‫می‌خوای ناراحتم کنی.
‫ولی تونستی با این خیال که عاشقتـه زندگی کنی
‫با این تصور که اون مهربونـه. ‫به خیال اینکه هنوز زنده‌ست!
‫چی؟
‫چی داری میگی؟
‫اون زنده‌ست. هر روز باهاش صحبت می‌کنم. ‫چی داری میگی؟
‫بعد از این همه سال،
‫بابا برای مراسم ختمش بهم زنگ زد؛ ‫ولی واقعاً نتونستم
‫نه، اینها همه‌ش الکیـه. ‫اینها… نه، اینها دروغـه.
‫- استیون، متأسفم ‫- نه، نه
‫نه، نه، دمت گرم
‫- نه. بذار بیام بیرون! ‫- آروم باش. چیزی نیست
‫بذار بیام بیرون، بذار بیام بیرون!
‫خدایا. واقعاً شرمنده. ببخشید…
‫واقعاً معذرت می‌خوام. شرمنده…
‫بدجوری ترسوندیم. ‫حسابی خیست کردم، مگه نه؟
‫استیون؟
‫وایسا ببینم. این دیگه چیه…
‫خوشحالم دوباره می‌بینمت
‫این چیه؟ یه‌جور امتحانـه؟
‫اینجا رو می‌شناسم
‫این دیگه چیه؟
‫- استیون، من دکترتم. یادت میاد؟ ‫- تو دکترمی؟
‫- می‌خوام بهت کمک کنم ‫- دکتر هرو، درسته؟
‫- آره ‫- آره، اونجا رو
‫خب… ‫« مدرک روان‌شناسی »
‫برای خودت کسی شدی، مگه نه؟
‫کم‌کم داشتم نگران می‌شدم که شاید ‫دیگه با هم صحبت نکنیم
‫خیلی عجیبـه. مدل موی کوتاهت و ‫سبیل مسخره‌ات رو میگم
‫شدی شکل ند فلندرز ‫(شخصیتی در سیمپسون‌ها)
‫- استیون ‫- تاورت داره چیکار می‌کنه؟
‫تقصیر منـه. من از مارک خواستم که ‫سفره‌ی دلش رو جلوت باز کنه
‫تونست باهات صحبت کنه؟
‫آره، خب، اون…
‫بهم دروغ گفت. این کارو کرد
‫به نظرت راجع‌به چی بهت دروغ گفت؟
‫چه فضول
‫نه، فقط… استیون، وقتی ‫اولین بار اومدی اینجا،
‫نگران این بودم که هیچ‌وقت نتونی ‫مارک رو به جا بیاری
‫یعنی چی ما…
‫من خودمون رو آوردم اینجا؟
‫بعد از فوت مادرت
‫هوی. اینو نگو
‫این‌طور نیست
‫اون نمُرده
‫خیلی… باید…
تو هم اسکلم کردی؟ ‫چون نمی‌خوام بشنوم
‫- استیون، سو تفاهم شده ‫- مادرم زنده‌ست
‫بهت قول میدم؛ ‫یه بار دیگه بگی، آمپر می‌چسبونم!
‫سو تفاهم شده. خب؟
‫می‌خوای باهاش صحبت کنی؟ ‫چطوره بهش زنگ بزنیم؟
‫شماره‌اش رو که ندارید
‫چرا، تو پرونده هست
‫- وایسا، بذار دیلن رو بگیرم ‫- نه، زنگ نزن
‫کار دو ثانیه‌ست
‫مزاحمش نشو
‫سلام، دیلن. آره. ‫بی‌زحمت به خانم گرنت زنگ می‌زنی؟
‫تماس‌هاش میره رو پیغام‌گیر. ‫جواب نمیده.
‫- نمی‌خواد جواب تماس‌های تبلیغاتی رو بده ‫- با تو صحبت می‌کنه
‫مطمئنم. داره می‌گیرتش
‫بیخیال
‫خیلی‌خب، باشه. ممنون
‫- خواهشاً بیخیال ‫- داره زنگ می‌خوره
‫خواهشاً مزاحمش نشو
‫سلام، خانم گرنت. ‫بله، من دکتر هرو ام.
‫استیون اینجاست. ‫می‌خواد باهاتون صحبت کنه.
‫استیون، می‌خوای با مامانت حرف بزنی؟
‫مامانم…
‫مامانم مُرده
‫نه، نه. عمراً
‫نمی‌ذارم وجدانت راحت بشه
‫واقعاً شرمنده‌م
‫خیلی متأسفم
‫چی…
‫من کجام؟
‫لعنتی، چی…
‫گندش بزنن
‫باز نه
‫سلام، مامان. حالت خوبـه؟
‫آره…
‫باورت میشه؟ ‫باز گم شده‌م
‫نمی‌دونم کجام. ‫چقدر مشنگم آخه!
‫نه، می‌دونم تکرار شد، ‫ولی نمی‌دونم
‫من توی یه خیابونم…
‫انگار توی محله‌ی می‌فرم. گمونم…
‫چرا دارن این‌طرف خیابون ‫رانندگی می‌کنن؟ ببخشید
‫همینـه. دو ماه پیش مراسم ختم مامان بود
‫از همون لحظه زندگی‌هامون با هم قاطی شد
‫میلواکی؟ خیابان میلواکی؟ ‫برات آشناست؟
‫نمی‌تونستم…
‫نمی‌تونستم باز باهاش روبه‌رو بشم
‫تمام کارهام…
‫مارک،
‫تمام اون حرف‌های وحشتناکی که بهت زد،
‫اشتباه بود. تقصیر تو نبود
‫من نباید می‌بردمش توی اون غار
‫ببین
‫ببین. تو بچه بودی
‫تقصیر تو نبود
‫هی، تو هم حسش می‌کنی؟
‫گمونم کشتیـه وایساد
‫دروازه‌ها
‫دروازه‌های ازیریس. یالا
‫تاورت، چی شده؟
‫تا حالا دروازه‌های عالم زندگان رو ‫از نزدیک ندیده بودم
‫چطور بازشون کنیم؟
‫متأسفم. کفه‌هاتون اصلاً متوازن نشد
‫سفرمون به آخر رسیده. ‫من نمی‌تونم جلوی تقدیر رو بگیرم.
‫من واقعاً هواتون رو داشتم، رفقا؛
‫ولی ارواح نامتوازن دوات الان باید ‫روح‌تون رو تسخیر کنن
‫مارک، انگار سر دعوا دارن
‫قایم شو. قایم شو
‫گابن. نیویورک، دبی
‫مراقب باش!
‫وای، نه!
‫تاورت!
‫نه!
‫وای، خدایا
‫مارک، از پسشون برمیای
‫ولی اگه من توئم…
‫پس من هم از پسشون برمیام
‫شیش!
‫کریکت رو ترجیح میدم
‫نه! نه!
‫مارک! نه، مارک!
‫استیون!
‫نه، وایسا. وایسا!
‫- صبر کن! ‫- استیون! بدو!
‫- وایسا! ‫- صبر کن، داره میاد!
‫کشتی رو… نگه دار. ‫کشتی رو نگه دار!
‫وایسا! وایسا!
‫یا خدا
‫- استیون! ‫- وایسا…
‫نه، نه! استیون!
‫کشتی رو نگه دار! ‫کشتی رو نگه دار!
‫کفه‌هات متوازن شده‌ن