‏[ رم، 1606 ]‏
نور.‏
این رانوچیوئه.‏
بریم.‏
کاراواجیو!‏
‏[ ساختمان کولونا، شهر پالیانو ]‏
دیگه چی‌کار کردی؟
فقط یه جا واسه موندن می‌خوام.‏
‏[ ونیز ]‏
اول شما.‏
بفرمایین.‏
این‌جا اتاق موسیقیه.‏
این‌ها آنا و اوگو هستن.‏
خدمتکارها هم همراه خونه هستن.‏
‏- آقایون.‏ ‏- از دیدن‌تون خوشحالم.‏
اون‌طرف اتاق مطالعه‌ست.‏
و اینم از پذیرایی.‏
ممکنه ورودی اصلی رو بهتون نشون بدم؟
پس از کجا اومدیم داخل؟
در پشتی.‏
بفرمایین.‏
پایین این پله‌ها سالن پایینیه.‏
نسبتاً بزرگه.‏
تهش می‌رسه به ورودی اصلی...‏
یه اسکلهٔ خصوصی تو کانال.‏
بفرمایین.‏
مراقب باشین.‏
لیزه.‏
به‌خاطر خزه.‏
گمونم از ورودی خدمتکارها استفاده کنم.‏
‏- ممکنه اتاق خواب‌ها رو نشون‌تون بدم؟ ‏- البته.‏
مدت اجاره حداقل شیش ماهه.‏
مشکلی نیست.‏
شاید بیشتر موندم.‏
می‌مونی.‏
هیچ‌وقت دلت نمی‌خواد از این خونه بری.‏
ممکنه حق با تو باشه.‏
‏- این‌جا رو امضاء کنین.‏ ‏- بله.‏
‏[ پالرمو ]‏
ستوان فرارا هستم.‏
بازرس راوینی هستم از رم.‏
ریچارد گرین‌لیف.‏
اصلاً پیداش نشد.‏
چیزی که بهت گفته بودم رو بهش گفتی؟
گفتم.‏
کلمه به کلمه.‏
‏«عدم معرفی خود به بازرس راوینی...‏
ایشان را مجبور به انجام اقدامات خاصی می‌کند...‏
که برای هیچ‌یک از دو طرف خوشایند نیست.»‏
خب.‏
گوش کن، الان می‌خوام بفهمی واقعاً از پالرمو رفته یا نه.‏
ممکنه نرفته باشه.‏
من از کجا بفهمم؟
شاید بهتره با همون هتلی شروع کنی که اون‌جا پیداش کرده بودی.‏
بعدش؟
اگه اون‌جا نبود؟
بعدش هم آقای کارآگاه،‏ یه کم به کارآگاهی مشغول شو.‏
ریچارد گرین‌لیف،‏ ریچارد گرین‌لیف...‏
این‌جاست. مطمئنم.‏
گرین‌لیف... ریچارد گرین‌لیف...‏
‏- این‌جاست. الاناست که پیدا بشه.‏ ‏- باشه، عجله نکن.‏
ریچارد گرین‌لیف...‏
ایناهاش، خودتون ببینین.‏
‏27 ژانویه اتاقش رو تحویل داده.‏
گفت کجا داره می‌ره؟
پرسید اون روز عصر کشتی‌ای به تونس می‌ره یا نه.‏
تونس؟
تونس. 27 ژانویه.‏
کشتی بود؟
بود.‏
ممنون.‏
به‌نظر من قیافه‌ش افسرده بود.‏
‏- افسرده.‏ ‏- همم.‏
از چه لحاظ؟
می‌دونی...‏
تو افکارش غرق بود.‏
این که با اون فرق داره.‏
‏«افسرده» و «غرق در افکار»‏ دو چیز متفاوت هستن، درسته؟
افسردگی که مرد گناه‌کار ممکنه داشته باشه؟ پشیمون بود؟
نمی‌تونم اینو بگم.‏
من از کجا بدونم؟
من نمی‌دونم از کجا می‌دونی افسرده بود...‏
اگه فقط یه کم حواسش پرت بوده.‏
من امروز صبح موقع لباس پوشیدن حواسم پرت بود...‏
ولی افسرده نبودم.‏
قیافه‌م افسرده‌ست؟
از نظر من قیافه‌ش این‌جوری بود، خب؟
طرف یه منشیه که فکر می‌کنه روانشناسه...‏
ولی نه از منشی‌گری زیاد چیزی بلده نه روانشناسی.‏
راستش، منشی‌ها از همه‌چی خبر دارن.‏
واسه من معمای قتل هم حل کردن.‏
افسرده از چه لحاظ؟
حرف‌هاش مبهم بود...‏
ولی وقتی تحت فشارش گذاشتم بالاخره از کلمهٔ «خسته» استفاده کرد.‏
می‌دونست ریچارد کجا رفته؟
آفریقای شمالی.‏
چی؟
آره، ازش پرسیده کشتی به تونس هست یا نه.‏
بازرس...‏
من دیگه مسئولیت خودم رو توی این تحقیقات تموم شده بدونم؟
بله، ستوان. ممنون.‏
‏[ جستجوهای پلیس برای آمریکایی گم شده ]‏
آقای گرین‌لیف آخرین‌بار در پالرمو دیده شده.‏
ایشون توسط پلیس رم و شخص خودم،‏ خواسته شده بود...‏
تا برای پاسخ به چند سؤال به این‌جا بگرده.‏
از این کار خودداری کرد.‏
به همین دلیل، فکر می‌کنیم که ممکنه بخواد از تحقیقات ما فرار کنه.‏
که این سؤال رو به ذهن میاره که:‏
چرا؟
بذارین مطلب رو شفاف بیان کنم بلکه شاید به گوش آقای گرین‌لیف برسه.‏
با خودداری از پاسخ دادن به سؤالات ما...‏
ایشون دارن خودشون رو در معرض...‏
اتهام به دست داشتن در قتل آقای مایلز...‏
و مفقودی و قتل احتمالی آقای ریپلی، قرار می‌دن.‏
ممنون، آقایون.‏
‏- شما توماس ریپلی هستی؟ ‏- بله، قربان.‏
توی روزنامه خوندم که فکر می‌کنن مفقود شدم.‏
دیدن همچین چیزی عجیبه.‏
لطفاً همراه من بیاین.‏
نه، این درست نیست.‏
اون‌جا کسی هست که ایتالیایی بلد باشه؟
نه.‏
انگلیسی؟
نه.‏
یه پاسپورت آمریکایی.‏
با شماره 1، 6، 7، 6، 4، 8.‏
نام...‏
ریچارد گرین‌لیف.‏
تاریخ ورود می‌شه: 28 ژانویه.‏
از پالرمو به تونس.‏
مهمه؟
اگه مهم نبود که نمی‌پرسیدم.‏
بسیار خب. فعلاً صبر کنین.‏
بله، می‌دونم ممکنه طول بکشه.‏
خداحافظ.‏
راوینی هستم.‏
بازرس، ستوان مورتی از ونیز هستم.‏
الان روبه‌روی توماس ریپلی نشستم.‏
ریپلی؟
مطمئنی؟
مطمئنم. پاسپورتش روی میزمه.‏
عجیبه. کجا پیداش کردی؟
خودش الان اومد.‏
محل اقامتش رو بپرس.‏
کجای ونیز اقامت داری؟
خیابون کاله‌سِلا‌روتا، پلاک 8.‏
کاله‌سِلا‌روتا، پلاک 8.‏
بگو امشب میام ونیز تا باهاش حرف بزنم.‏
ترجیح نمی‌دین اون بیاد پیش شما؟
نه، مشکلی نیست.‏
خودم می‌تونم این‌جا ازش سؤال بپرسم.‏
نه، من میام.‏
باشه.‏
خیلی خب، آقای ریپلی. حل شد.‏
امشب در منزل شما...‏
یه بازرس از رم میاد دیدن‌تون.‏
اون همه‌چی رو توضیح می‌ده.‏
همون بازرس تو روزنامه؟
مهم نیست.‏
بله؟
ممکنه پاسپورتم رو بدین؟
بله، البته.‏
فردا.‏
همیشه نور.‏
عصر بخیر.‏
چطور می‌تونم کمک‌تون کنم، قربان؟
آقای ریپلی منتظرتونه، بازرس.‏
داخل سالن.‏
ممنونم.‏
آقای ریپلی؟
من بازرس پیترو راوینی هستم، از پلیس رم.‏
بله، لطفاً بفرمایین.‏
امیدوارم مشغول فعالیت مهمی نبوده باشین.‏
نه. فقط داشتم یه نامه به خونه می‌نوشتم.‏ ‏[ روباه آرام و قهوه‌ای، از روی سگ تنبل می‌پرد ]‏
لطفاً، بشینین.‏
ممنون.‏
خونهٔ قشنگیه.‏
ممنون. دوستش دارم.‏
می‌تونم سیگار روشن کنم؟
البته.‏
خب این حقیقت که این‌جا نشستیم یه موضوع مهم رو مشخص می‌کنه.‏
اینکه شما تو قایق کشته نشدی.‏
ببخشید؟
تو روزنامه قضیه رو نخوندین؟
قبل از اومدن به این‌جا بیشتر تو یه شهر کوچیک بودم.‏
و دوست‌تون، آقای گرین‌لیف...‏
بهتون نگفت که پلیس می‌خواد باهاتون حرف بزنه؟
نه.‏
زمانی که شما با آقای گرین‌لیف...‏
تو سان‌رمو بودین،‏ یه قایق اون‌جا پیدا شد.‏
غرق شده. همراه با لکه‌های خون.‏
به طبع، وقتی که مفقود شده بودین،‏ مفقود طبق اطلاعات ما...‏
گفتیم شاید اون خون متعلق به شما باشه.‏
من؟
دیکی بهتون نگفت بعد از سان‌رمو هم دیدار داشتیم؟
وسایلش رو از آترانی براش آوردم.‏
‏- آترانی؟ همسرم اهل اون‌جاست.‏ ‏- جدی؟
بله. جای قشنگیه،‏ ولی خیلی پله داره.‏
آره.‏
بله، بهم گفت یک سری وسایل براش به رم بردین...‏
ولی دلیلی واسه باور کردنش نداشتم.‏
در هر حال، شما این‌جایی.‏
زنده.‏
شما یکی از معدود آشناهای آقای گرین‌لیف هستین...‏
که می‌خواد با من حرف بزنه.‏
بقیه دوست‌هاش به شدت بی‌فایده هستن.‏
متأسفانه خصلت ایتالیایی‌ها همینه.‏
و مخصوصاً اطراف ناپولی...‏
تمایلی به حرف زدن با پلیس ندارن.‏
خب، من از حرف زدن خوشحال می‌شم.‏
وقتی بعد از قتل باهاش تو رم حرف زدم...‏
شما که از قتل فردریک مایلز خبر دارین؟
بله، توی روزنامه خوندم.‏
بله. بعد از اون، آقای گرین‌لیف خیلی با من همکاری داشت...‏
یا فقط این‌طور فکر می‌کردم.‏
واسه همین بهش اجازه دادم رم رو ترک کنه...‏
تا زمانی که بهم قول بده محل اقامتش در پالرمو رو بهم بگه.‏
به قولش عمل نکرد.‏
بعد دوباره بدون اینکه بهم بگه پالرمو رو ترک کرد.‏
حالا به‌نظر می‌رسه از کشور خارج شده.‏
کجا رفته؟
آفریقای شمالی، فکر کنم.‏
ادارهٔ مهاجرت تونس تقریباً اطلاعی نداره.‏
ولی واسه باور کردن رفتنش به اون‌جا، دلیل دارم.‏
فکر نمی‌کنین یه جا واسه خودش تنها باشه؟
بعضی‌وقتا از همه دور می‌شه تا نقاشی بکشه.‏
نقاشی؟ بله، نقاشی‌ش رو دیدم.‏
نه، نرفته جایی تا نقاشی بکشه.‏
نه، مطمئنم سفرش دلیل دیگه‌ای داره.‏
‏- مثلاً چی؟ ‏- شما چی فکر می‌کنی؟
نمی‌دونم.‏
مثلاً مظنون بودن به قتل.‏
جداً فکر می‌کنین دیکی به قضیه فردریک مایلز ربطی داره‌؟
رفتارش اینو نشون نمی‌ده؟
و یه شاهد هم داریم.‏
شاهد واسه چی؟
دو تا مرد. یکی به شدت مست،‏ و اون یکی هم اولی رو کنار یه ماشین نگه داشته.‏
همون ماشینی که جسد مایلز توش پیدا شد،‏ ماشین چینکوئچنتو.‏
دقیقاً مطمئن نیستم اون مرد آقای گرین‌لیف بوده باشه...‏
ولی این اتفاق خیلی نزدیک خونه‌ش اتفاق افتاده.‏
فکر نمی‌کنین دلیل اینکه...‏
نمی‌تونین پیداش کنین اینه که یه اتفاقی براش افتاده؟
اتفاق؟
اینکه کسی اونو کشته باشه؟
دلیل این حرف‌تون چیه؟
خب، چک‌هایی که تو روزنامه دیدم.‏ نوشته بود «جعل شده توسط کسی».‏
ممکنه یه بلایی سرش آورده باشن.‏
چک، نه چک‌ها.‏
فقط یه چک بود.‏
و نه، جعل نشده بود.‏
این توسط نامه‌ای که خودش به بانک نوشته بود، تأیید شد.‏
و نه با چیزی که تو نامه نوشته بود،‏ بلکه با چیزی که نامه روش نوشته شده بود.‏
ایرادات ماشین تحریر می‌تونه به خوبی اثر انگشت مفید باشه.‏
ماشین تحریر خودش بود. چرم هارمس،‏ با حرف «ای» که کمی بالاتر از خط نوشته شده.‏
هیچ دزدی به ذهنش نمی‌رسه همچین کاری کنه.‏
نه.‏
شما آقای مایلز رو می‌شناختین.‏
نه راستش.‏ زمانی که همراه دیکی تو آترانی بودم...‏
تو ناپل ملاقات کوتاهی باهاش داشتم.‏
ولی همون یک بار ملاقات براتون کافی بود تا ازش خوش‌تون نیاد...‏
طبق گفتهٔ آقای گرین‌لیف.‏
بله، درسته.‏
سعی کرد تو دهن ما بندازه که شما...‏
یه ربطی به قتل آقای مایلز دارین.‏
‏- من؟ ‏- بله، با من تو رم حرف زد.‏
ولی من تشخیص دادم که دروغ می‌گه.‏
خب، خوبه.‏
به‌نظرتون ممکنه که اون دو تا با هم بحث‌شون شده باشه؟
من خبر ندارم.‏
خبر ندارین اون شب بحثی داشتن یا نه...‏
ولی احتمالاً خبر دارین که مشکلی با هم داشتن یا نه.‏
مشکل؟ نه، ولی...‏
ولی؟
من آدم درست واسه حرف زدن دربارهٔ زندگی شخصی دیکی نیستم.‏
از نظر من هستین.‏
احتمالاً می‌تونین بینش‌هایی دربارهٔ شخصیتش به ما بدین...‏
که از راه دیگه‌ای نمی‌تونیم بفهمیم.‏
من واسه همین اومدم دیدن‌تون.‏
آقای گرین‌لیف هيچ‌وقت دربارهٔ مسائلی با شما حرف نزده؟
می‌دونم شما نمی‌خوای احتمالات بد رو دربارهٔ دوستت باور کنی...‏
ولی این‌ها حقایق هستن.‏
بله.‏
ممنون که با من حرف زدی، توماس.‏
نظراتت برامون ارزشمنده.‏
به ستوان مورتی می‌گم...‏
فردا صبح پاسپورتت رو بهت برگردونه.‏
ممنون.‏
‏- خداحافظ.‏ ‏- خداحافظ.‏
‏- ممنون، خانم آنا.‏ ‏- من همراهی‌تون می‌کنم.‏
نه، ممنون.‏ خودم می‌تونم برم.‏
‏[ عکس‌های اختصاصی از مارجوری شروود نویسنده/عکاس ]‏
عذر می‌خوام، توماس. این الان رسید.‏
ممنون، آنا.‏
‏«کنت ویتوریو آرالدی مایل هستند شما را به جشنی...‏
به تاریخ 10 مارس در عمارت آرالدی...‏
واقع در سن‌مارکو، ونیز،‏ در ساعت 3 عصر، دعوت کنند.»‏
چی‌کاره‌ای؟
این سؤال خوبیه.‏
چی‌کاره‌م؟
می‌دونم. دلال آثار هنری‌ام.‏
آره، خودشه.‏
تو؟ مقالات هرگز از شغلت چیزی نمی‌نویسن...‏
فقط می‌گن «دوست وفادار فراری.»‏
منم دلال آثار هنری‌ام.‏
فکر می‌کردم باشی.‏ معمولاً از ظاهر افراد می‌فهمم.‏
منم همین‌طور.‏
خب، اگه یه موقع مایل بودی...‏
حرف بزنیم، مثلاً...‏
دربارهٔ هنر...‏
یه زنگ به من بزن.‏
حالا باید برم با بقیه حرف بزنم.‏
‏[ رم ]‏
خانم مارجوری شروود پشت تلفن هستن.‏
الو؟
تام؟ مارج هستم.‏
مارج. سلام.‏
اون کی بود؟ کی تلفن رو جواب داد؟
اوگو بود، خدمتکار.‏
چی؟
کجایی؟
تو ایستگاه قطارم.‏
اوه.‏
اینجا؟ سنت لوسیا؟
آره.‏
اوه، عالیه. میام دنبالت.‏
نه، لازم نیست.‏ تقریباً هیچ باری ندارم.‏
چرت نگو. هیچ‌وقت تنهایی خونه‌م رو پیدا نمی‌کنی.‏
خب، گمونم بتونم.‏
نزدیک کلیسای «مادونا دلاسلوته»ست، درسته؟
درسته، آره.‏
باشه. اگه اصرار داری خودت بیا.‏
موقع راه رفتن تو واپورتو حواست باشه.‏
یه کم به سمت راست.‏
نه، زیادی رفت راست.‏
‏- این‌جوری؟ ‏- یه کم بالاتر.‏
‏- این‌جا؟
‏- بیارش وسط. یه کم بیشتر...‏ ‏- خوبه؟ چقدر سنگینه.‏
نه، باید بیاریش بالاتر. بیار بالا.‏
می‌دونم، ولی وزنش زیاده.‏
دادیم قابش کردن.‏
‏- خوشت اومد؟ ‏- بله، زیباست. ممنون.‏
گوش کنین. یه دوستم داره میاد این‌جا و احتمالاً شام می‌ریم بیرون...‏
پس تو و اوگو می‌تونین واسه باقی روز مرخص بشین.‏
یه خانم جوان؟
بله راستش رو بخوای.‏
آفرین، توماس.‏
قضیه اون‌جوری نیست.‏
اون فقط یه دوست قدیمیه.‏
خیلی خب.‏
زودباش.‏
الان گفت می‌تونیم بریم.‏
مارج، خیلی از دیدنت خوشحالم.‏
نگاش کن.‏
اوه، این. خب، می‌دونی، چرا که نه؟
بیا تو. وسیله‌ت فقط همینه؟
از این طرف.‏
وای.‏
همش مال خودته؟
خب، تو فصل‌های کم‌رفت‌وآمد اجارهٔ این خونه‌ها مفته.‏
خدمتکار چی؟
یه خدمتکار زن هم هست.‏ هر دو همراه خونه بودن.‏
باورم نمی‌شه.‏
یعنی، زیباست.‏
‏- نوشیدنی؟ ‏- البته.‏
واقعاً خوشگله.‏
من با آقای گرین‌لیف حرف زدم.‏
همون‌طور که خودت حدس می‌زنی به شدت ناراحت بود.‏
خب، چطور ممکنه نباشه؟
احتمالاً می‌خواد بیاد این‌جا باهات حرف بزنه.‏
بیاد این‌جا؟
الان تو ایتالیاست.‏
تو رم. با پلیس حرف می‌زنه.‏
اوه، امیدوارم بیاد.‏
هر کمکی ازم بر بیاد انجام می‌دم.‏
اگرچه، فکر نکنم زیاد از من خوشش بیاد.‏
خب، راستش، نه خوشش نمیاد.‏
اون فکر می‌کنه تو از اون و دیکی سوءاستفاده کردی.‏
متأسفم که همچین حسی داره.‏
من هیچ‌وقت از دیکی چیزی نخواستم.‏
‏- راوینی.‏ ‏- راوینی. فکر کنم همین بود.‏
از اون به اصطلاح شاهد برات حرف زد؟
همون که نزدیک خونهٔ دیکی بوده؟
شاید راسته کسی که اون دیده فردریک بوده و دیکی هم باهاش بوده.‏
ولی این چی رو ثابت می‌کنه؟
اینکه دیکی داشته به یکی کمک می‌کرده سوار ماشین بشه. که چی؟
دقیقاً. ثابت نمی‌کنه اونو کشته.‏
از چک مسافرتی برات چیزی گفت؟
با چک مسافرتی هزاران دلار رو نقد کرده.‏
وای، کی گفته خودشو کشته؟
راوینی. عجب مرد وحشتناکی.‏
از نظر من که خوب بود. ولی...‏
نه، مطمئنم در این مورد اشتباه می‌کنه.‏
منم همین‌طور. دیکی همچین کاری نمی‌کنه.‏
‏- ولی من نگرانشم.‏ ‏- مطمئنم حالش خوبه.‏
احتمالاً الان تو یه بار تو تنیر نشسته چای نعناع می‌خوره...‏
و روحش هم از اتفاقات این‌جا خبر نداره.‏
از پالرمو که برات نامه ننوشته، نوشته؟
نه. چطور؟
فقط می‌خوام بفهمم وضعیت روحیش اون‌جا چطور بوده.‏
تو براش نامه نوشتی؟
نمی‌خوام فضولی کنم.‏
فقط احتمالاً اون موقع خیلی آسیب‌پذیر بوده...‏
بعد از مرگ فردی و رفتار پلیس باهاش.‏
من براش نامه نوشتم.‏
نامهٔ افتضاحی نبود...‏
ولی متأسفانه باید بگم خیلی هم خوب نبود.‏
فکر نمی‌کنی که یه همچین نامه‌ای ممکنه...‏
هلش داده باشه لبهٔ پرتگاه؟
راستش، اصلاً نمی‌دونم من براش چه ارزشی داشتم.‏
جداً می‌گم، کی مرده؟
چی؟
این خونه. قصره.‏
دو تا خدمتکار داره.‏
امـم، عمه‌م.‏
چی؟
عمه‌م داتی، که بعد از مرگ پدر و مادرم...‏
تو یه تصادف وقتی 5 سالم بود،‏ منو بزرگ کرد. اون مرده.‏
تام، شوخی کردم.‏
واقعاً که فکر نمی‌کردم یکی مرده.‏
آدم فکر می‌کنه کسایی که دوست‌شون داره تا ابد زنده می‌مونن، ولی نه.‏
خیلی ببخشید. خیلی شرمنده‌م.‏
اشکال نداره. زندگی طولانی و خوبی داشت.‏
پول خیلی زیادی نیست.‏ ولی گفتم بد نیست یه کم به خودم برسم...‏
اونم بعد از وضعی که زمستون اخیر رو گذروندم، مثل یه خانه به دوش.‏
گمونم اونم همینو می‌خواست.‏
این مدت که ندیدمت کجا بودی؟
طبق گفتهٔ روزنامه‌ها، ناپدید شدی.‏
آره، ولی با تام نبودم. یعنی با دیکی نبودم.‏
احتمالاً فکر کردی پیش اون بودم...‏
ولی من کل زمستون همون اندازه‌ای دیدمش که تو اونو دیدی.‏
بهتره برم به هتلم.‏
اوه، به همین زودی اتاق رزرو کردی؟
تو ایستگاه قطار. هتل آکادمیا.‏
آکادمیا. خوبه.‏
می‌خواستم بگم می‌تونی همین‌جا بمونی، ولی...‏
جدی؟
خب، ممنون. می‌تونم اتاقم رو کنسل کنم.‏
خوشگله.‏
خب.‏
این امشبه.‏
جداً؟ از اینا زیاد برام میاد.‏
از پگی گوگنهایم؟
فکر کنم از طرف دخترشه.‏
اوه، آره «پگین گوگنهایم.».‏
با این حال، باید بریم.‏
همم، فکر نکنم حالش رو داشته باشم، مارج.‏
بی‌خیال. فکر کن کی ممکنه اون‌جا باشه.‏
مارج. از این طرف.‏
می‌خوام با قایق برگردم خونه.‏
نه.‏
اوه، بی‌خیال.‏
نه، کلی طول می‌کشه برسیم.‏
لطفاً.‏
لطفاً، تامی.‏
ببخشید، خانم.‏
مارج. رسیدیم.‏
‏- ممنون.‏ ‏- خواهش می‌کنم، آقا.‏
خب، بیا.‏
‏- کلید رو نیاوردی.‏ ‏- نه، نیاوردم، و می‌دونی چرا؟
چون به این بزرگیه و هم‌وزن هفت‌تیره...‏
و منم معمولاً با قایق نمیام خونه.‏
عذر می‌خوام، آقا؟
ممکنه برگردین؟
نمی‌تونم، قربان.‏
کلیدم رو یادم رفته.‏
شرمنده، شیفت من تمومه. یه قایق دیگه پیدا کنین.‏
خنده‌داره.‏
مطمئنم یه قایق دیگه میاد.‏
خب، می‌تونیم از اون بریم بالا و بریم اون‌طرف. کلید اون‌جا رو دارم.‏
من از اون نمی‌رم بالا.‏
نیزه داره.‏
بی‌خیال، مارج. نگاش کن. راحته.‏
باشه، خودم می‌رم.‏
می‌شه کتت رو بهم بدی؟
سرده.‏
ممنون.‏
‏«تامی»؟
منو تامی صدا نکن.‏
گفت اون‌جا منتظرم می‌مونه.‏
با خودم گفتم اشکالی نداره،‏ حتی با اینکه کلی نوشیدنی خورده بود.‏
حتماً سر خورده و سرش خورده زمین.‏
‏- ممکنه خیلی لیز باشن.‏ ‏- گذرگاه‌های کانال.‏
خزه‌ها.‏
آره.‏
درو باز کردم.‏
اوه، خوبه.‏
حالت چطوره؟
افتضاح.‏
قهوه می‌خوای؟
آره.‏
این امروز صبح رسید.‏ از طرف آقای گرین‌لیف.‏
‏«مایلم شما را ببینم.»‏
اون «شما» یه ذره...‏
ترسناکه؟
آره. یه جورایی.‏
آره.‏
احتمالاً باید زود بریم اون‌جا.‏
خب، من نباید بیام.‏
البته که باید بیای. چرا نه؟
هر چی باشه نوشته «شما» نه «ما».‏
‏«شما» جمع‌ـه.‏
‏- هست؟ ‏- نیست؟
گمونم.‏
پس اشتباه کرده.‏ می‌خواد تو رو ببینه نه من.‏
امیدوار بودم خودت بیای.‏
به اندازهٔ کافی مارج رو تو رم دیدم.‏
نظرت درباره‌ش چیه؟
خیلی خوب نمی‌شناسمش.‏
خب، منم همین‌طور.‏
به‌نظرت یه کم خسته‌کننده نیست؟
امـم...‏
بعضی‌وقتا. به‌نظرم زیاد بد نیست.‏
فکر کنم دنبال یه چیزی از ریچارده.‏
بشین.‏
خب، تام،‏ پایان عجیبیه، مگه نه؟
پایان؟
تو توی ایتالیا زندگی می‌کنی.‏ ریچارد هم یه جای نامعلوم.‏
من با پلیس رم حرف زدم.‏ همون بازرس نمی‌دونم چی.‏
راوینی؟
رک و راست حرف نزد...‏
ولی مشخصه فکر می‌کنه ریچارد اون مرد جوان رو کشته.‏
فکر می‌کنی اون بتونه همچین کاری کنه؟
نه.‏
شما چی؟
شما پسرت رو خیلی بهتر از من می‌شناسی.‏
ولی این‌طور نیست. و تقصیر خودمه.‏
هیچ‌وقت زیاد واسه شناختنش تلاش نکردم.‏
به‌نظرت...‏
ممکنه یه بلایی سر خودش آورده باشه؟
نمی‌خوام به این فکر کنم.‏
مطمئنم حالش خوبه.‏
جداً؟
همون‌طور که گفتم،‏ ممکنه الان یه جا مشغول نقاشی باشه.‏
با دی ماسیمو؟ تام، مسخره‌ست.‏
هیچ‌کس تا حالا ازش چیزی نشنیده.‏
فکر کنم ریچارد اونو از خودش در آورده...‏
تا من فکر کنم قضیه نقاشی رو جدی گرفته.‏
که من هم باید بیشتر جدی می‌گرفتمش.‏
آخرین باری که دیدیش به‌نظرت چطور بود؟
به‌نظر...‏
یه کم مضطرب بود.‏
راستش رو بخوای.‏
آره، از آخرین نامه‌ای که ازش گرفتیم هم همین مشخص بود.‏
گفت حالش خوبه، ولی نبود.‏
فکر نکنم خوب باشه امیدت رو از دست بدی.‏
ندادم.‏
تام.‏
نوشیدنی آماده کردم.‏
دنبال نخ و سوزن بودم.‏
مشکلی نیست. اون‌جا چند تا هست.‏
انگشتر دیکی این‌جاست.‏
درسته، من گذاشتمش اون‌جا.‏
چرا تو باید جایی بذاریش؟ چرا باید دست تو باشه؟
چون خودش اونو بهم داد.‏
یعنی بهم داد که براش یه جای امن نگه دارم.‏
منظورت چیه؟
وقتی که رفت به پالرمو.‏
گمونم نگران بود اون‌جا انگشتر رو ازش بدزدن.‏
قبلاً هیچ‌وقت نگران این چیزا نبود.‏
قبلاً هم هیچ‌وقت تو سیسیل نبوده.‏ گفت نگران شده.‏
اوه، تام.‏
می‌دونست برنمی‌گرده.‏
چی؟
واسه همینه؟
از قبل می‌دونست می‌خواد با خودش چی‌کار کنه؟
وای خدا. امیدوارم این‌طور نباشه.‏
البته.‏
حتماً. ممنون آقای گرین‌لیف. خداحافظ.‏
چی گفت؟
خب، اونم با نظر من موافقه.‏
گفت بریم اون‌جا.‏
یه کارآگاه خصوصی از نیویورک همراهشه که می‌گه تو رو می‌شناسه.‏
تام ریپلی.‏
خیلی سخت می‌شه تو رو پیدا کرد.‏
وقتی 21 سالش شد اینو بهش دادم.‏
می‌شه ببینمش؟
ممنون.‏
انگشتر قشنگیه.‏
ممکنه چند لحظه باهات حرف بزنم؟
البته.‏
ما رو ببخشین.‏
خب، این همه پول از کجا اومده، تام؟
جداً چطور اون انگشتر دستت افتاد؟
فکر کردی من احمقم؟ فکر کردی من کورم؟
تو دیکی رو کشتی، مگه نه؟
جفت‌شون رو تو کشتی.‏
خب، آقای ریپلی...‏
از دیکی برام بگو.‏
مطمئن نیستم منظورت چیه.‏
دارم می‌پرسم هرچی که درباره‌ش می‌دونی رو بگی... شخصاً.‏
بین خودمون می‌مونه.‏
خیلی خب.‏
همون‌طور که می‌دونی تو خانوادهٔ پولداری بزرگ شده.‏
سال‌ها پیش اومد به اروپا تا از خانواده‌ش دور شه.‏
گفت می‌خواد نویسنده بشه.‏
ولی هیچ‌وقت چیزی ننوشت.‏
گفت می‌خواد نقاش بشه.‏
ولی می‌دونست هیچ‌وقت اون‌کاره هم نمی‌تونه بشه.‏
براش سؤال بود اصلاً هیچ‌وقت می‌تونه تو یه کاری پیشرفت کنه یا نه.‏
همه‌چی زندگیش تظاهر بود.‏
می‌دونست... کاملاً بی استعداده.‏
می‌دونست پدرش اونو تأیید نمی‌کنه.‏
و این خیلی رو دوشش سنگینی می‌کرد.‏
می‌دونست مارج عاشقشه...‏
و اینکه هیچ‌وقت نمی‌تونه اون‌طوری که مارج می‌خواد عاشقش باشه.‏
مارج می‌دونست چرا.‏
گفتم به‌نظرم رقت‌انگیزه...‏
و دیگه نمی‌خوام باهاش ارتباط داشته باشم.‏
کاش این‌جوری نمی‌گفتم.‏
دلش شکست.‏
به‌نظرت اون فردریک مایلز رو کشته؟
دیگه نمی‌تونم مطمئن باشم کار اون نیست.‏
به‌نظرت خودکشی کرده؟
متأسفانه ممکنه.‏
گمونم این کارو کرده.‏
و حالا، با حرف‌هایی که زدی،‏ بهتر دلیلش رو درک می‌کنم.‏
حقایقی که می‌دونیم این‌ها هستن.‏
آخرین باری که کسی پسر شما رو دیده...‏
وقتی بوده که از هتل ساونا در پالرمو خارج شده.‏
منشی اون‌جا گفته که اون ازش دربارهٔ وجود کشتی به سمت تونس سؤال کرده.‏
پس می‌تونیم فرض کنیم که به اون‌جا رفته.‏
منشی همچنین گفته که اون به‌نظر افسرده و خسته بوده.‏
هیچ‌کس بعد از اون نمی‌تونه بگه ریچارد رو دیده.‏
و با هیچ کسی هم ارتباط برقرار نکرده.‏
غیر از نامه‌ای که به صاحب‌خونه‌ش تو رم فرستاده...‏
و اون هم درحالی که نگران سلامت ریچارد بوده...‏
نامه رو به بازرس راوینی داده و اون هم به من دادش تا بدم به شما.‏
در تاریخ 27 ژانویه از پالرمو ارسال شده...‏
شبی که به سمت تونس حرکت کرده.‏
هیچ گزارشی مبنی بر ورودش به تونس نیست.‏
پس یه جایی بین سیسیل و آفریقای شمالی، روی کشتی...‏
در نیمه‌های شب...‏
یه اتفاقی افتاده.‏
خانم صاحب‌خونه انگلیسی بلد نیست واسه همین نامه رو براش ایتالیایی نوشته.‏
تام، لطفاً نامه رو برای آقای گرین‌لیف بخون.‏
‏«خانم بوفی عزیز...‏
امیدوارم در زمان خواندن این نامه سلامت باشین...‏
و عذر می‌خوام که به‌جای صحبت حضوری برای شما نامه می‌نویسم.»‏
‏«تصمیم گرفتم خونه‌م رو ترک کنم.»‏
‏«عاشقش هستم.»‏
‏«و از تمام کارهایی که برام کردین تا تو خونه احساس راحتی کنم، ممنونم.»‏
‏«اما دیگه به رم برنمی‌گردم.»‏
‏«متأسفم که همین‌جوری از رم می‌رم...‏
و کمی پول برای جبران هزینه‌های خونهٔ خالی براتون گذاشتم...‏
تا وقتی که بتونین اجاره‌ش بدین.»‏
‏«در مورد وسایلی که توش هست،‏ لباس‌هام، کتاب‌ها و وسایل نقاشی...‏
می‌تونین اون‌ها رو بفروشین یا بندازین دور.»‏
‏«قطعاً دل‌تون می‌خواد نقاشی‌هام رو بندازین دور.»‏
‏«بی‌ارزشن.»‏
خیلی بهش فکر نکردم...‏
تا وقتی که تو روزنامه خوندم ناپدید شده.‏
‏«اون‌جا نامه‌هایی هم هست...‏
هم نامه‌های شخصی از خانواده و دوستان...‏
و هم مکاتبات کاری، بانکی و غیره.»‏
‏«می‌تونین همه رو بندازین دور.‏ دیگه هیچ‌کدوم رو لازم دارم.»‏
‏«کجا می‌رم؟»‏
‏«از اون یا اینکه می‌خوام چی‌کار کنم مطمئن نیستم.»‏
‏«راستش، یه جورایی خودم رو گم کردم.»‏
‏«دلایلش رو می‌دونم ولی اوقات شما رو باهاش تلخ نمی‌کنم...‏
غیر از اینکه بگم راجع‌به یک سری اتفاقات...‏
پشیمونی‌های عمیقی دارم.‏
راجع‌به یک سری کارهایی که کردم.»‏
‏«ممنون که با من مهربون بودین.»‏
‏«شما یکی از معدود افرادی بودین که با من مهربون بوده.»‏
‏«ارادتمند...‏
ریچارد.»‏
خب، گمونم این همه‌چی رو روشن می‌کنه.‏
لطفاً سلام و تسلیت منو به خانم گرین‌لیف برسونین.‏
حتماً.‏
بهتره اینو داشته باشی.‏
اوه، نه، نمی‌تونم نگهش دارم.‏
چرا می‌تونی، باید بگیری.‏ اون به‌خاطر دزدیده شدنش نگران نبود.‏
می‌دونست برنمی‌گرده.‏ واسه همین بهت دادش. بگیرش.‏
‏- مطمئنی؟ ‏- مطمئنم.‏
اگه می‌خواست که دست من باشه، بهم می‌گفت.‏
‏- ممنونم.‏ ‏- من ممنونم، تام.‏
ببخشید که لحظه‌ای پیش اومد که به مقصودت شک کردم...‏
حالا می‌بینم مرد جوانِ صادقی که تو نیویورک دیدم و ازش خوشم اومد...‏
واقعاً تو هستی،‏ و برات بهترین‌ها رو آرزو دارم.‏
‏- ممنون.‏ ‏- مراقب خودت باش.‏
خوبی؟
خوب می‌شم.‏
می‌ری خونه؟
گمونم. فکر کنم وقتشه.‏
خب...‏
مراقب خودت باش، مارج.‏
تو هم همین‌طور.‏
عجب روز دلگیری.‏
حرف نداره.‏
خب، چطوره؟
به‌نظرم خیلی خوشحال می‌شی.‏
‏[ آقای تیموتی فنشاو ]‏
عالیه.‏
پاسکال خیلی روش کار کرده.‏
بفرمایین.‏
ممنون.‏
از اسمش خوشم اومد.‏
تیموتی فنشاو.‏
‏- ممنون.‏ ‏- خواهش می‌کنم، آقای فنشاو.‏
به امید دیدار.‏
‏[ پیکاسو ]‏
همم.‏
باشه. خداحافظ.‏
‏[ آترانیِ من.‏ اثری از مارجوری شروود ]‏
‏[ برای ریچارد گرین‌لیف.‏ کسی که رویای زندهٔ خود را در آترانی با او به اشتراک گذاشتم.‏ ]‏
تام.‏
تام؟
تام کیه؟
تام ریپلی.‏
هجی کن.‏
رم، ایمولا، پالرمو، لیورنو، امپولی، ایپسیلون.