[محل پارک رزرو شده] [برای بهترین کارمند ماه]
‫ساعت 11:15 با بخش بازاریابی جلسه دارید، ‫بخش حسابداری ساعت 11:25،
‫و بخش توسعه‌ی محصولات ساعت 11:40
‫- از توکیو پشت خط هستن ‫- بهشون بگو «نه»
‫- به کدومشون؟ ‫- همه‌شون
‫آلبرت
‫چه بلایی سر چهره‌ی خوشگلت اومده؟
‫راستش...واسه دیشبـه. ‫اون مقاومت کرد.
‫- ولی تو... ‫- هیچی
‫- بهتر از این نمی‌شد ‫- ولی شاید یه راه دیگه باشه
‫جوی
‫با دُز مناسب، بازدارندگی رو کم می‌کنه
‫- اگه با «اسکوپولامین» ترکیبش کنیم... ‫- داروی آلزایمر؟
‫خب، واسه آلزایمر ‫از دُزهای بالاش استفاده می‌کنن
‫ولی سی‌آی‌اِی اونو ساخت ‫تا «سرم حقیقت» باشه
‫اگه درست گفته باشم، ‫این ترکیب می‌تونه مثلِ...
‫یه «سدیم پنتاتول» خیلی قوی عمل کنه.
‫و اگه درست نگفته باشی؟
‫نمی‌دونم، ولی گزینه‌هامون دارن تموم میشن
‫ممکنه ملت بفهمن که اون اینجاست. ‫ممکنه شروع کنن به سؤال پرسیدن.
‫سلام، آنجل
‫حالت چطوره؟
‫من دکترم
‫راستش نه از اوناش که مریض‌ها رو مداوا کنه
‫ولی خوب می‌دونم وقتی کسی داره درد می‌کشه،
‫فقط می‌خواد اون درد تموم بشه.
‫تو هم همین رو می‌خوای؟
‫چون من می‌خوام کمکت کنم
‫من دوستت هستم
‫- اون چیه؟ ‫- کمک
‫این کل دردت رو از بین می‌بره
‫فقط ازت می‌خوام که قبلش ‫به یه سؤال جواب بدی
‫کی بهت گفت که اینجا چه اتفاقی افتاده؟
‫منتظرم
‫- مجبور نیستی این کار رو بکنی ‫- ای‌کاش این حقیقت داشت
‫سؤالم رو جواب بده وگرنه میرم
‫و کسی که جایگزینم میشه از من بدتره
‫اون چیزی جز درد بهت نمیده
‫و ما نمی‌تونیم به‌همدیگه کمک کنیم. ‫مثل الان که می‌تونیم.
[کی از دختر من خبر داره؟]
‫هیچکس
‫جوابت اشتباه بود
‫ولی، خب...
‫- به‌هرحال بیا یه امتحانی بکنیم ‫- صبر کن!
‫به پدرم بگو متأسفم
‫الان چه اتفاقی افتاد؟
‫بهت گفتم شاید جواب نده
‫- در چه وضعیتی هستیم؟ ‫- نبضش رو حس نمی‌کنم
‫آماده
‫- در حال شارژ ‫- من دنبال یه عامل نفوذی بودم
‫آماده
‫احتمالاً تنها شخصی رو کُشتی که ‫می‌تونست هویت اون نفوذی رو برام فاش کنه
‫خودت نیستی؟
‫اِولین
‫اگه می‌خواستم تو یا ‫شرکت «آمبرلا» رو نابود کنم،
‫هزاران بار می‌تونستم این کار رو بکنم.
....خب
‫نرو
‫چرا؟ اون صدمه‌ای به من نمی‌زنه
‫چون صدمه زدن به من یعنی ‫صدمه زدن به «آمبرلا»
‫و بذار با حقیقت روبرو بشیم،
‫آمبرلا، تمام چیزیـه که دارید.
‫آقای راث
‫می‌خوام همه چی بسته‌بندی شده ‫و آماده باشه. فهمیدی؟
‫تکون بخورید
‫دستورات رو که شنیدید. برید.
‫ما مثل هم هستیم. ‫ما مثل هم هستیم.
‫- سوار شو! ‫- دوباره بگو
‫سوغاتی؟
‫اینو بذار توی وسایل شخصی‌ـم
‫- خب اوضاع چطوره؟ ‫- «اوضاع چطوره»؟
‫- خونم رو گرفتید ‫- شرمنده. دستورالعملـه
‫فکر می‌کردم هرگز از ‫محدوده‌ی آمبرلا خارج نشدی
‫می‌تونی سرزنشم کنی؟
‫اِولین منو فرستاد تا بیارمت
‫بهش گفتم که وقت تلف کردنـه
‫ولی به نظرِ اون، ممکنه توی این ‫دنیای جدید به درد بخوری.
‫«دنیای جدید»؟
‫بهتره بدونی که اون درخواست نمی‌کنه
‫لازم نیست درخواست کنـه
‫عروسک دست‌آموزش رو فرستاده ‫که کار رو براش انجام بده
‫حیوون خونگی آزمایشیش
‫آخرین باری که دیدمت، 18 سالت بود و ‫باردار بودی و دو دندون جلوت شکسته بود
‫اون بچه کجاست؟
‫از دستش دادم
‫- پدر حالش چطوره؟ ‫- مُرد و مدام جویای احوال تو بود
‫آره. اون آلبرت، هیچوقت از بازی کردن ‫با دختر مورد علاقه‌اش خسته نمی‌شد
‫من دختر مورد علاقه‌اش نبودم
‫شاید اولش نبودی
‫ولی بعدش، لب مرزها کار کردی، تمام ‫تلاشت رو کردی که تاوان اشتباهاتت رو بدی.
‫به‌نظر آشنا نمیاد؟
‫پدر ما یه روانی بود
‫البته، ولی همه‌مون نیمه‌ی تاریک داریم
‫جید. وقتشـه برگردی. خسته نشدی؟
‫از آخرین باری که دیدمت، ‫6 ماه توی توکیو بودی،
‫تقریباً یه سال هم توی گرین‌لند
‫تا اینکه موقع فرار ‫با یه سر داخل کیفت گیر افتادی
‫بعد داری از «روانی بودن» حرف می‌زنی؟
‫شما دخترا داشتید کجا می‌رفتید؟
‫دانشگاه
‫داشتید می‌رفتید اونجا، مگه نه؟
‫آره، بکستر موذی و به‌دردبخور بود
‫ما دنبال اون مکان می‌گشتیم
‫کجاست؟
‫دوقلو. من اول گفتم! ‫[کسی که اول میگه شانس میاره]
‫اینجا رو خالی کنید
‫بیلی، اینجا چخبره؟
‫جای دانشگاه رو بهت نمیگم
‫باهات هیچ جا نمیام
‫و شرکت آمبرلا، اونا اهمیتی ‫به دنیای جدید نمیدن
‫اونا دنبال تسلط هستن
‫و تو یکی باید خوب بدونی ‫چون کل زندگی‌مون همین بوده
‫حاضرم قبل اینکه برگردم اونجا، بمیرم
‫می‌خواستم همین رو بگی
‫جید، من وقتی آمبرلا رو انتخاب کردم، ‫انتخابم اشتباه بود.
‫باید تو رو انتخاب می‌کردم
‫و حالا، گمونم فقط می‌خواستم ‫باهات خداحافظی کنم.
‫- یعنی چی مثلاً؟ ‫- ویروس
‫- تو ازش مصونی ‫- نه
‫صد البته که آهسته‌تر اثر می‌کنه، ‫ولی وقتم داره تموم میشه.
‫تا وقتی که آلوده بشم
‫فقط می‌خواستم یه بارم ببینمت
‫دلم می‌خواد تو رو یه همکار شاد تصور کنم
‫که مدام سعی می‌کنه ‫متقاعدت کنه تشکیل خانواده بدی.
‫ولی بعدش، نگران میشم
‫چون این خیال واسه «جید وسکر» ‫یه‌کم زیادی بی‌دردسره
‫یه سیگنال رو شناسایی کردیم
‫یه تیم از دانشگاه دنبالت هستن، ‫کمتر از یک و نیم کیلومتر به سمت غرب
‫تو هم می‌تونی بری
‫چون غل و زنجیرم نکردن دلیل نمیشه آزاد باشم
‫فقط یه کار هست که ازت می‌خوام بکنی
‫با مشت بزن توی صورتم
‫- چی؟ ‫- اوه، و...
‫بس کن...
‫وقتی خونت رو گرفتیم ‫یه ردیاب داخل بدنت کار گذاشتن
‫همیشه خواهرت بودم
[وسکر]
‫- جید ‫- گیدئون
‫دنبالت می‌گشتیم
‫- دلم برات تنگ شده بود ‫- منم همینطور عشقم
‫آهای، باید حرکت کنیم
‫حرکت هم می‌کنیم. خیلی سریع.
‫زبونت رو در بیار
‫بهترین دوست جدید پیدا کردی؟
‫نمونه‌ست
‫آمریتا، به‌نظرم این چیزیه که دنبالش بودیم
‫زود باش. بریم.
‫اینو ببر به آزمایشگاه. به هیچکسم نگو.
‫برو
‫چه خبرا؟
‫عزیزم
‫سلام
‫- پس هیئت استقبال از من کجاست؟ ‫- درست پشت سرم
‫مامانی!
‫بی
‫مامان
‫حالت خوبه؟ پشت تلفن ‫به نظر می‌اومد ترسیدی
‫می‌دونم. می‌دونم. ولی الان حالم بهتره.
‫- جدی خودِ خودتی؟ ‫- خودت چطور؟
‫حالت خوبه؟ حال همه خوبه؟
‫- اوهوم ‫- آره، خوبیم
‫مامان. قراره توی نمایش استعدادها پیانو بزنم
‫پیانو؟ باله چی شد پس؟
‫راستش خیلی تحسین‌برانگیزه. ‫ببینی عاشقش میشی.
‫آره، البته که میشم
‫پدر، من باید برم
‫موقع شام می‌بینمت
‫تمرین و مرور قبل اجرا
‫درسته
‫- چیه؟ ‫- چی چیه؟
‫6 ماهه که نبودم و فقط همین؟
‫می‌خواستی اشک شوق بریزه؟
‫- لباس‌هاش رو پاره کنه؟ ‫- نه
‫خیلی‌خب، باشه. آره، ‫فقط یه‌کم پاره کردن، شاید یه‌ذره اشک.
‫هممم
‫دلم برات تنگ شده بود
‫آره، بهتره همینطور باشه
‫چند ماه بود که این کار رو خیال‌پردازی می‌کردم
‫خیلی‌خب. بگو از چیا خبر ندارم
‫آ...
‫اوضاع روبراه بود
‫میزان برداشت محصولات بی‌سابقه بود. ‫رشد جمعیت و زاد و ولد داشتیم.
‫و گروهِ «ترنس» کلی کتاب ‫از استانبول آوردن.
‫و دختر 10 ساله‌مون
‫که سعی داره مثل 35 ساله‌ها رفتار کنه چطور؟
‫خب، پیشرفتِ بی...استثنایی بوده.
‫گمونم اون یه‌جورایی نابغه‌ست
‫ریاضیش خوبه. توی علوم و ‫ورزش‌ها هم استعداد داره.
‫ولی راستش، اخیراً، چیزی که ‫ازش سیر نمی‌شه...
‫ادبیاتـه.
‫- حتماً یکی خیلی هیجان‌زده‌ست ‫- آره
‫فقط مراقب باش
‫پدرم یکی از اون والدینی بود
‫که سعی کرد بچه‌هاشو طوری ‫بزرگ کنه که مثل خودش بشن
‫و فقط روی یکی از بچه‌هاش جواب داد
‫از این بابت مطمئنی؟
‫هممم
‫یعنی، بیخیال
‫بهم بگو که الان دلت نمی‌خواد ‫توی آزمایشگاه باشی
‫من مثل پدرم نیستم
‫- جید، من... ‫- نه، من...
‫وقتی پدرم دست به اون کار زد، ‫فقط به فکر خودش بود.
‫وقتی مستقر بودم، تا 6 ماه...
‫هیچ دلیلی برای موندن نداشتم
‫پس به خودم گفتم: بمون، کار رو تموم کن، ‫تا مجبور نشی دوباره بذاری بری.
‫آره
‫- بعدش این مورد آلوده رو پیدا کردم
‫همون پناهگاه انجمن برادری؟ ‫همونی که پر از هیولاست؟
‫متوجه نیستی. این مبتلا می‌تونست ‫بقیه‌ی مبتلاها رو کنترل کنه.
‫خب؟ می‌تونست اونا رو وادار به کاری کنه.
‫اگه بتونم بفهمم چطور، ‫متوجهی این یعنی چی؟
‫ما درموردش حرف زدیم، درسته؟
‫دیگه ریسک غیرضروری نباشه. ‫دیگه بیخیال از جان گذشتگی بشی.
‫- نه. اینطوری نبود، خب؟ مجبور بودم ‫- نه، مجبور نبودی
‫- نه، مجبور بودم ‫- نه، مجبور نبودی!
‫و اگه خیال کردی این کار رو برای «بی» ‫کردی، داری به خودت دروغ میگی
‫البته که به خاطر بی انجامش دادم. ‫چه دلیل دیگه‌ای...
‫- خیلی‌خب. اگه از دستت می‌داد چی؟ ‫- نداد که
‫- این دفعه ‫- این بحث رو نکن
‫- من والدینشم. من، مادرش. ‫- و من چی هستم؟
‫پرستارش؟
‫ببین، فقط چون من پدرِ خونیش ‫نیستم دلیل نمیشه...
‫فقط... بس کن
‫خب...
‫چطور پیش رفت؟
‫خانم کیوکو ازم خواست واسه شام برم اونجا
‫پنج‌شنبه، مثل همیشه
‫خب، شاید بد نباشه این هفته رو نری؟
‫چون هر چی باشه مامان برگشته
‫اون سر کاره. اهمیتی نمیده.
‫هممم
‫یادت میاد «رؤیای شب نیمه تابستان» رو خوندیم؟
‫و «شکسپیر» اونو نوشته،
‫«هدف هنر شکل دادن به زندگی است.»
‫- آره ‫- آره
‫خب، شغل مادرت هنرشـه، ‫و به زندگیش شکل میده.
‫بدون اون حس می‌کنه گم شده
‫واسه همین همیشه نیست؟
‫وقتی مامانت جوون بود، ‫پدرش سعی کرد دنیا رو اصلاح کنه.
‫ولی در عوض، خیلی خیلی بدترش کرد.
‫و مادرت کل عمرش رو صرف ‫جبران اشتباهاتِ اون کرد.
‫اشتباهات پدرش
‫این انصاف نیست. مامان که کاری نکرده.
‫نه، نکرده
‫ولی این دومین نکته‌ی مهمـه ‫که باید درموردش بدونی
‫اولیش چیه؟
‫تو رو بیشتر از هر چیزی دوست داره
‫- سلام، گروه ‫- سلام مامان
‫- غذا نمی‌خورید؟ ‫- منتظر تو بودیم
‫خوبه
‫چون قراره غذای شما رو هم بخورم
‫نظرتون چیه، هان؟
‫هر چی غذای خفن دارن برمی‌داریم
‫امشب زود خوابش برد
‫حتماً به‌خاطر هیجان زیادش بوده
‫آرجون
‫ها؟
‫پدرم مُرده
‫خواهرم بهم گفت
‫آمبرلا فرستادش تا منو برگردونـه، ‫ولی ولم کرد برم.
‫خب، تو...
‫یعنی، می‌تونی بهش اعتماد کنی؟
‫گفت داره می‌میره
‫یه قسمت از وجودم...
‫داره خاطرات رو مثل فیلم توی ذهنم مرور می‌کنه
‫کشتیهای مخروبه شناور شدن، سمت راست
‫کشتی‌های مخروبه دیده شدن. ‫درحال محاسبه‌ی مسیر تقاطع.
‫شرمنده
‫- چند وقته باردار هستی؟ ‫- من...
‫دو ماهـه
‫راستش به کسی نگفتیم
‫یه‌کم وحشت‌زده‌ام
‫خوبه. اون ترس، آدرنالینش
‫واسه نصف شب شیر دادن ‫به بچه بهش نیاز داری،
‫عوض کردن پوشکش. یعنی، ‫تابحال کسی روت دستشویی کرده؟
‫یه بار
‫- توی دانشگاه بود! ‫- خیلی‌خب
‫خب، توقع خیلی بیشتر از اینا رو داشته باش
‫اینطور که تو میگی محشر به‌نظر میاد
‫هست
‫من هیچوقت بچه نمی‌خواستم
‫من...جوون و تنها بودم
‫سخت‌ترین و بهترین چیز بود واسم
‫آمریتا
‫خیلی برات خوشحالم
‫- خب، حاضری درش بیاریم؟ ‫- بریم براش
‫- این بانوی دوست‌داشتنی چه فرق خاصی داره؟ ‫- می‌تونه بقیه‌ی مبتلایان رو کنترل کنه
‫چطور؟
‫خب، همیشه می‌دونستم ویروس ‫می‌تونه تکامل پیدا کنه
‫ولی آلوده‌شده‌ها نمی‌تونن ببینن. ‫بیشترشون نمی‌تونن بشنون.
‫پس اگه داشته ارتباط برقرار می‌کرده...
‫از طریق بو بوده
‫شاید یه هورمون باشه. ‫توی بوی دهنش.
‫این غده، درست اینجا
‫تابحال چیزی شبیه به این ندیده بودم
‫نذار زیاد مشغولش بشم، خب؟ ‫باید به اجرای بی برسم.
‫یادآور تنظیم کردم. به موقع می‌رسی.
‫خیلی‌خب. بافت مخاطی مشاهده شد.
‫سلول‌های آلوده دو آنزیم مجزا ترشح می‌کنن
‫ولی...
‫قرار گرفتن در معرض اکسیژن ‫باعث تجزیه‌شون میشه
‫شاید باید با یه چیزی ترکیب بشن؟
‫مثل؟
‫اگه وارد گلو و دهانش میشن...
‫مثلاً بُزاق؟
‫خیلی‌خب. فرمولش چیه؟ ‫آب، الکترولیت، مخاط؟
‫آمیلاز، لیپاز، ایمونوگلوبولین و لیزوزیم
‫ولی مقادیر...
‫هزاران ترکیب احتمالی هست
‫آزمایش اول
‫آزمایش 11اُم
‫آزمایش 22اُم
‫آزمایش 35اُم
‫آزمایش 44اُم
‫و اینم از پایان آزمایش 55اُم
‫دیگه بسه
‫- فردا بازم از سر می‌گیریم ‫- فقط... نه. یکی دیگه
‫تقریباً دیگه پیش‌ماده‌مون تموم شده
‫باید با یکی از آزمایشگاه‌های دیگه طاق بزنیم
‫- می‌تونیم بدزدیمش ‫- جید
‫آ...
‫چندش‌آور بود
‫ولی این آزمایش 56‌اُمـه
‫چندش‌آور جواب داد
‫نمونه
‫پایداره
‫من...
‫بی
‫- برو. من جداشون می‌کنم ‫- ولی...
‫- هروقت آماده شدن پیج‌ـِت می‌کنم ‫- باشه. ولی، اونا خیلی ظریف هستن
‫- باید مراقب باشی وقتی داری... ‫- جید. برو!
‫- آره ‫- آره
‫- ممنونم ‫- برو
‫- و نمونه هم بگیر! ‫- باشه! برو!
‫- آرجون کجاست؟ ‫- فراموشش کن. همسر من کجاست؟
‫- سر کاره ‫- البته
‫اصلاً واسه ناهار خوردن از کار دست کشیدید؟
‫- باید غذا بخوره ‫- آره، واسه دو نفر
‫صد سال سیاه به من نگه
‫می‌خوام به دوستان و خانواده‌ها ‫و والدین خوشامد بگم
‫به جشن هنر و فرهنگ
‫که می‌تونم بهتون اطمینان بدم ‫تمام تلاش‌مون رو براش گذاشتیم
‫خب چرا باید الان به بچه‌ها اشعار، ‫شکسپیر، رقصیدن و موسیقی یاد بدیم،
‫اونم توی این برهه از تاریخ؟
‫خب، من فکر می‌کنم همه ما در حال جمع‌آوری
‫هر آنچه می‌تونیم از گذشته‌ی خودمون هستیم
‫و همینطور حفظ کردنش توی حافظه‌ی جمعی‌مون،
‫چون هنرها از ابتدا به همین شکل بودن.
‫این راهی بود برای حک کردن داستان‌های ‫تأثیرگذار و عمیق در روح‌مون
‫داستان‌هایی که نمی‌خواستیم فراموش کنیم
‫چون حتی در این مواقعی مثل این، ‫داستان‌هایی که بازگو می‌کنیم بازتاب ما هستن.
‫بی؟
‫اوه!
‫در حال قرار دادن اولین آنزیم ‫در معرض نمونه ویروس تی
‫ویروس اصلاً نزدیک این آنزیم نمیشه
‫اون یکی رو بده من
‫و انگار این آنزیم جذبش می‌کنه
‫- پس اگه با هوا منتقل شده باشه... ‫- «انتقال با هوا»
‫و بعدش، می‌تونی یه هدف رو نشانه‌گذاری کنی ‫و آلوده‌شده‌ها رو بفرستی دنبالشون
‫- ولی با قرمزه... ‫- دور نگهشون داری
‫جید
‫اگه این درست باشه، باید آزمایشش کنیم. ‫روی یه مبتلای واقعی.
‫فقط باید اول اجازه‌اش رو بگیریم
‫کشتی رو پهلوگیری کنیم و دو هفته صبر کنیم
‫همین کارم می‌کنیم
‫اگه تا یه ساعت برنگردونمت پیش پائولو،
‫دهنم رو سرویس می‌کنه
‫بفرما
[لورازپام]
‫- آهای ‫- وای، لعنتی!
‫سرین
‫- سلام ‫- سلام
‫زود بیدار شدی
‫آره، راستش، توی میدان نبرد ‫سر و صدا خیلی زیاده
‫گمونم آدم بهش عادت می‌کنه
‫- واسه بردن اون کمک می‌خوای؟ ‫- نه، مشکلی نیست. از پسش برمیام.
‫- خیلی‌خب ‫- ممنون
‫مامان؟
‫بی
‫اومدم که برات یه‌کم...
‫چیکار کردی؟
‫مشکلی نیست. همه چی مرتبـه. ‫کنار من هستی، پس در امانی.
‫همه چی کاملاً تحت کنترلمـه
‫از آب سرد بیرون اومد. توی سرما ‫چه اتفاقی واسه آلوده‌شده‌ها میفته؟
‫- سرعتشون کم میشه ‫- دقیقاً
‫پدر می‌دونه؟
‫بیا، یه چیزی نشونت میدم
‫ولی باید همینجا و دورتر بمونی، خب؟
‫وقتی نبودم، یه مبتلا رو پیدا کردم که می‌تونست ‫با بقیه‌ی آلوده‌شده‌ها حرف بزنه
‫- مبتلایان نمی‌تونن حرف بزنن ‫- نه با کلمات
‫حالا اینو می‌بینی؟
‫این یه فرومون‌ـه
‫مثل یه... رایحه‌ست
‫و وقتی آلوده‌شده‌ها بوش می‌کنن، ‫نمی‌تونن بهت صدمه بزنن
‫اگه این رو به آدم‌ها بزنیم، ‫به کشتی، روی تمام‌ شهرها،
‫می‌تونیم یه دنیای کاملاً جدید بسازیم، ‫اوضاع رو مثل سابق بکنیم.
‫پدر گفت وقتی بچه بود، ‫می‌تونست هر روز بستنی بخوره،
‫نه فقط موقع سال نو
‫خب، می‌تونی هر روز بستنی بخوری ‫و هر کاری دلت خواست بکنی
‫این دنیاییـه که من برات می‌خوام، بی
‫- باشه ‫- خب؟
‫ولی الان، باید بفهمم این جواب میده یا نه
‫همونجا کنار در بمون
‫خیلی‌خب
‫- مامان؟ ‫- مشکلی نیست
‫اصلاً متوجه اینجا بودنم نمیشه
‫جواب داد!
‫بی! برو بیرون! برو!
‫فرار کن!
‫کمک!
‫- مشکل چیه؟ ‫- اونجا! اونجا!
‫بی؟ بی؟
‫بی؟
‫نه!
‫چی بود؟
‫وای خدا
‫- نه ‫- پائولو!
‫- بی؟ ‫- پدر!
‫- بازم هست؟ ‫- نمی‌دونم
‫نه
‫این...
‫تقصیر منـه
‫من آوردمش داخل کشتی
‫- سعی داشتم آزمایش کنم ‫- تقصیر تو بود؟
‫من...فکرشم نمی‌کردم که من...
‫ما...داشتیم روی...
‫تو اونو کُشتی
‫- داره نزدیک میشه! حواس‌ها جمع! ‫- می‌بینی‌شون؟
‫چندتا بالگرد داره میاد
‫برو که رفتیم
‫- می‌خوام بدونم علت مرگش چی بوده ‫- چشم، خانم
‫یه نگاهی بندازیم
‫جالبه
‫این دیوونگیـه!
‫نمی‌تونید منو اینجا نگه دارید
‫از کِی تاحالا اینقدر ترسو شدی؟
‫سلام داداش