‫می‌تونی وایسی؟
‫لطفاً بلند شو.
‫آروم بلند شو، دستات رو هم بگیر بالا
‫تا ببریمت پیش امدادگرها.
‫ممنون اما.
‫چه خبر شده؟ ‫تو و همراه‌هات رو گم کردیم.
‫- الو؟ ‫- بهمون حمله شد. چهارتا از بازرس‌ها مُردن.
‫گروه مهاجم چندنفره بود؟
‫یه نفره.
‫یه نفره؟ ‫یه نفر، چهارتا بازرس رو کشته؟
‫بله خانم.
‫طرف کی بود؟
‫نمی‌دونم.
‫تو همون عکسی بود که برای گیتی فرستادم.
‫آره،‌ دیدمش.
‫- خانم، اون عکس رو واسه این فرستادم که... ‫- کدوم‌شون بود؟
‫کدوم‌شون بود؟
‫جَوونه.
‫عکسه رو از کجا گرفتی؟
‫از کارت‌رایت. ‫توی فرانسه پیداش کرده بود.
‫گوشی رو بده بهش.
‫امکانش نیست خانم. ‫اون رو بردن.
‫یه امدادگر پیدا کن. ‫بذار معالجه‌ت کنـه.
‫یکی از بی‌بدن‌های توی عکسه بوده.
‫کارت‌رایت رو برده.
‫یعنی فقط اومدن کارت‌رایت رو بدزدن؟
‫- نه، نمیشه همچین نتیجه‌ای بگیریم. ‫- نظر دیگه‌ای داری؟
‫بیخیال. طرف چهارتا از افرادمون رو کشته و ‫کارت‌رایت رو با خودش برده.
‫چه نتیجه‌ی دیگه‌ای میشه گرفت؟
‫دوربین‌های مداربسته‌ی بیشتری رو بگردین.
‫می‌خوام بدونم کجا رفتن و
‫و می‌خوام مظنون رو بکشین و ‫کارت‌رایت رو هم بندازین اتاق بازجویی.
‫این حرف رو نادیده بگیرید. ‫ببخشید اما...
‫به کارت‌رایت هم به قصد کشت شلیک کنید.
‫- این دستوریـه که من باید بدم و... ‫- ببخشید.
‫مسئولیت اجرایی به عهده‌ی منـه.
‫به ریور کارت‌رایت هم به قصد کشت شلیک کنید.
‫هی. همه برگردن سر کارشون. ‫ممنون.
‫ای خدا.
‫چه غلطی داری می‌کنی؟
‫گوش کن، معلوم شده که تک‌تک این بی‌بدن‌ها
‫قاتل روانی‌ان.
‫دیگه نمیشه ریسک کرد. ‫می‌دونیم چه کارهایی ازشون سر می‌زنـه.
‫- چهار نفر رو از دست دادیم! ‫- می‌خوای یکی دیگه رو هم بکشی؟
‫ما که نمی‌دونیم ‫اون دیگه .واسه‌ی ما کار می‌کنـه که
‫این کار اشتباهـه، کلود.
‫خب، اگه من اشتباه کنم، یه نفر می‌میره، ‫اگه تو اشتباه کنی
‫فقط خدا می‌دونـه چندتا جنازه‌ی دیگه ‫ رو دست‌مون می‌افته.
‫پس تصمیم این کار به عهده‌‌ی منـه.
‫بیا بیرون.
‫سلام بابا.
‫سلام پسرم.
‫خب...
‫کی فهمیدی؟
‫یه نقاشی روی دیوار له زغبغ دیدم.
‫و دقیقاً عین عکس‌هایی بود که
‫مامانم برای تولد هفت و هشت و نه‌سالگیم ‫برام فرستاده بود.
‫بعدش دیگه چیزی نفرستادن.
‫برای همین با خودم گفتم ‫حتماً اونجا بوده.
‫اما دلیلش رو نمی‌فهمیدم.
‫خب، به‌خاطر من اونجا بود.
‫آهان. آره.
‫عاشق همدیگه بودین؟
‫اون بود.
‫آهان.
‫یعنی چی؟
‫ازش واسه به دنیا آوردنِ ‫ ارتش خصوصی خودت استفاده کردی؟
‫واسه‌ی جور کردن پول و ‫امکانات ازش استفاده کردم.
‫یعنی چی؟
‫شاید بهتر باشه این رو از پدربزرگ بپرسی.
‫چی از جونم می‌خوای؟
‫انتظار داری اینجا چی‌کار کنم؟
‫خب، به‌نظرم وقتش رسیده بود که ‫ یه سری بهت بزنم.
‫آهان.
‫می‌خوام بدونی از زندگی‌ای که داری ‫راضی هستی یا نه؟
‫زندگی؟ ‫همونی که می‌خواستی توی فرانسه تمومش کنی؟
‫بیخیال بابا. ‫به خودت نگیر.
‫داشتم شواهد رو از بین می‌بردم.
‫مزاحمم شدی.
‫اگه اون ویکتور آشغال بهم تیر نزده بود
‫اون موقع این بحث‌ها رو کرده بودیم.
.من حرفی با تو ندارم
‫هیچ کاری باهات ندارم.
‫- می‌خوام پشت میله‌های زندان باشی. ‫- خب اول باید دستگیرم کنی.
‫کارت هم که به اندازه‌ی من خوب نیست.
‫البته تواناییش رو داری.
‫می‌خوام یه پیشنهاد کاری بهت بدم.
‫- پیشنهاد کاری؟ ‫- آره.
‫خب، من شاغلم...
‫- تو هم یه دیوونه‌ای. ‫- تو گیر افتادی.
‫ازت قدردانی نمیشـه.
‫- جدی؟ ‫- آره اما می‌تونم پتانسیلت رو ببینم.
‫توی سنت پنکراس کارت خیلی خوب بود.
‫تو هم اونجا بودی، آره؟
‫آره.
‫امیدوار بودم زودتر از این ‫همدیگه رو ببینیم.
‫از دست سه تا مامور فرار کردی.
‫فِرز و سریعی
‫اما باید یاد بگیری که خلاف‌انتظار فکر کنی.
‫وقتی سوژه تویی، حمله کن. ‫وقتی دنبالتن،‌ سر جات وایسا.
‫اگه کسی خواست بهت دست دوستی بده، ‫مشتت رو نشونش بده.
‫حس می‌کنم توی سخنرانی‌های انگیزشی تِدم.
‫انرژی‌های منفی زیادی دورت هست.
‫مادرت درمورد من چی بهت گفته بود؟
‫که وقتی حامله بوده، ترکش کردی.
‫و این که... ‫تو یه تصادف مُردی.
‫خب، حالا سُر و مُر و گنده، اینجام. ‫شرمنده که بهت دروغ گفته.
‫- می‌بخشمش. ‫- جدی؟
‫خیلی‌خب.
واقعاً هم ناراحت شدم که گذاشته پدربزرگت ‫الگوی مردونه‌ت باشـه.
‫ای خدا، برای اون پیر خرفت، ‫عین حیوون‌خونگیش بودی.
‫ببین، این رو جدی میگم و واقعاً امیدوارم ‫با شنیدنش جا نخوری
‫اما هیچ پشیمونی‌ای ندارم که ‫ از بچگی سرباز به دنیا نیومدم.
‫اینطوری میشه مطمئن شد که وفادار می‌مونن.
‫اگه از بچگی آموزش‌شون بدی، ‫یه تیم تقریباً شکست‌ناپذیر داری.
‫آره بابا، تا این که یکی‌شون می‌زنـه به ‫سرش و یه مرکز خرید رو منفجر می‌کنـه.
‫- آره. ‫- آره.
‫ایو علیه وست اعلان جنگ نکرده بود.
‫نه، علیه تو کرده بود.
‫آره، اگه ایو نمرده بود
‫خودم به‌خاطر این خرابکاریای گنده‌ش ‫می‌کشتمش.
‫از وقتی که ایو سینه‌خیز می‌رفته ‫بهش یاد دادی که یه آدم‌کش باشه.
‫فکر نمی‌کردی این کارها دیوونه‌ش می‌کنـه؟
‫بعضیا نمی‌تونن این فشار رو تحمل کنن.
‫به‌نظرم تو می‌تونستی.
‫البته مشکلی که داری، ‫عدم تمرکزتـه.
‫بیخیال، می‌خوام یکم باهات وقت بگذرونم
‫اون‌وقت تو گوشیت رو بردی زیر میز و ‫باهاش بازی می‌کنی؟
‫بیخیال، بده‌ش ببینم.
‫به کی زنگ زدی؟
‫موسسه‌ی حمایت از کودکان.
‫قشنگ بود.
‫خب...
‫امیدوارم به کسایی که ممکنـه بیان .وابستگی احساسی نداشته باشی
‫چندتا پله‌ی دیگه هم هست.
‫آفرین. خوبـه.
‫- میرم یه لیوان چایی برات درست کنم. ‫- نه، کتری تازه جوش اومده.
‫- خودم درست می‌کنم. ‫- نه، چیزی نیست...
‫دیوید.
‫دیوید؟
‫- تو کی هستی؟ ‫- مویرا ترگورین.
‫با همدیگه توی پارک کار می‌کردیم ‫اما اون موقع خیلی جوون بودم.
‫برات چایی میارم.
‫تو هم برو توی دفترش استراحت کن.
‫من دیگه اینجا کار نمی‌کنم.
‫منم فقط تا چندروز دیگه اینجام. ‫برمی‌گردم همونجایی که باید باشم.
‫آقای لمب کجان؟
‫رفته دنبال چپمن بگرده. ‫یه سری بهش بزنـه.
‫خب، سم می‌خواد بدونـه که ‫دیوید جاش امنـه.
‫سم نگرانی‌های بزرگ‌تری داره.
‫اون کارچاق‌کنش بوده.
‫- می‌دونم. ‫- کاترین، تو...
‫سلام. تو بهم زنگ زده بودی؟
‫گفتم که موبایلم دست ریوره.
‫- ریور کجاس؟ ‫- لعنتی.
‫- دوباره بهش زنگ بزن. ‫- پسرم کجاس؟
‫- دوباره خاموشش کرده. ‫- چی...
‫خیلی‌خب، به هو می‌گیرم ردش رو بزنـه.
‫آره. دیوید...
‫از این طرف.
‫این رو نگاه کن. بقیه رو هم خبر کن، ‫باید ببینن.
‫- گوشی کاترین رو ردیابی کن. ‫- طبقه‌ی بالاس.
‫بچه‌ها، یه نمایش زنده اینجا داریم!
‫گوشی کاترین دست ریوره. ‫همین حالا زنگ زد و بعد خاموشش کرد.
‫ببین، می‌تونم جای موقعی که ‫ زنگ زده رو پیدا کنم
‫- اما یکم طول می‌کشـه. ‫- چی؟
‫عشق روانی‌مون به گروه ریور حمله کرده.
‫یعنی چی؟
‫دوتا از بازرس‌ها رو همینطوری کشت.
‫آره، بعدش ریور رو می‌کشه بیرون
‫که یعنی پارک الان ‫دستور شلیک بهش رو داده.
‫یا خدا. ‫اینجا کجاست؟
‫خیابون گرشام.
‫می‌دونم کجا بردتش.
‫- تو کجا میری؟ ‫- زودی برمی‌گردم.
‫شاید بخواد بیاد سراغ ما.
‫- واسه همین دارم میرم. ‫- که فرار کنی؟
‫راستی، دوباره موجود شدم.
‫- چی؟ ‫- برای قرار دوستی گذاشتن
‫معلوم شد کیم وجود خارجی نداره.
‫یعنی چیزی هست که از گفتنش خجالت هم بکشی؟
‫زود برگشتی. ‫بازم جنس برام آوردی؟
‫باید بهم پسش بدی.
‫همش همینجاس، سه‌هزار تا.
‫نه،‌ نه. ‫من سه‌هزارتا خریدمش،
‫- پنج‌هزارتا می‌فروشمش. ‫- خب من پنج‌هزارتا ندارم.
‫- فقط سه‌هزارتا دارم. ‫- خب، اینجا تخفیف نداریم.
‫ببین، می‌تونم فردا برش گردونم.
‫- مگه اینجا کتاب‌خونه‌س؟ ‫- فقط یکم معامله‌مون می‌افته عقب.
‫- معامله دیگه انجام شده. ‫- خب کنسلش کن. این عوضی‌بازیا چیـه؟
‫من به یه اصول کاری خیلی ساده پایبندم.
‫جنس‌ها رو با قیمت بیشتر از ‫قیمت خریدشون می‌فروشم.
‫مطمئنم قبلاً با همچین وضعیتی روبرو شدی.
‫یه روش معمولی توی کسب و کاره.
‫حالا دوهزارتای دیگه رو ‫ از کدوم گوری پیدا کنم؟
‫یه دلال شرط بندی همین حوالی هست.
‫حالا هم گمشو.
‫هی.
‫تو همونی که بیرون خونه‌ی ‫ کاترین استن‌دیش بود.
‫آره، شرمنده.
‫- چرا پارک دستور داده که... ‫- تو توی سازمانی؟
‫- توی خانه‌ لجن‌زار. ‫- ای عوضیا.
‫خیلی‌خب، چرا پارک دستور کشتن ریور رو داده؟
‫- تصمیمش به عهده‌ی من نبوده. ‫- خب کاری کرده که
‫- نشون بده خطرناکـه؟ ‫- نه، بیشتر نگران این بود که
‫- خطری پدربزرگش رو تهدید کنـه. ‫- پس لغوش کن.
‫- مگه رئیس بازرس‌ها نیستی؟ ‫- به تورنر گفتم.
‫ویلن دستورش رو رد کرده.
‫یعنی چی؟ ‫الو؟
‫کارت‌رایت نزدیک میدون گرنری ‫پشت سنت پنکراس بوده
‫- عالیـه، ممنون. ‫- بازرس‌ها هم راه افتادن دارن میرن اونجا.
‫گندش بزنن. ‫چطوری پیداش کردن؟
‫رد ماشین‌شون رو از خیابون گرشام زدن،
‫یه رهگذر دیده که یه نفر رو ‫ از صندوق‌عقب آوردن بیرون.
‫خیلی‌خب، همین حالا باید بریم سنت پنکراس. ‫باید جلوی افرادت رو بگیری.
‫- نمی‌تونم رو حرف میز اول حرف بزنم. ‫- خودت یه راهی پیدا کن.
‫سم؟
‫سم، مویرا هستم.
‫همین پیغام رو هم به گوشیت فرستادم.
‫دیوید برگشته خانه لجن‌زار.
‫شما یک پیغام جدید دارید.
‫سم، مویرا هستم.
‫فقط خواستم بگم که دیوید صحیح و سالم ‫برگشته خانه‌ لجن‌زار.
‫دوتا بلیط قطار به اروپا دارم.
‫می‌تونیم بریم اونجا. ‫از نو شروع کنیم.
‫یه رابطه پایه‌گذاری کنیم. ‫یه تجارت.
‫نظرت چیـه؟
‫خب، دو تا نظر دارم.
‫اول این که لعنت بهت ‫دوم این که نزدیک پدربزرگم نشو.
‫لازم نیست بکشیش. ‫آزاری بهت نمی‌رسونـه.
‫دیگه به هیشکی نمی‌تونه آزاری برسونـه.
‫- خب می‌تونه من رو به وست‌ایکرز ربط بده. ‫- من هم می‌تونم.
‫ببین ریور، ‫الان وضعیت به سرعت داره تغییر می‌کنـه.
‫از طرف یه کارگزار تحت فشارم.
‫از طرف مقامات تحت فشارم.
‫باید یه جوری جمعش کنم.
‫کوتاه بخوام بگم، همونطور که خودت گفتی، ‫از طرف تو هم تحت فشارم.
‫امیدوار بودم که باهام بیای ‫که این کار کمک بزرگی بهم می‌کنـه.
‫اینطوری دیگه لازم نمی‌شد بکشمت، ‫که کمک بزرگی به تو می‌کنـه.
‫اگه می‌خواستی من رو بکشی، ‫نمی‌آوردیم اینجا،
‫اون هم یه مکان عمومی، مگه نه؟
‫راستش طبق تجربیاتم، ‫کشتن یه نفر تو یه مکان عمومی
‫خیلی راحت‌تر از اینـه که ‫ بِکِشیش یه جای خلوت.
‫چون اینطوری فقط مشکوک‌تر میشن.
‫آوردمت اینجا که رو در رو با هم حرف بزنیم
‫تا حرفام رو گوش کنی.
‫اگه هم سر ناسازگاری بذاری که ‫ متاسفانه همینطور هم شده،
‫خم میشم سمتت و
‫از زیر میز، رگ رون پات رو می‌برم.
‫و تا ۴۰‌ الی ۵۰‌ ثانیه‌ی دیگه که ‫از صندلی می‌افتی و می‌میری
‫از میدون رد میشم و میرم سمت راه‌آهن و ‫همه‌ی حواس‌ها به تو جمع میشـه.
‫نه به من.
‫کسی اومده دنبالت؟
‫فکر نمی‌کنم بتونی به راه‌آهن برسی.
‫بلند شو ببینم.
‫کجا بودی؟
‫پسش گرفتم، باشه؟
‫پس قرضت چی میشـه؟
‫نتونستم به همون قیمتی که فروختم، بخرمش
‫اما خوشبختانه روی اسب درستی شرط بستم.
‫تفنگ رو پس گرفتم و لجن‌زار جاش امنـه، ‫برد، برد.
‫- پس دوباره قمار کردی؟ ‫- مجبور شدم.
‫معلومـه، چون این بیماریـه، ‫نمی‌تونی جلوش رو بگیری.
‫- دوباره مشکلات خودت رو انداختی گردن من؟ ‫- لعنت بهت
‫- صدای تفنگ بود؟ ‫- نه.
‫آره.
‫بیا دنبالم دیوید.
‫چی؟
‫برو، برو، برو! ‫تکون بخور!
‫- ایست. پلیس! ‫- کار احمقانه‌ای به سرت نزنـه.
‫مسلحـه.
‫- خیلی‌خب. ‫- نزدیک‌تر نیا.
‫تفنگت رو بذار زمین!
‫- آروم باشین، آروم باشین. ‫- تفنگت رو بذار زمین!
‫- مسلحـه. ‫- برین عقب وگرنه بهش شلیک می‌کنم.
‫نمی‌دونم اون یکی کجاس
‫ام‌آی‌فایو، تفنگ‌های کوفتی‌تون رو بذارین زمین! ‫تفنگ‌هاتون رو بذارین زمین!
‫تفنگ‌هاتون رو بگیرین پایین! ‫تفنگ‌هاتون رو بذارین زمین!
‫خونسرد باشین! ‫آروم باشین!
‫لعنتی...
‫گندش بزنن.
‫خب دیگه، همین خوبـه.
‫لعنتی.
‫- تیر خوردم. ‫- بذارش سر جاش.
‫تفنگ لازم داریم.
‫یکی توی میز ست.
‫- سومین کشوی سمت چپ. ‫- تیر خوردم.
‫- نه، آروم باش. ‫- نذار ازم خون بره.
‫- آروم باش. ‫- نمی‌خوام بمیرم.
‫قفلـه. ‫ای خدا.
‫- نمی‌خوام بمیرم. ‫- کلیدش روی طاقچه‌ست.
‫- می‌تونم کمک کنم؟ ‫- بذار ببینم.
‫- خدایا، انداختمـش روی زمین. ‫- وای. نگران نباش. افتاد بغلِ پات.
‫تفنگ‌هاتون رو بندازین زمین. ‫اسلحه‌هاتون رو بیارید پایین.
‫این یه دستـوره.
‫- با کسی کاری نداره. خودش گروگان گرفته شده. ‫- چی می‌گه؟
‫اسلحه‌هاتون رو بیارید پایین. ‫دارم شخصاً دستور می‌دم.
‫می‌خواد بره پیش میز اول.
‫اسلحه‌هاتون رو بیارید پایین.
‫اسلحه‌هاتون رو بندازید زمین.
‫- چی می‌گه؟ ‫- تا اسلحه‌هاشون رو بیارن پایین.
‫نه؛ این‌کارو نکنید. ‫این یارو تفنگ داره.
‫- جنابِ‌عالی رو نشونه گرفتن نه اون. ‫- چی؟
‫- آخه چرا مـ... ‫- نارنجک!
‫نارنجک!
‫ریور!
‫توی کاپشنمـه.
‫- کاپشنت رو در بیار. یه‌لحظه... ‫- ولم کن.
‫- ریور یه‌لحظه تکن نخور. ‫- ولم کن.
‫- دست‌هات رو ببر کنار. ‫- خواهش می‌کنم ازم دور شو.
‫- لوئیزا گفتم ولم کن. ‫- دست‌هات رو...
‫خیلی بده؟
‫بابا یه خراش کوچیکه. ‫حتی به‌خاطر گلوله هم نیست.
‫- کجاش یه خراش کوچیکه؟ ‫- ایناهاش.
‫- خیلی‌خب. پیداش کردم. ‫- نمی‌خوام بمیرم.
‫- کی اون پایینه؟ ‫- یه آشغال با تفنگ.
‫همون یارویی که به ماشین بازرس‌ها حمله کرده بود.
‫باز نمی‌شه. باز نمی‌شه.
‫بچرخونـش سمتِ چپ.
‫خودت بیا. خودت بیا.
‫- خیلی‌خب، حالا تیر داره؟ ‫- بده‌ش من. بلدم باهاش کار کنم.
‫- نمی‌دونم تیر داره یا نه. ‫- نه، نکن.
‫- خاک تو سرم، خاک تو سرم. ‫- زنیکه‌ی احمق.
‫باید از این‌جا بریم. ‫جون‌مون در خطره.
‫دستورِ تیراندازی به کارت‌رایت لغو شد.
‫تمامی واحدها در جستجوی هدفِ اصلی؛ ‫ای‌سی‌وان/مرد.
‫چرا همیشه دوست داری کمک بقیه رو رد کنی و قهرمان‌بازی در بیاری؟
‫- برین کنار. ‫- خیلی پیچیده‌تر از این حرف‌هاست.
‫- می‌شه این بحث رو بذاریم واسه بعد؟ ‫- من، چی...؟
‫همه‌چی رو توضیح می‌دم.
‫نه؛ صبرکن. نه.
‫نه، داره می‌ره توی ایستگاه مترو.
‫- ایستگاه مترو. ‫- زود باشید. عجله کنین.
‫الان وقتِ چایی درست کردن نیست احمق عجیب الخلقه
‫برید کنار.
‫برید کنار. برید کنار.
‫برید. برید. برید.
‫- برو کنار! ‫- چی شـ...
‫- بیاین از این سمت. ‫- دیوید، نه.
‫- عجله کنید. ‫- نه، بیا این‌جا.
‫نه، نمی‌خوام قایم شم.
‫- اون‌جا جات امنه. ‫- قرار نیست قایم بشیم که!
‫می‌خوایم کمین کنیم. مثل قدیم‌ها! ‫یادته؟ بیا این‌جا بشین.
‫آماده‌ست.
‫- نه، دوتا گلوله‌ش کمه! ‫- آره، اما خب 3 تا هم کافیه.
نمی‌تونیم که ریسک کنیم با خشابِ خالی شلیک کنیم. بگرد دنبالش.
‫ام‌آی‌5؛ از سر راه برید کنار.
‫برید کنار. زود باشید.
‫- برید دنبالـش! ‫- ام‌آی5. از سر راه برید کنار.
‫برید کنار.
‫برو!
‫لعنت بهش.
‫برو، برو، برو.
‫- زدینش؟ ‫- آره اما هنوز زنده‌ست.
‫تفنگِ لمب این‌جاست اما ‫یدونه از گلوله‌هاش رو گم کردیم.
‫ببینید، من دوباره می‌رم بیرون. ‫جلوی در رو مسدود کنین و پناه بگیرین.
‫- تفنگ رو بده به من. من تیراندازی‌ام از تو بهتره. ‫- همین یکم پیش با تیر زدمش!
‫قبلاً یه‌بار جونت رو نجات دادم؛ ‫دوباره هم می‌تونم.
‫شرلی، بسپارش به‌خودم.
‫برید کنار.
‫طبقه‌ی اول؛ زود باشین.
‫تفنگ!
‫- تفنگ رو بدید. ‫- باشه.
‫پیداش کردم.
‫نه، نرو. نرو.
‫یه حرفی بود قبلاً می‌زدی...
‫وقتی کسی دنبالته، ‫یه‌جا بمون و مثل مردم عادی رفتار کن.
‫آفرین پسرم.
‫تو نارنجک انداختی توی کاپشنم.
‫به من نگو پسرم.
‫از این سمت رفت.
‫ریور؟
‫از اون سمت رفت. دقیقاً همون‌جا.
‫خیلی‌خب.
‫- با قطار بعدی می‌رم. ‫- خفه‌شو بابا.
‫می‌شناختیش؟
‫بابام بود.
‫- دستبند! ‫- ببخشید؟
‫کشوی دوم میزِ کارش.
‫بله؟
‫باید یه‌چیزی رو بهت نشون بدم. ‫همین الان.
‫کجایی؟
‫- خونه. ‫- باشه.
‫منتظرم باش، الان میام.
‫- کارت‌رایت کو؟ ‫- توی حمام‌ـه.
‫زنگ می‌زنم پارک.
‫اگه می‌خواست فرار کنه بهش شلیک کنید.
‫یه‌جاییش بزنید که فقط ‫خون‌ریزی کنه و نتونه راه بره.
‫چی شده؟
‫دیوید، الان دیگه می‌تونی بیای بیرون.
‫بریم بیرون؟
‫چند لحظه صبر می‌کنیم. ‫ممکنه تله‌ای چیزی باشه.
‫دیوید؟
‫- خب، بشین. بشین. ‫- چی؟
‫همینطوری راحتـم.
‫رودی؟ چرا جواب نمی‌دی؟
‫دیوید؟
‫- به‌نظرت... ‫- دیوید؟
‫- چایی درست نکنم؟ ‫- کتری نداریم.
‫- کو؟ ‫- یدونه جدید سفارش می‌دم.
‫حالت خوبه؟
‫شرلی، نکن. نکن.
‫- نکُشش! ‫- اولین بارم نیست که آدم می‌کُشم!
‫- آدمی که به یه رادیاتور بسته شده باشی چی؟ ‫- کسی جلو نیاد.
‫برو بیرون و ببین چه بلایی سر مارکوس آورده
‫- و بعد بیا بهم بگو که نکُشمش! ‫- بزن. بزن.
‫اگه این‌جوری بکُشیش تا آخر عمرت ‫نمی‌تونی شب راحت بخوابی.
‫- هیچ دردی رو دوا نمی‌کنه. ‫- چرا.
‫از نظر من می‌کنه.
‫اگه مارکوس این‌جا بود دلش ‫نمی‌خواست همچین کاری کنی.
‫تو از کجا می‌دونی مارکوس چی می‌خواست، چی نمی‌خواست؟
‫می‌دونستم خیلی دوستت داشت و همیشه ‫می‌خواست خودت رو دوست داشته باشی.
‫نه.
‫می‌خوای منم باهات بیام؟
‫نه.
‫به‌به. اومدی سفارشِ غذا بگیری؟
‫آقای هارکنس، من دایانا تورنر ام. ‫میز دوم.
‫می‌دونم کی هستی. ‫حتماً اومدی بپرسی چه غذایی می‌خوام.
‫نه، اینطور نیست.
‫خب آخه موضوع دیگه‌ای نیست ‫که بخوایم درموردش حرف بزنیم.
‫همکار دیگه‌ای که توی این فاجعه نداری؟
‫منظورت اینه پایِ آدم بدِ دیگه‌ای وسط نیست؟
‫نه؛ باید همه‌چی رو از نو شروع کنم.
‫پسرم ریور رو می‌شناسید دیگه؟
‫- راه‌مون خیلی وقته از هم جدا شده. ‫- بله.
‫یعنی خب بهش پیشنهاد دادم ‫که بیاد پیش خودم،
‫زیاد به‌درد این سازمان و...
‫اون‌جایی که بهش می‌گین لجن‌زار نمی‌خوره.
‫اما به‌گمونم من بتونم یه‌چیزی از توش در بیارم.
‫پس اگه می‌خواین اخراجش کنید، ‫از نظر من مشکلی نداره
‫حالا به‌عنوان پدرش یا کارفرمای آینده‌ش.
‫- آقای هارکنس... ‫- بله؟
‫چرا نمی‌خواین قبول کنید ‫که دیگه به‌ آخر خط رسیدین؟
‫خب، من رو ببخشید خانم تورنر،
‫اما خیلی زود متوجه می‌شین که ‫این تازه شروعِ کار منـه.
‫یعنی خب، انتظار این سفر کوتاه رو نداشتم، ‫ولی از قبل فکرِ راه فرارم رو کرده بودم.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم بهش نیاز بشه ‫اما ظاهراً وقتشه.
‫حالا، نمی‌شه استیکی چیزی برام بیارید؟
‫قبل از این‌که آزادم کنید ‫باید غذا بخورم.
‫بازجویی‌مون هنوز تموم نشده.
‫آهان پس داری بازجویی‌ام می‌کنی...
‫- چیه؟ ‫- ببخشید که مزاحم شدم.
‫- یه اتفاقی افتاده. ‫- اینم از این.
‫با هم بریم بیرون؟
‫اگه دنبالِ کار می‌گشتی ‫یه زنگ بهم بزن.
‫توی آشپزخونه‌ست.
‫داری نوشیدنی میخوری؟
‫نه راستش.
‫دوست داشتم دعوتت کنم ‫بریم بالا توی دفترم،
‫اما تا همین یک ساعتِ پیش ‫دوتا جسـد افتاده بود کف اتاق،
‫آره. انگار بمب ترکیده.
‫نه؛ نمی‌دونم.
‫با یکم رنگ درست می‌شه.
‫اسمِ روسای سرویس‌های ‫اطلاعاتی روی این نامه‌ها نوشته شده!
‫آره، می‌دونم فعلاً ویلن رئیس سازمان‌مونه ‫اما من قبولش ندارم،
‫برای همین به نامه‌ای که برای ‫اون نوشته شده یه نگاهی انداختم.
‫خلاصه‌ش اینه که 12 ساعت ‫وقت داریم تا هارکنس رو آزاد کنیم.
‫و بعد از 12 ساعت چی می‌شه؟
‫خب، این‌ نامه‌ها توی اینترنت پخش می‌شه.
‫هارکنس سال‌ها برای ما و خیلی ‫از همکارامون کارچاق کنی کرده.
‫فقط کارت‌رایت پیشنهادش ‫رو قبول نکرد، که اون هم بعد از
‫بازنشستگی‌، دیگه نظرش مهم ‫نبود و ما پیشنهادش رو قبول کردیم.
‫باید آزادش کنی و شر اون شاهزاده‌ی عرب
‫از پرونده‌ش کم کنی.
‫نه، من‌که نمی‌تونم. ‫این افتخار رو به ویلن واگذار می‌کنم.
‫بابت لانگ‌ریج متاسفم.
‫کارهای مربوط به حقوق بعد از مرگ‌ش رو انجام دادم.
‫- حقوقِ پنج ساله؛ بدون مالیات. ‫- نه. ده سال. اون فعال بود.
‫خانه‌ی لجن‌زار فقط یه دفتر کار اداریه.
‫به‌هرحال من این‌جا اختیارِ تصمیم‌گیری دارم.
‫یه‌جایی این رو نوشته بود؛ الان حوصله ندارم ‫بگردم پیداش کنم.
‫حالا هرچی، من دیروز لانگ‌ریج رو ‫فرستادم یه ماموریت مهم انجام بده
‫و تا وقتی که من گزارش میدانی‌ش ‫رو امضا نکنم،
‫اون یه مامور فعال محسوب می‌شه.
‫افزایشِ حقوق ماموران فعال حقـشه!
‫که ده ساله، نه پنج.
‫یعنی منظورم حقِ خانواده‌شه.
‫- اون‌جایی که رفته پول به‌کارش نمیاد. ‫- باشه.
‫اگه یه‌وقت خودت حین انجام وظیفه ‫یه‌چیزی‌ت بشه، کی قراره حقوق‌ت رو بگیره؟
‫الان منظورت اینه با هم ازدواج کنیم؟
‫تا وقتی یکی‌مون مُرد، تمام ‫پول‌ها به اون یکی برسه؟
‫حاضرم بمیرم تا با تو ازدواج کنم.
‫بلاخره موفق شدیم؟ امیدوارم. ‫فعلاً که همه‌چی عالیه.
‫سلام مویرا.
‫خدای من؛ چقدر خوشحال شدم دیدمت. ‫حالت چطوره؟
‫خوبم قربان ممنون.
‫- چند لحظه وقت دارین؟ ‫- نه راستش.
‫- باید با یکی تماس بگیرم؛ پس بعداً... ‫- نه، گفتم ساعت‌ش رو تغییر بدن.
‫الان سرتون خلوته.
‫- خب، چطوری دقیقاً گفتی... ‫- فلو زنگ زد به رودی هـو؛ دم‌شون گرم.
‫تازه وبسایت گزارشات پلیس رو برام باز ‫کرد و شخصی به‌نام گالهاد رو بهم معرفی کرد.
‫می‌خوای این گفت‌وگو رو این‌جا ادامه بدیم؟
‫نه راستش. نظرت چیه بریم داخل؟
‫خیلی هم عالی.
‫قهوه یا چای میل داری؟
‫یا بیسکوئیت؟ ‫می‌تونم یکی رو بفرستم...
‫می‌خوام بی‌زحمت من رو برگردونی سرِ کار قبلی‌ام.
‫می‌دونی، ای کاش واقعاً می‌تونستم اما...
‫نکنه دل‌تون می‌خواد بقیه بفهمن پلیس قبلاً ‫شما رو به‌جرم مزاحمت برای خانما دستگیر کرده؟
‫نه، من...
‫اون قضیه فقط یه سوتفاهم بود.
‫- می‌خوام فقط چهار روز در هفته کار کنم. ‫- راستش گم شده بودم و یهو پلیس...
‫حقوق‌ام هم باید زیاد کنی.
‫تموم شد دیگه؟
‫اون‌طوری می‌تونی تا هروقت دلت ‫خواست برای بقیه مزاحمت ایجاد کنی و کسی نفهمه.
‫این چه حرفـ...
‫نه؛ من درس‌ام رو گرفتم.
‫سعی می‌کنم دیگه گم نشم و از کسی ‫آدرس نپرسم تا همچین اتفاقی پیش نیاد.
‫- پس... ‫- همه‌چی اوکی شد دیگه؟
‫- ممنون از وقتی که گذاشتید قربان. ‫- باعث افتخارم بود.
‫واقعاً خوشحال شدم.
‫ممنونم. واقعاً ازت ممنونم مویرا.
‫فقط 20 دقیقه طول کشید. ‫پس نگران نباش.
‫اونقدرها هم دور نیست.
‫خیلی‌خب، بذار پیاده‌ت کنم.
‫خیلی‌خب...
‫این‌جا تحتِ نظر پارک اداره می‌شه.
‫برای همین پُر از مامورهای بازنشسته‌ست.
‫خیلی زود کُلی دوست پیدا می‌کنی.
‫این‌ها رو از خونه آوردم. ‫اینم از باغچه‌مون کندم
‫اگه بخوای، هر هفته یه‌دسته تازه‌ش رو برات میارم.
‫اینطوری همیشه یه تیکه از باغچه‌ت پیشته.
‫همه‌ی لباس‌هات هم این‌جاست.
‫و دقیقاً مثل گل‌ها، با توجه به ‫فصل، برات لباس‌های جدید میارم.
‫و راستی کتاب‌هات...
‫- باید بذاری... ‫- تا کی باید این‌جا بمونم؟
‫خب، دیگه از این به بعد این‌جا زندگی می‌کنی.
‫توی یه هتل؟
‫نه، این‌جا هتل نیست. خونته.
‫خونه‌ی خودم نیست.
‫زودباش، من رو ببر خونه‌ی خودم.
‫نمی‌تونم؛ یادت رفته؟
‫دیگه امن نیست تنهایی اون‌جا بمونی.
‫چی؟ من می‌تونم ‫از خودم محافظت کنم.
‫کی دنبالمه؟ کارلا؟
‫هر یه‌روز در میون میام پیشت.
‫اینطوری تازه حتی بیشتر از قبل هم رو می‌بینیم.
‫گفتی هیچوقت این‌کارو باهام نمی‌کنی.
‫قول دادی.
‫خب آره. دلم نمی‌خواد، اما مجبورم.
‫نمی‌تونم این‌جا بمونم.
‫باید توی همون حمام می‌مُردم.
‫خواهش می‌کنم این حرف رو نزن. باشه؟ ‫این حرف رو نزن.
‫چون قضیه بابات رو ازت مخفی کردم این‌کارو می‌کنی؟
‫به‌خاطر این داری مجازاتم می‌کنی؟
‫- معلومه که اینطور نیست... ‫- آقای کارت‌رایت؟
‫بهم گفتن اومدید.
‫به «سانی تایمز هومز» خوش اومدید. ‫من سیلویا هستم.
‫حوله‌ی تمیز. هر روز تعویض می‌شن. ‫براتون می‌ذارمش توی حمام.
‫چی می‌گه؟
‫می‌گه به «سانی تایمز هومز» خوش اومدید.
‫بهش بگو من نمی‌خوام این‌جا بمونم.
‫بگو وقتی خوابیدم با بیل بیاد بزنه توی کله‌ام بمیرم.
‫ببینید، این‌جا واقعاً جای خوبیه. ‫مطمئنم عاشقش می‌شین.
‫خب، صبحونه ساعت 8 سرو می‌شه. ‫ناهار ساعت 1 و شام ساعت 5.
‫هم می‌تونید این‌جا نوش‌جان کنید ‫هم تو سالن غذاخوری.
‫عالیه. ممنون. ‫چقدر خفن.
‫خیلی‌خب، من دیگه می‌رم ‫فردا برمی‌گردم.
‫بهم قول داده بودی ریور. قول داده بودی.
‫خواهش می‌کنم.
‫من رو این‌جا ول نکن. خواهش می‌کنم.
‫فردا صبح میام و باز هم برات گل میارم. ‫باشه؟ برمی‌گردم.
‫بهم قول داده بودی ریور!
‫جانم؟
‫الان؟
‫باشه.
‫امضاش کن. ‫خودم پُرش کردم.
‫- این چیه؟ ‫- گزارشِ فعالیت‌هات.
‫می‌خوای پاداشِ عملیاتی بگیری؟
‫برای همین من رو کشوندی این‌جا؟
‫خب اگه دوست داری می‌تونی ‫بمونی و نوشیدنی بخوری.
‫تا وقتی که نوشیدنی ‫نگرفتی، یه کلمه حرف نزن.
‫« در فصل بعد خواهید دید »
‫آشغال تو مبارزه‌ی تن به تن تفنگ آورده!
‫- کله‌ت رو بیار پایین. ‫- لعنتی!
‫مشخص بود می‌خواست ‫یکی‌مون رو بکُشه!
‫می‌خواست تو رو بکشه احمق بی‌عقل!
‫استراتژی اختلال.
‫یه‌ مامور رو می‌کشی، به یه روستا حمله می‌کنی
‫سیستم حمل و نقل رو مختل می‌کنی، توجه رسانه‌ها ‫رو جلب می‌کنی و یه رهبر پوپولیست رو ترور می‌کنی.
‫لمب اومده. ‫می‌گه می‌دونه حرکت بعدی‌شون چیـه.
‫حالا دیگه زده تو کارِ پیش‌گویی؟
‫اون از هر کس دیگه‌ای توی این ‫ساختمون بیشتر تجربه داره.
‫نادیده گرفتن حرف‌هاش درست نیست.
‫حداقل من و گروهـم مثلِ آدم گند می‌زنیم.
‫مثل شماها به‌دردنخور و بی‌خاصیت نیستن.
‫آره. واقعاً مُرده. مگه نه؟